Νεοτερα

Οι "ελπίδες" του Τσίπρα, οι μπάτσοι και η αστική δικαιοσύνη

Από giorgis , Τετάρτη, 18 Ιουλίου 2018 | 2:17 μ.μ.

Του Γ. Γ.

Αρχικά ας γυρίσουμε την μνήμη μας κάποια χρόνια πίσω. Ηταν αρχές Ιούλη του 2011 όταν ψηφιζόταν το Μεσοπρόθεσμό πρόγραμμα, που έφερνε νέα δεινά στα λαϊκά στρώματα και ο κόσμος διαδήλωνε στους δρόμους.
Τότε ο τότε υπουργός προστασίας του συστήματος  Παπουτσής, ξαμόλυσε τους πραιτοριανούς του, με εντολή να μακελέψουν τον κόσμο, για να σπείρουν τον τρόμο και να περάσουν το μήνυμα ότι η κυβέρνηση είναι αήττητη.
Παρόμοιο σκηνικό έγινε και τις επόμενες μέρες.

Τότε ο Α. Τσίπτας, σαν αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης είχε καταθέσει μήνυση στον εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, Ιωάννη Τέντε - προσκομίζοντας βίντεο και φωτογραφίες που τεκμηρίωναν την δολοφονική κτηνώδικη συμπεριφορά των μπάτσων-, κατηγορώντας τους άνδρες των ΜΑΤ για παράβαση καθήκοντος και πρόκληση βαριών σωματικών βλαβών σε διαδηλωτές.
Ο σημερινός πρωθυπουργός είχε προχωρήσει τότε στην κατάθεση μήνυσης ενάντια στους μπάτσους, «με την ελπίδα ότι κάποιοι θεσμοί στην ταλαιπωρημένη Δημοκρατία θα λειτουργούν σωστά», όπως δήλωνε, ενώ τόνιζε πως «όσα διαπράχθηκαν συνιστούν ωμή παράβαση της Δημοκρατικής νομιμότητας».

Εμείς τότε σε ανάρτησή μας την οποία τιτλοφορούσαμε «Το σιδερόφραχτο κράτος δεν μπορείς να το αντιμετωπίσεις παρά μόνο με την οργανωμένη λαϊκή αντιβία», σχολιάζαμε «Με την "ελπίδα" του θα μείνει ο Τσίπρας αλλά απ’ τον αρχηγό ενός θεσμολαγνεικού κόμματος δεν μπορούσαμε να περιμένουμε κάτι διαφορετικό... Αν περιμένει ο πρόεδρος του Σύριζα ότι οι δικαστές θα εξετάσουν αν χρησιμοποιήθηκαν επικίνδυνα υλικά και θα αποδοθούν ευθύνες για τα ρεσιτάλ κρατικής καταστολής στο οποίο επιδόθηκαν οι κατασταλτική μηχανισμοί είναι βαθιά νυχτωμένος».

Και φυσικά οι τότε εκτιμήσεις μας δικαιώθηκαν απόλυτα. Σήμερα μετά τόσα χρόνια έγινε η δίκη των 18 κατηγορούμενων μπάτσων και η "αδέσμευτη, αντικειμενική δικαιοσύνη" τους αθώωσε όλους.  
«Το αστικό δίκαιο είναι μηδέν χωρίς μηχανισμό ικανό να επιβάλει με εξαναγκασμό την τήρηση των κανόνων του», έγραφε ο Λένιν και ο μακαρίτης Μητσοτάκης είχε πει κάποτε απευθυνόμενος στους μπάτσους: «Το κράτος είστε εσείς». 
Οπότε περιμένει κανείς στο κράτος να δικάσει τον .. εαυτό του; 'Η για να το πούμε διαφορετικά: Το γκλομπ του μπάτσου και η τήβεννος του δικαστή είναι δυο όψεις της αστικής εξουσίας. Δεν γίνεται να έχουν αντιπαραθέσεις μεταξύ τους. (Παλαιοκουμουνιστικά αυτά ε;).

Αντιγράφουμε από το σημερινό ρεπορτάζ της "Καθημερινής":


Ο Αλέξης Τσίπρας έχασε τη δίκη με τα ΜΑΤ


 ...Η μήνυση του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ και αρκετές ακόμα που κατέθεσαν ιδιώτες και εκπρόσωποι φορέων, με πρωτοβουλία της Εισαγγελίας Πρωτοδικών, συσχετίστηκαν σε ένα κοινό κατηγορητήριο κατά 18 αστυνομικών: των επικεφαλής των 16 διμοιριών των ΜΑΤ που την 29η Ιουνίου 2011 είχαν υπηρεσία στο Σύνταγμα και δύο αστυνομικών της ομάδας ΔΕΛΤΑ, που είχαν εμπλακεί σε περιστατικό με διαδηλωτή, στη συμβολή των οδών Ομήρου και Σταδίου.

Στο εξασέλιδο κατηγορητήριο αναφέρεται μεταξύ άλλων ότι οι 18 διωκόμενοι αστυνομικοί «προέβησαν αδιακρίτως σε ρίψη χημικών, ασφυξιογόνων και χειροβομβίδων κρότου - λάμψης στο πλήθος των συγκεντρωμένων διαδηλωτών, με αποτέλεσμα να προκαλέσουν τη σωματική βλάβη μεγάλου αριθμού πολιτών και δη λιποθυμίες, δύσπνοια, εγκαύματα και κακώσεις».

Οι 18 αστυνομικοί κατηγορούνταν ακόμα ότι «κατέστησαν με πρόθεση πλήθος κόσμου αβοήθητο και εκτεθειμένο σε άμεσο κίνδυνο ζωής και υγείας (...) παρέλειψαν με πρόθεση να βοηθήσουν τους τραυματισθέντες πολίτες κατά τη διάρκεια της διαδήλωσης - συγκέντρωσης στο κέντρο της Αθήνας».

Μετά πολλές αναβολές, η δίκη για την υπόθεση ξεκίνησε τον Οκτώβριο του 2017. Ως πολιτική αγωγή παρέστησαν ο πρόεδρος του συλλόγου εργαζομένων στο νοσοκομείο «Ελπίς» Ελευθέριος Παναρέτου, ο Γρηγόρης Καλομοίρης, μέλος στο Δ.Σ. της ΑΔΕΔΥ, και ο συνδικαλιστής της ΠΟΕ-ΟΤΑ Γιώργος Χαρίσης.

Ως μάρτυρες στη δίκη κλήθηκαν να καταθέσουν ο τότε επικεφαλής της ΓΑΔΑ και νυν υποδιοικητής της ΕΥΠ Γιάννης Λιούκας, ο προϊστάμενος της Διεύθυνσης Αστυνομικών Επιχειρήσεων Σπύρος Παπασπύρου και οι τότε διοικητές της Υποδιεύθυνσης Αποκατάστασης Τάξης.

Μετά 14 συνεδριάσεις, το Μονομελές Πλημμελειοδικείο της Αθήνας εξέδωσε την ετυμηγορία του κρίνοντας αθώους και τους 18 κατηγορούμενους αστυνομικούς.

Σε ανακοίνωσή της, η Ενωση Αστυνομικών Υπαλλήλων Αθηνών ευχαρίστησε δημόσια την ελληνική Δικαιοσύνη «που απέδωσε τα του Καίσαρος τω Καίσαρι»...

Υ.Γ: Αν δούμε και τον Κυριάκο Μητσοτάκη να κάνει μήνυση στα "αριστερά" ΜΑΤ που χτες ξυλοκόπησαν τους δεξιούς συνδικαλιστές της ΠΟΕΔΗΝ, θα τα έχουμε δει όλα στον κόσμο! 

Το καραγκιοζλίκι με το "πόθεν έσχες" των εθνοπατέρων και η τελευταία περίπτωση του Νεοδημοκράτη βουλευτή Κ. Καραμανλή.


Αυτό το καραγκιοζλίκι με τις «τρύπες» στο «πόθεν έσχες» πολιτικών το έχουμε δει σε τόσες πολλές επαναλήψεις που καταντάει κουραστικό.
Αυτοί οι υποτιθέμενοι έλεγχοι δεν είναι παρά μια εντελώς προσχηματική διαδικασία, αναποτελεσματική και γίνεται μόνο για να κρατούνται κάποια προσχήματα.

Και απ’ αυτή την άποψη μας εντυπωσιάζει το γεγονός πόσο «ατζαμήδες» είναι κάποιοι εθνοπατέρες που έρχονται αρνητικά στην δημοσιότητα γιατί δεν έχουν την ικανότητα να συμπληρώσουν ένα «πόθεν έσχες» που δεν θα δίνει τροφή για επικριτικά σχόλια.

Και δεν μιλάμε για περιπτώσεις σαν του Γιάννου Παπαντωνίου ο οποίος αντιμετώπισε ποινική δίωξη σε βαθμό κακουργήματος όταν εντοπίστηκε στη λίστα Λαγκάρντ να έχει καταθέσει σε τράπεζα του εξωτερικού 1,3 εκατ. Δολάρια τα οποία δεν είχε δηλώσει στο πόθεν έσχες του και φυσικά όταν η περίπτωση του έφτασε στα δικαστήρια, "ξελάσπωσε" μια χαρά.

Πρόχειρα θυμόμαστε τις περιπτώσεις του προέδρου του ΛΑΟΣ, Γιώργου Καρατζαφέρη, ο οποίος δεν είχε δηλώσει τις 2 off shore εταιρείες του στο πόθεν έσχες, του Γιώργου Σταθάκη που φέρεται να "ξέχασε" να δηλώσει ένα εκατομμύριο ευρώ, το ψευδές πόθεν έσχες του νεοδημοκράτη πρώην υπουργού Χ. Αθανασίου ο οποίος «παρέλειψε» να δηλώσει την ακίνητη περιουσία του, την περίπτωση Φλαμπουράρη ...

Ολες τις παραπάνω περιπτώσεις που αναφέραμε ήταν "φωτοβολίδες". Δηλαδή όλες "κουκουλώθηκαν" χωρίς να υποστεί κανείς την παραμικρή συνέπεια.

