Νεοτερα

To Κίεβο δολοφονεί (video)

Από askordoulakos , Παρασκευή, 24 Φεβρουαρίου 2017 | 10:55 μ.μ.

Από solidarityantifascistukraine.wordpress.



Δολοφονήθηκε στις 8/2, ο επικεφαλής του εθελοντικού τάγματος «Σομάλια» και συνταγματάρχης του στρατού της ΛΔ Ντονιέτσκ, Μιχαήλ Τόλστιχ -γνωστός με το προσωνύμιο «Givi». Σύμφωνα με τα πρώτα ρεπορτάζ πρόκειται για άλλη μία τρομοκρατική πράξη του ουκρανικού στρατού. Ο «Givi» δολοφονήθηκε από έκρηξη την ώρα που βρισκόταν στο γραφείο του στο Ντονιέτσκ. Κάποιες πηγές μιλάνε για εκτοξευτή χειροβομβίδας ωστόσο κάτι τέτοιο δεν έχει επιβεβαιωθεί. Ο «Givi» είχε τραυματιστεί ελαφριά στο πόδι στις 4/2 αλλά είχε ήδη επιστρέψει στα καθήκοντά του. Απόπειρα εναντίον της ζωής του είχε σημειωθεί και πέρυσι τον Μάρτιο (ένα μήνα αφότου η ΕΕ τον είχε συμπεριλάβει στη λίστα με τις κυρώσεις της) όταν άγνωστοι άνοιξαν πυρ στο αυτοκίνητό του κοντά στην πόλη Μακέεβκα της ΛΔ Ντονιέτσκ. Με τη σημερινή δολοφονία του ολοκληρώνεται ο κύκλος δολοφονιών των μορφών που είχαν αναδειχτεί μέσα από την πρώτη διετία των μαχών του λαού του Ντονμπάς, με την εξαίρεση του πρωθυπουργού της ΛΔ Ντονιέτσκ, Αλεξάντερ Ζαχάρτσενκο, ο οποίος παραμένει ζωντανός κι ο οποίος χθες σε συνέντευξή του δήλωσε ότι οι ουκρανικές δυνάμεις δείχνουν σημάδια προετοιμασίας για μια νέα επίθεση. Ίσως στα πλαίσια αυτής της προετοιμασίας να εντάσσεται κι η δολοφονία του «Givi» στον οποίον προσωποποιούνταν ο ηρωισμός κι η περηφάνεια των κατοίκων του Ντονμπάς.

Έχοντας υπηρετήσει στον ουκρανικό στρατό ως οδηγός τανκ τη διετία 1998-2000, αργότερα εργάστηκε ως εργοστασιακός εργάτης και φύλακας σε σούπερ-μάρκετ πριν καταταγεί εθελοντικά στις πολιτοφυλακές που υπερασπίζονταν το Ντονμπάς. Πήρε μέρος σε όλες τις μεγάλες μάχες: Σλαβιάνσκ, Ιλοβάισκ, Αεροδρόμιο Ντονιέτσκ και συνέβαλλε τα μέγιστα -μαζί με τον επίσης δολοφονηθέντα Αρσέν Παβλόφ «Μotorola»- σε μερικές απ’ τις πιο ντροπιαστικές ήττες του ουκρανικού στρατού και των φασιστικών ταγμάτων του. Το πολυεθνικό τάγμα «Σομάλια» του οποίου ηγούνταν ο «Γκίβι» είχε αποκτήσει τη φήμη της πιο σκληροτράχηλης μονάδας του στρατού της ΛΔ Ντονιέτσκ.
Ο «Givi» είχε γεννηθεί στην κωμόπολη Ιλοβάισκ του Ντονιέτσκ, ήταν γεωργιανής καταγωγής και ο παππούς του είχε πολεμήσει στον Β’ΠΠ -γεγονός για το οποίο δήλωνε υπερήφανος-. Ο ίδιος σημείωνε συχνά ότι δεν ασχολείται με την πολιτική αλλά αγωνίζεται για την ελευθερία του λαού του Ντονμπάς κι ενάντια στη φασιστική χούντα που κυβερνά την Ουκρανία. Έγινε παγκοσμίως γνωστός από ένα βίντεο που τον δείχνει να συνεχίζει ατάραχος τη συνέντευξή του ενώ δίπλα του προσγειώνεται βλήμα από βολή του ουκρανικού στρατού: 
Πρόκειται για έναν λαϊκό μαχητή που αναδείχτηκε μέσα από τον ηρωικό αγώνα του λαού του Ντονμπάς για την ελευθερία.
 Παρά τη δολοφονία του θα μείνει αξέχαστος στις καρδιές μας.


Τέρμα τα ψέμματα

Πηγή: "ΚΟΝΤΡΑ"

Οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ απέδειξαν ότι δεν ταλαντεύτηκαν ούτε για μια στιγμή στην απόφασή τους να υπογράψουν την επέκταση του τρίτου Μνημονίου για κάποια χρόνια μετά το 2018 και παράλληλα να ψηφίσουν προληπτικά αντιλαϊκά μέτρα, μεταξύ των οποίων ξεχωρίζουν η μείωση του αφορολόγητου και το πετσόκομμα των συντάξεων (μένει να μάθουμε τα ακριβή νούμερα και το σύνολο των μέτρων).

Το μόνο για το οποίο φροντίζουν είναι η διατήρηση της συνοχής του κοινοβουλευτικού τους λόχου, που θα τους επιτρέψει να ψηφίσουν μόνοι τους τα νέα μέτρα, όπως και μια κάποια διαχείριση του ελληνικού λαού.

Η αντιπολίτευση δεν τους κατηγορεί τόσο για την ουσία των μέτρων που θα ψηφίσουν και για την επέκταση του Μνημονίου όσο για τα ψέματα που λένε σχετικά με τη συμφωνία που έκλεισαν στις Βρυξέλλες τη Λεύτερα 20 Φλεβάρη και για τον κίνδυνο να σύρουν τη διαπραγμάτευση για μερικούς μήνες ακόμα. Είναι σαν να τους λένε: «υπογράψτε και ψηφίστε τα τώρα, να τελειώνουμε».

Μέσα στο μνημονιακό τόξο, που εμφανίστηκε ενωμένο όταν τον Αύγουστο του 2015 ψήφιζε το τρίτο Μνημόνιο και τους πρώτους εφαρμοστικούς του νόμους, αλλά στη συνέχεια διαχωρίστηκε σε συγκυβέρνηση και αντιπολίτευση, καθώς ο Τσίπρας τους είπε ψέματα και τους πήγε σε εκλογές το Σεπτέμβρη της ίδιας χρονιάς, παίζεται το γνωστό παιχνίδι του μουτζούρη, που στην αστική πολιτική λέγεται «ανακατανομή εκλογικής επιρροής».

Οσο περισσότερο «πολιτικό κόστος» φορτωθεί η συγκυβέρνηση τόσο καλύτερα θα πάνε εκλογικά τα κόμματα της αντιπολίτευσης. Αυτό που ονομάζεται «πολιτική αντιπαράθεση» γίνεται μόνο για την κουτάλα της εξουσίας.

Ολοι μαζί, όμως, συμφωνούν πως η λύση δεν μπορεί να δοθεί παρά μόνο στις επόμενες εκλογές, όποτε κι αν αυτές διεξαχθούν. Η εργατική τάξη, οι εργαζόμενες μάζες, μπορούν να έχουν λόγο μόνο ως ψηφοφόροι. Αντε και ως διαμαρτυρόμενοι «ησύχως» και «νομίμως». Τίποτα πέραν αυτών.

Τα ψέματα τελείωσαν. Οι αμυδρές ελπίδες αποδείχτηκαν φρούδες. Η σκληρή λιτότητα και η κινεζοποίηση ήρθαν για να μείνουν. Δεν ήταν μια σκληρή διαχείριση για μερικά χρόνια, αλλά μια στρατηγική επιλογή των δυνάμεων του κεφαλαίου. Ασχετα από το ποιος διαχειρίζεται κάθε εποχή την κυβερνητική εξουσία, όλοι μαζί υπηρετούν την ίδια πολιτική. Σκυταλοδρομία κάνουν. Αυτός που παίρνει τη σκυτάλη συνεχίζει άθιχτη την πολιτική που παρέλαβε και τη συμπληρώνει με νέα αντεργατικά και αντιλαϊκά μέτρα.

Μπορεί να μπει φραγμός στη συνεχιζόμενη αντιλαϊκή επίθεση; Ναι, μπορεί, αν γίνει πλατιά συνείδηση ότι αυτός ο φραγμός πρέπει να χτιστεί έξω από το αστικό πολιτικό παιχνίδι κι αν αρχίσει να σπάει η απογοήτευση και ο φόβος. Λεν είναι καμιά καινούργια ανακάλυψη αυτό, είναι «η λογική των πραγμάτων» όταν καθεστώς γίνεται η απόλυτη βαρβαρότητα. Ο φραγμός δεν μπορεί να χτιστεί με ροδοπέταλα, αλλά με όλα τα όπλα της ταξικής πάλης.

Οσο για την πολιτική, χωρίς την οποία ποτέ δεν έζησαν οι κοινωνίες, το «όλοι ίδιοι είναι» εύκολα μετατρέπεται σε όπλο του αντίπαλου. Ολοι ίδιοι είναι στην αστική πολιτική. Απέναντι σ' αυτό το πολύχρωμο «μπετόν αρμέ» μπορεί και πρέπει να αντιπαρατεθεί μια άλλη πολιτική, εργατική και επαναστατική. Πολιτική δεν μπορούν να συγκροτήσουν οι μονάδες αλλά οι συλλογικότητες. Γι' αυτό ποτέ δεν πρέπει να ξεχνάμε το καθήκον της συγκρότησης της πολιτικής οργάνωσης της εργατικής τάξης.

Διαβάστε από την ίδια εφημερίδα: "Μοντέρνοι δωσίλογοι"

«Οποιαδήποτε ομοιότητα...»

Από το διάγγελμα του πρωθυπουργού Αλ. Τσίπρα στις 21 Φεβρουάριου 2015:


Η Ελλάδα χθες πέτυχε μια σημαντική διαπραγματευτική επιτυχία στην Ευρώπη, Σε μια σκληρή και δύσκολη, ίσως για πρώτη φορά, αληθινή διαπραγμάτευση, θέσαμε στόχους, ήμασταν συγκροτημένοι, δείξαμε αποφασιστικότητα αλλά και ευελιξία, πετύχαμε στο τέλος τον βασικό μας σκοπό.

(...) Χθες ακυρώσαμε τα σχέδιά τους. Αποτρέψαμε το σχέδιο των τυφλών, συντηρητικών δυνάμεων, μέσα και έξω από τη χώρα, να προκαλέσουν ασφυξία στην Ελλάδα στις 28 Φεβρουάριου. Κρατήσαμε την Ελλάδα αξιοπρεπή και όρθια Και αποδείξαμε ότι η Ευρώπη αποτελεί πεδίο διαπραγμάτευσης και αμοιβαία βιώσιμων συμβιβασμών και όχι πεδίο εξόντωσης, υποταγής και τυφλής τιμωρίας. Και υπό αυτή την έννοια, ίσως η χθεσινή ημέρα να είναι πιο σημαντική για την Ευρώπη από ό,τι είναι για την ίδια την Ελλάδα.

Το χθεσινό κοινό ανακοινωθέν του Eurogroup αποτελεί μια κατ' αρχήν συμφωνία-πλαίσιο, η οποία γεφυρώνει τον χρόνο ανάμεσα στο Μνημόνιο και στο δικό μας σχέδιο για την ανάπτυξη. Είναι μια συμφωνία που ακυρώνει στην πράξη τις δεσμεύσεις της προηγούμενης κυβέρνησης για περικοπές σε μισθούς και συντάξεις, για απολύσεις εργαζομένων στο Δημόσιο για αυξήσεις στον ΦΠΑ στα τρόφιμα, στα φάρμακα και στις τουριστικές υποδομές.

Ακυρώνει στην πράξη τη λιτότητα και τους μηχανισμούς που την επιβάλλουν όπως είναι τα εξωπραγματικά και υφεσιακά πρωτογενή πλεονάσματα. Δημιουργεί το θεσμικό πλαίσιο για την εφαρμογή των αναγκαίων προοδευτικών μεταρρυθμίσεων και αφορούν στην πάταξη της διαφθοράς και της φοροδιαφυγής τη μεταρρύθμιση του κράτους, αλλά και την ανάσχεση της ανθρωπιστικής κρίσης, που αποτελεί πρώτιστο καθήκον.

(...) Χθες λοιπόν κάναμε ένα αποφασιστικό βήμα, αφήνοντας πίσω μας τη λιτότητα, τα Μνημόνια και την Τρόικα, Ένα αποφασιστικό βήμα για αλλαγή πορείας εντός της Ευρωζώνης.

Το βρήκαμε στον "Δρόμο της Αριστεράς"

Tεφαρίκια ...

Γράφει ο mitsos175.

 Σαν ανοίγω το κανάλι βλέπω Φίλη βουλευτή, 
συνεχώς να μας δουλεύει, δήθεν κάνει "κριτική".
Σ' ένα άλλο, ο Καμμένος, της Αμύνης υπουργός,
σαν τον άκουσα κι εκείνον, "έμεινα Παυλόπουλος" 

Μα θαρρώ πως θα τα μπλέξω, 
από τον Πάνο κι απ' το Νίκο να διαλέξω,
γιαλαντζί "Αριστερό", ή τον ακροδεξιό; 
Μήπως να τους φασκελώσω, να τους πω να μου χαθούν,
που τολμούν να κοροϊδεύουν και εις βάρος μας να ζουν. 

Την πολιτική την ίδια εφαρμόζουν όλοι αυτοί, 
τα Μνημόνια στηρίζουν, μας τη 'βγαλαν την ψυχή.
Μα θαρρώ πως θα τα μπλέξω, 
από τον Πάνο κι απ' το Νίκο να διαλέξω,
γιαλαντζί "Αριστερό", ή τον ακροδεξιό; 

Όλοι τους για την κονόμα, τη θεσούλα τους κοιτάν,
κι έτσι όπως τα χουν κάνει, άστα φίλε μου να παν.
Πότε θα 'ρθει κείνη η ώρα να βουτήξω και τους δυο,
να τους δέσω μια κοτρώνα, για να πάνε στο βυθό. 

