Νεοτερα

Σαν σήμερα γεννιέται ο Μαξίμ Γκόρκι

Από ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ , Τρίτη, 28 Μαρτίου 2017 | 5:03 π.μ.

«Την "ηθική των αφεντικών" την αντιπάθησα όσο και την "ηθική των δούλων". Μια τρίτη ηθική έβλεπα να διαμορφώνεται μέσα μου: Δίνε το χέρι σου σε όποιον σηκώνεται».

Μαξίμ Γκόρκι 

Σαν σήμερα στις 28 Μάρτη 1868 γεννιέται στην πόλη Νίζνι Νόβγκοροντ  ο μαρξιστής συγγραφέας Μάξιμ Γκόρκι. (Το πραγματικό του όνομα ήταν Αλεξέι Μαξίμοβιτς Πέσκοφ). Από την παιδική του ηλικία και λόγω ότι καταγόταν από πολύ φτωχή οικογένεια φεύγει από το σπίτι του και προσπαθεί να επιβιώσει κάνοντας διάφορες δουλειές, από λαντζέρης σε καράβι, μέχρι χαμάλης και εργάτης στα χωράφια.

Στην προσπάθεια του για διαβίωση και χωρίς να μπορεί να στεριώσει σε καμιά δουλειά περιπλανάται σε όλη την Ρωσία γνωρίζοντας ανθρώπους της τάξης του, γίνεται κοινωνός της δυστυχίας και των προβλημάτων τους, κάτι που υποφέρει κι ο ίδιος, γεγονός καθοριστικό για τη μετέπειτα λογοτεχνική αλλά και την πολιτική του πορεία.

Ο αγάπη για την λογοτεχνία του Μάξιμ Γκόρκι εκδηλώνεται από το 1892 όταν για βιοποριστικούς λόγους αρχίζει να γράφει επιφυλλίδες σε επαρχιακές εφημερίδες, ενώ τρία χρόνια μετά με την βοήθεια του συγγραφέα Βλαντιμίρ Κορολένκο δημοσιεύει το διήγημα, «Τσελκάς». Από κει ξεκινάει η αναγνώριση του ταλέντου του. Το 1899 οι τυπωμένες συλλογές των διηγημάτων του, γνωρίζουν καταπληκτική επιτυχία ενώ γίνεται γνωστός σ' όλη την Ευρώπη.

Η γνωριμία του με τον Λένιν το 1902 είναι καθοριστική για την μετέπειτα πορεία του. Γίνεται μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος και το 1905 αναλαμβάνει τη διεύθυνση του περιοδικού «Νέα Ζωή» αγωνιζόμενος με όλες του τις δυνάμεις για την επανάσταση.

Αφήνει την τελευταία του πνοή στις 18 Ιουνίου 1936. Με τον Στάλιν και Μολότωφ, να είναι από κείνους που μετέφεραν το φέρετρό του στην κηδεία.

Διαβάστε επίσης:

Χτες και σήμερα

Στις 28 Μάρτη 1871, η Παρισινή Κομμούνα ανακηρύσσεται επίσημα σε κυβέρνηση.

Επιμέλεια Αργυρώ Κραββαρίτη

Στις 28 Μάρτη του 1871, μέσα από τις φλόγες του γαλλοπρωσικού πολέμου, ανακηρύσσεται πανηγυρικά η πρώτη εργατική επαναστατική κυβέρνηση, η Κομμούνα του Παρισιού. Για πρώτη φορά στην ιστορία της ανθρωπότητας η κρατική εξουσία πέρασε, αν και για σύντομο χρονικό διάστημα, στα χέρια του προλεταριάτου, της πιο πρωτοπόρας, της μοναδικής μέχρι το τέλος επαναστατικής τάξης της καπιταλιστικής κοινωνίας.

Στις 26 Μάρτη, εκλέγεται η Παρισινή Κομμούνα και στις 28 ανακηρύσσεται πανηγυρικά και επίσημα σε κυβέρνηση
Η Κεντρική Επιτροπή της Εθνοφρουράς από τις 18 έως τις 26 Μάρτη εκπληρώνει καθήκοντα προσωρινής κυβέρνησης. Η πραγματική ιστορία της Κομμούνας αρχίζει στις 27 Μάρτη, όταν η Κεντρική Επιτροπή παραδίνει την εξουσία στο εκλεγμένο Συμβούλιο της Κομμούνας και στις 28 Μάρτη ανακηρύσεται η πρώτη επαναστατική Κυβέρνηση. Η Κομμούνα που ίδρυσαν οι εργάτες του Παρισιού έζησε μόνον 72 μέρες, αλλά η σημασία της για τον παραπέρα απελευθερωτικό αγώνα της εργατικής τάξης ήταν τεράστια.

1. Κομμούνα 1871: η Σφίγγα κι ο Οιδίποδας

«Την αυγή της 18ης του Μάρτη το Παρίσι ξεσηκώθηκε με το βροντερό σύνθημα "Ζήτω η Κομμούνα"! Τί είναι η Κομμούνα, αυτή η σφίγγα πού τρομοκρατεί τα μυαλά των αστών;», μ’ αυτήν την εισαγωγή περνάει ο Μάρξ στο τρίτο μέρος -και το σημαντικότερο- της ανάλυσής του για την Κομμούνα.

Παρακάτω,   ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ

Ο Συριακός στρατός προέλαυνε σε Παλμύρα, Χαλέπι,

Γράφει ο mitsos175.

 Έπειτα από την κατάρρευση των μισθοφόρων φανατικών του ISIS o Συριακός Στρατός και οι Κούρδοι απελευθέρωσαν μεγάλες εκτάσεις.
Οι Κούρδοι μάλιστα είναι πολύ κοντά στο να περικυκλώσουν πλήρως την Ράκκα, αφού ελέγχουν το στρατιωτικό αεροδρόμιο της Τάμπκας, και το φράγμα της, 40 χιλιόμετρα Δυτικά της «πρωτεύουσας» των ισλαμιστών δολοφόνων, το οποίο τροφοδοτεί την περιοχή με ηλεκτρικό και νερό.

Η επιτυχία έγινε χάρη στην αιφνιδιαστική κίνηση να παρακάμψουν τις άμυνες του ISIS περνώντας τον Ευφράτη σε μέρος ΑΦΥΛΑΚΤΟ, κι όχι όπως είχαν κάνει οι διοικητές του ISIS πριν αρκετές μέρες στην ηρωική Ντέιρ αλ-Ζορ, όπου έβαλαν 50 μισθοφόρους σε βάρκες μπροστά ακριβώς από τις οχυρές θέσεις του Συριακού στρατού, κάνοντας τους έτσι εύκολους στόχους και τροφή για ψάρια. Δεν ήξεραν ούτε κολύμπι, όπως αποδείχθηκε...

Στο μεταξύ ο Συριακός στρατός προέλαυνε σε Παλμύρα, Χαλέπι, ενώ το Ισλαμικό «κράτος» διαλύονταν. Οι Ισραηλινοί με επίθεση κατά της Συριακής Αεράμυνας προσπάθησαν να βοηθήσουν τον ISIS. Έχασαν ένα μη επανδρωμένο κατασκοπευτικό αεροσκάφος, ενώ τα άκουσαν από τους Ρώσους. Οι Τούρκοι λύσσαξαν με την αποτυχία να πάρουν περισσότερα εδάφη, έτσι κι αυτοί βοήθησαν τους ισλαμιστές.

Τις προηγούμενες μέρες εκδηλώθηκαν δυο σφοδρές επιθέσεις από τη δήθεν μετριοπαθή «αντιπολίτευση», στην ουσία όμως από τους συμμάχους του ISIS. Η πρώτη ήταν στη Δαμασκό σε θύλακα που έλεγχαν οι μαριονέτες των ξένων. Υπήρξαν σφοδρότατες μάχες και φάνηκε, γιατί το Ισραήλ έστειλε κατασκοπευτικό αεροπλάνο: Για να δουν που ήταν οι θέσεις του Συριακού στρατού, ώστε να χτυπήσουν πιο αποτελεσματικά.
Η επίθεση, αν και σφοδρή κι οργανωμένη, κατέληξε σε βαριά ήττα των τρομοκρατών. Ο Σύριοι στρατιώτες αμύνθηκαν με αυταπάρνηση και ηρωισμό. Παρά την προσπάθεια των δήθεν «μετριοπαθών», να δείξουν ότι υπάρχουν ακόμα, ο Συριακός λαός είναι στην πλειοψηφία με το μέρος του Άσαντ, αφού κατάλαβε το ρόλο των δήθεν «επαναστατών made in USA», και μάλιστα εξοργίστηκε με την επίθεση στην Πρωτεύουσα, όπου σκοτώθηκαν αρκετοί άμαχοι από τις βόμβες των ισλαμιστών.

Οι ΗΠΑ έχουν επικεντρωθεί προς το παρόν στη διάλυση του ISIS, που οι ίδιες δημιούργησαν, αποδεχόμενες τη Ρωσική επικράτηση στη Συρία. Η Τουρκία πάλι επιχείρησε να αθετήσει τη συμφωνία. Έτσι, αφού εξόπλισε την αντιπολίτευση την έστειλε να χτυπήσει την περιοχή της Χάμα. Με τη βοήθεια των τουρκικών τεθωρακισμένων κατέλαβαν αρχικά αρκετό έδαφος όχι όμως κρίσιμα σημεία, όπου συνάντησαν ισχυρή κι αποφασισμένη αντίσταση.

Σε ένα χωριό, που οι κάτοικοι δεν πρόλαβαν να φύγουν, τους έσφαξαν όλους: Άνδρες, γυναίκες και μικρά παιδιά. Αυτό ήταν βέβαια εκτός από αποτρόπαιο και μοιραίο λάθος, γιατί οι κάτοικοι μάχονται πλέον δίπλα στους στρατιώτες του Συριακού Στρατού, ενώ ο χρόνος κυλά αντίστροφα για τους δημίους, καθώς ενισχύσεις καταφθάνουν συνέχεια.
Οι ισλαμιστές αναγκάστηκαν να καλέσουν τους Xριστιανούς να μην τους πολεμάν, γιατί όπως είπαν «χτυπάνε μόνο την κυβέρνηση». Το είδανε όλοι, όταν έσφαξαν αδιάκριτα ακόμα και βρέφη.
Ήδη ο Συριακός στρατός αντεπιτίθεται κι όχι μόνο θα απελευθερώσει ξανά το έδαφος που έχασε αυτή τη βδομάδα αλλά και ακόμα μεγαλύτερες περιοχές, αφού οι τρομοκράτες έχουν φοβερές απώλειες από τη δράση της αεροπορίας. Η ιστορία με την επίθεση του ISIS στην Παλμύρα τον προηγούμενο μήνα επαναλαμβάνεται.

Το μόνο που κατόρθωσαν ήταν να ανακόψουν για λίγο την προέλαση στα Ανατολικά. Για πολύ λίγο όμως. Οι Τούρκοι, αν κινηθούν στα Βόρεια, θα πεθάνουν. Όλοι τους. Ο πόλεμος μπήκε στην τελική του φάση. 

Οι Τσιριμώκοι των ημερών μας βεβηλώνουν και το μνημείο του Ν. Μπελογιάννη

Από ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ , Δευτέρα, 27 Μαρτίου 2017 | 8:57 μ.μ.

Της  Τ. Γ.

Αν ο Λουντέμης είχε γνωρίσει τον Τσίπρα, ίσως γι αυτόν να 'χε γράψει πως "ειπώθηκαν τόσα ψέματα που ντράπηκαν τα ίδια, μιας και δεν ντρέπονταν τα στόματα που τα 'λεγαν".

Το όνειδος της αριστεράς, το πλυντήριο των νεοφιλελέ πολιτικών, 'κείνος που με τη στάση του έκανε να φαίνεται μύθος, το ήθος της αριστεράς, αυτός που απ' όλες τις προεκλογικές δεσμεύσεις του το μόνο που πραγμάτωσε ήταν "η συμμαχία με το διάβολο", προς ίδιον πάντα όφελος, αφού μαγάρισε την Καισαριανή, πήγε σήμερα να βεβηλώσει και το μνημείο του Ν. Μπελογιάννη.

Αραγε την ώρα που ξεστόμιζε πως "ο Ν. Μπελογιάννης έγινε σύμβολο του αγώνα για την ειρήνη και τη δημοκρατία", διόλου δε συλλογίστηκε τί συμβολίζει ο ίδιος στο νου και την ψυχή κάθε έντιμου ανθρώπου;

Κι όταν κοιτούν κατάματα την ιστορία, όπως μας πληροφόρησε ο κ. πρόεδρος της βουλής, με ποιο τρόπο εμπνέονται απ' τους αγωνιστές οι Τσιριμώκοι των ημερών μας;

Ρητορικά ερωτήματα που απλά προσπαθούν να δώσουν διέξοδο στην οργή μας...

Μα όσες επισκέψεις κι αν κάνουν σε τόπους ιερούς, την δική τους ανίερη συμπεριφορά δεν μπορούν να σκεπάσουν ... Οσες αναφορές κι αν κάνουν στην μεγαλοσύνη γνήσιων αγωνιστών, την δική τους ουτιδανότητα δεν μπορούν να καλύψουν...

Τουναντίον πιότερο φαίνεται η δική τους γύμνια, πιότερο κραυγάζει η δική τους αναξιοπρέπεια...

Θεομπαίχτες -εκτός των άλλων- τα μέλη της ναζιστικής συμμορίας

Η φωτογραφία που παραθέτουμε κάνει τις τελευταίες ώρες το γύρο του διαδικτύου.
Για τον θαυμαστή της χούντας, τον σκοταδιστή δεσπότη της  Θεσσαλονίκης, Ανθιμο, δεν έχει νόημα να κάνουμε την παραμικρή αναφορά. Είναι γνωστός εθνοκάπηλος, με πολύ καλές επιδόσεις στην χριστεμπορία, ενώ το "ποιμενικό", "θεόπνευστο", έργο του με μια αναζήτηση στο μπλογκ μας μπορείτε να το διαπιστώσετε.

Να επαναλάβουμε επίσης ότι εμείς δεν έχουμε καμιά σχέση με μεταφυσικές δοξασίες, και διατηρούμε ανοιχτό μέτωπο με τον αντιδραστικό ρόλο της επικρατούσης θρησκείας, αφού όπως έγραφε ο αείμνηστος Βασίλης Ραφαηλίδης "οι εξουσιαστές του τόπου τούτου ξέρουν να βάζουν στην υπηρεσία του ακόμα και τον θεό".

Διαβάζοντας, λοιπόν το σχετικό ρεπορτάζ που συνοδεύει τη φωτογραφία του δεσπότη Ανθιμου με τον αρχιναζιστή Μιχαλολιάκο και την γυναίκα του, μαθαίνουμε ότι: "η συνάντηση διεξήχθη σε ιδιαίτερα θερμό κλίμα κατά τη διάρκεια της οποίας συζητήθηκαν θέματα της τρέχουσας επικαιρότητας και ιδιαίτερα τα ζητήματα που αφορούν την Ορθοδοξία".

Γνωρίζαμε ότι πίσω από την Χρυσή Αυγή δεν βρίσκεται τίποτε άλλο από το φαιό σουλούπι άλλοτε του Χίτη, άλλοτε του Γερμανοτσολιά, άλλοτε του ταγματασφαλίτη, άλλοτε του πολιτικού υποκόσμου, άλλοτε του τραμπούκικου λαϊκισμού και άλλοτε του νυχτόβιου μαχαιροβγάλτη, (Δείτε αυτό το βίντεο).