Κάναμε αυτή την εισαγωγή διαβάζοντας την σημερινή είδηση η οποία μας πληροφορεί ότι παραπέμπεται στον εισαγγελέα ο βουλευτής Κώστας Καραμανλής του Αχιλλέα, επειδή έκανε "ανακριβή δήλωση πόθεν έσχες, καθώς ο βουλευτής της ΝΔ δεν προσκόμισε τα απαραίτητα δικαιολογητικά για τραπεζικό λογαριασμό 380.000 ευρώ".

Δεν νομίζουν ορισμένοι ότι ήρθε καιρός να τελειώνουμε μ' αυτή την αστειότητα; Αφού και σ' αυτή την περίπτωση όλοι ξέρουμε τι θα συμβεί. Θα κληθεί ο νεοδημοκράτης βουλευτής να δώσει κάποιες "εξηγήσεις" η επιτροπή της βουλής θα μείνει ικανοποιημένη και όλα μέλι γάλα.

Επί της ουσίας τώρα και όσο αφορά το "πόθεν έσχες" των πολιτικάντηδων. Είναι τόσο φαιδρή η διαδικασία που ακολουθείτε ώστε ακόμα και οι αστικές φυλλάδες την ειρωνεύονται.

Να τι έγραφε π/χ το "Εθνος":

Με τον πιο επίσημο τρόπο η Βουλή «ομολόγησε» για πρώτη φορά στα κοινοβουλευτικά χρονικά αυτό που ήταν γνωστό εδώ και δεκαετίες. Οτι ο έλεγχος των «πόθεν έσχες» των 300 βουλευτών είναι διάτρητος και ότι υπάρχει αδυναμία πραγματικού ελέγχου των δηλώσεων περιουσιακής κατάστασης των βουλευτών.

Ετσι για ακόμη μία φορά είχαμε δηλώσεις για το «έσχες» χωρίς το «πόθεν», καθώς καθίσταται αδύνατο να διασταυρωθεί αν η απόκτηση των περιουσιακών στοιχείων δικαιολογείται από τα εισοδήματα του υπόχρεου". 

Κοινή δήλωση οργανώσεων με αφορμή την πρόταση Μπακογιάννη για παράδοση των Τούρκων αγωνιστών στη Τουρκία

ΝΑ ΜΗΝ ΕΚΔΟΘΕΙ ΚΑΝΕΝΑΣ ΤΟΥΡΚΟΣ ΚΑΙ ΚΟΥΡΔΟΣ ΑΓΩΝΙΣΤΗΣ!

ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΔΡΑΣΤΙΚΗ ΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΡΟΤΑΣΗ ΜΠΑΚΟΓΙΑΝΝΗ

ΚΟΙΝΟΣ ΑΓΩΝΑΣ ΤΩΝ ΛΑΩΝ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ, ΤΟΝ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΘΝΙΚΙΣΜΟ

Η απαράδεκτη και προκλητική πρόταση της Ν. Μπακογιάννη για παράδοση στο τουρκικό αντιδραστικό καθεστώς των εννέα Τούρκων και Κούρδων αντιφασιστών, δημοκρατών και κομμουνιστών που είναι φυλακισμένοι με αστήρικτες κατηγορίες για “τρομοκρατία”, επιβεβαιώνουν τους χειρότερους φόβους του δημοκρατικού και προοδευτικού κόσμου.

Αποδεικνύεται πως στο παρασκήνιο από ορισμένες πλευρές εντός και εκτός Ελλάδας επιχειρείται στο παζάρι το οποίο γίνεται με τους 8 Τούρκους στρατιωτικούς που βρίσκονται στην Ελλάδα και τους 2 Έλληνες στρατιωτικούς που βρίσκονται στις φυλακές της Αδριανούπολης να εμπλέξουν με απαράδεκτο, προκλητικό, αντιδραστικό και επικίνδυνο τρόπο και τους κρατούμενους στις ελληνικές φυλακές Τούρκους και Κούρδους αγωνιστές.

Απέναντι σ΄ αυτές τις προσπάθειες συναλλαγής υπό την άμεση αμερικανοΝΑΤΟϊκή εποπτεία και σε κλίμα όξυνσης της ελληνοτουρκικής αντιπαράθεσης, η θέση μας είναι ξεκάθαρη: Οι Τούρκοι και Κούρδοι αντιφασίστες, δημοκράτες και κομμουνιστές δεν είναι τρομοκράτες!
Παλεύουν για δεκαετίες με ανυπολόγιστο κόστος ενάντια στο αντιδραστικό καθεστώς, τα βασανιστήρια και τα ανελεύθερα μέτρα που εφαρμόζουν κατά καιρούς όλες οι κυβερνήσεις στην Τουρκία. Στάθηκαν με θάρρος ενάντια στις επεμβάσεις του τούρκικού στρατού στο Ιράκ, την Συρία και παλιότερα στην Κύπρο.
Οι Τούρκοι και Κούρδοι αντιφασίστες, δημοκράτες και από τη γειτονική χώρα αποτελούν γέφυρες ενότητας με τον τουρκικό λαό και ανεπιθύμητα εμπόδια σε φιλοπόλεμες και εθνικιστικές πολιτικές!

Η ελληνική κυβέρνηση φέρει σοβαρές ευθύνες για την παρατεινόμενη ομηρία των Τούρκων και Κούρδων αγωνιστών. Φέρει την πλήρη πολιτική ευθύνη για τη φυλάκιση τους και την πιθανή τους απέλαση, και την αποκλειστική ευθύνη για την εξέλιξη της υγείας του κομμουνιστή Τουργκούτ Καγιά, ο οποίος συνεχίζει να πραγματοποιεί απεργία πείνας αντιδρώντας στην απαράδεκτη απόφαση του Αρείου Πάγου για έκδοση του στην Τουρκία.
Απαιτούμε να μην εκδοθεί και ν’ απελευθερωθεί άμεσα! Το πανευρωπαϊκό κίνημα αλληλεγγύης στους φυλακισμένους αγωνιστές απαιτεί την ελευθερία και την ασφάλεια τους από το κυνηγητό των κρατικών αρχών της Τουρκίας που τους καταδιώκουν άγρια και με φασιστικές μεθόδους.

Καλούμε σε διαρκή εγρήγορση και κινητοποίηση για να υπερασπίσουμε τους Τούρκους και Κούρδους αντιφασίστες, δημοκράτες και κομμουνιστές.
Καμιά σκέψη για παζάρια με την Τούρκικη κυβέρνηση.

Η αλληλεγγύη των λαών πρέπει να υπερισχύσει των πολιτικών του πολέμου, των εθνικισμών και του ιμπεριαλισμού ανάμεσα σε Ελλάδα και Τουρκία!

ΑΝΤΑΡΣΥΑ
ΕΕΚ
ΕΚΚΕ
Ένωση των Δικαίων
ΚΚΕ(μ-λ)
ΛΑΕ
ΜΕΤΑΒΑΣΗ
Μ-Λ ΚΚΕ
ΝΑΡ
ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ
Σύγχρονο ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΟ ΣΧΕΔΙΟ

Νέα αυταρχική κυβερνητική πρόκληση. Γκρέμισαν κτήριο όπου στεγαζόταν κατάληψη Αυτοοργανωμένου Γυμναστηρίου.

Τέτοια κατασταλτική πολιτική απέναντι σε κατειλημμένους και αυτοοργανωμένους χώρους όμως αυτή που εφαρμόζει σήμερα η άθλια συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ -ΑΝΕΛ δεν έχει ίσως να επιδείξει καμιά από τις κυβερνήσεις που προηγήθηκαν.
Οσοι/ες συμμετέχουν σε κάθε τέτοιο εγχείρημα δεν είναι ότι κινδυνεύουν να βρεθούν κάποια στιγμή μαχαιρωμένοι από την εισβολή κάποιου δολοφονικού ναζιστικού "τάγματος εφόδου", όπως έγινε πριν κάποιους μήνες στον Ελεύθερος Κοινωνικός Χώρος Φαβέλα, αλλά μπορεί κάποια στιγμή να δουν αυτό που με τόση προσπάθεια και μεράκι είχαν στήσει να ισοπεδώνεται γιατί απλώς έτσι αποφάσισε η κυβέρνηση.

Κάτι παρόμοιο συνέβη και χτες. Κατακαλόκαιρο και σε μια χρονική στιγμή που δεν υπήρχε κανένας μέσα στο Κατειλημμένο Γυμναστήριο που στεγάζεται στην οδό Ειρήνης Αθηναίας & Πουλχερίας 5, μπουλντόζα την οποία συνόδευε μεγάλη αστυνομική δύναμη -προφανώς για να καταστείλει τις πιθανές αντιδράσεις που θα υπήρχαν- κατεδάφισε το κτίριο όπου υπήρχε η κατάληψη του Αυτοοργανωμένου Γυμναστηρίου.

Κτίρια μπορεί να γκρεμίζει η κυβέρνηση. Την θέληση και την απόφαση κάποιων νέων παιδιών όμως, να προτείνουν ένα άλλο τρόπο ζωής, την σωστή αξιοποίηση του όποιου ελεύθερου χρόνου υπάρχει, δεν θα μπορέσει να την καθυποτάξει.
Το μόνο που καταφέρνει για άλλη μια φορά είναι να μας δείξει πόσο αυταρχική είναι και φυσικά τέτοιες προκλήσεις δεν πρέπει να μείνουν αναπάντητες

Ετσι για να θυμόμαστε

«Το δίκαιό σας είναι η θέληση της τάξης σας που αναγορεύτηκε σε νόμο, θέληση που το περιεχόμενό της καθορίζεται από τις υλικές συνθήκες ύπαρξης της τάξης σας».

Μαρξ και Ενγκελς στο Κομμουνιστικό Μανιφέστο απευθυνόμενοι στους αστούς,


«Οταν η Διοίκησις βιάζη, αθετή, καταφρονή τα δίκαια του λαού και δεν εισακούη τα παράπονά του, το να κάμη τότε ο λαός, ή κάθε μέρος του λαού επανάστασιν, να αρπάζη τα άρματα και να τιμωρήση τους τυράννους του, είναι (το) πλέον ιερόν από όλα τα δίκαιά του και το πλέον απαραίτητον από όλα τα χρέη του».

Ρήγα Φεραίος


«Αλίμονο στον αφτόδουλο πολίτη, που φτασμένος στα έσχατα της απελπισιάς, παραδίνεται για να σωθεί, στο έλεος του Θεού και στους νόμους των κλεφτών».