Τι είναι αυτό που παθαίνουν όλοι οι πολιτικοί; Όταν κάθονται αναπαυτικά στην καρέκλα του υπουργού, όλα τα βλέπουν ωραία, τίποτα δεν πάει στραβά. Μόλις πάρουν πόδι, γιατί τα έχουν κάνει σαν τα μούτρα τους, βρίσκουν και κάτι να πουν. Ξαναβλέπουν τα προβλήματα, που υποσχέθηκαν ότι θα έλυναν, αλλά και πάλι βλέπουν με το ένα μάτι. Δεν φεύγουν από την κυβέρνηση, όοοχι, τα προνόμια είναι πολλά, αλλά επειδή δεν είναι πια αυτοί υπουργοί, αρμενίζουμε στραβά. Γιατί όσο ήταν οι ίδιοι στο τιμόνι, ήταν στραβός ο γιαλός. Κι όλοι - μα όλοι, υπηρετούν το ίδιο αφεντικό: Το χρήμα, κι αυτούς που το έχουν μπόλικο, επειδή το έκλεψαν από τους πολλούς.

Βέβαια είναι κι άλλοι χειρότεροι. Κουβέλης, όπως λέμε Πάγκαλος. Τέτοιο γλείψιμο στο ΣΥΡΙΖΑ, ο Αριστερός της "ευθύνης", ούτε ο Άδωνης στον Κούλη! Έλεος Φώτη, "παπάρα" τον έκανες τον Αλέξη, να σε πάρει κι εσένα, να δεις ξανά προνόμια βουλευτή. Αλλά μόνος σου σηκώθηκες κι έφυγες από τον ΣΥΡΙΖΑ. Αλήθεια, γιατί έφυγες, αφού τα ίδια κάνετε; Για το Ευρώ τα κάνουν όλα, για τα Ευρώ κάνουν πολλά, μα θα 'ρθει κάποτε ή ώρα, που ο κόσμος θα τους κυνηγά...

Κι όταν τους πιάσει θα τους βάλει παρέα με τον Άκη. Μια και τον αναφέραμε, βγάλτε τον Άκη, δεν μπορεί να κάνει άλλη ζημιά, είναι κι άρρωστος όπως άκουσα, αρκεί βέβαια να μην τον ξαναβάλουν στη Βουλή κι "υποτροπιάσει". Θα μου πείτε "είναι ποτέ δυνατόν να γίνει κάτι τέτοιο"; Ρίξτε μια ματιά τι τεφαρίκια έχουμε στο Κοινοβούλιο και να βρείτε την απάντηση.

Αλλά υπάρχουν ακόμα χειρότερα! Ο Κούλης. Αν ήταν προπονητής, οι φίλαθλοι θα απαιτούσαν να τον διώξει ο Πρόεδρος και να μην ξαναπατήσει σε αγωνιστικό χώρο. Δεν είναι μόνο γκαντέμης (είναι κληρονομικό), είναι κι άχρηστος. Πήρε όλα τα "παλτά" στη γαλάζια ομάδα και του φεύγουν μέχρι κι οι βαμμένοι Μητσοτακικοί, οι πιο φανατικοί δικοί του! "Κούλη γερά παρ' τους τα λεφτά". Ποιοί τον τρολάριζαν; Οι δεξιοί ταξιτζήδες!

Αμ άλλαξαν οι εποχές. Οι πολιτικοί πάλι έμειναν ίδιοι κι απαράλλαχτοι. Σαν τους δεινόσαυρους, μόνο πιο επικίνδυνοι. Πάει ο καιρός που έλεγε μια κουταμάρα ο αρχηγός και τα πρόβατα από κάτω βέλαζαν χαρούμενα αναμασώντας το χορτάρι. Ούτε χορταράκι δεν άφησαν οι τοκογλύφοι και νηστικός ψηφοφόρος, δεν ψηφίζει... 

Η δικαστική εξουσία .. επί το έργω ...

 Όχι ότι μάθαμε κάτι καινούργιο, αλλά είναι ενδιαφέρον το τρισέλιδο στην «Εφημερίδα των Συντακτών» το οποίο υπογράφει η Αντα Ψαρρά και παραθέτει ορισμένες δικαστικές αποφάσεις με καραμπινάτες περιπτώσεις όπου η δικαστική εξουσία «ρίχνει στα "μαλακά" τους ισχυρούς και εξαντλεί την αυστηρότητά της στους αδύναμους», όπως υπογραμμίζει η δημοσιογράφος στο κείμενο της.

«Η γενική αίσθηση είναι ότι οι έχοντες και οι μεγαλόσχημοι, ανεξάρτητα από το μέγεθος των εγκλημάτων τους, χαίρουν δικαστικής επιείκειας πολύ περισσότερο από τους μη έχοντες και τους πλέον αδύναμους. Είναι προφανώς κοινοτοπία να σημειώσει κανείς ότι η Δικαιοσύνη δεν παύει, όπως και όλοι οι υπόλοιποι θεσμοί, να λειτουργεί ταξικά μέσα στο σύστημα», σημειώνεται στην εισαγωγή του κειμένου, παραθέτοντας χαρακτηριστικές περιπτώσεις απονομής «δικαιοσύνης» ορισμένες απ’ τις οποίες αναδημοσιεύουμε:

😜Υπόθεση «Noor One»: 33 κατηγορούμενοι. Με ολική ανατροπή του βουλεύματος και της εισαγγελικής πρότασης καταδικάζονται με τη βαρύτερη των ποινών οι δύο Ελληνες «αποστολέας» και «παραλήπτης» του φορτίου των 2 τόνων ηρωίνης, με μικρότερες ποινές ο μεταφορέας της ηρωίνης και κάτοχος της αποθήκης και ο Ιρανός συνοδός του φορτίου. Οι υπόλοιποι κατηγορούμενοι Ελληνες επιχειρηματίες έπεσαν στα μαλακά, με τις εφέσεις τους να έχουν ανασταλτικό χαρακτήρα και να είναι ελεύθεροι. Η εγκληματική οργάνωση ήταν τελικά εξαιρετικά... ολιγομελής.

😛Υπόθεση σωματεμπορίας: 22 κατηγορούμενοι, 4 ένοχοι (ο ιδιοκτήτης αλυσίδας φούρνων και ακόμα τρεις συγκατηγορούμενοί του) για σύσταση εγκληματικής οργάνωσης, αλλά ελεύθεροι λόγω... προτέρου εντίμου βίου. Κι αυτό μολονότι το δικαστήριο δέχθηκε ότι έχουν συστήσει εγκληματική οργάνωση για μία από τις μεγαλύτερες υποθέσεις trafficking στη χώρα μας. Σημειώνεται ότι π οργάνωση έφερνε κοπέλες από τις χώρες του πρώην ανατολικού μπλοκ, τις υποχρέωνε να χορεύουν και να εκδίδονται, ενώ τις είχε σαν σκλάβες, καθώς τους αφαιρούσε τα χαρτιά τους και τις κρατούσε αποκλεισμένες σε πολυκατοικία ιδιοκτησίας της.

😛Υπόθεση Μανωλάδας, τέσσερις κατηγορούμενοι (ιδιοκτήτης και 3 επιστάτες) που είχαν αδειάσει τις καραμπίνες τους πάνω στα κορμιά των δεκάδων εργατών-δούλων που ζήτησαν τα δεδουλευμένα τους. Αθώοι κρίθηκαν από το Μικτό Ορκωτό Εφετείο της Πάτρας ο επιχειρηματίας, καθώς και ένας επιστάτης στα φραουλοχώραφα. Ενοχοι «στα μαλακά» οι δύο άλλοι επιστάτες: ο ένας για πρόκληση επικίνδυνων σωματικών βλαβών και του επιβλήθηκε εξαγοράσιμη ποινή φυλάκισης 14 ετών και 7 μηνών και ο άλλος για απλή συνέργεια σε πρόκληση επικίνδυνων σωματικών βλαβών και του επιβλήθηκε αντίστοιχα εξαγοράσιμη ποινή φυλάκισης 6 χρόνια και 7 μήνες. Σημειώνεται ότι η σοβαρή αυτή υπόθεση δουλείας και καταναγκαστικής εργασίας θα απασχολήσει το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, ενώ η Ελλάδα για άλλη μία φορά εκτέθηκε διεθνώς τόσο για την ίδια την υπόθεση όσο και για την «ειδική» επιείκεια του δικαστηρίου.

😛Υπόθεση Energa-Hellas Power, 19 κατηγορούμενοι, οι 11 ένοχοι, αλλά με την αναγνώριση ελαφρυντικών για την πολλών εκατομμυρίων υπεξαίρεση (256 εκατ.), το ξέπλυμα βρόμικου χρήματος και τη λαθρεμπορία, όλοι παρέμειναν ελεύθεροι με αναστολή, πλην τριών. Οι εταιρείες παροχής ηλεκτρικού ρεύματος χρησιμοποιούσαν έναν δαίδαλο offshore ως «κρυψώνα» και «πλυντήριο» για τα περίπου 256 εκατ. ευρώ τα οποία εισέπραξαν από τους καταναλωτές και δεν απέδωσαν, όπως όφειλαν, στο Δημόσιο.

😛Αθώοι κρίθηκαν στο Αναθεωρητικό Δικαστήριο οι δύο λιμενικοί που είχαν κατηγορηθεί για βασανιστήρια σε βάρος μετανάστη που προσπαθούσε το 2007 να έρθει με βάρκα από την Τουρκία. Παρά την πρωτόδικη καταδίκη των δύο λιμενικών για βασανιστήρια, το Πενταμελές Αναθεωρητικό Δικαστήριο Αθήνας αθώωσε τελικά τους κατηγορούμενους, μη αναγνωρίζοντας την τέλεση της Πράξης. Ο μετανάστης περιέγραψε το πώς του έβαλαν τρεις φορές το κεφάλι σε κουβά με νερό και άλλες τρεις μέσα σε σακούλα, φτάνοντάς τον στα όρια της ασφυξίας. Ανέφερε επίσης ότι έβαλαν την κάννη όπλου στον κρόταφό του και πυροβόλησαν στον αέρα έτσι ώστε ο ίδιος ένιωσε για μια στιγμή ότι έχει πεθάνει (εικονική εκτέλεση). Ο βασανισμός του πιστοποιήθηκε και από το Κέντρο Αποκατάστασης Θυμάτων Βασανιστηρίων.

😛Υπόθεση «προστασίας» και κατάχρηση της εξουσίας. 15 κατηγορούμενοι, οι περισσότεροι αστυνομικοί. Η εισαγγελική πρόταση αναφερόταν σε αστυνομικούς «κεκρυμμένους εγκληματίες στους κόλπους των διωκτικών Αρχών που επιδεικνύουν πρωτοφανή νηφαλιότητα και παντελή έλλειψη μετάνοιας». Η πρόταση έγινε δεκτή, καταδικάστηκαν σε ποινές κάθειρξης, αλλά παρέμειναν όλοι ελεύθεροι.

                                                       Δυο ειδών κουκούλες

😛Χάδι στους Αυτόνομους Εθνικιστές. Μικρές ποινές επέβαλε το δικαστήριο σε 8 από τους 32 κουκουλοφόρους για την επίθεση σε αντιφασιστική συγκέντρωση στην Πανόρμου τον Ιανουάριο του 2010. Το Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων αποφάσισε ποιους κατηγορουμένους θα καταδικάσει με βάση το καινοφανές κριτήριο της αναγνώρισής τους από τουλάχιστον δύο μάρτυρες. Με αυτή τη λογική τούς απάλλαξε σχεδόν όλους, μια και είχαν αναγνωριστεί από έναν μάρτυρα. Ενώ η εισαγγελέας πρότεινε ποινές «αντίστοιχες με την πολύ σοβαρή απαξία των πράξεων» ύψους 5 ετών για τη διατάραξη κοινής ειρήνης και από 4 και 2 έτη για τις απόπειρες/επικίνδυνες σωματικές βλάβες και τις οπλοφορίες/οπλοχρησίες αντίστοιχα, οι συνολικές ποινές που τελικά επιβλήθηκαν στους μόλις 8 καταδικασθέντες κινήθηκαν από 2 έως 4 μήνες για τους δύο κατηγορουμένους και από 3,5 έως 4 έτη για τους υπόλοιπους, με αναστολή.

😼Εχεις μπλούζα με κουκούλα; Εφτά χρόνια κάθειρξη για συλληφθέντα από την πορεία για τον Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο το 2010 βάσει αβέβαιης αναγνώρισης από αστυνομικό. Ο αστυνομικός-μάρτυρας κατέθεσε ότι «έφερε μπλούζα με ενσωματωμένη κουκούλα». Η εισήγηση της εισαγγελέως ήταν να του επιβληθεί ποινή 12 χρόνια, ποινή που επιφυλάσσεται για ενόχους ανθρωποκτονίας, εμπορίου ναρκωτικών κ.λπ.

😛Εκτός φυλακής βρίσκεται ο χρυσαυγίτης γυμναστής από την Ιεράπετρα, που πριν από έναν χρόνο καταδικάστηκε σε 12 χρόνια κάθειρξη για τον κατ’ εξακολούθηση βιασμό μιας 14χρονης αθλήτριάς του. Στην εκδίκαση της έφεσης το δικαστήριο δέχτηκε τα επιχειρήματα του κρατούμενου για αναστολή της εκτέλεσης της ποινής του για λόγους υγείας.

Επιείκεια... κατά συρροή

😛Υπόθεση βίαιης εισβολής 9 ανδρών της ομάδας Δέλτα (Μάιο 2010) στα γραφεία του Δικτύου Κοινωνικής Υποστήριξης προσφύγων και μεταναστών. Οι μεγάλες καταστροφές και ο τραυματισμός ανθρώπων που βρίσκονταν εκεί θεωρήθηκαν ως «μη γενόμενα» από το δικαστήριο (2015) που αγνόησε όλα τα στοιχεία της δικογραφίας και αποφάνθηκε ότι «ο μέσος συνετός αστυνομικός δεν μπορεί να συμπεριφέρεται όπως περιγράφεται στο κατηγορητήριο».

😛Υπόθεση ανδρών ομάδας Δέλτα που ευθύνονται για τη βάναυση επίθεση σε Αμερικανίδα διαδηλώτρια (έχει χάσει την ακοή της και έχει επιληπτικές κρίσεις) το 2010. Το δικαστήριο τους απάλλαξε λόγω αμφιβολιών, αφού πρώτα καταδίκασε την «ωμή βία από αστυνομικούς». Οι δύο από τους τρεις είχαν συμμετάσχει και στην εισβολή στο Δίκτυο. Το δικαστήριο κατέληξε στη νουθεσία ότι «αυτή η διαδικασία θα γίνει μάθημα και αυτό το μάθημα είναι πιο σημαντικό από την καταδίκη». 

😛Ενοχοι για βασανιστήρια, που είχαν ως αποτέλεσμα τη βαριά σωματική βλάβη (!) του Ιλι Καρέλι, σε βαθμό κακουργήματος, κρίθηκαν από το Μικτό Ορκωτό Δικαστήριο Θεσσαλονίκης οι σωφρονιστικοί υπάλληλοι που κάθισαν στο εδώλιο του κατηγορουμένου για την υπόθεση του Αλβανού βαρυποινίτη, ο οποίος άφησε την τελευταία του πνοή στις φυλακές της Νιγρίτας. Το δικαστήριο αποφάσισε να τους αφήσει ελεύθερους ενόψει του Εφετείου, υπό τον όρο της απαγόρευσης εξόδου από τη χώρα.

