Νεοτερα

Μάνος Κατράκης: Aυτός, που δεν γονάτισε, αυτός, που δεν υπέγραψε! (Γεννήθηκε σαν σήμερα το 1908)

Από ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ , Τρίτη, 14 Αυγούστου 2018 | 12:01 π.μ.


 «Διάλεξα να είμαι κομμουνιστής. Αισθάνομαι υπερηφάνεια για το κόμμα, για τις εκατοντάδες χιλιάδες τους συντρόφους, που αποτελούν τον κορμό του μεγάλου δέντρου του μέλλοντος. Από αυτό αντλούμε όλη τη δύναμη για την τελική δικαίωση των αγώνων και θυσιών του λαού μας. Από τη ζωοδότρα πηγή αυτού του λαού παίρνουμε εμείς οι καλλιτέχνες το υλικό, που το κάνουμε λόγο, εικόνα, ποίηση, μουσική, θέατρο και ό,τι άλλο βοηθά στην καλυτέρευση του νου και της ψυχής».

Μάνος Κατράκης

Ο διάλογος που διαβάζουμε στην αρχική φωτογραφία μεταξύ του αλφαμίτη της Μακρονήσου και του Μάνο Κατράκη, και ο οποίος πραγματοποιήθηκε την ώρα που το ένστολο κάθαρμα βασάνιζε τον εξόριστο κομμουνιστή, αποκαλύπτει το μεγαλείο της συνείδησης του ανθρώπου που κάνει το χρέος του για το λαό του, έχοντας ακλόνητη πίστη στο δίκιο του.

Θα μπορούσαμε να γράψουμε πάρα πολλά γ’ αυτόν τον  υπέροχο, στρατευμένο στην υπόθεση της εργατικής τάξης καλλιτέχνη.

Από τότε που πρωτοεμφανίστηκε στο θέατρο, το 1928 και για σχεδόν 50 χρόνια δίδαξε ήθος σεμνότητα, αφήνοντας πίσω του ένα τεράστιο έργο με συγκλονιστικές θεατρικές παρουσίες, έχοντας παραδώσει  παράλληλα μαθήματα αγωνιστικότητας, στο Μακρονήσι, τον Αϊ - Στράτη, την Ικαρία.

Αρκούμαστε όμως στα βίντεο που παραθέτουμε. Είναι χαρακτηριστικά για το έργο και την επαναστατική διαδρομή του Μάνου Κατράκη, ενός κομμουνιστή που δίδαξε και "ποίησε" ήθος πάνω στην καθημερινή "σκηνή" του αγώνα.



Διαβάστε ακόμα:

Μια σχετικά άγνωστη μαρτυρία για τον Μάνο Κατράκη στη Μακρόνησο

Τα "πέτρινα χρόνια" του Μάνου Κατράκη στον πόλεμο και τις εξορίες

«Τσίρκο Μedrano» τα «παιδιά με τις μαύρες μπλούζες»

Από ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ , Δευτέρα, 13 Αυγούστου 2018 | 11:12 μ.μ.

Πηγή: "Ριζοσπάστης"

Κοινό σημείο αναφοράς των σχολιασμών όλων των υπερασπιστών δικηγόρων ήταν το «άδειασμα» των μελών των ταγμάτων εφόδου - αρκετοί εκ των οποίων είναι και κατηγορούμενοι - προκειμένου να σωθεί πρωτίστως ο αρχηγός της εγκληματικής ναζιστικής οργάνωσης.
Παρά το γεγονός ότι κατά τη διαδικασία των αναγνωστέων εγγράφων στο δικαστήριο προβλήθηκαν βίντεο με ομιλίες του συνόλου της ηγεσίας της, όπου επαινούσαν με εξαιρετικά λόγια στο παρελθόν την ΤΟ Νίκαιας και τα «παιδιά με τις μαύρες μπλούζες», πλέον, οι υπερασπιστές δικηγόροι της ηγεσίας της ΧΑ, τους «άδειασαν» για τα καλά...

Τα «παιδιά με τις μαύρες μπλούζες», από εκεί που ήταν το «καμάρι» της ηγεσίας της οργάνωσης ως μέλη των ταγμάτων εφόδου της, απαξιώθηκαν πλήρως και μεταλλάχτηκαν - τουλάχιστον για τις ανάγκες της δίκης - σε «τσίρκο Medrano», «συνονθύλευμα», «ΑμεΑ», «ευτραφείς», «αθλητές σούμο» και «υπέρβαρους» που «κάποιοι θα χρησιμοποιούνταν στο "πριν" σε φωτογραφίες αδυνατίσματος», ακόμη και σε «Εβραίους» και «τρανσέξουαλ»!

Επιπλέον, παρά το γεγονός ότι αποδείχτηκε πέραν πάσης αμφιβολίας ότι οι κατηγορούμενοι Αποστόλου και Ρουπακιάς ήταν στελέχη της οργάνωσης, ο μεν πρώτος χαρακτηρίστηκε από συνήγορο υπεράσπισης «επιπόλαιος και ηλίθιος», ενώ ο δεύτερος «φονιάς».