Κώστας Βάρναλης


 «Το αστικό δίκαιο είναι μηδέν χωρίς μηχανισμό ικανό να επιβάλει με εξαναγκασμό την τήρηση των κανόνων του».

 Β.Ι. Λένιν - «Κράτος και Επανάσταση».



Το δίκαιο σε όλες τις ταξικές κοινωνίες εκφράζει και κατοχυρώνει τις σχέσεις κυριαρχίας και υποταγής, κατοχυρώνει και εκφράζει τη δικτατορία ορισμένης τάξης. Της αστικής στην συγκεκριμένη περίπτωση. «Το δίκαιο των άνισων είναι δίκαιο της ανισότητας».

 Κ. Μάρξ

Το δικαστήριο των αστών πάντοτε ήταν και παραμένει «τυφλό, εκλεπτυσμένο εργαλείο ανελέητης καταπίεσης των τάξεων που εκμεταλλεύονται, που περιφρουρεί τα συμφέροντα των παραλήδων».

Β.Ι. Λένιν


82 χρόνια μετά τον Ισπανικό εμφύλιο

Της Π. Μ.

 Ογδόντα δύο χρόνια μετά ο Ισπανικός εμφύλιος συνεχίζει να πυρπολεί τις καρδιές του κόσμου, γιατί ήταν μια ιστορική τομή στη σύγχρονη ιστορία. Γιατί δημιούργησε στο συμπυκνωμένο χρόνο διάρκειας του, τόσο έντονες ελπίδες και απογοητεύσεις, τόση προσμονή, ανάταση και απελπισία, τόσο έντονα συναισθήματα στην συνείδηση των πολιτών του κόσμου, που θα μπορούσαμε να πούμε ότι, από τον Ισπανικό Εμφύλιο και μετά οι Ισπανοί αντιφασίστες δικαιούνται να λένε αυτό το γνωστό: «Από δω και πέρα, κάθε φορά που τα έθνη του κόσμου θα μιλούν για τη Δικαιοσύνη, για την Ελευθερία και για τον Ανθρωπο, θέλουν δεν θέλουν εμάς θα θυμούνται».
Δεν ήταν ένας ακόμη περιφερειακός πόλεμος, αλλά ένα σημείο όπου συγκρούστηκαν οι βασικές ιδεολογικές προτάσεις-κοσμοθεωρίες της εποχής.

Από αυτόν πηγάζουν και εμπνέονται το «Για ποιόν χτυπά η καμπάνα» του Χεμινγουέι, «Η Ελπίδα» του Μαρλώ, «Ο φόρος Τιμής στην Καταλωνία» του Όργουελ, «Η Ισπανική Διαθήκη» του Κέσλερ, μεγάλο μέρος της «Υπόθεσης Τουλάγιεφ» του Σέρζ, μα και μια σειρά ταινιών, όπως η για μένα συγκλονιστική του Κ. Λόυτς: «Γη και Ελευθερία”.

Αν σ’ αυτά προσθέσουμε τα ονόματα και τόσων ακόμη που κατατάχτηκαν στις Διεθνείς Ταξιαρχίες, εθελοντές από 50 χώρες τις συγκροτούσαν, όπως το όνομα του Άρθουρ Κέσλερ ή του Αντρέ Μαρλώ, ή συμμετείχαν στο «Συνέδριο Υπεράσπισης της Κουλτούρας των Αντιφασιστών Συγγραφέων», υπό την προεδρία του Μαρλώ και τη συμμετοχή του Στρατή Τσίρκα, που έγραψε και το τελικό ντοκουμέντο του Συνεδρίου, το ποίημα «Όρκος στον Φρεντερίκο Γκαρθία Λόρκα», το οποίο απήγγειλε ο Λουί Αραγκόν, έχουμε σαφώς ένα φάσμα διανοουμένων που δεν συναντάμε σε καμιά άλλη φάση της Ευρωπαϊκής μας Ιστορίας.
Ίσως γιατί πρόκειται για τον τελευταίο ρομαντικό πόλεμο.

Παραθέτω ένα ποίημα του Πάμπλο Νερούντα για την τεράστιας ιστορικής σημασίας αυτή στιγμή.

«Θα με ρωτήσετε: Πού είναι οι πασχαλιές;

και πού η μεταφυσική σκεπασμένη από παπαρούνες

και η βροχή που συχνά χτυπούσε

στις λέξεις σας γεμίζοντάς τες

με τρύπες και πουλιά;

Θα σας διηγηθώ, ό,τι μου συμβαίνει:

Ζούσα σε μια συνοικία της Μαδρίτης, με καμπάνες με ρολόγια, με δέντρα.

Από κει φαινότανε το κατάξερο πρόσωπο της Καστίλλιας

σαν ένας Ωκεανός από δέρμα.

Το σπίτι μου λεγότανε το σπίτι των λουλουδιών,

αφού παντού σκάγανε γεράνια:

ήταν ένα όμορφο σπίτι με σκυλιά και παιδάκια. Ραούλ, θυμάσαι; Θυμάσαι, Ραφαήλ; Φεντερίκο, θυμάσαι;

Κάτω απ’ το χώμα;

Θυμάσαι το σπίτι μου με τα μπαλκόνια, όπου

το φως το Γενάρη έπνιγε λουλούδια στο στόμα σου;

Κοιτάξτε το νεκρό μου σπίτι

κοιτάξτε την Ισπανία σπασμένη

μα από κάθε νεκρό σπίτι βγαίνει πύρινο μέταλλο αντί λουλούδια, από κάθε ρωγμή της Ισπανίας βγαίνει η Ισπανία

από κάθε πεθαμένο παιδί βγαίνει ένα ντουφέκι με μάτια

από κάθε έγκλημα γεννιούνται σφαίρες

που θα βρουν μια μέρα τον τόπο της καρδιάς σας.

Ελάτε, να δείτε το αίμα στους δρόμους».


* Ο πίνακας του Νταλί, Ισπανία.

Έργα και Ημέρες των Αρίστων!

Της Αλέκας Ζορμπαλά

✸ Ο ένας, ο, από 6 μηνών και επί 6 χρόνια πολιτικός κρατούμενος, αφήνει γένια 3 ημερών, αλά George Clooney, μήπως και του προσδώσουν σοβαρότητα και αρρενωπότητα (επί ματαίω).

✷ Η άλλη με άψογες πόζες, επιδεικνύοντας κορμάρα, σώζει κατσίκες από το φυσικό τους περιβάλλον και εννοείται έχει προνοήσει για λήψη βίντεο της σωστικής επιχείρησης, που πλέον κοσμεί τον λογαριασμό της στο Insta.

✸ Και η 3η, γνήσια σύζυγος Αδώνιδος, φωτογραφίζεται, που αλλού, παρά σε αρχαία τριήρη, φορώντας πλατφόρμες, προς επίδειξη της λυγερής κορμοστασιάς και ανεβάζει τις αρχαιοπρεπείς χαριτωμενιές της στο Twitter την ώρα, που γλιστρά και πέφτει στη θάλασσα, από την οποία την σώζει το Πολεμικό Ναυτικό!!!

Η χώρα βρίσκεται σε καλά χέρια:

Μετά τους "Αριστερούς" ακολουθούν οι "Άριστοι"

Δεν παλεύεται η κατάσταση αδέρφια..

"Η βία των κουστουμιών"

Από ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ , Τρίτη, 17 Ιουλίου 2018 | 3:41 μ.μ.

Δεν θα μιλήσουμε ούτε για τις ερμηνευτικές ικανότητες του τραγουδοποιού Σταμάτη Μορφονιού, ούτε για το αποτέλεσμα της μουσικής σύνθεσης του τραγουδιού που υπάρχει στο βιντεάκι που παραθέτουμε.
Δεν είμαστε άλλωστε "ειδικοί" για να κάνουμε κάτι τέτοιο.

Ακούγοντας τους στίχους του, όμως, έστω και μια υπερβολή. θα μπορούσαμε να το θεωρήσουμε "πολιτική ανάλυση".
Ναι, το σύστημα και οι μηχανισμοί του, "καταδικάζουν την βία που δεν ελέγχουν". Την δική τους την διατηρούν και την προσέχουν ως "κόρη οφθαλμού".

Το μονοπώλιο της κρατικής βίας το χρησιμοποιούν καθημερινά. Είτε αυτό έχει την μορφή της αστυνομικής καταστολής, της ανεργίας και της φοροληστείας, είτε παρουσιάζεται με όποια μεθόδευση για να μας στερήσει τα όνειρα και να μετατρέψει την ζωή μας σε μια αφόρητη επιβίωση.

Εστω και νοερά είμαστε δίπλα στον επαναστάτη Ισμαήλ που δικάζεται σήμερα στην Τουρκία

Της Αλέκας Ζορμπαλά

Αυτός είναι ο Ισμαήλ ή Τσενγίζ, Τούρκος πολιτικός πρόσφυγας, που ζούσε για χρόνια στην Ελλάδα.

Σήμερα, όμως, ξεκινά στο Ανώτατο 36ο Κακουργιοδικείο Κωνσταντινούπολης η δίκη του, η δίκη του επαναστάτη Ισμαήλ Ακκόλ (Ismail Akkol) ή BAYIR Cengiz, όπως ήταν γνωστός στην Ελλάδα, κατηγορούμενου για συμμετοχή σε τρομοκρατική οργάνωση και για την υπόθεση της εκτέλεσης του Τούρκου Κροίσου Sabanci. 

Ο Ισμαήλ ζούσε πολλά χρόνια ως αναγνωρισμένος πολιτικος πρόσφυγας στην Ελλάδα. Συνελήφθη τον Φεβρουάριο του 2014 από την αντιτρομοκρατική σε διαμέρισμα στου Γκύζη, που βρέθηκε οπλισμός, μαζί με άλλους 3 συντρόφους του.
Στον ανακριτή, εξέπληξε και την υπεράσπισή του ακόμα, όταν ανέλαβε την πολιτική ευθύνη του οπλισμού. Παραπέμφθηκε με τον 187 Α, για συμμετοχή σε τρομοκρατική οργάνωση-DHCP-C και για προμήθεια και κατοχή όπλων και εκρηκτικών.

Η δίκη έγινε στην Αθήνα, με καθοριστική τη συμβολή των αλληλέγγυων, που δεν άφησαν ούτε μια στιγμή μόνους τους Τούρκους αγωνιστές.

