Νεοτερα

Ο Στάλιν, πιο επίκαιρος από ποτέ

Από ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ , Τρίτη, 22 Αυγούστου 2017 | 11:24 μ.μ.

Γράφει ο mitsos175.      

«Το μεγάλο ευτύχημα για τη Ρωσία ήταν ότι στα χρόνια των δυσκολότατων δοκιμασιών επικεφαλής της χώρας ήταν ο μεγαλοφυής και ακλόνητος στρατηλάτης Ι.Β. Στάλιν. Ήταν ο πιο επιφανής, επιβεβλημένη, αξιοσέβαστη προσωπικότητα στη ρευστή και σκληρή εποχή της περιόδου εκείνης, στην οποία κύλησε η ζωή του. Ο Στάλιν ήταν άνθρωπος ασυνήθιστης ενέργειας, πολυμορφωμένος και ακατάβλητης ισχυρής θέλησης. Δριμύς, σκληρός και αμείλικτος συζητητής, σε σημείο που, παρά τη μαθητεία μου στο Βρετανικό Κοινοβούλιο, μου ήταν αδύνατο να τον αντιμετωπίσω. 

Ο Στάλιν πριν απ' όλα κατείχε σε μεγάλο βαθμό το αίσθημα του χιούμορ και του σαρκασμού, την ικανότητα να αντιλαμβάνεται ακριβώς τον συνομιλητή του και να εκφράζει τη σκέψη του. Τους λόγους του ο Στάλιν τους έγραφε μόνος του. Στα έργα του αντηχούσε πάντα η εκτελεστική δύναμη. Η δύναμη αυτή ήταν τόσο μεγάλη, ώστε αναδείχτηκε σε ανεπανάληπτο ηγέτη των καθοδηγητών των κρατών όλων των εποχών και όλων των λαών. 

Ο Στάλιν προξενούσε μεγαλειώδικη εντύπωση. Η επιρροή του στους ανθρώπους ήταν ακαταμάχητη. Όταν έμπαινε στην αίθουσα συνεδριάσεων της Διάσκεψης της Γιάλτας όλοι εμείς σηκωνόμασταν όρθιοι σάμπως να μας πρόσταζε κανείς και είναι αξιοπερίεργο και ανεξήγητο γιατί στεκόμασταν σε στάση προσοχής. Διακατέχονταν από βαθιά, απαλλαγμένη από κάθε πανικό, λογική και συνετή σοφίας. Ήταν ανυπέρβλητος τεχνίτης να βρίσκει στις δύσκολες στιγμές διέξοδο και από τις πιο αδιέξοδες καταστάσεις. Επιπλέον ο Στάλιν στις πιο κρίσιμες στιγμές όπως και σε στιγμές θριάμβου ήταν το ίδιο συγκρατημένος και ποτέ δεν υπέκυψε σε φαντασιώσεις. Ήταν μια ασυνήθιστα πολυσύνθετη προσωπικότητα. 

Ο Στάλιν δημιούργησε και καθυπόταξε μια τεράστια αυτοκρατορία. Ήταν ο άνθρωπος ο οποίος εκμηδένισε τον εχθρό του με τη βοήθεια του ίδιου του εχθρού του. Μάλιστα ανάγκασε κι εμάς, που μας ονόμαζε ιμπεριαλιστές να πολεμήσουμε ενάντια στους ιμπεριαλιστές. 
Ο Στάλιν υπήρξε ο μέγιστος, απαράμιλλος δικτάτορας, ο οποίος παρέλαβε τη Ρωσία με ξύλινο αλέτρι και την άφησε μια πυρηνική υπερδύναμη. Όχι, ότι και να λένε γι' αυτόν, η ιστορία και οι λαοί τέτοιους ανθρώπους δεν τους ξεχνούν... 

Εγώ σηκώνομαι το πρωί και προσεύχομαι να είναι ο Στάλιν ζωντανός, υγιής. Μόνο ο Στάλιν θα σώσει τον κόσμο». 

Ουίνστον Τσώρτσιλ. 

Παρόμοιους ύμνους έλεγαν και οι Αμερικάνοι για τον ηγέτη της Σοβιετικής Ένωσης ως το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Μετά ο εχθρός άλλαξε. Όμως ακόμα και μετά το θάνατό του, ο Στάλιν συκοφαντήθηκε όσο κανείς άλλος, συκοφαντείται ακόμα και σήμερα!

Αμέτρητα τα ψέματα κι οι αθλιότητες. Γιατί όμως; Διότι ο κίνδυνος για τους Καπιταλιστές είναι διαχρονικός. Ο Στάλιν δεν ήταν απλά ένας ηγέτης μιας μεγάλης δύναμης. Ήταν το λαμπρό παράδειγμα θάρρους, εντιμότητας, και ικανότητας. Αυτό το θάρρος το μετέδωσε στους απλούς στρατιώτες περισσότερο με τα έργα παρά με τα λόγια.

Επίσης εφάρμοσε το Μαρξισμό. Συνέχισε την πολιτική του Λένιν, πήρε μια φτωχή χώρα και παρέδωσε μια υπερδύναμη. Έδειξε πως ο Κομμουνισμός αντέχει σε δοκιμασίες. Αντιμετώπισε ένα στρατό εκατομμύριων άριστα εξοπλισμένο, που είχε γονατίσει πιο πριν όλους τους αντιπάλους του.

Οι Βρετανοί είχαν ήδη ηττηθεί σε Σκανδιναβία και Γαλλία. Άραγε τι θα γίνονταν, αν ο Ρόμελ, που είχε μόλις 116.000 στρατιώτες είχε έστω το 1/10 από τους 3.700.000 Γερμανούς που ξεκίνησαν την εισβολή στην ΕΣΣΔ; Θα υπήρχε ελπίδα για τους 200.000 Βρετανούς στο Ελ Αλαμέιν; Στο Ανατολικό Μέτωπο συνολικά σκοτώθηκαν πάνω από 6.000.000 ναζί. Αυτή η τιτανομαχία τα απαιτούσε όλα: Στρατό, εξοπλισμό, ηθικό, σχέδιο και ηγεσία που να εμπνέει. Που να μην κάνει λάθη και να παίρνει δύσκολες αποφάσεις αμέσως.

Ο Στάλιν πράγματι έσωσε τον κόσμο. Αυτό είναι το μοναδικό του «έγκλημα». Γιατί οι πλούσιοι που έθρεψαν, που χρηματοδότησαν τους ναζί, ήθελαν την καταστροφή και τη «νέα τάξη» του Χίτλερ, ώστε να εκμεταλλεύονται τους «δούλους». Ο Στάλιν, πιο επίκαιρος από ποτέ, είναι πάντα εκείνος που κατέστρεψε τα σχέδια των ιμπεριαλιστών. Αυτό δεν πρόκειται να του το συγχωρέσουν…             

Ο "Σταλινισμός" ως κοινωνικό - πολιτικό φαινόμενο

Το παρακάτω κείμενο μας το έστειλε ο αναγνώστης μας Κ. Μ.    

Το κείμενο-κριτική που ακολουθεί γράφτηκε από αείμνηστο κομμουνιστή Βασίλη  Ραφαηλίδη πριν από 30 χρόνια, απ΄ αφορμή την ταινία  η «Μετάνοια» του Γεωργιανού  σκηνοθέτη Τεγκίζ Αμπουλάντζε και είναι από τη συλλογή ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ εκδόσεις αιγόκερως. Πρωτοδημοσιεύτηκε στην εφημερίδα το ΕΘΝΟΣ και ο υπότιτλος  της κριτικής  επιγράφεται:
                         
Ο ΣΤΑΛΙΝΙΚΟΣ ΑΝΤΙΣΤΑΛΙΝΙΣΜΟΣ!

«...Πώς  θα κατανοήσουμε και πώς θα ερμηνεύσουμε με όρους κοινωνικούς, οικονομικούς και ιστορικούς το φαινόμενο του «Σταλινισμού»;
Ποια είναι τα  αίτια που έκαναν δυνατή την εμφάνιση του;
Ας τολμήσουμε μια πρώτη προσέγγιση. Δυο είναι τα κυριότερα.  

Το πρώτο σχετίζεται με τη φοβία και τον πανικό που προκάλεσαν στους επιγόνους του Λένιν, οι συνθήκες περικύκλωσης απ’ τον καπιταλισμό, του καινούργιου και αβέβαιου ακόμα για τον εαυτό του κοινωνικού συστήματος, που μέχρι τη λήξη του Β΄ Παγκόσμιου  Πολέμου αγωνίζεται και αγωνιά για την επιβίωση του.

Το δεύτερο αναφέρεται στα εγγενή προβλήματα της εξουσίας, που με τη σειρά τους ανάγονται στη σχέση της ατομικής ψυχολογίας και της ανθρώπινης προσωπικότητας με τα λεγόμενα «κοινωνικά μορφώματα». 
Δηλαδή με υπερπροσωπικούς σχηματισμούς (παρέες, ομάδες, σωματεία, κόμματα, συνδικάτα, κ.λ.π.), που δεν είναι ένα απλό άθροισμα ατόμων, αλλά ένα «μόρφωμα», ένα «σχήμα», που ακόμα κι όταν είναι μικρό, εμφανίζει χαρακτηριστικά εντελώς διάφορα απ’ το μηχανιστικό άθροισμα των χαρακτηριστικών  των ατόμων που το αποτελούν.

Άλλωστε, στα πολύ μεγάλα μορφώματα, όπως είναι τα κόμματα, ο λαός, το έθνος, θα ήταν εντελώς αδύνατο να επισημανθεί η θετική ή αρνητική συμβολή του κάθε ατόμου στη διαμόρφωση της «συμπεριφοράς» και της δράσης του μορφώματος.
Ακόμα και οι ηγέτες, ακόμα και οι πολύ ισχυροί ηγέτες, υπόκεινται στον κοινωνιολογικό νόμο της «ολοποίησης», δηλαδή στη διαμόρφωση μιας συμπεριφοράς που δεν είναι αποτέλεσμα της προσωπικής βούλησης, αλλά της επενέργειας πάνω στο άτομο ενός τόσο σύνθετου πλέγματος εξωτερικών παραγόντων, που θα ήταν αδύνατο να επισημάνει ο μελετητής ποιοι απ’ αυτούς είναι κυρίως ειπείν αντικειμενικοί και ποιοι είναι «παράγωγοι» των άλλων ατομικών  βουλήσεων, πλην αυτής του ηγέτη.

Σύμφωνα με τα παραπάνω, ο Στάλιν, σαν φυσικό πρόσωπο, και ο «σταλινισμός» σαν κοινωνικό και πολιτικό φαινόμενο, δεν πρέπει να συγχέονται.  
Παρά ταύτα, η ατομοκεντρικά οργανωμένη αστική σκέψη, που δεν είναι σε θέση να επισημάνει «κίνητρα» στην Ιστορία έξω απ’ αυτά που έχουν σχέση  με τη βούληση του ηγέτη, ανάγει τα πάντα στην προσωπικότητα του ηγέτη.
Και επί του προκειμένου στην προσωπικότητα του «αιμοσταγούς» Στάλιν, που τον έκαναν αποδιοπομπαίο τράγο και ξόφλησαν στα γρήγορα με την 1/4 ερμηνεία του «σταλινισμού». Που επαναλαμβάνουμε, παρόλο που φέρει το όνομα του για λόγους καθαρά ιστορικούς, γλωσσικούς και μεθοδολογικούς, είναι ένα κοινωνικό φαινόμενο, και όχι κάτι σαν προσωπική βιογραφία.

Για να γίνει νοητή η λειτουργία του κοινωνικού μορφώματος στην περίπτωση
του σταλινισμού πρέπει να πάρουμε υπ’ όψιν δυο βασικά, για τη διαμόρφωση αυτού του μορφώματος, γεγονότα:
α) Ο Στάλιν εξελέγη Γενικός Γραμματέας του ΚΚΣΕ νομιμότατα και δημοκρατικότατα (με την έννοια της εσωκομματικής δημοκρατίας) όσο ακόμη ζούσε ο Λένιν. Απ’ το 1922 που Λένιν προσβάλλεται από ημιπληγία και αποχωρεί απ’ την ενεργό δράση μέχρι το 1924 που πεθαίνει, ύστερα από μια απότομη επιδείνωση της αρρώστιας σε ηλικία μόλις 53 ετών, ο Λένιν και ο Στάλιν κατά κάποιον τρόπο συνδιοικούν το κόμμα. Και όσο ο Λένιν διατηρεί τις αισθήσεις του – και τις διατήρησε για πολύ μετά την πρώτη προσβολή – θα ήταν αφέλεια να πιστεύουμε πως ο Στάλιν ήταν ο απόλυτος άρχων  στο κόμμα .

Η νομιμότητα λοιπόν της διαδοχής του Λένιν από το Στάλιν δεν αμφισβητείται.
Και εκτός από ανόητο είναι και ανήθικο να κρίνουμε εκ των υστέρων και απ’
την ασφάλεια του ιστορικού χρόνου τούτη τη διαδοχή, και να ανακαλύπτουμε σφάλματα που κανείς δεν θα ήταν δυνατό να τα ανακαλύψει τη στιγμή που τα γεγονότα τελούνταν .

Η εκλογή του Στάλιν ήταν λανθασμένη, ισχυρίζονται σήμερα διάφοροι επικριτές σ’ Ανατολή και Δύση! Εκείνοι όμως που τον εξέλεξαν, έτσι κι αλλιώς θα ήταν  αδύνατο να το πουν. Και μια τέτοια απόφαση δεν έχει τίποτα το μεταφυσικό, ή το μοιραίο. Είναι, απλώς, μια από τις συνέπειες της λειτουργίας του κοινωνικού μορφώματος. Ωστόσο, αυτό δεν σημαίνει πως δεν πρέπει να παίρνουμε υπ’ όψιν τα λάθη, προκειμένου να κάνουμε ενδεχομένως …καινούργια.