😼115 χρόνια στον καθέναν για δέκα από τους 28 κατηγορούμενους για το σχέδιο «Γοργοπόταμος». Οι δέκα κατηγορούμενοι, από το σύνολο των 28 που βρίσκονταν μέσα στη φυλακή όταν έγιναν οι αποτυχημένες απόπειρες εκρήξεων και καταστρώθηκε το σχέδιο, καταδικάστηκαν ο καθένας σε 115 χρόνια. Επιβλήθηκαν ποινές για ηθική αυτουργία για όλες τις πράξεις, αλλά και για διεύθυνση και ένταξη σε εγκληματική οργάνωση.

Αντιπαράθεση Καμμένου - Φίλη και στην μέση μίζες από πολεμικούς εξοπλισμούς

Ο πρόεδρος των ΑΝΕΛ και υπουργός Αμυνας, Π. Καμμένος εκδήλωσε πρόσφατα  την πρόθεση του να αναγκάσει τον χειμαζόμενο λαό να πληρώσει καινούργια δις για νέους πολεμικούς εξοπλισμούς.
Μερίδα βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ με φερόμενο επικεφαλή τον Ν. Φίλη πρόβαλε ενστάσεις, για να ακολουθήσει παρέμβαση του Μαξίμου η οποία δημιούργησε ένα καινούργιο σκηνικό για το οποίο μπορείτε να διαβάσετε εδώ. 

Δεν θα σταθούμε όμως σ’ αυτό. Με αφορμή την σημερινή τοποθέτηση του Πάνου Καμμένου στην τηλεοπτική εκπομπή του Παπαδάκη και τις βολές που έριξε στον πρώην υπουργό Παιδείας ας θυμηθούμε κάποια πράγματα που έχουν σχέση με μίζες πολεμικών εξοπλισμών και τα όσα πολύ σοβαρά υπονοούμενα είχε αφήσει στο παρελθόν ο πρόεδρος των ΑΝΕΛ σε βάρος του Ν. Φίλη.

Ακούσαμε, λοιπόν σήμερα τον Π. Καμμένο να μας λέει ότι «θα μπλοκάρουμε όποιον κ. Φίλη έχει ξεπεράσει τις κόκκινες γραμμές της συνεργασίας», όπως έκανε το κόμμα του όταν ο πρώην υπουργός Παιδείας είχε «επιτεθεί κατά της ορθοδοξίας».

Ας φέρουμε στην μνήμη μας τι είχε συμβεί τότε. Ηταν Μάης του 2015 όταν τα με πρωτοβουλία του υπουργού Αμυνας παρακολουθήσαμε το καραγκιοζλίκι να έρχονται στην πατρίδα μας με «τιμές αρχηγού κράτους» τα λείψανα της «αγίας» Βαρβάρας. 

Τότε ο Ν. Φίλης έκανε λόγο για «εμπόριο λειψάνων» και σε δηλώσει του υπογράμμιζε: «Η Αγία Βαρβάρα βοήθειά μας δεν έχει ανάγκη από τον κ. Καμμένο, να της αποδώσει τιμές αρχηγού κράτους και η στάση του κ. Καμμένου είναι μία συνθηκολόγηση με τον αναχρονισμό».

Η αντίδραση του υπουργού Αμυνας ήταν άμεση με ένα μήνυμα στο τουίτερ γεμάτο υπονοούμενα, στο στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ.


Απάντηση εκ μέρους του Ν. Φίλη δεν υπήρξε καμιά. Και προσέξτε τώρα κάποια «περίεργα» πράγματα.

Τις ίδιες περίπου μέρες, μιλάμε πάντα για τον Μάη του 2015, βγαίνει σε τηλεοπτικό κανάλι –δείτε το βίντεο- ο υπουργός Εθνικής Άμυνας και αποκαλύπτει ότι : «Τα πληρώσαμε τα ελικόπτερα αυτά τρεις φορές παραπάνω!», και από τα 11 που έχουμε παραλάβει πετάνε μόνο 2 ενώ διαπιστώθηκε ότι  «Υπήρξε μίζα 41, 9 εκατ. ευρώ»! 

Και εδώ προκύπτουν τα πολύ σοβαρά ερωτήματα: Τι δουλειά μπορεί να έχει σ’ αυτό το αλισβερίσι ο Νίκος Φίλης; Και γιατί το στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ δεν δίνει μια απάντηση αν και έχει περάσει τόσος καιρός από τότε που ο κυβερνητικός του συνεταίρος του έχει απευθύνει τόσο σοβαρά υπονοούμενα;   Απ’ την άλλη πάλι πώς μπορεί ο Π. Καμμένος να αποδίδει τόσο βαριές κατηγορίες, -έστω και έμμεσα- χωρίς να έχει στοιχεία, στο στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ; 

Το σχετικό βίντεο στο οποίο παρουσιάζεται ο επικεφαλής των ΑΝΕΛ να κάνει αυτές τις φοβερές καταγγελίες και να προδιαθέτει τον τηλεθεατή του ότι θα γίνουν «τρομερές και συγκλονιστικές  αποκαλύψεις», τις προαναγγέλλει δηλαδή ο Καμμένος, έχει δει την δημοσιότητα εδώ και τόσο καιρό. Μάλιστα σ’ αυτό ακούμε ανάμεσα στα άλλα ότι όσον αφορά την αγορά των πολεμικών υποβρυχίων «αν ο Τσοχατζόπουλος είναι μέσα, είναι για τροχαία παράβαση μπροστά σ' αυτά που έχουν κάνει οι υπόλοιποι».

Το τι επακολούθησε φυσικά το γνωρίζεται.

Το συμπέρασμα; Αφήνουμε να το βγάλετε μόνοι σας;

Γιατί «ξεπλένουν» τους φασίστες;

Πηγή: "Ριζοσπάστης"

Σε χτεσινή ομιλία του στη Βουλή, αφού επιδοκίμασε την αθώωση του δημάρχου Πάτρας, Κ. Πελετίδη, ο οποίος δικαζόταν με την κατηγορία ότι δεν παραχώρησε χώρους του δήμου στους δολοφόνους - ναζιστές της Χρυσής Αυγής για να στάξουν το φασιστικό τους δηλητήριο, ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Τρ. Μηταφίδης ευχήθηκε η απόφαση αυτή να γίνει παράδειγμα προς μίμηση.

Γιατί, λοιπόν, δεν αφήνουν τις... «ευχές» εκεί στην κυβέρνηση και δεν ξεκινάνε, για παράδειγμα, από την κρατική ΕΡΤ, που προβάλλει ανελλιπώς τις δραστηριότητες της ναζιστικής εγκληματικής οργάνωσης;
Γιατί «ξεπλένουν» τους φασίστες, οργανώνοντας παρέα με τους χρυσαυγίτες βουλευτές «παράτες» και ψευτολεονταρισμούς στο Καστελόριζο; Γιατί ο ίδιος ο τότε υπουργός Εσωτερικών της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, τοποθετούμενος για το θέμα, είχε καλέσει τη δημοτική αρχή της Πάτρας να σεβαστεί τη Χρυσή Αυγή ως «κοινοβουλευτικό κόμμα»;

Γιατί στελέχη της ίδιας κυβέρνησης, όπως και άλλων αστικών κομμάτων, κάνουν λόγο για «προσπάθεια ένταξης στο δημοκρατικό πλαίσιο» του ναζιστικού μορφώματος; Η απάντηση είναι ότι η ναζιστική οργάνωση είναι σπλάχνο του καπιταλιστικού συστήματος που και οι ίδιοι υπηρετούν.

Αποτελεί χρήσιμο εργαλείο του, είτε ως μαντρόσκυλο των καπιταλιστών είτε ως μέσο για το στήσιμο κάλπικων διαχωριστικών γραμμών μεταξύ των αστικών πολιτικών δυνάμεων.
Η στάση του κομμουνιστή δημάρχου, η αλληλεγγύη που εκφράστηκε από τους εργαζόμενους και το λαό της Πάτρας, αλλά και της υπόλοιπης χώρας, αποτελούν πραγματικά παράδειγμα προς μίμηση. Μόνο που αυτό δεν αφορά ούτε την κυβέρνηση ούτε τις άλλες αστικές πολιτικές δυνάμεις. Είναι αποκλειστική υπόθεση του εργατικού - λαϊκού κινήματος!

Σαν σήμερα οι Μαρξ, Ένγκελς δημοσίευσαν το Κομμουνιστικό Μανιφέστο

Σαν σήμερα οι Μαρξ, Ένγκελς δημοσίευσαν το Κομμουνιστικό Μανιφέστο. Εμείς διαλέξαμε ορισμένα αποσπάσματα που και σήμερα νομίζουμε ότι έχουν ιδιαίτερη αξία. Άλλωστε δεν πρέπει να ξεχνάμε μια παραίνεση του Μαρξ: «Να μας χειροκροτάτε λιγότερο και να μας διαβάζεται περισσότερο»

Μανιφέστο του Κομμουνιστικού Κόμματος
Κεφάλαιο 1: Αστοί και Προλετάριοι


Η ιστορία όλων των ως τώρα κοινωνιών είναι η ιστορία ταξικών αγώνων. Ελεύθερος και δούλος, πατρίκιος και πληβείος, βαρόνος και δουλοπάροικος, μάστορας και κάλφας, με μια λέξη, καταπιεστής και καταπιεζόμενος, βρίσκονταν σε ακατάπαυστη αντίθεση μεταξύ τους, έκαναν αδιάκοπο αγώνα, πότε καλυμμένο, πότε ανοιχτό, έναν αγώνα που τελείωνε κάθε φορά με έναν επαναστατικό μετασχηματισμό ολόκληρης της κοινωνίας ή με την από κοινού καταστροφή των τάξεων που αγωνίζονταν. Στις προηγούμενες εποχές της ιστορίας βρίσκουμε σχεδόν παντού μια πλήρη διαίρεση της κοινωνίας σε διάφορες κλειστές τάξεις, μια πολύτροπη διαβάθμιση των κοινωνικών θέσεων. Στην αρχαία Ρώμη βρίσκουμε πατρίκιους, ιππείς, πληβείους, δούλους. Στο μεσαίωνα φεουδάρχες, υποτελείς, μαστόρους, καλφάδες, δουλοπάροικους κι επιπλέον σε καθεμιά απ' αυτές τις τάξεις βρίσκουμε ξανά ιδιαίτερες διαβαθμίσεις. Η σύγχρονη αστική κοινωνία που πρόβαλε από την καταστροφή της φεουδαρχικής κοινωνίας δεν κατάργησε τις ταξικές αντιθέσεις, έβαλε μονάχα στη θέση των παλιών νέες τάξεις, νέους όρους καταπίεσης, νέες μορφές πάλης. Ωστόσο, η εποχή μας, η εποχή της αστικής τάξης, χαρακτηρίζεται από το γεγονός ότι απλοποίησε τις ταξικές αντιθέσεις. Ολόκληρη η κοινωνία όλο και περισσότερο χωρίζεται σε δύο μεγάλα αντίπαλα στρατόπεδα, σε δύο μεγάλες τάξεις, που βρίσκονται άμεσα αντιμέτωπες η μια με την άλλη: στην αστική τάξη και το προλεταριάτο….

Κεφάλαιο 2: Προλετάριοι και Κομμουνιστές

Ποια είναι η σχέση των κομμουνιστών προς τους προλετάριους γενικά; Οι κομμουνιστές δεν αποτελούν κανένα ιδιαίτερο κόμμα απέναντι στ' άλλα εργατικά κόμματα. Δεν έχουν συμφέροντα που ξεχωρίζουν από τα συμφέροντα του προλεταριάτου στο σύνολο του. Δεν διακηρύσσουν κάποιες ιδιαίτερες αρχές, που σύμφωνα μ' αυτές θα ήθελαν να πλάσουν το προλεταριακό κίνημα. Οι κομμουνιστές διαφέρουν από τα άλλα προλεταριακά κόμματα μονάχα κατά τούτο: ότι από τη μια μεριά, στους διάφορους εθνικούς αγώνες των προλετάριων τονίζουν και προβάλλουν τα συμφέροντα που είναι κοινά σ' όλο το προλεταριάτο κι ανεξάρτητα από την εθνότητα. Και από την άλλη, ότι στις διάφορες βαθμίδες ανάπτυξης του αγώνα ανάμεσα στο προλεταριάτο και την αστική τάξη, εκπροσωπούν πάντα τα συμφέροντα του κινήματος στο σύνολο του. Στην πράξη, λοιπόν, οι κομμουνιστές είναι το πιο αποφασιστικό τμήμα των εργατικών κομμάτων όλων των χωρών, το τμήμα που τα κινεί πάντα προς τα μπρος. Θεωρητικά, πλεονεκτούν από την υπόλοιπη μάζα του προλεταριάτου με τη σωστή αντίληψη για τις συνθήκες, την πορεία και τα γενικά αποτελέσματα του προλεταριακού κινήματος. Ο άμεσος σκοπός των κομμουνιστών είναι ο ίδιος με το σκοπό όλων των άλλων προλεταριακών κομμάτων: συγκρότηση του προλεταριάτου σε τάξη, ανατροπή της κυριαρχίας της αστικής τάξης, κατάκτηση της πολιτικής εξουσίας από το προλεταριάτο...

3. Ο κριτικός ουτοπικός σοσιαλισμός και κομμουνισμός

…Τα σοσιαλιστικά και κομμουνιστικά κείμενα αποτελούνται όμως και από κριτικά στοιχεία. Χτυπούν όλες τις βάσεις της σημερινής κοινωνίας. Γι' αυτό πρόσφεραν εξαιρετικά πολύτιμο υλικό για τη διαφώτιση των εργατών. Οι θετικές τους απόψεις για τη μελλοντική κοινωνία, για παράδειγμα κατάργηση της αντίθεσης ανάμεσα στην πόλη και την ύπαιθρο, κατάργηση της οικογένειας, του ατομικού κέρδους, της μισθωτής εργασίας, η διακήρυξη της κοινωνικής αρμονίας, η μετατροπή του κράτους σε απλή διαχείριση της παραγωγής - όλες αυτές οι θέσεις τους εκφράζουν μονάχα την εξάλειψη της ταξικής αντίθεσης, που μόλις αρχίζει να αναπτύσσεται και που τη γνωρίζουν μόνο στην πρώτη αδιαμόρφωτη και ακαθόριστη ακόμα μορφή της…

4: Η Στάση των Κομμουνιστών απέναντι στα Διάφορα Κόμματα της Αντιπολίτευσης

Οι κομμουνιστές θεωρούν ανάξιο τους να κρύβουν τις απόψεις και τις προθέσεις τους. Δηλώνουν ανοιχτά ότι οι σκοποί τους μπορούν να πραγματοποιηθούν μονάχα με τη βίαιη ανατροπή όλου του σημερινού κοινωνικού καθεστώτος. Ας τρέμουν οι κυρίαρχες τάξεις μπροστά σε μια κομμουνιστική επανάσταση. Οι προλετάριοι δεν έχουν να χάσουν σ' αυτήν τίποτε άλλο, εκτός από τις αλυσίδες τους. Έχουν να κερδίσουν έναν κόσμο ολόκληρο. ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΟΙ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΧΩΡΩΝ, ΕΝΩΘΕΙΤΕ!

