Νεοτερα

Καθόσον τα μετρητά και τα ακίνητα της Εκκλησίας είναι ιερά....

Από ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ , Σάββατο, 17 Νοεμβρίου 2018 | 6:46 μ.μ.

Γράφει ο mitsos 175

Όλοι όσοι ζήσαμε εκείνη την εποχή της Απριλιανής δικτατορίας, θυμόμαστε καλά τη στάση του παπαδαριού προς τους χουντικούς.
Οι παπάδες κι οι πραξικοπηματίες είχαν κοινό εχθρό, τους κομμουνιστές.
Συνεργάστηκαν στενά, αν και έγιναν κάποια παζάρια μεταξύ τους, όπως γίνεται συνήθως μεταξύ κατεργαρέων. 

Αφού οι συνταγματάρχες προώθησαν τους πολύ δικούς τους στην ιεραρχία, οι αρχιερείς άρχισαν την προπαγάνδα στο ποίμνιο υπέρ «της δεξιάς, μάλλον της ακροδεξιάς, του Κυρίου». Ήταν τότε που η παροιμία «μην το πεις ούτε του παπά» είχε βαθύ νόημα, αφού υπήρχε περίπτωση να μάθει την «αμαρτία» σου και η ΕΣΑ.

Οι σημερινοί «τράγοι», που νοσταλγούν τη χούντα, ήταν οι βολεμένοι εκείνης της εποχής, όταν άλλοι βασανίζονταν, εξορίζονταν, ακόμα και δολοφονούνταν.
Βέβαια ήταν και κάποιοι που δεν σήκωναν κεφάλι από το διάβασμα και δεν τα γνώριζαν.
Πολλοί άλλοι ανώτεροι κληρικοί όμως ήταν πολύ καλά πληροφορημένοι και συνένοχοι.
«Περασμένα - ξεχασμένα» θα πουν κάποιοι, η χούντα έπεσε, οι πραξικοπηματίες πήγαν φυλακή - έβγαλε βέβαια αρκετούς μετά ο Μητσοτάκης, και φτάσαμε στο σήμερα.

Σε μια νέα δικτατορία, άλλου τύπου, των τραπεζών και των τοκογλύφων. «Είμαι με το Ευρώ» είχε πει ένα κομματόσκυλο με ράσα πριν το δημοψήφισμα (που το αποτέλεσμα του δεν το έλαβαν ποτέ υπόψη).
Εμείς το ξέρουμε, να το λένε συχνότερα, να το ακούει το ποίμνιο, που νομίζουν, πως οι παπάδες είναι με το Θεό! Με το Ευρώ είναι. Το χρυσό, τη λίρα, το γρόσι ή τα άσπρα παλαιότερα, την εποχή, που έπαιρναν, χάρη στους Τούρκους, τα κτήματα των χριστιανών κι έφτιαξαν την περιουσία. Αυτή, που δήθεν δεν έχουν, αλλά που υπερασπίζονται με ιερό πόλεμο, αν τυχόν την ακουμπήσει κανείς. Καθόσον τα μετρητά και τα ακίνητα της Εκκλησίας είναι ιερά. Είναι του Θεού, αλλά επειδή ο Θεός έχει δουλειές, μάλλον σε μακρινούς γαλαξίες, άφησε στο πόδι του το ιερατείο. 

Γι αυτό πάμε κατά διαόλου; Ίσως, γιατί τι να σου κάνουν κι αυτοί; Άνθρωποι είναι. Λίγο άπληστοι, λίγο ψεύτες, λίγο μπαγαπόντηδες, αλλά πάνω από όλα άνθρωποι. «Άνθρωποι – άνθρωποι, αιμοχαρείς, αιμοδιψείς και αιμοβόροι. Προς τι το μίσος και ο αλληλοσπαραγμός»; Με συγχωρείτε παρασύρθηκα, αυτό ήταν από ταινία.

Ως άνθρωποι λοιπόν και ως Έλληνες, μην το ξεχνάμε αυτό, τι θέλουν; Μια θεσούλα στο Δημόσιο, να παίρνουν ένα μισθό. Νόμιζα πως ήταν λειτουργοί, έτσι έλεγαν, μέχρι που ο Τσίπρας τους έκανε να πούνε την αλήθεια. Είναι υπάλληλοι. Ούτε εκπρόσωποι θεού, ούτε άγιοι. Δημόσιοι υπάλληλοι.

Έχουν όμως μια διαφορά. Την υποστήριξη της Νέας Δημοκρατίας, που θέλει να διώξει τους άλλους υπαλλήλους, ιατρούς, καθηγητές, πολιτικό προσωπικό, ακόμα και καθαρίστριες, αλλά να κρατήσει παπάδες, μπάτσους και καραβανάδες. Γιατί; Λόγω των φρονημάτων. Οι παπάδες δεν θα γίνουν ποτέ κομμουνιστές. Εντάξει, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, που επιβεβαιώνουν όμως τον κανόνα. Διότι εμείς είμαστε άθεοι. Ενώ αυτοί δεν έχουν το θεό τους, έχει μεγάλη διαφορά.

Δυστυχώς για τους ίδιους είμαστε μετά το Μνημόνιο, που έχουν πέσει οι μάσκες. Είμαστε στο 2018 κι όχι στο μεσαίωνα. Έτσι δεν μπορούν να κηρύξουν πια ιερό πόλεμο, σταυροφορίες, ούτε να κάψουν τους άπιστους.
Φυσικά αντιδρούν, αλλά ο κόσμος έχει καταλάβει πολλά τα τελευταία χρόνια. Οι απανωτές σφαλιάρες μας ξύπνησαν εκεί που κοιμόμασταν τον ύπνο του δικαίου.
Αφού άνοιξαν τα μάτια, πολλοί είδαν την υποκρισία, το ψέμα, την αλαζονεία, την πλεονεξία του ιερατείου. Και τώρα τους φτύνουν. Όχι για να μην τους ματιάσουν…

Mαυρόψυχα εθνίκια της Λέσβου

Της Τ. Γ.

''Ο εθνικισμός είναι κι αυτός νεοναζισμός. Ο πατριωτισμός των φασιστών, έχει τόση σχέση με την πατρίδα, όση σχέση μπορεί να έχουν με τον πατριωτισμό τα άλογα, επειδή συμμετέχουν σε παρελάσεις''                                             
Μάνος Χατζιδάκις

Υπέροχε Μάνο,,,,                                                           

Καλά, εσύ έφυγες νωρίς.... Πριν η μπόχα του εθνικισμού σου δημιουργήσει ασφυξία, πριν η σαπίλα του φασισμού βρομίζει τα βήματα σου...

Μέρες μνήμης Πολυτεχνείου, μέρες τιμής σ' όσους ζωγράφισαν με αίμα τη λεφτεριά...   

Αυτές τις μέρες διάλεξαν μαυρόψυχα εθνίκια της Λέσβου, τούτη τη φορά φέροντας την υπογραφή "Ενωση θεολογων Λεσβου" να προβούν σε μια ακόμα πρόκληση. Κάλεσμα σε επιμνημόσυνη δέηση υπέρ αναπαύσεως της ψυχής του Κατσίφα....

Ολόκληρη η ανακοίνωση

Σε μια εποχή όπου «μερικές φορές ηρωισμός είναι να ονομάσεις κάποιον ήρωα», πιστεύουμε ότι σήμερα, ιδιαίτερα στην πατρίδα μας, αξίζουν να τιμώνται τα ηρωϊκά πρότυπα και να προβάλλονται ως φωτεινά παραδείγματα γενναιότητας και φιλοπατρίας για τη νεολαία μας.

Στα πλαίσια αυτά η πράξη αυτοθυσίας του Βορειοηπειρώτη Κωνσταντίνου Κατσίφα, για την προβολή των δικαίων του βορειοηπειρωτικού ελληνισμού και της Ελλάδας, πιστεύουμε ότι πρέπει να τιμηθεί και από το στελεχιακό δυναμικό της Μέσης Εκπαίδευσης, ως ελάχιστη ένδειξη τιμής και ευγνωμοσύνης προς αυτόν τον αοίδημο γενναίο Έλληνα.

Την προσεχή Κυριακή λοιπόν, 18 Νοεμβρίου 2018 καλούμαστε όλοι να δώσουμε το «παρών»,  όπου θα τελεσθεί ιερό Μνημόσυνο υπέρ αναπαύσεως της ψυχής του Κωνσταντίνου Κατσίφα, ο οποίος εκτελέστηκε στις Βουλιαράτες της Βορείου Ηπείρου στις 28-10-2018, ανήμερα της εθνικής επετείου  του ΟΧΙ του 1940 και ετάφη στις 8-11-2018, ανήμερα της εορτής των Αγίων Αρχαγγέλων.

 Για το ΔΣ της Ένωσης Θεολόγων Λέσβου


Ο Πρόεδρος                                                  Ο Γεν.  Γραμματέας

Παναγιώτης Τσαγκάρης                                 Βασίλειος Μαντζουράνης

Υπ. Δρ. Θεολογίας                                          Θεολόγος καθηγητής



Πατριδοκάπηλοι θεομπαίχτες...                                                     
Οσες προπαγάνδες κι  αν στήσετε, όσες προβοκάτσιες κι αν οργανώσετε, ο τελευταίος λόγος μας ανήκει... Και δεν τον έχουμε πει ακόμα...

Ευχές για καλή μεταπολίτευση κάποια στιγμή

Της Π.Μ

Ήταν εκείνος ο Νοέμβρης του 1973 που αιματοβάφτηκε για χάρη της Ελευθερίας. Πλήθη φοιτητών,εργατών και απλού λαού συγκεντρωμένα εντός και εκτός του Πολυτεχνείου, βροντοφώναζαν συνθήματα και διεκδικούσαν το αύριο που ονειρεύονταν.
"Λαέ πολέμα σου πίνουνε το αίμα"."Οι φοιτητές δεν βολεύονται, βουλεύονται".

Ένα αύριο δίχως φασισμό, δίχως τον ολοκληρωτισμό της Χούντας, δίχως Μεγάλες Δυνάμεις και εξουσιαστικές επιβολές.Ένα αύριο ελεύθερο, με την Παιδεία να προσφέρεται απλόχερα, με τους ακαδημαϊκούς χώρους να αποτελούν πηγές γνώσης που φέρνουν φως και όχι σκοτάδι και συντηρητισμό.
Με το Πανεπιστήμιο να λειτουργεί ως άσυλο, ανοιχτό καταφύγιο, ίσο και οριζόντιο για όλους.

Ένα αύριο που οι νόμοι και τα διατάγματα δεν θα καταπίεζαν τον λαό, αντίθετα, θα ανακαλούνταν και τη θέση τους θα έπαιρναν η ελευθερία λόγου, η ατομική και κοινωνική δράση και ευθύνη, η ανάληψη της ζωής στα χέρια του ίδιου του λαού και όχι του δικτατορικού κράτους. Το όραμα έμοιαζε να είναι απτό.

Ο αναβρασμός των ημερών αυτό μαρτυρούσε. Ο αέρας μύριζε Εξέγερση! Το κέντρο της Αθήνας είχε μετατραπεί σε φορέα ελπίδας, αλλαγής, ανατροπής. Η καρδιά της πόλης χτυπούσε επαναστατικά, παρά τις προσπάθειες των ισχυρών για κατευνασμό. Το τριήμερο που μεσολάβησε μέχρι τα θλιβερά γεγονότα κυλούσε με διαδηλώσεις, μοίρασμα ξεσηκωτικών φυλλάδων και μάχες στα οδοφράγματα.

Το μήνυμα ήταν ξεκάθαρο. Η νεολαία διψούσε για αλλαγή. Όλα αυτά μέχρι το μοιραίο βράδυ. Το τεθωρακισμένο όχημα κύλησε ασταμάτητο ως την πόρτα του Πολυτεχνείου. Τα κάγκελα έπεσαν, μαζί και τα κορμιά. Σκοτάδι απλώθηκε, καθώς οι ζωές έσβηναν μαζί με τα όνειρα. Η εξουσία έδειξε το πρόσωπό της. Το Πολυτεχνείο έπεσε. Η Εξέγερση καταστάλθηκε.

45 χρόνια μετά βρισκόμαστε "ελεύθεροι" εν μέσω οικονομικής και όχι μόνο κρίσης, με τις Μεγάλες Δυνάμεις, όχι μόνο να μην έχουν φύγει, αλλά αντίθετα να επισκέπτονται την Ελλάδα παραμονές της επετείου του Πολυτεχνείου.
Με την "αριστερή" κυβέρνηση να έχει αναλάβει τον ρόλο του δυνάστη, απομυζώντας κι άλλο τον λαό και την Ε.Ε να σφίγγει κι άλλο την αγχόνη.
Με την Παιδεία να ψυχορραγεί και το σύστημά της να ελέγχεται ακόμα πιο εξονυχιστικά. Όσο για τις ακαδημαϊκές ελευθερίες και το άσυλο, θυσιάστηκαν και αυτά γιατί έτσι είναι καλύτερα. Γιατί έτσι δεν θα μπορεί να μπαίνει ο καθένας και να κάνει την προπαγάνδα του, άλλωστε αυτή είναι αρμοδιότητα των παρατάξεων.
Γιατί έτσι οι φοιτητές θα αφοσιώνονται στα μαθήματά τους και δεν θα γίνονται καταλήψεις από τον κάθε λογής "χαομένο".
Γιατί έτσι θα μπορεί η αστυνομία να καταστέλλει ό,τι κρίνει εκείνη επικίνδυνο.
Γιατί έτσι οι φοιτητές και οι εργάτες θα είναι ασφαλείς ή αλλιώς εύκολα διαχειρίσιμοι.