Επίσης, αναφέρθηκε ότι τα μέλη «λένε υπερβολές και κάνουν επίδειξη στους οικείους τους» ...«καθόσον δεν σπουδάσανε στο ...αγγλικό πανεπιστήμιο του Kεντ», ενώ ο εγκωμιασμός στελέχους της ΧΑ για το ολοκαύτωμα των Εβραίων στους ναζιστικούς φούρνους χαρακτηρίστηκε ...«αμπελοφιλοσοφίες»!

Ενδεικτική της υπερασπιστικής γραμμής που πρόκειται να ακολουθήσει, πλέον, η ηγεσία της ΧΑ στη δίκη ήταν η αναφορά συνηγόρου ότι η ΤΟ Νίκαιας «έχει ένα ειδικό βάρος με βάση πράξεις που της αποδίδονται», προαναγγέλλοντας το πλήρες «άδειασμα» των κατηγορουμένων που ανήκουν στη συγκεκριμένη τοπική και στο τάγμα εφόδου της.

«Πικ νικ» στη Νέδα με paintball και όπλα από τα «Jumbo»!

Οι στρατιωτικές εκπαιδεύσεις των ταγμάτων εφόδου για τις οποίες επαιρόταν η ηγεσία της ΧΑ, χαρακτηρίστηκαν από δικηγόρους των κατηγορούμενων βουλευτών «κάποιοι ιδιόρρυθμοι με παραλλαγές που πήγαν για πικ νικ στη Νέδα... με paintball και όπλα από τα "Jumbo"», ενώ παράλληλα παρομοιάστηκαν ειρωνικά και ως «σολομοί που φοράνε φούμο και πάνε κόντρα στο ρεύμα στα ποτάμια».

Χαρακτηριστική ήταν και η απέλπιδα προσπάθεια απομείωσης της βαρύτητας του πλούσιου και ιδιαίτερα αποκαλυπτικού φωτογραφικού υλικού που βρέθηκε στους υπολογιστές των ίδιων των κατηγορουμένων και προβλήθηκε στο δικαστήριο, αναφορικά με τη στρατιωτική εκπαίδευση στη Σαλαμίνα.

Οπως δηλώθηκε από συνήγορο κατηγορούμενου βουλευτή, «κάνανε λίγο τρέξιμο, λίγες κάμψεις, ψάρεμα, λίγο έρπινγκ με ένα κοντάρι και μια σημαία καθώς και πεζοπορία ...λαχανιάζοντας», ενώ υπήρξε συνήγορος, ο οποίος αναρωτήθηκε: «Αν ανοίγατε το PC μου και βρίσκατε ελαφρώς ενδεδυμένες γυναίκες, αυτό θα με έκανε προαγωγό;». Σχετικά δε με φωτογραφία που προβλήθηκε και φαινόταν ο Κασιδιάρης να εκπαιδεύει την Ουρανία Μιχαλολιάκου, σε θέση πρηνηδόν, σε βολές με όπλο, σχολιάστηκε από συνήγορο ότι «ο Κασιδιάρης κάνει ...χαβαλέ (!) με την Ουρανία και τον βγάλαν εκπαιδευτή».

Εξίσου ενδεικτικό είναι και το «άδειασμα» των μελών της οργάνωσης σχετικά με τον οπλισμό που βρέθηκε να κατέχουν στα σπίτια τους και στα γραφεία των Τοπικών Οργανώσεων. Οι δικηγόροι των κατηγορούμενων βουλευτών της εγκληματικής οργάνωσης επισήμαναν ότι ο οπλισμός που βρέθηκε στα μέλη, όπως στιλέτα, σιδερογροθιές, ρόπαλα κ.τ.λ., δεν έχει καμία ...συνάφεια με τα περίστροφα και τις καραμπίνες που βρέθηκαν στις δικές τους οικίες και ως εκ τούτου δεν μπορεί να υπάρξει καμία σύνδεση.

Οσο δε για τον οπλισμό που βρέθηκε στα γραφεία των ΤΟ δηλώθηκε ότι μπορεί κανείς να τον βρει σε «μαγαζιά με σερβίτσια» και ότι σε κάθε περίπτωση δεν πρέπει να ευθύνεται το κόμμα της ΧΑ. «Εγώ ανήκω στη ΝΔ. Αν με πιάσουν μεθυσμένη πρέπει να ευθύνεται η ΝΔ;», ειπώθηκε, μεταξύ άλλων, από συνήγορο. Ιδιαιτέρως ...αποστομωτικός δε ήταν ο σχολιασμός του δικηγόρου του Μιχαλολιάκου για τον οπλισμό που βρέθηκε στα γραφεία των τοπικών, ο οποίος ανέφερε, μεταξύ άλλων: «Αν πάμε σε ένα νυχτερινό κέντρο το βράδυ να δούμε πόσες σιδερογροθιές θα βρούμε...».