Η απόφαση ήταν μια Δικαίωση του Ισμαήλ, του αγώνα του, της υπεράσπισης.
Απαλλάχθηκε από την κατηγορία περί Τρομοκρατίας και του επιβλήθηκε η ελάχιστη ποινή 7 ετών για τα όπλα, και αφέθηκε άμεσα ελεύθερος, αφού δόθηκε ανασταλτικό αποτέλεσμα στην έφεση του.
Ο Ισμαήλ όμως είναι επαναστάτης! 
Και αντί να προτιμήσει να ζήσει όμορφα και με ασφάλεια στην Ελλάδα, γύρισε πίσω, στην Τουρκία, εκεί, που το επαναστατικό του καθήκον και η καρδιά του τον καλούσαν.

Δεν μπορούσες να το φανταστείς από έναν τόσο γλυκό, πράο, ήσυχο άνθρωπο. Μόνο αν παρατηρούσες βαθιά το φλογερό του βλέμμα!
"Για τον Αγώνα", είπε..

Αλλά δεν πέρασαν ούτε 4 μέρες και τον συνέλαβαν στη Τουρκία. Ήταν ο υπ' αρθμ.1 καταζητούμενος.
Και έκτοτε ζει σε καθεστώς πλήρους απομόνωσης, χωρίς επισκέψεις, χωρίς δικηγόρους, με εμφανή τα σημάδια των βασανιστηρίων επάνω του.

Στο δικαστήριο σήμερα θα είναι δίπλα του οι σύντροφοι και συντρόφισσές του, όχι για συμπαράσταση και κουράγιο, γιατί διαθέτει περίσσιο, αλλά για να δείξουν στον ισλαμοφασίστα Ερντογάν, ότι κανένας επαναστάτης, δεν είναι ποτέ μόνος. 

Και, έστω και νοερά, αγαπημένε μου Ισμαήλ, θα είμαι και εγώ εκεί, πάλι δίπλα σου.

Και, το ξαναλέω, ίσως, κάποτε, μου φτιάξεις εκείνα τα κεμπάπ, που μου υποσχέθηκες.

Οι Έλληνες εθελοντές Aντιφασίστες στον Ισπανικό εμφύλιο, ο οποίος ξεκίνησε σαν σήμερα το 1936

Στις 17 Ιούλη του 1936 μια ομάδα φασιστών αξιωματικών που βρισκόταν στο Ισπανικό Μαρόκο, με επικεφαλής τον συνταγματάρχη Σέγκουι, στασίασε και κατέλυσε τις νόμιμες αρχές της δημοκρατίας που είχαν βγει από τις εκλογές του Φλεβάρη του ίδιου χρόνου.
Αυτή ήταν και η αρχή του φασιστικού πραξικοπήματος που απλώθηκε με ταχύτητα αστραπής σ’ ολόκληρη τη χώρα κι αιματοκύλισε τον Ισπανικό λαό για τρία σχεδόν χρόνια.
 
Το φασιστικό αυτό πραξικόπημα δεν ήταν αποτέλεσμα μιας πρόχειρης συνωμοσίας. Ήταν ένα πολύ καλά μελετημένο κι οργανωμένο πραξικόπημα που το καθοδηγούσε μια ομάδα από έμπειρους στρατηγούς, γνωστούς για τις συμπάθειες τους στο χιτλερικό καθεστώς και τις φασιστικές τους πεποιθήσεις, ανάμεσα στους οποίους ήταν κι ο Φραγκίσκο Φράνκο, που έγινε αρχηγός τους. Είχε γερά στηρίγματα στην αστική τάξη της χώρας, στους μεγάλους γαιοκτήμονες και (σε ποιούς άλλους;) στον κλήρο.

Φασιστικές οργανώσεις όπως η φάλλαγα, οι καρλιστές και άλλες, δρούσαν σχεδόν νόμιμα συνθέτοντας το παρακράτος της χώρας, και διαβρώνοντας ολόκληρο τον κρατικό μηχανισμό. Είχε, ακόμη,την υποστήριξη των φασιστικών καθεστώτων του εξωτερικού και αποτέλεσε μια ανοιχτή και καλά οργανωμένη επίθεση ενάντια στην Δημοκρατική Ισπανία που, για πρώτη φορά στην ιστορία της, κυβερνιόταν απ’ όλα, χωρίς εξαίρεση, τα δημοκρατικά κόμματα, επίθεση που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και σαν μια πρόβα για τον Β Παγκόσμιο Πόλεμο που ακολούθησε μετά. ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ

Σαν σήμερα το 1955 η θρυλική απόδραση 27 κομμουνιστών απ' τις φυλακές των Βούρλων (Βίντεο)

Στην φωτογραφία βλέπουμε το πρωτοσέλιδο με το οποίο κυκλοφορούσε η «Ακρόπολις» σαν σήμερα το 1955. Αναφερόταν στην θρυλική απόδραση των 27 κομμουνιστών από τις φυλακές των Βούρλων.

Από το βιβλίο του Δημήτρη Γκιώνη «Οι μεγάλες αποδράσεις αντιγράφουμε»:

«Στις φυλακές Βούρλων – Δραπετσώνας κρατούταν την εποχή εκείνη μεγάλος αριθμός πολιτικών και ποινικών κρατουμένων.
Οι φυλακές εκείνες ήταν μέχρι την γερμανική κατοχή  πασίγνωστος οίκος ανοχής, Και υπήρξε εποχή που φιλοξενούσε πάνω από 150 γυναίκες! Ηταν στην πλειοψηφία τους Μικρασιάτισσες που είχαν καταφύγει στην Ελλάδα με την καταστροφή και που οι "προστάτες" που τις μάζεψαν τις έριξαν στα Βούρλα.
Ο χώρος που χτίστηκαν οι μοντέρνοι για την εποχή "ναοί της Αφροδίτης" άνηκε στην οικογένεια του μετέπειτα υπουργού και πρωθυπουργού Πιπινέλη.

Οι Ιταλοί και Γερμανοί τον μετέτρεψαν σε φυλακές για τους αγωνιστές της Αντίστασης και μετά την αποχώρησή τους τον παρέλαβαν οι ελληνικές αρχές   για τις δικές τους ανάγκες».

Στις 17 του Ιούλη 1955 μίλησε η αδάμαστη ψυχή των κομμουνιστών. Είκοσι επτά βαρυποινίτες σύντροφοι, φορώντας στραβά το καπελάκι τους, μέρα μεσημέρι, δραπέτευσαν από τις φυλακές των Βούρλων στον Πειραιά, πραγματοποιώντας την πιο μεγάλη, την πιο συναρπαστική, την πιο μυθιστορηματική απόδραση όλων των εποχών στην Ελλάδα.
Οι φυλακές των Βούρλων ήταν υψίστης ασφαλείας και πολύ καλά φρουρούμενες.

Ολη η ιστορία της επιχείρησης κράτησε περίπου 4,5 μήνες κι έγινε ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ

Αλλο ένα εργοδοτικό έγκλημα με θύμα νεαρό εργάτη, που αφήνει πίσω του ορφανά 3 ανήλικα παιδάκια

Αρκετές φορές δεν αρκεί ο ιδρώτας του εργάτη για να ποτίσει τον «κήπο» στον οποίο «ανθίζουν» τα κέρδη των αφεντικών. Πρέπει να δώσει και την ίδια του την ζωή πέφτοντας νεκρός από τις «σφαίρες» της υπερεκμετάλλευσης, της εντατικοποίησης της δουλειάς, της παντελούς έλλειψης μέτρων προστασίας, στους χώρους εργασίας. (Στοιχίζουν αυτά, βλέπετε, για τους εργοδότες και στην σημερινή εργασιακή ζούγκλα που επικρατεί κανείς δεν ενδιαφέρεται για την προστασία της ζωής ενός «αναλώσιμου» και πανεύκολα «αντικαταστάσιμου» εργάτη).

Όπως και κανείς κρατικός φορέας δεν θα ενδιαφερθεί το πώς θα μεγαλώσουν τα τρία ανήλικα παιδάκια που από χτες έμειναν ορφανά, όταν ο πατέρας τους προστέθηκε χτες στον ατέλειωτο κατάλογο των εργοδοτικών δολοφονιών. 

 "«Όταν μια επαναστατική οργάνωση εκτελέσει έναν καπιταλιστή ή όργανο της αστικής δικτατορίας που βιώνουμε, για μέρες οι δημοσιοκάφροι θα μας πρήξουν με κηρύγματα για το «υπέρτατο αγαθό της ζωής», για τους «αιμοσταγείς δολοφόνους τρομοκράτες» και τα σχετικά. 
Κι αν τυχόν οι «τρομοκράτες» συλληφθούν τότε θα υπάρξουν «ειδικά» δικαστήρια «ειδικοί νόμοι», «ειδικές ποινές» και συνθήκες φυλάκισης.

Όταν όμως το εργοδοτικό κέρδος δολοφονεί εργάτες τότε τα πράγματα αλλάζουν.

Η δολοφονία ονομάζετε «εργατικό ατύχημα». Εκεί δεν υπάρχουν τρομοκράτες και ένοχοι παρά μόνο η «κακιά στιγμή»

Το όνομα του δολοφονημένου εργάτη δεν θα φιλοξενηθεί ούτε σε μονόστηλο εφημερίδας. Δεν θα υπάρξει «ειδικός νόμος», για τα θύματα του εργοδοτικού κέρδους. Οι χήρες και τα ορφανά των εργατών του δολοφονήθηκαν θα μείνουν μόνοι τους να κλάψουν την «μαύρη μοίρα» τους»", τονίζαμε σε μια περασμένη ανάρτησή μας.

«Εργατικό δυστύχημα με θύμα έναν 37 χρόνο εργαζόμενο, πατέρα τριών ανηλίκων παιδιών, σημειώθηκε χτες Δευτέρα 16 Ιούλη, στη χαρτοβιομηχανία "SOFIDEL GREECE SA" (πρώην "ΠΑΠΥΡΟΣ ΑΒΕΕ") στην Κατερίνη», μας λέει η είδηση.
Ελάχιστες γραμμές για ένα τεράστιο κοινωνικό δράμα, για ένα διαρκές έγκλημα που έχει μόνο θύματα ανθρώπους της τάξης μας και ποτέ ενόχους.