Μέσα σ’ όλα αυτά, ο λαός πιο εγκλωβισμένος των συνθηκών από ποτέ, παραμένει ανενεργός, παθητικός, φοβισμένος, καταπιεσμένος. Αποζητά την σωτηρία κάπου μεταξύ χιλιοδοκιμασμένων και αποτυχημένων κυβερνήσεων, που απλά τυγχάνει να μετονομάζονται και φασιστικών μορφωμάτων, κεκαλυμμένων υπό τον μανδύα της αγάπης προς την πατρίδα, μη όντας τίποτε άλλο παρά μια χούφτα μισάνθρωπων ρατσιστών, που κάποτε αυτοί οι φοιτητές του Πολυτεχνείου προσπάθησαν να ανατρέψουν.

Αλλά ναι, ξέχασα, κατ’ αυτούς δεν υπήρξαν νεκροί στο Πολυτεχνείο. Ας κάτσουμε λοιπόν μπροστά απ’ την τηλεόραση να ενημερωθούμε για τα γεγονότα που θα συμβούν την ημέρα μνήμης του Πολυτεχνείου, τα οποία φυσικά θα χαρακτηριστούν από γραφικά μέχρι επικίνδυνα και ας περιμένουμε την επόμενη τετραετία για να δείξουμε στην κάλπη την αγανάκτησή μας.
Γιατί απ’ ότι φαίνεται είμαστε "ελεύθεροι" και δεν ήρθε ακόμα η ώρα για να χτίσουμε παντού τα δικά μας Πολυτεχνεία.

Στερνόγραφο: "Όλο το όνειρο της δημοκρατίας είναι να ανυψώσει την εργατική τάξη στο επίπεδο ηλιθιότητας στο οποίο έχουν φτάσει οι μικροαστοί".
Είπε κάποτε παλιά ο θείος Φλωμπέρ.
Μαντέψτε.Η δημοκρατία, όπως έχουν πει και για τον χριστιανισμό, δεν έχει εφαρμοστεί ποτέ.
Ζήτω η ολιγαρχική δημοκρατία!
Ευχές για καλή μεταπολίτευση κάποια στιγμή.

Γιώργος Βατίκης: Ο ήρωας του ΠΑΟΚ



Από sdna
Σαν σήμερα, το 1940, ο ποδοσφαιριστής του ΠΑΟΚ, Γιώργος Βατίκης, άφηνε την τελευταία του πνοή στο αλβανικό μέτωπο.
Ο 22χρονος τότε παίκτης των "ασπρόμαυρων", έμεινε στην ιστορία όχι μόνο γιατί ήταν ο πρώτος Έλληνας αθλητής που έχασε τη ζωή του στο αλβανικό μέτωπο, αλλά γιατί επέδειξε σπουδαίο ηρωισμό!
Για τον ήρωα Γιώργο Βατίκη,είχε κάνει αναφορά η ΠΑΕ ΠΑΟΚ, όπου στο κείμενο της, είχε αναφέρει ότι: "Αρκετά χρόνια μετά το τέλος του πολέμου, ο νεαρός αθλητικός συντάκτης Μίμης Παπαναγιώτου που αργότερα έγινε προϊστάμενος του γραφείου Τύπου της Προεδρίας της Δημοκρατίας, έγραψε παραστατικά τις λεπτομέρειες για τους “Τραγικούς Ηρωες” του πολέμου του 1940.
Τα αποσπάσματα είναι από την εφημερίδα “Αθλητική Ηχώ” και έχει διατηρηθεί το ύφος και η ορθογραφία της εποχής.
Μοράβας, 17 Νοεμβρίου 1940… «Μέρες τώρα, μάχη σκληρή. Εφτά φορές στην ίδια μέρα το ύψωμα 1878, καταλαμβάνεται και ανακαταλαμβάνεται. Η διαταγή του επιτελείου, αμετάκλητη: πρέπει να παρθή, να πάρουμε σίγουρα την Κορυτσά. Η 573η μονάς πυροβολητών ενισχύει το 27ον Σύνταγμα Κοζάνης. Διοικητής μίας πυροβολαρχίας της, ο έφεδρος ανθυπασπιστής, Γιώργος Βατίκης». Είχε μόλις βγει από τη Σχολή Εφέδρων της Σύρου… «Απόγευμα, άλλη μια επίθεσις. Ο νεαρός ανθυπασπιστής, αχρηστεύει με πυροβόλα δύο βασικές εστίες αμύνης των Ιταλών. Και κατορθώνει να στήση το πολυβόλο του στην κορυφή του υψώματος. Εκεί ψηλά, με 10 πολυβολητάς του. Οι Ιταλοί χτυπάνε. Ο πρώτος πολυβολητής πέφτει. Ο δεύτερος…».

Μένουν έξι… «Νοιώθει πόνο στον ώμο. Ψαύει με τα δάκτυλα. Κατακόκκινα. Κάποια σφαίρα. Τσουρουφλάει τη σάρκα. Μα μένει εκεί, πρώτη γραμμή. Νέα φωτιά…». Μένουν πέντε, τρεις… «Λυσσασμένος, ορμάει στο πυροβόλο, βάλη μόνος του. Η μοίρα το ‘φερε να μείνη τελευταίος. Οι στρατιώτες του έπεσαν μέχρις ενός. Το σούρουπο, έφθασαν οι ενισχύσεις. Οταν ανέβηκαν, με επί κεφαλής τον ανθυπολοχαγό, Κωνσταντίνο Κολόμβα, τον βρήκαν νεκρό επάνω στο πυροβόλο, με γαζωμένο στήθος». Ο πρώτος Ελληνας αθλητής που «έπεσε» στο αλβανικό. Μία μέρα πριν από τον Πιερράκο! Θυσία που άνοιξε τον δρόμο για την Κορυτσά.
Τρίτη μέρα Δεκεμβρίου, επιστολή Κολόμβα στη μάνα του, Μακρίνα: «Τον ενεταφίασα μόνος. Κλίνω ευλαβικά το γόνυ προ του μεγάλου νεκρού…». Πρώτος, το πληροφορήθηκε ο άνδρας της αδελφής του Πολύμνιας, αντιεισαγγελέας Γαλόπουλος. Δεν μίλησε. Λίγο μετά, το τηλεγράφημα στον Μεταξά σκορπούσε ρίγη: «Χαλάλι το παιδί μας για την πατρίδα…». Απάντηση: «Σας εννοώ, σας θαυμάζω. Το παιδί σας ζη τώρα αιώνια…».
Μετά θάνατον, ο Βατίκης προήχθη σε ανθυπολοχαγό και του απενεμήθη Αργυρούν Αριστείο Ανδρείας και Δίπλωμα Ευγνωμοσύνης της Πατρίδος".


Αφιέρωμα στην εξέγερση του Πολυτεχνείου το '73 - Μαρτυρίες από πρωταγωνιστές της

Ξεκινώντας να κάνουμε ένα αφιέρωμα για την συμπλήρωση 45 χρόνων από την εξέγερση του Πολυτεχνείου αρχικά θα σας προτείναμε να παρακολουθήσετε το βίντεο, διάρκειας 1,30 περίπου ώρας, στο οποία μιλάει στον ρ/σ μας ο δημοσιογράφος Δημήτρης Ψαρράς –της ομάδας «Ιος»- μέλος της Συντονιστικής Επιτροπής στην εξέγερση του Πολυτεχνείου.

Στην συνέχεια θα σας προτείναμε να παρακολουθήσετε το βίντεο  στο οποίο μιλάει, στον διαδικτυακό μας ραδιοσταθμό ο σύντροφος Στέργιος Κατσαρός, για το πώς ήταν το κλίμα της εποχής και πως βίωσε ο ίδιος τα γεγονότα της εξέγερσης του Πολυτεχνείου.
Ο Στέργιος Κατσαρός συμμετείχε σε όλους τους αγώνες του εργατικού κινήματος τις τελευταίες έξι σχεδόν δεκαετίες. Από τις συγκρούσεις των οικοδόμων το 1961 με την αστυνομία και τα Ιουλιανά μέχρι την παράνομη δράση στη δικτατορία, τα ταξίδια στην Λ. Αμερική και το κίνημα του εργοστασιακού συνδικαλισμού. Έχει χαρακτηριστεί σαν εμβληματική μορφή για την ιστορία του εργατικού κινήματος.

Από συνέντευξη που είχε δώσει στον διαδικτυακό ραδιοσταθμό μας, μια σεμνή μορφή του κινήματος της επαναστατικής αριστεράς στην χώρα μας, ένας αγωνιστής που δεν έλειψε ποτέ από κανένα εργατικό αγώνα απ’ την Απριλιανή δικτατορία μέχρι την τελευταία του πνοή, ο κομμουνιστής Χρήστος Μπίστης. απομονώσαμε το σημείο στο οποίο μας μιλάει για το τί είχε προηγηθεί από την εξέγερση του Πολυτεχνείου, ποια ήταν η στάση των δυνάμεων που εκφραζόταν τότε από το ΚΚΕ εσωτερικού και το ΚΚΕ όταν ξέσπασε το νεολαιίστικο κίνημα και τι επακολούθησε.

Στην συνέχεια ας ακούσουμε το ιστορικό στέλεχος της επαναστατικής αριστεράς και του τροτσκιστικού κινήματος στην χώρα μας, Γιάννη Φελέκη, να αναφέρεται για την συμμετοχή του στην εξέγερση του Πολυτεχνείου και να βγάζει τα υποκειμενικά του συμπεράσματα για την κατάληξή της.

Στο επόμενο βίντεο ο Σωφρόνης Παπαδόπουλος, ιστορικό στέλεχος της Άκρας Αριστεράς και της Οργάνωσης Κομμουνιστών Διεθνιστών Ελλάδας (ΟΚΔΕ), η οποία εκδίδει την εφημερίδα Εργατική Πάλη, μας μιλάει πώς βίωσε ο ίδιος την εξέγερση του Πολυτεχνείου

Με πολύ μεγάλη συγκίνηση ξανακούσαμε σ' αυτό το βίντεο τον πρόσφατα χαμένο φίλο και σύντροφο Τάσο Κατιντσάρο να κάνει τις εκτιμήσεις του γ' αυτό το καθοριστικό γεγονός της πρόσφατης ιστορίας μας.

Διαβάστε ακόμα:



O ΣΤΡΑΤΙΩΤΗΣ-ΟΔΗΓΟΣ TOY TANK που γκρέμισε την πύλη του Πολυτεχνείου σπάει τη σιωπή του και μιλάει πρώτη φορά για το μακελειό της 17ης Νοεμβρίου 1973. Εξομολόγηση Σοκ

Ιστορία: Για την εξέγερση του Πολυτεχνείου

Πολυτεχνείο: «39 σκαλοπάτια»

Το ανολοκλήρωτο Πολυτεχνείο

Εδώ (ξανά) Πολυτεχνείο, έτσι θα ανατρέψουμε το σφαγείο

Βίντεο της τηλεόρασης του 902 για το Πολυτεχνείο

ΟΙ ΝΕΚΡΟΙ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ.

Το Πολυτεχνείο «Χ»

Από το Πολυτεχνείο στη Μεταπολίτευση και την απόπειρα διαγραφής της

Αγύριστο το μαρμάρινο κεφάλι

Τα συμπεράσματα απ' την μάχη του Πολυτεχνείου

Οι «χρυσαυγίτες» στο Πολυτεχνείο του '73

Πολυτεχνείο ΄73: Θα είχε γίνει η εξέγερση αν δεν υπήρχαν κάποιοι που τους έλεγαν αλήτες;

Σαν σήμερα το 1985 μπάτσος δολοφονεί τον 15χρονο Μ. Καλτεζά. Το δικαστήριο αθωώνει τον δολοφόνο.

Στον μακρύ κατάλογο της αστυνομικής – κρατικής βίας βρίσκεται και το όνομα του 15χρονου Μιχάλη Καλτεζά που δολοφονήθηκε εν ψυχρώ σαν σήμερα το 1985.
Ο δολοφόνος μπάτσος, άριστα εκπαιδευμένος, και γνωρίζοντας την διαχρονική ατιμωρησία που έχει το ένστολο προσωπικό υπεράσπισης του συστήματος –κάτι που διαπιστώθηκε και στην περίπτωσή του- συνειδητά και αποφασιστικά προχώρησε σ’ αυτό το έγκλημα.

«Ήταν εν ψυχρώ δολοφονία, ο αστυνομικός Μελίστας γονάτισε και έξω από την κλούβα των ΜΑΤ και πυροβόλησε. Ήταν άριστος σκοπευτής όπως έλεγαν στο χωριό του. Πρώτο πιστόλι», όπως δήλωσε η μητέρα του δολοφονημένου μαθητή, Ζωή.

Ηταν Κυριακή 17 Νοέμβρη 1985. Όταν ολοκληρώθηκε καθιερωμένη πορεία προς την Αμερικάνικη Πρεσβεία, χωρίς να υπάρξει κανένα αξιοσημείωτο επεισόδιο, οι διαδηλωτές διαλύθηκαν.
Αργότερα το βράδυ ομάδα διαδηλωτών επιτέθηκε κατά μιας κλούβας των ΜΑΤ στην οδό Στουρνάρη στα Εξάρχεια. Σ’ αυτή την φάση ο 26χρονος τότε μπάτσος Αθανάσιος Μελίστας, σημαδεύει και πυροβολεί τον μαθητή Μιχάλη Καλτεζά από απόσταση είκοσι μέτρων. Η σφαίρα του βρήκε τον 15χρονο κάτω από το αριστερό αυτί, σωριάζοντάς τον νεκρό.