Παράρτημα Α: 1872 Γερμανική έκδοση

Όσο πολύ κι αν έχουν αλλάξει οι συνθήκες στα τελευταία είκοσι πέντε χρόνια, οι γενικές αρχές που εκτέθηκαν σ' αυτό το "Μανιφέστο" διατηρούν σε γενικές γραμμές και σήμερα όλη τους την ορθότητα. Μερικά σημεία θα μπορούσαν εδώ κι εκεί να διορθωθούν. Η πρακτική εφαρμογή αυτών των αρχών, εξηγεί το ίδιο το "Μανιφέστο", θα εξαρτηθεί παντού και πάντα από τις υπάρχουσες ιστορικές συνθήκες και γι' αυτό δεν αποδίδεται καθόλου ιδιαίτερη σημασία στα επαναστατικά μέτρα, που προτείνονται το τέλος του ΙΙ μέρους. Αυτό το μέρος θα το παρουσιάζαμε σήμερα από πολλές απόψεις διαφορετικά. Μπρος στην τεράστια ανάπτυξη της μεγάλης βιομηχανίας στα τελευταία είκοσι πέντε χρόνια και στην κομματική οργάνωση της εργατικής τάξης που προοδεύει μαζί της, μπρος στην πρακτική πείρα, πρώτα της επανάστασης του Φλεβάρη, και πολύ περισσότερο ακόμα της Κομμούνας του Παρισιού, όπου για πρώτη φορά το προλεταριάτο κράτησε την πολιτική εξουσία δύο ολόκληρους μήνες, το πρόγραμμα αυτό πάλιωσε σε μερικά σημεία. Η Κομμούνα, ιδίως, απέδειξε ότι δεν μπορεί "η εργατική τάξη να πάρει στα χέρια της την έτοιμη κρατική μηχανή και να τη βάλει σε κίνηση για τους δικούς της σκοπούς"
(Βλέπε τον "Εμφύλιο πόλεμο στη Γαλλία, έκκληση του Γενικού Συμβουλίου της Διεθνούς Ένωσης των Εργατών", γερμανική έκδοση, σελ.19, όπου αναπτύσσεται πιο διεξοδικά). Ακόμα, είναι αυτονόητο ότι, για σήμερα, η κριτική της σοσιαλιστικής φιλολογίας παρουσιάζει κενά, γιατί σταματάει ως το 1847 και ότι οι παρατηρήσεις για τη στάση των κομμουνιστών απέναντι στα διάφορα κόμματα της αντιπολίτευσης (IV μέρος) κι αν ακόμα και σήμερα είναι ακριβείς στις γενικές γραμμές τους, έχουν ωστόσο παλιώσει στις λεπτομέρειές τους και μόνο για το γεγονός ότι άλλαξε ολοκληρωτικά η πολιτική κατάσταση και η ιστορική εξέλιξη εξαφάνισε από το πρόσωπο της γης τα πιο πολλά κόμματα που απαριθμούνται εκεί.

Ωστόσο το "Μανιφέστο" είναι ένα ιστορικό ντοκουμέντο που δεν έχουμε πια το δικαίωμα να το αλλάξουμε. Μπορεί μια μεταγενέστερη έκδοση να βγει συνοδευμένη από μια εισαγωγή, που θα γεφυρώσει την απόσταση από το 1847 ως τα σήμερα. Τούτη η ανατύπωση μας ήρθε τόσο αναπάντεχα, που δεν μας δίνει τον καιρό για μια τέτοια δουλειά.

Λονδίνο, 24 του Ιούνη 1872
Καρλ Μαρξ, Φρίντριχ Ένγκελς

Β.

Και εσύ λαέ βασανισμένε, μην ξεχνάς την 24η Φλεβάρη!


Σαν σήμερα στις 24 Φλεβάρη του 1943 πραγματοποιήθηκε στην Αθήνα συντονισμένη απεργία και διαδήλωση ενάντια στην επιστράτευση που πήγαν να επιβάλλουν στον σκλαβωμένο τότε λαό μας οι δυνάμεις του άξονα.

Μετά τις τεράστιες απώλειες που είχε επιφέρει ο Κόκκινος Στρατός στις χιτλερικές δυνάμεις με αποκορύφωμα την νίκη του στην μάχη του Στάλιγκραντ, τα γερμανικά στρατεύματα χρειαζόταν επειγόντως νέες δυνάμεις. Να υπάρξουν δηλαδή γερμανοτσολιάδες από κατακτημένα κράτη ή να αποδεσμευτούν Γερμανοί που μέχρι τότε δεν ήταν στα πολεμικά μέτωπα αλλά απασχολούταν στα μετόπισθεν δουλεύοντας σαν εργάτες σε Γερμανικά εργοστάσια, ειδικά κατασκευής πολεμικού υλικού.

Αυτός ήταν και ο λόγος που στις 30 του Γενάρη του 1943 ο αντιστράτηγος Αλεξάντερ Λερ, στρατιωτικός διοικητής των γερμανικών στρατιωτικών δυνάμεων ΝΑ Ευρώπης, εξέδωσε μία διαταγή η οποία μεταξύ άλλων έγραφε:

«1. (...) Κάθε κάτοικος της Ελλάδας ηλικίας 16-45 χρόνων είναι υποχρεωμένος, όταν το απαιτήσουν οι συνθήκες, να αναλάβει δουλιά για γερμανικές ή ιταλικές υπηρεσίες που του υποδείχτηκε. Ανδρικές εργατικές δυνάμεις είναι υποχρεωμένες να εργαστούν κι έξω από τον μόνιμο τόπο κατοικίας τους, αν χρειαστεί σε κοινότητες στρατοπέδευσης. 2. Η πρόσκληση για την ανάληψη της δουλιάς γίνεται άμεσα από τις γερμανικές υπηρεσίες ή μέσω των εντεταλμένων απ' αυτές ελληνικών υπηρεσιών, ιδιαίτερα των επιθεωρήσεων εργασίας και των δημάρχων... 4. Οποιος δεν εκπληρώνει τις υποχρεώσεις που προκύπτουν από τις παραγράφους 1 και 2 τιμωρείται με χρηματική ποινή απεριορίστου ύψους, φυλάκιση ή ειρκτή ή με στρατόπεδο αναγκαστικής εργασίας».

Η αντίδραση σ’ αυτή την απόφαση των Γερμανών, από τον ελληνικό λαό υπήρξε άμεση.
Η μάχη του ενάντια στην πολιτική επιστράτευση άρχισε με τη συντονισμένη απεργία και διαδήλωση στις 24 Φλεβάρη 1943 και ολοκληρώθηκε με τον πανελλαδικό λαϊκό ξεσηκωμό στις 5 το Μάρτη. Και ένας αποφασισμένος λαός νικάει. Με τις κινητοποιήσεις του κατόρθωσε τη ματαίωση της επιστράτευσης.

Διαβάστε το κείμενο του Γ. Πετρόπουλου στο "Ριζοσπάστη": Η ματαίωση της πολιτικής επιστράτευσης

Και ένα σχετικό άρθρο του Χ. Πασαλάρη που δημοσιεύτηκε στην στην εφημερίδα Realnews πριν 4 χρόνια.

Και εσύ λαέ βασανισμένε, μην ξεχνάς την 24η Φλεβάρη!

 ΑΝ ΚΑΙ ΟΥΔΕΙΣ εκ των σημερινών εν ενεργεία ηγετών έζησε τα σκληρά χρόνια της κατοχής θα πρέπει να έχουν διαβάσει τι ακριβώς συνέβη στην Αθήνα, σαν σήμερα, στις 24 Φεβρουαρίου του 1943, όταν οι ναζί συμπατριώτες της Μέρκελ κατείχαν και βασάνιζαν και καταλήστευαν τη μαρτυρική μας πατρίδα. Θα τα θυμίσω όχι μόνο γιατί τα έζησα από πολύ κοντά, αλλά και για να μαθαίνουν οι σημερινοί πώς πρέπει να κάνουν αντίσταση, αν θέλουν να έχουν ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ!..

ΕΚΕΙΝΕΣ τις μέρες ο Χίτλερ ανάγκασε όλες τις κατεχόμενες χώρες της Ευρώπης να επιστρατεύσουν χιλιάδες πολίτες τους για τα γερμανικά κάτεργα. Το αποτόλμησε και στην Ελλάδα με ένα διάγγελμα του προς τον φίλο του, δωσίλογο πρωθυπουργό Λογοθετόπουλο, που η Γερμανίδα σύζυγος του, συγγενής του στρατάρχη φον Λιστ, έλυνε και έδενε. Μόλις όμως δημοσιεύθηκε το διάταγμα της πολιτικής επιστράτευσης ο αθηναϊκός λαός ξεσηκώθηκε σε ένα τεράστιο συλλαλητήριο και με επικεφαλής αγωνιστές της ΕΠΟΝ και του ΕΑΜ κατέλαβε το Υπουργείο Εργασίας επί της οδού Τοσίτσα...

ΜΕΤΟΝ ΜΑΚΑΡΙΤΗ Κώστα Μανωλκίδη σκαρφαλώσαμε εκείνη τη μέρα στον 4ο όροφο του υπουργείου και βάλαμε φωτιά στα αρχεία, ώστε να μη βρεθούν τα ονόματα των υπό επιστράτευση εργατών. Αυτά την ώρα που τα τανκς των Γερμανών και Ιταλών άδειαζαν τις σφαίρες τους στο πλήθος με αποτέλεσμα να σκοτώσουν τρεις διαδηλωτές και να τραυματίσουν πάνω από τριάντα. Ο ξεσηκωμός επαναλήφθηκε στις 5 Μαρτίου με ακόμη μεγαλύτερη συμμετοχή και με περισσότερα θύματα. Είχε μεσολαβήσει στις28 Φεβρουαρίου η πάνδημη κηδεία του Κωστή Παλαμά, με όλη την Αθήνα να τον συνοδεύει στο Α' Νεκροταφείο.

01 ΚΑΤΑΚΤΗΤΈΣ τα έχασαν κυριολεκτικά. Εντρομοι απέσυραν το διάταγμα της επιστράτευσης και έδιωξαν τον Λογοθετόπουλο από την πρωθυπουργία για να διορίσουν τον Ράλλη. Η μαρτυρική Ελλάδα ήταν η μόνη χώρα στην Ευρώπη που κατάφερε να νικήσει τον κατακτητή και να ματαιώσει την πολιτική επιστράτευση. Οπως αργότερα θα κατάφερνε να ματαιώσει και την επέκταση της βουλγαρικής κατοχής στη Μακεδονία και Θράκη, παρατάσσοντας το μεγαλύτερο αντιστασιακό κίνημα στην Ευρώπη, που ξεκίνησε με το κατέβασμα της γερμανικής σημαίας από τον Γλέζο και τον Σάντα τον Μάιο του 1941...

ΤΑ ΘΥΜΙΖΩ όλα αυτά σήμερα μήπως και πεισθούν επιτέλους οι άκαπνοι της εξουσίας αλλά και της αντιπολίτευσης ότι με τον λαό και την ηγεσία του ενωμένους σε ΕΘΝΙΚΗ ΓΡΟΘΙΑ όπως τότε, τα πάντα είναι δυνατά: Και το μνημόνιο να κουρελιαστεί και τα δάνεια να κουρευτούν και οι αποζημιώσεις να πληρωθούν και-το σπουδαιότερο- ο σεβασμός προς την Ελλάδα να αποκατασταθεί. Πολύ περισσότερο που σήμερα δεν έχουμε να κάνουμε ούτε με τα τανκς του φον Λιστ, ούτε με το Σκοπευτήριο της Καισαριανής ούτε με το Χαϊδάρι του ηρωικού Ναπολέοντα Σουκατζίδη, ούτε (μέχρι στιγμής τουλάχιστον) με 300.000 νεκρούς από πείνα...

ΤΙ ΔΙΑΒΟΛΕΜΕΝΗ σύμπτωση όμως! Και τότε, όπως και τώρα, με το μέρος της ναζιστικής Γερμανίας ήταν η βόρεια Ευρώπη. Η Νορβηγία του Χάμσουν και του Κουίσλιγκ, αλλά και η Ολλανδία, το Βέλγιο, η Φινλανδία, η Δανία, η Σουηδία, ήσαν αμαχητί υποταγμένες στον Χίτλερ. Ενώ η νότια Ευρώπη, με πρωτοπόρες την Ελλάδα, τη Γιουγκοσλαβία, τη Γαλλία, ακόμη και την Ιταλία (μετά την εκτέλεση του Μουσολίνι) πρωτοστάτησε στον συμμαχικό αγώνα…

Τότε η πολιτική επιστράτευση του Χίτλερ τινάχτηκε στον αέρα με δύο παλλαϊκά συλλαλητήρια... Τώρα; Τώρα είναι η σειρά των μνημονίων να τιναχτούν στον αέρα. Πώς; Πάλι με μια ΕΘΝΙΚΗ ΓΡΟΘΙΑ, που μπορεί να γίνει ο φόβος και τρόμος των δανειστών γιατί θα ανάψει φωτιές σε όλη τη νότια Ευρώπη... Και τότε... Είναι όμως και τα πέντε δάκτυλα έτοιμα και πρόθυμα να γίνουν γροθιά;

Ισλαμικό Κράτος: "πνέει τα λοίσθια".

Από ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ , Πέμπτη, 23 Φεβρουαρίου 2017 | 9:01 μ.μ.

 Γράφει ο mitsos175.

Τουρκικές δυνάμεις και αντάρτες σύμμαχοί τους "έχουν επιβάλει πλήρη έλεγχο στην στρατηγική πόλη Al-Bab, προπύργιο του ισλαμικού κράτους" όπως μετέδωσαν τουρκικά κρατικά MME. Η πόλη βρίσκεται 40 χιλιόμετρα ΒΑ του Χαλεπίου και 30 χιλιόμετρα νότια των τουρκικών συνόρων. Άλλες αναφορές από πηγές που πρόσκεινται στους αντάρτες συμμάχους της Τουρκίας ισχυρίζονται ότι οι ίδιοι συμφώνησαν με τον ISIS να του επιτραπεί να αποσυρθεί με ασφάλεια από την Αλ-Bab. Οι μάχες στοίχησαν αρκετές απώλειες και στις δυο πλευρές.