Άλλος ένας νεαρός εργάτης θα αποτελέσει μονάδα στην στατιστική των εργοδοτικών δολοφονιών«εργατικά δυστυχήματα» , ονομάζουν οι «καθώς πρέπει» δημοσιογράφοι αυτά τα εγκλήματα των εργοδοτών.

Αλλα τρία παιδάκια θα μεγαλώσουν χωρίς το πατρικό χάδι, άλλη μια νέα γυναίκα θα μείνει χήρα παλεύοντας –πώς θα το κατορθώσει άραγε;- να συντηρηθεί η ίδια και τα αγγελούδια της.

Είναι στιγμές, σαν κι αυτή, που το χαρμάνι από ταξικό μίσος, ο πόνος για τον άγνωστο σε μας δολοφονημένο εργάτη και η αδυναμία να βοηθήσεις ουσιαστικά την οικογένεια που θρηνεί τον ταξικό αδελφό μας, σε πλημμυρίζει μελαγχολία.   

Δηλώσεις μετανοίας και δηλωσίες. Μέρος 5ο

Του Γ. Γ. 

Στο προηγούμενο κεφάλαιο είδαμε τις απάνθρωπες μεθόδους βασανισμού που χρησιμοποιούσε η Μεταξική δικτατορία για να αποσπάσει «δηλώσεις μετανοίας», θεωρώντας ότι μ’ αυτό τον τρόπο δέχεται βαρύτατα πλήγματα το ΚΚΕ και εξαλείφεται «κάθε κίνδυνος του Εθνους και του καθεστώτος από την κομμουνιστική παρουσία στην χώρα», σύμφωνα με την "λογική" του Μανιαδάκης.

Οι εκτιμήσεις για το πόσοι πολίτες μαρτύρησαν στα νύχια των βασανιστών της Μεταξικής δικτατορίας και υπέγραψαν δηλώσεις «αποκήρυξης της κομμουνιστικής ιδεολογίας», διαφέρον διαμετρικά.
Συνήθως προσδιορίζουν τον αριθμός τους μεταξύ 40 και 50.000. Αντίθετη άποψη έχει και την εκφράζει στο βιβλίο του «Μελέται αναφερόμεναι εις την ιστορίαν του ΚΚΕ-ΕΔΑ, 1956-1969» (Εκδοση 1972) ο «ειδικός αναλυτής της ασφάλειας», Α. Παυλόπουλος.
Αυτός ισχυρίζεται ότι ο αριθμός των "μετανοησάντων κομμουνιστών" της μεταξικής περιόδου ανερχόταν σε 95.690! Αριθμός προφανώς υπερβολικός αφού τόσοι δεν ήταν ούτε οι ψηφοφόροι του ΚΚΕ στις εκλογές που έγιναν λίγους μήνες πριν την δικτατορία.  (Στις εκλογές της 26/1/1936 το «Παλλαϊκό Μέτωπο» που υποστήριζε το ΚΚΕ είχε λάβει 76.411 ψήφους και ποσοστό 5,76%).

Αξίζει πάντως να δούμε τι αναφέρει ο Ασφαλίτης στο βιβλίο του: «Αι δηλώσεις μετανοίας αποτέλεσαν μίαν εκ των βασικών μεθόδων ηθικής απογυμνώσεως του ΚΚΕ και οργανωτικής απισχνάνσεώς του … Διά των δηλώσεων το Κράτος εβοήθησεν εκείνους οι οποίοι παρεσύρθησαν υπό της κομμουνιστικής προπαγάνδας να διακόψουν τους δεσμούς των με το ΚΚΕ και έδωσε την δυνατότητα εις αυτούς να ζήσουν νομοταγώς και φιλησύχως .. . Πολλά μέλη και στελέχη του ΚΚΕ, μετά την υποβολήν της δηλώσεως δύνανται να μεταβληθούν εις απηνείς πολεμίους του κομμουνισμού και του ΚΚΕ και να καταστούν πολύτιμοι συνεργάται του Κράτους εις την καταπολέμησιν του κομμουνισμού».

Εχοντας αυτή την αντίληψη τα δικτατορικά καθεστώτα, (το βιβλίο που αναφέραμε κυκλοφόρησε στην διάρκεια της Απριλιανής χούντας), εύκολα μπορεί να αντιληφθούμε γιατί η δικτατορία του Μεταξά και σε ένα βαθμό η δικτατορία των Συνταγματαρχών, υπέβαλε τόσο φρικτά βασανιστήρια σε αγωνιστές για να τους αποσπάσει «δηλώσεις μετανοίας».

Και ερχόμαστε στην εποχή της κήρυξης του ελληνοϊταλικού πολέμου. Το καθεστώς της 4ης Αυγούστου είχε στείλει στην εξορία περίπου 2.000 «αμετανόητους» κομμουνιστιστές/ιες.

Μετά το γράμμα του Ν. Ζαχαριάδη οι εξόριστοι ζητούν ομαδικά να καταταγούν στον στρατό και να σταλούν στην πρώτη γραμμή του μετώπου για να πολεμήσουν τον εισβολέα.
Το καθεστώς συνεπές στον αντικομμουνιστικό αγώνα του (γι’ αυτό Μεταξάς και Μανιαδάκης είχαν εισπράξει τις δημόσιες ευχαριστίες του Γκαίμπελς όταν αυτός είχε επισκεφτεί την Ελλάδα στις 20 Σεπτέμβρη του 1936. «... Οι άνθρωποι που ξερίζωσαν τον μπολσεβικισμό στην Ελλάδα αξίζουν την ευγνωμοσύνη και το σεβασμό μας...», είχε δηλώσει ο υπουργός προπαγάνδας του Χίτλερ), το αρνείται.
Και όχι μόνο αυτό. Αλλά μετά την κατάρρευση του μετώπου περίπου 1600 κομμουνιστές παραδίδονται –με πρωτόκολλο μάλιστα- στις δυνάμεις κατοχής. (Ορισμένοι εξόριστοι στην διάρκεια του πολέμου είχαν κατορθώσει με την βοήθεια του ΚΚΕ να δραπετεύσουν).
Απ’ τους εξόριστους κομμουνιστές που παραδόθηκαν στις κατοχικές δυνάμεις, αρκετοί αποτέλεσαν άφθονη τροφή στα γερμανικά και ιταλικά εκτελεστικά αποσπάσματα.

Εδώ να κάνουμε μια παρένθεση. Όταν κατέρρευσε το πολεμικό μέτωπο η βασιλική οικογένεια Γλύξμπουργκ και όλη η καμόρα της 4ης Αυγούστου «βούτηξαν» ότι χρυσό υπήρχε στο κρατικό θησαυροφυλάκιο και την κοπάνησε για την Αίγυπτο.

Όπως έγραφε ο Κώστας Καραγιώργης στον «Ριζοσπάστη» ήταν «η βασιλική κυβέρνησης της Ελλάδος που έσκαψε το λάκκο της χώρας. Που τσάκισε την αμυντική της δύναμη. Που πήγε να ευνουχίσει το έξοχο πνεύμα αντίστασης, που έδειξε ο λαός από την πρώτη μέρα της μουσολινικής επιδρομής».
Επειδή το θέμα αυτό ξεφεύγει από τα πλαίσια αυτού του αφιερώματος διαβάστε για περισσότερα μια έκδοση του Ριζοσπάστη το 1944 που έχει τίτλο «Εγκληματίες και προδότες».

Αφού, λοιπόν μια μεγάλη μερίδα του αστικού πολιτικού κόσμου εγκατέλειψε τον σκλαβωμένο λαό στην τύχη του, φεύγοντας έδωσε εντολή στον αρχιδήμιο Κ. Μανιαδάκη, «να φροντίσει να μην απολυθούν οι φυλακισμένοι και οι εξόριστοι και να εμποδιστεί η αναχώρηση, στην Κρήτη ή αλλού, των ανεπιθύμητων στο καθεστώς. Ο Μανιαδάκης εξετέλεσε πιστά τη βασιλική θέληση και την κυβερνητική εντολή. Ετσι, πολλοί φυλακισμένοι και εξόριστοι παραδόθηκαν στον κατακτητή και Κρητικοί που ήθελαν να πάνε στο νησί τους και να πολεμήσουν, εμποδίστηκαν από το φρουρό του καθεστώτος, τον Μανιαδάκη!»
(Γ. Αθανασιάδη: «Η πρώτη πράξη της ελληνικής τραγωδίας»).

Να συμπληρώσουμε επίσης ότι ένα μεγάλο τμήμα των αστών πολιτικών που έμειναν στην κατεχόμενη Ελλάδα επέλεξαν την ανοιχτή, απροκάλυπτη συνεργασία, με τους κατακτητές και συμμετείχαν στις κατοχικές κυβερνήσεις των Τσολάκογλου, Λογοθετόπουλο και Ι. Ράλλη.

Ακόμα όμως και αυτοί οι αστοί πολιτικοί που δεν συνεργάστηκαν ολοφάνερα με τις δυνάμεις του άξονα, εκτιμούσαν ότι πρέπει να δείξουν ανοχή στην κατοχή και κάποια στιγμή όταν αυτή τελειώσει, να αναλάβουν την διακυβέρνηση της χώρας όταν θα επανερχόταν το πολιτικό σκηνικό στην προ της 4ης Αυγούστου εποχή.

