Νεοτερα

Η Ελλάδα έχει τη δική της «τρομοκρατία»

Από askordoulakos , Πέμπτη, 30 Ιουνίου 2016 | 3:16 μ.μ.


Του Κώστα Καίσαρη (από sentragoal.gr)

ΣΤΗΝ Τουρκία σκάνε εκρηκτικά, στην Ελλάδα σκάνε κανόνια. Στους 41 συν 3 οι νεκροί στο «Havalimani Atatourk» της Istanbul. Και στους 239 οι τραυματίες. Στο 1,3 δισ. ευρώ η ζημιά από το κανόνι του Μαρινόπουλου. Με «νεκρούς» και σοβαρά «τραυματίες» όσους έχουν λαμβάνειν. Προμηθευτές, τράπεζες και Δημόσιο. Ετσι πάει: «Ελευθέριος Βενιζέλος» το μεγαλύτερο αεροδρόμιο στην Ελλάδα, «Κεμάλ Ατατούρκ» το μεγαλύτερο αεροδρόμιο της Τουρκίας. Και τρίτο σε αριθμό διακίνησης επιβατών στην Ευρώπη. Κι αν η ελληνική γλώσσα είναι ιδιαιτέρως πλούσια, η τουρκική έχει την πλάκα της: Οντως χαβαλιμάνι αποκαλείται το αεροδρόμιο. Σύνθετη λέξη: Από τον χαβά, τον αέρα δηλαδή, και το λιμάνι που καταπώς φαίνεται κολλάει παντού. Και στον αερολιμένα στα ελληνικά και στο χαβαλιμάνι στα τουρκικά. 
Οσο για τους τρεις με τα καλάσνικοφ και τα εκρηκτικά που γίνανε κιμάς, κανένα πρόβλημα. Ηδη βρίσκονται στην αγκαλιά του Θεού. Μπιρ Αλλάχ φωνάζει ο μουεζίνης. Ενας είναι ο Θεός. Κι όσο θα υπάρχουν θεοί, θα υπάρχουν και «μάρτυρες». Ετοιμοι να θυσιαστούν. Τι είναι αυτή η ζωή μπροστά στην αιωνιότητα; Τίποτα. Οσο θα υπάρχουν θρησκείες, θα υπάρχουν και πρόθυμοι να δώσουν τη ζωή τους. Να κάνουν πολέμους. Σταυροφορίες οι χριστιανοί. Την ιερά εξέταση για τους άπιστους. Παραμύθι φούρναρης είναι η αγάπη που κηρύττουν οι θρησκείες. Οι θρησκείες, όλες οι θρησκείες, πατάνε πάνω στον φανατισμό και στο μίσος. Οσα λεφτά κι αν δώσουν οι Turkish Airlines στον Μέσι και στον Κόμπε Μπράιαντ, όσα κι αν έχουν σπρώξει στην Ευρωλίγκα και στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ για διαφήμιση, στράφι θα πάνε. Θα πάνε δηλαδή οι καμικάζι στο Χαβαλιμάνι της Kωνσταντινούπολης και θα το κάνουνε καλοκαιρινό. Μάταιος κόπος τα μέτρα. Ο,τι και να κάνουν οι δυνάμεις ασφαλείας, τον καμικάζι δεν πρόκειται να τον κερδίσουνε ποτέ. Είτε μιλάμε για Ευρώπη και Βέλγιο είτε για Ασία και Τουρκία. Αυτός που δεν φοβάται να χάσει τη ζωή του, δεν χάνει ποτέ.
 
Στην Ελλάδα, αντίθετα, ο πόλεμος είναι οικονομικός. Η τρομοκρατία είναι οικονομική. Είναι οι επιδρομές που κανει η Εφορία. Είναι οι περικοπές σε μισθούς και συντάξεις. Είναι τα κανόνια που σκάνε σε καθημερινό επίπεδο. Οι Ελληνες είναι χωρισμένοι σε δύο κατηγορίες: Σε συνταξιούχους που δήθεν παίρνουν συντάξεις και δήθεν εργαζόμενους. Οι συνταξιούχοι κουτσά στραβά τη βγάζουνε. Εστω και με τρεις κι εξήντα. Από το τίποτα, το τρεις κι εξήντα είναι κάτι. Τι ανάγκες δηλαδή έχει αυτός που βρίσκεται μεταξύ ογδόντα και θανάτου; Τα φάρμακά του κι ένα γιαουρτάκι το βράδυ. Θα βγει έξω να διασκεδάσει; Ας είναι καλά αυτό το καλό παιδί ο Σπύρος Παπαδόπουλος που κάθε Σάββατο έχει τους καλύτερους τραγουδιστές. Και κάθε Παρασκευή ο Κώστας Χαρδαβέλλας.
Το μεγαλύτερο μέρος της σύνταξης πάει στα παιδιά. Και στα εγγόνια. Γι' αυτό και στις αρχές του κάθε μήνα γίνεται τζίρος στα μπαρ και στις καφετέριες. Εχουνε μπει οι συντάξεις κι οι γιαγιάδες με τους παππούδες έχουνε χαρτζιλικώσει τα εγγόνια. Οσο για τα παιδιά που λέμε ότι τσοντάρουνε οι γονείς, δεν μιλάμε για τριαντάρηδες και τριανταπεντάρηδες. Λέμε και για εξηντάρηδες που γυρίζουνε πίσω στο πατρικό. Γλιτώνουνε το νοίκι και ζούνε από τη σύνταξη της μαμάς. Οσοι είναι σε παραγωγική ηλικία χωρίζονται σε τρεις κατηγορίες: Στους ανέργους. Σε αυτούς που δουλεύουνε και πληρώνονται στη χάση και στη φέξη και στους δημόσιους υπαλλήλους. Που βρέξει χιονίσει ο μισθός πέφτει κανονικά. Σαν τη Βάλια Πετούρη. Μπορεί να μην ήξερε τι νόμισμα έχει η Αγγλία, αλλά τόσα χρόνια έχει μάθει πολύ καλά ότι το νόμισμα του φιλανθρωπικού ιδρύματος που ακούει στο όνομα ΕΡΤ είναι πανίσχυρο.
Ξεφύγαμε όμως. Οταν, λοιπόν, η ανεργία είναι στο εκατό και η αγοραστική δύναμη στο μηδέν, πώς θα κινηθεί και θα αντέξει η αγορά; Με αέρα; Δεν γίνεται. Εξ ου και τα κανόνια που λέγαμε. Και στην προκειμένη περίπτωση με τον Μαρινόπουλο, κοινό μυστικό ήταν στην πιάτσα εδώ και κάτι χρόνια ότι ξεψυχάει. Οτι δεν τη βγάζει. Με τη μια διαταγή πληρωμής μάλιστα μετά την άλλη, άργησε να γίνει το μπαμ. Και δεν μιλάμε για τίποτα χιλιάρικα ή εκατομμύρια σαν κι αυτό που έσπρωξε ο Καρυπίδης στον Αρη. Λέμε για κανόνι 1,3 δισ. Πιο δυνατό κι απ' τα κανόνια του Ναβαρόνε. Με Γκρέγκορι Πεκ, Αντονι Κουίν και την Ειρήνη Παππά (φωτό).


Οι μοναδικοί αισιόδοξοι σε αυτόν τον τόπο είναι οι πολιτικοί 
ΟΤΑΝ λέμε 1,3 δισ. γιούρο, μιλάμε για το 1% του ΑΕΠ. Κι η δουλειά από κει και πέρα θα πάει ρολόι. Τα μισά περίπου απ' αυτά, τα 722 εκατομμύρια, είναι σε προμηθευτές. Που θα ρίξουνε κι αυτοί κανόνι με τη σειρά τους και θα σκάει η μια πτώχευση μετά την άλλη. Κανείς δεν μπορεί να αντέξει την σήμερον ημέραν τέτοια ζημιά. Τα υπόλοιπα είναι στις τράπεζες που δίνανε αβέρτα δάνεια και στο Δημόσιο. Ουκ αν λάβοις, λοιπόν, παρά του μη έχοντος κι όλα στο χιόνι. Κι οι 11.000 εργαζόμενοι στον αέρα. Μπορεί να αντέξει αυτόν τον τράκο η ελληνική οικονομία; Θα το δούμε. Αυτός ήταν ο ακήρυχτος πόλεμος που λέγαμε στην αρχή. Με εκατομμύρια «νεκρούς» και «τραυματίες». Ενας αργός θάνατος για εκατομμύρια Ελληνες: Χωρίς σήμερα, χωρίς μέλλον για τα παιδιά τους, χωρίς καμία ελπίδα για το αύριο. Τίποτα. Ενας αργός και βασανιστικός θάνατος.

Οι μοναδικοί αισιόδοξοι σ' αυτόν τον τόπο, οι μοναδικοί που χαμογελάνε σαν τον Τσίπρα ή χαζογελάνε σαν τον Σταθάκη, είναι οι πολιτικοί. Αυτοί που λένε και επαναλαμβάνουν ότι τα δύσκολα είναι πίσω μας και βλέπουν την ανάπτυξη να έρχεται. Αυτοί που έχουν σκύψει πάνω στα προβλήματα. Οπως ο σύντροφος Φλαμπουράρης με τον σύντροφο Νεφελούδη. Που σήκωσαν τα μανίκια και στρώθηκαν στη δουλειά: Από το πρωί χθες η μία σύσκεψη μετά την άλλη. Με την ελληνική οικονομία να έχει καθολικό καρκίνο, Φλαμπουράρης και Νεφελούδης έχουν αναλάβει να δίνουν ματζούνια και γιατροσόφια για να κρατήσουνε στη ζωή τον Μαρινόπουλο. Είναι να γελάει κανείς.

Μενέλαος Λουντέμης: Από την Ικαρία της συμπόνιας και της αλληλεγγύης στο πέτρινο φίμωτρο της Μακρονήσου…

 Του Δημήτρη Δαμασκηνού, εκπαιδευτικού Δ.Ε.-ιστορικού, negreponte2004@yahoo.gr

Στις πρώτες σελίδες του αυτοβιογραφικού μυθιστορήματος Οι ήρωες κοιμούνται ανήσυχα 1 ο Μενέλαος Λουντέμης το 1949 λιπόσαρκος 2 και σακατεμένος από το ξύλο, βρίσκεται ακόμα εξόριστος στην Ικαρία, περιμένοντας μέρα τη μέρα να τον μπαρκάρουν για τη Μακρόνησο.

Ξέρω. Το μαξιλάρι σου καίει
Σαν τον μαρτυρικό τροχό.
Το γέμισαν από βραδύς
Οι δήμιοι των ύπνων μας
Με αναμμένα καρφιά
Μα εσύ κοιμήσου.
Κοιμήσου.
Έστω κι αν στέκουν από πάνω σου
Με το όπλο «επί σκοπόν»
Και με το δάχτυλο στη σκαντάλη
Δύο διμοιρίες εφιάλτες.
Εσύ κοιμήσου.

Κοιμήσου.
Και στην άκρη του ορίζοντα
Ακούονται οι ρωγμές
Που κάνει η ήλιος
Στα κάστρα της νύχτας.
Μα εσύ κοιμήσου.
(Μενέλαος Λουντέμης, Θα ξημερώσει 3).

Τα πάθη του ο συγγραφέας τα διηγείται σε πρώτο πρόσωπο: «Εμείς είμαστε ακόμα στην Ικαρία», θα γράψει χρησιμοποιώντας εμφαντικά το εμείς, για να εντάξει βέβαια το ταπεινό του σαρκίο στην πολυπληθή ομάδα των συνεξόριστων συντρόφων του που έχουν κατακλύσει το νησί 4 και ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ

«ΛΕΣΒΙΟΙ ΣΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ – Πορεία προς τον θάνατο»

Της Τ.Γ. 

Η άγνοια, η παραποίηση και η λήθη της πραγματικής ιστορίας, υπήρξαν ανέκαθεν οι πιο καλοί σύμμαχοι των εκάστοτε εξουσιών!
Τούτες τις εποχές, που ο καπιταλισμός άπληστα ρουφά δικαιώματα και κατακτήσεις μαρτυρικά κερδισμένες, σπέρνει ταυτόχρονα τη γη που φυτρώνει ο φασισμός!
Για τούτο είναι μεγάλη η ανάγκη να γνωρίσουμε  όσους ήρωες γίναν, όσους με τη ζωή και το αίμα τους στρώσαν τους δρόμους της δικής μας λευτεριάς!
Το βίο και την πορεία του καθενός να μάθουμε χαρίζοντας του μια θέση στο εικονοστάσι της ψυχής, κι ίσως έτσι γίνουμε και μεις λίγο καλύτεροι..

Κάθε συμβολή λοιπόν στη γνώση και τη μνήμη της ιστορικής πραγματικότητας, πολύτιμη.
Σ' αυτή την κατεύθυνση κινείται και το καινούριο  βιβλίο του Γιώργου Γαλέτσα «ΛΕΣΒΙΟΙ ΣΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ – Πορεία προς τον θάνατο» που ήρθε να προστεθεί και να συμπληρώσει την προηγούμενη συγγραφική του δραστηριότητα, το ιστορικό ντοκουμέντο «Στο σημάδι».