Μετά απ’ αυτή την εν ψυχρώ δολοφονία νεολαίοι από τον αναρχικό και αντιεξουσιαστικό χώρο καταλαμβάνουν σε ένδειξη διαμαρτυρίας το παλιό Χημείο στη Σόλωνος και το Πολυτεχνείο.
Τα γεγονότα που ακολουθούν ραγδαία. Το πρωινό της 18 Νοέμβρη η Επιτροπή Πανεπιστημιακού Ασύλου, με πρόεδρο τον πρύτανη Μιχάλη Σταθόπουλο, δίνει την άδεια να μπει η Αστυνομία στο Χημείο. Δεκάδες αφιονισμένοι Ματατζήδες κάνοντας χρήση χημικών και δακρυγόνων, μπουκάρουν στον χώρο συλλαμβάνουν και ξυλοκοπούν δεκάδες καταληψίες.
Τα επεισόδια συνεχίζονται και τις επόμενες μέρες, στα οποία υπήρξαν 58 τραυματίες και 45 συλλήψεις.

Προσπερνώντας τις ανούσιες αντιπαραθέσεις που υπήρξαν μεταξύ αστικών κομμάτων και στο εσωτερικό του κυβερνητικού ΠΑΣΟΚ τότε, να δούμε την δικαστική αντιμετώπιση που είχε ο δολοφόνος μπάτσος.

Ο Αθ. Μελίστας βρίσκεται κατηγορούμενος για ανθρωποκτονία από πρόθεση εν βρασμώ ψυχικής ορμής και καθ’ υπέρβαση των ορίων της άμυνας.
Στις 23 Σεπτέμβρη του 1988 θα καταδικασθεί σε δυόμισι χρόνια φυλάκιση, με αναστολή, σε μια δίκη παρωδία στην οποία ο πρόεδρος του δικαστηρίου ... κοιμόταν πάνω στην έδρα σε πολλές φάσεις της διαδικασίας, όπως κατήγγειλε η μητέρα του Καλτεζά.

Στο δευτεροβάθμιο (Εφετείο) δικαστήριο που ακολουθεί, στις 25/1/1990, ο μπάτσος δολοφόνος (με δικηγόρο υπεράσπισης τον Α. Λυκουρέζο) αθωώνεται και μάλιστα με ψήφους 6-1 (!!!), καθώς του αναγνωρίστηκε ως ελαφρυντικό το ότι ήταν «εν βρασμώ ψυχής». Οι δικαστές εκτίμησαν ότι υπερέβη τα όρια της άμυνας, εξαιτίας του φόβου και της ταραχής όπως ανέφερε και στην πρότασή του ο Εισαγγελέας της έδρας του δευτεροβάθμιου Εφετείου, Παναγιώτης Ζαβολέας, οπότε μπορούσε να δολοφονήσει χωρίς καμιά επίπτωση ένα 15χρονο παιδί.

Ολοκληρώνοντας την ανάρτησή μας παραθέτουμε την προκήρυξη της 17 Νοέμβρη με την οποία αιτιολογούσε την ενέργεια της να πυροδοτήσει παγιδευμένο με εκρηκτικά αυτοκίνητο, δίπλα σε λεωφορείο των ΜΑΤ στην Καισαριανή, με αποτέλεσμα να χάσει τη ζωή του ένας αστυνομικός και να τραυματιστούν 14. Σύμφωνα με την 17 Ν. αυτή η ενέργεια της ήταν "μια δυναμική απάντηση στην εν ψυχρώ δολοφονία του αθώου 15χρονου μαθητή Μ. Καλτέζα, απ' το δολοφόνο Μελίστα".

ΝΑ ΑΠΑΝΤΗΣΟΥΜΕ ΔΥΝΑΜΙΚΑ ΣΤΙΣ ΔΟΛΟΦΟΝΙΚΕΣ ΕΠΙΘΕΣΕΙΣ ΤΩΝ ΜΠΑΤΣΩΝ ΝΑΑΓΩΝΙΣΤΟΥΜΕ ΔΥΝΑΜΙΚΑ ΣΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΟΥ ΣΕΒ, ΤΗΣ ΕΟΚ, ΤOY ΔΝΤ ΝΑΑΝΤΙΣΤΑΘΟΥΜΕ ΔΥΝΑΜΙΚΑ ΣΤΗ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΕΚΦΑΣΙΣΜΟΥ ΠΟΥ ΠΡΟΩΘΕΙ ΤΟ ΠΑΣΟΚ

Η δολοφονία του 15χρονου μαθητή Μιχάλη Καλτεζά, αποκάλυψε τη τραγική πραγματικότητα της σημερινής ελληνικής κοινωνίας, τη πολιτική και κοινωνική αναισθητοποίηση της.
Αποκάλυψε ότι η διάβρωση που έχει υποστεί απ' τη διαδικασία εκφασισμού που προωθεί το ΠΑΣΟΚ έχει προχωρήσει σε βάθος πολύ περισσότερο απ' ό,τι φαντάζονταν και οι πιο απαισιόδοξοι.

Έτσι παρατηρούμε το τραγικό φαινόμενο, μία κοινωνία με τα επίσημα κρατικά της όργανα να δολοφονεί ένα αθώο 15χρονο μαθητή, έγκλημα απ τα πιο βαριά που μπορεί να διαπράξει και παράλληλα όχι μόνο να μην υπάρχει άμεση, μαζική αντίδραση αλλά αντίθετα τα διάφορα καθεστωτικά όργανα και κόμματα να προωθούν διάφορους μύθους, για να δικαιολογήσουν το έγκλημα και να δημιουργήσουν συναίνεση, μύθοι που όλοι μαζί, αρθρώνονται σε μια ιδεολογία κοινωνικού φασισμού.

Λέμε κοινωνικού γιατί, σε αντιδιαστολή με το γνωστό πολιτικό ρεύμα του φασισμού, αποτελείται από ρεύματα πολιτικά που προέρχονται ή ανήκουν σε διάφορους πολιτικούς χώρους (δεξιά, κεντρώους, σοσιαλιστές ΠΑΣΟΚ, κομμουνιστές κλπ.).

Μύθος πρώτος: ο Μιχάλης Καλτεζάς ήταν αναρχικός. Αλλά ένας 15χρονος μαθητής δεν μπορεί νάναι ούτε αναρχικός, ούτε κομμουνιστής, ούτε αριστεριστής, γιατί δεν μπορεί νάχει κατασταλαγμένες απόψεις.
Ένας 15χρονος μαθητής που ακολουθεί την πορεία του Πολυτεχνείου, είναι απλά ένας προοδευτικός νέος, με δίψα για ζωή, με ανησυχίες και προβληματισμούς, με αγνά ιδανικά για μια κοινωνία χωρίς τα τραγικά αδιέξοδα της σημερινής. Είναι ένας αθώος.

Κι ένα κράτος και μια κοινωνία, που όχι μόνο δεν έχουν να προσφέρουν μια λύση στα προβλήματα του, αλλά τον δολοφονούν με τις σφαίρες τους, δεν είναι απλά μη δημοκρατικά, αλλά έχουν προχωρήσει σε βάθος την πορεία εκφασισμού τους.
Δεν έχουμε παρά να κοιτάξουμε γύρω μας και θα δούμε ότι οι μόνοι που πυροβολούν και δολοφονούν 15χρονους μαθητές είναι τα καθεστώτα του Πινοσέτ και του απαρτχάιτ της Ν. Αφρικής.

Μύθος δεύτερος: Ο Μιχάλης Καλτεζάς έριξε μολότωφ. Κατ' αρχή οι μαρτυρίες το διαψεύδουν και λένε ότι ο Μελίστας σημάδεψε και δολοφόνησε εν ψυχρώ τον Καλτέζα.
Εκδοχή που ενισχύεται κι απ' την πληροφορία του τύπου "ότι ο Μελίστας ήταν επίλεκτος σκοπευτής, μέλος των προεθνικών ομάδων".

Ο μύθος αυτός όμως για να λειτουργήσει προϋποθέτει τη λειτουργία και αποδοχή μιας άλλης θεωρίας. Της θεωρίας ότι η αστυνομία δεν υπάρχει για να συλλαμβάνει όσους παραβαίνουν τους νόμους παραπέμποντας τους στην «ανεξάρτητη» δικαιοσύνη, αλλά για να τιμωρεί πυροβολώντας τους και δολοφονώντας τους.

Είναι η ανατριχιαστική φασιστική άποψη που ακούσαμε να επαναλαμβάνουν οι διάφοροι φασιστοπασόκοι πάσης ηλικίας στα πηγαδάκια. Είναι η θεωρία με την οποία το ΠΑΣΟΚ διδάσκει και καθοδηγεί την αστυνομία που και εμπνέει και εκτρέφει την αντίστοιχη πραχτική της.

Εγκαινιάστηκε επί Ν.Δ., συνεχίστηκε και συστηματοποιήθηκε επί ΠΑΣΟΚ.
Η δολοφονία λοιπόν του 15χρονου Καλτέζα δεν είναι τυχαία. Έρχεται φυσιολογικά μετά από τη δολοφονία του Κουμή και της Κανελοπούλου το Noέμβρη του 80 στην επέτειο του Πολυτεχνείου, τους δεκάδες πυροβολισμούς των μπάτσων ενάντια σε εποχούμενους σε μηχανάκια και αυτοκίνητα, τον τραυματισμό με σφαίρες τριών νέων το Μάη του 83 σε συναυλία ροκ, επειδή ήταν χούλιγκανς, το σακάτεμα μετά από σοβαρό τραυματισμό με σφαίρα στο στομάχι 16χρονου συνεπιβάτη μοτοποδηλάτου στη Βουλιαγμένης, αφού ο οδηγός έκανε το έγκλημα να μην σταματήσει.
Τον τραυματισμό στο πόδι μετά από καταιγισμό σφαιρών 14χρονου στη Βούλα που είχε κάνει το έγκλημα να δραπετεύσει από Αναμορφωτήριο. Τον τραυματισμό με σφαίρα που πέρασε ένα πόντο κάτω απ' την καρδιά άλλου εγκληματία 17χρονου που είχε χτυπήσει φαρμακείο.
Τέλος τις πρόσφατες στυγνές δολοφονίες του «κλεφτρονιού» Σινιόρα και της αγγλίδας τουρίστριας σε έλεγχο ταυτοτήτων στη Γλυφάδα.

Αυτή είναι η πραχτική αυτών που αυτολιβανίζονται ότι αγωνίζονται με τον Άνθρωπο για τον Άνθρωπο. Προφανώς οι ανήλικοι δραπέτες, τα κλεφτρόνια, η τουρίστρια σαν ξένη, οι αναρχικοί δεν περιλαμβάνονται σ' αυτούς ή είναι άνθρωποι με μικρό άλφα.
Και η δήλωση Παπανδρέου ότι η πράξη του Μελίστα είναι αποτρόπαια, είναι ακόμη ένα παραπλανητικό παραμύθι για να αποσείσει τις ευθύνες του σαν κυβέρνηση για όλα τα παραπάνω και τη δολοφονία του Καλτέζα και να τα παρουσιάσει σαν τυχαίο γεγονός.

Γιατί αν η δολοφονία είναι μια πράξη αποτρόπαια τότε τί είναι η πραχτική που συνίσταται στο να οπλίζει το χέρι των μπάτσων, να τους βάζει το δάχτυλο στη σκανδάλη, να τους διδάσκει συστηματικά και να τους διατάζει να πυροβολούν αθώα παιδιά μόλις έχουν κάνει κάποιο μικροαδίκημα, αν δεν είναι χίλιες φορές πιο αποτρόπαια.
Και υπεύθυνος γι' αυτά είναι η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ και ο Παπανδρέου που συστηματοποίησαν τα τελευταία χρόνια αυτή τη θεωρία και πραχτική εφαρμόζοντας μια καθαρά φασιστική πολιτική στο χώρο της αστυνομίας.

Κι όσοι δεν θα χάσουν πάλι την ευκαιρία να τρέξουν εναγωνίως να καταδικάσουν με αποτροπιασμό τη βίαια ενέργεια μας ας μας πουν τί έκαναν για να βάλουν φραγμό στη παραπάνω γνωστή και πολύ πραγματική καθεστωτική βία ενάντια στο λαό. Τίποτε απολύτως. Με αποτέλεσμα η ανοχή τους για τους χτεσινούς τραυματισμούς και δολοφονίες να οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στη σημερινή δολοφονία και σε άλλες αυριανές.

Ας σταματήσουν λοιπόν το παραμύθι της καταδίκης της δικής μας βίας για να καλύψουν την ανοχή τους σ' αυτή τη βία του καθεστώτος. Και ποια μαζική απάντηση έδωσαν στη δολοφονία Καλτέζα; Καμία απολύτως.
Αλλά η δολοφονία είχε και μια άλλη συνέπεια. Λειτούργησε σαν καταλύτης, σαν αφορμή για τις κοινωνικές ταραχές της νύχτας της 18ης Νοέμβρη, τις βίαιες συγκρούσεις και οδομαχίες με τις δυνάμεις καταστολής ΜΑΤ-ΜΕΑ και τους φυσικούς τους συμμάχους, τους ΕΠΕΝίτες.
Αυτές οι κοινωνικές συγκρούσεις δεν είχαν για αιτία τη δολοφονία, αλλά σαν αφορμή, όπως άλλωστε στην Αγγλία οι εξεγέρσεις ξεκινάνε πάντα από δευτερεύουσες αφορμές (έλεγχος ταυτοτήτων από μπάτσους κλπ.).