Είναι χαρακτηριστικό αυτό που έγραφαν οι αθηναϊκές εφημερίδες της 8 Μάη 1941:

«Ο πρωθυπουργός κ. Τσολάκογλου εδέχθη χθες τους πολιτικούς ηγέτας της χώρας, κ. κ. Πάγκαλον, Γονατάν, Οθωναίον, Μάξιμον, Κ. Τσαλδάρην, Γ. Παπανδρέου, Π. Κανελλόπουλον, Β. Δηλιγιάννην, Γ. Πεσματζόγλου, Γ. Μερκούρην, Βελέντζαν και Περ. Ράλλην
Μετά τας συνομιλίας εδόθη εις τον Τύπον η κάτωθι επίσημος ανακοίνωσις: "Ο κ. πρωθυπουργός ήκουσε μετά προσοχής τας γνώμας των ανδρών τούτων, αφού εξέθεσε την κατάστασιν και τας ακολουθητέας κατευθύνσεις της κυβερνήσεως. 
Πάντες ανεγνώρισαν ότι η Κυβέρνησις Εθνικής Ανάγκης είναι επιβεβλημένον να υποστηριχθή εκ μέρους πάντων των Ελλήνων άνευ επιφυλάξεων και ειλικρινώς
Επίσης πάντες ανεγνώρισαν το σφάλμα του εκπεσόντος καθεστώτος να κηρύξη τον πόλεμον κατά της Γερμανίας και διεκήρυξαν το χάσμα, το οποίον χωρίζει την Ελλάδα από την κυβέρνησιν των εν Κρήτη εγκατασταθέντων φυγάδων. Πολλοί εξ αυτών εξεδήλωσαν τον ζωηρόν αποτροπιασμόν των, διότι οι φυγάδες ούτοι δε συνεταύτισαν τας τύχας των με τον ελληνικόν Λαόν, τον οποίον, εκτός της συμφοράς του πολέμου, απεγύμνωσαν διά της αφαιρέσεως του Δημοσίου Χρήματος"...».
 (Πηγή: Κομνηνός Πυρομάγλου: "Ο Γεώργιος Καρτάλης και η εποχή του). 

Επανερχόμαστε στο θέμα μας.
Δεν έχουμε μαρτυρίες ότι την περίοδο της κατοχής τα χιτλερικά στρατεύματα και οι ντόπιοι συνεργάτες τους, επιδίωξαν να πάρουν δηλώσεις μετανοίας από αγωνιστές.
Προφανώς μπροστά στα εγκλήματα που έκαναν με θύματα απλό λαό και μαχητές της Εθνικής Αντίστασης, αυτό το θεωρούσαν "πολυτέλεια".

Μετά την απελευθέρωση, αφού πρώτα είχε προηγηθεί ο ηρωικός αγώνας του ΕΑΜ και του ενόπλου τμήματος του ΕΛΑΣ και μετά την υπογραφή της κατάπτυστης συμφωνίας της Βάρκιζας συγκαλείται το πρώτο συνέδριο του ΚΚΕ μετά το Β` Παγκόσμιο Πόλεμο σε συνθήκες τυπικής νομιμότητας. 

Το 7ο Συνέδριο του ΚΚΕ γίνεται από 1-6 Οκτώβρη 1945 στην αίθουσα του κινηματοθεάτρου ΤΙΤΑΝΙΑ και βρίσκει το κόμμα ναι μεν να έχει δεχθεί σκληρά χτυπήματα από την Μεταξική δικτατορία, αλλά με ένα κύρος ανάμεσα στις λαϊκές μάζες να βρίσκεται στα ύψη, λόγω της πρωταγωνιστικής του συμμετοχής στο ΕΑΜ και στην Εθνικής Αντίσταση. Οι τραγικές συνέπειες, επίσης, της συμφωνίας της Βάρκιζας δεν ήταν τόσο ορατές.

Αυτό το Συνέδριο του ΚΚΕ ασχολήθηκε, εκτός των άλλων και με το θέμα όσων μελών του κόμματος είχαν υπογράψει "δηλώσεις μετανοίας" την εποχή της Μεταξικής δικτατορίας.

Ασ' δούμε το σχετικό απόσπασμα από την εισηγητική ομιλία του Γ. Σιάντου:

Άλλο χτύπημα που συνετέλεσε στην αποσύνθεση του κόμματος τότε, ήταν εκείνες οι δηλώσεις μετανοίας. Αυτό ήταν μεγάλο χτύπημα. Βέβαια, είναι γνωστό με τι μέθοδες έπαιρναν αυτές τις δηλώσεις, με ιεροεξεταστικά βασανιστήρια

Ομως αυτές τις δηλώσεις τις χρησιμοποίησαν για να παρουσιάσουν το κόμμα μας στο λαό σαν κόμμα χωρίς αρχές, να παρουσιάσουν τα στελέχη μας σαν ανθρώπους που άλλα έλεγαν χθες και άλλα λένε σήμερα μπροστά στις δυσκολίες και αποσιωπούσαν τις χιλιάδες των ηρώων, που όχι μόνο σάπιζαν στις φυλακές και εξορίες αλλά και υφίσταντο τα μεγαλύτερα μαρτύρια, χωρίς ούτε μια στιγμή να λυγίσουν
Εδειχναν στον κόσμο μόνο το Σκλάβαινα και μερικούς άλλους, για να χτυπήσουν το κόμμα. Και πράγματι μας έδωσαν σοβαρά χτυπήματα ... . 

Από την άλλη μεριά, η 4η Αυγούστου ξεκαθάρισε το κόμμα μας από τους δειλούς και λιπόψυχους και το έκανε ακόμα πιο γερό
Ηταν λάθος η απόφασή μας να ξαναπάρουμε στο κόμμα έστω και λίγους δηλωσίες. 
Η 12η Ολομέλεια της Κεντρικής Επιτροπής σωστά χαρακτήρισε σαν ζήτημα ηθικής τάξης το ξεκαθάρισμα του κόμματος από όλους τους δηλωσίες.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

Ο Μπρεχτ απαντάει στα πιράνχας των κατασχέσεων της οικογένειας του Δ. Σιούφα, πρώην υπουργού και προέδρου της βουλής.

Από ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ , Δευτέρα, 16 Ιουλίου 2018 | 8:44 μ.μ.


Σε περασμένη ανάρτησή μας αναφερθήκαμε σε μια απ τις δεκάδες αν όχι εκατοντάδες περιπτώσεις που υπάρχουν και μας δείχνει πώς δημιουργούνται οι νεόπλουτοι στην Μνημονική Ελλάδα.

Είχαμε σχολιάσει τότε την «εισπρακτική εταιρεία» που ανήκει στην οικογένεια του Δημήτριου Σιούφα, πρώην υπουργού και προέδρου της βουλής.
Είναι η μεγαλύτερη εταιρεία τέτοιου είδους και τα «κοράκια» που την αποτελούν θησαυρίζουν εκβιάζοντας και τρομοκρατώντας όσους δανειολήπτες έχουν βρεθεί στα νύχια των τραπεζιτών και αδυνατούν τα αποπληρώσουν τα τοκογλυφικά δάνεια τους.

Επίσης είχαμε εστιαστεί στην καταγγελία που είχε υπάρξει σε βάρος της εταιρείας «Σιούφας και Συνεργάτες», η οποία στεγάζετε σε κτήριο 8.000 τμ, και απασχολεί 500 άτομα (!) -τόσο καλά πάνε οι αιματοβαμμένες δουλειές αυτών των «αρπακτικών»- γιατί είχε τοποθετήσει κάμερες εντός και εκτός του κτηρίου που στεγάζει το «μπακιροκοπτείο» της, για να ελέγχει τα πάντα.

Αφού διαπίστωσε την βασιμότητα της καταγγελίας η Αρχή Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα, επέβαλε πρόστιμο 50.000 ευρώ, στην εταιρία των υιών Σούφα.

Η σημερινή είδηση μας λέει ότι η συγκεκριμένη εταιρία έχει προσφύγει στο ΣτΕ και ζητάει να ακυρωθεί η επιβολή του προστίμου, χαρακτηρίζοντας την απόφαση «αντισυνταγματική και παράνομη».   

Μάλιστα τα «κοράκια» που διαθέτουν την εισπρακτική εταιρεία επικαλούνται ότι «η επιβολή του προστίμου επιφέρει πολλαπλά δυσμενή επιρροή στον κύκλο των πελατών τους, ενώ έχει αντίκτυπο στη φήμη, το όνομα και το επαγγελματικό μέλλον της εταιρείας τους και παράλληλα επέρχεται ισχυρός και ανεπανόρθωτος κλονισμός στην εταιρεία».

Εδώ τώρα τι να σχολιάσεις; Ας αφήσουμε καλύτερα να «μιλήσει» ένας στίχος του Μπρεχτ: «Τι ωφελεί, χωμένος μέχρι το λαιμό στη λάσπη, να κρατάς τα νύχια των χεριών σου καθαρά;».

Διαβάστε εδώ περισσότερα για την εγκληματική δραστηριότητα της εταιρείας Σούφα

Οταν ο Κώστας Βαξεβάνης μας διδάσκει για το «πώς πρέπει να είναι η δημοσιογραφία»

Δεν χρειάζεται να κάνεις καμιά ιδιαίτερη μελέτη για να καταλήξεις γιατί η αξιοπιστία των αστικών ΜΜΕ έχει φτάσει στο ναδίρ. Αρκεί μόνο να διαβάσεις κάποιες εφημερίδες ή να παρακολουθήσεις την επαγγελματική διαδρομή ορισμένων εκδοτών και δημοσιογράφων και το αντιλαμβάνεσαι.
Και στην συγκεκριμένη περίπτωση αναφερόμαστε στην εφημερίδα "Documento".

Προσέξτε ένα βαρύγδουπο δημοσίευμα το οποίο αναφέρεται στην πρόσφατη απέλαση των δύο Ρώσων διπλωματών από την Ελλάδα και στην απαγόρευση της εισόδου στη χώρα μας σε δύο ακόμη Ρώσους αξιωματούχους και πώς αυτό τεκμηριώνεται:

"Σύμφωνα με αποκλειστικές πληροφορίες αυτό που ξεχύλισε το ποτήρι και οδήγησε την κυβέρνηση στην απόφαση του έσχατου μέτρου ήταν η προσπάθεια των Ρώσων πρακτόρων να χρηματίσουν τρεις βουλευτές των ΑΝΕΛ οδηγώντας τους σε διαδοχικές συναντήσεις σε διαμέρισμα στη Λ. Αλεξάνδρας. Σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες τα αποδεικτικά στοιχεία αυτής της προσπάθειας χρηματισμού είναι στη διάθεση των ελληνικών υπηρεσιών. Εξετάζεται επίσης αν οι επαφές των πρακτόρων με μέλη νεοσύστατου κόμματος κρύβουν εκτός από χειραγώγηση και χρηματοδότηση", μας γράφει το "Documento"

Τόσο σοβαρές καταγγελίες και η μόνη "απόδειξη" για να τις δεχθεί ο αναγνώστης, σύμφωνα με την εφημερίδα, είναι οι "αποκλειστικές πληροφορίες" που "διαθέτει¨ο συντάκτης του δημοσιεύματος, αλλά το αναγνωστικό του κοινό δεν πρέπει να πληροφορηθεί!