Επειδή τώρα βλέπουμε, για άλλη μια φορά, πόσο θεομπαίχτες είναι τα μέλη της ναζιστικής συμμορίας θεωρούμε σκόπιμο να παραθέσουμε απόσπασμα περασμένης ανάρτησής μας:

«Ως συνεπής ναζιστική οργάνωση, η Χρυσή Αυγή δεν μπορεί παρά να είναι αντιχριστιανική και παγανιστική» σημείωνε αρθρογράφος της «Καθημερινής», ενώ ακόμα και ο σκοταδιστής δεσπότης Πειραιά ο οποίος πριν καιρό ήταν φιλοχρυσαυγίτης, τώρα διαχώρισε την θέση του γιατί επικαλείται ότι οι χρυσαυγίτες είναι «παγανιστές και σατανιστές».

Με την ευκαιρία ας θυμηθούμε κάποιους στίχους που έχει γράψει και τραγουδούσε στο χέβυ μέταλ συγκρότημα με το όνομα «NaerMataron» -τότε έφερε το όνομα «Καιάδας»- ο χρυσαυγίτης βυλευτής Γιώργος Γερμενής.

«Έστειλες τον μπάσταρδο τον γιο σου, τον γαμημένο Ιησού Χριστό»…
«Η χριστιανική εκκλησία βρομάει τη σαπίλα του Ιεχωβά»…
«Η φτήνια του υπανθρώπου του σταυρού»…
«Φλόγες που καίνε τον υιό του Θεού και τους Αγίους του»…

Και για να μην μείνει η παραμικρή αμφιβολία για το ποιοι είναι αυτοί που παρουσιάζονται σήμερα υπέρμαχοι της χριστιανικής πίστης –διοργανώνουν ευχέλαια, παρουσιάζονται ευλαβείς χριστιανοί κλπ- ολοκληρώνουμε την ανάρτησή μας με ένα απόσπασμα από δημοσίευμα του «Εθνους».


Οι Ελληνες νεοναζί της Χρυσής Αυγής βαδίζουν σταθερά πάνω στις ιδεολογικές απόψεις αλλά και τις θρησκευτικές πεποιθήσεις που έχει επιβάλει ο ναζισμός. Και βέβαια δεν θα μπορούσε να έχει σχέση ο Χριστιανισμός ως θρησκεία της αγάπης και της συγχώρεσης, με τα φασιστικά και ρατσιστικά μηνύματα των ναζί.

«Σκοταδισμός 20 αιώνων», «ιουδαιοχριστιανισμός», «χριστιανική παρακμή» είναι μόνο κάποιοι από τους προσδιορισμούς που αναφέρονται για τον χριστιανισμό στα κείμενα των περιοδικών «Χρυσή Αυγή» και «Αντεπίθεση» τη δεκαετία του '80. Αλλά αποκρύπτονται συνειδητά γιατί αν γίνουν γνωστά θα τσαλακώσουν την εικόνα της «ελληνοορθόδοξης» οργάνωσης.

Πίσω από το πρότυπο του «υπερπατριώτη», ακροδεξιού Ελληνα που δηλώνει εθνικιστής και «τιμά την ελληνική παράδοση και τον πολιτισμό», κρύβονται η λατρεία του Εωσφόρου, ο παγανισμός, η αρχαιολατρία και οι παραπομπές στους «μάγους» του Μεσαίωνα.

Ακόμα και το όνομα της οργάνωσης «Χρυσή Αυγή» αναφέρεται στην «Αυγή» που θα έρθει ο Εωσφόρος και θα φέρει το «Αστραφτερό Σκοτάδι», όπως αναφέρει στο βιβλίο «Το αστραφτερό σκοτάδι του Εωσφόρου-Εθνική των Ελλήνων Θρησκεία» των εκδόσεων «Ελεύθερη Σκέψις», ο φιλοναζιστής ποιητής Οδυσσέας Πατεράκης.

Χαρακτηριστικοί είναι οι στίχοι του ποιήματος «Χρυσή Αυγή»:

Σκύψε τα χέρια σου και άπλωσε και πάρε την ψυχή μου. Σ΄εσένα ανήκει ω Σατανά, κι εδώ, και μπρος και πάντα.

Στη συλλογή που προλογίζει ο Ν. Μιχαλολιάκος, διακρίνονται τα ποιήματα «Εωσφορικός Υμνος» και «Εξομολόγηση ενός Παγανιστή».

Ο Ν. Μιχαλολιάκος έχει υπογράψει στίχους για ανθρωποθυσίες στον Εωσφόρο, που έχει τη μορφή του αρχαίου θεού Πάνα: Στο κέντρο της τεράστιας αιμάτινης κηλίδας Τραγόμορφος, Σατανικά υπέροχος Την ώρα δοξάζει της θυσίας Των ευγενών ενστίκτων και της βίας Αυτός ο αιώνιος κυβερνήτης ο Μέγας Παν.

27 Μαρτίου 1970: Αρχίζει η δίκη των μελών της «Δημοκρατικής Άμυνας»

Επιμέλεια Αργυρώ Κραββαρίτη

27 Μαρτίου 1970, Αρχίζει η δίκη των μελών της «Δημοκρατικής Άμυνας», oι περισσότεροι από τους οποίους κατηγορούνται για βομβιστικές ενέργειες κατά τη διάρκεια της δικτατορίας. Ανάμεσά τους, ο Σάκης Καράγιωργας, ο Νίκος Κωνσταντόπουλος και ο στρατηγός Ιορδανίδης.

Η Δημοκρατική Άμυνα (Δ.Α.) συγκροτήθηκε στην Αθήνα λίγες μέρες μετά την ίδρυση του ΠΑΚ του Ανδρέα Παπανδρέου, από αντιστασιακούς προσκείμενους κυρίως στους χώρους του Κέντρου και της Κεντροαριστεράς: στελέχη της Ένωσης Κέντρου, του Ομίλου Παπαναστασίου, της Ελληνικής Σοσιαλδημοκρατικής Ένωσης κ.ά. με σκοπό την ανατροπή της Χούντας με κάθε μέσο.

Στο προσωρινό διευθυντήριό της συμμετείχαν οι: Σ. Καράγιωργας, Γ. Μυλωνάς, Σπ. Πλασκοβίτης, Κ. Καλλιγάς και ο Β. Φίλιας, ο οποίος, τοποθετήθηκε ως επικεφαλής του παράνομου Δικτύου της Οργάνωσης.

Με συντονισμένες ενέργειες και πρωτοβουλίες όλων, πολύ σύντομα, στρατολογήθηκε ένα πλήθος αγωνιστών και πολλών προσωπικοτήτων του ευρύτερου αντιστασιακού κυκλώματος, με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί ένας ισχυρός παράνομος μηχανισμός με πολλούς πυρήνες στο εσωτερικό και το εξωτερικό.
Ειδικότερα, με τις σωστές κατευθύνσεις, που έδινε ο Βασίλης Φίλιας δημιουργήθηκαν διάφορα κλιμάκια αντιστασιακών στην Αθήνα, τη Θεσσαλονίκη, την Κοζάνη, την Κρήτη κ.ά.

Τα δίκτυα αυτά ήταν ολιγομελή και συγκροτημένα κατά κατηγορίες, όπως ήταν  ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ

Σαν σήμερα 27/3/1946 κάλεσμα του ΕΑΜ προς το λαό να απόσχει από τις εκλογές της 31ης Μάρτη

«Ο πρωθυπουργός κ. Σοφούλης έχει αναλάβει να παίξει ένα πολύ θλιβερό ρόλο. Να "νομιμοποιήσει" μ' ένα εκλογικό πραξικόπημα την εγκαθίδρυση του μοναρχικού φασισμού στην εξουσία. Αυτή την αποστολή του έταξαν οι Αγγλοι "Δημοκράτες". Αυτός σαν αρχηγός "Δημοκρατικής Κυβέρνησης" να κάνει τέτοιες εκλογές, που θα δώσουν την νίκη στη δοσίλογη μοναρχική μειοψηφία».

Ριζοσπάστης 3 Μάρτη 1946

Σαν σήμερα 27/3/1946 δημοσιεύεται προκήρυξη της Κεντρικής Επιτροπής του ΕΑΜ με την οποία καλεί το λαό να απόσχει από τις εκλογές της 31ης Μάρτη.
Γι' αυτή την ιστορική χρονική περίοδο από περασμένη ανάρτηση μας αντιγράφουμε:

... Γνωστές οι διώξεις που γνώρισε στη συνέχεια ο κόσμος της Αριστεράς, καθώς εύκολα μπορούσε να διαπιστωθεί αν ψήφισε ή όχι. Πολλές απόψεις έχουν ακουστεί γύρω από την ορθότητα ή μη της απόφασης εκείνης για αποχή, μιας απόφασης δύσκολης και εν πολλοίς ‘υποχρεωτικής’ λόγω των συνθηκών βίας και τρομοκρατίας που επικρατούσαν. Συνθηκών που είχαν επιβάλει οι Άγγλοι ιμπεριαλιστές και η μοναρχοφασιστική δεξιά.

Με την ασφάλεια των πολλών δεκαετιών που μας χωρίζουν από τότε, έχουμε όλοι την πολυτέλεια να σχολιάζουμε την ορθότητα επιλογών που έγιναν μέσα στη δίνη των γεγονότων, μέσα στο καμίνι της ταξικής πάλης. Αν και βέβαια είναι θεμιτή κάθε άποψη, χρειάζεται κατά τη γνώμη μας η απαραίτητη οριοθέτηση από όσους, στο όνομα των διώξεων που γνώρισαν κατόπιν οι αγωνιστές της εποχής που τήρησαν τη γραμμή του κόμματος και ‘στιγματίστηκαν’ από το κράτος του δοσιλογισμού, φθάνουν να ‘αποδίδουν’ τα εγκλήματα του μοναρχοφασισμού στο ΚΚΕ, το ΕΑΜ και την απόφαση της αποχής. Δεν μας λένε βέβαια ότι ήταν τέτοιο το κλίμα, που ακόμα και αστοί πολιτικοί του κέντρου τάχθηκαν υπέρ της στάσης της αποχής. ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ

"Σεξουαλικότητα και Χριστιανισμός" (Ολόκληρο το βιβλίο)

Του Γ. Γ. 

Tο βιβλίο του Καρλχάιντς Ντέσνερ "Σεξουαλικότητα και Χριστιανισμός" σε μετάφραση Λευτέρη Αναγνώστου πρωτοκυκλοφόρησε –αν δεν κάνουμε λάθος- το 1999 από τις εκδόσεις «Μαύρη Λίστα».

Την Παρασκευή το ίδιο βιβλίο υπήρχε σαν ένθετο στην εφημερίδα των Συντακτών.
Επειδή το θεωρούμε πάρα πολύ ενδιαφέρον θα το παραθέσουμε ολόκληρο σε δυο μέρη. (Σήμερα αναρτούμε το 1ο μέρος).

Σύμφωνα με όσα γράψει το οπισθόφυλλο της έκδοσης στο βιβλίο αυτό ο συγγραφέας ασκεί δριμύτατη κριτική στη χριστιανική ηθική θεολογία από τα χρόνια του αποστόλου Παύλου έως σήμερα. Με προκλητικό αλλά τεκμηριώμενο τρόπο αναφέρεται στις καταχρήσεις των μοναχών -ανδρών και γυναικών- στην αγαμία των κληρικών, στο μισογυνισμό της Εκκλησίας, στη στάση της απέναντι στο γάμο και τη σεξουαλικότητα γενικότερα, καθώς και στους αγώνες της κατά της έκτρωσης.

Πάρτε μια γεύση απ' αυτό το βιβλίο:

Μια αρκετά αξιόπιστη στατιστική αναφέρει για το έτος 1490 στη Ρώμη, που τότε είχε λιγότερους από 100.000 κατοίκους, 6.800 πόρνες· κάθε έβδομη Ρωμαία ήταν πουτάνα! Οίκους ανοχής έχτιζαν ή αγόραζαν όχι μόνο πάπες, καρδινάλιοι και επίσκοποι, αλλά και ηγούμενοι και ηγούμενες. Πολλές φορές αποδείχθηκε πόσο δίκιο είχε ο πάπας Πίος Β' όταν διαβεβαίωνε τον βασιλιά της Βοημίας, επικαλούμενος τον Αυγουστίνο, ότι η Εκκλησία δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς νοικοκυρεμένα μπουρδέλα. 
Προφανώς δεν μπορούσε ούτε ο κλήρος να ζήσει χωρίς γυναίκες, αδιάφορο αν αυτές αποκαλούνταν σύζυγοι, παλλακίδες ή μαγείρισσες. Παρά την αυστηρή απαγόρευση, οι επίσκοποι επέτρεπαν στους ιερείς τους σωρηδόν παράνομες συμβίες· το τίμημα λεγόταν «πορνοτέλος» και ήταν υποχρεωτικό ακόμη και για όσους δεν διατηρούσαν παράνομες συμβίες, στην Ιρλανδία και τη Νορβηγία μάλιστα ήταν διπλό για τους μοναχικούς.

ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ

Κείμενο για συμπλοκές ΚΝΕ-ΕΑΑΚ

Από ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ , Κυριακή, 26 Μαρτίου 2017 | 10:59 μ.μ.

Κείμενο που μας στάλθηκε από τις Αγωνιστικές Κινήσεις ΑΕΙ -ΤΕΙ

Πίπτει ράβδος, μάλλον εκεί που δεν πίπτει καν πολιτικός λόγος και διάλογος...
Τέρμα πια σε τέτοιες πρακτικές εκτόνωσης στο πλαίσιο του κινήματος!

Τις τελευταίες μέρες, φαίνεται πως οι σχολές έχουν μετατραπεί σε ρινγκ εκτόνωσης με οργανωτικούς όρους των πολιτικων αδιεξόδων ορισμένων δυνάμεων, που θέλουν μάλιστα να αναφέρονται στο κίνημα και στην αριστερά. Βιώσαμε διάφορα περιστατικά στις σχολές, από την οργανωμένη επίθεση δυνάμεων της ΚΝΕ σε μέλη της ΕΑΑΚ στη σχολή ΣΕΜΦΕ του ΕΜΠ, μέχρι και τις ανάλογες απαντήσεις και κινήσεις και των δυο δυνάμεων ΚΝΕ-Ε.Α.Α.Κ. σε μια σειρα από σχολές (Ιατρική, Φιλοσοφική κ.λπ.).

Να αποσαφηνίσουμε από την αρχή ανάγνωσης αυτού του κειμένου, πως κάθε συλλογικότητα και αγωνιστής, που εμπιστεύεται τη δύναμη των συλλογικών αγώνων της νεολαίας και αναφέρεται στην αριστερά και στο κίνημα, πρέπει να διατηρεί συγκεκριμένη στάση απέναντι σε αυτά τα περιστατικά. Η στάση αυτή δεν μπορεί να είναι ο ρόλος του διαιτητή στο ρινγκ εντυπώσεων που έχουν στήσει! Πρέπει να είναι στάση καταγγελίας, γιατί τέτοια παιχνίδια οργανωτικής αναμέτρησης στις πλάτες του κινήματος δεν ανεχόμαστε να στήνονται!