Το ψέμα έχει κοντά ποδάρια

Ιδιαίτερα αξιοσημείωτη είναι και η αναδίπλωση ενός εκ των βασικών υπερασπιστικών ισχυρισμών του Μιχαλολιάκου, αναφορικά με το χρόνο και τον τρόπο της πληροφόρησής του για τη δολοφονία του Π. Φύσσα και το περιεχόμενο της συνομιλίας που είχε με τον Λαγό λίγα λεπτά μετά από αυτήν. Κατά το στάδιο της ανάκρισης, σε σχετική ερώτηση είχε δηλώσει απολογούμενος: «Για το τραγικό γεγονός της δολοφονίας πληροφορήθηκα το πρώτον το μεσημέρι της επόμενης ημέρας», και μάλιστα, όπως ανέφερε, από τα ΜΜΕ.

Πλέον, μετά την «ανάγνωση» στο δικαστήριο των παραπάνω επικοινωνιών, ο συνήγορος του Μιχαλολιάκου δήλωσε, μεταξύ άλλων, χαρακτηριστικά: «Υπάρχει μετά την δολοφονία του Φύσσα ένα τηλεφώνημα το οποίο εγένετο προς τον γγ του Κόμματος... Γίνεται μια ανθρωποκτονία, εν αγνοία, από το πουθενά, αιφνιδιαστικά, τουλάχιστον για αυτούς που είναι σε ένα άλλο κλιμάκιο (που υπερασπίζομαι). Και ενημερώνομαι. Πού είναι το παράλογο; Δηλαδή θα γίνει σε οιοδήποτε κόμμα κάτι τόσο κορυφαίο και κρίσιμο και δεν θα ενημερωθεί ο άνθρωπος ο οποίος προΐσταται του κόμματος, ο άνθρωπος ο οποίος είναι υπεύθυνος για τα ΜΜΕ; Δεν θα ενημερωθούν αυτοί οι άνθρωποι;».

«Κορυφαίο και κρίσιμο» γεγονός, λοιπόν, που χρήζει άμεσης ενημέρωσης του αρχηγού του κόμματος από τα στελέχη του, μια δολοφονία που κατά τους αρχικούς ισχυρισμούς της ΧΑ οφείλεται σε «οπαδικά» κίνητρα! Αναγκαστική αναδίπλωση, αφού το ψέμα έχει κοντά ποδάρια...

Και άλλη μια προσπάθεια, ως δεύτερη γραμμή άμυνας, με την επίκληση «ανώτερων» και «κατώτερων» κλιμακίων της οργάνωσης, όπου τα πρώτα (στα οποία ανήκει ο αρχηγός) δεν γνωρίζουν δήθεν τι εγκληματικές ενέργειες διαπράττουν τα δεύτερα, να «αδειαστούν» τα μέλη των ταγμάτων εφόδου για να γλιτώσει ο αρχηγός...

Το Ολοκαύτωμα των Ανωγείων (13-8-1944), όπως το έζησε ο Κ. Πατραμάνης, σημαντικό στέλεχος του ΕΛΑΣ στην Κρήτη

Αφήγηση:

"... Μετά τα γεγονότα τα σχετικά με το Σήφη λάβαμε την απόφαση να έχομε τ’ Ανώγεια σαν μόνιμο λημέρι και να χτυπιέται κάθε Γερμανός που θα τολμούσε ν’ ανέβει στο χωριό.

Εφτιάξαμε τρία φυλάκια από τα οποία θα υπήρχε πιθανότητα να περάσουν οι Γερμανοί: Στου Ξυλογιάννη το Δέτη, στο Μεσιλί και στη Βρύση της Λαγάρας.
Εστείλαμε τους αιχμαλώτους Γερμανούς και Ιταλούς στο λημέρι, ανακοινώσαμε την απόφασή μας στον Ποδιά για την εγκατάσταση του ΕΛΑΣ μονίμως στ’ Ανώγεια και εζητήσαμε να έλθουν κι αυτοί κάτω. Συγχρόνως ειδοποιήσαμε τον καπετάν Λεμαντά να έρθουν κι αυτοί από το Ρέθυμνο. Εφτασαν και το αντάρτικο του Ρεθύμνου και του Ψηλορείτη.

Εγώ με τους αντάρτες που είχα μαζί μου έμενα στην Αγία Παρασκευή Ανωγείων. Εκεί με πλησίασε ο Χριστόδουλος Σμπώκος και ο Νικολής Σταυρακάκης. Μου είπαν πως, μια που μέχρι τότε είχαμε ενεργήσει αυτόβουλα, αν θέλαμε, θα ήταν δυνατόν από ‘κει κι έπειτα να έχομε συνεργασία με τους εθνικόφρονες.
Εγώ, ολίγον απογοητευμένος από την εχθρική στάση απέναντί μας μέχρι τότε, του είπα: “Εμείς ποτέ δεν επαύσαμε να επιδιώκομε τη συνεργασία σας, αλλά εσείς πάντοτε φανήκατε καχύποπτοι και διστακτικοί απέναντί μας. Και αν επιθυμείτε, συνεργασία θα την έχετε”.