Κεντρικός παρουσιαστής του βιβλίου ήταν ο δικηγόρος Απόστολος Κομνηνάκας σε μια εκδήλωση που έγινε στα «Τσαμάκια», μαρτυρικό τόπο εκτέλεσης των Λέσβιων αγωνιστών, από τους απάνθρωπους ναζίδες και τους ντόπιους συνεργάτες τους!
Παρόντες συγγενείς των αδικοχαμένων πατριωτών, κάποιοι εκ των οποίων αγνοούσαν μερικώς ή γνώριζαν διαστρεβλωμένες τις ιστορίες των προγόνων τους!

Η αξιόλογη αυτή καταγραφή και αποκατάσταση της αλήθειας έγινε, όπως ο κ. Γαλέτσας αναφέρει στον πρόλογο που επιμελήθηκε ο Μ. Γλεζος: «Ως ελάχιστος φόρος τιμής στους αμνημόνευτους μάρτυρες της Λευτεριάς. Ως ανάθημα μνήμης για να μη ξεχαστεί η προσφορά τους. Ως παράδειγμα  της αυτοθυσίας τους για το σύνολο. Ως απόδειξη ότι γεννήτορες της Ιστορίας είναι οι ίδιοι οι Λαοί».

Ευχόμαστε από καρδιάς ΚΑΛΟΤΑΞΙΔΟ

Κούλης - Τσίπρας τα απόλυτα troll σε έναν αγώνα κουταμάρας.

Γράφει ο mitsos175

 Κούλης: "Tο μέλλον είναι να τελειώνουμε με τον λαϊκισμό". Κατά του λαϊκισμού, ΕΣΥ; Σε λίγο θα μας πεις, ότι δεν είσαι ευχαριστημένος από τις συσκευές Siemens. Τα βαφτιστήρια του μπαμπά πως πάνε Κυριάκο; Περιμένουν διορισμό; Τα ψέματα; Αυξάνονται και πληθύνονται, δόξα τα κανάλια.
1-0. Ανοίγει το σκορ με φαλτσαριστό σουτ.

Αλέξης: "Μίλησα νωρίτερα με τον Τζέρεμι Κόρμπιν (ηγέτη των Εργατικών) για να εκφράσω την αλληλεγγύη μου για τις δύσκολες στιγμές που περνά η χώρα του"! Αν δεν είναι τρολιά, τότε το troll είναι ο ίδιος ο Τσίπρας. Αλέξη, αγάπη μου, πάρε τους συνταξιούχους τηλέφωνο, ξέρεις, αυτούς που τους έκανες μισή τη σύνταξη, αυτή που δήθεν δεν θα έκοβες. Κι οι άμοιροι, που τους κόπηκε το ΕΚΑΣ, χάλια τα περνάνε. Μη σε πετύχουν μόνο. Θα έχουμε επεισόδια στον αγωνιστικό χώρο.
1-1. Γκολάρα από σέντρα.

Κούλης: "Θέλω αυτοδυναμία, αλλά θα σχηματίσω μια διευρυμένη κυβέρνηση" Κι εγώ θέλω τη Scarlett Johansson ΜΑΖΙ με τη Monica Bellucci, αλλά στην πράξη αρκούμαι στην... κυρά Καλλιόπη τη θεούσα. "Από το ολότελα καλή κι η Παναγιώταινα". Κάτσε να πάρεις διψήφιο ποσοστό με όσα λες και να είσαι κι ευχαριστημένος.
2-1 από σπόντα.

Αλέξης: "Θα πάω Κίνα". Το κακό είναι πως θα γυρίσεις πίσω. Δεν το βλέπω να σε κρατάνε οι Κινέζοι, όσο και να τους παρακαλάμε. Αλέξη μου, γιατί επιβαρύνεις τον προϋπολογισμό; Μια επίσκεψη στο υποκατάστημα της COSCO αρκεί. Μην ξεχνάς τη βαθιά υπόκλιση στο λογότυπο της εταιρείας. Πως είπαμε λένε το "θα κάνω ότι μου πείτε" στα κινέζικα;
2-2. Σκληρός αγώνας, πάμε για παράταση.

Κούλης: "Να φύγει ο ΣΥΡΙΖΑ, είναι επικίνδυνος". Μίλησε ο ακίνδυνος... βρικόλακας. Κούλη, δεν θέλω να σε ταράξω, αλλά το δικό σας πρόγραμμα συνεχίζει ο Αλέξης, ξέρεις, αυτό το Μνημόνιο που ψήφισες κι εσύ.
3-2. Φοβερό σουτ. Δοκάρι και μέσα.

Κούλης: Θα ρωτήσει τους νεοδημοκράτες για το πρόγραμμα της ΝΔ. Και μετά θα κάνει... ότι του πει το Βερολίνο.
4-2. Αλέξη, πρόσεχε, πήρε κεφάλι με αυτή την ξεροκεφαλιά.

Αλέξης: "Η ΕΕ αντιμετώπισε με ευγένεια το δημοψήφισμα στη Βρετανία, όχι όμως το δικό μου" Τώρα όμως δεν έχεις παράπονο, στα όπα - όπα σ' έχουν. Εμάς γδέρνουν. Και που είδες την ευγένεια, όχι πες μου, που την είδες;
4-3. Κανονικά τέτοια "ομαδική" προσπάθεια αξίζει για δυο γκολ, αλλά... οι κανονισμοί της ΕΕ.

Αλέξης: "Θα κάνω σχεδόν απλή και σχεδόν άδολη αναλογική". Κι εγώ θα κατεβάσω τον ουρανό με τ' άστρα. Μετά από τη μαγειρική σου, θα φάμε οικουμενικό σιχτίρ πιλάφι.
4-4 ισοφάρισε από στημένη φάση. Εντελώς στημένη όμως.

Θα πάμε στα πέναλτι. Θα μας στήσουν κι εμάς στα 6 μέτρα, ενώ θα μας ρίχνουν γκολ με το τσουβάλι. Εκτός, αν τους αποβάλουμε και τους δυο για πολύ, μα πολύ, βρώμικο παιχνίδι... .

Ξεχάσαμε, ότι είμαστε παιδιά και εγγόνια ανταρτών…

Της Αλέκας Ζορμπαλά

Άλλο πράγμα να προστατεύεις τον Μαρινόπουλο με το Fund στο Κατάρ, τη βίλα στο Μαϊάμι και την Σανέλ τούρτα γενεθλίων και άλλο πράγμα να εξαϋλώνεις τις συντάξεις του παππού και της γιαγιάς μας!

Ο πρώτος αποτελεί αναπόσπαστο μέρος του πυλώνα της υγιούς επιχειρηματικότητας & της αναπτυξιακής παραγωγικής διαδικασίας, ενώ ο παππούς και η γιαγιά μας είναι παράσιτα, που με τους εξωφρενικούς μισθούς τους όλα τα προηγούμενα χρόνια και τις ιλιγγιώδεις συντάξεις τους τώρα, οδήγησαν τη χώρα σε αυτή τη κρίση και δεν της επιτρέπουν να προχωρήσει μπροστά.

Που θα πάει όμως, θα έρθει κάποια στιγμή, που αυτά τα παράσιτα, οι παππούδες και οι γιαγιάδες, θα ξεσηκωθούν, όχι για να προστατέψουν τα ψίχουλά τους, αλλά για να προστατέψουν εμάς, που ξεχάσαμε, ότι είμαστε παιδιά και εγγόνια ανταρτών…

Αναμένοντας τον ... θεόσταλτο Σάκη Ρουβά ... να μας σώσει.

Του Γ. Γ.

Πριν από κάποιο καιρό όταν το ένθετο της φυλλάδας του Αλαφούζου είχε στο εξώφυλλο του τον Σάκη Ρουβά να φωτογραφίζεται με μπαγκράουντ πανί που έγραφε  «Πιο πολιτικός από ποτέ», είχαμε πάρει στον φραμπαλά αυτό το δημοσίευμα της «Καθημερινής» και το αντιμετωπίσαμε με μια σκωπτική ανάρτηση που την τιτλοφορούσαμε «Λέτε να δούμε τον Σάκη Ρουβά υπουργό Πολιτισμού;».

Μήπως όμως βιαστήκαμε να κάνουμε τις εκτιμήσεις μας και η όλη ιστορία να μην είναι τόσο για χαβαλέ;

Σε μια χώρα που καπιταλιστές και ΜΜΕ κατασκευάζουν κόμματα τα οποία μάλιστα με την πρώτη εκλογική τους συμμετοχή αποκτούν κοινοβουλευτική εκπροσώπηση, σαν το «Ποτάμι» που τώρα πια κατάντησε ξεροπόταμος.
Σε ένα εκλογικό σώμα που επιλέγει γραφικούς, γελοίους τύπους, σαν τον Βασίλη Λεβέντη και τους κάνει παράγοντες της πολιτικής μας ζωής.
Σε μια κοινωνία παραζαλισμένη  από τα απανωτά βάρβαρα ταξικά χτυπήματα που δέχεται και η αποστροφή της για τα καθεστηκυία πολιτικά κόμματα είναι δεδομένη.
Σε ένα τέτοιο σκηνικό,  δηλαδή, σαν το σημερινό, θα 'πρεπε κάποιος να αποκλείσει ότι ένα «λαμπερό» πρόσωπο δημιούργημα του σταρ σύστεμ , δεν θα βρει χώρο να διαδραματίσει ρόλο στην πολιτική σκηνή  αν επιλεγεί και προωθηθεί από μερίδα της ντόπιας πλουτοκρατίας για να ηγηθεί πολιτικού σχηματισμού;

Γιατί τα γράφουμε όλα αυτά; Ο λόγος είναι ότι έπεσε το μάτι μας σε μια 12σέλιδη (!) συνέντευξη του Σάκη Ρουβά που δημοσιεύει το περιοδικό «Crash», του Τράγκα. Τι παπαριές λέει σ’ αυτή το «ίνδαλμα της νεολαίας» δεν περιγράφονται. Κάτι ανάλογες απ’ αυτές που ξεστόμιζε ο μέντοράς του Ψινάκης και ο κόσμος τον ψήφισε για δήμαρχο Μαραθώνα.

Ο Ρουβάς βάζει όμως  και ένα κερασάκι. Μας λέει ότι αν εμπλακεί με την πολιτική  .. θα είναι θέλημα θεού! Σε ερώτηση αν θα ασχοληθεί με την πολιτική του βγαίνει από μέσα του η Ελένη Λουκά: «Δεν θέλω να αποκλείω τίποτε. Αυτό όμως που θέλω σίγουρα είναι να είμαι χρήσιμος, δίκαιος και αποτελεσματικός, σύμφωνα με το θέλημα του θεού. Ακούγεται ίσως κάπως αυτό που λέω, αλλά δίνει νόημα υπαρξιακό. Το θεό όπως τον εννοεί ο καθένας ασφαλώς … Αν αυτό, κάποια στιγμή, με οδηγήσει να εμπλακώ με την πολιτική ποιο ενεργά, θα το κάνω»!!!

Συμπέρασμα: Αναμένουμε τον .. θεόσταλτο Ρουβά, να μας σώσει κι αυτός.

Δημοκρατία και Ευρωδικτατορία

Γράφει ο Γρ. Σουλτάνης  

Οι δημοκρατικές διαδικασίες είναι ασύμβατες με την ιδεολογία της ΕΕ.  Η θεμελιώδη αντιδημοκρατικότητα που χαρακτηρίζει την ΕΕ- με εύσχημο τρόπο αποκαλείται «δημοκρατικό έλλειμμα»-δεν είναι ένα ζήτημα συγκυριακό, αλλά δομικό.

Με αφορμή το Brexit, το γεγονός αυτό ήρθε πάλι στην επικαιρότητα, αφού, στις δημόσιες δηλώσεις που ακολούθησαν διαφάνηκε με σαφήνεια η θεμελιώδη αντιδημοκρατικότητα της ιδεολογίας των ευρωκρατών.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα η περίπτωση του προέδρου του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου-του δημοκρατικότερου οργάνου που διαθέτει η ΕΕ-, ο οποίος, εν πολλοίς, ισχυρίστηκε ότι «υπάρχει κίνδυνος να διεξαχθούν δημοψηφίσματα και σε άλλες χώρες της ΕΕ», υπονοώντας σαφώς ότι τα δημοψηφίσματα, δηλαδή, η έκφραση της βούλησης των λαών, συνιστούν κίνδυνο για το καθεστώς της ΕΕ. Επιπλέον, γίνεται έμμεσα παραδεκτό το γεγονός ότι η ΕΕ είναι κατασκεύασμα των ευρωπαϊκών ελίτ, ενάντια σε κάθε έννοια δημοκρατικής νομιμοποίησης.