β) Όταν ο Στάλιν πληροφορήθηκε τις επιφυλάξεις που εξέφρασε γι αυτόν ο Λένιν λίγους μήνες πριν πεθάνει –επιφυλάξεις εξέφρασε επίσης και για τον Τρότσκι και για μερικούς άλλους – ο Στάλιν υπέβαλε την παραίτηση του στην Κεντρική Επιτροπή. Και δεν έγινε αποδεκτή, απ’ αυτούς που θα γίνουν αργότερα τα «θύματα» του (Ζηνόβιεφ, Κάμενεφ, Πιατακόφ, Μπουχάριν κ.ά.).

Αυτό σημαίνει πως οι περισσότεροι, τότε, πίστευαν στην αξία του Στάλιν σαν ηγέτη. Άλλωστε, είναι καθαρή βυζαντινολογία, όταν δεν είναι καθαρή μεταφυσική, η κουβέντα γύρω από το πώς θα εξελίσσονταν τα πράγματα αν ηγέτης αναδεικνυόταν ο Τρότσκι, ο Ζηνόβιεφ ή κάποιος άλλος υποψήφιος για το αξίωμα του γενικού γραμματέα. Σε μια τέτοια περίπτωση, αυτό που σήμερα λέγεται «σταλινισμός», θα λεγόταν «τροτσκισμός» (με έννοια διαφορετική απ’ αυτήν που έχει τώρα ο όρος), ή «ζηνοβιεφισμός», ή όπως αλλιώς. Σημασία, λοιπόν, δεν έχουν οι όροι, αλλά η πραγματικότητα που τους δημιουργεί.
Και η πραγματικότητα που δημιούργησε η σταλινική σκληρότητα, «βαρβαρότητα» κατ’ άλλους, ήταν σκληρή, απίστευτα σκληρή εκείνη την τρομερή εποχή, που ένα καινούργιο κοινωνικό σύστημα, άγνωστο και αδοκίμαστο, αναδυόταν μέσα απ’ την  σωρευμένη επί αιώνες ατέλειωτους ανθρώπινη οδύνη

Ας μη ξεχνάμε την εξέγερση των 15.000 ναυτών της Κροστάνδης το Μάρτιο του  1921, όπου ο διανοούμενος  Τρότσκι, ο «φίλος του λαού», διέταξε τη σφαγή.        
Αν, λοιπόν, συνεχώς υιοθετούμαι  ηθικίστικα κριτήρια για την ιστορία των   κοινωνικών φαινομένων, μπορεί να είμαστε καλοί χριστιανοί, αλλά καλοί μαρξιστές  δεν είμαστε σε καμιά περίπτωση. Όχι γιατί ο μαρξισμός τοποθετείται «πέραν της ηθικής», εντελώς το αντίθετο μάλιστα, αλλά διότι η ηθική είναι απολύτως προσωποποιημένη (αφορά πάντα ένα συγκεκριμένο άτομο),
ενώ το κοινωνικό μόρφωμα, που όπως είπαμε δεν είναι παρά απλό, μηχανιστικό άθροισμα ατόμων, δεν έχει ηθική, έχει ηθικότητα, που είναι κάτι το διαφορετικό απ’ την ηθική.
 
Ο μαρξισμός επιδιώκει να κάνει ηθικότερους τους ανθρώπους, νοούμενους σαν άτομα, με τρόπους και μέσα που δεν ανήκουν μόνο στο εποικοδόμημα, όπως η ηθική που είναι η κύρια συνιστώσα του εποικοδομήματος, αλλά στη βάση (τα οικονομ. δεδομένα ) που υποβαστάζουν το εποικοδόμημα, συνεπώς και η ηθική. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει καταφυγή στο μακιαβελικό αξίωμα «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα». Σημαίνει, απλώς, προσφυγή στη λογική και στον επιστημονικό τρόπο σκέψης. Αν, τώρα, τούτος ο επιστημονικός και λογικός τρόπος σκέψης συχνά διαβρώνεται στην πράξη, τις αιτίες μην  τις αναζητήσετε  στο Μαρξ, αλλά σ’ αυτούς που δρουν στο όνομα του χωρίς να γνωρίζουν τίποτα, ή σχεδόν τίποτα γι’ αυτόν και την επιστημονική θεωρία του.

Ο Στάλιν υπήρξε ένα τραγικό πρόσωπο, και κανείς δεν μπορεί να τον κατηγορήσει για ανεντιμότητα. Πίστευε ειλικρινά πως ότι έκανε, το έκανε για το καλό της επανάστασης και των εξαθλιωμένων μουζίκων.
Ο Στάλιν ήταν μια μεγάλη προσωπικότητα κι ένας μεγάλος επαναστάτης.
 
Η κόρη του, Σβετλάνα, που τον απαρνήθηκε και κατέφυγε στη Δύση και που, βέβαια, ουδεμία σχέση έχει μ’ αυτό που λέγεται μαρξισμός –λενινισμός (και σταλινισμός) λέει πως ο πατέρας της συχνά εκδήλωνε την περιφρόνηση του για ότι ηχηρό και πομπώδες λεγόταν τότε για το άτομο του.

Δεν ήταν ηλίθιος ο Στάλιν για να μην καταλαβαίνει πόσο καταστροφική είναι η προσωπολατρία, που έντεχνα καλλιέργησαν επίδοξοι γραφειοκράτες και  διάφοροι πολιτικοί μανδαρίνοι. Με το όνομα του Στάλιν  βαπτίστηκαν στη Σοβιετική Ένωση 400 πόλεις και χωριά, χώρια οι δρόμοι, οι πλατείες, τα εργοστάσια, τα κολχόζ τα σοφχόζ και άλλα  πολλά. Τελικά έγινε  μύθος. Αλλά το σημαντικό είναι όχι πόσο μεγάλος ήταν ο μύθος του Στάλιν, αλλά πόσο μεγάλο έργο παρήγαγε αυτός ο μεγάλος μύθος. Αυτός ο μεγάλος μύθος εκβιομηχάνισε την ΕΣΣΔ, την εξόπλισε και την έκανε υπερδύναμη.
                                                                                                                                                                  Μερικοί ακόμα και σήμερα δεν πληροφορήθηκαν πως ο Στάλιν δεν ήταν θεός, ή έστω ημίθεος, αλλά ένας πολιτικός ηγέτης που βρέθηκε στην καρδιά του τυφώνα και παρά ταύτα κράτησε γερά. Στο κάτω– κάτω, εκτός από την ιστορία του ο καθένας δικαιούται να έχει και τη μυθολογία του, διότι άμα δεν την έχεις οι πιστοί μπορεί να σε φάν’ ζωντανό όταν διαπιστώσουν πως είσαι ένας άνθρωπος που δεν μπορεί να σταθεί στο ύψος του μύθου του.      
Αυτό ακριβώς έκαναν οι δήθεν αποσταλινοποιητές. Έφαγαν το μεγάλο μύθο του Στάλιν,  βαρυστομάχιασαν και τελικά ψόφησαν, τα καθίκια!    

Πάντως δεν είναι ο σταλινικός μύθος, αλλά η σταλινική πραγματικότητα που έστειλε στο εκτελεστικό και στα γκούλακ μερικές  χιλιάδες πολίτες, μερικούς  δε απ’ αυτούς άδικα. Σε μια βίαια επανάσταση, οι επαναστάτες δεν σταυρώνουν τα χέρια όταν ο εχθρός τους σφάζει εν ψυχρώ και κυρίως δεν καταφεύγουν στη νηστεία και στην προσευχή για να ξορκίσουν το «κακό πνεύμα» της αντεπανάστασης που ενδημούσε στην τότε Σ.Ένωση.  

Οι αστοί που συνεχώς κλαψουρίζουν, ξέχασαν τι συνέβη με τη δική τους επανάσταση. Στο Παρίσι, την περίοδο της τρομοκρατίας, το αίμα έτρεχε ποτάμι και κανείς δεν ήξερε από πού θα του ’ρθει. Κοντά στον Ροβεσπιέρο ο Στάλιν φαντάζει άγγελος. Εσείς  πονηροί αστούληδες, ύστερα από τόσα χρόνια, μετά   το 1789, μπορείτε να παριστάνεται τη στρουθοκάμηλο.

Κλείνοντας  πρέπει να πούμε ότι ο Στάλιν δεν ήταν ούτε καλός ούτε κακός, ούτε πρωταγωνιστής σε φιλμ γουέστερν, με την έννοια του καλού και του κακού, όπως πρεσβεύει ο χριστιανισμός.
Ο Στάλιν ήταν ηγέτης του σοβιετικού κράτους στην πιο δύσκολη περίοδο της ιστορίας του και είναι αναμφισβήτητα ο μεγάλος νικητής του Β΄ Παγκόσμιου πόλεμου (και όχι ο Τσόρτσιλ όπως παπαγαλίζουνε οι αντικομουνιστές)».

Βέβαια έκανε και τα λάθη του, μόνο οι νεκροί δεν κάνουν λάθη ....»
                                                                           
Βασίλης  Ραφαηλίδης

Σαν απάντηση στους επικριτές του  Στάλιν παραθέτουμε το λόγο που εκφώνησε στη Βουλή των Λόρδων στις 28 Δεκέμβρη του 1959, ο πατέρας του «Σιδηρού παραπετάσματος» και λυσσασμένος αντικομουνιστής, Ουίνστον Τσόρτσιλ:

«Μεγαλοφυής, ακλόνητος στρατηλάτης, η πιο επιφανής, επιβεβλημένη, αξιοσέβαστη προσωπικότητα, άνθρωπος ασυνήθιστης ενέργειας, πολύ μορφωμένος, πριν απ’ όλα κατείχε σε μεγάλο βαθμό το αίσθημα του χιούμορ και του σαρκασμού, η επιρροή του στους ανθρώπους ήταν ακαταμάχητη, διακατεχόταν από βαθιά, απαλλαγμένης από κάθε πανικό, λογικής σοφίας. Ήταν ο άνθρωπος που εκμηδένισε τον εχθρό του με τη βοήθεια του εχθρού του. Μάλιστα ανάγκασε κι εμάς, που μας ονόμαζε ιμπεριαλιστές, να πολεμήσουμε εναντίον των ιμπεριαλιστών. Ό,τι και να λεν γι’ αυτόν η ιστορία και οι λαοί τέτοιους ανθρώπους δεν τους ξεχνούν».

 Όμως κι εμείς οι νεότεροι, που δεν τον γνωρίσαμε από κοντά, κρίνοντας από την ιστορία, διαπιστώνουμε πως, χωρίς την  επιδέξια και καίρια συμβολή του στην εκβιομηχάνιση της χώρας στα 1930 και την σημαντική συμβολή του στην νικηφόρα  έκβαση  του Β΄ Παγκόσμιου πολέμου, ίσως σήμερα να ομιλούσαμε ως επίσημη γλώσσα παγκοσμίως, στην κυριαρχία του χιλιόχρονου Γ΄ Ράιχ,  τη Γερμανική …!
                                                                                                         
Κ. Μ. 

Σαν σήμερα, στις 22 Αυγούστου 1882 γεννιέται ένας σπουδαίος διανοούμενος, δάσκαλος και κομμουνιστής ηγέτης. O Δημήτρης Γληνός (Βίντεο)

«Η θεωρία: το κράτος υπεράνω των τάξεων, τη στιγμή που υπάρχουν τάξεις, είναι καθαρό ξεγέλασμα, για να κρύψει την πραγματικότητα, δηλαδή το κράτος υπέρ της άρχουσας τάξης. Το ίδιο είναι ξεγέλασμα και η θεωρία: η παιδεία υπεράνω των τάξεων, εκεί όπου υπάρχουν τάξεις, για να αποσκεπάσει την πραγματικότητα, δηλαδή η παιδεία όργανο της άρχουσας τάξης...».

Δημήτρης Γληνός

Σαν σήμερα, στις 22 Αυγούστου 1882 γεννιέται στην Σμύρνη, ένας σπουδαίος διανοούμενος, δάσκαλος και κομμουνιστής ηγέτης ο Δημήτρης Γληνός. Στις παραπομπές μας μπορείτε να διαβάσετε πολύ αναλυτικά για το έργο και την δράση του.

Απόσπασμα από περασμένη ανάρτησή μας:

Από τα τέλη της δεκαετίας του 1920 ο Γληνός στράφηκε καθαρότερα προς το μαρξισμό, προσεγγίζοντας σταδιακά το ΚΚΕ. Συνεργάστηκε με το περιοδικό Νέοι Πρωτοπόροι, καθώς και με την εφημερίδα του κόμματος, τον Ριζοσπάστη.

Το καλοκαίρι του 1934, μαζί με τον Κώστα Βάρναλη, επισκέφτηκε τη Σοβιετική Ένωση, μετά από πρόσκληση της ένωσης των Σοβιετικών συγγραφέων. Οι εντυπώσεις του από το ταξίδι δημοσιεύτηκαν σε πολλές συνέχειες στην εφημερίδα Νέος Κόσμος.

Το 1936 εκλέχτηκε βουλευτής.

Στη διάρκεια της 4ης Αυγούστου γνώρισε τη φυλακή και τις εκτοπίσεις αλλά και την πιο γόνιμη, από συγγραφική άποψη, περίοδο της ζωής του. Το 1940 δημοσιεύθηκε η μετάφραση του πλατωνικού Σοφιστή από τον Γληνό. Η εισαγωγή του σε αυτήν την έκδοση θεωρείται από τα σπουδαιότερα μνημεία της νεοελληνικής γραμματείας.
 