Είναι κάτοχος τόσο συγκλονιστικών πληροφοριών ο δημοσιογράφος αλλά τις παίρνει στο "μαξιλάρι" του, όπως θα έλεγε και η Μ. Σπυράκη

Το πόπολο πρέπει να αρκεστεί στις "αποκλειστικές πληροφορίες" που διαθέτει και να δεχθεί σαν δεδομένα τα γραφόμενα του!

Και ποιος μας λέει ότι το συγκεκριμένο κείμενο δεν είναι ένα εγκεφαλικό δημιούργημα του δημοσιογράφου ή ένα υπαγορευμένο κείμενο από την κυβέρνηση για να εξυπηρετηθούν πολιτικές σκοπιμότητες; 

Αυτή την υπόθεση την αντικρούει ο ισχυρισμός ότι ο συντάκτης του δημοσιεύματος ότι διαθέτει "αποκλειστικές πληροφορίες"; 

Και που ξέρουμε ότι αυτοί οι υποτιθέμενοι "χρηματισμοί" βουλευτών των ΑΝΕΛ, δεν έχουν την ίδια βαρύτητα με παρόμοιες ίδιες "ψεκασμένες" καταγγελίες, όπως αυτές που έκαναν Χαϊκάλης και Ξουλίδου;

Και το ωραίο είναι ότι το δημοσίευμα το υπογράφει ο "λειτουργός της ενημέρωσης" αυτός ο οποίος μας διδάσκει για το «πώς πρέπει να είναι η δημοσιογραφία», ο «δημοσιογράφος των πολλών αποκαλύψεων και των διεθνών βραβείων», ο εκδότης της εφημερίδας Κώστας Βαξεβάνης.

Είναι ο ίδιος άνθρωπος που κάποτε είχε δηλώσει ότι οι τράπεζες εξαγόραζαν μέσω διαφημίσεων "κοστολογημένη σιωπή" από τα ΜΜΕ, ενώ σήμερα οι τράπεζες γι' αυτόν έγιναν "ευαγή ιδρύματα" και σαν τέτοια πλημμύρισαν με ολοσέλιδες διαφημίσεις τους το εκδοτικό του εγχείρημα.

Χρειάζονται άλλα σχόλια;

Ακούσατε τίποτα για τα παιδιά που δολοφονήθηκαν απ' τα Ισραηλινά πολεμικά αεροπλάνα; Εκκωφαντική σιωπή!

Από ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ , Κυριακή, 15 Ιουλίου 2018 | 1:11 μ.μ.

Της Αλέκας Ζορμπαλά

Αυτά τα παιδιά είναι ο Ameer al Nimra, 15 ετών και ο Loay Kuheil, 16 ετών.
Αυτά τα παιδιά είναι Παλαιστίνιοι, είναι φιλαράκια, που ζούσαν μέχρι εχθές στη Γάζα.
Δεν ζουν πια.
Δολοφονήθηκαν εχθές, όταν Ισραηλινά πολεμικά αεροπλάνα βομβάρδισαν με 4 τουλάχιστον πυραύλους το πάρκο al Katiba, στο οποίο έπαιζαν και στο οποίο οι Παλαιστίνιοι παρακολουθούν και το Μουντιάλ.
(Κατά τους Ισραηλινούς ήταν άντρο της Χαμάς)

Αυτά τα παιδιά έβγαζαν σέλφι, είχαν τις δικές τους ιστορίες, τις δικές τους σύντομες ζωούλες και, παρ'όλη τη φρίκη μέσα στην οποία ζουν, θα είχαν και αυτά τα δικά τους όνειρα, όπως όλα τα παιδιά του κόσμου.
Τώρα τελείωσαν όλα για τον Amir και τον Loay.

Ακούσατε τίποτα γι'αυτά τα παιδιά; 
Εκκωφαντική σιωπή! 

Είναι Παλαιστινιάκια, παιδιά της Γάζας, δεν είναι Γαλλάκια, Ισραηλινάκια, Γερμανάκια, εγκλωβισμένα Ταϋλανδάκια, Αμερικανάκια..

Και το έγκλημα συνεχίζεται και είναι διαρκές!


Συμβολική αντίδραση του "Ρουβίκωνα" στον εργατικό μεσαίωνα που επικρατεί στους χώρους δουλειάς

Σαν μια συμβολική αντίδραση στον εργατικό μεσαίωνα που βιώνουν όσοι/ες «τυχεροί/ες», εργάτες/ιες  εξακολουθούν να έχουν δουλειά, παλεύοντας για ένα πενιχρό μεροκάματο, χαρακτηρίζει την σημερινή του παρέμβαση ο «Ρουβίκωνας» στα γραφεία της πολυεθνικής Leroy Merlin.

Αφορμή για την ενέργεια της αναρχικής ομάδας στάθηκε το γεγονός ότι πρόσφατα «τα Leroy Merlin απέλυσαν εργαζόμενη με το που έμαθαν ότι πάσχει από σκλήρυνση κατά πλάκας».

Με ανάρτησή του στο διαδίκτυο ο «Ρ», αφού περιγράφει το καθεστώς που επικρατεί στους χώρους δουλειάς, όπου «τα αφεντικά, οι επιχειρηματίες, οι επενδυτές, το κεφάλαιο, οι καπιταλιστές, κάνουν ότι γουστάρουν, όποτε γουστάρουν όπως γουστάρουν»,  τονίζει ότι οι ενέργειες του δεν «προσφέρουν κάτι άλλο από φώτα δημοσιότητας στις βρωμιές του κεφαλαίου», εντοπίζοντας ότι το βασικό πρόβλημα είναι η απουσία ταξικού μαχητικού εργατικού κινήματος.

«Αν υπήρχε μαχητικός συνδικαλισμός βάσης, το Leroy Merlin θα κατέβαζε ρολά σε 5 λεπτά από την απόλυση και δεν θα ξαναάνοιγε αν δεν ξαναδούλευε η συγκεκριμένη εργάτρια. Αν υπήρχε ισχυρή ταξική οργάνωση θα έσπαγε τον τσαμπουκά των αφεντικών αν αυτά επιχειρούσαν να κάνουν αντίποινα είτε μέσω του κράτους και των δικαστηρίων είτε μέσω των δικών τους μπράβων. Αν υπήρχαν τα σωματεία που κάποτε κέρδισαν τα εργατικά δικαιώματα που σήμερα χάνονται, το αφεντικό της όποιας Leroy Merlin θα κοίταγε πίσω από την πλάτη του κάθε πρωί αν επέμενε σε τέτοιες αντιεργατικές επιθέσεις», υπογραμμίζεται στο κείμενο της αναρχικής ομάδας, και αιτιολογούν την ενέργεια τους γράφοντας: «μέχρι να φτιαχτεί η μεγάλη ταξική οργάνωση στην βάση, σε κάθε κλάδο, σε κάθε χώρο δουλειάς, με τα θύματα της μαύρης εργασίας και τους άνεργους μέσα, δεν μπορούμε να γίνει τίποτα άλλο από μικρά αντίποινα στα καθημερινά χαστούκια που τρώμε».

Εδώ το πλήρες κείμενο και σχετικό βίντεο για την σημερινή δράση του Ρουβίκωνα.

15 Ιούλη 1965. Ξεκινάει η περίοδος της αποστασίας. Ηχητικό με τον Στέργιο Κατσαρό

15 Ιούλη 1965. Σαν σήμερα, 53 χρόνια πριν. Η άρνηση του βασιλιά να υπογράψει την αποπομπή του φιλοβασιλικού Πέτρου Γαρουφαλιά από το υπουργείο Εθνικής Άμυνας οδήγησε στην  παραίτηση του πρωθυπουργού Γ.  Παπανδρέου.

Λίγες ώρες μετά, ο βασιλιάς διορίζει την πρώτη κυβέρνηση των αποστατών υπό τον Γ. Αθανασιάδη-Νόβα.
Από εδώ και εμπρός ξεκινά η μεγαλύτερη λαϊκή κινητοποίηση μετά τον Εμφύλιο που θα κρατήσει περίπου 70 ημέρες.

Σ' αυτό το διάστημα έγιναν 400 περίπου λαϊκές κινητοποιήσεις με συμμετοχή εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων. που αγνοούσαν το ξύλο, την τρομοκρατία, τις συλλήψεις, τους τραυματισμούς.

Οι λαϊκές μάζες διεξάγουν έναν αγώνα για την τήρηση της Συνταγματικής νομιμότητας (114).
Ολη αυτή η κοινωνική έκρηξη, παρ' όλη την τεράστια αυθόρμητη δράση του κόσμου, έμεινε χωρίς οργάνωση, χωρίς ηγεσία και φυσικό ήταν κάποια στιγμή να υποχωρήσει.

Την ηγεσία της ΕΔΑ το μόνο που την ενδιέφερε ήταν να δίνει τα διαπιστευτήρια της στο σύστημα σαν ένα υπεύθυνο κοινοβουλευτικό κόμμα.
Εχοντας ξεχάσει ακόμα και την λέξη σοσιαλισμός επιδιώκοντας μια νεφελώδη «Εθνική Δημοκρατική Αλλαγή», η οποία, για να γίνει, έπρεπε να περάσει αλλεπάλληλα «στάδια», ουσιαστικά είχε καταντήσει ουρά της Ε. Κ.

Με διαλυμένες της Κομματικές Οργανώσεις του ΚΚΕ από το 1958, το εργατικό και νεολαιίστικο κίνημα βρέθηκε εντελώς ακαθοδήγητο και ανέτοιμο στο πραξικόπημα των συνταγματαρχών στις 21 Απρίλη του 1967.

Στο παρακάτω ηχητικό υπάρχει απόσπασμα, από μια συνέντευξη –η οποία σημειωτέον μας δόθηκε το Νοέμβρη του 2011 και μεταδόθηκε από τον διαδικτυακό μας ραδιοσταθμό - στην οποία μας μιλάει για τα Ιουλιανά του ’65 ένας αγωνιστής, που σαν μέλος της ΕΔΑ τότε, είχε ζήσει τα γεγονότα και μας τα διηγείται με πολύ παραστατικό τρόπο. Ο Στέργιος Κατσαρός.
Την συνέντευξη είχε πάρει ο σ. kokkiniotis.