Σε ακόμη πιο δραματικούς τόνους, η γερμανίδα καγκελάριος δήλωσε ότι «…η ιδέα της ευρωπαϊκής ενοποίησης ήταν μια ιδέα ειρήνης. Βλέπουμε όλοι ότι ο κόσμος βρίσκεται σε αναταραχή. Η ειρήνη που έχουμε στην Ευρώπη εδώ και πολλά χρόνια, δεν είναι αυτονόητη».
 
Σε αυτή τη δήλωση υπονοείται ότι η έκφραση της βούλησης των λαών, αφενός θα επιφέρει τη διάλυση της ΕΕ και αφετέρου, θα αποτελέσει την αιτία επιστροφής στην παλιά εποχή των ενδοευρωπαϊκών ανταγωνισμών και των ένοπλων συγκρούσεων. Άρα, η Ενωμένη Ευρώπη απαιτεί την παράκαμψη της ετυμηγορίας της λαϊκής βούλησης, αφού, αν αυτή η ετυμηγορία-που προεξοφλείται ως αρνητική για την ΕΕ-γινόταν αποδεκτή, θα ισοδυναμούσε με συνηγορία στο πόλεμο!

Εκτός του ότι, ηχεί ως ανέκδοτο ο ισχυρισμός ότι ο λόγος συγκρότησης της ΕΟΚ/ΕΕ ήταν η ανάγκη για ειρήνη, έχει αποδειχθεί ότι το ελεύθερο εμπόριο, σε καμιά περίπτωση δεν αποτελεί πανάκεια για την αποτροπή ενός πολέμου-πέρα από το γεγονός ότι ειδικά το ελεύθερο εμπόριο αποτελεί ένα είδος πολέμου.

Στην ίδια λογική, οι χριστιανοδημοκράτες της Γερμανίας ανακοίνωσαν ότι «τάσσονται κατά της ιδέας να διεξάγονται δημοψηφίσματα για μείζονες αποφάσεις της ευρωπαϊκής πολιτικής, επειδή κάτι τέτοιο θα υπονόμευε την κοινοβουλευτική δημοκρατία….»!!!

Τα συμπεράσματα που εξάγονται αβίαστα είναι ότι οι πολιτικοί διαχειριστές της ΕΕ διακατέχονται από μια υφέρπουσα αντιδημοκρατικότητα, η οποία, συνήθως, καλύπτεται πίσω από μια οικονομίστικη δογματική γλώσσα.

Εντούτοις, η θεμελιώδης αντιδημοκρατικότητα έχει δύο πτυχές: η πρώτη αφορά τη νεοφιλελεύθερη ιδεολογία και η δεύτερη την κυριαρχία των πολυεθνικών εταιριών.

Ο φιλελευθερισμός δεν υπήρξε ποτέ συμβατός με τη Δημοκρατία και πολύ περισσότερο, ο σύγχρονος φιλελευθερισμός (νεοφιλελευθερισμός), καθότι, καθώς αποτελεί ιδεολογική έκφραση της κυριαρχίας του καπιταλισμού, με τη μορφή των εταιριών, αξιώνει την ηγεμονία στο πεδίο των ιδεών.
Έτσι, η Δημοκρατία είναι ένα πολιτειακό σύστημα καταδικαστέο, αφού αποτελεί εμπόδιο στην κυριαρχία των αυτονομημένων οικονομικών κέντρων εξουσίας.

Η ΕΕ δεν είναι μια απλή διακρατική οικονομική ένωση με υπερεθνικά χαρακτηριστικά, αλλά ένα νεοφιλελεύθερο σχέδιο σε διαδικασία ολοκλήρωσης που φιλοδοξεί να ενοποιήσει τις εθνικές καπιταλιστικές τάξεις, στα πλαίσια μιας φιλελεύθερης αυτοκρατορίας. Η ενοποίηση αυτή, απαιτεί την κατάργηση του κράτους-έθνους, γιατί αυτό, αντιβαίνει στις ανάγκες συσσώρευσης του κεφαλαίου.

Στα νέα δεδομένα, η πολυεθνική αποτελεί τον κυρίαρχο καπιταλιστικό θεσμό συσσώρευσης κεφαλαίου (πραγματικού ή πλασματικού), με αποτέλεσμα-στα πλαίσια της οικονομίας της αγοράς-η κοινωνική και γεωπολιτική σφαίρα να διαμορφώνεται με βάση τις ανάγκες αυτού του θεσμού.

Όπως κατά τη βιομηχανική επανάσταση, ο εργοστασιακός θεσμός ήταν ο διαμορφωτής του οικονομικού, ατομικού, κοινωνικού, αστικού και εθνικού χώρου, κατά παρόμοιο τρόπο, η Εταιρία επιχειρεί την αναδιαμόρφωση των χώρων. Αυτό απαιτεί την κατασκευή ενός νέου τύπου υποκειμένου, την επιβολή του οικονομικού ολοκληρωτισμού στις κοινωνικές σχέσεις και την κατάργηση της εθνικής κυριαρχίας και των κρατών.

Επί της ουσίας, η ΕΕ είναι ένας πολιτικός θεσμός στην υπηρεσία των Εταιριών, που επιχειρεί να καθορίσει τα γεωοικονομικά όριά της, προκειμένου να διασφαλίσει την απρόσκοπτη συσσώρευση κεφαλαίου, στα πλαίσια του αμείλικτου διεθνούς ανταγωνισμού.

Εντούτοις, η επιστροφή σε ένα είδος αυτοκρατορίας υπό γερμανικό imperium, θα σημάνει, όχι μόνο την κατάργηση των εθνών-κρατών αλλά και όλων των συμπαρομαρτούντων που έλαβαν χώρα στα πλαίσια του έθνους κράτους. Ακόμη και αυτή η ισχνή αντανάκλαση δημοκρατίας, η κοινοβουλευτική, θα εκλείψει μαζί με τα κοινωνικά και ατομικά δικαιώματα και το κοινωνικό κράτος.

Κι αυτό, όχι λόγω της αυτοκρατορικής δομής-που θα σήμαινε επιστροφή σε παρωχημένα μοντέλα πολιτειακής οργάνωσης-αλλά εξαιτίας της εταιρικής κυριαρχίας, που καθώς παίζει χωρίς αντίπαλο, εγείρει αξιώσεις ισχύος σε όλα τα πεδία του κοινωνικού, με τη μορφή του νεοφιλελεύθερου ιδεολογήματος.

Η Δημοκρατία (ακόμη και η κακέκτυπη κοινοβουλευτική) δεν έχει θέση στο νεοφιλελεύθερο οικοδόμημα της ΕΕ.
Γι αυτό και οι ευρωκράτες, για να προλάβουν κάθε πιθανό δημοψήφισμα και μια διάλυση της ΕΕ έχουν ετοιμάσει το «τελεσίγραφο» δημιουργίας ενός Υπερκράτους (Ευρωδικτατορίας) της ΕΕ που προβλέπει ότι «οι χώρες της ΕΕ θα χάσουν το δικαίωμα να έχουν το δικό τους στρατό, το δικό τους ποινικό δίκαιο, το δικό τους φορολογικό σύστημα ή το δικό τους κεντρικό τραπεζικό σύστημα, με όλες αυτές τις εξουσίες να μεταφέρονται στις Βρυξέλλες».

ΒΙΟΜΕ - ΡΟΜΠΕΝ: Σήμερα στο ΕΜΠΡΟΣ, αύριο στο υπ. Εργασίας

Οι εργαζόμενοι στη ΒΙΟΜΕ και οι Ρομπέν του ξύλου, μαζί με τις πρωτοβουλίες αλληλεγγύης, κατεβαίνουν ενωμένοι στην Αθήνα, από τις 30/6 και για όσο χρειαστεί στο Υπουργείο Εργασίας, για τη διεκδίκηση άμεσης λύσης για τα αυτοδιαχειριζόμενα εργοστάσια.

- Πέμπτη, 30/6, 20:00, ανοιχτή συνέλευση στο θέατρο Εμπρός

- ΠΑΡΑΣΚΕΥΉ, 1/7, ΑΠΌ ΤΙΣ 9:00, ΣΤΟ ΥΠ.ΕΡΓΑΣΊΑΣ (ΣΤΑΔΙΟΥ)

Εδώ μπορείτε να διαβάσετε το κάλεσμα για συμπαράσταση που απεύθυνε η ανοιχτή πρωτοβουλία αλληλεγγύης στον Αγώνα της  ΒΙΟΜΕ προς τα σωματεία, τις κινήσεις, τις οργανώσεις και τις συλλογικότητες της εργατικής τάξης, των μαχόμενων κοινωνικών και εργατικών αγώνων. Προς τους ανένταχτους αγωνιστές και τους αλληλέγγυους.

Άδολη και αριστερή ή δόλια και “αριστερή”;

Πηγή: Νίκος Μπογιόπουλος - enikos.gr

Και σε αντιπερισπασμό επιδίδονται και τα – συνήθη – ψεματάκια τους λένε. Ο λόγος για τον ΣΥΡΙΖΑ και τα όσα μεθοδεύει σχετικά με τον εκλογικό νόμο.

Ο πρωθυπουργός και οι επιτελείς του δεν παύουν να ομιλούν περί «απλής αναλογικής». Αλλά όλα δείχνουν ότι η αναλογική τους θα είναι τόσο «απλή», «ανόθευτη» και «άδολη» όσο ακριβώς «αριστερή» είναι και η εν γένει πολιτική τους.

Ακούσαμε, για παράδειγμα, προχτές τον διευθυντή της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ να ισχυρίζεται τα εξής για να δικαιολογήσει την διαφαινόμενη πρόθεση του ΣΥΡΙΖΑ να μην καταργήσει το όριο του 3% στον εκλογικό νόμο που ετοιμάζει. Δήλωσε:

«Εμείς αυτό (σ.σ. την κατάργηση του 3%) το είχαμε προτείνει στο παρελθόν σε μια λογική πολυφωνικότητας του Κοινοβουλίου, διότι θα θυμάστε ότι ιδίως στη δεκαετία του '80 και του '90 ήταν τα τρία μεγάλα κόμματα και όσες φορές έμπαινε στη Βουλή το ΚΚΕ Εσωτερικού, αργότερα ο Συνασπισμός, μετά ο ΣΥΡΙΖΑ. Τώρα πλέον έχουμε ένα πολυφωνικό Κοινοβούλιο, μετέχουν οκτώ κόμματα, δεν νομίζω ότι υπάρχει ζήτημα αντιπροσώπευσης (…)».

Εμείς, πάλι, απλώς θυμίζουμε:

Την πρόταση νόμου ο ΣΥΡΙΖΑ για απλή αναλογική με κατάργηση του 3% δεν την έκανε τη δεκαετία του ’80 ούτε την δεκαετία του ’90. Τον Μάρτη του 2012 την έκανε (στις 14/3 για την ακρίβεια) και την επανέφερε τoν Δεκέμβρη του ίδιου χρόνου.

Και μπορεί τώρα να κάνουν τις κωλοτούμπες τους, αλλά τότε, όσον αφορά το θέμα του πλαφόν ήταν κάθετοι υπέρ της κατάργησής του, αφού όπως έλεγαν «δεν συμβιβάζεται με το σύστημα της απλής αναλογικής». Τώρα… συμβιβάζεται;

Κατά τα λοιπά, ας θυμηθούμε και τα παρακάτω:

«(…) βασική θέση των προοδευτικών δυνάμεων του τόπου είναι η καθιέρωση ενός πάγιου εκλογικού συστήματος, με το οποίο θα επιτυγχάνεται η αντιστοιχία ψήφων του εκλογικού σώματος και βουλευτικών εδρών των κομμάτων και θα δίνει τη δυνατότητα εκπροσώπησης στη Βουλή όλων των υπαρκτών πολιτικών τάσεων και δυνάμεων που παίρνουν μέρος στις εκλογές.

Τέτοιο εκλογικό σύστημα είναι η απλή αναλογική. Η απλή αναλογική μπορεί να αναδεικνύει Βουλή, που δεν θα βρίσκεται σε διάσταση με τη συγκεκριμένη έκφραση της λαϊκής κυριαρχίας, ως
θεμελιακής πολιτικής, νομικής και ηθικής αρχής.

Ποτέ σχεδόν στα 170 χρόνια της ύπαρξης του νεώτερου Ελληνικού Κράτους ο εκλογικός νόμος δεν απέβλεψε στην πιστή αποτύπωση της λαϊκής βούλησης. Και αυτό πάντοτε στο όνομα της εξασφάλισης αυτοδύναμης σταθερής και ισχυρής κυβέρνησης.