Στη διάρκεια της Κατοχής ο Γληνός πρωταγωνίστησε στις διεργασίες για την ίδρυση του ΕΑΜ και συνέταξε το ιδεολογικο-πολιτικό μανιφέστο Τί είναι και τί θέλει το ΕΑΜ. Ο θάνατος τον βρήκε τα Χριστούγεννα του 1943, έπειτα από μια εγχείρηση και ενώ ετοιμαζόταν να μεταβεί στην Ελεύθερη Ελλάδα, προκειμένου να ηγηθεί της κυβέρνησής της.
 
Το πολύπλευρο έργο του Δημήτρη Γληνού είναι εξαιρετικής σπουδαιότητας όχι μόνο αν κριθεί με τα μέτρα της Ελληνικής κοινωνίας: το International Bureau of Education της UNESCO συμπεριέλαβε τον Γληνό μεταξύ των 100 πιο σημαντικών διανoουμένων, πολιτικών, δημοσιολόγων κ.λπ. όλου του κόσμου, που με το στοχασμό και τη δράση τους είχαν σημαντική συμβολή στην υπόθεση της εκπαίδευσης από την εποχή της αυγής του ανθρώπινου πολιτισμού έως τις μέρες μας.

«... Δεν είναι μονάχα μεγάλος Επιστήμονας και μεγάλος Δάσκαλος, ήτανε και μεγάλος τεχνίτης (του λόγου)... ήτανε και μεγάλος άνθρωπος της δράσης... 

Στάθηκε ο φωτισμένος αρχηγός του εκπαιδευτικού δημοτικισμού. Χωρίς αυτόν δε θα γινότανε ποτές η γλώσσα του έθνους, γλώσσα της εθνικής παιδείας... 

Αν τα γραφτά του έχουνε το χάρισμα του ισορροπημένου λόγου των κλασικών κειμένων, ο προφορικός του λόγος άστραφτε όλος από τη φλόγα και το πάθος της πίστης και της αλήθειας... 

Οσοι τον ακούσανε σα Δάσκαλο είτε στα επίσημα ιδρύματα είτε στα ανεπίσημα (της εξορίας) άθελα τους πήγαινε η σκέψη τους στα λίγο επιγραμματικά, που λέει ο Θουκυδίδης για τον Περικλή: "άξιο να καταλαβαίνει το σωστό και να το εξηγεί"».

Κώστας Βάρναλης


Σας θυμίζει κάτι το παρακάτω;:

«Με την πρόφαση να περισώσουνε τάχα κάτι από την καταστροφή, μα στην πραγματικότητα για να εξασφαλίσουν αξιώματα, πρωτοκαθεδρίες φαγοπότια, ρεμούλες για τον εαυτό τους, τους συγγενείς τους και τους φίλους τους, εδέχθηκαν να κυλιούνται καθημερινά στη λάσπη της προδοσιάς να κοψομεσιάζονται, να υποβοηθούνε τη λεηλασία και την ερήμωση της χώρας τους και να δίνουνε πρόσχημα νομιμότητας σ' όλα τα άτιμα κακουργήματα των καταχτητών, να τα κρύβουν από το λαό και να παρουσιάζουν και τον ίδιο το λαό πως αποδέχεται, πως εγκρίνει, πως είναι τάχα ενθουσιασμένος από την εκμηδένιση του και από τη σκλαβιά του.

Αυτά λοιπόν τα φιλόδοξα και ιδιοτελή καθάρματα κρύβουν από το λαό όλα τα εγκλήματα των καταχτητών, τους παρουσιάζουν για ευεργέτες του λαού, τους καίνε λιβανωτό, γιατί τάχα μας έστειλαν δέκα κουτιά γάλα, τη στιγμή που μας απογυμνώνουν από όλα μας τα αγαθά».

Δημήτρης Γληνός, «Οι προδότες και τα τσακάλια», Εκλεκτές Σελίδες, τ. Δ', εκδ. Στοχαστής, Αθήνα 1975

 Γ' αυτόν τον μεγάλο αυτό επαναστάτη, διανοητή και πρωτοπόρο παιδαγωγό ο οποίος υπήρξε μέλος του Πολιτικού Γραφείου της ΚΕ του ΚΚΕ, και βουλευτής του Λαϊκού Μετώπου, ο οποίος πλήρωσε την αφιέρωση του στην υπόθεση της εργατικής τάξης, με διώξεις, φυλακίσεις και εξορίες θα σας προτείναμε να διαβάσετε τις παρακάτω αναρτήσεις μας.

Ο Δημήτρης Γληνός ως επιστήμονας και πολιτικός

Της ανάγκης τα θρανία και ο πάντα επίκαιρος Δ. Γληνός

Μυθεύματα: Απ' την σημερινή αντισταλινική ρητορεία στην μετεμφυλιακή προπαγάνδα

Του Γ.Γ.  

Εχω διαβάσει τα πιο απίθανα πράγματα σε μια περατζάδα που έκανα απ’ το διαδίκτυο για τον Ι.Β.Στάλιν.
Και να προερχόταν μόνο από δεξιούς να πεις πάει στο διάολο. Να ήταν μόνο από έναν γνωστό λαθρεπιβάτη της αριστεράς που εμείς κρίνοντας από τις πράξεις τους τον έχουμε χαρακτηρίσει «εν δυνάμει ρουφιάνο της ασφάλειας», να το προσπεράσεις, αφού αυτόν τον πολιτικό γυρολόγο τον έχει φτύσει όλο το κίνημα.

Ανάξιο λόγου να ασχοληθείς και με ένα στέλεχος της ΛΑΕ, υπάλληλο μεγαλοκαπιταλιστή που θεώρησε ότι θα κάνει επίδειξη γνώσεων αναφέροντας τα «εγκλήματα του Στάλιν».

Σε μια δυο μέρες θα αφήσουμε τον Βέλγο κομμουνιστή Λούντο Μάρτενς να απαντήσει σε όλους αυτούς παραθέτοντας σε μορφή κειμένου –και με δικές μας υπογραμμίσεις- ολόκληρο το βιβλίο του “Μια άλλη ματιά στον Ι. Στάλιν”.

Τώρα θα το καλαμπουρίσουμε λίγο παραθέτοντας μια περασμένη ανάρτησή μας θέλοντας να πούμε ότι όσα ισχυρίζονται οι παραπάνω έχουν την ίδια βαρύτητα με την αστική προπαγάνδα της μετεμφυλιακής περιόδου.
____

Το παρακάτω είναι ένα απόσπασμα ενός βιβλίου που έχει γράψει ένα πρωτοκλασάτο στέλεχος του ένοπλου δοσιλογισμού των Ταγμάτων ασφαλείας, που αργότερα σταδιοδρόμησε σαν αξιωματικός, -με «μεγάλες επιδόσεις» κατά την διάρκεια του εμφυλίου πολέμου-  φτάνοντας στις ανώτατες βαθμίδες, του λεγόμενου «Εθνικού Στρατού» (Αποστρατεύτηκε με τον βαθμό του ταξιάρχου).

Το βιβλίο εκδόθηκε το 1952, έχει τίτλο  «Ιστορία των Ταγμάτων Ασφαλείας» και ο συγγραφέας του ονομαζόταν  Διονύσιος Παπαδοπουλος.

Σημείωση: Κρατήσαμε την ορθογραφία και το συντακτικό του προτύπου. Αποσπάσματα του βιβλίου αναπαράχθηκαν από πολλές φυλλάδες του μετεμφυλιακού καθεστώτος, ενώ συμπεριλαμβανόταν στα Ιστορικά αρχεία που διατηρούσε το Γενικό Επιτελείο Στρατού.

«Μα η πιο μεγάλη συμφορά που μας έκανε ο κομμουνισμός, είναι ότι κατόρθωσαν να διαφθείρη ψυχικός και σωματικός τα παιδιά μας. Την Ελληνικήν Νεολαίαν μας, την οποίαν επότισε με το δηλητήριον της διαφθοράς και της ακολασίας και ιδού κατά ποιον απαίσιον και σατανικόν τρόπον.

Ένα παρακλάδι της οργανώσεως του ΕΑΜ είναι το παιδικό κίνημα. [...] Η οργάνωσις αυτή παρελάμβανε τα παιδιά, (αγόρια και κορίτσια) από 10 μέχρι 14 ετών. Οπως όπως όλοι γνωρίζετε εις την ηλικίαν αυτήν αρχίζει το σεξουαλικόν ένστικτον.

Ακόλαστοι διαφθορείς, που ήσαν φυσικά αξιόλογα στελέχη του ΚΚΕ, εχρησίμευαν ως "Δάσκαλοι" των αθώων αυτών παιδιών και η σπουδαιότερη διδασκαλία τους ήτανε να γαργαλίζουν και να εξάπτουν μεθοδικά το γεννετήσιον ένστικτον.

Τα εδίδασκον π.χ. όταν ένα αγόρι συναντά στο δρόμο ένα κορίτσι να του λέη καλημέρα χρυσό μου ...να το πιάνη από το χέρι και να κάθωνται παράμερα κάτω από ένα ίσκιο ή στην λιακάδα και να συζητούν ελεύθερα για ό,τι θέλουν.

Ταυτοχρόνως οι ακόλαστοι αυτοί παιδαγωγοί (ήσαν συνήθως ένας κομμουνιστής και μία κομμουνίστρια σε κάθε συγκέντρωσι) παρουσιάζουν εις τα παιδιά αισχρές σκηνές εκ τον φυσικού.
Άλλοτε πάλι εχάϊδευαν και αγκάλιαζαν τα πιο μεγαλύτερα παιδιά και τα έσπρωχναν να ακολουθούν μόνα των τον δρόμον τον ορμεμφύτου.

Για να εξουδετερώσουν την επιρροήν των γονέων, τους έλεγαν συγχρόνως ότι αυτοί δεν έχουν κανένα δικαίωμα να τα συμβουλεύουν, να τα μαλώνουν ή να τα κτυπούν. Τα μπόλιαζαν έτσι με μίσος για τους πραγματικούς προστάτας, για εκείνους που λαχταρούσαν να τα φέρουν στον δρόμον της αρετής και εμπότιζαν τας ψυχάς των με την αποστροφή για το καλό και την ηθική. Και το παιδί, όπως ξέρουμε όλοι, στερείται λογικής και ακολουθεί τον δρόμον του ενστίκτου, που είναι σ' αυτή την ηλικία η ροπή προς το κακό. [...]

Η ΕΠΟΝ, άλλο παρακλάδι του ΕΑΜ, οι νέοι από 15-24 ετών ανήκον εις τούτην, ήτανε μία οργάνωσις για τα αγόρια και άλλη για τα κορίτσια.
Εγίνοντο όμως από καιρού εις καιρόν και συνεδριάσεις μικταί. Αύται εκανονίζοντο με τέτοιο τρόπο που να μην επέρχεται ο κόρος και να διατηρήται ο νέος εις διαρκή έξαψιν και έτσι να κατέχεται από διαρκή ζωηράν επιθυμίαν δια την οργάνωσιν.

Στας συνεδριάσεις αυτός εγίνοντο ανάλογοι διδασκαλίαι, όπως και στο παιδικό κίνημα, αλλά βαθύτερες και μεθοδικότερες. Τους εδίδασκαν πως οι γονείς μας, οι διδάσκαλοί μας, οι προϊστάμενοί μας, και οι άνθρωποι γενικά που κατέχουν θέσεις και αξιώματα είναι ολέθριοι εχθροί μας, γιατί μας εμποδίζουν να χαρούμε την ελευθερία, που η φύσις εχάρισε εις όλα τα όντα. Δεν έχουν κανένα δικαίωμα εις τας πράξεις μας. και να μας δίδουν οδηγίες και διαταγές. Όλοι είμαστε ίσοι με τα αυτά δικαιώματα. [...]

Aι κοιναί συνεδριάσεις που κρατούσαν συνήθως έως τας πρωινάς ώρας εγίνοντο άλλοτε εις το ύπαιθρο και άλλοτε μέσα στα σπίτια, όπου ωρισμένας στιγμάς έσβηναν το φως δι’ ευνόητους σκοπούς. [...]

Το αποτέλεσμα: Κατά τας εκστρατείας του Τάγματος ανευρέθησαν στις σπηλιές, στα βουνά, στις ρεματιές και στους λόγγους μαζί με τους αντάρτες και φυγοδικούντας κομμουνιστάς πλήθος κοριτσιών με σημεία κατά και παρά φύσιν ασελγείας.
Εξ αυτών το 40% εις ενδιαφέρουσαν κατάστασιν. Εις όλα τα κρυσφύγετα. αλλά και στις τσέπες πολλών κοριτσιών, ανευρέθησαν φάρμακα δια αφροδίσια νοσήματα.

Να γιατί αυτή η συμφορά που μας βρήκε είναι η μεγαλύτερη. [...] Κατάρα εις τους απαίσιους διαφθορείς της Ελληνικής νεότητος. Κατάρα εις τους εχθρούς της φυλής μας»

Τόμπολα.


Τι θυμηθήκαμε κι εμείς! Ηταν σαν σήμερα πριν τρία χρόνια όταν το επίσημο δημοσιογραφικό όργανο του ΣΥΡΙΖΑ, η εφημερίδα «Αυγή» κυκλοφορούσε με κύριο τίτλο: «Κοινωνική απαίτηση η κατάργηση του ΕΝΦΙΑ» και υπότιτλο: «Επιμελητήρια, παραγωγοί, τράπεζες και Δικηγορικοί Σύλλογοι μιλούν για βαρίδι στην ανάπτυξη και αντισυνταγματικό νόμο».

Και σαν καπάκι έρχεται η ίδια εφημερίδα μετά τρεις μέρες και με ξύλινα γράμματα κραυγάζει πρωτοσέλιδα: «Φοροαπόγνωση για 2.428.233 πολίτες. Αυξήθηκαν τον Ιούλιο ο αριθμός όσων αδυνατούν να πληρώσουν φόρους. Η κυβέρνηση επιμένει στον εξοντωτικό ΕΝΦΙΑ, συνεπής προς την τρόικα»..