Γιατί πρέπει να καταγγελθούν ανοιχτά αυτές οι πραχτικές στο πλαίσιο του κινήματος;

Τέτοια περιστατικά, τόσο από τις δυνάμεις της ΚΝΕ, όσο και από δυνάμεις της ΕΑΑΚ, δεν είναι καινούρια. Για χρόνια οι δυνάμεις αυτές έχουν μπολιαστεί με λογικές επίλυσης των αντιπαραθέσεων με όρους οργανωτικούς, υιοθετώντας πρακτικές τραμπουκισμού και οπαδισμού. Είναι στο DNA αυτών των δυνάμεων, που έχουν διαπαιδαγωγηθεί σε αυτή τη βάση. Ιστορικά, στο πλαίσιο του κινήματος αυτή η λογική ξεπήδησε από τον ρεφορμισμό, που επέλεγε να απαντήσει με ξύλο και δολοφονικές επιθέσεις απέναντι στις πιέσεις που του δημιουργούσε η αντιπαράθεση κομματιών της επαναστατικής αριστεράς. Ας θυμηθούμε την ΚΝΕ και τα λεγόμενα «ΚΝΑΤ», μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του ’80, που αποτέλεσαν τη μήτρα τέτοιων αντιλήψεων δράσης, οι οποίες υιοθετήθηκαν και από πολλά μετέπειτα κομμάτια της ρεφορμιστικής αριστεράς.

Τέτοιες χουλιγκανίστικες πρακτικές και λογικές «ξεκαθαρίσματος λογαριασμών» είναι ξένες και ανταγωνιστικές με το κίνημα, την αριστερά και τις αξίες της. Βρίσκονται στον αντίποδα αντιλήψεων που πρέπει να διαπνέουν αφετηριακά την αριστερά, της συντροφικότητας, της συναγωνιστικής αλληλεγγύης, της υγιούς πολιτικής αντιπαράθεσης και πολιτικού διαλόγου. Αντίθετα, τέτοιες πρακτικές κουβαλούν μέχρι και φασίζοντα χαρακτηριστικά και δεν απέχουν πολύ από τις αστικές διόδους στρεβλής συλλογικοποίησης της νεολαίας, μέσω οπαδισμού και εκτόνωσης. Όταν τα πολιτικά κενά είναι μεγάλα για αυτές τις δυνάμεις, η «κόλλα» συγκάλυψης τους είναι η εμφύσηση λογικών οπαδισμού στα μέλη τους. Λογικών, όπως «ένα είναι το κόμμα», «ένα το σχήμα», «εμείς είμαστε η πρωτοπορία» (αφού αρκεί να αυτοβαφτιστείς για να είσαι!), απέναντι στους εκάστοτε «εχθρούς του κινήματος».

Ποια πολιτικά κενά και αδιέξοδα έρχεται να καλύψει το ατέρμονο ξύλο μεταξύ αυτών των δυνάμεων;

Στις παρούσες συνθήκες, αυτά τα περιστατικά αναδεικνύουν πιο πολύ από ποτέ τα πολιτικά τους αδιέξοδα, που τους ωθούν στο να διαγράψουν εντελώς την πολιτική από την αντιπαράθεση και την παρέμβαση τους, και να επιδίδονται σε αντιπαραθεσεις με τέτοιους όρους. Τα αδιέξοδα αυτά προέρχονται από την ίδια τους την άποψη. Τα φαντασιακά μεταβατικά προγράμματα της ΕΑΑΚ, οι επικλήσεις μιας λεγόμενης «λαϊκής εξουσίας» της ΚΝΕ μέσω… κοινοβουλίου, όλες αυτές οι προτάσεις τους στο λαό, αποδείχτηκαν ένα καλό επικάλυμμα του κυβερνητισμού και του εκλογικού κρετινισμού τους. Μέρα με τη μέρα, όλα αυτά χρεοκοπούν από την ίδια την πραγματικότητα.

Όλες αυτές οι πρακτικές απορρέουν και από την αδυναμία τους να απαντήσουν στην κινηματική υποχώρηση και να δώσουν μια ουσιαστική διέξοδο αναμέτρησης για τη νεολαία. Μάλλον, για να είμαστε πιο ακριβείς, από την τάση τους να χωνέψουν αυτήν την κινηματική υποχώρηση ως μια μόνιμη κατάσταση, από την αποδοχή της «παντοδυναμίας του συστήματος». Εκ των πραγμάτων, αυτή η στάση ταυτίζεται με την ανεμπιστοσύνη στις δυνάμεις των νεολαιίστικων αντιστάσεων. Στη βάση αυτών των αντιλήψεων, αποδυναμώνουν τη δράση των συλλογικών οργάνων των φοιτητών, εφαρμόζοντας έναν συνδικαλισμό εικονικό, της ανάθεσης, της συνδιοίκησης, των προτάσεων στο σύστημα, της ταμπέλας, της εντυπωσιοθηρίας και της φωτογραφίας, που με κάποιο τρόπο θα καταγραφεί στην κάλπη.

Και στην όλη τους δράση φυσικά, κάπως έτσι πατάνε οι μικροηγεμονισμοί και οι ιδιοκτησιακές λογικές που εφαρμόζουν στο πλαίσιο του κινήματος. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι οι κοκορομαχίες ΚΝΕ-ΕΑΑΚ έξω από τις πύλες του Υπουργείου Παιδείας σε συγκέντρωση στις 22/3, για το ποιος θα καταφέρει να μπουκάρει πρώτος στο υπουργείο και να συνομιλήσει με τον υπουργό! Κούφιες αντιπαραθέσεις, που εν τέλει έχουν ένα κοινό τόπο: τη συνδιαλλαγή με το σύστημα!

Τέτοιες ακραίες συμπεριφορές και αντιπαραθεσεις διαιωνίζουν μια σάπια κουλτούρα που έχει εμπεδωθεί από κομμάτια της αριστεράς. Είναι ένα καρκίνωμα για το κίνημα στο έδαφος της ήττας, σε συνθήκες ανέλεητης επίθεσης, από τη μια, και κινηματικής αδράνειας και απουσίας πολιτικής στα αμφιθέατρα, από την άλλη. Στρέφουν κόσμο που έχει διάθεση να αγωνιστεί στην απογοήτευση, στην αποστοίχιση από τα συλλογικά όργανα. Όταν μάλιστα τα αστικά επιτελεία έχουν βαλθεί να χτυπήσουν τις συνδικαλιστικές ελευθερίες και το άσυλο, παρουσιάζοντας τα πανεπιστήμια ως «χώρους ανομίας», κάτι τέτοια περιστατικά δίνουν το πάτημα στο σύστημα για να λασπολογεί εις βάρος του κινήματος.

Τι αντιπαραβάλλουμε εμείς απέναντι σε αυτές τις λογικές;

Απέναντι σε τέτοιες λογικές, εμείς αντιπαραβάλλουμε τη λογική με την οποία μας έχει οπλίσει η πίστη στις δυνάμεις των οργανωμένων συλλογικών αντιστάσεων, για την ανατροπή της επίθεσης του κεφαλαίου και του ιμπεριαλισμού! Δεν είναι άλλη από τη λογική των πολιτικών απαντήσεων σε όλα τα επίπεδα, της υγιούς πολιτικής αντιπαράθεσης, της συντροφικότητας στο πλαίσιο του οργανωμένου συλλογικού αγώνα των φοιτητών και της νεολαίας.

Τα όπλα των αγωνιστών στην αντιπαράθεση με άλλες δυνάμεις στο εσωτερικό του κινήματος δεν μπορεί να είναι κράνη, καδρόνια και ρόπαλα, αλλά όπλα πολιτικά!  H πάλη των απόψεων στο κίνημα δε γίνεται με όρους οργανωτικούς, μπράτσα και ξύλο, αλλά με ουσιαστική λειτουργία των συλλογικών οργάνων, ουσιαστικό διάλογο και συζήτηση σε αυτα! Η προώθηση της κοινής δράσης στο κίνημα στην κατεύθυνση της αντίστασης και υπηρέτησης του εργατικού λαϊκού κινήματος δε χωράει ηγεμονισμούς, αλλά δημοκρατική λειτουργία και σεβασμό στη διαφορετική άποψη. Μόνο έτσι, η νεολαία που βιώνει την εντατικοποίηση από το σχολείο μέχρι το πανεπιστήμιο, και την υπερεκμετάλλευση στο χώρο εργασίας της, θα μπορέσει να καταφέρει νίκες και να πιστέψει στις δυνάμεις της και στη διέξοδο της συλλογικής και οργανωμένης πάλης.

Εμέσματα από τον εκπρόσωπο της κοινωνικής ακροδεξιάς και του λούμπεν νεοφιλελευθερισμού, Θ. Τζήμερο.

Είναι αυτονόητο το γιατί ο «ανθυποΚασιδιάρης "κύριος" Τζήμερος» - είναι εδώ και πολύ καιρό  ο αγαπημένος καλεσμένος των αστικών ΜΜΕ.
Πριν μερικές μέρες τον παρακολουθήσαμε στην τηλεοπτική εκπομπή του Παπαδάκη να εκτοξεύει τα εμέσματα του με στόχο -εκτός των άλλων- το εγχείρημα της αυτοδιαχειριζόμενης ΕΡΤopen  το οποίο σύμφωνα με τον ίδιο έχει "κλέψει μηχανήματα από την ΕΡΤ", (προφανώς ακόμα δεν μπορεί να χωνέψει ότι δέχτηκε κόκκινη κάρτα απ’ αυτόν τον αγωνιστικό μαχόμενο ραδιοσταθμό).

Σήμερα η βδομαδιάτικη εφημερίδα του Χατζηνικολάου προσφέρει μια ολόκληρη σελίδα στο σκατόψυχο αυτό μίασμα του ανθρώπινου είδους, για να εξαπολύσει τους λεκτικούς εμετούς απέναντι σε ολόκληρη την ελληνική εργαζόμενη κοινωνία.

Γι’ αυτόν δεν υπάρχει καπιταλιστική οικονομική κρίση αλλά για την εξαθλίωση των λαϊκών στρωμάτων ευθύνεται αποκλειστικά το «κομματικό κράτος» -παρεμπιπτόντως εκτός από εγνωσμένου κύρους αντικρατιστής είναι και διαφημιστής που εξασφαλίζει το παντεσπάνι του έχοντας στο πελατολόγιό του μια ντουζίνα κρατικές επιχειρήσεις- το οποίο πληρώνει «τους στρατούς των αφισοκολλητών που διόριζαν όλα τα κόμματα αγοράζοντας ψήφους». (Εννοεί φυσικά τους δημοσίους υπαλλήλους).

Γι’ αυτό το γνωστό εμετικό υποκείμενο έχουμε γράψει πολλές φορές στο μπλογκ μας. Κάντε μια αναζήτηση και θα σας πλημμυρίσουν τα εμέσματά του.
Θα βρείτε αυτόν τον τύπο να βρίζει την χαροκαμένη μάνα του Παύλου Φύσσα, να χαρακτηρίζει την γνωστή αγωνίστρια Δέσποινα Κουτσούμπα «ένα περίεργο, απροσδιόριστο ον από τον ΑΝΤΑΡΣΥΑ», να σκυλεύει την μνήμη των παιδιών που κάηκαν από μαγκάλι στη Λάρισα, ενώ η πιο «ευπρεπής» διαδικτυακή του παρέμβαση ήταν όταν χαρακτήριζε τον Μαρξ «μαλάκα».

Ο επιφανής εκπρόσωπος της κοινωνικής ακροδεξιάς και του λούμπεν νεοφιλελευθερισμού, Θ. Τζήμερος, και ο οποίος αυτοπροσδιορίζεται σαν «Αυστριακοτσολιάς», όταν δεν στέλνει επιστολές στην Μέρκελ ζητώντας της να αφήσει «την Ελλάδα να καεί στην κόλαση», όταν του μένει καιρός απ’ το να στοχοποιεί άτομα του κινήματος όπως έκανε με την γνωστή μαχήτρια δικηγόρο Αλέκα Ζορμπαλά παίρνει σβάρνα τα ΜΜΕ για να προπαγανδίσει την πολιτική του ταυτότητα η οποία μπορεί να συνοψιστεί με τρεις λέξεις: ραγιαδισμός, εθελοδουλία, δουλοπρέπεια.

Ο Θάνος Τζήμερος, όσο και να προσπαθεί να καταγραφεί ως γραφικός διασκεδαστής στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, δεν είναι παρά ένας ακραιφνής υποστηρικτής φασιστικών πρακτικών, πολιτικών και μεθοδεύσεων. Κι αυτή η στάση του περιστασιακά έχει σαν αποτέλεσμα να βρεθεί μπροστά σε μη ευχάριστες, γι’ αυτόν, καταστάσεις.
Όπως τότε που τον ενόχλησαν, λέει, οι αφίσες του ΠΑΜΕ και άλλων συνδικαλιστικών οργανώσεων και κατά την «προσφιλή του συνήθεια άρχισα να τις ξεκολλάει».

Για κακή του τύχη έγινε αντιληπτός από έναν «κομμουνιστή τραμπούκο ακούων στο όνομα Μανουσογιαννάκης» και όπως έγραφε: «Ακόμα μού πονάει ο λαιμός, έχω δύσπνοια και η κοκκινίλα από το κεφαλοκλείδωμα είναι εμφανής. Ευτυχώς οι μπουνιές του τραμπούκου του ΚΚΕ δεν μου έσπασαν κανένα πλευρό. Μπορώ να πω ότι με μερικές μελανιές φτηνά τη γλύτωσα».

Τώρα το ερώτημα που μπαίνει είναι το ποια είναι η μεγαλύτερη του πρόκληση. Το να σχίζει αφίσες συνδικαλιστικών οργανώσεων ή το να παρουσιάζεται συνέχεια στα ΜΜΕ εξαπολύοντας τους γκεμπελισμούς του, το μόνο που η βρωμερή ύπαρξη του διαθέτει; 

ΣΧΕΔΙΟ Β «Ύβρις» για το λαό της Ηλείας και για τον κόσμο της Αριστεράς η συμμετοχή του Τσίπρα στα εγκαίνια του Μουσείου Μπελογιάννη

· Δευτέρα, 27 Μαρτίου εγκαινιάζεται στην Αμαλιάδα το Μουσείο Μπελογιάννη. Η συμμετοχή του Τσίπρα είναι προσβολή και πρόκληση πρώτα – πρώτα για το λαό της Ηλείας, που βλέπει να καταστρέφεται όχι μόνο η αγροτική παραγωγή του πλούσιου κάμπου του Νομού τους, αλλά και να χάνει την περιουσία του από τη δυσβάκτακτη φορολογία που τους έχει επιβάλει η κυβέρνηση Σύριζα- ΑΝΕΛ.   Δεύτερο για τον κόσμο της Αριστεράς, γιατί η κυβέρνηση Τσίπρα εκμεταλλεύθηκε τα οράματα και τις ελπίδες του, για να επιβάλει την πιο σκληρή αντιλαϊκή πολιτική, ξεπερνώντας κατά πολύ όλες τις προκάτοχες μνημονιακές κυβερνήσεις.
·       Το ΣΧΕΔΙΟ Β καταδικάζει τη συμμετοχή του ΤΣΊΠΡΑ στα εγκαίνια στο σπίτι του εκτελεσμένου αγωνιστή της αριστεράς που «επέλεξε» το εκτελεστικό απόσπασμα, για να μείνει πιστός στις ιδέες του και να μην υπογράψει δήλωση. Είμαστε βέβαιοι ότι λαός της Ηλείας θα εκδηλώσει ειρηνικά τη διαμαρτυρία του ενάντια σ’ ένα πρωθυπουργό που έχει ξεπουλήσει τη χώρα μας. Που έχει ευτελίσει και ευτελίζει καθημερινά με την πολιτική του τα οράματα της Αριστεράς. Που καταφεύγει σε επικοινωνιακές φιέστες, για να σκεπάσει την υποκρισία του και την εξαπάτηση των εργαζομένων, των ανέργων και των συνταξιούχων. Ο διαπρύσιος κήρυκας και ο πιο πρόθυμος εκτελεστής της πολιτικής των μνημονίων Ε.Ε – ΔΝΤ δεν μπορεί να είναι ανάμεσα σ’ αυτούς που θα τιμήσουν έναν αγωνιστή της Αριστεράς του αναστήματος του Μπελογιάννη.
                                                                           
  Αθήνα    26.3.2017

Κρείττον του λαλείν το σιγάν, κ. «καθηγητά».