Για να είναι όμως πραγματικά, ουσιαστικά και αποτελεσματικά και όχι μόνο τυπικά αυτοδύναμη μία κυβέρνηση πρέπει να έχει κερδίσει την πλειοψηφία της ψήφου του λαού. Κυβερνήσεις που στηρίζουν την αυτοδυναμία τους στην εκλογική τεχνική, ούτε αυτοδύναμες είναι ούτε ισχυρές. Υφίσταται, εξ αντικειμένου, η διάσταση ανάμεσα στην επιρροή τους στο λαό και στη δύναμή τους στη Βουλή. Η διάσταση ανάμεσα στην πολιτική τους και την εκφρασμένη θέληση του λαού.

Η σταθερότητα μιας Κυβέρνησης δεν μπορεί να στηρίζεται στην εκλογική τεχνική, όση πλειοψηφία εδρών και αν της δώσει. Και η πολιτική ιστορία της χώρας έχει να παρουσιάσει χαρακτηριστικά παραδείγματα κυβερνήσεων, που αν και είχαν εξασφαλισμένη μεγάλη κοινοβουλευτική πλειοψηφία χάρη στο εκλογικό σύστημα, δεν μπόρεσαν ούτε σταθερότητα, ούτε δύναμη να αποκτήσουν.

Γιατί η σταθερότητα μιας κυβέρνησης εξαρτάται από την πολιτική της και το κατά πόσο ανταποκρίνεται στους πόθους του λαού. Και μόνο τα κόμματα που ακολουθούν πολιτική που δεν υπηρετεί το λαό, έχουν ανάγκη από τέτοιου είδους “σταθερότητα”».

Τα προηγούμενα δεν είναι τίποτα λιγότερο από τα όσα ανέφερε στην πρόταση νόμου που κατέθεσε τον Μάρτη του 2012 ο ΣΥΡΙΖΑ για την καθιέρωση της απλής αναλογικής.

 Ήταν μια πρόταση που υπογραφόταν από 9 βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ με επικεφαλής τον ίδιο τον κ.Τσίπρα και από δυο ανεξάρτητους τότε βουλευτές. Η μια ήταν η κυρία Σακοράφα. Ο άλλος ήταν ο κ.Κουρουμπλής. Ο νυν υπουργός Εσωτερικών. Που όμως, τώρα, τάσσεται κατά της απλής, άδολης και ανόθευτης αναλογικής…

Λοιπόν; Αν εννοούν τα περί αναλογικής (και αύριο που λένε ότι θα καταθέσουν το σχέδιό τους στη Βουλή θα διαπιστώσουμε ακριβώς τι εννοούν), προς τι οι συσκέψεις και οι διαβουλεύσεις.

 Έχουν έτοιμη πρόταση νόμου από τότε που ήταν στην αντιπολίτευση. Γιατί δεν την εφαρμόζουν; Η’ μήπως πρώτα θα περιμένουν να σκίσουν τα Μνημόνια σε ένα νόμο με ένα άρθρο;…

Να τα βλέπουν οι "μένουμε γίδια" ...

Γράφει ο mitsos175.

Πριν το δικό μας δημοψήφισμα είχαμε επισημάνει, ότι μέσα στην ΕΕ υπάρχει μεγαλύτερη πιθανότητα κουρέματος των καταθέσεων. Οι Γερμανοί τοκογλύφοι βιάζονται να ρεφάρουν κάπως τη χασούρα των 57 δις (τουλάχιστο) από το Brexit και σήμερα ρίχνουν τα πρώτα "παραγάδια":

"Τη διαφωνία της Γερμανίδας καγκελαρίου Άγκελα Μέρκελ στο σχέδιο διάσωσης ιταλικών τραπεζών της κυβέρνησης του Ματέο Ρέντσι επισημαίνει σε δημοσίευμά του, το «Bloomberg». Αναφέρει πως το Βερολίνο ζητά την τήρηση των κανόνων που έχουν τεθεί σε ισχύ από την εκδήλωση της κρίσης στην Ευρώπη και προβλέπουν τη διάσωση των τραπεζών με τη διαδικασία του «bail-in» δηλαδή να επιβαρυνθούν οι ιδιοκτήτες, οι μέτοχοι και οι καταθέτες με άνω των 100.000 ευρώ καταθέσεις".

«Δεν μπορούμε να τα κάνουμε όλα από την αρχή κάθε χρόνο» δήλωσε η Μέρκελ. Ο Ματέο δήλωσε «ξέρουμε τι πρέπει να κάνουμε για τις τράπεζες και θα το κάνουμε γνωρίζοντας ότι έτσι στηρίζουμε τη χώρα σεβόμενοι του κανόνες της ΕΕ» και πως «δεν είμαστε εδώ για να παίρνουμε μαθήματα από το δάσκαλο». Αυτή την εβδομάδα πηγή της ιταλικής κυβέρνησης ανέφερε ότι υπάρχει σχέδιο για ένεση ρευστότητας έως και 40 δισ. ευρώ στις τράπεζες της Ιταλίας, πιθανότατα με τη μορφή παροχής κεφαλαίων ή εγγυήσεων. Επιπλέον σε δηλώσεις του ο διοικητής της κεντρικής τράπεζας της Ιταλίας, Ιγκνάτσιο Βίσκο ανέφερε ότι θα χρησιμοποιηθούν όλα τα διαθέσιμα εργαλεία για να στηριχθούν οι ιταλικές τράπεζες".

Μνημόνιο ή κούρεμα καταθέσεων; Μερικές παρατηρήσεις.

1) Όχι. Δυστυχώς δεν θα χάσουν οι πλούσιοι χρήματα. Αν ήταν έτσι θα πανηγύριζα. Ευρωπαϊκή Ένωση είμαστε, όχι Σοβιετική Ένωση. Τα πολλά φράγκα τα έχουν έξω σε φορολογικούς παραδείσους να λιάζονται και να κολυμπούν.

2) Όχι. Ο Ρέτζι δεν θα κάνει ότι οι Ισλανδοί, εκτός αν έχει λιρέτες. Έχει Ευρώ από το 1999; Τότε λυπάμαι, αλλά η Ιταλία δεν έχει δική της Οικονομία. Δεν πρόκειται περί "δασκάλου" Ματέο, αλλά περί αφεντικού.

3) Δεν αποκλείεται να κάνουν κάποια υπομονή οι τοκογλύφοι και να κουρέψουν τις καταθέσεις αργότερα. Το λέω, γιατί το κούρεμα δεν προαναγγέλλεται για ευνόητους λόγους. Μπορεί να είναι ένα σενάριο τρόμου για να περάσουν άλλα μέτρα εις βάρος των Ιταλών εργαζόμενων.

4) Ότι κι αν προηγηθεί, Μνημόνιο ή Κούρεμα, όσο είμαστε στην ΕΕ θα έχουμε ΚΙ ΑΠΟ ΤΑ ΔΥΟ. Σκοπός είναι πάντα η μάσα με την εκμετάλλευση των αδυνάτων.

5) Να τα βλέπουν οι "μένουμε γίδια" για να μας σουβλίσει η χασάπης Μέρκελ μαζί με το συνεργάτη της, που απλά διαφωνούν για να τους βλέπουν οι ψηφοφόροι τους. Μετά θα κάτσουν ωραία και καλά για θα φάνε μαζί τους μισθούς και τις συντάξεις.

Χούντα είναι η ΕΕ, θα περάσει. Σιγά μην περάσει, αν δεν επαναστατήσουμε. 

Οταν για τον Τσίπρα η κατάργηση του ΕΚΑΣ ήταν μέτρο "παράλογο" και "εξοντωτικό" για τους χαμηλοσυνταξιούχους και δεν μπορούσε να φανταστεί βουλευτές που θα το ψηφίσουν (Βίντεο)

Δεκάδες ήταν οι δακρυσμένες, σπαρακτικές αλλά και οργισμένες κραυγές από συνταξιούχους που ακούσαμε σε τηλεοπτική εκπομπή.  Ηταν φωνές ανθρώπων που εξαπατήθηκαν από τον συνειδητό ψεύτη και πολιτικό απατεώνα, Αλέξη Τσίπρα, αφού αρκετοί απ’ αυτούς/ες πίστεψαν στα λεγόμενα του, τον στήριξαν και εκλογικά και τώρα βλέπουν να τους οδηγεί στον Καιάδα της απόλυτης φτώχειας και μιζέριας.

Καταλαβαίνουμε, ότι κάποια στιγμή καταντάει κουραστικό να επαναφέρουμε στην μνήμη σας. τι έχει πει στο παρελθόν ο σημερινός πρωθυπουργός, τί κατηγορηματικές δηλώσεις έχει κάνει και σήμερα υλοποιεί τα όσα κατάγγειλε στο όχι τόσο μακρινό παρελθόν.

Δεν μπορούμε όμως να αποφύγουμε τον πειρασμό να παραθέσουμε αποσπάσματα από τοποθετήσεις που είχε κάνει, από το βήμα του κοινοβουλίου τους, στις 5/6/2015 στην προ ημερησίας διατάξεως συζήτηση για την πορεία της διαπραγμάτευσης, την οποία προκάλεσε ο ίδιος ο Τσίπρας, τότε που ο πρωθυπουργός μας έλεγε «Δεν μπορώ να φανταστώ βουλευτές να ψηφίζουν την κατάργηση του ΕΚΑΣ».

Ηταν η εποχή που ο Α. Τσίπρας δεν είχε πρόβλημα να στραφεί λεκτικά απέναντι στον Ζαν Κλοντ Γιουνκερ, για τις προτάσεις που μετέφερε εκ μέρους των «θεσμών» στην ελληνική κυβέρνηση. (Τώρα πώς ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, έγινε για την κυβέρνηση «μεγάλος φίλος της Ελλάδας» και γιατί όταν έρχεται στην χώρα μας «τον υποδέχονται σαν πρίγκιπα» οι κυβερνητική αξιωματούχοι , είναι μια άλλη συζήτηση).

Στο παρακάτω βίντεο, λοιπόν, θυμόμαστε τις εποχές που η "φαντασία" του Αλέξη Τσίπρα δεν μπορούσε να συλλάβει ότι θα υπάρξουν Ελληνες βουλευτές οι οποίοι, "μετά από πέντε καταστροφικά χρόνια της σκληρής λιτότητας του μνημονίου" θα μπορούσαν να ψηφίσουν την "κατάργηση του ΕΚΑΣ δηλαδή του μικρού αυτού επιδόματος που δίνεται στους χαμηλοσυνταξιούχους".

Ενα τέτοιο μέτρο τότε -και πολύ σωστά- το χαρακτήριζε «παράλογο» και «εξοντωτικό» διαβεβαιώνοντας βουλευτές και ελληνικό λαό, ότι η κυβέρνησή του δεν πρόκειται ποτέ να το αποδεκτή.

Προφανώς τώρα άλλαξε άποψη και ίσως το εντάσσει στην "δίκαιη ανάπτυξη" που έχει εξαγγείλει.

"Μακελεύουν" πάλι τις συντάξεις, οδηγώντας στην απόλυτη εξαθλίωση τα πιο ευάλωτα τμήματα στης Ελληνικής κοινωνίας (Βίντεο)

Αυτή η ανάλγητη κυβέρνηση που έχει τόση σχέση με την αριστερά, όση ο φάντης με το ρετσινόλαδο, δεν διστάζει μπροστά σε τίποτα προκειμένου να εξυπηρετήσει τις εντολές που παίρνει από το ντόπιο οικονομικό κατεστημένο και τους ξένους συμμάχους της.
Είναι τόσο αδίσταχτη που για πολλοστή φορά βάζει στο στόχαστρο της τα πιο ευάλωτα τμήματα της ελληνικής κοινωνίας, τους απόμαχους της δουλειάς, οδηγώντας τους ακόμα σε μεγαλύτερη εξαθλίωση.

Και αυτό το γεγονός δεν το λέμε μόνο εμείς αλλά το αναγνώρισαν δημόσια δυο πρώην κορυφαία στελέχη του κυβερνώντος κόμματος τους με δημόσιες δηλώσεις. Ο υποψήφιος Ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ και καθηγητής Οικονομικών Κοινωνικής Πολιτικής του Παντείου Πανεπιστημίου Σάββας Ρομπόλης, στην τηλεόραση «ΚΟΝΤΡΑ» καθώς και ο πρώην βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, δικηγόρος   Αλέξης Μητρόπουλος, σε άλλη τηλεοπτική του εμφάνιση.

Πριν παραθέσουμε το σχετικό βίντεο στο οποίο ο εργατολόγος – δικηγόρος περιγράφει με τα πιο μελανά χρώματα το τσεκούρωμα των ήδη πενιχρών συντάξεων που ήδη έγινε, αλλά και το νέο που μας έρχεται, να θυμίσουμε την πανομοιότυπη είδηση που υπάρχει σε όλες τις οικονομικές ιστοσελίδες. Αυτή μας λέει ότι από σήμερα ξεκίνησε  η περικοπή του ΕΚΑΣ για πάνω από 100.000 χαμηλοσυνταξιούχους με συντάξιμες αποδοχές από 664 ευρώ έως 850 ευρώ το μήνα, με την καταβολή των συντάξεων του ΙΚΑ. 