Υ.Γ. Ο Στέργιος Κατσαρός συμμετείχε σε όλους τους αγώνες του εργατικού κινήματος τις τελευταίες έξι σχεδόν δεκαετίες. Από τις συγκρούσεις των οικοδόμων το 1961 με την αστυνομία και τα Ιουλιανά μέχρι την παράνομη δράση στη δικτατορία, τα ταξίδια στην Λ. Αμερική και το κίνημα του εργοστασιακού συνδικαλισμού.
Έχει χαρακτηριστεί σαν εμβληματική μορφή για την ιστορία του εργατικού κινήματος.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει το βιβλίο του «Εγώ, ο προβοκάτορας ο τρομοκράτης» που κυκλοφόρησε το 1999 από τις εκδόσεις Μαύρη Λίστα.

Ας δούμε λοιπόν πόσο ανεξάρτητοι είμαστε

Γράφει ο mitsos175.

Πως τα λες έτσι ρε Αλέξη; Όπως είχες πει πως θα σκίσεις το Μνημόνιο, πως θα σταματήσεις το ξεπούλημα, θα δώσεις αυξήσεις σε μισθό - σύνταξη, θα χορέψουν οι αγορές, ...
Χωρίς Τσίπα.

Νόμιζα ότι τ' ανέκδοτο με την ανεξάρτητη ελληνική δικαιοσύνη, ήταν το αποκορύφωμα το δουλέματος. Ότι το 'πες στο Σουλτάνο, για να σπάσει ο πάγος, για να ευθυμήσετε.
Που να φανταστώ όμως αυτό που είπες στον Πούτιν. Κι ο Ρώσος κόντεψε να τα κάνει πάνω του από τα γέλια. Αφού οι υπόλοιποι απόρησαν. “Τι έπαθε ο Βλαδίμηρος και γελάει έτσι; Αυτός ακόμα και με την πεντάρα στη Σαουδική Αραβία ίσα που χαμογέλασε. Μην του έριξαν αέριο γέλιου”;
Μετά όμως τους εξήγησε: Ο Έλληνας πρωθυπουργός ισχυρίστηκε πως η Ελλάδα είναι ανεξάρτητο κράτος! Πως δεν δέχεται επεμβάσεις στα εσωτερικά της!!! Πιο εύθυμη στιγμή στο Κρεμλίνο δεν υπήρξε ποτέ. Όλοι γέλαγαν μέχρι δακρύων. Γιατί δεν ήταν μόνο το ανέκδοτο, ήταν κι ο τρόπος που το είπε.

Μάλλον η κατάλληλη στιγμή, την ώρα δηλαδή, που οι Γερμανοί δυνάστες απαιτούσαν να πάρει πίσω ακόμα και τα ψίχουλα, το ΦΠΑ στα νησιά, που τον έδωσε για να γίνουν στρατόπεδα συγκέντρωσής των άμοιρων προσφύγων! Ε, όταν γίνονται τέτοιες χυδαίες, απροκάλυπτες επεμβάσεις κι ακούς μετά για ανεξαρτησία και κουραφέξαλα, κάνεις καινούριο συκώτι.

Να δούμε λοιπόν πόσο ανεξάρτητοι είμαστε:

Από την ίδρυση της αποικίας “η φτωχή Ελλάς” παρεμβαίνουν συνεχώς στα εσωτερικά μας, Άγγλοι, Γάλλοι, Ρώσοι, Αμερικάνοι, Γερμανοί, μέχρι και το Λουξεμβούργο!
Ο Γιούνκερ, το λαμόγιο, που δεν μπορεί ούτε να σταθεί όρθιος! Τα τελευταία χρόνια μάλιστα, οι πολιτικοί ακόμα και για ουρήσουν, περιμένουν άδεια από το Βερολίνο ή τις ΗΠΑ. Άμα είναι απασχολημένοι μ' άλλα θέματα οι ξένοι προστάτες, τα κάνουν πάνω τους.

Για να πάρουμε τις δόσεις, δηλαδή για να λεηλατήσουν τους κόπους μας, δώσαμε τα πάντα. Από νησιά μέχρι σώβρακα. Από αεροδρόμια μέχρι πισινό. Από δρόμους και λιμάνια μέχρι συκώτι και καρδιά. Σπίτια, μισθούς, συντάξεις, υγεία, παιδεία, τα ρήμαξαν όλα.

Όλα αυτά με προεδρικά διατάγματα, με σκληρή καταστολή, μ' ανήθικα ψέματα και αισχρή προπαγάνδα από τα πουλημένα ΜΜΕ. Ακόμα και στο δημοψήφισμα ο κόσμος εξαπατήθηκε και παραμερίστηκε, αφού πέρασε των ανθρωποφάγων τοκογλύφων. Το περήφανο ΟΧΙ του 61% έγινε υποτακτικό ΝΑΙ.

Κάθε ψηφοφορία την τελευταία δεκαετία είναι η κατά γράμμα εκτέλεση των εντολών ξένων και ντόπιων καθαρμάτων, αδίστακτων τοκογλύφων, που παρεμβαίνουν ως και στο παραμικρό. Για να δείξουν ποιος πραγματικά κυβερνά.

Αφού έχουμε τόσο ξεφτίλες, τόσο υποτακτικούς πολιτικούς, μας διάταξαν, πέρα από κάθε συμφέρον της χώρας, πέρα από κάθε λογική, να τα βάλουμε με τους Ρώσους. Ο τιποτένιος Σαμαράς, αυτός που έβαλε φαρδιά – πλατιά την τζίφρα του στο να διαλυθεί η Γιουγκοσλαβία είχε συμμετάσχει στο εμπάργκο της ΕΕ στη Ρωσία. Το αποτέλεσμα; Τα αγροτικά προϊόντα, που θα τα μοσχοπουλούσαμε, έμειναν να σαπίζουν. Χωρίς κανένα απολύτως αντάλλαγμα. Απλά μας διατάζουν κι οι κηφήνες εκτελούν!
Εκτελούν διαταγές και τη χώρα.

Τώρα ο αριστερός Τσίπρας (ακόμα ένα ανέκδοτο), διώχνει τους Ρώσους μετά από απαίτηση του Τραμπ. Και ρωτάω. Τι πήρε σε αντάλλαγμα; Γιατί επέλεξε – πέρα από το ότι ήταν θέληση των ΗΠΑ – να κάνει διπλωματικό επεισόδιο με τη Ρωσία; Τι επιπτώσεις έχει αυτή η κίνηση στην οικονομία μας;

Μην αρχίσει “τα έκαναν παρέμβαση στα εσωτερικά μας”, δεν τα πιστεύει κανείς. Αν ήταν έτσι, τότε την Τρόικα δεν έπρεπε απλά να τη διώξει, έπρεπε να την πετάξει στο γκρεμό. Απλά να μας πει τι πήραν οι Έλληνες. Τίποτα, αντίθετα θα χάσουν κι άλλα!

Ας πούμε τώρα ένα ανέκδοτο, να ευθυμήσουμε λιγάκι: Ποσοστό του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές. Όταν γίνουν, όταν ανοίξουν οι κάλπες, θα το καταλάβουν όλοι. Ε ρε γέλια, που θα κάνουμε.

14 Ιούλη 1789: Πέφτει η Βαστίλλη, αρχίζει η Γαλλική Επανάσταση

Από ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ , Σάββατο, 14 Ιουλίου 2018 | 12:35 μ.μ.

«Η αστική τάξη έπαιξε στην ιστορία ένα ρόλο επαναστατικό, ποδοπάτησε όλες τις φεουδαρχικές, πατριαρχικές και ειδυλλιακές σχέσεις, για να μην αφήσει να υπάρχει άλλος θεσμός ανάμεσα σε άνθρωπο με άνθρωπο από το ψυχρό συμφέρον, τη σκληρή "πληρωμή τοις μετρητοίς"».

Κομμουνιστικό Μανιφέστο

Στις 14 του Ιούλη του 1789 ξέσπασε η Μεγάλη Γαλλική Επανάσταση . Η βασική της νομοτέλεια ήταν η κατάλυση του φεουδαρχικού συστήματος και της ελέω θεού απόλυτης μοναρχίας.

Ετσι, άρχισε η διαδικασία για το πέρασμα στο ιστορικό προσκήνιο της αστικής τάξης. Η κυριαρχία μιας νέας τάξης που έφερνε βασικές αλλαγές σε πολλά επίπεδα. Στις παραγωγικές σχέσεις, στο κοινωνικό, πολιτικό και ιδεολογικό εποικοδόμημα, σε όλες τις μορφές και τις δομές της εξουσίας. Για την εδραίωση των λαϊκών ελευθεριών, τη συνταγματική και κοινοβουλευτική νομιμότητα, το δικαίωμα στην εκπαίδευση και τη συμμετοχή όλων στη διοίκηση, χωρίς καταθλιπτικές ιεραρχήσεις. Μια νέα στάση για την ελευθερία του λόγου, για τη θρησκεία, για τους δημοκρατικούς θεσμούς.

Κυρίαρχα επίσης ήταν η καθιέρωση της καθολικής ψηφοφορίας και η κατάκτηση ενός φιλολαϊκού Συντάγματος. Μια άξια και αδέσμευτη Δικαιοσύνη και ο προσδιορισμός της εξουσίας, με τη συγκρότηση ενός αντιπροσωπευτικού Κοινοβουλίου. Μαζί με αυτά η ανάδειξη των εθνικών και πολιτιστικών στοιχείων του λαού, το δυνάμωμα της έννοιας του κράτους και η αγάπη για την πατρίδα.
Η στράτευση όλων χωρίς προκαθορισμένη ιεραρχία, τιτλούχους και μισθοφόρους. Μια ευνοϊκή συγκυρία ήταν ότι όλα άλλαξαν στη χαραυγή της πρώτης βιομηχανικής επανάστασης . Φυσικά, θα πρέπει να αναφέρουμε ότι μαζί με την επαναστατική διάθεση του γαλλικού λαού σημαντική ήταν και η συμβολή των μεγάλων διαφωτιστών, που μόλις είχαν προηγηθεί, του Βολταίρου, του Ρουσώ, του Ντιτερό και άλλων. ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ

Bίντεο

 
Copyright © ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ
Powered by Blogger