Νότια της πόλης ο Αραβικός Συριακός Στρατός συνεχίζει την θεαματική προέλαση του στην προσπάθεια να απελευθερώσει όσο το δυνατό γρηγορότερα περιοχές που ελέγχει ο ISIS. Χωρίς το κόψιμο του κύριου δρόμου ανεφοδιασμού της Al Bab από το Συριακό Στρατό, οι Τούρκοι θα ήταν έξω από την πόλη για πολύ καιρό.
Στη Νότια Συρία ο Στρατός πλησιάζει την Παλμύρα.
Επίσης οι Κούρδοι μαχητές απελευθέρωσαν μεγάλες περιοχές Βορειανατολικά της Ράκκα, "πρωτεύουσας" του ISIS.

Προς το παρόν όλοι προσπαθούν να καταλάβουν εδάφη από το Ισλαμικό Κράτος, το οποίο πλέον "πνέει τα λοίσθια". Σύντομα όμως θα έχουμε συγκρούσεις μεταξύ Τούρκων και Σύριων - Κούρδων, αφού ο μεγαλομανής Ερντογάν ονειρεύεται ανασύσταση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, ενώ δεν κρύβει την πρόθεση του να καταλάβει μια μεγάλη περιοχή της Συρίας (όπως και του Ιράκ) με το πρόσχημα της "ζώνης ασφαλείας". Ήδη τις προηγούμενες μέρες έγιναν δοκιμαστικές επιθέσεις των Τούρκων σε Κουρδικές περιοχές.

Η ανόητη στρατηγική του ISIS να επιτεθεί στην ιστορική Παλμύρα και την ηρωική Deir ez Ζor μετά την νίκη του Συριακού Αραβικού Στρατού στο Χαλέπι, κατάστρεψε τις εφεδρείες και τις επίλεκτες δυνάμεις που του είχαν απομείνει. Αν και οι μισθοφόροι ξέρουν καλά τις τακτικές μάχης, όπως φάνηκε όταν αποφάσισαν να αμυνθούν στην Al Bad όπου αναχαίτισαν πολλές φορές υπεράριθμες και πολύ καλύτερα εξοπλισμένες τουρκικές δυνάμεις, σε επίπεδο στρατηγικής, έκαναν μεγάλα λάθη.

Η επίθεση στην Παλμύρα δεν άλλαξε την έκβαση στο Χαλέπι. Τα λιγοστά εδαφικά κέρδη πληρώθηκαν με βαρύτατες απώλειες που δεν μπορούν οι τζιχαντιστές να τις αναπληρώσουν, αφού έχασαν όχι μόνο μεγάλες πόλεις τις οποίες λεηλατούσαν, αλλά και το ηθικό τους. Μόλις ο Συριακός Στρατός έφερε ενισχύσεις, πέρασε στην αντεπίθεση και ήδη έχει ανακαταλάβει όλο σχεδόν το χαμένο έδαφος, ενώ ο ISIS αποδυναμώνεται συνέχεια. Στο μεταξύ η δήθεν "αντιπολίτευση" σπαράσσεται από συγκρούσεις ανάμεσα στις ομάδες που την απαρτίζουν, ενώ ο ένας κατηγορεί τον άλλο για την συντριβή στην αποφασιστική μάχη του Χαλεπίου.

Η επίθεση του ISIS στην Deir ez Ζor ήταν κρίσιμη. Παρά τις λυσσασμένες επιθέσεις από παντού και τις μεγάλες δυνάμεις των ισλαμοφασιστών, ο θύλακας άντεξε. Με τη βοήθεια της Αεροπορίας αλλά και των κατοίκων, οι οποίοι είναι φανερά υπέρ του Άσαντ, η επίθεση αποκρούστηκε με μεγάλες απώλειες για τους επιτιθέμενους.

Τα παραπάνω τελευταία "λάθη" του ISIS δεν ήταν αποτέλεσμα ανικανότητας ή απειρίας των διοικητών του. Ήταν εντολές από τα κέντρα που δημιούργησαν, στήριξαν, εκπαίδευσαν, τις ορδές των φανατικών, για να ρίξουν τη Συριακή Κυβέρνηση. Οι μισθοφόροι πριν διαλυθούν, δίνουν τις τελευταίες τους υπηρεσίες, προσπαθώντας να φθείρουν όσο το δυνατόν περισσότερο το Συριακό Στρατό, για τον επόμενο γύρο αντιπαράθεσης. Όμως ότι και να κάνουν οι ξένοι Ιμπεριαλιστές, ο υπέροχος Συριακός Λαός, έδειξε ότι αυτός έχει τον τελευταίο λόγο κι ότι θα ξαναχτίσει τη χώρα του πιο όμορφη και πιο δυνατή.

Προβολή ταινίας στα Χανιά: Σάκο και Βαντσέτι, του Τζουλιάνο Μοντάλντο

Ο πολιτιστικός σύλλογος "ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΤΩΝ ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΤΕΧΝΩΝ" ολοκληρώνοντας αυτόν τον χειμώνα το "ΠΑΝΟΡΑΜΑ ΙΤΑΛΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ" θα προβάλει την Κυριακή, 26 Φεβρουαρίου 2017 στις 20.00μ.μ. στην αίθουσα ορόφου του Τ.Ε.Ε. Δυτικής Κρήτης (Νεάρχου 23, είσοδος από Γιαμπουδάκη) την ταινία του Τζουλιάνο Μοντάλντο Σάκο και Βαντσέτι/Sacco e Vanzetti (1971).

Sacco& Vanzetti. Μια ταινία του Giuliano Montaldo (1971) για την αληθινή ιστορία δύο αναρχικών, ιταλικής καταγωγής, οι οποίοι βρέθηκαν γύρω στα 1920 στις Η.Π.Α. κατηγορούμενοι για ληστεία μετά φόνου που ποτέ δεν διέπρεξαν, καταδικάστηκαν μετά από μία δίκη παρωδία και τελικά τιμωρήθηκαν σε θάνατο, αναγόμενοι έκτοτε σε ηρωικά σύμβολα του εργατικού κινήματος.

Στις ΗΠΑ του 1920 οι κομμουνιστές και οι συνδικαλιστές βρίσκονται υπό διωγμό. Μέσα σ’ αυτό το κλίμα ένας ψαράς και ένας υποδηματοποιός συλλαμβάνονται και κατηγορούνται για ένοπλη ληστεία. Παρά τα ελλιπή στοιχεία κρίνονται ένοχοι από τους ενόρκους και οδηγούνται στην ηλεκτρική καρέκλα, εξαιτίας των πολιτικών τους πεποιθήσεων. Εκτελέστηκαν εν μέσω διεθνών αντιδράσεων, στις 23 Αυγούστου του 1927, μετά από εφτά χρόνια φυλάκισης. Η ταινία προσθέτει στοιχεία μυθοπλασίας στην αληθινή ιστορία αποτυπώνοντας το κλίμα της εποχής.


Έτος παραγωγής: 1971
Σκηνοθεσία: Giuliano Montaldo
Μουσική: Ennio Morricone
Παίζουν: Gian Maria Volonté, Riccardo Cucciolla, Cyril Cusack
Βραβεία: 1971 Cannes Film Festival: Best Actor Riccardo Cucciolla Italian National Syndicate of Film Journalists 1972 Silver Ribbon: Best Actor (Migliore Attore) Riccardo Cucciolla Best New Actress (Migliore Attrice Esordiente) Rosanna Fratello Best Score (Migliore Musica) Ennio Morricone
Υποψηφιότητες 1971 Cannes Film Festival: Golden Palm Giuliano Montaldo


Η εκτέλεση των δύο θρυλικών αναρχικών Σάκο και Βαντσέτι

Στις 14 Ιουλίου 1921, οι δύο διακεκριμένοι αναρχικοί Ιταλοί μετανάστες στις ΗΠΑ, Nicola Sacco και Bartolomeo Vanzetti, καταδικάζονται σε θάνατο. Έξι χρόνια αργότερα, στις 23 Αυγούστου 1927, ακολουθεί η εκτέλεσή τους. Προηγήθηκε η δολοφονία ενός ταμία και ενός φύλακα εργοστάσιου στη Μασαχουσέτη, για λεία 15.776 δολαρίων, η οποία αποτέλεσε το σημείο έναρξης μιας θρυλικής ιστορίας.

Οι αστυνομικές αρχές, βασισμένες μάλλον σε ενδείξεις παρά σε αποδείξεις, προχώρησαν στη σύλληψη δυο υπόπτων. Ο Nicola Sacco ήταν τσαγκάρης, γεννημένος στην επαρχία Foggia της Ιταλίας, ο οποίος σε ηλικία 17 ετών μετανάστευσε στις ΗΠΑ. Ο Bartolomeo Vanzetti, ιχθυοπώλης γεννημένος στη Β. Ιταλία, μετανάστευσε στις ΗΠΑ στην ηλικία των 20. Και οι δυο άντρες έφτασαν στις ΗΠΑ την ίδια χρονιά αλλά πέρασαν 9 χρόνια μέχρι να συναντηθούν.

Αμφότεροι οι άντρες ήταν οπαδοί του Luigi Galleani, ενός Ιταλού αναρχικού που υποστήριζε την επαναστατική βία. Την εποχή εκείνη οι Ιταλοί αναρχικοί βρισκόταν στην κορυφή της λίστας των «επικίνδυνων εχθρών της κυβέρνησης» και είχαν πολλάκις κατηγορηθεί για βομβιστικές επιθέσεις και απόπειρες δολοφονίας. Ο ίδιος ο Galleani απελάθηκε από τις ΗΠΑ στις 24 Ιουνίου του 1919.

Μια αλυσίδα γεγονότων, για τα οποία εξακολουθούν να υπάρχουν πολλά ερωτηματικά, οδηγεί την αστυνομία στο να στήσει καρτέρι σε ένα γκαράζ όπου τρεις άντρες θα παραλάμβαναν ένα όχημα, για το οποίο οι αρχές πίστευαν ότι βρισκόταν στον τόπο της δολοφονίας του φύλακα στο έγκλημα στο εργοστάσιο των Slatter and Morrill. Οι δυο από τους τρεις άντρες συλλαμβάνονται ως ύποπτοι: πρόκειται για τους Bartolomeo Vanzetti και Nicola Sacco.

Οι Sacco και Vanzetti κρίνονται ένοχοι, με περιστασιακές ενδείξεις για φόνο και καταδικάζονται σε θάνατο, μετά από μια δίκη επτά εβδομάδων όπου ήταν απροκάλυπτη η εχθρότητα και η μεροληψία των αρχών κατά των αναρχικών μεταναστών, και όπου για κάθε μάρτυρα υπεράσπισης η κατήγορος αρχή παρουσίαζε κάποιον δικό της που κατέρριπτε τα όσα υποστήριζε ο πρώτος. «Αυτός ο άνδρας, (ο Vanzetti) αν και μπορεί να μην διέπραξε το έγκλημα που του αποδίδεται, είναι παρόλα αυτά ένοχος, επειδή είναι εχθρός των θεσμών μας» φέρεται να δήλωσε ο πρόεδρος του δικαστηρίου προς τους ενόρκους κατά τη διάρκεια της δίκης. Όταν οι ένορκοι προφέρουν την ετυμηγορία «Ένοχοι» ο Nicola Sacco κραυγάζει μέσα στην αίθουσα: «Είμαι αθώος!».

Joan Baez - The Ballad of Sacco and Vanzetti


Με την έκδοση της απόφασης αρχίζουν διαμαρτυρίες σε εργατικές περιοχές των ΗΠΑ, της Ευρώπης και της Λατινικής Αμερικής. Οι μεγαλύτερες διαδηλώσεις σημειώνονται στη Γαλλία και την Ιταλία όπου χιλιάδες άνθρωποι γεμίζουν τους δρόμους. Οι διαδηλώσεις ωστόσο παύουν μόλις γίνει αντιληπτό ότι η εκτέλεση των δύο κατηγορουμένων δεν θα γινόταν άμεσα.

Όλο και περισσότερες διαμαρτυρίες αρχίζουν να γίνονται και στις δυο μεριές του Ατλαντικού. Άρθρο της εφημερίδας Frankfurter αναφέρει: «Εκτός της αίθουσας του δικαστηρίου η Κόκκινη υστερία κάνει θραύση: εντός, της επετράπη να κυριαρχήσει». Σωρεία τηλεγραφημάτων και επιστολών φθάνουν στο γραφείο του κυβερνήτη της Μασαχουσέτης από διανοούμενους ακόμα και δεξιών πεποιθήσεων. Ο κυβερνήτης Alvan T. Fuller διορίζει τριμελή επιτροπή για να εξετάσει την υπόθεση αλλά το πόρισμά της, στις 9 Απριλίου 1927, καταδικάζει και πάλι τους δυο άντρες. O ίδιος ο Fuller αρνείται να δείξει επιείκεια και η εκτέλεση των δυο αντρών στην ηλεκτρική καρέκλα μοιάζει αναπόφευκτη.

Οι συνήγοροι κάνουν έκκληση στον κόσμο: «Ελάτε με τρένα και πλοία! Ελάτε με τα πόδια ή με οχήματα! Ελάτε στη Βοστόνη!» ενώ δεκάδες εκκλήσεις στοιβάζονται στο γραφείο του κυβερνήτη. Μια από αυτές φέρει τις υπογραφές 474.842 πολιτών και μια δεύτερη άλλες 153.000. Η υπεράσπιση κάνει ακόμα μια προσπάθεια αναψηλάφησης της δικής με το αιτιολογικό της μεροληψίας του δικαστή, αίτημα που απορρίπτεται. Οι συνήγοροι στρέφονται στο Ανώτατο δικαστήριο μα και πάλι το αίτημά τους δεν γίνεται δεκτό. Μέχρι την παραμονή της εκτέλεσης γίνονται συνεχείς προσπάθειες – αλλά όλα τα αιτήματα απορρίπτονται. Ο νομικός αγώνας έχει λήξει και οι δυο άντρες οδεύουν αμετάκλητα προς την ηλεκτρική καρέκλα.

In memoriam Sacco e Vanzetti


Μετά από έξι χρόνια σε ξεχωριστές φυλακές οι Sacco και Vanzetti ξανασυναντώνται στη φυλακή της Charlestown, όπου είχε αποφασιστεί να εκτελεστούν. Η πόλη μετατρέπεται σε φρούριο, ενώ οπλοπολυβόλα τοποθετούνται στα τείχη της φυλακής. Στους δρόμους περιπολούν εκατοντάδες άντρες των δυνάμεων ασφαλείας ενώ η Western Union εγκαθιστά 18 νέα τηλεγραφικά καλώδια για να αντεπεξέλθει στην παγκόσμια ζήτηση ειδήσεων για το θέμα. Εβδομήντα χιλιάδες πολίτες συγκεντρώθηκαν στην κεντρική πλατεία της Charlestown και οι ραδιοφωνικοί σταθμοί ανακοίνωσαν ότι θα λειτουργήσουν πέραν του ωραρίου τους για να αναμεταδώσουν τις εξελίξεις.