Οι μειώσεις των εισοδημάτων των δικαιούχων κυμαίνονται από 20 έως 25%. Οι περικοπές τίθενται σε εφαρμογή από την 1η Ιουνίου, ωστόσο λόγω τεχνικών προβλημάτων οι περικοπές θα εφαρμοστούν από τις συντάξεις Ιουλίου, ενώ έως το τέλος του έτους θα πρέπει να επιστραφούν τα αναδρομικά ποσά που ήδη χορηγήθηκαν.

Είναι εφιαλτική εξέλιξη για τους ανθρώπους της τάξης μας, που αφού τα αφεντικά τους ξεζούμισαν τώρα τόσα χρόνια, τώρα που βρίσκονται στο περιθώριο της εργασιακής διαδικασίας κινδυνεύουν να στερηθούν και το .. παξιμάδι τους.

Υ.Γ: Την ίδια στιγμή, όπως αναφέρει η ιστοσελίδα 902  Υπερψηφίστηκε το νομοσχέδιο που απαλλάσσει μεγαλομετόχους από οφειλές σε ασφαλιστικά ταμεία

Τουρκικές ... σουλτανιές

Από ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ , Τετάρτη, 29 Ιουνίου 2016 | 11:19 μ.μ.

Γράφει ο mitsos175

- Ε όρε βεζίρη!

- Σουλτάνε μ';

- Έπρεπε να σ' ακούσω βρε, όταν μου πες να φιλήσω τα πόδια του Τσάρου νωρίτερα. Τώρα το καλοκαίρι βρωμούσαν πάρα πολύ.

- Είναι που είπε, ότι δεν τα έπλενε μέχρι να του τα γλύψεις Σουλτάνε μ'. Τον είχε πιάσει το γινάτι.

- Μα πως έκανε έτσι για ένα αεροπλάνο;

- Κι εσύ Σουλτάνε μ', με το Ρώσο πήγες να τα βάλεις; Δεν είδες τι πάθανε όσοι τσάντισαν την αρκούδα; Χάθηκαν οι Έλληνες, που είναι πιο μπόσικοι; Ούτε καν χρειάζεται να πέσει τουφεκιά. Τους δανείζουμε και τους παίρνουμε μέχρι και τ' άγαλμα του Κολοκοτρώνη στην Τριπολιτσά.

- Βάι, βάι, ούτε ένας Ρώσος δεν πάτησε στην Τουρκία. Έμειναν τα χάνια άδεια. Που λεφτά για να αγοράσω τους ραγιάδες. Αχ ρε Ο-μπάμια, με πήρες στο λαιμό σου.

- Νόμιζα, πως το κάνανε από μόνοι μας, για να το παίξουμε αυτοκρατορία.

- Για τρελό με νομίζεις ορέ βεζίρη;

- Μα είναι ερώτηση τώρα αυτή; Να φέρω κολλύριο για το μάτι σας; Όχι αυτό που γυαλίζει, το άλλο, το κόκκινο από το κλάμα.

- Δεν είμαι τρελός ορέ. Απλά φιλόδοξος.

 - Και καβαλάρης καλαμιού, λιγάκι όμως.

- Με κορόιδεψε ο Αμερικάνος. Μου είπε "κάνε αυτό να φοβηθεί ο Μόσκοβος, να φύγει από τη Συρία να πάρεις περισσότερα στη μοιρασιά της λείας".

- Κι ήταν σίγουροι πως θα φοβηθεί ο Μόσκοβος;

- Αμ δεν ήταν, γι αυτό έβαλαν εμένα, αλλιώς θα το έκαναν μόνοι τους. Εκεί την πάτησα. Πάνω από 100 αεροπλάνα μου στοίχισε ως τώρα η κουταμάρα που 'κανα. Το μετάνιωσα πικρά, αυτό είναι αλήθεια.

- Τουλάχιστο τα βρήκαμε με τους Εβραίους.

- Αφερίμ, θα πάρουμε πολλά λεφτά, να μετριάσουμε τη χασούρα. Σχεδόν 2.000.000 ο σκοτωμένος. Δεν σκοτώναν μερικούς ακόμα;

- Σουλτάνε μ', μήπως να σταματούσαμε κι εμείς να σκοτώναμε Κούρδους; Γιατί αν ένα είναι να πληρώνουμε τα μαλλιοκέφαλα μας για αποζημιώσεις...

- Όχι ορέ, μην το σκέφτεσαι, οι Κούρδοι δεν έχουν κράτος ακόμα.

- Ναι, αλλά αν κάνουν;

- Τότε θα το παίξω Γερμανός. Θα τους πω ότι ο Σόιμπλε στους Έλληνες. Είπα "Έλληνες" και μου φτιάξε το κέφι.

- Πράγματι πιο γελοίοι από τους πολιτικούς τους δεν υπάρχουν.

- Πες ορέ τι είπε ο ναζί να γελάσουμε.

- Είπε πως δεν λυπάται για τα θύματα στο αεροδρόμιο λόγω της Κύπρου. Χα χα χα!. Αφερίμ! με έκανε και γέλασα. Αυτός που θέλει να επιστρέψει η χούντα, ο κατεξοχήν υπεύθυνος για τον Αττίλα, μιλάει για Κύπρο! Έχουν μεγάλη πλάκα οι Ρωμιοί.

- Οι ναζί δεν είναι ακριβώς Ρωμιοί, μπάσταρδα της Γκεστάπο είναι. Για να ακριβολογούμε το επισημαίνω.

- Whatever, που λένε κι Εγγλέζοι. Αλήθεια, πόσα έχασαν οι Γερμανοί με το Brexit;

- Πολλά εφέντη μ', πάρα πολλά, αμέτρητα. Το φυσάν και δεν κρυώνει. Μα να είναι υπέρ της ΕΕ ο πρωθυπουργός, ο αρχηγός της αντιπολίτευσης, τα ΜΜΕ και οι Άγγλοι να ψηφίσουν κατά;

- Γι αυτό ορέ δεν έχομε δημοκρατία. Οι φτωχοί δεν ξέρουν το συμφέρον τους, όπως λέει κι ο Κούλης.

- Το ξέρουν Σουλτάνε μου, τα συμφέροντα των πλουσίων δεν ψηφίζουν.

- Το αποτέλεσμα το ίδιο είναι, ορέ. Μακριά από δημοψηφίσματα, εκτός αν πρώτα βγάλεις το αποτέλεσμα και μετά ανοίξεις κάλπες. Όπως κάνουν τα κανάλια κι οι δημοσκόποι. Αυτοί καλά τα έλεγαν, αλλά γιατί μέτρησαν μετά τα κουκιά; Εκεί ήταν το λάθος τους.

- Α! εκεί ήταν;

- Ναι! Εμ λες ψέματα, εμ φανερώνεις μετά την αλήθεια; Άμα είναι να πεις ψέματα, μην αφήνεις την αλήθεια να φανεί. Θα εκτεθείς.

- Σουλτάνε μου, με το ISIS τι θα γίνει; Θα συνεχίσουμε να τους δίνουμε όπλα, χρήματα κι "εθελοντές". Ρίχνουν σ' όποιο να 'ναι. 41 αθώους φάγανε στην Πόλη, χώρια οι λαβωμένοι.

- Ορέ βεζίρη, σε πέρναγα για έξυπνο. Δεν ρίχνουν σ' όποιο να 'ναι. Ρίχνουν σ' όποιο τους διατάζουμε. Πάρε τον Τσάρο τηλέφωνο, θα μου πει "συλλυπητήρια", θα του πω κι εγώ ότι "λυπάμαι" και θα κάτσουμε να τα βρούμε. Άσε τους άλλους να σκοτώνονται, για να ξεχνάνε οι λαοί ότι πεινάνε και μη ζητάνε φαί. Πως το πε κείνος ο Φράγκος; "Κι αν ακόμα δεν υπήρχε Αλλάχ, θα έπρεπε να εφεύρουμε έναν". Αφερίμ! Αλλά δεν φταίει ο Αλλάχ μπρε. Αν δεν ήταν οι φανατικοί, μουλάδες και παπάδες, θα έπρεπε οπωσδήποτε να τους εφεύρουμε, για να γίνονται αυτοί οι πόλεμοι. Βάλε όρε βεζίρη να πιω, να ξεπλύνω το στόμα από την ποδαρίλα. .

Μαρινόπουλος: Αδυσώπητος καπιταλιστικός κανιβαλισμός. "Πτωχεύει" εδώ εταιρείες του, πετώντας στην ανεργία χιλιάδες εργαζομένους, αγοράζει νέα εργοστάσια στο εξωτερικό. (Ηχητικό)

Γράφει ο mitsos175

Μικρή αξία έχουν τα όσα θα αναφέρουμε εμείς παρακάτω μπροστά σ' αυτά που ακούμε να μας λέει, στο ηχητικό που παραθέτουμε ο Αχμέτ Μουσταφά, μέλος του  σωματείου των εργαζομένων στα σούπερ Μάρκετ του Μαρινόπουλου, που μαζί με 13.000 εργαζόμενους κινδυνεύει να μείνει άνεργος.

Το ηχητικό απόσπασμα είναι από την σημερινή ραδιοφωνική εκπομπή των Μπογιόπουλου - Κοττάκη και απ' αυτό πληροφορούμαστε ότι απ' το 2008, απ' το ξεκίνημα δηλαδή της οικονομικής καπιταλιστικής κρίσης 240.000 είναι τα λουκέτα που έχουν μπει σε μικρές και μεγάλες επιχειρήσεις   αφήνοντας στον δρόμο εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενους. Την ίδια στιγμή που οι αρκετοί ιδιοκτήτες "πτωχευμένων" υποτίθεται επιχειρήσεων, διαθέτουν πολυτελείς βίλες στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, ακούγεται ότι κάνουν μεταφορές περιουσιακών στοιχείων σε φορολογικούς παραδείσους.

Είναι χαρακτηριστική η περίπτωση Μαρινόπουλου. Τo χρονικό διάστημα που πετάει στον δρόμο χιλιάδες εργαζόμενους απ' τις επιχειρήσεις του στο λιανεμπόριο, φέρεται να μεταφέρει τεράστια χρηματικά κεφάλαια σε funs στο Κατάρ, ενώ ταυτόχρονα αγοράζει δυο νέα εργοστάσια, για την φαρμακοβιαμηχανία που διαθέτει, ένα στην Αγγλία και ένα στον Καναδά.


Αξίζει επίσης να επισημάνουμε και τα παρακάτω:

Τι σόι ιδιωτική πρωτοβουλία είναι αυτή, που μια επιχείρηση χρειάζεται συνεχώς δάνεια από Τράπεζες; Γιατί ένα δάνειο μπορεί να το πάρει κάποιος επιχειρηματίας, όταν πρόκειται να κερδίσει από αυτό και να το αποπληρώσει, αλλά η συνεχιζόμενη εξάρτηση από Τράπεζες είναι λάθος. Τι στο διάολο γίνονται τα κέρδη, που πάει η Υπεραξία που βγάζουν οι ίδιοι οι εργαζόμενοι, και που στίβονται σαν λεμονόκουπες όλο και περισσότερο; (Ρητορικές ερωτήσεις φυσικά)

Ο εκβιασμός προς τους εργαζόμενους, η έκκληση να βάλουν πλάτες οδηγεί ακριβώς τους υπαλλήλους στα αρνητικά αποτελέσματα που προσπαθούν να αποφύγουν. Κερδίσει ή χάσει το αφεντικό, ο εργαζόμενος θα δει μείωση μισθού, δικαιωμάτων, θα καταντήσει δούλος.
Ο Μαρινόπουλος ξέχασε κάτι βασικό: Οι 12.500 εργαζόμενοι, αν έπαιρναν τους μισθούς που τους χρωστάει, θα έπαιρναν τα δικά του προϊόντα. Έχασε τους καλύτερους του πελάτες, γιατί ο εργαζόμενος μόλις λήξει η δουλειά του, γίνεται καταναλωτής. Αλλά δεν είχαν χρήματα. Να κάνουμε λοιπόν ένα γενικό κανόνα: Κάθε φορά που μειώνεται μια σύνταξη, ένας μισθός ή απολύεται ένας υπάλληλος, δημόσιος ή ιδιωτικός (γι αυτά βέβαια φταίει η οικονομική πολιτική του κράτους) πέφτει το συνολικό ποσό των Πραγματικών χρημάτων που διατίθενται στην αγορά. Άρα μειώνεται σίγουρα η κερδοφορία. Ότι κι αν κάνουν οι επιχειρηματίες, καθώς τα κέρδη τους πηγαίνουν στις Τράπεζες, συνήθως του εξωτερικού.

Είναι χρήσιμο αλλά και κρίσιμο να δούμε κάθε φορά, αν πτώχευσε ο επιχειρηματίας ή η επιχείρηση. Γιατί στις ΑΕ, τις μεγάλες εταιρίες, άλλο το ένα, άλλο το άλλο. Ο επιχειρηματίας γενικά μπορεί να είναι ακόμα πιο πλούσιος, όταν κλείσει μια εταιρία. Καπιταλισμός. 