Την ίδια μέρα, αφού είχε έλθει το αντάρτικο του Ψηλορείτη και του Ρεθέμνου, αυτοί εκάλεσαν σύσκεψη. Η σύσκεψη έγινε στο Περαχώρι. Εμένα δεν με άφησαν να πάω.

Στη σύσκεψη αυτή έλαβε μέρος ο Ποδιάς, ο Κώστας Μαμαλάκης και ο Γιάννης Σμπώκος. Η απόφασή μας για εγκατάσταση στ’ Ανώγεια μονίμως του ΕΛΑΣ εστηρίζετο στην διαπίστωση ότι οι Γερμανοί θα έκαιγαν τ’ Ανώγεια.
Πρώτον διότι τ’ Ανώγεια ήτανε σχεδόν μόνιμο καταφύγιο των ανταρτών του ΕΛΑΣ. Δεύτερον ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ

Καρτερός, Χαραλαμπόπουλος και στο μέσον Μαρινάκης


Του Γ.Γ.

Στον "πόλεμο" που έχει ξεκινήσει εδώ και καιρό μεταξύ ΣΥΡΙΖΑ και Βαγγέλη Μαρινάκη είναι σίγουρο ότι θα παρακολουθήσουμε ακόμα πολλές "μάχες", ενώ τις πιο "αιματηρές" και άρα πιο ενδιαφέρουσες, πιθανόν να μην τις μάθουμε ποτέ, αφού αυτές θα δοθούν στο παρασκήνιο. 

Ο υπόδικος εφοπλιστής - εκδότης έχει επιστρατεύσει τους γραφιάδες του στα ΜΜΕ που διαθέτει, έντυπα και ηλεκτρονικά, ενώ απ' την πλευρά της η κυβέρνηση αντιπαραθέτει το "βαρύ της πυροβολικό", με τον διευθυντή Τύπου του Πρωθυπουργού Θανάση Καρτερό, τα ΜΜΕ του Κώστα Βαξεβάνη και την εφημερίδα των Συντακτών.

Σύμφωνα με τον πρώην διευθυντή του "Ριζοσπάστη", ο οποίος σήμερα προσφέρει τις υπηρεσίες του στον Τσίπρα, ο Βαγγέλης Μαρινάκης έχει "δώσει εντολή" προς "κάθε υποτακτικό, ΔΟΜικό και… φιλικό: Φέρτε Μου το κεφάλι του Τσίπρα!". Κι αυτό γιατί γιατί "βρίσκεται μπροστά στο φάντασμα του Noor1, που πλανάται πάνω από την αβάσταχτη επιτυχία του".

Ο Μαρινάκης, μέσω γραφίδος του Λευτέρη Χαραλαμπόπουλου δηλώνει το "γάντι" και μέσα από την ιστοσελίδα in.gr κάνει κατά μέτωπο επίθεση στον "ξεχασιάρη" Καρτερό και στον Τσίπρα, κάνοντας παράλληλα την "αγιογραφία" στον εργοδότη του.
Δεν αποφεύγει όμως να μας γράψει και κάποια ανέκδοτα με προσωπικές αναφορές: «Τα μέσα του "ΔΟΜ" δεν δουλεύουν με παρεμβάσεις, είτε κυβερνητικές είτε άλλες, αλλά με βάση τη δημοσιογραφική τους αντίληψη. Διευθυντής είμαι και εγώ σε όλες τις ιστοσελίδες και μπορώ να έχω μια εικόνα και να λέω καθαρά εάν κανείς κοιτάξει τι γράφουμε θα δει ότι ούτε συμβόλαια εκτελούμε ούτε σέρβις προσφέρουμε. Γράφουμε αυτά που πιστεύουμε λογοδοτώντας κάθε στιγμή στους αναγνώστες».

Για τον πρώην διευθυντή του περιοδικού "Unfollow", Λ. Χαραλαμπόπουλο έχουμε αναφερθεί αναλυτικά σε περασμένη ανάρτησή μας, όπου ανάμεσα στα άλλα τονίζαμε: "Τέτοια απροκάλυπτη «στρατευμένη» -ή μήπως «πληρωμένη»;- δημοσιογραφία σπάνια συναντά κανείς. Προσπαθούμε να θυμηθούμε αν στο παρελθόν υπήρξε δημοσιογράφος που να αναλαμβάνει αυτόκλητα (;) να υπερασπίσει έναν πλουτοκράτη, ο οποίος εμπλέκεται σε ποινικές υποθέσεις και μάλιστα με ένα τόσο βαρύ κατηγορητήριο όπως ο Μαρινάκης και δεν βρίσκουμε προηγούμενο".