Από seisaxthia-epam.blogspot.

Του Όθωνα Κουμαρέλλα

Οφειλόμενη απάντηση στον «καθηγητή» Περικλή Γκόγκα και στο άρθρο του με τίτλο «Επιστροφή στη Δραχμή: Ο μύθος και 15 σοβαρά προβλήματα».

Στην απέλπιδα προσπάθειά του ο κ. αναπληρωτής «καθηγητής» οικονομικής ανάλυσης και διεθνών οικονομικών στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης, να πείσει πόσο καλή είναι η ευρωζώνη και ότι φυσικά δεν ευθύνεται αυτή για την κατάσταση που περιήλθε η ελληνική οικονομία και ο λαός, εννοώντας -χωρίς να το λέει ευθέως-, ότι, όπως κατά Ντάισελμπλουμ, ευθυνόμαστε εμείς που τα φάγαμε σε… ποτά και σε γυναίκες, παρομοιάζει την ευρωζώνη με το σύστημα νομισματικών ισοτιμιών του Bretton Woods που ίσχυσε από το 1945 έως το 1971. Μια εποχή που όντως η Ελλάδα γνώρισε πολύ υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης και βελτίωσης του βιοτικού επιπέδου των πολιτών.

Όμως, πληροφορούμε τον συμπαθή κατά τα άλλα κ. «καθηγητή», ότι το σύστημα Bretton Woods δεν ήταν νομισματική ένωση, αλλά σύστημα ισοτιμιών, μεταξύ διαφορετικών νομισμάτων. Με το δολλάριο των ΗΠΑ στο ρόλο μεν «παρεμβατικού νομίσματος», αλλά τις επί μέρους χώρες να διαθέτουν το δικό τους εθνικό νόμισμα, διατηρώντας το αποκλειστικό δικαίωμα έκδοσης και κυκλοφορίας του, καθώς και το δικαίωμα άσκησης κάθε επί μέρους πολιτικής.

Αντίθετα η ευρωζώνη είναι πραγματική νομισματική ένωση, με ένα νόμισμα κοινό, το ευρώ και με εκχώρηση του προνομίου της έκδοσης και κυκλοφορίας του νομίσματος από τις επί μέρους....
συμμετέχουσες χώρες σε έναν υπερεθνικό ιδιωτικό οργανισμό (ΕΚΤ). Η ΕΚΤ δεν μπορεί όμως, ούτε να χρηματοδοτεί, ούτε καν να δανείζει απ’ ευθείας τα κράτη. Αποτελεί μηχανισμό δημιουργίας χρέους. Τελεία!

Αντίθετα με την παλιά δραχμή έστω κι αν αυτή ήταν συνδεδεμένη μέχρι το 1971 στο διεθνές σύστημα ισοτιμιών με peg δολλαρίου 1/30, που παρά τους περιορισμούς σε σχέση με τη διατήρηση ικανών αποθεμάτων χρυσού και ξένου συναλλάγματος, επέτρεπε πολλούς βαθμούς ελευθερίας άσκησης οικονομικής πολιτικής, το ευρώ δεν επιτρέπει στοιχειώδεις βαθμούς ελευθερίας. Το ευρώ όντας σταθερής (αναγκαστικής) κυκλοφορίας δεν έχεις άλλο τρόπο να το αποκτήσεις για να ικανοποιήσεις τις ανάγκες σου, παρά μόνο να το δανείζεσαι. Αποκτά αξία μέσω ακριβώς του δανεισμού του. Είναι χρεόγραφο και δεν αντικατοπτρίζει αξίες παρά μόνο συσχετισμούς στις διεθνείς χρηματαγορές.

Για να μην είσαι υποχρεωμένος να δανείζεσαι το ευρώ για να ικανοποιείς τις χρηματοδοτικές σου ανάγκες θα πρέπει να εξασφαλίζεις ικανοποιητικά πλεονάσματα στο ισοζύγιο εξωτερικών συναλλαγών. Δηλαδή, πάντα οι εξαγωγές σου να είναι μεγαλύτερες από τις εισαγωγές και ταυτόχρονα να μην έχεις δημοσιονομικά ελλείμματα. Αυτό σημαίνει ότι οι δαπάνες του κράτους θα πρέπει πάντα να υπολείπονται των εσόδων. Ο περιορισμός όμως της δαπάνης του δημόσιου τομέα δημιουργεί έλλειμμα στον ιδιωτικό τομέα της οικονομίας. Αυτό είναι αξιωματική αρχή! Δεν μπορείς να έχεις ταυτόχρονα πλεονάσματα στον εξωτερικό τομέα, στον ιδιωτικό και στον δημόσιο. Μόνο εφαρμόζοντας αρπακτικές πολιτικές ορντολιμπεραλισμού, όπως η Γερμανία, καταστρέφοντας τους εταίρους σου.

Εάν όλες οι χώρες της ευρωζώνης και εν γένει της Ε.Ε. υποχρεώνονται να εφαρμόζουν τέτοιες πολιτικές, τότε αυτό σημαίνει ότι έχουν εμπλακεί σε έναν εξοντωτικό ανταγωνισμό προς τα κάτω και προς την πλήρη εξαθλίωση των πληθυσμών τους. Αφού για να κερδίζουν «ανταγωνιστικότητα» σε σχέση με τους εταίρους τους, θα πρέπει ολοένα να μειώνουν τις κρατικές δαπάνες, τους μισθούς και κάθε κοινωνική μέριμνα. Βεβαίως οι πιο μικρές και αδύναμες οικονομίες μέσω της υπερχρέωσης καταστρέφονται πρώτες, αλλά ακολουθούν και οι πιο ισχυρές. Έτσι, όμως ούτε ανταγωνιστικότητα επιτυγχάνεται, εφ’ όσον όλες οι οικονομίες υποχρεώνονται να συμπεριφέρονται με τον ίδιο τρόπο, αλλά ισορροπούν κάθε φορά σε χαμηλότερο επίπεδο. Τα κράτη δεν επενδύουν, αλλά και ο ιδιωτικός τομέας, όντας ελλειμματικός και υπερχρεωμένος αρνείται, αφού συρρικνώνεται η δαπάνη και συνεπώς η ενεργός ζήτηση, αρκούμενος -εάν διαθέτει κάποια αποθέματα-, είτε σε αποθησαυρισμό, είτε σε κερδοσκοπικές τοποθετήσεις και αρπαχτές.

Αυτό είναι το νομισματικό σύστημα «Φρανκενστάιν» που καθιέρωσε το ευρώ και η Ε.Ε.. Καμία σχέση δεν έχει με το σύστημα ισοτιμιών του Bretton Woods, όπου όλες οι χώρες είχαν διατηρήσει το αποκλειστικό δικαίωμα έκδοσης και κυκλοφορίας του νομίσματός τους, αλλά με την τραπεζική μαφία ανίκανο τσιράκι της οποίας -έστω κι άθελά του από ιδεοληψία- αποδεικνύεται ο «καθηγητής».

Αυτά τα τόσο απλά θα έπρεπε να τα γνωρίζει ο συμπαθής κατά τα άλλα «καθηγητής», για να μας κάνει προπαγάνδα. Αλλά ούτε για προπαγάνδα δεν είναι ικανός, αγνοώντας τα βασικά και λέγοντας τόσο χονδροειδή ψέματα!

Σε κάθε περίπτωση, είτε τα γνωρίζει, είτε όχι, θα πρέπει να του αφαιρεθεί το πτυχίο και η έδρα του καθηγητή, καθόσον το πανεπιστήμιο είναι δημόσιο και πληρώνεται ο κύριος αυτός από τη τσέπη όλων μας, για να διδάξει υποτίθεται τα παιδιά μας.

Ας δούμε όμως ένα προς ένα τα «σοβαρά προβλήματα» που θα προκύψουν κατά τον κ. καθηγητή στην περίπτωση μετάβασης σε νέο εθνικό νόμισμα.

1. Υποτίμηση.

Ακόμα και αν θέλαμε να πάμε σε εθνικό νόμισμα, είναι η χειρότερη δυνατή στιγμή για να επιχειρηθεί κάτι τέτοιο -γράφει.

Η άγνοια, η ασχετοσύνη και η βλακεία όμως βρίσκονται στο αποκορύφωμά τους.

α) Παρομοίωση ενός κυρίαρχου κράτους που έχει ασυλία με μια απλή επιχείρηση που βρίσκεται στα πρόθυρα χρεοκοπίας.
β) Ταύτιση του νομίσματος με χρηματοπιστωτικό προϊόν και έκδοσή του στις διεθνείς χρηματαγορές.
γ) Το νέο νόμισμα θα υποτιμηθεί άμεσα και σημαντικά λόγω αβεβαιότητας και υψηλού κινδύνου και ότι κανείς δεν θα θέλει να κρατά το νέο μας νόμισμα.

Όλες οι παραπάνω αυθαίρετες διαπιστώσεις έχουν κοινή μήτρα. Την άγνοια και την πλήρη σύγχυση στοιχειωδών εννοιών αυτού που τις παραχαράσσει για να ικανοποιήσει την ιδεοληψία του.

Το νόμισμα όμως δεν είναι χρηματοοικονομικό προϊόν, ούτε τα κράτη επιχειρήσεις. Τα κράτη ως κυρίαρχες συλλογικές οντότητες έχουν ασυλίες, κατοχυρωμένες από το διεθνές δίκαιο, που ούτε καν μπορεί να φανταστεί ο αρθρογράφος, βυθισμένος στην αυτάρκεια της άγνοιάς του.

Ωστόσο ας μας πει, ο κ. «καθηγητής», από που προκύπτει η ανάγκη να εκθέσουμε άμεσα το νέο νόμισμα στις διεθνείς χρηματαγορές;

Ας μας πει για ποιο λόγο κανείς δεν θα θελήσει να εξάγει στη χώρα μας τα προϊόντα του και να αναπτύξει τις συναλλαγές του μαζί μας;

Δεν υπάρχει κανείς στον κόσμο που να παράγει προϊόντα και να αρνείται να τα πουλήσει σε αυτόν που τα θέλει! Ούτε να μην αγοράζει αυτά που του χρειάζονται. Ακόμη και σε συνθήκες πολέμου οι συναλλαγές μπορεί να επηρεάζονται μεν, συνεχίζονται δε! Πόλεμο όμως δεν έχουμε, ούτε θα έχουμε. Αλλά αυτό είναι άλλου παπά ευαγγέλιο, εδώ μιλάμε για οικονομία. Μπορούμε να μιλήσουμε ελεύθερα και γι’ αυτό, αλλά σε άλλο σημείωμα και με άλλη ευκαιρία.

Καμία σχέση λοιπόν οι χρηματαγορές, οι οποίες έρχονται μετά να αποτυπώσουν θετικά, ή αρνητικά αυτό που συμβαίνει στην πραγματική ζωή και την οικονομία.

Αντίθετα από τις δεισιδαιμονίες που κατατρέχουν το μυαλό του «καθηγητή» το νέο νόμισμα θα είναι προστατευμένο για όσο χρόνο χρειάζεται εκτός χρηματαγορών. Τόσο απλά.

Φαίνεται όμως ο κ. «καθηγητής» να αγνοεί τα στοιχειώδη. Δηλαδή, πως, σε ποιες περιπτώσεις και γιατί υποτιμάται ένα νόμισμα.

Το νόμισμα υποτιμάται σε δύο περιπτώσεις:

α) Ηθελημένα και για να πετύχει η εκδίδουσα το νόμισμα αρχή συγκεκριμένους οικονομικούς στόχους, πχ αποκατάσταση ανταγωνιστικότητας. Στην περίπτωσή μας όμως θα πρόκειται για ένα εντελώς νέο νόμισμα, ο καθορισμός της ισοτιμίας του οποίου θα γίνει εξ αρχής διοικητικά, λαμβάνοντας υπ’ όψη όλους τους παράγοντες, που θα μπορούσαν να επηρεάσουν τις οικονομικές εξελίξεις. Για ποιο λόγο να έλθουμε αμέσως μετά να αλλάξουμε αυτή την ισοτιμία; Από που προκύπτει ότι οι νομισματικές αρχές που θα εκδώσουν το νόμισμα θα κάνουν νομοτελειακά λάθος στις εκτιμήσεις τους, για να έλθουν μετά να διορθώσουν με υποτίμηση;

β) Εξ αιτίας κερδοσκοπικών επιθέσεων. Όμως από που προκύπτει η παραμικρή ανάγκη να τεθεί άμεσα σε διαπραγμάτευση;

Διότι, οι «αγορές» δεν θα διαθέτουν επαρκείς ποσότητες του νέου νομίσματος για να κερδοσκοπήσουν οι φίλοι του κ. «καθηγητή» με αυτό. Για να το αποκτήσουν θα πρέπει να έλθουν να το αγοράσουν από τον εκδότη του. Δηλαδή το ελληνικό κράτος. Ποιος ο λόγος να τους το πουλήσουμε πριν την ομαλοποίηση της κατάστασης και την εξασφάλιση ταχείας ανοδικής πορείας της οικονομίας, η οποία θα έλθει να ισχυροποιήσει το νόμισμα; -Και θα τους το πουλήσουμε -όταν έλθει η ώρα να το κάνουμε- ακριβά, ας μην ανησυχεί γι’ αυτό ο κ. «καθηγητής».

Η ισοτιμία του θα καθοριστεί με βάση τις ανάγκες της εθνικής οικονομίας στις συνθήκες που θα επικρατούν την περίοδο της μετάβασης, με στόχο την «απογείωσή» της σε συνθήκες πλήρους απασχόλησης και εξάλειψης της ανεργίας και σε σχέση με ένα «καλάθι» νομισμάτων των χωρών, που εμείς θα επιλέξουμε ως προνομιακούς εμπορικούς μας εταίρους. Από το σημείο εκείνο και μετά θα ακολουθηθεί μια ευέλικτη πολιτική ρυθμιζόμενης διακύμανσης του νομίσματος (managed floating withno predetermined path for the exchange rate -κατά IMF).

Διότι αυτό που έχει σημασία δεν είναι μια τυπική ισοτιμία του νέου νομίσματος, αλλά η αγοραστική δύναμη των εισοδημάτων και αυτή δεν μπορεί παρά μόνο ένα ελεύθερο, δημοκρατικό και κυρίαρχο κράτος που εκδίδει το νόμισμά του, να εγγυηθεί. Πιο απλά δεν γίνεται να εξηγούνται τα αυτονόητα.

Μήπως θα πρέπει να ξαναξεκινήσετε από την αρχή τις σπουδές σας κ. «καθηγητά»; Ίσως αυτή τη δεύτερη φορά κάτι να καταλάβετε και να προστατεύετε τον εαυτό σας, διότι στην περίπτωσή σας, «κρείττον του λαλείν το σιγάν»!