Τα συγκεκριμένα αφεντικά εφάρμοσαν κατά γράμμα τους κανόνες του νεοφιλελευθερισμού, όπως όλοι άλλωστε. Ο νεοφιλελευθερισμός όμως είναι αδυσώπητος κανιβαλισμός, αναπόφευκτα κάποιοι θα γίνουν το γεύμα κάποιων άλλων. Κερδισμένες στο τέλος θα είναι μόνο μερικές πολυεθνικές κι οι τοκογλύφοι, όλοι οι άλλοι θα φαγωθούν.

Κάθε φορά που απολύεται ή χάνει το μισθό του κάποιος, δεν μπορεί να αγοράσει. Διαφήμιση, προσφορές κλπ δεν έχουν κανένα νόημα, καθώς ισχύει το γνωστό από τα αρχαία χρόνια "ουκ αν λάβοις παρά του μη έχοντος". Μοιραία λοιπόν για να υπάρξει ακόμα περισσότερο κέρδος έρχονται οι περικοπές στους εργαζόμενους, ώστε να μειωθεί το λειτουργικό κόστος. Στην ουσία όμως έτσι κάνεις τα πράγματα χειρότερα. Γιατί ούτε ο εργαζόμενος θα πάρει. Κι αν δεν πάρει αυτός που δουλεύει σε σένα, ποιός θα ψωνίσει ΟΕΟ; Νέες περικοπές λοιπόν, λιγότερα χρήματα, φαύλος κύκλος.

Δεν είναι ανόητοι οι επιχειρηματίες. Απλώς έτσι είναι η φύση του καπιταλισμού και δεν αλλάζει. Αυτό το σύστημα δεν παίρνει βελτίωση, αλλά μόνο ανατροπή.

27 χρόνια μετά την πτώση του τείχους του Βερολίνου, το Brexit αναδιανέμει την παγκόσμια γεωπολιτική



Ενώ ο διεθνής Τύπος αναζητεί τρόπους για να αναβιώσει το ευρωπαϊκό οικοδόμημα, πάντα χωρίς τη Ρωσία και από τούδε και στο εξής χωρίς το Ηνωμένο Βασίλειο, ο Τιερί Μεϊσάν θεωρεί ότι τίποτα δεν μπορεί πλέον να αποτρέψει την κατάρρευση του συστήματος. Ωστόσο, επισημαίνει ο ίδιος, αυτό που διακυβεύεται δεν είναι μόνο η ίδια η Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά το σύνολο των θεσμών που επιτρέπουν τη κυριαρχία των ΗΠΑ στον κόσμο και η ακεραιότητα των ίδιων των ΗΠΑ.
Έχοντας ευνοήσει το Brexit, η Βασίλισσα Ελισάβετ θα είναι σε θέση να ανακατευθύνει τη χώρα της προς το γιουάν.

Του Τιερί Μεϊσάν (Μετάφραση: Κριστιάν Άκκυριά)

Κανείς δεν φαίνεται να κατανοεί τις συνέπειες της βρετανικής απόφασης να αποχωρήσει από την ΕΕ. Οι σχολιαστές που ερμηνεύουν τη πολιτική πολιτικολογία και έχασαν προ πολλού τη γνώση των διεθνών θεμάτων, έχουν επικεντρωθεί στα στοιχεία μιας παράλογης εκστρατείας: από τη μία πλευρά οι αντίπαλοι της μετανάστευσης χωρίς έλεγχο και από την άλλη οι « Μπαμπούλες » που απειλούν το Ηνωμένο Βασίλειο με τα χειρότερα βάσανα.

Εντούτοις, τα διακυβεύματα αυτής της απόφασης δεν έχουν καμία σχέση με αυτά τα θέματα. Το....

χάσμα μεταξύ της πραγματικότητας και του πολιτικο-μιντιατικού λόγου -απεικονίζει την ασθένεια από την οποία υποφέρουν οι δυτικές ελίτ: την ασχετοσύνη τους.

Ενώ το πέπλο σχίζεται μπροστά στα μάτια μας, οι ελίτ μας δεν καταλαβαίνουν την κατάσταση περισσότερο από το Κομμουνιστικό Κόμμα της Σοβιετικής Ένωσης που δεν μπορούσε να προβλέπει τις συνέπειες της πτώσης του Τείχους του Βερολίνου το Νοέμβριο του 1989: τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης το Δεκέμβριο 1991 και μετά του Συμβουλίου Αμοιβαίας Οικονομικής Βοήθειας (ΚΟΜΕΚΟΝ) και του Συμφώνου της Βαρσοβίας έξι μήνες αργότερα, ύστερα ακόμα τις προσπάθειες διάλυσης της ίδιας της Ρωσίας η οποία παρά λίγο να χάσει τη Τσετσενία.

Στο εγγύς μέλλον θα γίνουμε μάρτυρες παρόμοιας διάλυσης της Ευρωπαϊκής Ένωσης και μετά του ΝΑΤΟ, και, αν δεν προσέχουν, της διάλυσης των ίδιων των Ηνωμένων Πολιτειών.

Ποια τα συμφέροντα πίσω από το Brexit;

Αντίθετα με τις συνθηματολογίες του Nigel Farage, δεν είναι το UKIP που προκάλεσε το δημοψήφισμα που μόλις κέρδισε. Η απόφαση αυτή επιβλήθηκε στον David Cameron από μέλη του Συντηρητικού Κόμματος.

Για τους τελευταίους, η πολιτική του Λονδίνου πρέπει να είναι μια ρεαλιστική προσαρμογή στο μεταβαλλόμενο κόσμο. Αυτό το «έθνος παντοπωλών», όπως το χαρακτήριζε ο Ναπολέον, παρατήρησε ότι οι ΗΠΑ δεν είναι πλέον ούτε η μεγαλύτερη οικονομία του κόσμου, ούτε η πρώτη στρατιωτική δύναμη. Δεν έχουν επομένως πλέον λόγο να είναι προνομιακοί εταίροι τους.

Ακριβώς όπως η Μάργκαρετ Θάτσερ δεν δίστασε να καταστρέψει την βιομηχανία του Ηνωμένου Βασιλείου για να μετατρέψει τη χώρα της σε ένα παγκόσμιο οικονομικό κέντρο· έτσι αυτοί οι συντηρητικοί δεν δίστασαν να ανοίξουν το δρόμο για την ανεξαρτησία της Σκωτίας και της Βόρειας Ιρλανδίας, και ως εκ τούτου, στην απώλεια του πετρελαίου στη Βόρεια Θάλασσα, για να κάνουν το Σίτι το πρώτο χρηματοπιστωτικό κέντρο offshore του γιουάν.

Η εκστρατεία για το Brexit υποστηρίχτηκε ευρέως από τη Gentry και τα Ανάκτορα του Μπάκιγχαμ, που κινητοποίησαν τον λαϊκό τύπο για να καλέσουν για την επιστροφή στην ανεξαρτησία.

Αντίθετα με όσα εξηγεί ο ευρωπαϊκός Τύπος, η αποχώρηση των Βρετανών από την ΕΕ δεν θα γίνει με αργό ρυθμό, διότι η ΕΕ θα καταρρεύσει γρηγορότερα από τον χρόνο που απαιτείται για τις γραφειοκρατικές διαπραγματεύσεις για την έξοδο τους. Τα κράτη της ΚΟΜΕΚΟΝ δεν είχαν να διαπραγματευτούν την έξοδο τους, επειδή η ΚΟΜΕΚΟΝ σταμάτησε να λειτουργεί μόλις άρχισε η φυγόκεντρη κίνηση.

Τα κράτη μέλη της ΕΕ που παραμένουν προσκολλημένα στα κλαριά και επιμένουν να συνεχίσουν να σώσουν ό, τι έχει απομείνει από την Ένωση θα αποτύχουν να προσαρμοστούν στη νέα κατάσταση, κινδυνεύοντας να αντιμετωπίσουν τις επώδυνες συσπάσεις που γνώρισε τα πρώτα χρόνια η νέα Ρωσία: την ιλιγγιώδη πτώση του επίπεδου ζωής και του προσδόκιμου ζωής.

Για την εκατοντάδα χιλιάδα δημοσίων υπαλλήλων, εκλεγμένων αξιωματούχων και συνεργατών της Ευρωπαϊκής Ένωσης που αναπόφευκτα θα χάσουν τη δουλειά τους και για τις εθνικές ελίτ που εξαρτώνται επίσης από το σύστημα αυτό, είναι επιτακτική η ανάγκη μεταρρύθμισης των θεσμών για να σωθούν. Όλοι πιστεύουν λανθασμένα ότι το Brexit ανοίγει ένα ρήγμα στο οποίο οι ευρωσκεπτικιστές θα εισχωρήσουν. Εντούτοις, το Brexit δεν είναι παρά μια απάντηση στην κατηφόρα των Ηνωμένων Πολιτειών.

Ούτε το Πεντάγωνο, το οποίο προετοιμάζει τη σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ στη Βαρσοβία, δεν κατάλαβε ότι δεν είναι πλέον σε θέση να επιβάλει στους συμμάχους του την αύξηση των αμυντικών προϋπολογισμών τους και να υποστηρίξουν τις στρατιωτικές περιπέτειες του. Η κυριαρχία της Ουάσιγκτον στον υπόλοιπο κόσμο τελείωσε.

Αλλάζουμε εποχή.

Τι πρόκειται να αλλάξει;

Η πτώση του σοβιετικού μπλοκ ήταν καταρχάς ο θάνατος μιας κοσμοθεωρίας. Οι Σοβιετικοί και οι σύμμαχοί τους ήθελαν να χτίσουν μια συνεκτική κοινωνία όπου θα έβαζαν όσο δυνατόν πιο πολύ πράγματα από κοινού. Είχαν μια γιγαντιαία γραφειοκρατία και νεκρωτικούς ηγέτες.

Το Τείχος του Βερολίνου δεν καταρρίφθηκε από αντι-κομμουνιστές, αλλά από ένα συνασπισμό Κομμουνιστικών Νεολαίων και Λουθηρανών εκκλησιών. Ήθελαν να ανοικοδομήσουν το κομμουνιστικό ιδανικό απαλλαγμένο από το σοβιετικό έλεγχο, την πολιτική αστυνομία και τη γραφειοκρατία. Προδόθηκαν από τις ελίτ τους, οι οποίες έχοντας υπηρετήσει τα συμφέροντα των Σοβιετικών, έσπευσαν με το ίδιο πάθος να εξυπηρετήσουν εκείνα των Αμερικανών. Οι περισσότερο δεσμευμένοι ψηφοφόροι του Brexit επιζητούν καταρχάς να ανακτήσουν την εθνική τους κυριαρχία και να βάλουν να πληρώσουν οι δυτικοευρωπαϊκοί ηγέτες την αλαζονεία την οποία έδειξαν με την επιβολή της Συνθήκης της Λισσαβόνας, μετά την λαϊκή απόρριψη του Ευρωπαϊκού Συντάγματος (2004- 07).

Ενδέχεται και αυτοί να απογοητευτούν με ό, τι θα ακολουθήσει.

Το Brexit σηματοδοτεί το τέλος της ιδεολογικής κυριαρχίας των Ηνωμένων Πολιτειών, εκείνης της δημοκρατίας με έκπτωση, των « τεσσάρων ελευθερίων ». Στο λόγο του για τη κατάσταση της Ένωσης το 1941, ο Πρόεδρος Ρούσβελτ είχε ορίσει ως (1) την ελευθερία του λόγου και της έκφρασης, (2) την ελευθερία του καθενός να λατρεύει τον Θεό, όπως ο ίδιος επιθυμεί, (3) την ελευθερία της ένδειας, (4) την ελευθερία του φόβου [για ξένη επίθεση].

Αν η Άγγλοι πρόκειται να γυρίσουν πίσω στις παραδόσεις τους, οι ηπειρωτικοί Ευρωπαίοι θα ξαναβρεθούν με τα ερωτήματα των γαλλικών και ρωσικών επαναστάσεων σχετικά με τη νομιμότητα της εξουσίας, και θα ανατρέψουν τους θεσμούς τους με κίνδυνο αναβίωσης της γαλλο-γερμανικής σύγκρουσης.

Το Brexit σηματοδοτεί επίσης το τέλος της αμερικανικής στρατιωτικο-οικονομικής κυριαρχίας· δεδομένου ότι το ΝΑΤΟ και η ΕΕ είναι οι δύο όψεις ενός μόνου και μοναδικού νομίσματος, ακόμη και αν η οικοδόμηση της κοινής εξωτερικής πολιτικής και ασφάλειας διήρκησε περισσότερο χρόνο για να εφαρμοστεί παρά αυτή για το ελεύθερο εμπόριο.