Από την άλλη και το απογευματινό έντυπο του ΣΥΡΙΖΑ, η "ΕφΣυν", έρχεται σήμερα να σταθεί στο ίδιο μετερίζι με την κυβέρνηση αποδίδοντας ότι τα έντυπα του Μαρινάκη "δεν κάνουν δημοσιογραφία" αλλά προβάλλουν, "μια κατευθυνόμενη άποψη που έχει στόχο να δημιουργήσει κλίμα". 
Και αιτιολογεί την εκτίμησή της γράφοντας μεταξύ άλλων: "Ο Βαγγέλης Μαρινάκης έχει κάθε λόγο να επιθυμεί την κατάρρευση της κυβέρνησης. Ας μην ξεχνάμε πως είναι κατηγορούμενος σε μια τεράστια υπόθεση ναρκωτικών. Η, δε, προσπάθεια αποδόμησης του ίδιου του Αλέξη Τσίπρα δεν είναι κάτι καινούργιο και, για να είμαστε ειλικρινείς, δεν αφορά μόνο τον πρωθυπουργό"
(Εδώ ένας αφελής θα μπορούσε να ρωτήσει: Τι σχέση έχει με το πιο κόμμα βρίσκεται στην κυβερνητική εξουσία, με τις ποινικές διώξεις που αντιμετωπίζει ο εφοπλιστής - εκδότης; Η αστική δικαιοσύνη δεν είναι ανεξάρτητη και αντικειμενική; Κάτι για διάκριση των εξουσιών δεν μας μιλάνε όλα τα κυβερνητικά κόμματα;). 

Για την στάση δε του ΣΥΡΙΖΑ απέναντι στα καθεστωτικά ΜΜΕ είχαμε αναφερθεί από τον Μάρτη του 2013 τότε που ήταν καθαρό ότι θα ανελάμβανε την κυβερνητική εξουσία και ξαφνικά έγιναν "Από «πυλώνες του συστήματος διαπλοκής» προνομιακοί συνομιλητές οι ιδιοκτήτες των ΜΜΕ για τον Α. Τσίπρα", οπότε δεν έχουμε κάτι άλλο να προσθέσουμε.

Κάτι τελευταίο για τον Λ. Χαραλαμπόπουλο: «Δεν υπάρχουν εφημερίδες που να εκδίδονται για να εκφράζουν απόψεις διαφορετικές από εκείνες του ιδιοκτήτη τους ή να υπηρετούν αλλότρια συμφέροντα» έγραφε στην στήλη του στο «Βήμα» στις 8/1/2012, ο Λαμπράκης.
Είμαστε σίγουροι ότι αυτό θα έλεγε και ο Βαγγέλης Μαρινάκης, σημερινό αφεντικό του πρώην ΔΟΛ που μετονομάστηκε σε ΔΟΜ.  


Οπότε κ Χαραλαμπόπουλο κόψε το δούλεμα. Μπορεί εσύ σήμερα να γλύφεις εκεί που χτες έφτυνες αλλά δεν έχουμε όλοι μνήμη χρυσόψαρου.  

Αλέκος Παναγούλης σε δικτάτορα Ιωαννίδη: "Δεν έχεις τα αρχίδια να με τουφεκίσεις" - Σαν σήμερα η αποτυχημένη προσπάθεια του Α. Παναγούλη να εκτελέσει τον Γ. Παπαδόπουλο.

«Οι τυραννίες γκρεμίζονται με αγώνες / της Λευτεριάς το παραμύθι με αίμα γράφεται».

Αλέκος Παναγούλης

Ηταν σαν σήμερα το 1968 που ο Αλέκος Παναγούλης κρυμμένος στους λόφους στο Λαγονήσι, πυροδότησε εκρηκτικό μηχανισμό σε μια προσπάθεια να εκτελέσει τον δικτάτορα Γιώργο Παπαδόπουλο, ανατινάζοντας το αυτοκίνητο στο οποίο επέβαινε.

Η προσπάθεια του αποτυγχάνει. Συλλαμβάνεται, καταδικάζεται σε θάνατο, φυλακίζεται και βασανίστηκε με απίστευτη αγριότητα χωρίς ποτέ να λυγίσει. Είναι αναμφισβήτητα ένας ήρωας της νεότερης Ελλάδας.

Γράφει ο ίδιος:

«Απομόνωση – Ιούνιος 1971. Μου είχανε αφαιρέσει τα πάντα. Δεν είχα ούτε ένα μολύβι ούτε λίγο χαρτί. Ούτε ένα βιβλίο ή μια εφημερίδα. Με αίμα ζωγράφιζα στους τοίχους του τάφου μου την αηδία μου για τη Χούντα, την οργή μου και την απόφαση για συνέχιση του αγώνα. Αυτές οι γραμμένες με αίμα λέξεις ήταν πραγματικά ζωγραφιές που “ομόρφαιναν” το κελί μου. Ήταν μια συντροφιά, που όταν την σκότωναν, εγώ την ανάσταινα με καινούργιο αίμα».