Η βαθύτερη αιτία των βίαιων συγκρούσεων είναι οι οξυμένες ταξικές αντιθέσεις της σημερινής ελληνικής κοινωνίας, η οικονομική κρίση και τα πρόσφατα οικονομικά μέτρα με τα οποία η άνεργη και προλεταριοποιημένη νεολαία ζώντας σε ζοφερές συνθήκες, χωρίς προοπτική και μέλλον, σπρώχνεται στην απόγνωση και απελπισία και στο δικαιολογημένο ξέσπασμα της 18ης Νοέμβρη.

Αυτοί οι αγανακτησμένοι άνεργοι δεν ήταν βέβαια αναρχικοί όπως μας λένε οι διάφοροι κοινωνιολόγοι της δεκάρας και των δεκάρικων, με προχωρημένη γεροντική μαλάκυνση, λες και μπορούν ή είναι σε θέση οι αναρχικοί να .δημιουργήσουν τέτοιες ταραχές όποτε γουστάρουν.
Ήταν κυρίως πολιτικά ανοργάνωτοι που βρίσκονται στον ευρύτερο χώρο της αριστεράς, απ' τα επίσημα κόμματα μέχρι τους αριστεριστές και τους αναρχικούς που ήταν μικρή μόνο μειοψηφία.

Αντίθετα οι οργανωμένοι γνωστοί καραγκιόζηδες ηγετίσκοι «επαναστάτες» αριστεριστές και αναρχικοί έλαμψαν και πάλι δια της απουσίας τους απ' τους βίαιους κοινωνικούς αγώνες φλυαρώντας μέσα στο Πολυτεχνείο και αγωνιζόμενοι με απελπισία,όπως πάντα, να φρενάρουν και να σταματήσουν τους αγώνες.
Έτσι οι οδομαχίες και οι κοινωνικές ταραχές της 18ης Νοέμβρη είναι μαζί με τη γενική απεργία η σημαντικότερη κοινωνική αντίδραση της προλεταριοποιημένης νεολαίας στην οικονομική κρίση και τα πρόσφατα οικονομικά μέτρα.

Η θατσεροποίηση της οικονομικής πολιτικής του ΠΑΣΟΚ οδήγησε στη βρετανοποίηση του κοινωνικοπολιτικού αγώνα. Και γι' αυτό το λόγο κυρίως η κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ χρησιμοποίησε με ιδιαίτερη σκληρότητα όλο το τρομοκρατικό μηχανισμό ΜΑΤ, ΜΕΑ, δακρυγόνα,ασφυξιογόνα, ειδική ομάδα, για να τρομοκρατήσουν το λαό, να κάμψουν το αγωνιστικό του φρόνημα και την αντίσταση του στα οικονομικά μέτρα.

Παρ' ότι ήξεραν καλά ότι οι καταλήψεις θα τερματίζονταν γρήγορα όπως άλλωστε έγινε με το Πολυτεχνείο απ' τους ίδιους τους καραγκιόζηδες ηγετίσκους. Ο αγώνας λοιπόν ενάντια στην οικονομική πολιτική του ΠΑΣΟΚ περνάει ανάμεσα στ' άλλα απ' τον αγώνα ενάντια στα ΜΑΤ-ΜΕΑ που είναι ένα απ' τα βασικά όργανα-μοχλούς για το πέρασμα της.

Συμπερασματικά, η σημερινή βομβιστική μας ενέργεια ενάντια σε λεωφορείο των εγκληματικών ΜΑΤ στην Καισαριανή: είναι μια δυναμική απάντηση στην εν ψυχρώ δολοφονία του αθώου 15χρονου μαθητή Μ. Καλτέζα, απ' το δολοφόνο Μελίστα. Μια δυναμική απάντηση στη πρόκληση που αποτελεί η παραπομπή του απ' την ανεξάρτητη Δικαιοσύνη με κατηγορίες αστείες που ουσιαστικά τον αθωώνουν, και η μη κράτηση του.

Απάντηση στο γεγονός ότι οι μόνοι που αντέδρασαν υγιώς σ' αυτή τη φασιστική δολοφονία, ξυλοκοπήθηκαν άγρια στο Χημείο και κλείστηκαν στις φυλακές με βαρείες κατηγορίες. Απάντηση στις δεκάδες τραυματισμών και τις εγκληματικές επιθέσεις των ΜΑΤ-ΜΕΑ στο Χημείο και το Πολυτεχνείο.

Στο κείμενο για τη δίκαιη εκτέλεση του υπαρχηγού των ΜΑΤ Πέτρου και του σωματοφύλακα του Σταμούλη λέγαμε:«Τα ΜΑΤ (και τα ΜΕΑ) είναι το επίλεκτο σώμα, το καμάρι της αστυνομίας. Με ειδική εκπαίδευση, ειδικούς μισθούς, πριμ, επιδόματα. Το επάγγελμα τους, η νοοτροπία τους, η ζωή τους είναι εξάσκηση της ένοπλης αντιλαϊκής βίας. Δεν κάνουν τίποτε άλλο, παρά να τρομοκρατούν και να ξυλοφορτώνουν τον εργαζόμενο λαό.Παράσιτα της κοινωνίας δεν δουλεύουν και ζουν από τα χρήματα του ελλ. λαού. Δεν έχουν ούτε καν το πρόσχημα των άλλων αστυνομικών ότι ασχολούνται με τα τροχαία και τους ποινικούς. Έβγαλαν τελείως τις μάσκες και έδειξαν ολοκάθαρα το πρόσωπο τους, την πραγματική τους φύση: ένοπλη γκαγκστερική συμμορία στην υπηρεσία των Μποδοσάκηδων, των Λάτσηδων, των Σκαλιστήρηδων, των μονοπωλίου, του ιμπεριαλισμού, των αφεντικών ενάντια στον εργαζόμενο λαό.

Απαραίτητη ένοπλη δύναμη για την αναπαραγωγή των κοινωνικών και πολιτικών συνθηκών εκμετάλλευσης των εργαζομένων απ' το μεγάλο ξένο και ντόπιο κεφάλαιο και τον ιμπεριαλισμό».

Αυτή την ένοπλη συμμορία θα την αντιμετωπίσουμε με τη λαϊκή βία μέχρις ότου διαλυθούν και τα ΜΑΤ και τα ΜΕΑ. Το μόνο που τους μένει αν θέλουν να τους θεωρούν μέρος του λαού είναι να παραιτηθούν.

Η σημερινή οικονομική πολιτική του ΠΑΣΟΚ χτυπάει το βιοτικό επίπεδο των εργαζομένων και βρίσκεται στην υπηρεσία της ντόπιας λούμπεν μεγαλοαστικής τάξης και του ιμπεριαλισμού. Είναι αυτή που ζήτησαν η ΕΟΚ, το ΔΝΤ, ο ΣΕΒ.
Αυτή την πολιτική προσπαθεί να την περάσει με κύριο μέσο την τρομοκρατία των εργαζομένων, όπως φάνηκε με τους ξυλοδαρμούς των απεργών της 14ης Νοέμβρη από τα ΜΑΤ και τους τραυματισμούς από τα ΜΑΤ-ΜΕΑ των διαδηλωτών της 18ης Νοέμβρη.

Έτσι η σημερινή μας ενέργεια σαν χτύπημα του ένοπλου μηχανισμού που στηρίζει αυτή τη πολιτική είναι συνάμα και δυναμική αντίσταση σ' αυτή τη θατσερική οικονομική πολιτική.

Πριν είκοσι χρόνια, το λαϊκό κίνημα είχε δώσει μια άμεση μαζική απάντηση στη δολοφονία του Πέτρουλα.
Σήμερα μετά από τόσες «λαϊκές καταχτήσεις», μία εν ψυχρώ δολοφονία περνάει όχι μόνο χωρίς καμία μαζική απάντηση από την επίσημη αριστερά, αλλά επιπλέον τόσο το ΠΑΣΟΚ όσο και τα ΚΚΕ θέλοντας να δικαιολογήσουν τη δολοφονία «αναρχικού που έριχνε μολότωφ» προσπαθούν να δημιουργήσουν συναίνεση με τη διαδικασία του κοινωνικού εκφασισμού.

Εγκαταλείποντας τις αρχές τους, ενστερνίζονται τα πατροπαράδοτα θέματα-λάβαρα της αντίδρασης και τα κάνουν δικά τους: Δημόσια τάξη, ρατσισμός ενάντια στη νεολαία και τους ξένους εργάτες, ταμπέλα-μύθος του αναρχικού που ρίχνεται αδιάκριτα ενάντια στην προλεταριοποιημένη και άνεργη νεολαία και έχει την ίδια λειτουργία που είχε ο όρος κομμουνιστής συνοδοιπόρος στη μεταεμφυλιοπολεμική Ελλάδα.

Δηλαδή σήμερα έχει για στόχο να δημιουργήσει και να κάνει συλλογικά αποδεκτή την έννοια του απόβλητου της κοινωνίας πούναι ο αναρχικός και του συνακόλουθου γκέτο που πρέπει να ζει. Και δεν είναι τυχαίο που με μια τέτοια πολιτική τα ΚΚΕ έχουν περιχαρακωθεί στα 9 και 1,5 τα εκατό ενώ απ' την άλλη η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ έχει καταπροδώσει τα λαϊκά στρώματα που το εμπιστεύθηκαν.

Στην ουσία σήμερα το ΠΑΣΟΚ δουλεύει για τη δεξιά και γι' αυτό δεν ανατρέπεται από το κατεστημένο. Κάνει σήμερα, με σιωπηρούς συνενόχους τα δύο ΚΚΕ, όλες τις βρωμιές που δεν θα μπορούσε να περάσει η δεξιά.
Καλλιεργώντας την ιδεολογία του κοινωνικού φασισμού και χρησιμοποιώντας την σα βάση ενοποίησης πλατιών λαϊκών στρωμάτων.
Ετσι η σημερινή μας ενέργεια είναι επιπλέον και μια δυναμική αντίσταση σ' αυτή τη διαδικασία κοινωνικού εκφασισμού που καλλιεργεί το ΠΑΣΟΚ, διαδικασία που οδηγεί στη θριαμβευτική επάνοδο μιας σκληρής ημιφασιστικής δεξιάς.

Για τη λαϊκή εξουσία και το σοσιαλισμό

Ο αγώνας συνεχίζεται.

Επαναστατική Οργάνωση 17 Νοέμβρη

Αθήνα 26-11-85

Αλλος ένας "θάνατος-δολοφονία για ένα κομμάτι ψωμί"

Από ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ , Παρασκευή, 16 Νοεμβρίου 2018 | 8:35 μ.μ.

Το εργατικό αίμα που χύνεται καθημερινά στα εργατικά "ατυχήματα" - εργοδοτικές δολοφονίες δεν έχει τέλος. Ειδικά για τους εργάτες καθαριότητας στους ΟΤΑ "ο θάνατος-δολοφονία για ένα κομμάτι ψωμί", πάει να γίνει καθημερινό φαινόμενο.

Μόλις την Παρασκευή 9 Νοέμβρη 2018 δύο εργάτες καθαριότητας του Δήμου Ασπροπύργου ενώ εκτελούσαν εργασίες καθαριότητας πεζοδρομίων, παρασύρθηκαν από διερχόμενο όχημα με αποτέλεσμα ο ένας να χάσει την ζωή του και ο άλλος να τραυματιστεί σοβαρά και να βρεθεί νοσηλευόμενος στο Θριάσιο νοσοκομείο.

Σήμερα όπως μας ενημερώνει με ηλεκτρονικό μήνυμα το ΔΙΚΤΥΟ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΣΤΟΥΣ ΟΤΑ, άλλος ένας εργαζόμενος στην καθαριότητα, οδηγός απορριμματοφόρου του Δήμου  Αλίμου άφησε την τελευταία του πνοή παλεύοντας για το πενιχρό του μεροκάματο.

Σύμφωνα με τα όσα έχουν γίνει γνωστά, το όχημα που οδηγούσε κατευθυνόμενος  στην χωματερή Λιοσίων ανετράπη -για άγνωστους λόγους μέχρι αυτή την στιγμή- και ο οδηγός σοβαρά τραυματισμένος οδηγήθηκε στο νοσοκομείο Αγ. Όλγα.
Παρά τις προσπάθειες των γιατρών, ο άτυχος εργάτης έχασε την μάχη με την ζωή και το όνομα του προστέθηκε στον μακρύ κατάλογο των ταξικών αδελφών μας "αναλώσιμων" εργατών.

Προεκλογικές υποσχέσεις χιλιάδων διορισμών: Πουλάνε φύκια για μεταξωτές κορδέλες

Το χορό των προεκλογικών υποσχέσεων για χιλιάδες διορισμούς τον άνοιξε ο Τζανακόπουλος, την επομένη της κοινής εμφάνισης Τσίπρα-Ιερώνυμου και της ανακοίνωσης του προσυμφώνου που υπέγραψαν. Αφού οι παπάδες και οι πολίτες υπάλληλοι της Εκκλησίας θα βγουν από τη λίστα με τους δημόσιους υπάλληλους, θα μπορέσουμε να κάνουμε δέκα χιλιάδες διορισμούς, ήταν η… τετράγωνη λογική του κυβερνητικού εκπροσώπου.