2. Χρέος: Ο κ. «καθηγητής» αγνοεί σειρά μελετών νομικών, πολιτικών και οικονομικών, στην Ελλάδα και το εξωτερικό, που αποδεικνύουν ότι το χρέος είναι παράνομο και ληστρικό ακόμα και με βάση το αγγλικό δίκαιο: Δηλαδή, ληστρικό χρέος, είναι εκείνο που απαιτεί από τον οφειλέτη να καταβάλει "κατάφωρα υπερβολικές" πληρωμές, ή η εξυπηρέτησή του χρέους αυτού, καταπατά κατάφωρα τα χρηστά ήθη και τις συνήθεις πρακτικές των έντιμων εμπορικών συναλλαγών (Consummer Credit Act 1974, 2006).

Είναι περιττό να αναφερθούμε εδώ στις δύο εκθέσεις του ίδιου του ΟΗΕ για την καταπάτηση θεμελιωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Ελλάδα από την επιβολή των μνημονίων, στην καταπάτηση του Συντάγματος και τόσα άλλα που επισυμβαίνουν σε βάρος της πατρίδας και του λαού μας. Έχουν γραφεί τόμοι, που δεν χρειάζεται να επαναλάβουμε εδώ. Μας εκπλήσσει όμως η άγνοια του κ. «καθηγητή» γι’ όλα αυτά.

Αγνοεί επίσης, τη βασική αρχή που διέπει το διεθνές δίκαιο ως προς τα δημόσια χρέη: "Στην πραγματικότητα, όταν ένα κράτος αποκηρύσσει, ή φιλοδοξεί να ακυρώσει το δημόσιο χρέος του, δεν μπορεί να υπάρξει ζήτημα διεθνούς ευθύνης, εκτός εάν το μέτρο αυτό δεν μπορεί να δικαιολογηθεί από λόγους δημοσίου συμφέροντος ή αν κάνει διακρίσεις μεταξύ ημεδαπών και αλλοδαπών εις βάρος των τελευταίων." (International responsibility. Second report by F. V. Garcia Amador, Special Rapporteur DOCUMENT A/CN.4/106, p. 119.).

Προφανώς του είναι αδιανόητη η διαγραφή των χρεών, αυτή όμως δύναται με βάση τα διεθνώς ισχύοντα για ελεύθερες χώρες και αργά, ή γρήγορα θα γίνει!!!

3. Κοινωνικό κράτος: Ο κ. «καθηγητής» μας πληροφορεί ότι μια στάση πληρωμών σημαίνει το τέλος του εξωτερικού δανεισμού. Το τι δουλειά έχει ο εξωτερικός δανεισμός με το κοινωνικό κράτος σε μια χώρα που είναι κυρίαρχη και εκδίδει το νόμισμά της, μόνο ένας «καθηγητής» επιπέδου βραβείου Νόμπελ μπορεί να συσχετίσει. Μάλιστα το δικαιολογεί, ότι αυτό θα συμβεί -η συρρίκνωση του κοινωνικού κράτους- επειδή θα πρέπει να εξαλείψουμε το έλλειμμα του κρατικού προϋπολογισμού που δεν θα μπορεί να καλυφθεί με εξωτερικό δανεισμό.

Φυσικά, σήμερα με το ευρώ είμαστε υποχρεωμένοι να δανειζόμαστε για να καλύπτουμε τα ελλείμματα. Το γιατί αυτό θα είναι πάλι απαραίτητο στην περίπτωση του εθνικού νομίσματος του διαφεύγει.

Όμως με το εθνικό νόμισμα, που ένα κυρίαρχο κράτος εκδίδει το νόμισμά του καλύπτει όλες του τις ανάγκες με αυτό και δεν είναι υποχρεωμένο να δανείζεται.

Είναι ένας από τους κύριους λόγους που επιδιώκουμε τη μετάβαση σε εθνικό κρατικό νόμισμα. Για να καλύπτουμε όλες τις ανάγκες μας με υγιείς μη δανειακούς πόρους.

Κατά τα άλλα μιλώντας για κατάρρευση του κοινωνικού κράτους σας υπενθυμίζουμε, αγαπητέ κ. «καθηγητά», ότι «στο σπίτι του κρεμασμένου δεν μιλάνε για σκοινί»!

4. Παραγωγή: Ως είναι φυσικό, θεωρώντας αναπόφευκτη την υποτίμηση του νέου νομίσματος, επισημαίνει ότι αυτή θα προκαλέσει την αύξηση της τιμής των εισαγομένων καυσίμων, η οποία θα συμπαρασύρει σε αύξηση το κόστος παραγωγής, καθώς επίσης το κόστος μεταφοράς των προϊόντων και ανησυχεί ότι αυτό θα έχει επιπτώσεις στο ΑΕΠ της χώρας, η οποία μπορεί να φτάσει σε μείωση ενός ακόμα 30%.

Δεν θα επιμείνουμε να τον κάνουμε να καταλάβει γιατί το νέο νόμισμα δεν πρόκειται να υποτιμηθεί. Το εξαντλήσαμε αυτό στο σημείο 1.

Ωστόσο κι αν ακόμα υπάρξει υποτίμηση του νέου νομίσματος, του υπενθυμίζουμε, ότι τα αναγκαία καύσιμα, άλλες πρώτες ύλες και ο κεφαλαιουχικός εξοπλισμός, η εισαγωγή τους γίνεται και θα γίνεται πληρωτέα σε συνάλλαγμα. Ειδικά τότε, οι εισαγωγές αυτές θα γίνονται είτε μέσω αλληλόχρεων λογαριασμών μετά από διακρατικές συμφωνίες, συμφωνίες κλίρινγκ κτλ, που σήμερα τις απαγορεύει η Ε.Ε. κτλ. Έτσι το πολύ-πολύ το κράτος να υποχρεωθεί, να «παίξει» με τη φορολογική του πολιτική και με την εφαρμογή διατίμησης στις τιμές των προϊόντων και υπηρεσιών πρώτης ανάγκης όπως τα καύσιμα και η ηλεκτρική ενέργεια, προκειμένου οι τιμές να μείνουν σταθερές. Αν και η επιδίωξη εξ αρχής θα είναι η σημαντική τους μείωση.

Ας μάθει λοιπόν ο κ. «καθηγητής», ότι ένα ελεύθερο και κυρίαρχο κράτος που εκδίδει το δικό του εθνικό κρατικό νόμισμα δεν υφίσταται τέτοιους περιορισμούς και κινδύνους.

Αντίθετα είναι οι πολιτικές της εσωτερικής υποτίμησης που έχουν συμβάλλει αποφασιστικά στην αποξήλωση της παραγωγικής βάσης της χώρας και στην μείωση του ΑΕΠ ήδη κατά πλέον του 30%, που επικαλείται.

5. Ανταγωνιστικότητα: Είπαμε στο «σπίτι του κρεμασμένου δεν μιλάνε για σκοινί». Ωστόσο πρώτα πρέπει να μιλήσουμε για παραγωγή, μετά για παραγωγικότητα της εργασίας και στο τέλος για ανταγωνιστικότητα. Αυτή είναι η σειρά και όχι ανάποδα.

Συνεπώς, πρώτα θα ανακτηθεί η εσωτερική αγορά μέσω του εισοδήματος που θα δοθεί στα νοικοκυριά για να δημιουργηθεί τζίρος, της διαγραφής των ιδιωτικών χρεών, με ταυτόχρονο χτύπημα των μονοπωλίων και της εφαρμογής μέτρων προστασίας της εγχώριας παραγωγής. Μόνον έτσι θα ανακάμψει η παραγωγή, με σκοπό την πλήρη απασχόληση και τον μηδενισμό της ανεργίας. Ανακάμπτοντας η παραγωγή με την εφαρμογή «έξυπνων» πολιτικών, νέων τεχνολογιών και καινοτομίας, μέσω συγκεκριμένου σχεδίου, θα αυξάνεται σταδιακά και η παραγωγικότητα της εργασίας και μέσω αυτής η ανταγωνιστικότητα.

Φαντάζομαι ότι ο κ. «καθηγητής» αντιλαμβάνεται τουλάχιστον αυτό, δηλαδή ανταγωνιστικότητα μέσω της υποτίμησης του νομίσματος μόνο εκτάκτως και προσωρινά μπορεί να επιδιωχθεί και να φέρει επίσης προσωρινά αποτελέσματα. Εξ άλλου 15 χρόνια εσωτερικής υποτίμησης (από το 2002 μέχρι το 2009 αφανώς και από το 2010 μέχρι σήμερα απολύτως εμφανώς, η οποία ξεπερνάει συνολικά το 30%), μηδαμινά αποτελέσματα έφερε -αν όχι αρνητικά- στην περίφημη ανταγωνιστικότητα.

6. Βιοτικό επίπεδο: Τολμάει να μιλήσει για πτώση του βιοτικού επιπέδου και για φτώχεια, όταν είναι η παραμονή μας στην ευρωζώνη, που έχει αποδειχθεί πια και στον πλέον αδαή που μας οδηγεί. Επικαλείται τα σημεία 1 περί υποτίμησης και 4 περί παραγωγής για να θεμελιώσει την θέση του, αλλά δυστυχώς γι’ αυτόν αποδεικνύεται, ότι και στα 2 αυτά σημεία οι ισχυρισμοί του είναι έωλοι και απολύτως ανεδαφικοί.

Προκαλεί γέλωτα όμως ο ισχυρισμός του, ότι οι εύποροι δεν έχουν να χάσουν. Δηλαδή, θέλει να μας πείσει ότι δεν είναι τα πλούσια στρώματα των ευρωδίαιτων -όπου φαντάζομαι ο ίδιος ανήκει, με το πάθος που υπερασπίζεται το ευρώ- που αντιδρούν στη μετάβαση σε εθνικό νόμισμα, αλλά οι πένοντες, ή ότι οι ευρωδίαιτοι πλούσιοι «σκίζονται» για το καλό των πτωχών. Έλεος κ. «καθηγητά»!

7. Κόστος συναλλαγών: Με διακρατικές συμφωνίες, συμφωνίες κλίρινγκ, αλλά και πληρωμές τοις μετρητοίς δεν τίθεται θέμα κόστους αντιστάθμισης κινδύνου. Εξ άλλου διακυμάνσεις της ισοτιμίας του νέου νομίσματος, μόνο το φαντασιακό του κ. «καθηγητού» υπάρχουν, όπως αποδεικνύεται παραπάνω. Ωστόσο και να υπάρξει εντελώς προσωρινά τέτοιο θέμα, δεν είναι επαρκής λόγος για να παραμένουμε στην ευρωζώνη που μας καταστρέφει, έτσι κι αλλιώς.

8. Επενδύσεις. Σε μια χώρα που από το 2002 ήδη με την είσοδό μας στην ΟΝΕ, οι επενδύσεις και μάλιστα αυτές που είναι παραγωγικού χαρακτήρα έχουν πάρει την κατιούσα, φτάνοντας σε κατακρήμνιση από το 2010 και μετά, είναι τουλάχιστον προσβολή στη νοημοσύνη μας, να μιλά ο κ. «καθηγητής» για σημαντική μείωσή τους στην περίπτωση μετάβασης σε εθνικό νόμισμα. Ας μας αναφέρει έστω και μια παραγωγική επένδυση που έγινε στη χώρα τα τελευταία 8 χρόνια και θα του δώσω δίκιο. Αλλά δυστυχώς γι’ αυτόν και αυτούς που υπερασπίζεται μόνο αγοραπωλησίες και αρπαχτές που τις έχουν βαφτίσει επενδύσεις γίνονται πλέον σε αυτόν τον τόπο. Είμαστε ήδη πίσω από την Υεμένη στο ζήτημα των επενδύσεων και τολμά να μας τρομοκρατεί ακόμα με τέτοιου είδους φληναφήματα;

Καμία όμως επένδυση δεν μπορεί να γίνει, ούτε του ενός ευρώ σε μια πεθαμένη αγορά, χωρίς τζίρο και με έλλειμμα στο εισόδημα των νοικοκυριών που ξεπερνάει μεσοσταθμικά το 20% και επιβαρύνεται καθημερινά. Όσες «μεταρρυθμίσεις» κι αν γίνουν, όσο κι αν μειωθούν περαιτέρω οι μισθοί, όσο κι αν μειωθεί η φορολογία του κεφαλαίου. Μόνο για οίκους ανοχής μπορεί να ενδιαφερθούν οι «επενδυτές» και για ξεκοκάλισμα των δημόσιων, αλλά και των ιδιωτικών περιουσιακών στοιχείων! Τόσο απλά!

Ο μόνος τρόπος είναι ακριβώς μέσω του εθνικού νομίσματος να ανακουφιστούν εισοδηματικά τα νοικοκυριά, να δημιουργηθεί ενεργός ζήτηση, το κράτος να προχωρήσει σε αποκατάσταση των κοινωνικών του δομών και σε ευρύ πρόγραμμα δημοσίων επενδύσεων, για να ακολουθήσει ο ιδιωτικός τομέας. Και τότε ναι θα έλθουν και οι ξένοι να επενδύσουν σοβαρά.

9. Εμπόριο: Μωρέ τι μας λες; Θα μειωθεί το εμπόριο με τις χώρες τις ευρωζώνης; Και λοιπόν; 185 χώρες περιμένουν εκεί έξω! Αλλά πέραν αυτού, ας δούμε πρώτα την κατάληξη της ευρωζώνης μετά και τη δική μας αποχώρηση και μετά ας έλθουμε να συζητήσουμε.

Βέβαια η FIAT θα μας κρατήσει μούτρα και δεν θα θέλει να πουλήσει τα αυτοκίνητά της, όπως και η SIEMENS….

Αντίθετα είμαστε εμείς που θα πρέπει να εξετάσουμε προσεκτικά τις εμπορικές μας σχέσεις με όλους αυτούς και να τις θέσουμε σε βάσεις ισοτιμίας και αμοιβαίου οφέλους και όχι όπως σήμερα, που είμαστε «μπέστε σκύλοι αλέστε κι αλεστικά μη δώστε»!

10. Ευημερία και ανάπτυξη: Και τα δύο τώρα «μας τρέχουν από τα μπατζάκια». Βρες κάτι άλλο να μας πείσεις….

11. Επιτόκια: Τα επιτόκια δανεισμού στην ευρωπαϊκή διατραπεζική αγορά θα αυξηθούν σημαντικά για τις ελληνικές τράπεζες. Και λοιπόν; Σε τι θα μας αφορά εμάς η ευρωπαϊκή διατραπεζική αγορά, αφού φύγουμε από τον ζουρλομανδύα, μέρος του οποίου αποτελεί; Ούτε τα δάνειά τους χρειαζόμαστε. Κάθε άλλο, επιδίωξή μας είναι να τα αποφύγουμε οριστικά. Σήμερα τα έχουμε ανάγκη, όχι με το εθνικό μας νόμισμα.

Αυτοί έχουν ανάγκη να δανείζουν, εμείς με αποκατεστημένη τη νομισματική μας κυριαρχία δεν θα έχουμε ανάγκη να δανειζόμαστε. Φυσικά τόσο η Τράπεζα της Ελλάδος, όσο και οι λεγόμενες συστημικές θα περιέλθουν σε πλήρη κυριότητα, νομή και κατοχή, δηλαδή σε ιδιοκτησία του ελληνικού δημοσίου και θα εκκαθαριστούν εν λειτουργία με την παρουσία των εισαγγελικών αρχών και… «κάθε κατεργάρης στον πάγκο του»!