Οι βασανιστές του, έβγαλαν πάνω του μια απίστευτη σκληρότητα, εξαντλώντας όλη τη βαναυσότητα και την αρρωστημένη φαντασία τους καθημερινά.
Ο Παναγούλης κατάφερε να αντέξει, χωρίς ποτέ να κατονομάσει, να προδώσει, να λυγίσει ή να ζητήσει χάρη, αλλά και χωρίς να χάσει τα λογικά του.
Μέσα σε αυτό τον εφιάλτη, η ποίηση ήταν διέξοδος, ήταν ο τρόπος να γλιτώσει τον ψυχικό βιασμό, την τρέλα, να επιβεβαιώσει ότι υπάρχει. Τα καλύτερα ποιήματά του γράφονται στον τοίχο του κελιού, στις φυλακές του Μπογατίου. «Ένα σπιρτόξυλο για πέννα / αίμα χυμένο στο πάτωμα για μελάνι / το ξεχασμένο περιτύλιγμα της γάζας για χαρτί. / Μα τι να γράψω; / Τη διεύθυνσή μου μονάχα ίσως προφτάσω. / Παράξενο και πήζει το μελάνι / Μέσ’ από φυλακή σας γράφω / στην Ελλάδα».

Περνάει 4 ½ χρόνια «εντοιχισμένος» μέσα σε ένα κελί-τάφο, κάνει 3 απόπειρες να δραπετεύσει, 37 απεργίες πείνας με τη μεγαλύτερη να κρατά 47 μέρες, και γράφει πραγματικά διαμάντια, μια ολόκληρη σειρά βιωματικών και αγωνιστικών στίχων, το χιλιοτραγουδισμένο «Πάλης ξεκίνημα», ποιήματα που αν τα διαβάσεις δεν τα ξεχνάς ποτέ.

«Η πολιτική είναι καθήκον, η ποίηση είναι ανάγκη», λέει ο ίδιος προσπαθώντας να εξηγήσει πώς και γιατί έγραψε τους στίχους του. Μόνιμα χειροδέσμιος, αλλά μ’ ανυπότακτο νου, εξακολουθούσε να πιστεύει στον άνθρωπο και στη ζωή. «Θέλω να προσευχηθώ / με την ίδια δύναμη που θέλω να βλαστημήσω. / Θέλω να τιμωρήσω / με την ίδια δύναμη που θέλω να συγχωρήσω. (…) Θέλω να νικήσω / αφού δεν μπορώ να νικηθώ».

Ο Παναγούλης αναμετρήθηκε με τους τυράννους σ’ έναν αγώνα μέχρι τέλους. Στεκόταν μπροστά τους καταβεβλημένος, αιμόφυρτος, μα ήταν αυτός ο νικητής.
Οι διώκτες του το γνώριζαν, ο Παναγούλης δεν ήταν ελέγξιμος, δεν ήταν προβλέψιμος. Εκεί που περιμέναν να ζητήσει χάρη, αυτός τους προκαλούσε να τον σκοτώσουν, εκεί που ήταν σίγουροι πως θα λυγίσει, αυτός γελούσε και τους έβριζε, εκεί που ο Ιωαννίδης τον απειλούσε «εγώ θα σε ντουφεκίσω», εκείνος του απαντούσε «δεν έχεις αρχίδια».

Ο Παναγούλης εξόργισε τους εχθρούς του όσο κανένας. Είχε όσα δεν θα μπορούσαν να έχουν ποτέ. Ήταν έτοιμος να πεθάνει για τις ιδέες του ανά πάσα στιγμή. Έξω από κάθε στεγανό, μπορούσε να υπερασπιστεί με τόση θέρμη τη ζωή την ίδια στιγμή που την απαρνιόταν, μπορούσε να βγει από τη φυλακή και να ζήσει έναν φλογερό έρωτα λες και τα χρόνια που πέρασε στην κόλαση δεν του αφήσαν κανένα σημάδι.

Τον Παναγούλη δεν μπόρεσε να τον οικειοποιηθεί κανένα κόμμα, στα χρόνια της Μεταπολίτευσης συγκρούστηκε ταυτόχρονα με όλες τις πολιτικές δυνάμεις της χώρας, η ακεραιότητά του δεν χωρούσε σε κομματικούς σχηματισμούς. Ίσως γι’ αυτό δεν τιμήθηκε όσο θα περίμενε κανείς. Η επιμονή του να φέρει στο φως τους απόρρητους φακέλους της ΕΣΑ ενοχλούσε πολλούς, όσο και αυτή η ακραία του στάση από έναν άνθρωπο του κεντρώου χώρου.