Ξέσπασε ένας μίνι σάλος (το βασικό μότο ήταν ότι «θέλουν να διορίσουν τα δικά τους παιδιά»), οπότε βγήκε η Ξενογιαννακοπούλου στο πρωινάδικο του Καμπουράκη για να «βάλει τα πράγματα στη θέση τους». Οι 10.000 διορισμοί θα γίνουν «σε ένα βάθος χρόνου» από το 2020 και μετά, είπε η υπουργός Διοικητικής Ανασυγκρότησης, χωρίς να παραλείψει να την πέσει στον Μητσοτάκη, σημειώνοντας ότι με τον κανόνα 1:1 το 2019 θα υπάρξουν 8.000 θέσεις στο Δημόσιο, ενώ με την επαναφορά του κανόνα 1:5 που εξήγγειλε ο πρόεδρος της ΝΔ, ο αριθμός μειώνεται περίπου στις 1.400 θέσεις. «Αυτές οι θέσεις ίσα ίσα καλύπτουν τις παραγωγικές δυνάμεις (;;!!) των ενόπλων δυνάμεων και των σωμάτων ασφαλείας», είπε η υπουργός και διερωτήθηκε: «Από τη στιγμή που το Δημόσιο κρατιέται με το ζόρι όρθιο, πώς ο κ. Μητσοτάκης πιστεύει ότι μπορεί να λειτουργήσει η Υγεία ή η Παιδεία;». Για να καταλήξει στο εύκολο συμπέρασμα: «Αρα ή [ο Μητσοτάκης] έχει ατζέντα ιδιωτικοποίησης τμημάτων του Δημοσίου ή κοροϊδεύει τον κόσμο».

Ομως, η ανάλυση της Ξενογιαννακοπούλου ότι οι 10.000 προσλήψεις θα γίνουν μετά το 2020 και τμηματικά, αδυνάτιζε την προεκλογική δημαγωγία που άρχισε να στήνει το Μαξίμου, γι' αυτό και ανέλαβε ο ίδιος ο Τσίπρας να επαναφέρει την προπαγάνδα στις σωστές της διαστάσεις. Μετά το σόου με τον Ιερώνυμο είχε ανάγκη από μια προσωπική τηλεοπτική εμφάνιση και κανόνισε να την κάνει στον Alpha, που πλέον έχει περάσει στον έλεγχο των Βαρδινογιάννηδων. Εκεί υπήρξε… λαρτζ: «Το 2019 αναμένεται να έχουμε 8.000 με 8.500 αποχωρήσεις από το Δημόσιο. Θα έχουμε 8.000 με 8.500 προκηρύξεις θέσεων εργασίας στο Δημόσιο εκεί που έχουμε ανάγκη από τον ΑΣΕΠ συν 7.500 που έχω εξαγγείλει επιπρόσθετα, γιατί έχουμε βρει τους δημοσιονομικούς πόρους: 4.500 στην ειδική αγωγή εκπαιδευτικούς και 3.000 για το πρόγραμμα Βοήθεια στο Σπίτι. Το 2020 που αναμένεται να έχουμε 8.500 αποχωρήσεις, άρα και προσλήψεις, θα έχουμε συν 10.000 προσλήψεις». Σούμα, 34.000 με 35.000 προσλήψεις τη διετία 2019-20. Οχι «σε βάθος χρόνου από το 2020», όπως είχε πει η Ξενογιαννακοπούλου, αλλά με τη μία το 2020. Για να γίνει μάλιστα πιο πειστικός, δήλωσε ότι οι προκηρύξεις για όλες τις θέσεις του 2020 θα γίνουν το 2019.

Την επομένη, βγήκε ο Τζανακόπουλος και δήλωσε ότι οι προσλήψεις που εξήγγειλε ο πρωθυπουργός, εντάσσονται στον κανόνα «μία πρόσληψη για κάθε αποχώρηση από το Δημόσιο». Ο Τσίπρας, όμως, δεν είχε πει αυτό, αλλά είχε τάξει 17.500 θέσεις επιπλέον αυτών που θα προκύψουν από τον κανόνα 1:1. Αντε να βγάλει άκρη ο ταλαίπωρος πολίτης, που τον έχει τσακίσει η ανεργία ή βλέπει τα παιδιά του άνεργα. Αυτός όμως ήταν και ο στόχος του ΣΥΡΙΖΑ: να σκορπίσει ένα σύννεφο προπαγάνδας περί χιλιάδων διορισμών, προορισμένο να σπρώξει όσους ελπίζουν σε κάποιο διορισμό, σε ψήφο προς τον ΣΥΡΙΖΑ. Είναι μια στοχευμένη προεκλογική κίνηση, στηριγμένη φυσικά στο ψέμα. Ο ΣΥΡΙΖΑ επαναλαμβάνει τον εαυτό του. Το 2014 έταζε κατάργηση των Μνημονίων και των εφαρμοστικών τους νόμων «με ένα νόμο σε ένα άρθρο», τώρα τάζει διορισμούς. Μέσω ΑΣΕΠ, μάλιστα, ώστε να διευρύνεται ο κύκλος των υποψήφιων εκλογικών θυμάτων. Να μην μπορεί να κατηγορηθεί η κυβέρνηση ότι θα διορίσει «δικά της παιδιά», αλλά να καλλιεργείται η ελπίδα σε πολλούς ότι μπορούν να έχουν κάποια τύχη.

Ο αντίλογος από τη ΝΔ ήταν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θέλει να διαλύσει το κράτος, διορίζοντας τους ψηφοφόρους του. Η απάντηση από το Μαξίμου ήταν άμεση και ήταν σφοδρή: «Ο υπουργός των απολύσεων και υμνητής των μνημονίων που διέλυσαν τη δημόσια Υγεία και Παιδεία, αφήνοντας νοσοκομεία και σχολεία χωρίς γιατρούς, νοσηλευτές και δασκάλους, κατηγορεί την κυβέρνηση που με σχέδιο θέλει, αφού έβγαλε τη χώρα από τα μνημόνια, να ανοικοδομήσει το κοινωνικό κράτος. Ωστόσο, δεν προκαλεί καμία εντύπωση, αφού ο κ. Μητσοτάκης θέλει να επαναφέρει την αναλογία 1:5 στο Δημόσιο, για την οποία έκανε πίσω μέχρι και το ΔΝΤ».

Αναρωτιέται κανείς: καλά, ο Μητσοτάκης βάλθηκε να χάσει τις εκλογές και αντιδρά με τέτοιον τρόπο σπρώχνοντας κόσμο στην ψήφο υπέρ του ΣΥΡΙΖΑ; Δε θέλει να χάσει τις εκλογές ο Κούλης, ούτε στο επιτελείο που χαράζει την προεκλογική τακτική της ΝΔ υπάρχει ένα τσούρμο ηλιθίων. Πρόκειται απλά για διαφορετική τακτική. Υπάρχει κόσμος (και δεν είναι λίγος) που δεν ελπίζει σε διορισμό στο Δημόσιο. Υπάρχει κόσμος που έχει καταπιεί αμάσητη την παπάρα ότι για την κρίση και τα Μνημόνια φταίει ο «υπερδιογκωμένος δημόσιος τομέας». Υπάρχει νεαρόκοσμος που έχει καταπιεί αμάσητη την άλλη παπάρα, περί «καινοτομίας», «startups» και δε συμμαζεύεται (πολλοί απ' αυτούς ψήφιζαν Ποτάμι μέχρι τώρα). Υπάρχει κόσμος που δεν πιστεύει σε οτιδήποτε λέει ο ΣΥΡΙΖΑ (γι' αυτό και ο Μητσοτάκης, δίπλα στα περί επικείμενης διάλυσης του κράτους από διορισμούς, δεν παραλείπει να συμπληρώσει ότι ο Τσίπρας λέει ψέματα, γιατί έχει αναλάβει υποχρέωση για υψηλά «πρωτογενή πλεονάσματα», γιατί οι παπάδες θα εξακολουθήσουν να πληρώνονται από το κράτος, οπότε δεν απελευθερώνονται θέσεις για διορισμούς κτλ.). Σ' αυτόν τον κόσμο απευθύνεται ο Μητσοτάκης.

Δεν είμαστε σε θέση να εκτιμήσουμε ποια από τις δυο προεκλογικές τακτικές είναι η πιο αποτελεσματική (αυτοί δουλεύουν με βάση τις κρυφές δημοσκοπήσεις και κάνουν τις επιλογές τους). Αυτό θα το δείξουν οι κάλπες. Εκείνο που τονίζουμε είναι πως έχουμε να κάνουμε με δυο εξίσου αντιδραστικές προεκλογικές τακτικές, στηριγμένες στο ψέμα (ο ένας μιλάει για διορισμούς, ο άλλος για εκατοντάδες χιλιάδες θέσεις εργασίας που θα προκύψουν από τον «εκσυγχρονισμό» που θα κάνει), με στόχο να εξαπατήσουν τους ψηφοφόρους.

Εκείνο που πρέπει να γίνει κατανοητό είναι πως έχουμε δυο αστικά κόμματα χωρίς καμιά διαφορά στην πολιτική. Γιατί  η πολιτική είναι δεδομένη. Ο ελληνικός καπιταλισμός θα πρέπει να κινείται στο διηνεκές στο πλαίσιο της σημερινής εφιαλτικής δημοσιονομικής στενότητας, προκειμένου να εξασφαλίζει τα συμφωνημένα «πρωτογενή πλεονάσματα» μέχρι το 2060. Αν κάποια στιγμή προκύψει ένα «παράθυρο ανάπτυξης», πέρα από τη μιζέρια του 1%-2% που διαφαίνεται για τα επόμενα χρόνια, οι ιμπεριαλιστές δανειστές έχουν κάθε δυνατότητα να το εκμεταλλευτούν, αυξάνοντας τις τοκοχρεολυτικές δόσεις.

Σε ό,τι αφορά το Δημόσιο, η πολιτική είναι επίσης καθορισμένη. Στα χρόνια των Μνημονίων κατάφεραν, με την εφαρμογή του κανόνα 1:10 (μια πρόσληψη για κάθε 10 αποχωρήσεις) να μειώσουν κατακόρυφα την απασχόληση, εξαθλιώνοντας τη δημόσια διοίκηση, ακόμα και σε τομείς άμεσου κοινωνικού ενδιαφέροντος (Υγεία, Παιδεία). Μόνο σε μπάτσους και καραβανάδες δεν κάνουν οικονομία. Αυτό που επιτεύχθηκε θεωρείται «διαρθρωτική μεταρρύθμιση» και ο ίδιος ο ΣΥΡΙΖΑ έχει αναλάβει υποχρέωση «μη επιστροφής». Προσλήψεις θα γίνουν, βέβαια, γιατί το κράτος πρέπει να λειτουργήσει στοιχειωδώς, όμως θα είναι υποπολλαπλάσιες από αυτές που τάζουν οι πολιτικοί απατεώνες του ΣΥΡΙΖΑ. Στα χρόνια των Μνημονίων έχει δημιουργηθεί μια καινούργια ισορροπία: στην Παιδεία τα κενά καλύπτονται εν μέρει με αναπληρωτές, στην Υγεία με επίκουρους και συμβασιούχους. Σε άλλους τομείς καλύπτουν τα κενά με «ωφελούμενους» των 500 ευρώ.

Αυτό θα συνεχιστεί και τα επόμενα χρόνια, είτε με ΣΥΡΙΖΑ είτε με ΝΔ. Για να έχουμε ένα μέτρο εκτίμησης των ψεύτικων προεκλογικών εξαγγελιών για δεκάδες χιλιάδες διορισμούς, δεν έχουμε παρά να θυμηθούμε τι έγινε με τους συμβασιούχους-παρατασιούχους των ΟΤΑ. Για να βοηθήσει την πουλημένη ΠΟΕ-ΟΤΑ να σπάσει την απεργία, ο Σκουρλέτης έβγαινε και δήλωνε ότι θα προκηρυχτεί διαγωνισμός και θα μοριοδοτηθούν όλοι οι συμβασιούχοι έτσι που να διοριστούν όλοι και να περισσεύουν και θέσεις. Το αποτέλεσμα του διαγωνισμού ήταν η πλειοψηφία απ' αυτούς τους εργάτες να χάσει τη δουλειά της. Και ο Σκουρλέτης να καλεί τους δημάρχους να τους απολύσουν και να πάρουν από τις προσωρινές λίστες του ΑΣΕΠ!

Πηγή: ΚΟΝΤΡΑ

Τα στερνά τιμούν τα πρώτα!

Της Αλέκας Ζορμπαλά

Όταν εφαρμόζεις πιστά την πολιτική των μνημονίων

Όταν ξεπούλησες χωρίς ντροπή το ΟΧΙ του δημοψηφίσματος

Όταν η βία και η καταστολή είναι συστατικά στοιχεία της πολιτικής σου

Όταν συναγελάζεσαι με τον Κασιδιάρη, ανέχεσαι ορδές παραστρατιωτικών να κάνουν εξωτερική πολιτική και τηρείς ενός λεπτού σιγή για τον αλλόφρονα της ΜΑΒΗ και έτσι, με την ανοχή σου, τις πράξεις ή τις παραλήψεις σου, θεριεύουν οι νεοναζί και βγαίνουν ξανά στους δρόμους οι φασίστες

Όταν έβαλες τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ τόσο βαθιά μέσα σε αυτό τον τόπο, όσο δεν είχε τολμήσει να ονειρευτεί ούτε ο πιο τελειωμένος φιλελές.
Τότε, είναι, μάλλον θράσος να περιμένεις να σε υποδεχτούν με ροδοπέταλα στο Πολυτεχνείο.