Πρόσφατα, έγραφα ένα σημείωμα σχετικά με αυτή τη πολιτική έναντι της Συρίας. Εξέτασα όλα τα εσωτερικά έγγραφα της ΕΕ, είτε δημόσια είτε αδημοσίευτα, για να καταλήξω στο συμπέρασμα ότι γράφτηκαν χωρίς καμία γνώση της πραγματικότητας στο έδαφος, αλλά από σημειώματα του γερμανικού Υπουργείου Εξωτερικών, το ίδιο αναπαράγοντας τις οδηγίες του αμερικανικού υπουργείου εξωτερικών. Πριν από μερικά χρόνια εκτέλεσα την ίδια διαδικασία για ένα άλλο κράτος και είχα βγάλει παρόμοιο συμπέρασμα (εκτός από το ότι στην εν λόγω άλλη περίπτωση, ο ενδιάμεσος δεν ήταν η γερμανική κυβέρνηση, αλλά η γαλλική).

Πρώτες συνέπειες εντός της ΕΕ

Επί του παρόντος, τα γαλλικά συνδικάτα απορρίπτουν το εργασιακό νομοσχέδιο που συντάχθηκε από τη κυβέρνηση Valls, με βάση μια έκθεση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η ίδια εμπνευσμένη από τις οδηγίες του αμερικανικού Στέιτ Ντιπάρτμεντ. Εάν η κινητοποίηση της CGT (Κεντρικό Όργανο των Εργαζομένων) επέτρεψε στους Γάλλους να ανακαλύψουν τον ρόλο της ΕΕ σε αυτό το ζήτημα, δεν έχουν ακόμα κατανοήσει την άρθρωση ΕΕ-ΗΠΑ.

Κατάλαβαν ότι αντιστρέφοντας τα πρότυπα και τοποθετώντας τις εταιρικές συμφωνίες πάνω από τις κλαδικές συμφωνίες, η κυβέρνηση έβαζε στην πραγματικότητα σε αμφισβήτηση την υπεροχή του Νόμου έναντι των συμβάσεων, αλλά αγνοούν τη στρατηγική του Joseph Korbel και των δύο παιδιών του, της φυσικής κόρης του, της Δημοκρατικής Madeleine Albright και της υιοθετημένης κόρης του, της Ρεπουμπλικανικής Κοντολίζα Ράις.

Ο καθηγητής Κόρμπελ υποστήριζε ότι για να κυριαρχήσεις στον κόσμο, αρκούσε η Ουάσιγκτον να επιβάλλει μια επανασύνταξη των διεθνών σχέσεων με αγγλοσαξονικούς νομικούς όρους. Πράγματι, τοποθετώντας τις συμβάσεις πάνω από το Νόμο, το αγγλοσαξονικό δίκαιο ευνοεί μακροπρόθεσμα τους πλούσιους και ισχυρούς έναντι των φτωχών και άθλιων.

Είναι πιθανό ότι οι Γάλλοι, οι Ολλανδοί, οι Δανοί και άλλοι θα προσπαθήσουν να αποκολληθούν από την ΕΕ. Θα πρέπει για αυτό το σκοπό να αντιμετωπίσουν την άρχουσα τάξη τους. Αν και η διάρκεια αυτής της μάχης είναι απρόβλεπτη, η κατάληξη της δεν χωρά πλέον καμία αμφιβολία. Εν πάση περιπτώσει, στη περίοδο αναταραχής που προαναγγέλλεται, οι Γάλλοι εργάτες θα είναι δύσκολα χειραγωγήσιμοι, σε αντίθεση με τους Άγγλους ομολόγους τους, που σήμερα είναι αποδιοργανωμένοι.

Πρώτες συνέπειες για το Ηνωμένο Βασίλειο

Ο πρωθυπουργός Ντέιβιντ Κάμερον επικαλέστηκε τις καλοκαιρινές διακοπές για να παραιτηθεί έως τον Οκτώβριο. Ο καταρχήν διάδοχός του, Μπόρις Τζόνσον, μπορεί επομένως, να προετοιμάσει την αλλαγή για να την εφαρμόσει αμέσως μετά την εγκατάσταση του στη Downing Street. Το Ηνωμένο Βασίλειο δεν θα περιμένει την οριστική έξοδο του από την ΕΕ για να εφαρμόσει τη δική του πολιτική. Ξεκινώντας με το διαχωρισμό του από τις κυρώσεις κατά της Ρωσίας και της Συρίας.

Σε αντίθεση με ό τι γράφει ο ευρωπαϊκός Τύπος, το City του Λονδίνου δεν επηρεάζεται άμεσα από το Brexit. Λαμβάνοντας υπόψη το ειδικό καθεστώς του ως ανεξάρτητο κράτος υπό την εξουσία του Στέμματος, δεν ήταν ποτέ μέρος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Βέβαια, δεν θα μπορεί πλέον να στεγάσει τις έδρες ορισμένων εταιρειών που θα μεταναστέψουν στο εσωτερικό της Ένωσης, αλλά αντίθετα, θα μπορέσει να χρησιμοποιήσει την κυριαρχία του Λονδίνου για την ανάπτυξη της αγοράς του γιουάν. Ήδη τον Απρίλιο, απέκτησε τα απαραίτητα προνομιακά δικαιώματα με την υπογραφή συμφωνίας με την Κεντρική Τράπεζα της Κίνας. Περεταίρω, αναμένεται ότι θα αναπτύξει τις δραστηριότητές του ως παράδεισος-καταφύγιο φοροδιαφυγής για τους Ευρωπαίους.

Αν και το Brexit θα αποδιοργανώσει προσωρινά τη βρετανική οικονομία εν αναμονή των νέων κανόνων, είναι πιθανό ότι το Ηνωμένο Βασίλειο -ή τουλάχιστον η Αγγλία- θα αναδιοργανωθεί γρήγορα προς μεγάλο όφελος του. Το ερώτημα είναι αν οι σχεδιαστές αυτού του σεισμού θα έχουν τη σοφία να το μοιράσουν με τον λαό τους: το Brexit είναι η επιστροφή στην εθνική κυριαρχία, δεν εγγυάται τη λαϊκή κυριαρχία.

Το διεθνές τοπίο μπορεί να εξελιχθεί σε πολύ διαφορετικούς τρόπους ανάλογα με τις αντιδράσεις που θα ακολουθήσουν. Ακόμη και αν αυτό μπορεί να πάει στραβά για ορισμένους λαούς, πάντα καλύτερο είναι να κολλήσει κανείς στη πραγματικότητα, όπως το κάνουν οι Βρετανοί, παρά να επιμένει σε ένα όνειρο μέχρι να φρακάρει.


Πολιτικός σύμβουλος, πρόεδρος-ιδρυτής του Δικτύου Βολταίρος και της διάσκεψης Axis for Peace. Τελευταίο βιβλίο στα γαλλικά: L’Effroyable imposture : Tome 2, Manipulations et désinformations (éd. JP Bertand, 2007), (éd. JP Bertand, 2007).



"Αναρχισμός" & Brexit

Του Γ. Σιώζου*


"BREXIT: Ο εθνοκρατισμός κέρδισε τον Αγγλοσαξωνικό "εθνικισμό". Ανάποδα πράγματα. Διάλυση της ζωής λέγεται αυτό.

Ας χαίρονται οι εθνοκεντρικοί αριστεροί δεξιοί και λοιποί του εθνικού τόξου.

Πάντως η προοπτική δεν είναι προοδευτικής κατεύθυνσης αλλά καταστροφικής κλειστής εμπειρίας δλδ.

Ποιός θα είναι διαμεσολαβητής;

Αν δεν προλάβουμε ο φασισμός.

Αφού κέρδισε ο εθνοκρατισμός στην Αγγλία, στις άλλες που τον παράγουν θα θριαμβεύσει.

Ξέρω όσοι γελάνε πικρά γελάνε, αλλά δεν είναι για γέλια.

Αυτό αισθάνθηκα μετά το άκουσμα για Brexit.

Να καεί ο καπιταλισμός ναι αλλά η ίδια η φλόγα να κάψει και τους λακέδες του εθνοκρατισμού αλλιώς ...."

Ανάρτηση του Νώντα Σκυφτούλη στο διαδίκτυο


Ο κος Ν. Σκυφτούλης δεν είναι ένα τυχαίο πρόσωπο, που διατυπώνει ανέμελα τις απόψεις του στο Διαδίκτυο. Χρόνια τώρα δραστηριοποιείται στον "Αναρχικό" χώρο, διαδραματίζοντας έναν κεντρικό ρόλο στην οργάνωση Α/Κ "Αναρχική Κίνηση". Κίνηση που διαθέτει τον γνωστό χώρο Nosostros στα Εξάρχεια, διοργανώνοντας πλήθος εκδηλώσεων.

 Κατά την περίοδο δε του κινήματος των Πλατειών, αυτή η οργάνωση είχε "καταλάβει" και σχεδόν "μονοπωλούσε" το κάτω μέρος της Πλατείας Συντάγματος.
 Επομένως η ανάρτηση αυτής της Δήλωσης αποκτά εκ των πραγμάτων ιδιαίτερο ενδιαφέρον.

Το "τσουνάμι" που προκάλεσε το Brexit, φαίνεται πως δεν άφησε "αλώβητο" και το χώρο της "Αναρχίας". Δηλώσεις αυτού του χαρακτήρα και από το συγκεκριμένο πρόσωπο, είναι βέβαιο ότι θα προβληματίσουν έντονα, τους συμμετέχοντες στην Α/Κ.
 Και ας έρθουμε στο σύντομο σχόλιο, αλλά πυκνό σε νοήματα και αποκαλυπτικό των αντιλήψεων του κου Σκυφτούλη, ανιχνεύοντας και ψηλαφώντας με την γραφίδα της κριτικής τον τύπο των "ύλων" των απόψεών του.

 Ας αρχίσουμε με μια γενική παραδοχή. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι έχουμε έξαρση του Ρατσισμού και του Εθνικισμού και ενίσχυση των ακροδεξιών φασιστικών οργανώσεων και κομμάτων, σε Πανευρωπαϊκή κλίμακα. Ένα φαινόμενο που αν δεν εντοπίσουμε την γενεσιουργό αιτία που το προκαλεί, θα γιγαντώνεται και είναι πιθανόν να καταστεί κυρίαρχο.

Το φαινόμενο αυτό αναπτύσσεται σε μια περίοδο βαθιάς καπιταλιστικής κρίσης που ξέσπασε σε οξυμένη μορφή το 2008 και διαρκεί μέχρι σήμερα. Η κρίση κατ' αρχήν προσέβαλε τους "πνεύμονες" του καπιταλισμού, το χρηματοπιστωτικό σύστημα, και στη συνέχεια η εγγενής νεοπλασία του, διεσπάρει σ' όλο του το σώμα.

Η καπιταλιστική κρίση δεν είναι ένα φυσικό φαινόμενο π.χ. όπως ο σεισμός που είναι αδύνατον να αντιμετωπίσουμε και επομένως μοιραία θα υποστούμε τις συνέπειές του. Αλλά ένα φαινόμενο που οφείλεται σε συγκεκριμένες παραγωγικές, οικονομικές και κοινωνικές σχέσεις, που συναρθρώνουν το Καπιταλιστικό Σύστημα. Η κρίση δεν συντελείται εν κενώ, ή στο χώρο του αοράτου προκειμένου να επικαλεστούμε την βοήθεια του Θεού, για να την αντιμετωπίσουμε.

Σε τί συνίσταται η καπιταλιστική κρίση; Μα στην ίδια την αντίφαση πάνω στην οποία εδράζεται ο Καπιταλισμός. Στην αντίφαση μεταξύ κεφαλαίου και εργασίας. Μια αντίφαση που τον οδηγεί αναπόδραστα σε κρίσεις, η άρση δε αυτής της αντίφασης, έχει ως συνέπεια την πτώση του.

Και εξηγούμε: Η τωρινή κρίση, είναι αποτέλεσμα της πτωτικής πορείας του ποσοστού κέρδους. Πτώση που προήλθε από τον έντονο ανταγωνισμό μεταξύ των "επιχειρηματικών" ομίλων και την εφαρμογή της νέας τεχνολογίας, στην παραγωγική διαδικασία. Μια καπιταλιστική κρίση που σοβεί από την δεκαετία του 1970 όταν τεράστια συσσωρευμένα Κεφάλαια λόγω της χαμηλής απόδοσης ή-ταν ασύμφορο να επενδυθούν, ενώ παράλληλα μία υπερπαραγωγή προϊόντων και αγαθών ήταν αδύνατον να καταναλωθούν. Και ήταν αδύνατον να καταναλωθούν διότι η κατανάλωσή τους, απαιτούσε αύξηση του εργατικού μισθού, και άρα ακόμη μεγαλύτερη πτώση του ποσοστού κέρδους. 