Πολύ ωραία. Οι περασμένοι Σαμαρο-Βενιζέλοι ήταν συνεπείς στις προσταγές των ξένων τοκογλύφων - δανειστών του ελληνικού κράτους.

Η σημερινή συγκυβέρνηση των Τσιπροκαμμένων τηρεί με θρησκευτική ευλάβεια τις προεκλογικές δεσμεύσεις της.

Τόμπολα.

Νίκολα Σάκο και Μπαρτολομέο Βαντσέτι: «Είχαν κόκκινες δραστηριότητες και έπρεπε να πεθάνουν» (Δολοφονούνται στην ηλεκτρική καρέκλα σαν σήμερα το 1927)


Μια απ’ της πιο γνωστές σκευωρίες της ιστορίας που είχε θύματα της τους Ιταλούς αναρχικούς Νίκολα Σάκο και Μπαρτολομέο Βαντσέτι, ρίχνει αυλαία σαν σήμερα στις 14/7/1921 με την καταδίκη τους σε θάνατο από δικαστήριο των ΗΠΑ.

Ο πραγματικός λόγος της σύλληψης των δυο εργατών δεν ήταν άλλος από το γεγονός ότι είχαν «είχαν κόκκινες δραστηριότητες και έπρεπε να πεθάνουν»! Αυτό ήταν το σκεπτικό της θανατικής απόφασης με το οποίο οι Σάκο – Βαντσέτι οδηγήθηκαν στην εκτέλεση.

Τηλεγραφικά η ιστορία, με περισσότερες λεπτομέρειες στις παραπομπές μας.

Στις 15 Απριλίου του 1920 δυο άντρες ληστεύουν και δολοφονούν τον ταμία και έναν φρουρό του εργοστασίου κατασκευής παπουτσιών Slatter and Morrill, αποσπώντας $15.776.

Τρεις εβδομάδες αργότερα οι Iταλοί μετανάστες και διακεκριμένοι αναρχικοί Nicola Sacco και Bartolomeo Vanzetti, (οι οποίοι ασπαζόταν τις αντιλήψεις του γνωστού Ιταλού αναρχικού Luigi Galleani, περί αναγκαιότητας της επαναστατικής βίας)  κατηγορούνται και συλλαμβάνονται για το έγκλημα, παρά τις ανύπαρκτες αποδείξεις εναντίον τους.

Μετά από μια δίκη παρωδία επτά εβδομάδων, οι Sacco και Vanzetti κρίνονται ένοχοι, για φόνο και καταδικάζονται σε θάνατο. Επτά χρόνια αργότερα, μετά από πολυπληθείς εφέσεις και την τεράστια δημόσια κατακραυγή, δολοφονούνται τα μεσάνυχτα της 22 προς 23 Αυγούστου 1927 για τα «εγκλήματά τους».

Οι Σάκο και Βαντσέτι ήταν κομμάτι του μεγάλου μεταναστευτικού κύματος του τέλους του 19ου- αρχών του 20 αιώνα, που μέσα σε ελάχιστα χρόνια γέμισε την Αμερική με εκατομμύρια απελπισμένους, που αναζητούσαν τη Γη της Επαγγελίας. Ηταν μέσα σε εκείνους που είδαν τον εαυτό τους όχι σαν μελλοντικούς πλούσιους στη Γη της ευκαιρίας, αλλά σαν ανθρώπους που πάλευαν πλάι και μαζί με όλους τους εργάτες που γνώριζαν την άγρια εκμετάλλευση, για το μεγάλο όνειρο της κοινωνικής απελευθέρωσης. Για το όνειρο ενός κόσμου καλύτερου, χωρίς δεσμά και χωρίς καταπίεση κάθε είδους.


Tο trailer της ταινίας "Sacco e Vazetti" που σκηνοθέτησε το 1971 ο Τζουλιάνο Μοντάλντο και έκανε φοβερή εντύπωση όταν κυκλοφόρησε.

Υ.Γ: Γράφοντας αυτές τις γραμμές, αναρωτιέται κανείς: Τι έχει αλλάξει απ' αυτή την εποχή σήμερα στις ΗΠΑ; Η θανατική ποινή υπάρχει ακόμη στην Αμερική, ενώ όποιος διαβάσει το κείμενο του Ν. Μπογιόπουλου βλέπει ότι ο ρατσισμός και η ξενοφοβία επεκτείνονται, σ αυτή την χώρα κάτι που στοιχίζει την ζωή εκατοντάδων ανθρώπων που ανήκουν σε μειονότητες κάθε χρόνο.

«Κατά του Χίτλερ και κατά του Στάλιν»: Κρατάει χρόνια αυτή η μπόχα.

Του Γ.Γ 

Στις Ηνωμένες Πολιτείες, Ουκρανοί πρώην ναζί ίδρυσαν «ινστιτούτα ερευνών» απ’ όπου διαδίδουν την «αναθεωρημένη» ιστορία τους για το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο Λόφτους σημειώνει:

«Οι πόροι αυτών των “ινστιτούτων ερευνών”, που δεν ήταν τίποτε άλλο παρά όμιλοι κάλυψης για πρώην ναζί αξιωματικούς των μυστικών υπηρεσιών, προέρχονταν από την Αμερικανική Επιτροπή για την Απελευθέρωση από τον μπολσεβικισμό».

«Κατά του Χίτλερ και κατά του Στάλιν», ήταν το κύριο σύνθημα, και σ’ αυτή τη βάση ένωσαν τις προσπάθειές τους οι πρώην χιτλερικοί και η CIA. Στους ανυποψίαστους ανθρώπους, το σύνθημα «κατά του φασισμού και κατά του κομμουνισμού» μπορεί να φαίνεται σαν ένας «τρίτος δρόμος», αλλά δεν είναι καθόλου έτσι. Είναι το σύνθημα που συνενώνει, μετά την ήττα των ναζί, τους κατατροπωμένους πρώην θιασώτες της Μεγάλης Γερμανίας και τους Αμερικανούς διαδόχους τους που στόχευαν στην παγκόσμια ηγεμονία.

Καθώς ο Χίτλερ ανήκε πλέον στο παρελθόν, η γερμανική ουκρανική, κροατική κλπ. άκρα Δεξιά κατέφυγε στην αμερικανική άκρα Δεξιά. Ένωσαν τις προσπάθειές τους κατά του σοσιαλισμού, κατά της Σοβιετικής Ένωσης που είχε σηκώσει το μεγαλύτερο βάρος του αντιφασιστικού πολέμου. Για να συνενώσουν όλες τις δυνάμεις της αστικής τάξης, κατέκλυσαν το σοσιαλισμό με ψέματα, βεβαιώνοντας ότι ήταν χειρότερος από το ναζισμό.

Το σύνθημα «κατά του Χίτλερ και κατά του Στάλιν» το χρησιμοποίησαν ως επιμύθιο στα «εγκλήματα» και τα «ολοκαυτώματα» του Στάλιν, για να συγκαλύψουν καλύτερα και στη συνέχεια ν’ αρνηθούν κατηγορηματικά τα τερατώδη εγκλήματα και τα ολοκαυτώματα του Χίτλερ.

Από το βιβλίο του Λ. Μάρτενς "Μια άλλη ματιά στον Στάλιν"

Μ. Γιαννάκου: Χρημάτισε και υπουργός Παιδείας η άσχετη!

Από ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ , Δευτέρα, 21 Αυγούστου 2017 | 6:36 μ.μ.

Ε, κάποιοι/ες το τερμάτισαν στην ανοησία και στην αντικομουνιστική ρητορική.  Και πραγματικά είναι εντυπωσιακό να ακούς την Μαριέττα Γιαννάκου, ένα νεοδημοκρατικό στέλεχος που είχε δώσει την εικόνα της μετριοπαθούς πολιτικού να χρησιμοποιεί, όχι απλώς ανιστόρητες απόψεις, αλλά ένα λεξιλόγιο που μέχρι τώρα το συναντούσαμε στον Αδωνη και στον Βορίδη.

Θεώρησε λοιπόν χρέος να τοποθετηθεί μέσω twitter για την πρόσφατη κυβερνητική απόφαση να μην συμμετέχει η Ελλάδα, δια μέσου του Σταύρου Κοντονή, σε συνέδριο που ταυτίζει ναζισμό – κομμουνισμό, στην Εσθονία. Και προφανώς έχει παντελή άγνοια το τι σημαίνει σοσιαλισμός και τι εθνικοσοσιαλισμός. Ότι αυτές οι έννοιες έχουν τόση σχέση μεταξύ τους όσο ο φάντης με το ρετσινόλαδο.

Μας παρουσιάζεται, δηλαδή,  η κ. Γιαννάκου εντελώς αστοιχείωτη.
Να αρχίσουμε να γράφουμε τώρα για τους χιλιάδες Γερμανούς κομμουνιστές που υπέφεραν τα πάνδεινα από το χιτλερικό καθεστώς και για το πογκρόμ που εξαπολύθηκε εναντίον τους μετά τον εμπρησμό του γερμανικού Κοινοβουλίου, το Ράιχσταγκ;

Nα της πούμε να ανοίξει κανένα βιβλίο και να πληροφορηθεί ότι ο Μουσολίνι, ο Ιταλός δικτάτορας, είχε διαγραφεί από το σοσιαλιστικό κόμμα της χώρας του ήδη από το 1914 ερχόμενος σε σύγκρουση με την πολιτική του γραμμή και υποστηρίζοντας την θέση για συμμετοχή της Ιταλίας στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο.

Χρημάτισε και υπουργός Παιδείας η άσχετη!

Ας γνωρίζουμε τουλάχιστον τί κρύβεται πίσω απ' τα κινητά τηλέφωνα

Το παρακάτω κείμενο το αλιεύσαμε από το διαδίκτυο και συγκεκριμένα από την προσωπική σελίδα του Βαγγέλη Μητράκου στο facebook.

Αν και τα όσα αναφέρει δεν είναι άγνωστα, θεωρούμε σκόπιμο να τα αναπαράγουμε:

Για να φτιαχτούν τα "έξυπνα" κινητά μας τηλέφωνα, χρειάζεται κοβάλτιο. 
Και για να βγει το κοβάλτιο από τη γη, χιλιάδες παιδιά στο Κονγκό, ακόμα και 7 χρονών, εργάζονται επί 12 ώρες την ημέρα για 1-2 δολάρια, κάτω από πολύ επικίνδυνες συνθήκες.

Το 30% των εργατών στα ορυχεία είναι παιδιά, τα οποία μένουν στα έγκατα της γης για µέρες ολόκληρες, σκάβοντας για τα πολύτιµα µέταλλα της βιοµηχανίας κινητών τηλεφώνων. 

ΑΣ ΓΝΩΡΙΖΟΥΜΕ, ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ, ΤΙ ΚΡΥΒΕΤΑΙ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΑ ΚΙΝΗΤΑ, ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΓΙΝΕΙ ΔΕΥΤΕΡΗ ΦΥΣΗ ΜΑΣ!

Β.Κ: Και προφανώς δεν έχει υπάρξει καμιά καταγγελία -πόσο μάλλον οργάνωση καμπάνιας- από καμιά "αρμόδια" οργάνωση, που να διαμαρτύρεται γιατί μικρά παιδάκια χύνουν τον ιδρώτα τους, πολλές φορές και το αίμα τους, για να θησαυρίζουν οι πολυεθνικές εταιρείες.

21/8/1916 Απεργία της Σερίφου. Μια απο τις πρώτες νίκες της εργατικής τάξης, βαμμένη όμως στο αίμα.


Του Θανάση-29

Οι απάνθρωπες συνθήκες εργασίας οδήγησαν τους εργάτες μεταλλείων της Σερίφου στην εξέγερση το 1916.
Η απεργία ξεκίνησε στις 7 Αυγούστου 1916 όταν οι εργάτες του μεταλλείου αρνήθηκαν να φορτώσουν το μετάλλευμα σε ένα πλοίο με το όνομα «Μανούσι».

Επικεφαλής των απεργών ο Κ.Σπέρας (ιδρυτικό μέλος της ΓΣΕΕ που στο Α’ συνέδριο άνηκε στην ομάδα εκείνη που υποστήριζαν ότι η εργατική τάξη δεν θα πρέπει να έχει πολιτική εκπροσώπηση με την μορφή κόμματος και  για το λόγο αυτό θεωρήθηκε αναρχικός. Μετά την απεργία φυλακίστηκε μαζί με άλλα στελέχη της απεργίας.

Οι εργάτες της Σερίφου  ζητούσαν 8ωρο, αύξηση ημερομισθίου και λήψη μέτρων ασφάλειας. Ο άγγλος ιδιοκτήτης Γρόμαν ζήτησε τη βοήθεια των ελληνικών αρχών και στις 21/8/1916 κατέβασαν απο την  Αθήνα ένα απόσπασμα αστυνομικών δυνάμεων  με σκοπό να καταστείλουν την απεργία.
Οι αστυνομικοί έδωσαν 5 λεπτά διορία στους εργάτες να λήξουν την απεργία και με την εκπνοή της άνοιξαν πυρ. Γυναίκες και παιδιά αντέδρασαν στην καταστολή, όλο το νησί ξεσηκώθηκε  στο πόδι.

Με το τέλος της απεργίας οι συνθήκες εργασίας στο μεταλείο  κάπως καλυτέρευσαν, ήταν μια απο τις πρώτες  ΝΙΚΕΣ ΤΗΣ ΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΤΑΞΗΣ ΒΑΜΕΝΗ ΟΜΩΣ  ΣΤΟ ΑΙΜΑ.