Οι δυο άντρες εκτελέστηκαν τα μεσάνυχτα στην ηλεκτρική καρέκλα. Πρώτος ο Sacco, ο οποίος πριν το ρεύμα διαπεράσει το κορμί του φώναξε «Ζήτω η αναρχία!» και πρόσθεσε πιο ήρεμος «αντίο γυναίκα μου, παιδιά μου και φίλοι μου». Ο Vanzetti δήλωσε πριν τον δέσουν στην ηλεκτρική καρέκλα «Επιθυμώ να δηλώσω ότι είμαι αθώος. Ποτέ δεν διέπραξα έγκλημα, κάποιες αμαρτίες ναι, αλλά ποτέ έγκλημα. Σας ευχαριστώ για όσα κάνατε για μένα. Είμαι αθώος για όλα τα εγκλήματα, όχι μόνο γι’ αυτό αλλά για όλα. Είμαι ένας αθώος άνθρωπος». Όταν τον έδεναν στην καρέκλα πρόσθεσε «Τώρα επιθυμώ να συγχωρέσω ορισμένους ανθρώπους γι’ αυτό που μου κάνουν». Ο φρουρός έδωσε τα σήμα και το χιλιάδες βολτ διαπέρασαν τον βουρκωμένο Vanzetti τα μεσάνυχτα της 23 Αυγούστου 1927.

Η είδηση της εκτέλεσης έβγαλε εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους στους δρόμους των έξι ηπείρων. Στη Γενεύη πάνω από 5.000 διαδηλωτές καταστρέφουν οτιδήποτε αμερικανικό βρίσκεται στο δρόμο τους, αυτοκίνητα, καταστήματα, κινηματογράφους που πρόβαλλαν αμερικανικές ταινίες. Στο Παρίσι η αμερικανική πρεσβεία περικυκλώνεται από τανκς προκειμένου να προστατευθεί. Στη Γερμανία ξεσπάνε βίαια επεισόδια με αποτέλεσμα έξι άνθρωποι να χάσουν τη ζωή τους.

«Δεν θα ευχόμουν ποτέ σ’ ένα σκυλί, δεν θα ευχόμουν ποτέ σε ένα φίδι, δεν θα ευχόμουν ποτέ στο πιο χαμερπές και δυστυχισμένο πλάσμα της γης, να περάσει όσα υπέφερα εγώ, για πράγματα για τα οποία δεν είμαι ένοχος. Αλλά έχω πειστεί πως είμαι ένοχος για όλα όσα υποφέρω. Υποφέρω γιατί είμαι ριζοσπάστης και, αλήθεια, είμαι ριζοσπάστης. Υποφέρω γιατί είμαι Ιταλός και, αλήθεια, είμαι Ιταλός. Υποφέρω περισσότερο απ’ όλα για την οικογένειά μου και την αγαπημένη μου, παρά για τον εαυτό μου. Αλλά είμαι τόσο σίγουρος πως έχω το δίκιο με το μέρος μου, ώστε αν μπορούσατε να με εκτελέσετε δυο φορές, και αν μπορούσα να ξαναγεννηθώ ακόμα δύο, θα ζούσα την ίδια ζωή και θα έκανα ότι έχω ήδη κάνει.
Bartolomeo Vanzetti»

23 Φλεβάρη 1943 ιδρύεται η ΕΠΟΝ (Βίντεο)

Τον Φλεβάρη του 1943 ιδρύεται η Ενιαία Πανελλαδική Οργάνωση Νέων (Ε.Π.Ο.Ν.) Υπήρξε η πιο μαζική οργάνωση νέων κατά την κατοχή και υπολογίζεται ότι από τις γραμμές της πέρασαν περίπου 600.000 νέοι.(Δείτε το βίντεο που φτιάξαμε με τον ύμνο της ΕΠΟΝ και σχετικές φωτογραφίες).

 Η ΕΠΟΝ από τα ιδρυτικά της κείμενα έθετε ως βασικό στόχο την απελευθέρωση της χώρας από τους Γερμανούς, τους Ιταλούς και του Βούλγαρους κατακτητές, ενώ παράλληλα όμως πρόβαλε κοινωνικά και πολιτικά αιτήματα, ανέπτυξε αξιόλογη πολιτιστική και επιμορφωτική δράση και πρόβαλε ένα συνολικό όραμα για τη μεταπολεμική Ελλάδα. Οι Επονίτες και οι Επονίτισσες πήραν ενεργά μέρος στην αντίσταση του ελληνικού λαού στους ξένους κατακτητές.

Χαρακτηριστικές στιγμές της δράσης τους αυτής ήταν η μαζική συμμετοχή τους στα συλλαλητήρια για την αποτροπή της επιστράτευσης τον Μάρτιο του 1943, στη «μάχη της σοδειάς» -κυρίως στη Θεσσαλία και την Ήπειρο, το καλοκαίρι του 1944 με σκοπό τη διαφύλαξη της αγροτικής παραγωγής- ή στις μάχες που διεξήχθησαν σε συνοικίες της Αθήνας το 1944. Τα αγόρια και τα κορίτσια της ΕΠΟΝ στελέχωσαν επίσης ένοπλες ομάδες, οι οποίες εντάχθηκαν στα στρατιωτικά σώματα του ΕΛΑΣ και συμμετείχαν με ηρωισμό στις μάχες που διεξήχθησαν με τις δυνάμεις κατοχής, καταβάλλοντας σημαντικό φόρο αίματος.

 Πλούσια υπήρξε η προπαγανδιστική και η επιμορφωτική δράση της ΕΠΟΝ. Παρά τις συνθήκες τρομοκρατίας, κατά την περίοδο 1943-1944, στις πόλεις και τα χωριά της Ελλάδας εκδόθηκαν εκατοντάδες έντυπες και χειρόγραφες εφημερίδες από τις κατά τόπους οργανώσεις της ΕΠΟΝ, διανεμήθηκαν προκηρύξεις και φυλλάδια, διοργανώθηκαν θεατρικές παραστάσεις, μορφωτικές εκδηλώσεις, μαθήματα, ομιλίες και εκδρομές, συγκροτήθηκαν τα «αετόπουλα» όπου εντάχθηκαν χιλιάδες μικροί μαθητές.


Διαβάστε επίσης

ΕΠΟΝ: «Της νέας γενιάς είμαστε μεις, το πιο κρυφό καμάρι που ανοίξαμε το δρόμο μας, Ελλάδα μας, στις 23 Φλεβάρη…»

Για μια ζωή λεύτερη κι ωραία

«ΕΠΟΝίτισα στους δρόμους και στις γειτονιές της Αθήνας»

ΕΠΟΝ Κρήτης: Μια παράλληλη ιστορία

Η ΕΠΟΝ, χαμένη στη μετάφραση του χθες

Ηρώ Κωνσταντοπούλου: Λευτεριάς λίπασμα ...

Η πρώτη αεροπειρατεία στην ελληνική ιστορία, την πραγματοποίησαν ΕΠΟΝίτες

 Αθήνα 22 Ιούλη 1943 - Παλλαϊκό ματοβαμμένο συλλαλητήριο - Αφιέρωμα στην 17χρονη Επονίτισσα Παναγιώτα Σταθοπούλου

 Αλίκη Τσουκαλά μια -σχετικά άγνωστη- ηρωίδα της τάξης μας

 Το 1947 τίθεται στην παρανομία η ΕΠΟΝ - «Το ακόλαστον και έκφυλον παρελθόν των κομμουνιστών»

Πόλεμος για τα δισεκατομμύρια των εξοπλιστικών προγραμμάτων και αγώνας εξουσίας

Πηγή: Σπάρτακος

Κόμματα και δημοσιογράφοι σε ανοικτή συνεννόηση με τις πρεσβείες των ΗΠΑ και Γερμανίας, ενώ οξύνεται η σύγκρουση για την εξουσία.

Η αντιπολίτευση ζητάει εξηγήσεις για τα εξοπλιστικά, με φόντο τα δισεκατoμμύρια που σύμφωνα με τις πληροφορίες που έχουν δει το φως της δημοσιότητας ετοιμάζεται να δώσει η κυβέρνηση.
Δημοκρατική Συμπαράταξη και Ποτάμι πάνε τελικά τα εξοπλιστικά στην βουλή ενώ αναμένεται και οι «αντάρτες» του ΣΥΡΙΖΑ να καταθέσουν ερώτηση.

Πρόκειται για την ερώτηση που ετοίμαζαν να καταθέσουν 14 βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ αλλά τους το ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΕ η ηγεσία του κόμματος και ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας.

Θυμίζουμε την σχετική δημοσίευση:

Το Μαξίμου «έκοψε» την ερώτηση Φίλη για τον Καμμένο – Χαμός στην Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ με αλληλοκαρφώματα και πισώπλατες… μαχαιριές!  

To Ποτάμι πήρε πρωτοβουλία για να ζητήσει την άμεση σύγκληση της Ειδικής Διαρκούς Επιτροπής Εξοπλιστικών Προγραμμάτων και Συμβάσεων της Βουλής προκειμένου ο υπουργός Εθνικής Άμυνας Πάνος Καμμένος να δώσει απαντήσεις για τα νέα εξοπλιστικά προγράμματα.

Σε σχετική επιστολή του ο βουλευτής του κόμματος Σπύρος Δανέλλης αναφέρει: «Τα θέματα εξωτερικής πολιτικής και ασφάλειας της χώρας απαιτούν λεπτούς χειρισμούς, σοβαρότητα και υπευθυνότητα. Στο πλαίσιο αυτό, Το Ποτάμι επιμένει στην αναγκαιότητα σύστασης Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας. Ωστόσο, επειδή εγείρονται ερωτηματικά σχετικά με νέα εξοπλιστικά προγράμματα, θεωρούμε σκόπιμη την άμεση σύγκληση της Ειδικής Διαρκούς Επιτροπής Εξοπλιστικών Προγραμμάτων και Συμβάσεων, προκειμένου  ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ

Οι Εργάτριες και οι Εργάτες της SKOT AE υπερασπίζουν και πάλι την αξιοπρέπεια και την ζωή τους

Η Πρωτοβουλία για το συντονισμό σωματείων στηρίζει το συνεχή αγώνα των εργαζόμενων της Εταιρείας SΚΟΤ ενάντια στην εργοδοσία, που με κάθε τρόπο θέλει να αυξήσει τα υπερκέρδη της σε βάρος της δουλειάς και της ίδιας της ζωής των υπαλλήλων της.

Η SΚΟΤ είναι μια επιχείρηση, που ανήκει στη χημική βιομηχανία και που στο όνομα της οικονομικής κρίσης, και όχι μόνο, καταπατάει και καταργεί εδώ και χρόνια τα δικαιώματα των εργαζόμενών της στο μέγιστο βαθμό.

Εδώ και 5 χρόνια η εργοδοσία προχωράει σε βάρβαρες μειώσεις μισθών, ιδρύει «ενώσεις προσώπων» με πρωτοβουλία των διευθυντικών στελεχών της για να τσακίσει το σωματείο, δεν τηρεί μέτρα υγιεινής και ασφάλειας, επιβάλλει τις «εθελοντικές» παραιτήσεις και την εκ περιτροπής εργασία, την ίδια στιγμή που αυξάνεται η εργασία «εργολαβικών» υπαλλήλων. Το αποκορύφωμα αυτής της εργασιακής βαρβαρότητας είναι η εκ περιτροπής εργασία των 3 ημερών τον μήνα (!!!) που επέβαλε η διοίκηση από το Δεκέμβρη! Αυτό το γεγονός οδήγησε τις/τους εργαζόμενες/ους σε νέες κινητοποιήσεις ενάντια στην εργοδοσία.

Γροθιά στο στομάχι είναι η ανακοίνωση των εργαζόμενων της Εταιρείας ΣΚΟΤ για το υπουργείο Εργασίας, την κυβέρνηση και τα «συνδικάτα» που έχουν ευθύνη για το ΚΑΤΕΡΓΟ στο οποίο οδηγούνται οι εργαζόμενοι στον βαθύ βιομηχανικό «ιδιωτικό» τομέα. Ξεκαθαρίζουν ότι θα παραμείνουν έξω από το εργοστάσιο, κατασκηνωμένοι μέρα και νύχτα, διαμαρτυρόμενοι, ώστε να μην πραγματοποιηθούν από την εργοδοσία όσα ετοιμάζει γι΄ αυτούς, αλλά χωρίς αυτούς.

Στηρίζουμε και καλούμε στη συγκέντρωση την Παρασκευή, 24/2, στις 12.30μμ, έξω από το Υπουργείο Εργασίας στη Σταδίου. Εκεί θα είναι σε εξέλιξη η τριμερής συνάντηση για το μέλλον των εργαζόμενων της εταιρείας.

Η αλληλεγγύη και ο αγώνας και μεταξύ όλων των εργαζόμενων είναι μονόδρομος!!!


http://protovouliasomateion.blogspot.gr/2017/02/skot.html

Γ. Μπλαζάκης - Γ. Τζομπανάκης: Δεν ξεχνάμε τους ήρωες της τάξης μας. 34 χρόνια αντάρτες. Κατέβηκαν από τα βουνά σαν σήμερα το 1975


Τσ'άντρες δεν τσι ζυγιάζουνε αν εβαρούν σ'οκάδες, μόνο τσι λογαριάζουνε στη γνώμη και τσι χάρες.

Κρητική Μαντινάδα

Ηταν Κυριακή 23 Φλεβάρη του 1975 όταν αποφάσισαν δυο θρυλικές μορφές της Κρήτης, ο Γ. Μπλαζάκης και ο Γ. Τζομπανάκης να αφήσουν τα βουνά όπου έζησαν σαν διωκόμενοι αντάρτες του ΕΛΑΣ για 34 ολόκληρα χρόνια.

Πιθανόν να μην υπάρχει ούτε παγκόσμιο ανάλογο φαινόμενο αγωνιστών που κατόρθωσαν να επιβιώσουν ελεύθεροι μετά από τόσες διώξεις. Αντιμετώπισαν εκστρατευτικά στρατιωτικά σώματα εναντίων τους από Γερμανούς, Βρετανούς, τις μετεμφυλιακές κυβερνήσεις, μέχρι και την Απριλιανή χούντα.
Γι’ αυτό και η ιστορία τους συγκλόνισε όχι μόνο το Πανελλήνιο, αλλά και την παγκόσμια κοινή γνώμη, όταν παράτησαν τα λημέρια τους στα βουνά, 26 χρόνια μετά από τη λήξη του εμφυλίου (!!!), που  επιτέλους είχε σταματήσει η δίωξη εναντίον τους, και παρουσιάστηκαν στην κοινωνία των Χανίων..