Για να θυμόμαστε τι λέμε: Καταγγελία του χρέους και έξοδος από το ευρώ, με ταυτόχρονη καταγγελία κάθε περιοριστικής στην άσκηση εθνικής πολιτικής, σύμβασης, ή ευρωπαϊκής συνθήκης (τέσσερις ελευθερίες του Μάαστριχτ, ΚΑΠ, δημοσιονομικά σύμφωνα κτλ). Αυτό σημαίνει εγκατάλειψη του «σκάφους» που λέγεται Ευρωπαϊκή Ένωση. Τίποτε δεν μας δεσμεύει και τίποτε δεν μας υποχρεώνει, ως ανεξάρτητο και κυρίαρχο κράτος. Το κόστος θα είναι δικό τους, όχι δικό μας!

12. Πληθωρισμός: Από τα πιο αγαπημένα τρομολαγνικά επιχειρήματα των ευρωδίαιτων κατηγόρων του εθνικού νομίσματος. Όμως γνωρίζει ο κ. «καθηγητής» πως και γιατί προκαλείται ο πληθωρισμός σε μια οικονομία;

Μάλλον όχι για να παπαγαλίζει τα «σκονάκια» που κυκλοφορούν στα τηλεοπτικά πάνελς και εν γένει στα καθεστωτικά μέσα.

Πληθωρισμό λοιπόν έχουμε για δύο βασικούς λόγους:

α) Στην περίπτωση μιας καρτελοποιημένης οικονομίας όπου τα μονοπώλια μπορούν να καθορίζουν αυθαίρετα τις τιμές των προϊόντων. Οι κυβερνήσεις όμως -εάν το θελήσουν- μπορούν να ακολουθήσουν αντιμονοπωλιακές πολιτικές και να τις ελέγξουν. Αν και η ελληνική οικονομία παρουσιάζει χαρακτηριστικά μερικής καρτελοποίησης, μια δημοκρατική - πατριωτική κυβέρνηση είναι εύκολο να σπάσει τα μονοπώλια εκεί που υπάρχουν και να μην επιτρέψει αδικαιολόγητες αυξήσεις τιμών στα προϊόντα.

β) Στην περίπτωση υπερβάλλουσας ενεργού ζήτησης, όπου η παραγωγή αδυνατεί να ανταπεξέλθει. Είναι όμως γελοίο να φοβάται κανείς πληθωρισμό στην κατάσταση της ελληνικής οικονομίας, όπου μαστίζεται από αποπληθωρισμό και ύφεση, ενώ η ζήτηση βρίσκεται στα τάρταρα.

Βεβαίως στην περίπτωση μετάβασης σε εθνικό νόμισμα και αποκατάστασης των εισοδημάτων των νοικοκυριών θα δημιουργηθεί ζήτηση. Εξ άλλου αυτό είναι ζητούμενο. Όμως με ένα τεράστιο μέρος του παραγωγικού δυναμικού, είτε του ανθρώπινου, είτε εκείνου του κεφαλαιουχικού εξοπλισμού και των υποδομών να αργεί, δεν υπάρχει περίπτωση πληθωριστικών πιέσεων, μέχρις ότου βρεθούμε σε κατάσταση πλήρους απασχόλησης του συνόλου του δυναμικού. Τόσο απλά.

Όσον αφορά στον περίφημο «εισαγόμενο» πληθωρισμό, αυτός παρατηρείται μόνο σε περίπτωση ταχείας υποτίμησης του νομίσματος. Τέτοια όμως πιθανότητα δεν υπάρχει στην περίπτωσή μας, αφού το νόμισμα θα είναι εξ αρχής προστατευμένο και για τους λόγους που εκτέθηκαν στο σημείο 1. Παρ’ όλα αυτά, ακόμα και σε μια τέτοια περίπτωση, υπάρχουν μια σειρά εργαλείων αντιστάθμισης και αποφυγής πληθωριστικών πιέσεων.

Έτσι, ούτε ο επαπειλούμενος πληθωρισμός μπορεί να αποτελέσει σοβαρό επιχείρημα αποτρεπτικό της μετάβασης σε εθνικό νόμισμα και μόνο για εκφοβισμό των αδαών χρησιμοποιείται.

13, 14 &15. Κατ’ αρχήν ο κ. «καθηγητής» θα πρέπει να μας μιλήσει για την αποτελεσματικότητα εντός του ευρώ. Μετά να μας εξηγήσει πως και γιατί μια σειρά από χώρες εκτός ευρώ και με δικό τους εθνικό νόμισμα είναι πολλές φορές πιο αποτελεσματικές από κάμποσες χώρες εντός ευρωζώνης. Αναφορικά με τα spreads από που προκύπτει ότι πρέπει να μας απασχολούν, τη στιγμή που αρνούμαστε να δανειστούμε; Πως κατανοεί την ανάγκη δανεισμού μιας χώρας που διαθέτει το δικό της εθνικό νόμισμα, ακολουθεί πολιτικές πλήρους απασχόλησης και παραγωγικής ανοικοδόμησης;

Εθισμένος στο δάνειο χρήμα, αδυνατεί να κατανοήσει, ότι υπάρχει ζωή χωρίς δανεικά!

Τέλος, αφού το νόμισμά μας θα είναι για όλο το μεταβατικό στάδιο εκτός διαπραγμάτευσης στις χρηματαγορές τίνι τρόπω θα δεχθεί κερδοσκοπικές επιθέσεις; Ή μήπως του είναι κι αυτό αδιανόητο; Δηλαδή να μένουμε εκτός διεθνούς μπαρμπουτιέρας, που ο ίδιος αποκαλεί «αγορές»; Ή ποιος μας υποχρεώνει ντε και καλά να συμμετέχουμε, παρά τη θέλησή μας;

Ωστόσο ο κ. «καθηγητής» επιδεικνύοντας ανεπίτρεπτη άγνοια του κινδύνου να γίνει ρεζίλι των σκυλιών αποτολμά τελειώνοντας την παρέμβασή του να απευθύνει ερωτήματα και γιατί τάχα "ομολογείται" ότι τα πράγματα θα είναι λίγο δύσκολα στην αρχή, διαστρεβλώνοντας κατάφωρα την αλήθεια.

Ε λοιπόν, ποτέ δεν ισχυριστήκαμε ότι τα πράγματα θα είναι δύσκολα στην αρχή! 
Τουλάχιστον εμείς στο ΕΠΑΜ που πρώτοι θέσαμε το ζήτημα του εθνικού νομίσματος σαν λύση στο ελληνικό "πρόβλημα" -πρόβλημα ξένης κατοχής-, μαζί με τη διαγραφή των χρεών, την τιμωρία των ενόχων, την παραγωγική ανασυγκρότηση και τη θεσμική ανατροπή, με τη θεμελίωση μιας νέας Ελληνικής Πολιτείας μέσω συντακτικής Εθνοσυνέλευσης.

Αντίθετα ισχυριζόμαστε και το αποδεικνύουμε με εμπεριστατωμένες μελέτες, ότι από την πρώτη κιόλας ημέρα, η ζωή των πολιτών θα βελτιωθεί σημαντικότατα. Τόσο με την αποκατάσταση των εισοδημάτων, όσο και με τη διαγραφή των παράνομων χρεών που δημιουργήθηκαν υπό το καθεστώς κατοχής προς το κράτος και τις τράπεζες. Θα ανοίξουν οι δουλειές και θα υπάρξει παραγωγή και κατακόρυφη μείωση της ανεργίας. Από την πρώτη κιόλας ημέρα! Όσο κι αν αυτό φαντάζει αδιανόητο στους βυθισμένους στη μιζέρια της ευρωλαγνείας τους.

Φυσικά και τότε κάποιοι θα κακοπεράσουν. Όλοι αυτοί που ευθύνονται για την κατάσταση που έφεραν την πατρίδα και το λαό μας. Ας μην ταυτίζεται λοιπόν μαζί τους, επιδεικνύοντας -ανεπίτρεπτη για στοιχειωδώς νουνεχή- άγνοια κινδύνου!

Όσον αφορά σε αυτούς που έχουν βγάλει τα χρήματά τους στο εξωτερικό (προφανώς παράνομα), όχι μόνο δεν προκύπτει από πουθενά ότι τάσσονται υπέρ του εθνικού νομίσματος, αλλά αντίθετα είναι οι ίδιοι που γνωρίζουν πολύ καλά, ότι όταν και εάν έλθει αυτή η στιγμή, τότε -και με το τραπεζικό σύστημα υπό τον καθολικό έλεγχο του δημοσίου-, θα ελεγχθούν πραγματικά και σε βάθος, τόσο για το πόθεν όσο και για το έσχες και θα πληρώσουν βαρύ το αντίτιμο!

Αυτών τα συμφέροντα εκφράζει και προσπαθεί να προστατεύσει ο κ. «καθηγητής»;

«Survivor»: Ριάλιτι επιβίωσης στη σκιά της κρίσης

Από ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ , Σάββατο, 25 Μαρτίου 2017 | 8:03 μ.μ.

Πηγή: Μαριάννα Τζιαντζή«Πριν»

Παλιά η συνταγή, νέο το σερβίτσιο

Υπάρχουν άνθρωποι που δεν βλέπουν τηλεόραση ή βλέπουν ελάχιστη — και δεν χάνουν πολλά. Όμως αν κάποιος έχει το βράδυ ανοιχτή τη συσκευή του, το πιθανότερο είναι να βλέπει το ριάλιτι «Survivor» στον Σκάι. Σύμφωνα με τις μετρήσεις τηλεθέασης, πριν τέσσερις μέρες αυτό το σόου σημείωσε 43,4% στο γενικό κοινό και 59% στις νεαρές ηλικίες, ενώ μίση ώρα πριν τα μεσάνυχτα τα νούμερα ξεπέρασαν το 70%.

Η επιτυχία αυτής της εκπομπής απασχόλησε πολλούς και δικαιολογημένα, αφού την περασμένη δεκαετία ο Έλληνας τηλεθατής είχε φάει τα ριάλιτι με το κουτάλι (ή μάλλον τα ιδιωτικά κανάλια πρόσφεραν ριάλιτι με τη σέσουλα) και επομένως ήταν λογικό να υποθέσουμε ότι το είδος είχε συμπληρώσει τον κύκλο του. Το ενδιαφέρον του τηλεοπτικού κοινού είχε ξεθυμάνει λόγω της υπερπροσφοράς αλλά κι επειδή στην τηλεόραση προβάλλονταν ελληνικές σειρές, κυρίως κωμωδίες, που προσείλκυαν εκατομμύρια τηλεθεατές. Εξάλλου, αυτό το φαινόμενο έχει ξανασυμβεί στην ιστορία της τηλεόρασης, δηλαδή ένα είδος που κάποτε έκανε πιένες να ξεφουσκώσει, αλλά αργότερα να επανέλθει με κάπως αλλαγμένη μορφή και η τηλεθέασή του να εκτιναχτεί. Αυτό συνέβη, π.χ. με τα τηλεπαιχνίδια που γνώρισαν μια δεύτερη άνοιξη -και μάλιστα σε παγκόσμιο επίπεδο-όταν άρχισε να προβάλλεται το «Ποιος θέλει να γίνει εκατομμυριούχος;»

To «Survivor» (Επιζήσας) είχε πρωτοεμφανιστεί το 2003 και το τωρινό ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ 

Τι θαυμαστή «συνέπεια»!

Πηγή: Νίκος Μπογιόπουλος -  Realnews

Εχει μεγάλη σημασία αν η Ν.Δ. ψηφίσει τα νέα μέτρα που εξυφαίνονται στο πλαίσιο της «αξιολόγησης»; Εχει καμιά αξία ο τσακωμός ΣΥΡΙΖΑ - Ν.Δ. για μέτρα, που και όταν δεν τα ψηφίζουν μαζί, μαζί τα εφαρμόζουν; Αναρωτιόμαστε:

Τι είχε αξία; Οτι ο αντιπολιτευόμενος κ. Σαμαράς δεν ψήφισε το πρώτο μνημόνιο ή ότι ο Σαμαράς όταν τον ρωτούσαν τι θα κάνει με το μνημόνιο -που δεν ψήφισε- απαντούσε ότι θα το εφάρμοζε, όπως και το εφάρμοσε; Τι έχει αξία; Οτι ο αντιπολιτευόμενος κ. Τσίπρας δεν ψήφιζε μνημόνια ή ότι ο πρωθυπουργός Τσίπρας, εκτός από το δικό του μνημόνιο, εφαρμόζει και εκείνα που δεν ψήφισε;

Τι έχει αξία; Οτι ο αντιπολιτευόμενος κ. Μητσοτάκης δηλώνει όλο πάθος ότι δεν πρόκειται να ψηφίσει τα επερχόμενα μέτρα ή το γεγονός πως όταν τον ρώτησε στο δελτίο του ΑΝΤ1 ο Νίκος Χατζηνικολάου τι θα κάνει αν γίνει πρωθυπουργός με τα μέτρα που τώρα καταγγέλλει, εκείνος απάντησε: «Τα μέτρα δεσμεύουν, προφανώς, την ελληνική κυβέρνηση (...). Εγώ δεν είμαι αυτός που θα στέλνω επιστολές να λέω στους πιστωτές ότι δεν πρόκειται να τηρήσουμε τα μέτρα που δεσμεύει τη χώρα η σημερινή κυβέρνηση»;

Γιατί, όμως, εφαρμόζουν όσα -υποτίθεται- καταγγέλλουν; Μα διότι «το κράτος -όπως λένε- έχει συνέχεια»! Τι θαυμαστή επίδειξη συνέπειας. Μόνο που περιορίζεται στην εφαρμογή αντιλαϊκών μέτρων. Ναι, πράγματι, σε αυτό είναι συνεπείς. Είτε τα ψηφίζουν είτε δεν τα ψηφίζουν, ένα είναι σίγουρο: Τα εφαρμόζουν.

Κοτσαμπάσηδες, παπάδες ...

Γράφει ο mitsos175.

 “Λοιπόν, μετά το Βυζάντιο έρχεται η τουρκοκρατία. Μην ανησυχείτε, δεν θα μπω σε λεπτομέρειες. Θα αναφέρω μόνο ότι επί τουρκοκρατίας όση εξουσία δεν ασκείται απευθείας από τους Τούρκους, ασκείται από τους κοτζαμπάσηδες (τους εντολοδόχους των Τούρκων), οι οποίοι κρατούν τους χωριάτες υποχείριους. Συνεπώς, ούτε σ' αυτή την περίοδο μπορούμε να μιλήσουμε για πολιτική ζωή.

Όταν αρχίζει η Επανάσταση του 1821, διαπιστώνουμε από τη μια μεριά τον ηρωισμό του λαού και από την άλλη, σχεδόν αμέσως, την τεράστια αδυναμία να συγκροτηθεί μια πολιτική κοινωνία. Την επομένη της πτώσης της Τριπολιτσάς αρχίζουν οι εμφύλιοι πόλεμοι... Ουδείς μπορεί να δώσει απάντηση στην ερώτησή σας για ποιο λόγο, κάποιος, σε μιαν ορισμένη στιγμή, δεν δημιούργησε κάτι.

Η συγκρότηση ενός λαού σε πολιτική κοινωνία δεν είναι δεδομένη, δεν είναι κάτι που χαρίζεται, αλλά κάτι που δημιουργείται. Μπορούμε απλώς να διαπιστώσουμε ότι, όταν απουσιάζει μια τέτοια δημιουργία, τα χαρακτηριστικά της προηγούμενης κατάστασης διατηρούνται ή αλλάζουν μόνο μορφή...