Αυτό το αδιέξοδο και την φυγή προς τα μπρος, ο καπιταλισμός την αντιμετώπισε μέσω της γενικευμένης πιστωτικής επέκτασης. Επιτέλους βρέθηκε ο "από Μηχανής Θεός". Ο υπέρμετρος και ανεξέλεκτος δανεισμός Ιδωτών και Χωρών.
 Με αυτόν τον τρόπο ενισχύθηκε η κατανάλωση, αλλά και τα συσσωρευμένα κεφαλαία βρήκαν διέξοδο, σε ένα νέο πεδίο υψηλής κερδοφορίας. Τόσο υψηλής, που καθιστούσε ασύμφορες τις επενδύσεις στην λεγόμενη πραγματική οικονομία.

Οι Αστοί πίστευαν - ίσως και να είχαν ενστερνιστεί την άποψη για την φαντασιακή θέσμιση της κοινωνίας - ότι το "Χαρτί" παράγει αξίες. Ώσπου ήρθε η στιγμή που οι καπιταλιστικοί νόμοι, επέβαλαν την δική τους πραγματικότητα, Θεσμοθέτοντας - και όχι φαντασιακά - τους δικούς τους οικονομικούς, κοινωνικούς και ταξικούς κανόνες.

Ο Καπιταλισμός και η καπιταλιστική κρίση, επομένως, διαλύει τις ζωές μας. Το ανάποδο, είναι να πιστεύει κανείς ότι τα "απόνερα" αυτής της κρίσης, όπως στην προκειμένη περίπτωση το Brexit, την πραγματοποιεί.
Είναι παράδοξο, να μην κατανοεί; ο κος Ν. Σκυφτούλης πως ο εθνικισμός και ο Φασισμός είναι παράγωγα του καπιταλισμού και της κρίσης του.
Και ας έρθουμε στις έννοιες που "ξορκίζει" ο κος Σκυφτούλης. "Εθνικισμός" και "Εθνοκεντρισμός" και τις ρίχνει στο Πυρ το Εξώτερο, μαζί με τον Καπιταλισμό βεβαίως. Ας αφήσουμε την "Γηραιά Αλβιώνα" και ας περιοριστούμε, στα καθ' ημάς.

Για να μην φανώ Βασιλικότερος της Βασιλίσσης, αναρωτιέμαι εάν για τους εργαζόμενους, τα λαϊκά στρώματα και το μέλλον της χώρας, υπάρχει έστω και ένας λόγος που να τους πείθει ώστε να συνεχίσουμε να παραμένουμε εντός της Ε.Ε.
Για την Αστική Τάξη της Χώρας, μια Αστική Τάξη που εξασφάλιζε την κυριαρχία της μέσω της στήριξης των Ξένων πατρώνων της, είναι κατανοητή απολύτως η στρατηγική της επιλογή για συμμετοχή της Χώρας στην Ε.Ε.

Σήμερα που η Χώρα έχει περιέλθει σε κατάσταση "Μπανανίας" η πάλη για την αποδέσμευσή της από την Ε.Ε., συνιστά "Εθνικισμό";
Το 62% του "ΟΧΙ" στους εκβιασμούς της Ε.Ε. του Ελληνικού λαού στο περσινό δημοψήφισμα - έστω και τραβεστί - δηλώνει "εθνοκεντρισμό" και παράγει Φασισμό;
Ποιός εκφράζει τον Διεθνισμό και την Δημοκρατία και μάλιστα την Άμεση που κλείνει σε όλες τις πτώσεις η Α/Κ; Η Μέρκελ, ο Σόιμπλε, το Γερμανικό Ιμπέριουμ και εγχωρίως ο Βαρδινογιάννης, ο Λάτσης, ο Αλαφούζος, ο Μελισσανίδης και τα παπα-γαλάκια τους, Πρετεντέρης, Παπαδημητρίου, Μπογδάνος κ.α.;

Με ποιούς συντάσσονται οι Αναρχικοί της Α/Κ; Ας αφήσουμε τον κο Σκυφτούλη, αυτός μπορεί να βρίσκεται υπό την επήρεια της "Μαγείας" του απογευματινού Δελτίου Ειδήσεων του ΣΚΑΪ. Φαντάζει όμως απίστευτο ότι και τα μέλη της Α/Κ μπορεί να έχουν περιέλθει στην ίδια κατάσταση. Δεν είναι δυνατόν να μην κατανοούν πως η Διάλυση αυτού του Καπιταλιστικού και Ιμπεριαλιστικού εκτρώματος, αποτελεί το προσάναμμα για την ολοκληρωτική καύση του Καπιταλισμού. Εάν ο Καπιταλισμός γεννά το αυγό του Φιδιού το Φασισμό, η Φύση, οι Πολιτικές και η άκρως Αντιδημοκρατική Λειτουργία της Ε.Ε. το επωάζουν, ώστε την ύστατη στιγμή να αναλάβει την "Τελική Λύση".

Ο Μύθος της Ευρώπης των Λαών, της Δημοκρατίας, του Κοινωνικού κράτους και της Αλληλεγγύης, αυτό το Ιλουστρασιόν περιτύλιγμα, έχει γίνει κομφετί και σερπατίνες για καρναβαλικές "Πολιτιστικές" εκδηλώσεις τύπου Γιουροβίζιον.

Αναρωτιέται ο κος Σκυφτούλης για το ποιός θα είναι ο Διαμεσολαβητής. Φοβάται πως οι τάσεις απόσχισης των χωρών που συμμετέχουν στην Ε.Ε., θα θεριεύσουν τον Φασισμό και θα τον καταστήσουν κυρίαρχο.
Ας αντιπαρέρθουμε το γεγονός πως μια τέτοια αντίληψη είναι κυρίαρχη στα Αστικά Μέσα Μαζικής Αποβλάκωσης σε Ευρωπαϊκή κλίμακα, - περιττό να κοιμίζει κανείς γλαύκα στην Αθήνα - κι ας ασχοληθούμε με τη Φύση και την Δημοκρατική λειτουργία της Ε.Ε.

Ο Νεοφιλελευθερισμός, ο ολοκληρωτικός καπιταλισμός της Εποχής μας, αποτελεί το κυρίαρχο δόγμα της Πολιτικής της. Ένα Δόγμα στο οποίο έχουν προσχωρήσει οι Σοσιαλδημοκράτες, η "Μεταμοντέρνα" και "Κοσμοπολίτικη Αριστερά" τύπου Τσίπρα, Ρέντζι, Ποδέμος και εσχάτως ίσως; τμήματα του Αναρχισμού που διακατέχονται από τις ίδιες "ανησυχίες" με αυτές του κου Σκυφτούλη. 

Η Ε.Ε. αποτελεί μία υπερεθνική καπιταλιστική ολοκλήρωση, που αποβλέπει στο τσάκισμα της εργατικής αμοιβής. Την κατάργηση του εργατικού δικαίου, την εκποίηση και την απόδοση στην ιδιωτική πρωτοβουλία κοινωνικών λειτουργιών και παραγωγικών δραστηριοτήτων του κράτους. Όπως Ασφάλιση, Υγεία, Παιδεία, Ενέργεια, ακόμη και το Νερό.

Λόγω της οικονομικής ανισομετρίας των χωρών που την αποτελούν το Ευρώ ως νόμισμα, και τα διαφορετικά επιτόκια και οι προϋπολογισμοί συντελούν στην παραγωγική αποδόμηση των οικονομικά ασθενέστερων χωρών, ιδιαιτέρως των χωρών του Νότου, και μέσω του θηριώδους οχήματος του Δημοσίου χρέους, την οικονομική τους αφαίμαξη.

Στην Ε.Ε. ηγεμονεύει η Γερμανία, που γι' αυτήν, η Ε.Ε. αποτελεί τον "Δούρειο Ίππο" για την δημιουργία του Δ΄ Ράιχ. Συνασπισμένες οι Αστικές Τάξεις των Χωρών της Ευρώπης τους δίνεται η ευκαιρία πολύ πιο αποτελεσματικά να "τσακίζουν" τις λαϊκές αντιδράσεις και να επιβάλλουν τις ακραίες Νεοφιλελεύθερες πολιτικές τους.

Η Λειτουργία και η Διεύθυνση της Ε.Ε. κυριολεκτικά "πνίγεται" από την Δημοκρατία. Διευθύνεται από μια Γραφειοκρατία που εδρεύει στις Βρυξέλλες, μη διαθέτοντας έστω και την στοιχειώδη Αστική Νομιμοποίηση. Το Ευρωκοινοβούλιο δεν αποτελεί παρά ένα τυπικό "Παρλαμέντο" του Μεσαίωνα, χωρίς ουσιαστικές αρμοδιότητες. Όλες οι κρίσιμες αποφάσεις παίρνονται από επιτροπές που βρίθουν από Τεχνοκράτες εκπροσώπους των Τραπεζών και του Κεφαλαίου. Πλήρης εκφασισμός και ενώ κάποιοι περιμένουν να μπει ο Φασισμός από την Πόρτα, ήδη αυτός έχει εισέλθει και έχει για τα καλά εγκατασταθεί στα Κέντρα Λήψης των Αποφάσεων της Ε.Ε. από το παράθυρο. 

Οι κοστουμαρισμένοι και γραβατωμένοι Γιάπηδες των Βρυξελλών με το "αντισυστιμικό" σακκίδιο στον ώμο, σ' αυτή τη συγκυρία κάνουν καλύτερη δουλειά από τους Μπρατσαράδες, Τύπου Χρυσής Αυγής.
 Η Ε.Ε. ως καπιταλιστική Ένωση στον σημερινό Παγκοσμιοποιημένο Καπιταλισμό και σε ένα πολιπολικό κόσμο που αναδεικνύονται νέα κέντρα οικονομικής και στρατιωτικής ισχύος, θέλει να αποτελέσει ένα ισχυρό πόλο, διατηρώντας και επεκτείνοντας την κυριαρχία της. Προβαίνει σε Ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις σε χώρες των Βαλκανίων Γιουγκοσλαβία, της Μ. Ανατολής Συρία, Λιβύη, και ευθύνεται απολύτως για την δημιουργία των ατέλειωτων προσφυγικών καραβανιών. Προσφυγικά καραβάνια που αποτελούν μια τεράστια εργατική εφεδρεία για τον καπιταλισμό. Εφεδρεία, που θέτει σε διατίμηση την αμοιβή της εργασίας στις χώρες της Ευρωζώνης, ο φόβος δε της εξαθλίωσης οδηγεί τους Ευρωπαίους εργαζόμενους στην αγκαλιά των Ρατσιστικών και Φασιστικών κομμάτων.

Το καθήκον τόσο των Κομμουνιστών όσο και των και των Αναρχικών, θα πρέπει να είναι η ανάπτυξη ενός αντιπολεμικού κινήματος που θα βάζει φραγμό στις Ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις και η πρόταξη του αιτήματος για μεταφορά κεφαλαίων και πόρων, ώστε να ζήσουν οι πρόσφυγες στις χώρες τους. 

Δεν είναι να δυνατόν να συναινούμε τεράστιοι πληθυσμοί να μετατρέπονται σε σύγχρονους εξαθλιωμένους τροφοσυλλέκτες, βορρά στις ορέξεις του Κεφαλαίου και τη χρησιμοποίησή τους, ως σκιάχτρα των Ευρωπαίων εργαζομένων. Από την ανάπτυξη της ταξικής πάλης και από την έκβασή της εξαρτάται ποιός θα είναι ο Διαμεσολαβητής. Η ανάδειξη των εργαζομένων και των λαϊκών στρωμάτων στο πολιτικό προσκήνιο και η ανάληψη πολιτικών πρωτοβουλιών, είναι ο ασφαλέστερος τρόπος. Σε αυτή την προσπάθεια είναι βέβαιο ότι οι Αναρχικοί θα συμβάλουν με όλες τους τις δυνάμεις.

Θα πρέπει να γίνει κατανοητό, ότι και η παραμικρή ρωγμή που συντελείται στο οικοδόμημα της Ε.Ε., αυτής της Σύγχρονης Βαστίλης Λαών και χωρών, συνδαυλίζει το "κάψιμο" του καπιταλισμού. 

Επιλογή Κομμουνιστών και Αναρχικών δεν μπορεί να είναι η δύο όψεις του ίδιου Νομίσματος, Σόιμπλε ή Μιχαλολιάκος. Το πραγματικό δίλημμα που τίθεται σήμερα, όχι με όρους φιλοσοφικούς ή ιδεολογικούς, αλλά στην κυριολεξία με όρους Βιολογικής ύπαρξης είναι: Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα Αυτόν τον Αγώνα είναι βέβαιο ότι Κομμουνιστές, Αναρχικοί, Οικολόγοι, Ουμανιστές και γενικά άνθρωποι που τιμούν και σέβονται την Ανθρώπινη Υπόσταση και Ύπαρξη, θα τον δώσουν από κοινού, και μέχρι Τέλους.

Β.Κ: * Είναι αυτονόητο ότι οι παραπάνω απόψεις εκφράζουν αποκλειστικά τον συγγραφέα τους.

Bίντεο

 
Copyright © ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ
Powered by Blogger