Ο Παναγούλης πέθανε. 40 χρόνια μετά το θάνατό του, έχουμε τις πράξεις και τα λόγια του, ένα διαρκές κάλεσμα στις πιο υψηλές ανθρώπινες αξίες. «Μη κλαις για μένα / ας ξέρεις πως πεθαίνω / να με βοηθήσεις δεν μπορείς. / Μα δες εκείνο το λουλούδι / για κείνο που μαραίνεται σου λέω. / Να το ποτίσεις».

Κι ίσως, απ’ όλα του τα ποιήματα, το πιο συγκλονιστικό να είναι η απολογία του στο Έκτακτο Στρατοδικείο, στις 8 Νοεμβρίου 1968. «Δεν έχει σημασίαν ότι ημείς απετύχαμεν. Άλλοι έρχονται μετά από εμάς. Δεν υποχωρώ διότι γνωρίζω ότι το ωραιότερον κύκνειον άσμα οιουδήποτε πραγματικού αγωνιστού είναι ο επιθανάτιος ρόγχος προ του εκτελεστικού αποσπάσματος, παρά ενώπιον μιας τυραννίας, και αυτήν την θέσιν αποδέχομαι».

ΜΠΟΓΙΑ

Ζωντάνεψα τους τοίχους
φωνή τους έδωσα
πιο φιλική να γίνουν συντροφιά.
Κι οι δεσμοφύλακες ζητούσαν
να μάθουνε πού βρήκα την μπογιά.

Οι τοίχοι του κελιού
το μυστικό το κράτησαν.
Κι οι μισθοφόροι ψάξανε παντού
όμως μπογιά δεν βρήκαν.

Γιατί στιγμή δεν σκέφτηκαν
στις φλέβες μου να ψάξουν.

***

Αλέξανδρος Παναγούλης (2 Ιουλίου 1939 – 1 Μαΐου 1976) πολιτικός και ποιητής

Ηγετικό στέλεχος της Ένωσης Κέντρου σε νεαρή ηλικία. Ενεργή πολιτική δράση.

1967 – Λιποταξία από τη μονάδα που υπηρετεί. Δημιουργία της οργάνωσης Ελληνική Αντίσταση.

13 Αυγούστου του 1968 – Αποτυχημένη απόπειρα δολοφονίας του Παπαδόπουλου. Σύλληψη και έναρξη βασανιστηρίων.

3 Νοέμβριου του 1968 – Καταδίκη δις εις θάνατον. Η ποινή δεν εκτελέστηκε μετά από τον ξεσηκωμό της διεθνούς κοινής γνώμης υπέρ του.

1973 – Έξοδος από τη φυλακή με την γενική αμνηστία. Συνάντηση με την Οριάνα Φαλάτσι, ερωτική σχέση. Διαφυγή στην Ιταλία. Έκδοση των ποιημάτων του σε δίγλωσσες εκδόσεις.

1974 – Πτώση της Χούντας, επιστροφή στην Ελλάδα. Βουλευτής Αθήνας με την Ένωση Κέντρου. Μάρτυρας στις δίκες των βασανιστών. Έρευνα για τα αρχεία της ΕΣΑ. Ανεξαρτητοποίηση από την Ένωση Κέντρου.

1η Μαΐου 1976 – Σκοτώνεται σε αμφιλεγόμενο τροχαίο, λίγο πριν από την δημοσιοποίηση των αρχείων της ΕΣΑ.

Στοιχεία για την ανάρτησή μας αντλήσαμε από δημοσίευμα του περιοδικού Hot Doc History

Θανάσης Καναούτης: Η ατιμώρητη δολοφονία του 19χρονου που έγινε σαν σήμερα το 2013 (5 Βίντεο)



“Το μόνο που μπορούμε να κάνουμε για σένα αγόρι μας, είναι να γκρεμίσουμε τον κόσμο των ελεγκτών και του φόβου” 

 (Γραμμένο μήνυμα στο σημείο της δολοφονίας του 19χρονου Θανάση Καναούτη

Συμπληρώνονται σήμερα πέντε χρόνια από την ημέρα που δολοφονήθηκε στην ουσία ο νεαρός Περιστεριώτης Θανάσης Καναούτης, κατά τη διάρκεια ελέγχου εισιτηρίων.


Τα πέντε βίντεο που παραθέτουμε, στο τέλος της ανάρτησης είναι αποκαλυπτικά για το ποιοι ευθύνονται για την απώλεια του Θανάση.

Κάποιες ελάχιστες πληροφορίες θα προσθέσουμε. Για την αστική δικαιοσύνη ο κύριος υπεύθυνος της δολοφονίας του 19χρονου νεολαίου δεν έπρεπε να έχει καμιά ποινική συνέπεια. Είναι η ίδια "δικαιοσύνη" που επιβάλει 22 μήνες φυλακή σε άνεργο που δεν έχει να πληρώσει εισιτήριο.