Οι δάφνες και οι περγαμηνές του παρελθόντος, ναι, υπαρκτές για κάποιους/ες, αλλά δεν χορηγούν δικαίωμα ασυλίας για τα εγκλήματα του τώρα!

Τα στερνά τιμούν τα πρώτα!

με αφορμή το γεγονός, ότι φοιτητές δεν επέτρεψαν σήμερα, νωρίς το πρωί, την είσοδο στο Πολυτεχνείο κυβερνητικής αντιπροσωπείας του Σύριζα

Άρον άρον εκδιώχθηκαν από το Πολυτεχνείο τα τσουτσέκια της Γερμανίας και του ΝΑΤΟ (βίντεο).

Όποιος επιδεικνύει χυδαίο θράσος, σίγουρα οφείλει να συνυπολογίσει και τις συνέπειες του θράσους του.

Τα ρεμάλια, που στηρίζουν και πλαισιώνουν (με το αζημίωτο βέβαια) την «ελληνική» κυβέρνηση του Βισύ, συνηθισμένοι στη βεβήλωση ιερών τόπων (πχ Καισαριανή), θέλησαν να βεβηλώσουν και φέτος το θυσιαστήριο του Πολυτεχνείου, πλην όμως έλαβαν την απάντηση, που τους άξιζε, η οποία (απάντηση) αποτελεί ελάχιστο φόρο τιμής στους νεκρούς αυτού του λαού.

Αντελήφθησαν, ότι  δεν υπάρχει καμία ανοχή πλέον, σε όσους δοσίλογους παριστάνουν τους αριστερούς, ξερνώντας υποκρισία και χυδαιότητα πάνω στο αίμα των τιμημένων νεκρών.

Ούτε σπιθαμή γης στα ντόπια μαντρόσκυλα της Μέρκελ και του Τραμπ!


Σαν σήμερα 16/11/1951 η πρώτη καταδίκη του Ν.Μπελογιάννη και συντρόφων του σε θάνατο

Του Γ. Γ.

Σαν σήμερα στις 16/11/1951 εκδίδεται η δικαστική απόφαση του Εκτακτου Στρατοδικείου που καταδικάζει τον Νίκο Μπελογιάννη και 11 συντρόφους του σε θάνατο κατηγορούμενοι βάση του Α.Ν. 509/1947 ότι έστησαν τον παράνομο μηχανισμό του ΚΚΕ.
Απόφαση που προκάλεσε διεθνή κατακραυγή και ο τότε πρωθυπουργός Νικόλαος Πλαστήρας αναγκάστηκε να μην την εφαρμόσει.

Το αστικό μετεμφυλιακό κράτος όμως διψούσε για αίμα. Ηθελε να σπείρει σε όλο τον ελληνικό λαό την τρομοκρατία και πάνω απ' όλα "μπαμπούλα" των εκτελεστικών αποσπασμάτων. Ετσι λίγους μήνες αργότερα κατασκευάζει άλλοι μια δίκη με τους ίδιους κατηγορουμένους και επιτυγχάνει αυτό που θέλει.

Ας τα πιάσουμε όμως τα πράγματα με την σειρά. Ο Νίκος Μπελογιάννης και η Ελλη Παππά, πρωτοκλασάτα στελέχη του ΚΚΕ, συλλαμβάνονται τον Δεκέμβρη του 1950 στο σπίτι του Τάκη Καλοφωλιά. Ακολουθεί μπαράζ συλλήψεων άλλων 90 στελεχών του ΚΚΕ.

Η Ασφάλεια πανηγυρίζει εκδίδοντας «Ανακοίνωσις» με φωτογραφίες του Μπελογιάννη και της Παππά, στην οποία αναγραφόταν: «Τα εικονιζόμενα πρόσωπα είναι λίαν επικίνδυνοι κομμουνισταί. Αμφότερα έχουν συλληφθή αλλά η Αστυνομία δεν εξακρίβωσε την κατοικίαν των. Εκείνοι, οίτινες εμίσθωσαν ή παρεχώρησαν εις αυτά κατοικίαν καλούνταν όπως ανακοινώσωσι τούτο το ταχύτερον εις την Υποδιεύθυνσιν Ασφαλείας Αθηνών προς αποφυγήν βαρύτατων ευθυνών. Πας πολίτης, όστις γνωρίζει τι σχετικώς με τα ανωτέρω πρόσωπα, θα παράσχη σπουδαίαν υπηρεσίαν εις το Κράτος αν σπεύση να ανακοινώση τούτο εις την ως άνω Αρχήν».



Ο Μπελογιάννης και η Παππά οδηγήθηκαν στη φυλακή και έμειναν στην απομόνωση μέχρι την πρώτη δίκη τους. Μέσα στη φυλακή, τον Αύγουστο του 1951, γεννήθηκε ο γιος τους Νίκος…

Επανερχόμαστε στην πρώτη δίκη του Μπελογιάννη και των συντρόφων του, που αναφέραμε αρχικά παραθέτοντας απόσπασμα από την συνέντευξη που έδωσε ο συγγραφέας του βιβλίου «Έτσι αγαπάμε εμείς την Ελλάδα» Σπύρος Σακελλαρόπουλος στη Μαριάννα Τζιαντζή για την εφημερίδα "Πριν" και στην οποία περιγράφει στιγμιότυπα της δίκης:

 Ύποπτες γυναικείες κουβέντες

Στην πρώτη δίκη, ένας αστυφύλακας καταθέτει για μια «ύποπτη» συνάντηση μεταξύ δύο κατηγορούμενων γυναικών, αν και παραδέχεται ότι δεν άκουσε τι έλεγαν. Ο συνήγορος υπεράσπισης τον ρωτά: «Εάν οι δύο αυτές γυναίκες μιλούσαν για την Αίγυπτο, για το Σουέζ, θα ήταν ύποπτο;» Απάντηση: «Βέβαια και θα ήταν ύποπτο. Τι θέλουν δύο γυναίκες να μιλούν για αυτά τα πράγματα;»

«Αφροδίτη, θα με σώσεις;»

Από την απολογία της Αφροδίτης Μανιάτη: «Το πόσο μάταιο, άδικο και αβέβαιο είναι το έργο που έχει αναλάβει η Γενική Ασφάλεια, το δείχνει η φράση του ανακριτή Τζαβέλλα, που τόσες και τόσες φορές, σε ύφος ερωτηματικό, μου έκανε: “Αφροδίτη, όταν αύριο τα πράγματα θα αλλάξουν, θα με σώσεις;».

«Αυτό είναι πλαστογραφία»

Ο Πέτρος Παπανικολάου, που δεν είναι μέλος του ΚΚΕ, παραδέχεται ότι έγραφε συνθήματα στους τοίχους, όπως «Αμνηστία», «Δημοκρατία», «Ειρήνη», «Ψωμί». Ο βασιλικός επίτροπος τον ρωτά: «Γιατί δίπλα σε αυτά τα ειρηνιστικά συνθήματα έγραφες και το ΚΚΕ;»

Παπανικολάου: «Το έγραφα γιατί μόνο το ΚΚΕ υιοθέτησε ειλικρινά τα συνθήματα της ειρήνης». Βασ. επίτροπος: «Αφού δεν είσαι μέλος του ΚΚΕ, πώς έγραφες κάτω από τα συνθήματα ΚΚΕ; Αυτό είναι πλαστογραφία. Έπρεπε να βάλεις το όνομά σου!»

Παπανικολάου: «Ευχαριστώ πολύ για την υπόδειξη! Αν έβαζα το όνομά μου, θα με έπιαναν αμέσως».

«Ήδη δικαζόμεθα ερήμην»

Οι κατηγορούμενοι ζητούν από την έδρα να τοποθετηθεί μικρόφωνο γιατί δεν ακούν έναν μάρτυρα. Ο πρόεδρος απαντά: «Εμείς δεν έχουμε λίρες απ᾽ έξω για να αγοράζουμε μικρόφωνα».
Μπελογιάννης: «Έχουν οι Αμερικανοί, κ. Πρόεδρε».
Πρόεδρος (εν θυμώ): «Θα αναγκασθώ να σας βγάλω έξω και θα δικασθήτε ερήμην».
Μπελογιάννης. «Ήδη δικαζόμεθα ερήμην, κ. Πρόεδρε, διότι δεν ακούμε την κατάθεσιν του μάρτυρος».

«Εμείς τους αυτοκτονούμε!»

Καλλιόπη Παπαδοπούλου: «Προκειμένου να υπογράψω δήλωσιν απειλήθηκα ότι θα με ρίψουν από την ταράτσα της Ασφάλειας. Μου είπε ένας αστυφύλακας ότι “οι αυτοκτονίες που ακούς δεν είναι αληθινές. Εμείς τους αυτοκτονούμε!” Καταγγέλλω τις ενυπόγραφες καταθέσεις μου στην Ασφάλεια ως προϊόν βίας».

Η χτισμένη στη βία μεταμέλεια

Λέει ο Μπελογιάννης στην απολογία του (στην πρώτη δίκη): «Απ᾽τον καιρό της Μεταξικής δικτατορίας έγιναν στην Ελλάδα 120.000 “δηλώσεις μετανοίας” […] με τη βία, με χίλιους δυο εκβιασμούς. Δημιουργείται όμως ένα σοβαρό κοινωνικό και εθνικό πρόβλημα. Μια παράταξη, η παράταξη της Δεξιάς, υποχρεώνει με τη βία μιαν άλλη παράταξη να αποκηρύξει τις ιδέες της, να σηκώνει τα χέρια ψηλά μπροστά στον κίνδυνο, να αρνιέται αυτό που πιστεύει. Το “μάθημα” αυτό δεν δίνεται μόνο στην Αριστερά αλλά και στους οπαδούς της Δεξιάς. Με λίγα λόγια διδάσκονται όλοι οι Έλληνες ότι, μπροστά στους κινδύνους και τις δοκιμασίες, για να σώσουν το τομάρι τους, να σηκώνουν ψηλά τα χέρια. Εύχομαι αυτοί που διδάσκουν τέτοια μαθήματα να μη δρέψουν τους καρπούς των κόπων τους».

Πλάι στο μεγαλείο ανθρώπων σαν τον Μπελογιάννη και άλλων συντρόφων του, ξετυλίγεται η τραγωδία εκείνων που συνεργάστηκαν με την Ασφάλεια, που δεν περιορίστηκαν στη δήλωση, αλλά κατέδωσαν φίλους και συντρόφους τους. Όπως είπε ένας από τους συνηγόρους υπεράσπισης: «Οι κατηγορούμενοι παρέμειναν επί επτά και πλέον μήνας εις την απομόνωσιν και ηδύνατο να εξέλθουν υπό τας εξής δύο προϋποθέσεις: (α) να αποκηρύξουν τον εαυτό τους, δηλαδή τας πολιτικάς και κοινωνικάς αυτών αντιλήψεις και (β) να βοηθήσουν το έργον της Γενικής Ασφαλείας, ήτοι να κατηγορήσουν άλλους φίλους των, γνωστούς των ή απλώς ομοϊδεάτας των».

Στο εδώλιο ο Στ. Πιττακός. Η υπεράσπιση ρωτά: «Στην Ασφάλεια πώς σου φέρθηκαν;». Τη στιγμή της ερωτήσεως, ο Πιττακός αρχίζει να κλαίει με λυγμούς. Του επαναλαμβάνεται η ερώτησις, αλλά ο Πιττακός δεν ημπορεί να απαντήσει και συνεχίζει τους λυγμούς. Μετ’ ολίγον αναλαμβάνει. Πιττακός (κλαίοντας): «Δεν έχω παράπονο… μου φέρθηκαν… καλά».

Συχνά οι κομμουνιστές έχουν επικριθεί για την «ξύλινη γλώσσα τους». Όπως εδώ το επίθετο ξύλινος ταιριάζει στις απολογίες των μεταμεληθέντων, που μοιάζουν βγαλμένες με καρμπόν: «Είμαι Έλλην πραγματικός και εις τας φλέβας μου ρέει αίμα ελληνικόν και ουχί πύον κομμουνιστικόν». «[…] εζήτησα να αποχρωματισθώ διότι είμαι γνησία Ελληνίς». «Θεωρώ το ΚΚΕ ως εσμόν τυχοδιωκτών σκοπούντων την συμφοράν της Ελλάδος». «Σήμερον η Ελληνική μου Ψυχή εξανίσταται διά τας αντεθνικάς πράξεις του ΚΚΕ, επανελθών ειλικρινώς εις τους κόλπους της κοινωνίας και διαρρήξας κάθε δεσμόν με το ΚΚΕ».

Λεβεντιά, περηφάνια και ανθρωπιά συναντάμε στις απολογίες αρκετών κατηγορούμενων που αρχικά κλονίστηκαν, υπέγραψαν καταθέσεις που ενοχοποιούσαν τον εαυτό τους, αλλά στη συνέχεια ανακάλεσαν τα όσα είπαν – και πλήρωσαν ακριβά αυτή την ανάκληση.
Στο νου μου έρχεται το βιβλίο "Αυτοί που βούλιαξαν και αυτοί που σώθηκαν" του Πρίμο Λέβι. Εκείνοι που γλίτωσαν τη φυλάκιση και τη ζωή τους είναι αυτοί που βούλιαξαν μες στο ψέμα, την προδοσία, την ντροπή.

Κι αυτοί που πλήρωσαν, που καταδικάστηκαν δεν έσωσαν μόνο την προσωπική τους τιμή αλλά και την τιμή των επόμενων γενιών κομμουνιστών.