Διαβάστε μια σχετική ανάρτηση που έχει κάνει ο σύντροφος askourdoulakos για τους αντάρτες της Κρήτης με ιδιαίτερη αναφορά στους δυο αυτούς αγωνιστές που είχαν αρνηθεί την αμνηστία για λόγους πολιτικών αρχών.


Το παρακάτω βίντεο το έφτιαξε σύντροφος μας, αφιερωμένο στους αντάρτες της Κρήτης.

23 Φλεβάρη 1917 ξεσπά η Φεβρουαριανή Επανάσταση

Επιμέλεια Αργυρώ Κραββαρίτη

23 Φλεβάρη 1917 ξεσπά στην Αγία Πετρούπολη η Φεβρουαριανή Επανάσταση, που θα οδηγήσει στις 2 Μαρτίου του 1917 στην πτώση του Τσάρου και τον τερματισμό της χιλιόχρονης βασιλείας στη Ρωσία.

H EΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ

Των ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΔΑΓΚΑ, επίκουρου καθηγητή Ιστορίας
Αριστοτελείου Πανεπιστήμιου
και του ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΛΕΟΝΤΙΔΗ υπ.δρος Ιστορίας Πανεπιστημίου Λομονοσοφ

Οι έντονες αντιπαραθέσεις, οι οποίες χαρακτήριζαν την τσαρική Ρωσία στις αρχές του 20ου αιώνα και οδήγησαν στην επανάσταση του 1905, παρά τις περιορισμένες προσπάθειες μεταρρυθμίσεων του πρωθυπουργού Στολίπιν (1906-1911), οξύνθηκαν στο έπακρο το 1914 λόγω της συμμετοχής την χώρας στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Η αχανής αυτοκρατορία των Ρομανόφ αποδείχτηκε γίγαντας με πήλινα πόδια όταν η μακρόχρονη πολεμική σύγκρουση απαίτησε από την κοινωνία το σύνολο των δυνάμεών της και την οδήγησε στα όρια των ήδη περιορισμένων αντοχών της. Η λειτουργία της πολεμικής μηχανής στηριζόταν στη συνεχώς αυξανόμενη φορολογία και την έκδοση πληθωριστικού χρήματος.

Νωρίς (τα τέλη του 1914) εμφανίστηκαν φαινόμενα κρίσης στην αγροτική παραγωγή, τη βιομηχανία και τις μεταφορές. Οι προσπάθειες , όπως και σε άλλα εμπόλεμα κράτη, κρατικής ρύθμισης της οικονομίας δεν είχαν θεαματικά αποτελέσματα.

Η πρώτη σε μέγεθος κοινωνική ομάδα στη Ρωσία, οι αγρότες, αριθμούσε 110 εκατομμύρια άτομα. Το μεγάλο πρόβλημα της οικονομίας παρέμενε η ύπαρξη μεγάλων τσιφλικιών και η ανεπαρκής γη για την πλειονότητα των χωρικών. Το 1905, οι 30 χιλιάδες μεγαλύτεροι γαιοκτήμονες κατείχαν 70 εκατομμύρια εκτάρια γης, 10,5 εκατομμύρια οικογένειες μόλις 75 εκατομμύρια εκτάρια. Η επιστράτευση ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ

Αφιέρωμα στον κομμουνιστή Λάκη Σάντα. (Γεννήθηκε σαν χτες το 1922)

Σαν χτες 22 Φλεβάρη του 1922 γεννήθηκε στην Πάτρα, μια εμβληματική μορφή της Εθνικής μας Αντίστασης. Ο Λάκης Σάντας. Ο άνθρωπος που μαζί με τον Μανώλη Γλέζο κατέβασαν τη Γερμανική σημαία από την Ακρόπολη στις 31 Μάη του 1941.
Το μπλογκ μας κάνει ένα μικρό αφιέρωμα σ’ αυτόν τον ήρωα που η ανταμοιβή του από το μετεμφυλιακό κράτος ήταν φυλακές και εξορίες, όπως και οι υπόλοιποι αγωνιστές της Εθνικής μας αντίστασης.

Το κομμάτιασμα της χιτλερικής σημαίας κατατάραξε τους χιτλερικούς κατακτητές και τους συνεργάτες τους.
Στις 31 Μάη 1941 η γερμανική Κομαντατούρ εξέδωσε την παρακάτω ανακοίνωση:
«Κατά τη νύκτα της 30ης προς την 31η Μαΐου υπεξηρέθη η επί της Ακροπόλεως κυματίζουσα γερμανική πολεμική σημαία παρ' αγνώστων δραστών. Διενεργούνται αυστηραί ανακρίσεις. Οι ένοχοι και οι συνεργοί αυτών θα τιμωρηθώσι διά της ποινής του θανάτου».

Ας αφήσουμε όμως τον ίδιο τον Λάκη Σάντα να μας αφηγηθεί ένα μέρος από την ιστορία του (Το κείμενο είναι από τα αρχεία του Ηλία Πετρόπουλου. Αλλάξαμε μόνο τον τονισμό και την ορθογραφία):

Όταν το Μέτωπο της Μακεδονίας έσπασε και η Μπότα των Ναζὶ κατέβαινε και μας πλάκωνε στο στήθος, η πρώτη μου σκέψη ήταν να φύγω με τα υποχωρούντα στρατεύματα για την Αίγυπτο για να συνεχίσω εκεί τον πόλεμο. Λογάριασα όμως χωρίς τα Στούκας τα οποία δεν άφησαν ούτε καρυδότσουφλο στον Σαρωνικό Κόλπο. Κι έτσι ανάμεσα στις φλόγες και στις βόμβες των Στούκας είδα να βυθίζονται οι ελπίδες μου για την Αίγυπτο κι έμεινα.

Μπήκαν στην Αθήνα μας μια Κυριακή κι έστησαν αμέσως την πολεμική τους σημαία σ’ έναν ψηλό κοντό πάνω στα Αθάνατα Μάρμαρα της Ακρόπολης.

Άπειρα μάτια Ελληνικά δάκρυσαν το πρωινό εκείνο, βλέποντας το σύμβολο των Ούννων να λερώνει το μοναδικό μνημείο του πολιτισμού και της λευτεριάς, τον Παρθενώνα.

Ἔτσι δάκρυσαν και τα δικά μου. Μα.... ύστερα τα βλέφαρά μου σφίχτηκαν κι άστραψαν από μια φλόγα που θα μπορούσε να λιώσει και ατσάλι ακόμη, κι ήταν αυτή, η φλόγα της συγκρατημένης λύσσας εναντίον τους. Ήταν η φλόγα που μου έλεγε ότι κάτι πρέπει να τους κάνω. Κάτι μεγάλο κάτι που να τους μαστιγώσει σε εκείνα τα αγέρωχα γουρουνίσια μούτρα τους, κάτι προσβλητικό, κάτι πού να τους κάνει να κατεβάσουν εκείνα τα κρύα γαλανά, χωρίς οίκτο κτηνώδη μάτια τους. Κάτι συμβολικό που να τους χτυπήσει όλους μαζί σαν χώρα, σαν λαό και προπαντός σαν στρατό.


Την ίδια φλόγα είδα τότε στα μάτια πολλών φίλων μου, αλλά προπαντός την διέκρινα και την γνώρισα στα μάτια του Μανώλη του Γλέζου του συμμαθητή μου. Κοιταχτήκαμε στα μάτια και χωρίς κουβέντες συνεννοηθήκαμε. Αρχίσαμε να σκαφτόμαστε τί θα κάναμε. Ἐν τω μεταξύ οι Ναζίδες είχαν αρχίσει επιχειρήσεις εναντίον της Κρήτης. Πηγαίναμε στο Φάληρο μόνοι μας και μπρος στα αφρισμένα κύματα σκεπτόμαστε τί να τους κάνουμε ακούγοντας από πάνω μας την Λουτβάφε να μεταφέρει αλεξιπτωτιστές για την Κρήτη.

Ἐν τω μεταξύ οι μέρες περνούσαν. Είχε περάσει ένας μήνας που κατέλαβαν την Αθήνα και η Κρήτη είχε λυγίσει πολεμούσαν ακόμη τα παλληκάρια μας μαζί με τους εγγλέζους σε μερικά σημεία.

Κι έξαφνα ένα δειλινό πού ήμαστε στο Ζάππειο κι ο ήλιος έγερνε λούζοντας τον ορίζοντα με εκείνα τα χρώματα που μόνο ο Αττικός ουρανός έχει, τα μάτια μας γύρισαν στον βράχο της Ακροπόλεως. Μέσα στο υπέροχο φόντο της δύσης σταθήκαμε και κοιτούσαμε. Και τότε το βλέμμα μας έπεσε πάνω στην Σημαία τους που περήφανα κυμάτιζε ψηλά-ψηλὰ και η βαρειὰ σκιά της πλάκωνε καταθλιπτικά όλη την Αθήνα, όλη την Αττική γη.

Να, τί πρέπει να τους κάνουμε! Ήρθε η σκέψη σαν σπίθα. Να τους την πάρουμε. Να την γκρεμίσουμε και να την ξεσχίσουμε και να πλύνουμε έτσι την βρωμιά απ’ τον ιερό βράχο. Την είχαν στήσει αυτήν την ίδια την πολεμική τους σημαία οι Ναζὶ θριαμβευτικά ως τότε, στην Βαρσοβία, στην Βιέννη, στην Αμβέρσα, στην Νορβηγία στο Παρίσι και Βελιγράδι και απειλούσαν να την στήσουν σε όλο τον κόσμο τότε.

Μα εδώ είναι Ελλάδα. Είναι η μικρή χώρα που απ’ αυτήν ξεπετάχτηκε η φλόγα του Πολιτισμού. Είναι η χώρα που δίνει το παράδειγμα πάντα στις κρίσιμες στιγμές της Ιστορίας.

Ήταν πολύ απλό μα και πολύ Μεγάλο. Μια σημαία σήκωσε στις 25 Μαρτίου 1821 ο Παλαιών Πατρών Γερμανός μια σημαία θα κατεβάζαμε και μείς στις 31 Μαΐου 1941. Συμβολικό το πρώτο, συμβολικό και το δεύτερο. Μια φούχτα άνθρωποι τότε απειλούσαν την Πανίσχυρη Τουρκική Αυτοκρατορία. Δύο παιδιά εμείς, θα προσβάλλαμε το φοβερό τότε Γ Ράϊχ.

Και βάλαμε σ’ ενέργεια αμέσως το σχέδιο.

Πήραμε απ’ την Εθνική Βιβλιοθήκη την μεγάλη Εγκυκλοπαίδεια και διαβάσαμε στην λέξη Ακρόπολις. Ἐκεί είδαμε όλες τις σπηλιές ή τρύπες πού έχει ο βράχος της Ακροπόλεως από την εποχή εκείνη και καταλάβαμε ότι μόνον από ένα σπήλαιο — που είναι στο εσωτερικό του βράχου της Ακρόπολης και λέγεται "Πανδρώσειον άντρον" και στο οποίον κατά την Μυθολογία κατοικούσε ο ιερός όφις της θεάς Αθηνάς και του πήγαιναν οι ιέρειες του Ναού του Παρθενώνα και έτρωγε μελόπιτες στις εορτές των Παναθηναίων — ότι μόνον απ’ αυτήν την τρύπα πού έβγαινε σε ένα βάθρο δίπλα στο Ερέχθειο θα μπορούσαμε να ανεβούμε στην Ακρόπολη χωρίς να μας δουν οι Γερμανοί φρουροί. Την άλλη μέρα κιόλας πήγαμε και ανεβήκαμε σαν επισκέπτες στην Ακρόπολη και είδαμε που ακριβώς είναι αυτή η σπηλιά από την οποία θα ανεβαίναμε την νύκτα. Πέρασε κι αυτή η μέρα και ήλθε η επομένη η 30η Μαΐου 1941. Είχαμε ακούσει το βράδυ απ’ το Ραδιόφωνο του Λονδίνου που μας είπε ότι η Κρήτη εγκαταλείφτηκε πια. Πρωί-πρωί οι Ούννοι με τις Εφημερίδες τους και με προκηρύξεις μας ανήγγειλαν γεμάτοι κομπασμό και υπερηφάνεια ότι κατέλαβαν και την τελευταία γωνιά της Ελλάδας την Ηρωική Κρήτη.

Δεν ξέρω τί ήταν εκείνο που ένοιωθα μα μου φαίνεται πως ήταν ένα παράπονο μαζί με δυνατό πυρετό. Περίμενα μ’ αγωνία να βραδιάσει. Επί τέλους βράδιασε. Συναντηθήκαμε με τον Μανώλη και ξεκινήσαμε. Όπλα δεν είχαμε τότε. Είχα πάρει μαζί μου μόνον ένα φαναράκι ηλεκτρικό κι ένα μαχαιράκι.

Φτάσαμε. Κάναμε μια βόλτα στα προπύλαια μέχρι να φτάσει η ώρα 9 1/2 μ.μ. Τότε είδαμε τους Γερμαναράδες να είναι μαζεμένοι μέσα στο δωμάτιο της εισόδου και να πίνουν κρασί και μπύρες έχοντας και μερικές κακές Ελληνίδες απ’ αυτές που πουλάν τον έρωτα τους στα προπύλαια που είχαν το Φρουραρχείο. Ακούγαμε από μακριά τα κτηνώδη χάχανά τους και τα τραγούδια τους και σφίγγαμε ακόμη περισσότερο τα δόντια μας. Όταν έφθασε η ώρα, κοιταχθήκαμε. Ίσως να μην ξαναβλέπαμε τον ήλιο ν’ ανατέλλει. Είναι αλήθεια ότι νοιώθαμε ένα δυνατό χτυποκάρδι μα αυτό δεν ακουγόταν παρά έξω. Τα στήθη μας τα Ελληνικά το πνίγανε. Είναι γλυκός ο θάνατος όταν πεθαίνεις για τα ιδανικά σου. Σ’ αυτές τις στιγμές δεν έχεις παρά να θυμηθείς την ιστορία. Να θυμηθείς τον Λεωνίδα στις Θερμοπύλες, να θυμηθείς τον Αθανάσιο Διάκο, ή το Μεσολόγγι ή τον Πόλεμο της Αλβανίας κι είσαι εντάξει.


Σφίξαμε τα χέρια, πηδήξαμε τα σύρματα μπήκαμε ανάμεσα στα δέντρα. Συρθήκαμε με την κοιλιά και φτάσαμε στην Σπηλιά. Μπήκαμε μέσα ψηλαφιστά κρατώντας και την αναπνοή μας ακόμη. Αρχίσαμε να σκαρφαλώνουμε απ’ τα μαδέρια της σκαλωσιάς που είχαν φτιάξει οι Αρχαιολόγοι για ανασκαφές. Κάτω μας το βάραθρο άνοιγε το μαύρο του στόμα να μας καταπιεί στο πρώτο ξεγλίστρημα 40 μέτρα κάτω κατέβαινε η σπηλιά και κατόπιν ανοιγόταν το χείλος ενός ξεροπήγαδου άλλα καμιά δεκαριά μέτρα. Σιγά-σιγὰ σκαρφαλώσαμε και κάνοντας μια τελευταία έλξη βγήκαμε στο πάνω βάθρο. Ανεβήκαμε μερικά μαρμάρινα σκαλιά και σηκώσαμε τα κεφάλια μας να δούμε.