Νεκροί οι Θ. ΚΟΥΖΟΥΠΗΣ, ΜΙΧ. ΖΩΙΛΗΣ, ΜΙΧ. ΜΗΤΡΟΦΑΝΗΣ, Γ. ΠΡΩΤΟΠΑΠΑΣ.

Nα τονίσουμε ότι την περίοδο της απεργίας της Σερίφου στο ελληνικό εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα υπάρχει το ρεύμα του «συντεχνιακού» και ταξικού συνδικαλισμού.
Παρόλο που οι συντεχνίες είναι πλέον ανύπαρκτες την  περίοδο αυτή το «συντεχνιακό πνεύμα» κυριαρχεί στο τρόπο οργάνωσης, δράσης και  λειτουργίας των πρώτων συνδικαλιστικών οργανώσεων. Λέγοντας «συντεχνιακό πνεύμα» εννοούμε τη συνύπαρξη στην ίδια οργάνωση μισθωτών, αυτοαπασχολούμενων και μικροεργοδοτών απουσία δηλαδή ταξικής συνείδησης και αλληλεγγύης των κοινών συμφερόντων της τάξης ανεξαρτήτως επαγγέλματος. Οι οργανώσεις αυτής της περιόδου στηρίζονταν σε  ένα πνεύμα φιλανθρωπίας και ελεημοσύνης. Συχνά επικεφαλής των οργανώσεων βρίσκονταν παράγοντες άσχετοι με την εργατική τάξη όπως δικηγόροι, κληρικοί, πολιτευτές ακόμη και επιχειρηματίες.

Μετά το 1910 διαμορφώνεται μια νέα γενιά συνδικαλιστικών οργανώσεων. Αυτές εμψυχώθηκαν από εργάτες που είχαν αποκτήσει από μικρές σοσιαλιστικές ομάδες της εποχής, μια σοσιαλιστική κατάρτιση. Ο διεκδικητικός τους χαρακτήρας  ήταν σαφέστερος. Κύριος στόχος να ανυψώσουν το εργάτη και την εργασία του.
Έχει σημασία να τονίσουμε ότι στην Ελλάδα δεν προϋπήρξαν συνδικαλιστικές οργανώσεις πριν τη συνταγματική κατοχύρωση τους όπως είχε συμβεί σε άλλες χώρες. Έτσι η συγκρότηση τους με τη ευλογία της δικηγορίας και της αστικής δημοκρατίας  εμπεριείχε τον κίνδυνο «ενσωμάτωσης».

Ακόμα ότι οι εργοδότες συνήθως εργάζονταν και οι ίδιοι πλάι στους μισθωτούς, αναπτύσσοντας με αυτούς δεσμούς που καθιστούσαν δύσκολη την ανοικτή ταξική αντιπαράθεση, αυτό συνέβαλε και στην αύξηση της εκμετάλλευσης της εργατικής δύναμης. Από την άλλη έλλειπε το στρώμα της εργατικής αριστοκρατίας.

Η ηρωική απεργία της Σερίφου είναι μία από τις χιλιάδες  μάχες που έδωσε η εργατική τάξη στα πρώτα βήματα της για την υπεράσπιση των συμφερόντων της και στην απελευθέρωση της από τα καπιταλιστικά δεσμά.

Πρώτη δημοσίευση

Μας συγκίνησε με το κείμενο του ο κ. Μαρινάκης ...

Από giorgis , Κυριακή, 20 Αυγούστου 2017 | 2:20 μ.μ.

Του Γ. Γ.

Το έχουμε γράψει. Δεν γινόταν διαφορετικά παρά να ακουστούν οι παρακλήσεις προς τον Πανάγαθο από την «Θειοτάτη Παναγιότητα»οπότε οι μπίζνες του Βαγγέλη Μαρινάκη πάνε μια χαρά.
Σε ένα βαθμό μάλιστα συγκινηθήκαμε που ο αξιοπρεπέστατος αυτός κύριος επένδυσε τόσα χρήματα για να μην μας λείψει η «έγκυρη ανεξάρτητη ενημέρωση».
Όπως μας λέει, λοιπόν, αυτός ο άνθρωπος, υπόδειγμα επιχειρηματία εξασφαλίζει «την οικονομική επιβίωση και περαιτέρω ανάπτυξή των δυο αυτών εφημερίδων γιατί αυτές «ενσαρκώνουν τις καλύτερες παραδόσεις της Ιστορίας του Ελληνικού Τύπου». 

Αναφέρει πάρα πολλά ακόμα σε ένα κείμενο του, ο κύριος Μαρινάκης, αλλά εμείς σταθήκαμε στο μεγαλείο ψυχής του όπως αυτό εκφράζετε με το έντονο ενδιαφέρον του για «την προκοπή του τόπου και των ανθρώπων του».

Όπως μας λέει «Το ΒΗΜΑ» και «ΤΑ ΝΕΑ» ήταν «ο καθρέφτης της Ελληνικής Ιστορίας των τελευταίων ενενήντα χρόνων». 
Συμφωνούμε και υπερθεματίζουμε. Με μια προσθήκη μόνο. Δεν «καθρέφτιζαν» μόνο τα γεγονότα αλλά προσπαθούσαν και να τα διαμορφώσουν.  

«Και θα συνεχίσουν την παράδοσή τους με τις ίδιες αρχές, με πρώτες τη Δημοκρατία, την Ελευθερία και την Κοινωνική Δικαιοσύνη», μας δηλώνει κατηγορηματικά ο νέος ιδιοκτήτης του συγκροτήματος.

Κανένας που έχει στοιχειώδη γνώση της πρόσφατης ιστορίας μας δεν μπορεί να αμφιβάλλει γι’ αυτό. Σίγουρα θα γνωρίζει ότι το εκδοτικό συγκρότημα στο οποίο ηγείται σήμερα ο κ. Μαρινάκης χειροκροτούσε την είσοδο των Γερμανών στην Αθήνα τον Απρίλη του '41 και όταν τα στρατεύματα του άξονα είχαν καταλάβει ολόκληρη την Ελλάδα τύπωνε όλα τα έντυπα/βιβλία/προκηρύξεις των Ναζί που χρησιμοποιούσαν στα Βαλκάνια και τη Μέση Ανατολή.
Αν αυτό δεν είναι αγώνας για την «Ελευθερία» τότε τι είναι;

Προφανώς και ο νέος ιδιοκτήτης του συγκροτήματος θα στρατεύσει τα έντυπα του συγκροτήματος για την «Κοινωνική Δικαιοσύνη», όπως αγωνιζόταν για το παρελθόν. Όπως π.χ το Μάρτη του '52 όταν επιδοκίμαζαν την εκτέλεση του Μπελογιάννη. 

Οσο πια για το αγώνα που θα κάνει για την«Δημοκρατία» το θεωρούμε δεδομένο. Το έχουμε δει και στα «Ιουλιανά» του ‘65. Τώρα, αν τότε ο λαός είχε εξοργιστεί και έκαιγε τα έντυπα του συγκροτήματος ήταν μια κακιά στιγμή.

Οσο δε για την «έγκυρη και σφαιρική πληροφόρηση» που θα μας προσφέρουν «ΝΕΑ» και «ΒΗΜΑ» δεν πρέπει να το συζητάμε καν, αναλογιζόμενοι τα καταπληκτικά ρεπορτάζ αυτών των εφημερίδων για … το νερό του Καματερού και την περιγραφή γεγονότων που συνέβησαν μόνο στην φαντασία συντακτών του (βλ περίπτωση Χασαπόπουλου).
Και στην περίπτωση που αυτό κάποιοι το αγνοούν να θυμίσουμε ότι ο συντάκτης του «Βήματος», Ιορδάνης Χασαπόπουλος, «ανακάλυψε» σε ένα γλαφυρό και απόλυτα περιγραφικό ρεπορτάζ του (είναι στην φωτογραφία που δημοσιεύουμε) τον Ταγίπ Ερντογάν να συνομιλεί με τον Καραμανλή στο Μέγαρο Μαξίμου, ενώ ο τούρκος πρωθυπουργός ήταν στη χώρα του και μιλούσε σε κομματική συγκέντρωση!

Από κει και πέρα δεν έχουμε παρά να ευχηθούμε τα καλύτερα στον κ. Μαρινάκη κάτι που θεωρούμε αναμενόμενο αφού σαν ευσεβέστατος χριστιανός έχει τις ευχές από την «Θειοτάτη Παναγιότητα».

Υπερβαίνουν τις 10 οι δολοφονίες εργατών σε δύο μήνες: Είναι ο Ακήρυκτος πόλεμος εναντίον του κόσμου της εργασίας

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΤΥΧΗΜΑΤΑ
ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΕΜΟΣ ΧΑΜΗΛΗΣ ΕΝΤΑΣΗΣ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ: 
δεν κοιτάει χρώμα, εθνικότητα, θρησκεία, ηλικία, φύλο...
Υπολογίζει μόνο το κέρδος!

Νέες απολύσεις στον "Ριζοσπάστη"

Δεν είναι κάτι καινούργιο να απολύονται εργαζόμενοι οι οποίοι εργαζόταν είτε σε επιχειρήσεις τους ΚΚΕ είτε σε ΜΜΕ του κόμματος.
Από τον Σεπτέμβρη του 2010 το ΚΚΕ είχε προχωρήσει σε μαζικές απολύσεις από την «Τυποεκδοτική», συνέχισε τον Δεκέμβρη του ίδιου χρόνου με απολύσεις στον ρ/σ 902 ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΣΤΑ FM και 902 TV, ενώ στο διάστημα μεταξύ Δεκέμβρη του 2014 και μέχρι τα τέλη του 2013 συνολικά 40 εργαζόμενοι του «Ριζοσπάστη» βρέθηκαν στην ανεργία.

Χτες η εφημερίδα των συντακτών ανέφερε ότι έχει ξεκινήσει ένας νέος κύκλος απολύσεων στον «Ριζοσπάστη». Εκανε λόγο ότι απολύθηκε   η Χριστίνα Διαμαντή, μητέρα δύο ανήλικων παιδιών, 4 και 6 ετών, ενώ ασφαλείς πληροφορίες που επικαλείται το ίδιο δημοσίευμα αναφέρουν ότι επίκεινται κι άλλες απολύσεις.

Σχολιάζοντας αυτή την εξέλιξη,, ο σκιτσογράφος Κώστας Γρηγοριάδης ο οποίος αποχώρησε από τον «Ριζοσπάστη» επειδή διαφώνησε με τις απολύσεις, γράφει σήμερα στον προσωπικό του λογαριασμό στο facebook.

Μετά από 22 χρόνια συντάκτρια του Ριζοσπάστη, η Χριστίνα Διαμάντη, κρίθηκε... ανεπαρκής (αυτή ήταν η αιτιολογία που της δόθηκε) από τη διεύθυνση της εφημερίδας και απολύθηκε.

Η Χριστίνα, αντιτάχθηκε στις απολύσεις που έγιναν από την εφημερίδα μαζί με 13 ακόμη συναδέλφους, καθώς και δεν δήχθηκε αλλαγή της σύμβασης της, από συλλογική σε ατομική.
Προφανώς αυτά τα δυο, να μην της συγχωρέθηκαν και να ήρθε η ώρα για να... πληρώσει αυτήν τη στάση της.

Κι αν ρωτήσει κάποιος γιατί δεν απολύθηκε τότε, η απάντηση είναι απλή, τότε ήταν έγγυος.

Ελπίζω κι εύχομαι να είναι η τελευταία απόλυση και να μη δει κανείς άλλος μπροστά του, το τέρας που λέγεται ανεργία.

Χριστίνα, καλή δύναμη.

Ν. Ασιμος (Γεννήθηκε σαν σήμερα το 1949): Χωρίς καβάντζα καμιά

Σαν σήμερα, 20 Αυγούστου 1949, γεννήθηκε ο Νίκολας Άσιμος. 
Για τον ανατρεπτικό Νικόλα, τον άνθρωπο που επέλεξε τρόπο ζωής και θανάτου, έξω από τα στάνταρ του κοινωνικού κατεστημένου, για τον καλλιτέχνη που δήλωνε πίστη στον…. Δωδεκάθεο και στο …χάος, αναρωτιέται κανείς τι θα μπορούσε να προσθέσει περισσότερο απ’ αυτά που λεν οι στίχοι του και το χρώμα της φωνής του. Παρ’ όλα αυτά θα προσπαθήσουμε, να προσεγγίσουμε την ζωή και το καλλιτεχνικό έργο του Νικόλα Άσημου.

Διαβάζουμε από κείμενο του Λεωνίδα Χριστάκη που αναφέρεται στον Νικόλα Άσημο:

«Εμφανίστηκε στην Αθήνα το 1973 και κατοικούσε πάντα κοντά στην πλατεία Εξαρχείων, όπου ήταν η αφετηρία όλων των δραστηριοτήτων του. Ζούσε και ανέπνεε επί δεκατρία χρόνια έχοντας μοναδικό όραμα να γράφει τραγούδια με δικούς του στίχους που να καυτηριάζουν το υφιστάμενο ανελεύθερο κοινωνικό και αστυνομικό σύστημα. Η καταγωγή του ήταν απ’ την Μακεδονία. Υποθέτω από ένα χωριό της Κοζάνης. Επιβίωνε τελείως περιθωριακά με το όνομα Νικόλας Άσημος που ήταν η αρχή ενός άλλου ολοκληρωμένου επώνυμου.

Και συνεχίζει ο Λεωνίδας Χρηστάκης το πόνημα του για τον Νικόλα Άσημο: «Κυκλοφορούσε σαν αλήτης. Πουλούσε –όταν δεν είχε χρήματα- περιοδικά έξω από τα κάγκελα του Πολυτεχνείου Αθηνών και ηχογραφούσε κασέτες με δικά του και ξένα ροκ τραγούδια και τις πουλούσε στο δρόμο. Αρκετές ώρες κάθε εικοσιτετράωρο την έβγαζε στα παγκάκια της πλατείας Εξαρχείων όπου ρητόρευε τις απόψεις του για μιαν ελευθεριακή κοινωνία, χωρίς μπάτσους, αστυνόμευση, με μόνη χαρά κι απασχόληση τα τραγούδια του για μια ανέμελη ζωή.