Ζοζέ Σαραμάγκου (Γεννήθηκε σαν σήμερα στις 16/11/1922 ): «Ο κομμουνισμός είναι στις ορμόνες μου»

«Aς ιδιωτικοποιηθούν τα πάντα, 
 ας ιδιωτικοποιηθεί η θάλασσα και ο ουρανός, ας ιδιωτικοποιηθεί το νερό και ο αέρας, 
ας ιδιωτικοποιηθεί η Δικαιοσύνη και ο Νόμος, ας ιδιωτικοποιηθεί και το περαστικό σύννεφο, ας ιδιωτικοποιηθεί το όνειρο, ειδικά στην περίπτωση που γίνεται την ημέρα και με τα μάτια ανοιχτά. 

Και σαν κορωνίδα όλων των ιδιωτικοποιήσεων, ιδιωτικοποιήστε τα Κράτη, παραδώστε επιτέλους την εκμετάλλευση υμών των ιδίων σε εταιρίες του ιδιωτικού τομέα με διεθνή διαγωνισμό. Διότι εκεί ακριβώς βρίσκεται η σωτηρία του κόσμου… 

Και μια και μπήκατε στον κόπο, ιδιωτικοποιήστε στο φινάλε και την πουτάνα την μάνα που σας γέννησε.» 

 Ζοζέ Σαραμάγκου 

Σαν σήμερα στις 16/11/1922  γεννιέται ο συγγραφέας που αγάπησε τη ζωή και τον άνθρωπο, ο κομμουνιστής δημιουργός Ζοζέ Σαραμάγκου.

Παρά το Νόμπελ (1998) και τη διεθνή αναγνώριση, ο Πορτογάλος συγγραφέας εξακολούθησε να είναι παραγωγικός και πάντα πρόθυμος να στηλιτεύσει τις παρεκτροπές των απανταχού ισχυρών.

Υπερασπίστηκε το δικαίωμα των Παλαιστινίων να ζήσουν σε μια δική τους πατρίδα συγκρίνοντας τη ζωή στους καταυλισμούς των προσφύγων στην Παλαιστίνη με το Αουσβιτς, ξεσηκώνοντας αντιδράσεις.

Ενωσε τη φωνή του με τους Ζαπατίστας στη ζούγκλα του Μεξικού και με τους Βεδουίνους στη Δυτική Σαχάρα. Και δε δίστασε ποτέ να ασκήσει κριτική σε προέδρους όπως ο Μπους και να αποκαλέσει τον Μπερλουσκόνι εμετικό.

 Οσο για την «Ευρώπη των πολιτών», στα μάτια του Σαραμάγκου δεν ήταν παρά «μια κακόγουστη φάρσα, ένας μύθος για να κοιμόμαστε όρθιοι, στην εποχή όπου ο παγκόσμιος φιλελευθερισμός είναι μια όχι και τόσο καινούρια μορφή του ολοκληρωτισμού». 

Κατά τη διάρκεια του πολέμου στο Λίβανο, το 2006, υπέγραψε δήλωση μαζί με άλλους διανοούμενους, καταδικάζοντας αυτό που χαρακτηρίζει ως «πολύχρονη στρατιωτική, οικονομική και γεωπολιτική πρακτική, της οποίας ο πολιτικός σκοπός δεν είναι τίποτα λιγότερο παρά η εξολόθρευση του παλαιστινιακού λαού». Ενώ, με κάθε ευκαιρία εξέφραζε την αλληλεγγύη του στην Κούβα, ζητώντας την άρση του βάρβαρου αποκλεισμού από τις ΗΠΑ.

Οπως και, με κάθε ευκαιρία, δε δίσταζε να συστήνεται όχι μόνον ως άθεος, αλλά και ως κομμουνιστής. «Ο κομμουνισμός είναι στις ορμόνες μου», έλεγε σε μία από τις τελευταίες συνεντεύξεις του. «Οπως το σώμα μου έχει ορμόνες που κάνουν τα γένια μου να μεγαλώνουν, έτσι έχει κι ορμόνες που με κάνουν κομμουνιστή. Δεν πρόκειται να αλλάξω, θα ήταν ντροπή να γίνω κάποιος άλλος».

Τα παραπάνω είναι μέρος ενός άρθρου  που υπέγραφε η Σοφία Αδαμίδου στον "Ριζοσπάστη" στις 27 Ιούνη 2010.

O Ζοζέ Σαραμάγκου άφησε την τελευταία του πνοή στις 18/6/2010.


   Διαβάστε επίσης:

"..ιδιωτικοποιήστε στο φινάλε την πουτάνα την μάνα που σας γέννησε.."

Σαν σήμερα το 1980 οι μπάτσοι δολοφονούσαν Κουμή και Κανελλοπούλου

Σαν σήμερα το 1980 δολοφονήθηκαν από μπάτσους των ΜΑΤ η 20χρονη εργάτρια Σταματία Κανελλοπούλου και ο 26χρονος Κύπριος φοιτητής της Νομικής Ιάκωβος Κουμής. 

Οι μπάτσοι δολοφόνοι δεν βρέθηκαν και δεν τιμωρήθηκαν ποτέ.

Η ΕΔΕ που διατάχτηκε, όπως συμβαίνει συνήθως σ' αυτές τις περιπτώσεις δεν είχε κανένα αποτέλεσμα.

Την ίδια μέρα είχαμε δυο τουλάχιστον τραυματισμούς από αστυνομικά περίστροφα ενώ η αστυνομική βία είχε αποτέλεσμα πολλά εκατοντάδες σπασμένα κεφάλια διαδηλωτών, συλλήψεις κ.λ.π.

Για την ιστορία να αναφέρουμε ότι η κυβέρνηση τότε είχε απαγορεύσει την πορεία του Πολυτεχνείου πέρα από την πλατεία Συντάγματος.

Η απόφαση της κυβέρνησης είχε γίνει δεκτή από την πλειοψηφία της ΕΦΕΕ (ΠΑΣΟΚ-ΚΚΕ) ενώ η μειοψηφία της ΕΦΕΕ (ΠΠΣΠ, ΑΑΣΠΕ, ΕΚΟΝ Ρήγας Φεραίος-Β' Πανελλαδική) έκανε κάλεσμα για πορεία μέχρι την αμερικάνικη πρεσβεία.

Ανταποκρίθηκαν χιλιάδες άτομα και τότε η νύχτα της 16 Νοέμβρη του 1980 μετατράπηκε σε νύχτα του «Αγίου Βαρθολομαίου».
Αφιονισμένοι ΜΑΤατζήδες ξεχύθηκαν χτυπώντας, σε μια τεράστια ακτίνα γύρω από το κέντρο των Αθηνών οτιδήποτε έμψυχο έβρισκαν μπροστά τους.

Και το φινάλε από τις στήλες του «Ιου» της «Ελευθεροτυπίας»:
«Στις 22.11.1980, στη Βουλή, διεξήχθη πολύωρη συζήτηση για τις οδομαχίες, την ευθύνη και το μέλλον της Δημοκρατίας. Ο Ζίγδης πάλι ήξερε με ποιους είναι. Στην κινδυνολογία περί "εκτροπής από ύποπτα στοιχεία" που υποστήριζαν οι περισσότεροι συνάδελφοί του, ο Ζίγδης αντέτασσε τα πραγματικά περιστατικά και δεν είχε καμιά πρόθεση να συγκαλύψει τα όργανα του κράτους για το καλό της χώρας.

"Και ο Αρχάγγελος Μιχαήλ σπάθην κρατεί στα χέρια του για να αμυνθεί εναντίον των δαιμόνων. Δεν κρατεί άνθη", έλεγε ο Γ. Ράλλης, δικαιολογώντας το έργο των ΜΑΤ.

Ο Ζίγδης δεν συγκινήθηκε: "Η βασική αιτία του κακού είναι ότι η κυβέρνηση διατηρεί ένα Σώμα που αποτελεί ντροπή, τα ΜΑΤ. 
Δεν είναι αστυνομία αυτό, αυτό είναι Σώμα ΕΣ-ΕΣ, είναι χειρότερο από την ΕΣΑ, τα μέλη του είναι κακούργοι, όχι ότι οι άνθρωποι γεννήθηκαν κακούργοι, αλλά εκπαιδεύονται για να γίνουν κακούργοι
Τους είδα στη Ρόδο, όπου επιτέθηκαν εναντίον ενός λαού που έκανε μια ειρηνική παρέλαση. Επιτέθηκαν με τέτοια λύσσα, που δεν έχω δει ούτε στους Ιταλούς φασίστες, όταν ήμουν παιδί στη Ρόδο (...) Ας έχουμε μια ειδική συνεδρίαση για το αν μπορεί μια Δημοκρατία να διατηρεί κρατικά όργανα , τύπου ΜΑΤ
Αυτά είναι μόνο για τους 'Χίτλερ', μόνο για τους 'Μουσολίνι'. Είναι αδιανόητο να υπάρχουν σε μια δημοκρατική Πολιτεία".
(σ.σ σαν να μην πέρασε ούτε μια μέρα από τότε που "ζωγράφιζε" τον ρόλο των ΜΑΤ ο Ζίγδης).

Στην ίδια συζήτηση, οι πιο προσγειωμένοι ηγέτες της αντιπολίτευσης, Παπανδρέου και Φλωράκης, αρκέστηκαν σε υποδείξεις περί του χώρου και του χρόνου κατά τον οποίο οι αστυνομικές δυνάμεις θα έπρεπε να ανοίξουν τα κεφάλια των διαδηλωτών. 

"Θα ήταν σε θέση, πραγματικά, η Αστυνομία στο σημείο της σύγκρουσης να προχωρήσει με ελιγμό τέτοιο, ώστε να αποκοπεί, το επαναλαμβάνω, το σώμα των 2.000 εξτρεμιστών και εκεί να τους αντιμετωπίσει", έλεγε ο Ανδρέας. Ηξερε ότι για να φτάσει στην εξουσία όφειλε να κάνει ορισμένες υποχωρήσεις».

Πίσω από τους λούμπεν τύπους, σαν τον Τσουκαλά, είναι το "μεγάλο αφεντικό".

Γράφει ο mitsos175.

Τι είναι ο Τσουκαλάς; «- Είναι υβριστής, ρατσιστής, ανόητος, παλαβός…» Είναι πρώτα και κύρια υπάλληλος. Είναι υπάλληλος μιας ΠΑΕ. Μιας Ανώνυμης Εταιρίας. Εκφράζει πάνω απ’ όλα τη γνώμη του εκάστοτε προέδρου της συγκεκριμένης επιχείρησης.
Της ΠΑΕ Ολυμπιακός, που καμία σχέση δεν έχει με την ιστορία και την ομάδα του Θρύλου, όπως άλλωστε (κατά τη γνώμη μου) καμιά ΠΑΕ δεν έχει σχέση με τον αθλητισμό παρά μόνο με το κέρδος.

Οι περισσότερες ΠΑΕ δεν είναι κερδοφόρες, λειτουργούν όμως ως μοχλός πίεσης -διαθέτοντας "οπαδικό στρατό"-  των πλουσίων επιχειρηματιών προς τους πολιτικούς, ώστε να εξασφαλίσουν άλλες εταιρίες τους μεγάλες δουλειές.
Όσο "μεγαλύτερο" είναι το όνομα μιας ποδοσφαιρικής ομάδας που καπηλεύεται ένας καπιταλιστής, τόσο μεγαλύτερη επιρροή και δυνατότητα παρέμβασης στους επιχειρηματικούς σχεδιασμούς του, αποκτά ο ίδιος. 
Οι χούλιγκαν και οι τύποι που βρίζουν από τα κανάλια, στο όνομα πάντα του "οπαδικού πατριωτισμού", είναι υπάλληλοι αυτών των εταιριών και δρουν κατ’ εντολή του εκάστοτε πρόεδρου. 

Ο Τσουκαλάς λοιπόν έβρισε χυδαία τον παίχτη του Παναθηναϊκού. Δεν είναι πρώτη φορά που χρησιμοποιεί ρατσιστικό λόγο. Το 2003 είχε κάνει χειρότερα. Υπήρξε καταγγελία στο idymedia και δεν ασχολήθηκε κανένας εκτός από κάποιους σχολιασμούς.
Δεν σκέφτεται καν (η σκέψη βέβαια προϋποθέτει μυαλό) ότι υπάρχουν ξένοι παίχτες και στον Ολυμπιακό. Κι αυτοί θα έπρεπε να παραπονεθούν, αφού ο ρατσισμός αφορά όλους μας.

Το ξαναλέω, ο Τσουκαλάς είναι ότι είναι ο πρόεδρος. Σκοπός του είναι η πρόκληση, η δημιουργία έντασης, ο φανατισμός, ώστε να μπορεί ο κάθε πρόεδρος να επιβάλλεται και να καθοδηγεί τις οπαδικές μάζες. Οι χαχόλοι που βρίζουν ή χτυπούν παίζουν πολύ σημαντικό ρόλο σ’ αυτό το διχασμό των εργαζομένων και τη δημιουργία εταιρικού στρατού. 