Ήταν ένα τέταρτο το φεγγάρι. Και καθώς το ασημένιο του φως έλουζε τα ιερά εκείνα μνημεία του άπαντου της Τέχνης και της ομορφιάς νοιώσαμε μέσα μας ν’ ατσαλώνουμε. Είδαμε με τα μάτια της ψυχής μας τους αθάνατους προγόνους μας να στέκονται σιωπηλοί και μεγαλοπρεπείς μες στις χλαμύδες τους τριγύρω μας και να μας κοιτάνε σιωπηλοί ερωτηματικά αν θα κάνουμε το καθήκον μας ή όχι. Αν και δεν πολυπιστεύω στο μοιραίο εν τούτοις εκείνες τις στιγμές νομίζω ότι το μοιραίων της φυλής μας έριξε τον κλήρο σε μας.

Προχωρήσαμε συρτά με την κοιλιά. Μας χώριζαν περίπου 50-60 μέτρα απ’ τον κοντό που είχαν την σημαία τους. Χωριστήκαμε και πηγαίναμε ανάμεσα στα μάρμαρα. Πετώντας κάθε τόσο πέτρες μήπως ήταν κανένας γερμανός σκοπός κρυμμένος. Όταν φθάσαμε κοντά στον κοντό, είδαμε την ξύλινη σκοπιά τους. Πετάξαμε πάλι κάνα-δυὸ πέτρες κι όταν είδαμε ότι ήταν ησυχία σηκωθήκαμε όρθιοι και προχωρήσαμε θαρρετά. Φθάσαμε στον κοντό. Ψηλά κυμάτιζε η σημαία τους. Λύσαμε το συρματόσχοινο και τραβήξαμε για να την κατεβάσουμε. Μα την είχαν μπλέξει στην κάτω άκρη της με τα τρία συρματόσχοινα που στήριζαν τον κοντό. Κρεμιούμαστε κι οι δύο για να την κατεβάσουμε μα δεν κατέβαινε. Αρχίσαμε τότε με την σειρά να σκαρφαλώνουμε στον σιδερένιο κοντό για να την φτάσουμε και να την κόψουμε. Μα ήταν 20 μέτρα ο κοντός και λείος κι ήταν αδύνατο να την φτάσουμε. 

Κουρασμένοι σταθήκαμε για λίγο κι απογοητευτήκαμε, σκεπτόμαστε τί να κάνουμε. Να φύγουμε χωρίς την σημαία τους λάφυρο, δεν το σκεφτήκαμε ούτε μια στιγμή. Και μέσα στην ένταση της σκέψης μας, σκεφθήκαμε ότι πρέπει να σπάσουμε τα τρία συρματόσχοινα για να μπορέσουμε να την κατεβάσουμε. Αρχίσαμε τότε με τα χέρια μας, με τα δόντια μας με ότι μπορούσαμε, να προσπαθούμε να ξεκολλήσουμε τα συρματόσχοινα απ’ τους σκουριασμένους χαλκάδες με τους οποίους κρατιόταν στα γύρω μάρμαρα. Κραυγή ενθουσιασμού μου ξέφυγε όταν έσπασε το πρώτο. Κατόπιν έσπασε και το δεύτερο και μετά το τρίτο. Αμέσως ξεμπλέξαμε τα συρματόσχοινα και τότε το μισητό σύμβολο του φασισμού κατέβηκε. Ήταν μια τεράστια σημαία 4μ. μήκος και 2μ. πλάτος. Στην μέση είχε τον Αγκυλωτό σταυρό και στην επάνω άκρη τον Γοτθικό πολεμικό σταυρό του Κάιζερ.

Με λύσσα την κόψαμε απ’ το συρματόσχοινο και την μαζέψαμε. Σχίσαμε από ένα κομμάτι απ’ τον αγκυλωτό σταυρό. Την υπόλοιπη την κάναμε ρολό και την πήραμε. Προχωρήσαμε και φθάσαμε. Είχαν περάσει 3 ώρες περίπου απ’ την ώρα που είχαμε ξεκινήσει. Το φεγγάρι είχε χαθεί και μαζί μ αυτό και οι οπτασίες των προγόνων μας ευχαριστημένες. Ο αέρας μας δρόσιζε τα φλογισμένα πρόσωπά μας και μας έφερνε από μακριά τα χάχανα των Γερμαναράδων.

" Ἄ! τώρα γελάστε και τραγουδήστε όσο θέλετε, αύριο το πρωί θα τα πούμε" σκέφθηκα.

Κατεβήκαμε απ’ το ίδιο μέρος. Για να την πάρουμε μαζί μας ήταν αδύνατο γιατί η ώρα της κυκλοφορίας είχε περάσει. Τότε αποφασίσαμε να την κρύψουμε μέσα στην ίδια την σπηλιά κάτω στο ξεροπήγαδο. Κατεβήκαμε σιγά-σιγὰ μέχρι κάτω φτάσαμε στο χείλος του ξεροπήγαδου και την πετάξαμε όπως ήταν τυλιγμένη σε μπόγο μέσα. Ακούσαμε τον γδούπο της και ησυχάσαμε.

Ανεβήκαμε πάλι και φύγαμε σιγά-σιγά, πηγαίνοντας σύριζα στον τοίχο και προσέχοντας μην συναντήσουμε καμιά Γερμανική περίπολο.

Όταν βρισκόμαστε στην μέση του δρόμου περίπου για το σπίτι μας, μας σταμάτησε ξαφνικά με το πιστόλι στο χέρι ένας Έλληνας αστυνομικός που φύλαγε σκοπός σ’ ένα δημόσιο ταμείο.

Στην αρχή σκέφθηκα να του επιτεθώ με το μαχαίρι. Αλλά κατόπιν του μιλήσαμε ευγενικά και θαρρετά και του δώσαμε να καταλάβει ότι πρέπει να μας αφήσει να πάμε στα σπίτια μας χωρίς βέβαια να του πούμε τίποτε για το ζήτημα της Σημαίας. Μας άφησε και φύγαμε. Φτάσαμε στα σπίτια μας καθησυχάσαμε τους δικούς μας που μας περίμεναν γεμάτοι αγωνία μη ξέροντας που ήμαστε. Όλη την νύχτα δεν κοιμήθηκα. Και το πρωί ήρθε ο Μανώλης και ανεβήκαμε στην ταράτσα του σπιτιού μου και κοιτούσαμε την Ακρόπολη.

Μέχρι, της 11 π.μ. της 31ης δεν υπήρχε Σημαία στην Ακρόπολη. Όπως έλεγαν τώρα τελευταία μετά την απελευθέρωση οι Έλληνες φύλακες της Ακρόπολης, η Γερμανική φρουρά η οποία αποτελείτο από 20 περίπου άνδρες τα είχε χάσει.

Πανικός στο Γερμανικό στρατηγείο. Οι κούρσες πήγαιναν κι ερχόταν. Τί έγινε η πολεμική τους σημαία; Ποιός τόλμησε να την πειράξει;

Κατά την 11η ώρα πήγαν και βαλαν μίαν άλλη στη θέση της πιο μικρή.
Με τις απογευματινές Εφημερίδες βροντοφωνήσανε οι Γερμανοί τις κυρώσεις τους. Πήραν τα δακτυλικά μας αποτυπώματα απ’ το σιδερένιο κοντό και μας καταδίκασαν αμέσως με έκτακτο στρατοδικείο σε θάνατο ερήμην (γιατί δεν μας ήξεραν). Επίσης όλους τους τυχόν συνενόχους μας. Μας επικήρυξαν και με χρηματικό ποσόν. Περιόρισαν τις ώρες κυκλοφορίας των πολιτών και απέλυσαν τον Αρχηγό της Αστυνομίας και τους διοικητές των Αστυνομικών τμημάτων της περιφερείας της Ακρόπολης.

Επίσης συνέλαβαν όλους τούς Έλληνες φύλακες της Ακροπόλεως τους οποίους όμως άφησαν ελεύθερους αφού εξέτασαν τα αποτυπώματα τους και τους ανέκριναν, την δε φρουρά τους την καταδίκασαν εις θάνατον και την εκτέλεσαν.

Μου φαίνεται πως βγήκαν λίγο ξινά τα γλέντια των Γερμαναράδων για τον θρίαμβο της Κρήτης…. Αμέσως το νέο διαδόθηκε σαν αστραπή στην Αθήνα και στον Πειραιά και στα Περίχωρα και κατόπιν σ’ ολόκληρη την Ελλάδα. Το Λονδίνο και το Κάιρο την άλλη νύχτα έπλεξαν εγκώμια γι’ αυτό.

Θα νιώσω άραγε άλλη φορά τα συναισθήματα που ένοιωθα εκείνες τις μέρες όταν άκουγα γύρω μου παντού τούς Έλληνες με υπερηφάνεια και ειρωνεία για τους Γερμανούς να μιλούν για το γεγονός αυτό και να το χαρακτηρίζουν παίρνοντας κουράγιο για την αρχή του καινούργιου πόλεμου της αντίστασης; Έβλεπες παντού τον κόσμο να έχει αναθαρρήσει: να περπατάει με ψηλά το κεφάλι ξέροντας καλά ότι το καζάνι άρχισε να βράζει πάλι....

Κι έτσι αρχίσαμε....

Έπειτα από 8 μήνες επεχείρησα, να φύγω για την Αίγυπτο για να πάω στο στρατό να πολεμήσω πιο ενεργά μαζί με τον Μανώλη κι ένα άλλο φίλο μου. Μα ύστερα από προδοσία μας έπιασαν οι Γερμανοί. Μας κλείσανε στις φυλακές. Τότε σκέφθηκα ότι αν είχαν την εξυπνάδα να παραβάλλουν τα δακτυλικά μας αποτυπώματα όλα τελείωναν. Αλλά δεν την είχαν ευτυχώς.

Καθίσαμε λίγο καιρό στις φυλακές όπου περάσαμε του κόσμου τα μαρτύρια (Ξύλο ανηλεές σχεδόν καθημερινό ντους με κρύο νερό έξω στο κρύο κ.λπ.) αποτέλεσμα των οποίων ήταν όταν βγήκαμε τον Απρίλιο του 1942 ύστερα από μια αμνηστία που μας συμπεριέλαβε να κάνει ὁ Μανώλης αιμοπτύσεις.

Μόλις βγήκα απ’ την φυλακή οργανώθηκα για καλά (είχε φουντώσει εν τω μεταξύ το κίνημα της Αντίστασης) κι άρχισα να κάνω χίλιες δουλειές από κόλλημα προκηρύξεων και γράψιμο στον τοίχο μέχρι μεταφορά όπλων και κρύψιμο κ.λπ.

Το καλοκαίρι του 1943 ένας χαφιές των SS με γνώρισε και κουβάλησε αρκετούς από δαύτους να με πιάσουν. Τους ξέφυγα πηδώντας από παράθυρο σε παράθυρο κι από ταράτσα σε ταράτσα και βγήκα στο Αντάρτικο. Κατατάχθηκα στον Ε.Λ.Α.Σ. και τοποθετήθηκα στην Περιοχή Στερεάς Ελλάδας.

Έλαβα μέρος σε αρκετές μάχες παρατάξεως με τους Ναζίδες και σε πολλές επικίνδυνες αποστολές κι εκανόνισα αρκετούς Γερμαναράδες, τραυματίσθηκα δε στο στήθος (αριστερό ημιθωράκιο) πάνω απ’ την καρδιά από τυφλό τραύμα βλήματος.

Αυτή είναι η ιστορία της συμβολής μου στην αντίσταση του λαού μας εν ολίγοις.

Αλλά τι είναι αυτά, μπροστά στις υπέροχες σελίδες που έχει γράψει ο Ελληνικός λαός, στα τέσσερα αυτά χρόνια, της πιο σκληρής και ανελέητης σκλαβιάς, που είδαμε ποτέ στην ιστορία μας;

Κάθε πέτρα, και κάθε αγκωνάρι, κάθε δρόμος και κάθε πεζοδρόμιο έχει γραμμένη επάνω μίαν ολόκληρη ιστορία ηρωισμού και θυσίας για την λευτεριά, από γνωστούς και άγνωστους μάρτυρες, ήρωες, ατσάλινες ψυχές, που ξεψυχάγανε προφέροντας το όνομα της Ελλάδας μας και φωνάζοντας "θάνατος στο φασισμό!!!"

Οι βουνοκορφές πάλι κι οι ράχες, αχολογούν ακόμα απ’ τις κλαγγὲς των όπλων κι απ’ τα κλέφτικα τραγούδια των λεβεντόκορμων ανταρτών και κάθε στενό και κάθε ρέμα μυρίζει μπαρούτι ακόμα, απ’ αυτό που έπεφτε καφτό επάνω στις Γερμανικές φάλαγγες κάθε λεπτό και τούς έκανε αλαφιασμένοι να μην ξέρουν από που να φυλαχτούν, νομίζοντας ότι κάθε πεύκο και κάθε έλατο ζωντανεύει κι είναι αντάρτης, εκδικητής!!!

Θα μπορούσα να λέω ολόκληρα μερόνυχτα, είναι τόσα πολλά...

Λάκης Σάντας

Ο κομμουνιστής Λάκης Σάντας απ’ το 1942 οργανώθηκε στο ΕΑΜ και στην συνέχεια βγαίνει αντάρτης στο βουνό στις γραμμές του ΕΛΑΣ όπου και πολεμάει τον κατακτητή σε πολλές μάχες για να τραυματιστεί το 1944.

Η «τύχη» που του επιφυλάσσουν οι αστικές κυβερνήσεις μετά την απελευθέρωση της χώρας μας από τους Γερμανούς είναι ανάλογη με αυτή που είχαν αρκετοί κομμουνιστές που αντιστάθηκαν ένοπλα στους κατακτητές. Το 1946 εξορίζεται στην Ικαρία, το 1947 φυλακίζεται στην Ψυττάλεια και το 1948 καταλήγει εξόριστος στη Μακρόνησο. Από εκεί κατάφερε να ξεφύγει για να καταλήξει στην Ιταλία και στη συνέχεια στον Καναδά, όπου θα ζήσει έως και το 1962. Στην Ελλάδα επέστρεψε το 1963.

Μπορεί να έφυγε απ’ την ζωή ο Λάκης Σάντας, στις 30 Απρίλη του 2011 το παράδειγμα του όμως πάντα θα μας εμπνέει.  

Bίντεο

 
Copyright © ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ
Powered by Blogger