Ο Νικόλας Άσημος, μας γράφει ο Λεωνίδας Χρηστάκης, όσες φορές επιχείρησε να βολευτεί σε μπουάτ ή να τραγουδήσει σε συναυλίες τσακωνόταν και τραγουδούσε απ’ έξω. Εκτός απ’ τις κασέτες του και έναν δίσκο που κυκλοφόρησε όσο ζούσε, εξέδωσε κι ένα βιβλίο με την ιστορία του και τους στίχους του με τίτλο «Αναζητώντας Κροκανθρώπους».

Γράφει, λοιπόν ο Νικόλας Ασιμος, προλογίζοντας το βιβλίο του «Αναζητώντας Κροκανθρώπους»: "Ετούτο το βιβλίο –κι ας φανεί παράξενο- δεν είναι δυνατόν να διωχθεί, γιατί ο συγγραφέας του από πάντοτε παλεύει για την ελεύθερη έκφραση και τόχει κατακτήσει το δικαίωμα τουλάχιστον για τον εαυτό του πληρώνοντας αντίτιμο χιλιάδες χαμαλίκια. Τυπώθηκε επίσης σε λιγοστά έντυπα και δεν πουλιέται στο εμπόριο, και όπου μοιράζεται η τιμή που πληρώνεις ίσα ίσα καλύπτει το κόστος της αναπαραγωγής του. Όχι τον κόπο του εκδότη-συγγραφέα, ούτε τον κόπο του μοιράσματος. Οποιος θέλει το πουλά, αλλά χωρίς κέρδος. Δεν είναι δυνατόν να κατασχεθεί, διότι, παρ’ όλα όσα πιστεύει ο συγγραφέας, έχει και κάποια ψυχή τυπωμένη στο χαρτί, και δεν είναι δυνατόν να βρεθεί και να κατασχεθεί η ψυχή. Και εξ’ άλλου αυτός που τόγραψε τυχαίνει να είναι άγνωστος – ευρύτερα γνωστός. Και μια κατάσχεση θα τον έκανε ευρύτατα γνωστό χωρίς το «άγνωστος» και αυτό θα ήταν η καλύτερη διαφήμιση και δεν συμφέρει στους κρατούντες, αλλά ούτε και ο ίδιος δέχεται την διαφήμιση του".

Τελειώνοντας τον πρόλογο στο μοναδικό βιβλίο που έχει γράψει ο Νικόλας Ασιμος συμπληρώνει: «Τέλος το βιβλίο τούτο θα περάσει ντούκου και δεν θα γίνει ποτέ της μόδας, όσο ζει ο συγγραφέας του αλλά και από μόνο του. Διότι είναι –θάλεγε κανείς- «εκτός τόπου και χρόνου» παρ’ ότι αναφέρεται σε τόπο και σε χρόνο και απλοϊκά άτοπον. Ούτε καν δια της εις άτοπον απαγωγής αναγκαίον. Δεν έχει σημασία που θα διαβαστεί. Τόσο το χειρότερο πού θα διαβαστεί. Εξ άλλου είναι εκτός Νόμου. Οπερ σημαίνει πως είναι πέρα και πάνω από το Νόμο. Και τον Νόμο τον απορρίπτει ως χυδαίο κι άχρηστο και τονε ξεπερνά. Δεν είναι φτηνό παρά που η τιμή του ξεγελά. Δεν είναι καν πορνό. Δεν ασχολείται με θέματα κοινού ενδιαφέροντος όπως: άπλυτα παπάδων, τραβεστί, μπουρδέλα, ροκ και τα τοιαύτα. Οσον αφορά το κάθε τι, και ότι, αναλαμβάνω την ευθύνη εγώ, ως χαρακτηρισθέντας  αλήτης και σχιζοειδής. Όχι συμφώνως τω Νόμο. Ουδεμίαν σχέση είχε ο Νόμος μ’ εμένα και εγώ μ’ αυτόν. Αλλά έτσι για το έτσι. Γιατί πάντα αναλαμβάνω την ευθύνη του τι κάνω. Και δε γίνεται το κάνω. Αλλά αυτό αποδεικνύει πως Γίνεται! Κάντο λοιπόν».

Γράφει στο βιβλίο του ο Νικόλας Άσημος: "Κάποτε θα με διαβάσεις ίσως, θ ακούσεις τα τραγούδια μου, θα με κατανοήσεις. Αλλά δε θάμαι πια εγώ, θάνε αυτή η μάσκα που φοράνε στους πεθαμένους. Οσους τους χρησιμοποιούν μετά τον θάνατό τους, όταν οι ίδιοι δεν θα υπάρχουν. Οσο υπήρχα με φοβόσουν. Οσο υπήρχα δεν με άντεχες. Δεν είχες καν τη δύναμη να μείνεις ένα δευτερόλεπτο κοντά, άμα σου το ζητούσα. Θα προτιμούσα να μην με διάβαζες ποτέ".

Στο διαδίκτυο μπορεί να συναντήσει κανείς δεκάδες ιστότοπους αφιερωμένους στην ζωή και στην δισκογραφία του Νικόλα Ασιμου. Γι αυτό δεν έχει νόημα να σταθούμε ιδιαίτερα στην βιογραφία και δισκογραφία αυτού του καλλιτέχνη. Αυτό που ίσως θα πρέπει να τονίσουμε είναι οι αντισυμβατικές επιλογές του σε όλες τις φάσεις τις ζωή του.

Το 1978 κατατάχτηκε στον στρατό. Ωστόσο δεν υπηρέτησε, αλλά πήρε απαλλαγή στράτευσης καταφέρνοντας να του αναγνωριστεί ότι πάσχει από Σχιζοειδή ψύχωση. Κάτι τέτοιο δεν είχε ωστόσο καμία σχέση με την πραγματικότητα γιατί, όπως αναφέρει χαρακτηριστικά στην αυτοβιογραφία του, υιοθέτησε αυτή την συμπεριφορά γιατί ήταν αντίθετος προς τη στράτευση και απλά ήταν ένα σχέδιο για να την αποφύγει. Ήταν επίσης αντίθετος με τους θεσμούς της σημερινής κοινωνίας (γάμος, παιδεία, θητεία στο στρατό, εμπορικά κυκλώματα κ.λ.π.) και η σχέση του με την Λίλιαν Χαριτάκη, με την οποία απέκτησε μια κόρη το 1976 ήταν παράνομη με τα στάνταρ της εποχής.

Το ιδιαίτερο χιούμορ, οι ατάκες αλλά και η ανεξήγητη για κάποιους επιθετικότητα του Νικόλα Ασιμου έχουν αφήσει εποχή. Πιθανόν κάποιοι μεγαλύτεροι σε ηλικία να τον θυμούνται να κυκλοφορεί με ένα ποδήλατο στα Προπύλαια, στο Πολυτεχνείο, στα Εξάρχεια, στο Μοναστηράκι, στο Λυκαβητό, στις διάφορες συναυλίες (έξω από το χώρο τέλεσής τους), στο οποίο είχε δέσει ένα τελάρο κουβαλώντας την πραμάτεια που πουλούσε.  Γύρω στο ‘83 ανοίγει ένα μαγαζάκι στα Εξάρχεια, στην Καλλιδρομίου στο ύψος της Ζωοδόχου Πηγής. Το ονομάζει “Χώρο προετοιμασίας”. Ήταν μαγαζί και σπίτι. Ήταν το πιθάρι του σύγχρονου Διογένη. Εκεί έγραφε, συνέθετε τα τραγούδια του, πουλούσε βιβλία, παιχνιδάκια για τα παιδιά, πρόχειρα κοσμήματα κατασκευής γνωστών του, κασέτες δικές του κυρίως, φωτιστικά, πήλινα, κάρτες παλιές και πολλά άλλα.

Ένα πολύ ενδιαφέρον βιβλίο που τιτλοφορείται «Χωρίς καβάντζα καμιά» είναι του Γιώργου Αλαμανή και αναφέρετε στον βίο και την πολιτεία του Νικόλα Ασιμου.«Ο Νικόλας Άσιμος ήταν μια ενοχλητική μύγα στη μύτη του κόσμου». Εκτιμάει ο συγγραφέας που συμπληρώνει: «Τον Νικόλα Άσιμο, μία φύση αυθεντικά δημιουργική, που αυτοπυρπολήθηκε, επιτρέψτε μου να πω προκαταβολικά ότι δε θέλησα καθόλου να τον αγιογραφήσω, αλλά και καθόλου να τον αδικήσω. Μοναδική μου φιλοδοξία ήταν να αποδοθούν ο βίος και η πολιτεία του ρεαλιστικά, να μη φαντάζει ούτε πιο "μικρός" ούτε πιο "μεγάλος". Γιατί, αν και υπήρξε δον-κιχοτικός, βιαστικός και περιπετειώδης, δε χωρεί για μένα καμιά αμφιβολία ότι συνομίλησε κάμποσες φορές με αυτό που λένε μεγάλη έμπνευση».

Και από το οπισθόφυλλο του βιβλίου του Δημήτρη Μπαγέρη "Ο διάσημος Νικόλας Ασιμος" διαβάζουμε: "Αυτός ο επαναστάτης της πλατείας Εξαρχείων πρέπει κάποτε να δικαιωθεί. Αφού σήκωσε στους ώμους του τη χλεύη όλων εκείνων που «συσχέτιζαν κουτά» έπραξε τελικά ότι ο ίδιος πίστευε. Κόντρα σε όλους και σε όλα. Με το όποιο κατεστημένο: καλλιτεχνικό, πολιτικό, κοινωνικό στρατιωτικό. Αντιστάθηκε αταλάντευτα".

Με τους δημοσιογράφους και τα ΜΜΕ δεν τα πήγαινε καθόλου καλά ο Νικόλας Ασιμος. Σε φίλο του είχε εξομολογηθεί. "...Μια άλλη φορά θυμάμαι που έκανα τη μαλακία κι έδωσα συνέντευξη και μάλιστα γραφτή  σε κάποια δημοσιογράφο, την Όλγα Μπακομάρου, όταν μου απαγόρευσαν το "Μηχανισμό ".
Παρ' όλο που 'χαμε συμφωνήσει ότι έτσι και υποχρεωθεί έστω και μια λέξη να αλλάξει,
να μην γράψει απολύτως τίποτε, αυτή δημοσίευσε συνέντευξη με άλλα λόγια, του κεφαλιού
και της νοοτροπίας της, και ούτε καν για την απαγόρεψη του δίσκου δεν ανέφερε.
Μου 'πε πως το 'κανε για το καλό μου, για να με προστατέψει,  γιατί έτσι όπως πάω θα το φάω το κεφάλι μου.
Πόσοι μου το 'πανε αυτό! αλλά τουλάχιστο με θάψαν χωρίς να μ' αναφέρουνε.
Δε μου βάλαν λόγια που δεν είπα ποτέ.
Αλλά γι αυτό σας έχω κόψει όλους σας οριστικά,  όπως κι εσείς με έχετε κομμένο αγαπητοί μου. ".

Σίγουρα θα  μείνουν αξέχαστα τα βράδια σε όσους είχαν την τύχη να παρευρεθούν στην ταβέρνα «Πέμπτη Εποχή» στην Πλάκα όπου στο πάλκο βρισκόταν ο Νικόλας Ασιμος μαζί με τον Θανάση Γκαϊφύλια και τον Πάνο Τζαβέλα. Είναι συγκινητικό επίσης το τραγούδι που του αφιέρωσε ο Πάνος Τζαβέλας μετά τον θάνατο του Ασιμου.

Δεν πρέπει να παραλείψουμε να αναφέρουμε επίσης την βάναυση κρατική καταστολή που δέχτηκε ο Νικόλας Ασιμος αφού ήταν κόκκινο πανί για το πολιτικό σύστημα και τους κατασταλτικούς μηχανισμούς του. Δεκάδες, ίσως και εκατοντάδες φορές τον είχαν μπουζουριάσει οι μπάτσοι, κύρια κατηγορώντας τον για αλητεία και όχι μόνο, τον ξυλοφόρτωναν και τον υπέβαλαν σε βασανιστήρια. Και σαν να μην έφτανε αυτό τον κατηγόρησαν άδικα για βιασμό κάποιας κοπέλας, τον έκλεισαν στο ψυχιατρείο και του υπέβαλαν ηλεκτροσόκ, ένα γεγονός που σημάδεψε την περαιτέρω ζωή του


Το φινάλε της ζωής του το έγραψε ο Νικόλας Ασιμος τις πρώτες πρωινές ώρες της Πέμπτης 17 Μάρτη 1988, με τον τρόπο που είχε επιλέξει ο ίδιος. Μπορεί να έφυγε απ’ την ζωή ο καλλιτέχνης, τα τραγούδια του όμως θα εξακολουθούν να φιλοξενούνται σε πολλές δισκοθήκες και να ακούγονται στις συναυλίες όπως και στους ρ/σ που έχουν περιεχόμενο και άποψη.

Aκούστε ένα σπάνιο σχετικό τραγούδι, που έγραψε ο Πάνος Τζαβέλα για τον Ν. Ασιμο, διαβάστε την ανάρτησή μας που τιτλοφορείται 17 Mάρτη 1988 έφυγε από τη ζωή ο Νικόλας Άσιμος. 

Αντρέας Λοβέρδος: Ενα πολιτικό κύμβαλο σε Γκεμπελικά παραληρήματα

Από giorgis , Σάββατο, 19 Αυγούστου 2017 | 9:59 μ.μ.