Ο ίδιος ο Τσουκαλάς βλάπτει τον Ολυμπιακό με όσα λέει. Υποτιμώντας τις άλλες ομάδες, απαξιώνεις τη δική σου. Τι νόημα έχει να νικήσεις κάποιους που «σέρνονται» πχ; Και δεν είναι ρεζιλίκι να χάσεις από κάποιους που «δεν έχουν ομάδα»;
Η δική σου, που ήταν ομαδάρα, γιατί δεν κέρδισε; Είναι άλλο να πεις «παίξαμε, αλλά έπαιξαν καλύτερα» κι άλλο οι ύβρεις. Κάποιες φορές οι παίχτες θα παίξουν καλά, κάποιες όχι. Κάποιες ο αντίπαλος είναι καλύτερα προετοιμασμένος. Αυτό είναι η ομορφιά του αθλητισμού. Η προσπάθεια, η ευγενής άμιλλα, η έκπληξη, όλα αυτά δηλαδή που κατέστρεψαν οι παράγκες.
Τα πρωταθλήματα κρίνονται από πριν! Είναι αυτό ποδόσφαιρο; Και αυτός που υπερασπίζεται τα χάλια και τα λάθη της διεύθυνσης τι είναι; Σοβαρός πάντως όχι. Ούτε φυσικά φίλαθλος.

Αυτά βέβαια τα βλέπει ο κόσμος. Τον παρακολουθούν αρκετοί για να γελάσουν. Αλλά ο ρατσισμός δεν είναι για γέλια. Πολλές φορές η ακροδεξιά σωματοφυλακή των πλουσίων κρύφτηκε στις κερκίδες. Είναι γνωστά τα ρατσιστικά και φασιστικά συνθήματα δήθεν κατά των αντίπαλων ομάδων.
Πίσω από τους λούμπεν είναι το μεγάλο αφεντικό. Αυτός που χαρτζιλικώνει κάθε «περίπτωση», για να βρίσει και να προκαλεί.
Όσο για τον Τάκη «άλλαξε ομάδα», αφού άλλαξε αφεντικό. Από ΠΑΣΟΚ, έγινε ΝΔ, ίσως και Χρυσή Αυγή. Εντάξει, δεν πήγε και πολύ μακριά. Αν πάρει την ΠΑΕ Συριζαίος, τον βλέπω για προσκύνημα στο Αθαμάνιο.

Τώρα που είπα ΣΥΡΙΖΑ. Ο Αλέξης έβαλε τη φανέλα του Αντετοκούνμπο, μπράβο. Τέλειωσε σχεδόν το 2018, προεκλογικό το 2019

Αλέξη, τις φανέλες όσων πνίγηκαν στο Αιγαίο και όσων κλείσατε στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, τι θα τις κάνεις;
Εκτός των άλλων είσαι και απίστευτα υποκριτής αφού υλοποιείς μια δεξιά πολιτική σε όλους τους τομείς και για τις πολιτικές σου σκοπιμότητες ταυτόχρονα καταδικάζεις τον ρατσισμό. 

Και κάτι τελευταίο. Αν δεν ήταν διάσημος και ικανότατος παίχτης ο Θανάσης, με παγκόσμια αναγνώριση, ίσως ήταν κι αυτός φυλακισμένος, μαζί μ’ άλλους αθώους σε κάποιο στρατόπεδο συγκέντρωσης μεταναστών. (Για να μην υποθέσω ότι μπορεί να είχε την κατάληξη του 27χρονου Πακιστανού εργάτη Σαχζάτ Λουκμάν, που δολοφονήθηκε από χρυσαυγίτες).
Για σκεφτείτε το κι αυτό… 

ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ, 45 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ Πάντα αδικαίωτα τα αιτήματα

Από ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ , Πέμπτη, 15 Νοεμβρίου 2018 | 11:46 μ.μ.

Πηγή: ΚΟΝΤΡΑ  

ΠΟΡΕΙΑ ΣΤΗΝ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗ ΠΡΕΣΒΕΙΑ

ΣΑΒΒΑΤΟ 17 ΝΟΕΜΒΡΗ 2018

ΠΡΟΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ στην ΚΛΑΥΘΜΩΝΟΣ 4μμ

Σήμερα συμπληρώνονται 45 χρόνια από την εξέγερση του Πολυτεχνείου, που σήμανε την αντίστροφη μέτρηση για την πτώση της χούντας και την παράδοση της εξουσίας από τη στρατιωτικοφασιστική δικτατορία στην αστική κοινοβουλευτική δημοκρατία.

«Ο αγώνας συνεχίζεται» είναι ένα από τα συνθήματα που επικρατούν τέτοια μέρα κάθε χρόνο, από την πτώση της χούντας μέχρι σήμερα. Το «ο αγώνας τώρα δικαιώνεται», που προσπάθησε να περάσει το ΠΑΣΟΚ, ουδέποτε έγινε κυρίαρχο και κάποια στιγμή έγινε θρύψαλα, μαζί με το άλλοτε κραταιό κόμμα της ελληνικής σοσιαλδημοκρατίας, που προσπάθησε να ενσωματώσει την αγωνιστική ιστορική μνήμη στην κυρίαρχη ιδεολογία.

Μια νέα σοσιαλδημοκρατία, φορώντας τη μάσκα της «αριστεράς» και των «κινημάτων», ήρθε ν' αντικαταστήσει την παλιά, κάνοντας ακόμα πιο επίκαιρα τα αδικαίωτα αιτήματα του Νοέμβρη του 2017. Ιδιαίτερα την αντιιμπεριαλιστική-αντιαμερικάνικη διάσταση εκείνης της εξέγερσης.

Mε την κυβέρνηση των Τσιπροκαμμένων, η εγγενής αμερικανοδουλεία της ελληνικής αστικής τάξης και του πολιτικού της προσωπικού πέταξε τη μάσκα που φορούσαν οι προηγούμενες αστικές κυβερνήσεις και εμφανίστηκε με το πρόσωπο που εμφανιζόταν την εποχή του μοναρχοφασισμού και της χούντας. Το «στρατηγέ ιδού ο στρατός σας», έγινε «στρατηγέ ιδού η επικράτειά σας, διαλέξτε πού θα τοποθετήσετε τις στρατιωτικές σας δυνάμεις». Η περιδεής εμφάνιση του Τσίπρα μπροστά στον «διαβολικά καλό» Τραμπ και οι όρκοι πίστης στις «κοινές αξίες» με τον ματοβαμμένο αμερικάνικο ιμπεριαλισμό, μας έδωσε ένα μέτρο της αμερικανοδουλείας.

Η «στρατηγική συμμαχία» με τις ΗΠΑ και η «στρατηγική συμμαχία» με το σιωνιστικό μόρφωμα του Ισραήλ αποτελούν την κορωνίδα της εξωτερικής πολιτικής του ελληνικού αστικού κράτους, για την οποία επαίρονται ο Τσίπρας και ο ακροδεξιός κυβερνητικός του εταίρος. Δε χρειάζεται να πούμε τι σημαίνει αυτό για τον ελληνικό λαό, σε τι κινδύνους βάζει τη χώρα μας, σε τι βαθμό στρέφεται ενάντια στον αδελφό παλαιστινιακό λαό, αυτό το διαχρονικό σύμβολο του αγώνα για την ελευθερία.
«Εξω αι ΗΠΑ», «Εξω του ΝΑΤΟ» έγραψαν οι εξεγερμένοι του 1973 στις κολόνες που στηρίζουν την κεντρική πύλη του Πολυτεχνείου. Αυτής που έριξε το τανκ της χούντας. Σχεδόν μισό αιώνα από τότε, αυτά τα συνθήματα παραμένουν το ίδιο επίκαιρα και πρέπει να τα φωνάζουμε, σε πείσμα των αμερικανόδουλων αστών πολιτικών και των οπαδών του σύγχρονου ραγιαδισμού.

Δε θ' ανοίξουμε συζήτηση μ' εκείνους που παρελαύνουν από τα ραδιοτηλεοπτικά μικρόφωνα τούτες τις μέρες, κουνώντας τα τενεκεδένια παράσημα μιας νιότης που 'δειχνε πως θα γινόταν άλλοι. Αλίμονο αν η αστική προπαγάνδα, η αυστηρά ελεγχόμενη από πανίσχυρα μιντιακά κέντρα, ενδιαφερόταν να αναδείξει το πραγματικό πνεύμα εκείνης της εξέγερσης και να το συνδέσει με το «διά ταύτα» της εποχής μας.  Αυτή είναι δουλειά των εκμεταλλευόμενων, όχι των εκμεταλλευτών, των καταπιεζόμενων, όχι των καταπιεστών.

Στο κομβικό ερώτημα για το χαρακτήρα της εξέγερσης του Πολυτεχνείου το 1973, η δική μας απάντηση έχει εκτεθεί: Από την άποψη των κινητήριων δυνάμεών της σίγουρα δεν ήταν ταξική εξέγερση, αφού στηρίχτηκε κυρίως από φοιτητές, όμως ένα κομμάτι της εργατικής πρωτοπορίας την αγκάλιασε, συμμετείχε σ’ αυτή και αυτό προσέδωσε στην εξέγερση και ταξικά χαρακτηριστικά. Από την άποψη των προταγμάτων της τα πράγματα υπήρξαν ακόμη πιο θολά, καθώς όλα τα αντιδικτατορικά πολιτικά ρεύματα συμμετείχαν και προσπαθούσαν να επηρεάσουν τα πράγματα, χωρίς κανένα να είναι σε θέση να βάλει τη σφραγίδα του, όπως για παράδειγμα έβαλαν τη σφραγίδα τους στην Οκτωβριανή Επανάσταση οι Μπολσεβίκοι. Στο Πολυτεχνείο υπήρχαν από οπαδοί της αστικής δημοκρατίας μέχρι οπαδοί του κομμουνισμού. Οι δεύτεροι ήταν ασφαλώς πιο συγκροτημένοι, πιο οργανωμένοι, πιο αποφασισμένοι και επομένως βρίσκονταν πιο κοντά στο πνεύμα εκείνων που έσπασαν τα δεσμά του φόβου και βγήκαν στον αγώνα. Αντίθετα, για τους οπαδούς της αστικής δημοκρατίας τέτοιες μορφές αγώνα είναι από «άγνωστη γη» έως εχθρικές. Και βέβαια, σε μια αυθόρμητη εξέγερση δεν μπορούμε ν’ αναζητούμε καθαρά ιδεολογικοπολιτικά προτάγματα. Το αντιδικτατορικό ήταν το κυρίαρχο πρόταγμα, όμως αλλιώς το εννοούσαν οι κομμουνιστές και αλλιώς οι σοσιαλδημοκράτες.

Αποτιμώντας την εξέγερση του Πολυτεχνείου, υπό το φως των σημερινών αναγκών, στεκόμαστε σε δυο βασικά χαρακτηριστικά της.

Πρώτο, στο εξεγερτικό πνεύμα, το ξεπέρασμα κάθε είδους φόβου. Υπήρχε χούντα, τα πολυβόλα κροτάλιζαν, τα κρατητήρια είχαν μεταβληθεί σε μακελειά, όμως ο πόθος για την ελευθερία από τη μια και το πνεύμα της συλλογικότητας από την άλλη δημιούργησαν ένα γεγονός που θα στέκεται πάντα ψηλά στη νεοελληνική ιστορία. Πρόκειται γι’ αυτό που ονομάζουμε μαζικό ηρωισμό και διάθεση θυσίας, που διαλύει τα πολλά «εγώ» και δημιουργεί ένα μεγάλο «εμείς» (με όλες τις αντιφάσεις του), έτοιμο να πυρπολήσει και να πυρποληθεί για ένα μεγάλο σκοπό.

Δεύτερο, στα όρια που έθετε στην εξέγερση ο αυθόρμητος χαρακτήρας της. Δεν έφταιγε γι’ αυτό η νεολαία που εξεγέρθηκε. Εφταιγαν εκείνοι που παρίσταναν τη φυσική ηγεσία, καπηλευόμενοι αγώνες προγενέστερων εποχών. Oι εξεγέρσεις ωριμάζουν μέσα στο κοινωνικό γίγνεσθαι. Οι οργανωμένες πρωτοπορίες είναι αυτές που μπορούν να τις μπολιάσουν με επαναστατικές ιδέες, να τις βοηθήσουν να συγκροτηθούν πολιτικά και οργανωτικά, να αναπτύξουν τη δυναμική τους, να δημιουργήσουν προϋποθέσεις νίκης. Ολ’ αυτά έλειπαν από την εξέγερση του Νοέμβρη του ‘73, γιατί η οργανωμένη επαναστατική πρωτοπορία είχε προ πολλού διαβεί τον αστικό Ρουβίκωνα. Η αναθεωρητική ηγεσία είχε ξεπουλήσει τις επαναστατικές παραδόσεις του ΚΚΕ και έψαχνε μια θεσούλα κάτω από τον αστικό ήλιο. Δεν υπήρχε φυσική ηγεσία σ’ αυτό το ηρωικό εξεγερτικό γεγονός, γιατί οι ομάδες της λεγόμενης άκρας Αριστεράς αδυνατούσαν να παίξουν αυτό το ρόλο.

Χαρακτηρίζονταν από επαναστατικό πνεύμα, αλλά και από αυθορμητίστικες απόψεις.

Σήμερα, 45 χρόνια από τότε, έχουμε ανάγκη και το εξεγερτικό πνεύμα και την επαναστατική πολιτική ηγεσία. Αν το 1973 το εξεγερτικό πνεύμα περίσσευε και η επαναστατική πολιτική ηγεσία έλειπε, σήμερα λείπουν και τα δύο. Καιρός να καταπιαστούμε με το καθήκον της συγκρότησης μιας επαναστατικής πολιτικής ηγεσίας, ικανής να «συγχωνεύεται» με το αυθόρμητο κίνημα των εργατικών και νεολαιίστικων μαζών οδηγώντας το στο δρόμο της κοινωνικής απελευθέρωσης.

Bίντεο

 
Copyright © ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ
Powered by Blogger