Ορισμένα τα εντοπίζουμε, ήδη, στους εμφύλιους πολέμους της Επανάστασης του 1821. Βλέπουμε, για παράδειγμα, ότι η νομιμοφροσύνη και η αλληλεγγύη έχουν τοπικό ή τοπικιστικό χαρακτήρα, ισχυρότερο συχνά από τον εθνικό. Βλέπουμε, επίσης, ότι οι πολιτικές κατατάξεις και διαιρέσεις είναι συχνά σχετικές με τα πρόσωπα των «αρχηγών» και όχι με ιδέες, με προγράμματα, ούτε καν με "ταξικά" συμφέροντα. Ένα ακόμη χαρακτηριστικό είναι η στάση απέναντι στην εξουσία.

Στην Ελλάδα, μέχρι και σήμερα, το κράτος εξακολουθεί να παίζει τον ρόλο του ντοβλετιού, δηλαδή μιας αρχής ξένης και μακρινής, απέναντι στην οποία είμαστε ραγιάδες και όχι πολίτες. Δεν υπάρχει κράτος νόμου και κράτος δικαίου, ούτε απρόσωπη διοίκηση που έχει μπροστά της κυρίαρχους πολίτες. Το αποτέλεσμα είναι η φαυλοκρατία ως μόνιμο χαρακτηριστικό. Η φαυλοκρατία συνεχίζει την αιωνόβια παράδοση της αυθαιρεσίας των κυρίαρχων και των «δυνατών»: ελληνιστικοί ηγεμόνες, Ρωμαίοι ανθύπατοι, Βυζαντινοί αυτοκράτορες, Τούρκοι πασάδες, κοτζαμπάσηδες, Μαυρομιχάληδες, Κωλέττης, Δηλιγιάννης.” (Απόσπασμα από συνέντευξη του Κορνήλιου Καστοριάδη).

Η Επανάσταση δεν έγινε στις 25 Μάρτη. Είχε εκδηλωθεί λίγες μέρες νωρίτερα στις 21 Μαρτίου 1821 όπου αρχίζει η πολιορκία των Καλαβρύτων. "Η επέτειος να γιορτάζουμε τον εθνικό ξεσηκωμό στις 25 Μαρτίου καθιερώθηκε στις 15 Μαρτίου 1838 από τον βασιλιά Όθωνα, προκειμένου να συνδεθεί με το εκκλησιαστικό γεγονός του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου".

Με ποιανού το μέρος όμως ήταν οι ανώτεροι κληρικοί το έχουμε πει παλιότερα στο blog μας.  

Όχι στον εμφύλιο εντός του κινήματος.

Πηγή: Νεολαία Κομμουνιστική Απελευθέρωση

Όχι στον εμφύλιο εντός του κινήματος. Καμιά ανοχή σε πρακτικές βίας προς του αγωνιστές του κινήματος. Συμπαράταξη μάχης για την ανατροπή της βάρβαρης πολιτικής Κυβέρνησης-ΕΕ-Κεφαλαίου

Καταδικάζουμε απερίφραστα τις οργανωμένες βίαιες επιθέσεις που εξαπέλυσε στις 23/3/2017 η ΚΝΕ από κοινού με εξωφοιτητικούς συντρόφους τους, εναντίον φοιτητών της αντικαπιταλιστικής αριστεράς σε μια σειρά από σχολές. Αυτές οι επιθέσεις είχαν ως αποτέλεσμα τον τραυματισμό αρκετών φοιτητών που διακομίστηκαν σε νοσοκομείο και αποτελούν μαύρη σελίδα στην ιστορία του Φοιτητικού Κινήματος των τελευταίων χρόνων. «Βασίστηκαν» πάνω σε ασύστολα ψεύδη και λασπολογίες σχετικά με την κοινή μαθητική και φοιτητική κινητοποίηση στο υπουργείο παιδείας στις 22/3, όπου από κοινού διαδήλωσαν φοιτητές, μαθητές, μέλη της ΚΝΕ και οργανώσεων της αντικαπιταλιστικής αριστεράς. Γεγονός πριν απ’ όλα ενοχλητικό για τα κυβερνητικά και ευρωενωσιακά σχέδια για την παιδεία.

Οι σχεδόν ταυτόχρονες τραμπουκικού τύπου επιθέσεις εναντίον της ΕΑΑΚ, που εκτυλίχτηκαν στην Ιατρική, στο Φυσικό και στο ΕΜΠ, αποδεικνύουν έλλειψη πολιτικού πολιτισμού για την αντιμετώπιση των διαφορετικών απόψεων και το σοβαρό πολιτικό τέλμα στο οποίο έχει υποπέσει η ΚΝΕ και το ΚΚΕ, καθώς η πολιτική τους πρόταση αδυνατεί να αναμετρηθεί με τα σοβαρά ερωτήματα της κοινωνίας, να συγκρουστεί με τις κυβερνητικές επιλογές και καταλήγει σε κινήσεις ανέξοδης πολιτικής διαμαρτυρίας, αντί να συμβάλλουν με τις δυνάμεις τους στο αναγκαίο μαζικό και ενωτικό κίνημα ανατροπής.

Η ΚΝΕ σε μια απέλπιδα προσπάθειά της να ανασυγκροτηθεί και να συσπειρώσει τα μέλη της επιλέγει ως μορφή την όξυνση του ενδοκινηματικού εμφυλίου και των οργανωτικών συγκρούσεων. Την ίδια ώρα που με εμμονή αρνείται την όποια κινηματική σύμπραξη με τις δυνάμεις της αντικαπιταλιστικής αριστεράς και άλλες αγωνιστικές δυνάμεις στα μέτωπα πάλης που ανοίγονται στην συγκυρία των καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων, δεν διστάζει να στοχοποιήσει κάθε αγωνιζόμενο θέλοντας έτσι να οχυρωθεί ακόμα περισσότερο από διαφορετικές πολιτικές λογικές και τοποθετήσεις. Οι πρακτικές αυτές καταδεικνύουν τον οργανωτίστικο – απολίτικο τρόπο με τον οποίο η ΚΝΕ προσπαθεί να “ηγεμονεύσει” εντός του κινήματος, καθώς και την αδυναμία της να πρωτοστατήσει με όρους σοβαρής πρωτοπορίας στα μαθητικά και φοιτητικά ξεσπάσματα, σκόπελο που προσπαθεί να υπερβεί μέσα από την στοχοποίηση και τη φίμωση της ριζοσπαστικής και αντικαπιταλιστικής αριστεράς.

Αρνούμαστε τις λογικές του ενδοκινηματικού εμφύλιου. Επιλέγουμε να στρέψουμε τα βέλη μας απέναντι στην κυβέρνηση, το κεφάλαιο και τους πολιτικούς του εκφραστές αντί να αναγάγουμε όλες τις άλλες αριστερές και κομμουνιστικές δυνάμεις ως τον πιο επικίνδυνο εχθρό και αντίπαλο. Ωστόσο είμαστε αποφασισμένοι να μην επιτρέψουμε σε κανένα να χρησιμοποιεί βία ενάντια σε αγωνιστές του κινήματος. Θα υπερασπιστούμε με όλες μας τις δυνάμεις την δυνατότητα πολιτικής παρέμβασης των δυνάμεων της αντικαπιταλιστικής αριστεράς, και ευρύτερα των μαχόμενων αγωνιστικών δυνάμεων. Καλούμε κάθε σκεπτόμενο άνθρωπο της αριστεράς και του αγώνα να καταδικάσει απερίφραστα αυτές τις εκφυλισμένες και μεθοδευμένες πρακτικές της ΚΝΕ, που φέρνουν στην μνήμη εικόνες σκοτεινών στιγμών του εργατικού και κομμουνιστικού κινήματος.

Καλούμε τα μέλη και τους φίλους της ΚΝΕ να διαχωριστούν έμπρακτα από αυτές τις πρακτικές και να συμβάλλουν στην αναγκαία μαχητική συμπαράταξη και κοινή δράση με όλες τις μαχόμενες δυνάμεις για την αναζωογόνηση των φοιτητικών συλλόγων, και την αντεπίθεση του φοιτητικού και ευρύτερα νεολαιίστικου κινήματος. Οι πολιτικές μας διαφορές ας τεθούν στη κρίση του κινήματος και των αγωνιστών του και όχι σε συγκρούσεις οργανωτικών μηχανισμών. Θα επιμείνουμε σθεναρά και θα διαθέσουμε όλες μας τις δυνάμεις στην υπηρεσία της ανάπτυξης των αγώνων για την ανατροπή της πολιτικής της κυβέρνησης, της ΕΕ και του κεφαλαίου στην εκπαίδευση και την κοινωνία, για τη συμβολή σε μια αριστερά αντικαπιταλιστική και επαναστατική. Μια αριστερά που θα εμπνέει, δεν θα απογοητεύει και θα πηγαίνει τους αγώνες μέχρι το τέλος.

Γραφείο τύπου
νεολαία Κομμουνιστική Απελευθέρωση
25 Μαρτίου 2017

Η Ιστορία και η επέτειος για την επανάσταση του 1821

Του Γιώργου Κ. Καββαδία*

Άλλη μια  επέτειος με τη συμπλήρωση 196 χρόνων από την
επανάσταση του 1821. Και οι στίχοι του ποιητή πάντα επίκαιροι.

«Όχι πια λόγια, όχι τα μάταια,
τα τριμμένα λόγια … Φτάνουν πια τα 
λόγια, αδερφοί μου, τα τριμμένα
τα μάταια λόγια, όποιου Έπους!»

(Α. Σικελιανός)

Είναι αλήθεια ότι μέσα από τις ωραιολογίες των πανηγυρικών της ημέρας και τις τυπικές τελετές, μέσα σε ένα τεχνητό κλίμα εθνικής έξαρσης και ευφορίας που διευκολύνει την έντονη ενεργοποίηση του συναισθήματος και τον παραγκωνισμό της κριτικής σκέψης, οι ιστορικές αλήθειες κλειδώνονται στο χρονοντούλαπο της ιστορίας και αντικαθίστανται από εθνικούς μύθους και στερεότυπα. Από αυτού του είδους τις τελετές ξεχωρίζουν οι παρελάσεις που σε φαντασιακό και πραγματικό επίπεδο αποτελούν μια λατρευτική εκδήλωση του έθνους που μπορεί δήθεν να μας ενώσει όλους και να μας κάνει να ξεχάσουμε τις ταξικές ή άλλες διαφορές, υπενθυμίζοντας και προβάλλοντας το κοινό ένδοξο παρελθόν και το εθνικό συμφέρον.

Από τα νέα σχολικά βιβλία εκτοπίζεται η μέχρι τώρα κυρίαρχη εθνικιστική προσέγγιση της ιστορίας. Αμφισβητούνται δημοφιλείς μύθοι για Παλαιών Πατρών, Αγία Λαύρα, λάβαρο και 25 Μαρτίου, αφού  δεν συνδέονται με την Ιστορία. Άλλωστε σύμφωνα με την ιστορική πραγματικότητα  24 Φεβρουαρίου ήταν που κυκλοφόρησε ο Υψηλάντης την περίφημη προκήρυξή του "Μάχου υπέρ πίστεως και πατρίδος". Όμως η έναρξη του Αγώνα ταυτίστηκε με τη γιορτή του Ευαγγελισμού, με διάταγμα του Όθωνα, το 1838, και η Εκκλησία βρέθηκε να διεκδικεί άλλη μια φορά τη σωτηρία του έθνους.

Παρόλα αυτά σήμερα η κυρίαρχη τάση συγγραφής της επίσημης Ιστορίας είναι μια νέα σύνθεση εθνοκεντρικού και ευρωκεντρικού προσανατολισμού στο πλαίσιο του κοσμοπολιτισμού της Νέας Τάξης Πραγμάτων έρχεται να αντικαταστήσει την «εθνική μυθολογία». Ένα βασικό δόγμα της ιδεολογίας της Νέας Τάξης είναι το «δόγμα της περιορισμένης εθνικής κυριαρχίας». Τα αναμορφωμένα βιβλία εκφράζουν  τη νεοταξική ιδεολογία, επιδιώκουν να αποδομήσουν την όποια εθνική συνείδηση, με στόχο την ιδεολογική κατάργηση των εθνών-κρατών, το αναγκαίο συμπλήρωμα της φυσικής κατάργησής τους μέσα στη νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση. Υπερτονίζουν συνεχώς τη σημασία των ατομικών δικαιωμάτων, αλλά εξαφανίζει και κάθε ταξική διαίρεση και σύγκρουση.

Τόσο η εθνικιστική, όσο και η κοσμοπολίτικη προσέγγιση της Ιστορίας «ξεχνούν» ότι η επανάσταση του ΄21 ξεκίνησε από τα φτωχά λαϊκά στρώματα παρασύροντας στη συνέχεια το μεγαλύτερο μέρος του ελληνικού λαού. Με το να εξωραΐζουμε πρόσωπα και κοινωνικές ομάδες που δυνάστευσαν και ταλαιπώρησαν τον λαό, δεν προσφέρουμε στην αυτογνωσία του λαού μας. Η Τουρκοκρατία εξέθρεψε κοινωνικές τάξεις με συγκρουόμενα και ανταγωνιστικά συμφέροντα, εκμετάλλευση και καταπίεση. Γι' αυτό η επανάσταση του 1821, εκτός από εθνική υπήρξε και βαθύτατα κοινωνική. 

Αντίθετοι στην επανάσταση στάθηκαν ο ανώτερος κλήρος, οι Φαναριώτες και οι κοτζαμπάσηδες στην πλειονότητά τους, στους οποίους οι Τούρκοι είχαν παραχωρήσει μια σειρά προνομίων που τους εξασφάλιζαν πλουσιοπάροχη ζωή. «Η προστασία της οθωμανικής κυβερνήσεως», γράφει ο ιστορικός Φίνλεϊ, «δημιούργησε μια ελληνική αριστοκρατία διοικητικών οργάνων και φοροεισπρακτόρων (...) Η ηθική και πολιτική θέση τούτης της τάξης αποδόθηκε άριστα με την ονομασία τους σαν είδος «χριστιανών Τούρκων». Ασφαλώς και υπήρξαν λαμπρές εξαιρέσεις που επιβεβαιώνουν τον κανόνα. Η αλήθεια είναι ότι πολλοί απ' αυτή την «αριστοκρατία», μόλις είδαν ότι η Επανάσταση παίρνει παλλαϊκό χαρακτήρα, έσπευσαν να ενταχθούν σ' αυτήν, όχι βέβαια για να τη βοηθήσουν να πραγματοποιήσει τους σκοπούς της, αλλά για να την καθοδηγήσουν και να την κατευθύνουν σύμφωνα με τα συμφέροντά τους δημιουργώντας ένα κράτος εχθρικό προς τις λαϊκές τάξεις και στρώματα.

Η Επανάσταση του 1821, με πρωτοπορία την ανερχόμενη, προοδευτική εμπορική τάξη, ραχοκοκαλιά τα αγροτικά στρώματα, τους βιοτέχνες, εργάτες της πόλης και οπλισμένο χέρι τους κλέφτες, είχε απέναντί της τον στρατιωτικό μηχανισμό της Τουρκίας, το ντόπιο κατεστημένο και τον ανώτερο κλήρο (το 1/3 των κτημάτων στα 1830 είναι στα χέρια της Εκκλησίας, ενώ οι Έλληνες κοτζαμπάσηδες έχουν περισσότερα από τους Τούρκους), αλλά και τις μεγάλες δυνάμεις που ήθελαν να λυθεί το Ανατολικό Ζήτημα σύμφωνα με τα δικά τους συμφέροντα. Η ανερχόμενη αστική εμπορική τάξη, η ισχυρή επίδραση των ιδεών της Γαλλικής Επανάστασης, η βαριά φορολογία στα φτωχά αγροτικά, λαϊκά στρώματα από το οθωμανικό κράτος, ήταν τα στοιχεία που δημιουργούν το υπόβαθρο της Επανάστασης.