Του Γ. Γ.

Ο τύπος υπήρξε αποτυχημένος αρχηγός πολιτικού κόμματος και τώρα παριστάνει τον κοινοβουλευτικό εκπρόσωπο της Δημοκρατικής Συμπαράταξης – ΠΑΣΟΚ.
Είναι ένας Γκεπελίσκος, προκλητικός ψεύτης και πολλές φορές οι διαφορές των λεγομένων τους με αυτών της ναζιστικής συμμορίας είναι δυσδιάκριτες. Αλλωστε γ’ αυτόν το ναζιστικό μόρφωμα του Μιχαλολιάκου δεν αποτελείται στον πυρήνα του από νεοναζί, φασίστες και δολοφόνους, αλλά είναι το μόνο αυθόρμητο κίνημα της Μεταπολίτευσης, είναι ακτιβιστές, είναι η ελληνική Χεζμπολάχ.

Αυτό το εξουσιαστικό κύμβαλο όσο καιρό διατέλεσε υπουργός και ειδικά Υγείας, υπηρέτησε σταθερά την ΕΕ, το ΔΝΤ και τα ιδιωτικά συμφέροντα στο χώρο της υγείας και πρόνοιας, και επιτέθηκε με σφοδρότητα στο νοσοκομειακό κίνημα, στους αγωνιζόμενους γιατρούς, ακόμη και στους ασθενείς ή τους συγγενείς τους, όταν τολμούσαν να πουν την αλήθεια για την κατάσταση στα δημόσια νοσοκομεία. Και σαν να μην έφτανε αυτό έσπευσε να διαπομπεύσει τις οροθετικές ιερόδουλες δίνοντας στη δημοσιότητα φωτογραφίες τους λες και ήταν επικηρυγμένες, κάτι που πιθανόν μόνο ένας υπουργός της Σαουδικής Αραβίας θα μπορούσε να κάνει.

Σήμερα, ζηλεύοντας την «δόξα» Τζήμερου, Ανδριανόπουλου, και των άλλων θιασωτών του άκρατου νεοφιλελευθερισμού, έρχεται να συνταχτεί με τις πιο ακραίες φωνές που καλλιεργούν το κλίμα ισλαμοφοβίας με αφορμή τα αιματηρά γεγονότα της Βαρκελώνης. 

Και τα γράφει αυτά απευθυνόμενος σε έναν λαό που έχει εκατομμύρια μετανάστες. Δεν αξίζει να σχολιάσεις το παραμικρό … ούτε καν να τον φτύσεις.
Αλλωστε Λοβέρδοι υπάρχουν πολλοί στο πολιτικό προσωπικό. Είναι επόμενο. Ένα τέτοιο σάπιο σύστημα είναι αναμενόμενο να στελεχώνεται κατά βάση από τέτοιας ποιότητας άτομα.

Αγάπη μου, μας αναβάθμισαν!

Γράφει ο  mitsos175

Το περίμενε κανείς από «αριστερή» κυβέρνηση να μας αναβαθμίσουν οι καπιταλιστές;
«Ο οίκος Fitch πιστεύει ότι η βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους θα βελτιωθεί σταθερά, υποστηριζόμενη από τη συνεχή συμμόρφωση με τους όρους του προγράμματος του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας (ESM) και το μειωμένο πολιτικό κίνδυνο, τη διαρκή αύξηση του ΑΕΠ και τα επιπλέον δημοσιονομικά μέτρα που νομοθετήθηκαν και θα εφαρμοστούν έως το 2020». 

Και τα παιδιά πιστεύουν στον Άγιο Βασίλη γιατί να μην πιστέψουμε κι αυτό; Βέβαια εκείνο που μας λένε, είναι «συνεχίστε να είστε δούλοι μας και κάποτε θα σας πούμε μπράβο». «Ευχαριστούμε αφέντες», αλλά πιο πιθανό είναι να υπάρχουν ξωτικά και νεράιδες, παρά να βελτιωθεί η Οικονομία μας. Η δική σας τσέπη πάλι ποτέ δεν είχε πρόβλημα.

«Η θετική προοπτική αντανακλά την προσμονή του Fitch's ότι η τρίτη αξιολόγηση θα ολοκληρωθεί χωρίς να προκληθεί αστάθεια και ότι το Eurogroup θα εγγυηθεί σημαντική ελάφρυνση του χρέους στην Ελλάδα το 2018».

Είδες ο ΣΥΡΙΖΑ; Πέρασε όλα τα μέτρα, που ονειρεύονταν να περάσει η ΝΔ, χωρίς να ανοίξει μύτη. Εξόν από μερικά κεφάλια που άνοιξαν τα ΜΑΤ, αλλά «Όπως αντιλαμβάνεται ο οίκος Fitch, το πολιτικό υπόβαθρο είναι πιο σταθερό και ο κίνδυνος να υιοθετηθούν κατά το μέλλον μέτρα που θα ανατρέπουν τις πολιτικές υπό το πρόγραμμα του ESM είναι περιορισμένος».

Σε ελεύθερη μετάφραση: Ο ΣΥΡΙΖΑ έκανε όλα τα χατίρια των τοκογλύφων και τώρα θα μείνει ως το τέλος της τετραετίας, να μας δουλέψει κι άλλο. Τ’ ακούς Κούλη; Υπομονή, θα αργήσουν οι εκλογές. Θα μείνεις αρχηγός της γαλάζιας στάνης αρκετό καιρό ακόμα. Γιατί, αν γίνονταν εκλογές, σε έπαιρνε ο διάολος μαζί με τον Τσίπρα και τα άλλα δεκανίκια των αρπακτικών.

Στο μεταξύ μια ακόμα πολύ «ευχάριστη» είδηση έρχεται από το Υπουργείο. Τίγκα στις ευχάριστες ειδήσεις είμαστε: Κάηκαν «μόνο» μερικές δεκάδες χιλιάδες στρέμματα, αυτοκτόνησαν «μόνο» μερικές χιλιάδες και τώρα… ταρατατζούμ - ταρατατζούμ: «Δεν θα γίνουν περικοπές στις συντάξεις ανώτερες του 18%, που νομοθετικά έχει τεθεί ως ανώτατο όριο, «ξεκαθαρίζει» το υπουργείο Εργασίας, διαψεύδοντας σημερινό δημοσίευμα της εφημερίδας «Ελεύθερος Τύπος»…

Ακούτε; «Μόνο» 18% μείωση! Γιούπι! Ζήτω! Να βγούμε στους δρόμους να το πανηγυρίσουμε! Γιατί όμως «μόνο» 18 όχι 19% ή 20% για στρογγύλευση, ξέρετε; Διότι με τις προηγούμενες περικοπές η σύνταξη μειώθηκε τόσο, που αν κόψεις 19% θα υπάρξει διάσπαση του ατόμου και θα παραβιάσουμε κάποιες συνθήκες, που ισχύουν για όλους τους άλλους, αλλά όχι για τις ΗΠΑ.

Παρακαλούνται λοιπόν οι κυβερνώντες να μην δίνουν στο εξής τη σύνταξη τις τράπεζες, αλλά στην Εκκλησία μαζί με το αντίδωρο, να βλέπουν τουλάχιστο ότι κάτι παίρνουν οι συνταξιούχοι. Γιατί, αν δεν βλέπεις καλά, νομίζεις πως η σύνταξη είναι αόρατη. Όχι, μικροσκοπική έγινε.

Πάντως αχάριστους δεν τους λες. Μας λεηλάτησαν μας, κατέστρεψαν, πήραν τα πάντα, αλλά… μας αναβάθμισαν! Από «μαλάκες» μας έκαναν «πολύ μαλάκες», σπουδαία! Και εις ανώτερα. Θα μας φάνε αναβαθμισμένους, αυτό κι αν είναι «επιτυχία». Μπράβο ρε Αλέξη! Να μη σας ματιάσω, φτου σας!.

Απάντηση σε όσους προσπαθούν να ξαναγράψουν την πρόσφατη ιστορίας μας με αφορμή τον θάνατο της Ζωής Λάσκαρη

Ζωή Κουρούκλη –Λάσκαρη που πέθανε σήμερα σε ηλικία 73 χρονών, θεωρείται μια καλή ηθοποιός που άφησε την δική της πινελιά στην ιστορία του ελληνικού κινηματογράφου.

Προσθέτουμε και εμείς τα συλλυπητήρια στους οικείου της, όπως έκαναν χιλιάδες απλοί πολίτες, μαζί με τον καλλιτεχνικό και πολιτικό κόσμο.

Από κει και πέρα όμως  δεν μπορούμε να περάσουμε ασχολίαστο το γεγονός ότι βρήκαν την ευκαιρία οι φασιστικές ιστοσελίδες να προσπαθήσουν να ξαναγράψουν την ιστορία, επικαλούμενες το τέλος του πατέρας της. «Συνελήφθη και βασανίστηκε άγρια από τις ορδές του Άρη Βελουχιώτη σε ηλικία μόλις 28 ετών. Οι ΕΛΑΣίτες τον σκότωσαν προς παραδειγματισμό όλων των "Μοναρχοφασιστών" Αξιωματικών», κραυγάζουν διαδικτυακά οι φασιστικοί – ναζιστικοί ιστότοποι, ενώ οι «καθώς πρέπει» ενημερωτικές ιστοσελίδες, κάπως πιο «συγκρατημένα» και «ουδέτερα», το γυρνάνε στο μελόδραμα: «Ο συνταγματάρχης Κουρούκλης, ο πατέρας της, δολοφονήθηκε στον Εμφύλιο όταν εκείνη ήταν μόλις 8 μηνών, ενώ την της μάνα της την έχασε σε ηλικία 7 ετών».

Ποιος ήταν όμως στην πραγματικότητα ο Γ. Κουρούκλης; Ενας φανατικός βασιλόφρονας αξιωματικός, πωρωμένος αντικομμουνιστής και βασικό μέλος του ΙΔΕΑ μιας οργάνωσης καραβανάδων που βασικό στόχο είχε την πλήρη διάλυση του κομμουνιστικού κινήματος στην χώρα μας και την εγκαθίδρυση και αναπαραγωγή του στρατιωτικού μηχανισμού στην οργάνωση του αστικού μεταπολεμικού κράτους στην Ελλάδα.  (Συνωμότης της παραστρατιωτικής αυτής οργάνωσης ήταν και ο πρώην δικτάτορας Γ. Παπαδόπουλος, όπως και όλοι οι αξιωματικού που στελέχωσαν την Απριλιανή δικτατορία).

Στα «πέτρινα χρόνια» που ακολούθησαν μετά την προδοτική υπογραφή της συμφωνίας της Βάρκιζας, ο Γ. Κουρούκλης πρωτοστατεί στο να καλύπτει τους ταγματασφαλίτες συνεργάτες των Γερμανών και στο πόλεμο που έχει εξαπολύσει το αστικό κράτος στους ΕΑΜίτες και στους αγωνιστές της Εθνικής Αντίστασης, έχει πρωταγωνιστικό ρόλο.

Μερικά μόνο ιστορικά ντοκουμέντα:

«Απελευθερώνοντας» για παράδειγμα τη Σπάρτη και τα περίχωρά της «από τον εαµοκοµµουνισµόν», ο ταγµατάρχης της εθνοφρουράς, Γ. Κουρούκλης, θα επιβάλει ήδη από τις αρχές Μαρτίου 1945 µια σειρά δρακόντειων φραγµών στις δραστηριότητες του ΕΑΜ: απαγόρευση δηµοσίων συγκεντρώσεων «εν παντί τόπω και χρόνω» χωρίς προηγούµενη άδεια της εθνοφυλακής, «ήτις θα γνωµατεύη περί του σκοπίµου ή µη» της σχετικής εξουσιοδότησης· απαγόρευση διανοµής προκηρύξεων και «παντός είδους εντύπων»· απαγόρευση, τέλος, κάθε «ανακοινώσεως ειδήσεων, πληροφοριών, συνθηµάτων, προσκλήσεων, παρακλήσεων, κλπ.» µε τηλεβόα ή αναγραφή στους τοίχους.

Ταυτόχρονα, θα οργανώσει «µεγαλειώδη συγκέντρωσιν» στο κέντρο της πόλης, µε κεντρικό οµιλητή τον εαυτό του και σαφές πολιτικό περιεχόµενο: «ωµίλησα περί του απουσιάζοντος βασιλέως Γεωργίου», αναφέρει στους προϊσταµένους του, «και υπεσχέθην ότι συντόµως θα επεφυλακίζοντο οι κρατούµενοι» στις φυλακές της πόλης συνεργάτες των Γερµανών. Όταν ο νοµάρχης της κυβέρνησης Πλαστήρα διαφωνεί µε αυτό το τελευταίο µέτρο, ο διοικητής της εθνοφρουράς τον απειλεί µε σύλληψη και στη συνέχεια απελευθερώνει ο ίδιος τους φυλακισµένους ταγµατασφαλίτες.

ΔΙΣ,  τ. 1, σσ. 427-432.

«Την ίδια μέρα 4/3/45 της άφιξης εδώ του Τάγματος –σ.σ Κουρκούκλη- εξεδιώχθησαν βιαίως από τα γραφεία τους οι οργανώσεις του ΕΑΜ, ΕΠΟΝ, ΕΑ, Αγροτικό κόμμα, Σύλλογος Θυμάτων, ενώ παράλληλα όργανα της Εθνοφυλακής επιδειχτικά παραβίασαν τα γραφεία του Κομμουνιστικού Κόμματος και με λύσσα θρυμμάτισαν τις ταμπέλες τους. Έκτοτε όλα τα πιο πάνω γραφεία βρίσκονται στα χέρια της Εθνοφυλακής, η οποία αρνήθηκε να επιστρέψη και τα διάφορα υλικά και έγγραφα που βρέθηκαν στα γραφεία».

ΓΕΣ/ΔΙΣ, ΑΕΠ (1944-1949), σ. 434: Υπόμνημα διαμαρτυρίας των εαμικών οργανώσεων Σπάρτης προς την κυβέρνηση, τις πρεσβείες, την ΚΕ του ΕΑΜ, το νομάρχη Λακωνίας, τον διοικητή των βρετανικών στρατευμάτων στη Λακωνία και τον διοικητή του 164 Τάγματος Εθνοφυλακής.

«Στις 5.3.45, τη δεύτερη μέρα της άφιξής τους απέλυσαν 250 περίπου εγκληματίες, που είχαν συγκεντρωθή από ολόκληρη τη Λακωνία στις φυλακές της Σπάρτης και κατηγορούνται για συνεργασία με τον εχθρό και σωρεία άλλων εγκλημάτων στο διάστημα της κατοχής. Σε διαμαρτυρία Επιτροπών του Λαού ο Ταγ/χης Κουρουκλής απάντησε ότι τούτο είναι αξίωση των Άγγλων».

ΓΕΣ/ΔΙΣ, ΑΕΠ (1944-1949), σ. 434: Υπόμνημα διαμαρτυρίας των εαμικών οργανώσεων Σπάρτης προς την κυβέρνηση […].

«Ο Διοικητής του Τάγματος Εθνοφυλακής κ. Κουρουκλής ομιλώντας από εξώστη σε συλλαλητήριο, το οποίο ωργάνωσαν φασιστικά και δοσίλογα στοιχεία, έκλεισε το λόγο του καλώντας το Λαό να ζητωκραυγάση υπέρ του Βασιλέως, ενώ σε Επιτροπές που παρουσιάστηκαν σ’ αυτόν για να διαμαρτυρηθούν για την τρομοκρατία που ασκούν τα όργανα της Εθνοφυλακής και που θυμίζουν τετάρτη Αυγούστου, απάντησε ότι η τετάρτη Αυγούστου εξασφάλισε τάξη και ησυχία».

 ΓΕΣ/ΔΙΣ, ΑΕΠ (1944-1949), σ. 435: Υπόμνημα διαμαρτυρίας των εαμικών οργανώσεων Σπάρτης προς την κυβέρνηση […].

Υ,Γ: Για να μην δημιουργηθούν παρερμηνείες. Μακρυά από μας κάθε σκέψη περί "οικογενειακής ευθύνης". Η Ζωή Λάσκαρη ήταν μια αξιοπρεπέστατη γυναίκα και πολύ καλή ηθοποιός. Η ανάρτησή μας έχει στόχο να στιγματίσει όσους πάνε να εκμεταλλευτούν τον θάνατό της για να προσπαθήσουν να ξαναγράψουν την ιστορία προσαρμόζοντας την στα δικά τους καλούπια. 

Με τις πλάτες του Γκορμπατσόφ (ο οποίος ανατρέπεται σαν σήμερα το 1991) η Αλέκα Παπαρήγα χαράσσει την γραμμή του ΚΚΕ

«Οι ιδέες της περεστρόικα απαντούν στις απαιτήσεις της αναδιοργάνωσης του σοσιαλισμού, συμβάλλουν σημαντικά στην ανάπτυξη της σύγχρονης θεωρίας του σοσιαλισμού, έκαναν το σοσιαλισμό πιο ελκυστικό»  

Αλέκα Παπαρήγα, Πράβδα, 25.6.1991

Σαν σήμερα στις 19 Αυγούστου 1991 στην Σοβιετική Ενωση ξεσπάει κίνηση ανατροπής του για 7 χρόνια ηγέτη της χώρας Μιχαήλ Σεργκέγιεβιτς Γκορμπατσώφ από την αντιπολιτευόμενη πτέρυγα του Κ.Κ.Σ.Ε., υπό τον τότε αντιπρόεδρο Γενάντι Γιανάγιεφ. Ο Γκορμπατσόφ χάνει τον έλεγχο της κατάστασης και τον τιμόνι της χώρας βρίσκεται ο Μπόρις Γιέλτσιν (τον οποίο ο ίδιος ο Γκορμπατσόφ είχε διορίσει  γενικό γραμματέα του κόμματος στη Μόσχα).

Νεκροθάφτης κάθε σοσιαλιστικής δομής που είχε απομείνει στην ΕΣΣΔ, ο πρώτος, ακραία νεοφιλελεύθερος ο δεύτερος. Ενας γελοίος διαφημιστής πίτσας ο Γκορμπατσόφ, ένας μπεκρής αγαπημένο παιδί των ρώσων ολιγαρχών ο Γιέλτσιν.

Δεν θα κάνουμε εδώ αναφορά για τους Ρώσους αυτούς ηγέτες. Θα περιοριστούμε μόνο στην παρέμβαση του Γκορμπατσόφ στα εσωτερικά του ΚΚΕ και στο πόσο επηρέασε την πορεία αυτού του κόμματος.

Για τον λόγο αυτό θα χρησιμοποιήσουμε ένα κείμενο του Γιώργου Δελαστίκ που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Πριν» στις 21 Απριλίου 2013. (Οι υπογραμμίσεις δικές μας):

Η Αλέκα Παπαρήγα εξελέγη γραμματέας της Κ.Ε του ΚΚΕ σε μία εξαιρετικά δύσκολη για το παγκόσμιο κομμουνιστικό κίνημα στιγμή. Μόλις δύο μήνες νωρίτερα, ο Μιχαήλ Γκορμπατσόφ είχε ανακοινώσει επισήμως και την τυπική διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, στις 25 Δεκεμβρίου του 1990, ενώ είχε προηγηθεί ήδη η ολοκληρωτική κατάρρευση του σοσιαλιστικού στρατοπέδου, βυθίζοντας όλα τα κομμουνιστικά κόμματα σε υπαρξιακή κρίση.

Όταν ανέλαβε γραμματέας η Παπαρήγα, στο ΚΚΕ μαινόταν μια άγρια φραξιονιστική πάλη ανάμεσα στη γραφειοκρατική και τη δεξιά του πτέρυγα, αφού προηγουμένως και οι δύο πτέρυγες μαζί είχαν εξουδετερώσει την αριστερή πτέρυγα του κόμματος και της ΚΝΕ, από την οποία προήλθε το ΝΑΡ.

Οι δύο πτέρυγες είχαν οργανωτική ισοδυναμία. Είναι αποκαλυπτικό το γεγονός ότι η Αλέκα Παπαρήγα παρόλο που ήταν μέλος του Πολιτικού Γραφείου και γραμματέας της μεγαλύτερης οργάνωσης του ΚΚΕ, της ΚΟΑ, δεν είχε εκλεγεί καν ...αντιπρόσωπος (!!) για το 13ο Συνέδριο του ΚΚΕ, στο οποίο συμμετείχε ως μέλος του απερχόμενου ΠΓ, ενώ η Κεντρική Επιτροπή που προήλθε από αυτό το Συνέδριο την εξέλεξε γραμματέα του κόμματος εντελώς οριακά - με 57 ψήφους έναντι 53 του υποψήφιου της δεξιάς πτέρυγας, Γιάννη Δραγασάκη!

Η αναπότρεπτη σύγκρουση των δύο πτερύγων μορφοποιείται και επισημοποιείται οπς 14 Ιουνίου 1991, κατά τη διάρκεια συνεδρίασης της Εκτελεστικής Επιτροπής του ενιαίου ακόμη Συνασπισμού της Αριστεράς και της Προόδου, όπως ονομαζόταν και ο οποίος είχε συγκροτηθεί με την αγαστή συνεργασία του Χαρίλαου Φλωράκη και του Λεωνίδα Κύρκου - του απερίγραπτου δεξιού οπορτουνιστή που τον περιφρονούσε πολιτικά βαθύτατα όλη η ΚΝΕ της μεταπολίτευσης. Η δεξιά πτέρυγα επεδίωκε ουσιαστικά τη διάλυση του ΚΚΕ μέσα στο Συνασπισμό.

Το θανάσιμο πλήγμα εναντίον της πτέρυγας αυτής ήρθε από εκεί που ούτε στους χειρότερους εφιάλτες τους δεν το φαντάζονταν οι δεξιοί: Από τον ...Γκορμπατσόφ, αυτό το πολιτικά γελοίο υποκείμενο, τον οποίο είχε ως εικόνισμα η δεξιά πτέρυγα του ΚΚΕ! «Δεν είναι δυνατόν να διαλυθεί το Κομμουνιστικό Κόμμα μέσα σ' έναν ευρύτερο συνασπισμό της Αριστεράς», δήλωσε ο Γκορμπατσόφ στις 20 Ιουνίου, μετά από πολύωρη συνάντηση που είχε στη Μόσχα με την Αλέκα Παπαρήγα.

Με τις πλάτες του Γκορμπατσόφ, η Αλέκα επιστρέφει στην Αθήνα και στις 23 Ιουνίου 1991 συγκαλεί την ΚΕ του ΚΚΕ, η οποία καθαιρεί τον Παναγιώτη Λαφαζάνη και τον Γιάννη Δραγασάκη από το Πολιτικό Γραφείο και άλλα έξι μέλη της ΚΕ, αποφασίζοντας ταυτόχρονα τη σύγκληση έκτακτου Συνεδρίου του κόμματος για να εξοντώσει οργανωτικά τη δεξιά πτέρυγα. Αποχωρούν από τη συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής 44 μέλη της.

Στις 8 Σεπτεμβρίου 1991 η Αλέκα διαγράφει ολόκληρη τη δεξιά πτέρυγα, η οποία ενσωματώνεται στον ΣΥΝ, του οποίου αποτελεί την κυριότερη συνιστώσα ακόμη και στο επίπεδο της Κεντρικής Πολιτικής Επιτροπής.

Στις 18 Δεκεμβρίου 1991 συγκαλείται το 14ο Συνέδριο του ΚΚΕ, στο οποίο έχει απομείνει πλέον μόνο η γραφειοκρατική πτέρυγα και η οποία εκλέγει τα αμιγώς δικά της καθοδηγητικά όργανα σε όλα τα επίπεδα. Η αποφυγή οποιασδήποτε σχέσης με οποιοδήποτε άλλο τμήμα της Αριστεράς γίνεται η κυρίαρχη ιδεολογία και πολιτική πρακτική του ΚΚΕ.

Η απομόνωση της γραφειοκρατικής πτέρυγας του ΚΚΕ από τον υπόλοιπο κόσμο της Αριστεράς γίνεται αισθητή και αποτυπώνεται στα εκλογικά του αποτελέσματα έκτοτε.

 Στις βουλευτικές εκλογές του 1993, τις πρώτες υπό την ηγεσία της Αλέκας και μετά τη νέα διάσπαση, το ΚΚΕ σημειώνει το χειρότερο αποτέλεσμα όλης της ιστορίας του, καθώς παίρνει μόνο 4,54%. Ποσοστό που δεν έχει καμιά σχέση με το 9,36% του 1977, το 9,89% του 1985 ή το 10,93% του 1981.

Δεκαπέντε ολόκληρα χρόνια το ΚΚΕ βολοδέρνει σε ποσοστά που δεν φτάνουν ποτέ το 6% ως το 2004. «Ανασταίνεται» εκλογικά το 2007 με 8,15%, ποσοστό που ουσιαστικά το κρατάει και το 2009 με 7,54% και το ανεβάζει στο 8,48% στις εκλογές του Μαΐου του 2012, οπότε και πετυχαίνει το καλύτερο ποσοστό του μετά από 27 χρόνια!

Ένα μήνα αργότερα, στις εκλογές του Ιουνίου του 2012, το ΚΚΕ που έχει αρνηθεί κάθε σχέση με την υπόλοιπη Αριστερά μέσα σε ένα κλίμα που πολλοί νόμιζαν ότι μπορεί να υπάρξει «κυβέρνηση της Αριστεράς» που έλεγε ο Αλέξης Τσίπρας, πέφτει πάλι στο απόλυτο ναδίρ -στο 4,50%!
Η Αλέκα παραδίδει το ΚΚΕ ακριβώς με το ίδιο ποσοστό που το παρέλαβε - το χειρότερο της ιστορίας του!

Έχει πετύχει έναν άθλο όμως και μάλιστα καθόλου ασήμαντο. Έχει διασώσει το ΚΚΕ και μάλιστα με τις πιο αριστερές θέσεις από οποιοδήποτε άλλο από τα κομμουνιστικά κόμματα της Ευρώπης (γαλλικό, πορτογαλικό, ισπανικό κ.λπ.). Παράλληλα όμως, το έχει απομονώσει πλήρως από την υπόλοιπη Αριστερά, με αποτέλεσμα την πορεία δραματικής υποβάθμισης του και στους κόλπους της Αριστεράς, όπως αποτυπώνεται και στα εκλογικά αποτελέσματα.

Ενώ το 1993 το ΚΚΕ είχε 4,54% και ο ΣΥΝ έμεινε εκτός Βουλής με 2,94%, σήμερα το ΚΚΕ εξακολουθεί να έχει 4,50%, αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ έχει ...εξαπλάσιο (!!!) ποσοστό - νια την ακρίβεια 26,89%. Με τέτοιο τραγικά δυσμενή συσχετισμό δυνάμεων εις βάρος του, το ΚΚΕ είναι εντελώς αδύνατο να ηγεμονεύσει πολιτικά στην Αριστερά - και αυτό την ώρα που ο καπιταλισμός βρίσκεται στη μεγαλύτερη κρίση του εδώ και έναν αιώνα, από την εποχή της νίκης της Οκτωβριανής Επανάστασης στη Ρωσία. Αυτό δεν προοιωνίζεται τίποτα καλό και για το ίδιο το ΚΚΕ.

Bίντεο

 
Copyright © ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ
Powered by Blogger