Η Επανάσταση του '21 πέρασε πολλές δύσκολες στιγμές. Κινδύνεψε ακόμα και να συντριβεί. Όχι μόνο γιατί ο κατακτητής ήταν ανελέητος, αλλά και γιατί οι κοτζαμπάσηδες, οι μεγαλοκαραβοκυραίοι, οι Φαναριώτες συκοφαντούσαν τους Φιλικούς, συνωμοτούσαν σε βάρος των λαϊκών αγωνιστών, που μαζί με την εθνική λευτεριά ζητούσαν και κοινωνική δικαιοσύνη.
Δε δίστασαν μάλιστα να καταφύγουν σε διώξεις και δολοφονίες λαϊκών ηγετών, όπως του Αντ. Οικονόμου, του Μελέτη, του Οδ. Ανδρούτσου, αλλά και αργότερα να φυλακίσουν τον Κολοκοτρώνη, να διώξουν τον Μακρυγιάννη κ.ά. Κατέφυγαν ακόμα και σε εμφύλιους πολέμους, σπρωγμένοι από τους  Άγγλους «κηδεμόνες» και άλλους «προστάτες».

Αν και πέρασαν 196 χρόνια, ζωντανά και επίκαιρα παραμένουν τα μεγάλα οράματα των εξεγερμένων προγόνων μας για λευτεριά, λαϊκή κυριαρχία και κοινωνική δικαιοσύνη.

Σήμερα τον ρόλο της «Ιεράς Συμμαχίας», της αντίδρασης και της καταπίεσης λαών και εθνοτήτων στο όνομα της «Παγκοσμιοποίησης» έχουν αναλάβει οι ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ, η Ε.Ε., οι σύμμαχοί τους και τα όργανά τους: Δ.Ν.Τ.. Παγκόσμια Τράπεζα …. Όλοι αυτοί που ξεζουμίζουν τους εργαζόμενους και εξαπολύουν πολέμους σπέρνοντας τον θάνατο, την καταστροφή και τη δυστυχία.

Απέναντι στο σχέδιο της επιστροφής στο 19ο αιώνα και στη μετατροπή μας στους δούλους της οικονομικής και πολιτικής ολιγαρχίας, οι εργαζόμενοι, οι άνεργοι, ο λαός, έχουμε μια και μοναδική επιλογή κοινωνικής περηφάνιας κι αξιοπρέπειας. Μια και μοναδική επιλογή που να αντιστοιχεί στην πολύπαθη αλλά ηρωική ιστορία του τόπου μας, τη μαζική λαϊκή αντίσταση.

Είναι φανερό και παρά τις διαφοροποιήσεις που παρουσιάζουν, από τα σχολικά βιβλία της Ιστορίας απουσιάζει το ιστορικό πλαίσιο, οι κοινωνικές συγκρούσεις εξοστρακίζονται, ενώ η συνολική αφήγηση «κόβεται» σε πληροφορίες, εικόνες, αριθμούς και πηγές. Απομένει το απομονωμένο γεγονός, ενώ το «πώς» και το «γιατί» έχουν εξαφανιστεί. Πρόκειται για σπαράγματα-θραύσματα γεγονότων χωρίς συνέχεια. Έτσι οι μαθητές και οι μαθήτριες βυθίζονται σ’ ένα αρχιπέλαγος πληροφοριών, μαχών, χρονολογιών, προσώπων και γεγονότων που διαδέχονται το ένα το άλλο με κινηματογραφική ταχύτητα, αδυνατώντας να διαχωρίσουν το κύριο από το δευτερεύον, το αίτιο από το αιτιατό και να προσεγγίσουν την Ιστορική γνώση.

Παράλληλα έχει διαπιστωθεί και ερευνητικά ότι η «αναγκαστική επικέντρωση της διδασκαλίας στην προετοιμασία των μαθητών για τις εξετάσεις» είναι βασική αιτία για την αδυναμία κατανόησης των Ιστορικών γεγονότων. Στο πλαίσιο του εξεταστικοκεντρικού σχολείου κυριαρχεί ο «φετιχισμός του εγχειριδίου» (text book fetixism) που οδηγεί στην άκριτη απομνημόνευση.

Απέναντι σ’ αυτή την τάση χρειάζεται μια ριζοσπαστική αντι-πρόταση, μια νέα αντίληψη για την Ιστορία που επιδιώκει να εξασφαλίσει τη συμμετοχή των νέων στο ιστορικό γίγνεσθαι σε στέρεες επιστημονικές βάσεις. Με δυο λόγια, πρέπει να αλλάξουν όλα: Αναλυτικά Προγράμματα Σπουδών, βιβλία, εκπαιδευτική δομή και εορταστική παράδοση των «εθνικών επετείων». Με στόχο η εκπαίδευση να συνδιαμορφώνει ελεύθερους και σκεπτόμενους πολίτες με όπλο την κριτική γνώση της Ιστορίας και την ιστορική μνήμη. Γιατί «δίχως Ιστορία, η εξουσία μας οδηγεί εκεί που θέλει». (Howard Zinn).

*Ο Γιώργος Κ. Καββαδίας είναι φιλόλογος, μέλος της  ΣΕ του περιοδικού «Αντιτετράδια της Εκπαίδευσης», μέλος του ΔΣ της ΕΛΜΕ Πειραιά και αρθρογράφος στο «ΕΘΝΟΣ»

Ο Αγώνας των εκπαιδευτικών και η Ουτοπία των διοικούντων…, του Γιώργου Παπαγρηγοράκη




Ο Αγώνας των εκπαιδευτικών και η Ουτοπία των διοικούντων…

 

    Με χαρά και ικανοποίηση διάβασα την είδηση πως η ΕΛΜΕ Χανίων ακύρωσε σεμινάριο που ανομολόγητο σκοπό είχε να παρέχει μία «πιστοποίηση» σε δασκάλους και καθηγητές της γενικής παιδείας, για να καλύπτουν το ωράριό τους στην ειδική αγωγή.


    Η εκ του προχείρου κάλυψη των κενών της ΕΑ με τη μέθοδο της συμπλήρωσης ωραρίου των μόνιμων εκπαιδευτικών γενικής αγωγής (που δεν μπορεί να αμφισβητηθεί) οδήγησε τα τελευταία χρόνια στο να γίνονται ακόμα λιγότεροι διορισμοί αναπληρωτών εκπαιδευτικών που έχουν τα προσόντα, με θύματα βέβαια τα παιδιά της ΕΑ και τους γονείς τους, που παίρνουν από το δημόσιο σχολείο μία στήριξη πολύ κατώτερη απ’ αυτήν που δικαιούνται.
    Οι συνάδελφοι, λοιπόν, της ΕΛΜΕ Χανίων ακυρώνοντας το διήμερο (!) αυτό σεμινάριο στάθηκαν στο ύψος τους και στήριξαν τους συναδέλφους τους και τη δουλειά τους! Και η δουλειά τους είναι, να είναι ΔΑΣΚΑΛΟΙ! Όχι βέβαια υπάκουοι και «αξιολογημένοι», όπως τους «θέλουν» οι κυβερνώντες, αλλά ΔΑΣΚΑΛΟΙ!
    Συνεπώς, κανένας που καλύπτει διοικητική (πολιτική) θέση, όπως π.χ. ένας προϊστάμενος εκπαίδευσης, δεν είναι σε θέση να τους συμβουλεύει για το επιστημονικό και ειδικά για το συνδικαλιστικό τους έργο, αφού από θέση έχει σαν στόχο και καθήκον του την προώθηση και εφαρμογή της κυβερνητικής πολιτικής, η οποία οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια και με τους νόμους που έχουν ψηφιστεί στη διάλυση των δημόσιων δομών της ΕΑ. Μόνο κάποιος που έχει λόγους να κρύψει τους σκοπούς του ακολουθεί αυτήν την τακτική, εφόσον βέβαια έχει μάθει να υποκλίνονται μπροστά του οι πάντες… Αυτοί οι αθεόφοβοι, όμως, αντιδρούν και δε σκύβουν το κεφάλι! Πώς τολμούν;
    Πώς να το διαχειριστεί ένα «στέλεχος» αυτό το γεγονός; Χρησιμοποιώντας την ειρωνεία, την κοροϊδία, το «καλόπιασμα», το πατρικό ύφος και τις συμβουλές… Τι προτείνει ακριβώς; Μοιάζει σα να λέει: «Οργάνωσε ΕΛΜΕ κάποια σεμινάρια κι εγώ θα είμαι αρωγός σου…» Και παρακάτω: «Κοίτα πως οργανώνω εγώ τα ΣΔΙΤ!!! Κοίτα πως σε παραπέμπω στην εποχή του Κονδυλάκη…» Θυμάστε βέβαια εκείνο το περίφημο: «Τι πολιτικός θα ήμουν εγώ, αν δεν είχα τη δύναμη να μετακινήσω έναν δάσκαλο;»
    Χρησιμοποιεί, βέβαια, και τρυκ που καλύτερα θα ήταν να τα αφήσει για κείνους που ξέρουν να τα χρησιμοποιούν κι εκεί που πιάνουν τόπο, σαν το «διαίρει και βασίλευε» (των Εγγλέζων): «Καημένοι μικροί παρασυρμένοι εκπαιδευτικοί της Α/βάθμιας, σας παρέσυραν οι συνάδελφοι σας της Β/βάθμιας να μην παρακολουθήσετε το σεμινάριο του ΚΕΔΔΥ!!! Μην ενωθείτε μαζί τους! Ακούστε εμένα να δείτε χαΐρι…»
    «Ξεχνά», όμως, να πει ότι τα ΚΕΔΔΥ στα τόσα χρόνια λειτουργίας τους έχουν μέσα στις υποχρεώσεις τους τη διοργάνωση σεμιναρίων, την ενημέρωση της κοινότητας… Τώρα το θυμήθηκαν ότι πρέπει να διοργανώσουν σεμινάρια και μάλιστα με εντολή του ΙΕΠ; Ή μήπως καταργήθηκαν τα ΠΕΚ; Ποιόν νομίζουν ότι κοροϊδεύουν;
    Επιπρόσθετα τον σχολικό σύμβουλο ΕΑΕ (επιστημονικό συνεργάτη των εκπαιδευτικών ΕΑΕ), θα τον βλέπουν οι εκπαιδευτικοί ΕΑΕ μόνο στα σεμινάρια από το ΙΕΠ; Μια και σα μοναδικός στην Κρήτη ολόκληρη δεν μπορεί… είναι γενικά ακριβοθώρητος.
    Ποιος θα πει ποιά επιστημονικά και υποστηρικτικά εργαλεία που διαθέτουν τα ΚΕΔΔΥ θα διαθέτονταν στους επιμορφωμένους; Κι αν τα ΚΕΔΔΥ έχουν τέτοια εργαλεία, γιατί δε τα έδωσαν από την αρχή της χρονιάς στους εκπαιδευτικούς να κάνουν τη δουλειά τους;
    Επίσης ένα ακόμα ερώτημα: Πώς καταφέρνουν τα ΚΕΔΔΥ να κάνουν διάγνωση σε τόσα παιδιά και να υποστηρίζουν κάθε μέρα στη δουλειά τους, τους εκπαιδευτικούς, όταν τα ίδια υπολειτουργούν και δε μπορούν να εκπληρώσουν σωστά τα καθήκοντά τους;;; Ακόμη, όμως, κι αν ήταν πλήρως στελεχωμένα τα ΚΕΔΔΥ, δεν θα μπορούσαν να ανταποκριθούν στις υπάρχουσες απαιτήσεις (όχι της οικονομίας, αλλά των γονιών, των παιδιών, των εκπαιδευτικών που τα έχουν ανάγκη!), γιατί λείπει η βασική και απαραίτητα προϋπόθεση που δεν είναι άλλη από την πλαισίωση όλων των σχολείων με μόνιμο, ειδικευμένο προσωπικό.
    Κι ύστερα: Γιατί το ξεκίνημα «επιμορφωτικών δράσεων», θα πρέπει να εντυπωσιάζει κάποιον; Ξέρετε «οι δράσεις» γίνονταν και στο παρελθόν και «ξεκινήματα» είχαμε πολλά. Κάτι μόνιμο, σταθερό κι αξιόλογο, όμως, εκτός από τα Διδασκαλεία, δεν είχαμε κι αυτά τα πάνε για κλείσιμο, (γιατί μειώνουν –μήπως- το εισόδημα των οργανωτών σεμιναρίων;).
Τέλος, ποιος ευτελίζει το πάγιο και χρόνιο αίτημα των εκπαιδευτικών Α/θμιας και Β/θμιας εκπαίδευσης για μόνιμη, επαναλαμβανόμενη επιμόρφωση; Ποιός μας κοροϊδεύει ότι αυτό αναπληρώνεται από τα ΕΣΠΑ και τα διήμερα σεμινάρια; Ποιός θέτει στη ζυγαριά ως αντίβαρο σ’ αυτά τις καλοπληρωμένες επιμορφώσεις από ιδιώτες και φορείς;
    Τόσα χρόνια δεν έβλεπαν, δεν άκουγαν ή ξεχνάνε; Μήπως οι κυβερνώντες, για να «υποστηρίξουν» τους εκπαιδευτικούς, ψηφίζουν κι εφαρμόζουν νόμους διάλυσης ΚΑΙ του πλαισίου ειδικής αγωγής που υπάρχει; Μήπως «υποστηρίζουν» τους γονείς και τα παιδιά, όταν υπογράφουν και επιβάλλουν τη σύμπτυξη τμημάτων, όταν μειώνουν τα κονδύλια για την ΕΑΕ και για τα παιδιά που εξυπηρετεί; Ή όταν στέλνουν τους συναδέλφους σε 2, 3, 4… 14 σχολεία να διδάξουν; Ή όταν στοιβάζουν μέσα σε μια τάξη γενικής και χωρίς επαρκή υποστήριξη 4 και παραπάνω παιδιά ΕΑΕ, γιατί ξεχνούν το πώς έχουν ρυθμίσει να λειτουργούν τα τμήματα ένταξης; Ή μήπως όταν κατασυκοφαντούν και ακυρώνουν το έργο των εκπαιδευτικών παρουσιάζοντας το άσπρο-μαύρο… Τί, άραγε, έχουν να μας πουν; Μήπως ότι «το χειρότερο που κάνουν είναι το καλύτερο για μας γιατί αυτό αξίζουμε; (εκπαιδευτικοί, γονείς και παιδιά.)»
    Ναι…, βέβαια, ξέρουμε… Αυτοί ονειρεύονται, ζουν την ουτοπία τους, εμείς όμως ζούμε τη στυγνή πραγματικότητα που μας φτιάχνουν και δεν θα το βουλώνουμε, θα αντιδρούμε και θα μας βρίσκουν απέναντι τους!!!
     Μπράβο, λοιπόν, για άλλη μία φορά στην ΕΛΜΕ Χανίων και στους ΔΑΣΚΑΛΟΥΣ που σήκωσαν κεφάλι.

Γιώργος Παπαγρηγοράκης, 
επί τριάντα χρόνια δάσκαλος, 
δώδεκα απ’ αυτά στην Ειδική Αγωγή

Δείτε ακόμα: 

-Η Παρέμβαση εκπαιδευτικών για τα σεμινάρια ειδικής αγωγής του ΙΕΠ   

-ΕΛΜΕ Χανίων: Στάση εργασίας για την ειδική αγωγή στις 22 & 23/3



Bίντεο

 
Copyright © ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ
Powered by Blogger