Είναι γνωστή η απάνθρωπη συμπεριφορά κάποιων ελεγκτών σε άτομα της τάξης μας που αδυνατούν να πληρώσουν το αντίτιμο του εισιτηρίου.
Χαρακτηριστική η περίπτωση ενός τέτοιου καθάρματος που χαστούκισε δημόσια νεαρή άνεργη κοινωνιολόγος η οποία δεν διέθετε ούτε τα 60 λεπτά να πληρώσει το αντίτυπο του εισιτηρίου.

Κι όλα αυτά την στιγμή που "Βολεμένοι χρυσοκάνθαροι με παχυλούς μισθούς προτείνουν συλλήψεις των φτωχών που δεν μπορούν να πληρώσουν εισιτήριο".












Αφού δεν θέλουν να σταματήσει το πλιάτσικο της μεγαλοαστικής τάξης ...

Γράφει ο mitsos175

“Αγαπάς την Ελλάδα; Απόδειξη”. Θυμόμαστε οι παλαιότεροι την καμπάνια της κυβέρνησης της ΝΔ το 1992, με τότε υπουργό οικονομικών τον ανεκδιήγητο νεοφιλελέ Στέφανο Μάνο. Ο τύπος ήταν “κελεπούρι”, τόσο που η ερώτηση, αν αγαπά την Ελλάδα, θα μπορούσε κάλλιστα να απευθύνεται στον ίδιο.
Ως υπουργός Εθνικής Οικονομίας είχε ρυθμίσει τα χρέη της οικογενειακής του επιχείρησης προς το δημόσιο. Ο Μάνος ήταν από πλούσια οικογένεια. Κληρονόμησε την “Αλλατίνη” την οποία και ξεπούλησε.

Ο Μητσοτάκης βλέποντας ότι είχε ταλέντο στην καταστροφή, τον έκανε υπουργό. Πρώτο μέτρο: Φόρος 50 δραχμές στη βενζίνη!
“Καλύτερα παπάκι παρά το Μητσοτάκη” έλεγαν αγανακτισμένοι οι πολίτες, ενώ θυμόνταν τις προεκλογικές εξαγγελίες της ΝΔ για φθηνά αυτοκίνητα.
Το ΚΚΕ πάλι είχε πει “Mercedes και Μητσοτάκη ή Ανδρέα και παπάκι; Με τα πόδια και Φλωράκη!”. Εδώ που τα λέμε και φθηνότερα είναι με τα ποδιά και δεν μολύνεις το περιβάλλον και κάνεις γυμναστική. Στο θέμα μας όμως.

Ο Μάνος, που αγαπούσε -δήθεν- την Ελλάδα, φρόντισε να ξεπουλήσει την περιουσία του Δημοσίου. “Πουλήστε και απολύεστε” έλεγε. Ήθελε να διώξει 400.000 υπαλλήλους! Όλους δηλαδή, εκτός από τους μπάτσους (55.000 τότε), τους παπάδες (10.000) και τους στρατιωτικούς (80.000).
Γιατρούς, προσωπικό υπηρεσιών, υπουργιών, ΔΕΚΟ, εκπαιδευτικούς, όλους “θα τους έτρωγε η μαρμάγκα”. Αλλά δεν πρόκανε. Παρέδωσε μια διαλυμένη Οικονομία, ενώ συνέβαλλε τα μέγιστα στη διόγκωση του δημοσίου χρέους.

Την περίοδο 1990-1993, η Κυβέρνηση της ΝΔ συνήψε αναγκαστικά δάνεια, με αποτέλεσμα το Δημόσιο Χρέος να αυξηθεί από 23,3 που ήταν το το 1989, σε 68,8 δις ευρώ, το 1993, που ανέλαβε και πάλι το ΠΑΣΟΚ! Αυτό ήταν πράγματι “ανάπτυξη”. Γιγαντισμός!

Επίσης, μετά τη δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου, ο νεοφιλελέ κανίβαλος ζήτησε την εφαρμογή του στρατιωτικού νόμου.

Γιατί τον θυμήθηκα; Γιατί οι κυβερνήσεις πέφτουνε, η νοοτροπία όμως μένει. Κάποιοι “διυλίζοντες τον κώνωπα, την δε κάμηλον καταπίνοντες”, επιμένουν σε μερικά θέματα αναλύοντας τα με σχολαστικότητα, ενώ αγνοούν αυτά που είναι πολύ πιο σημαντικά.

Τα χάλια της Ελληνικής Οικονομίας δεν οφείλονται στην μη έκδοση αποδείξεων. Ναι, είναι παράνομο, ναι υπάρχει μια απώλεια εσόδων, όμως είναι “σταγόνα στο ωκεανό” μπροστά στη ληστεία, που γίνεται καθημερινά από το μεγάλο Κεφάλαιο.
Οι κυβερνήσεις, επειδή δεν θέλουν να σταματήσει το πλιάτσικο της μεγαλοαστικής τάξης, κατηγορούν όλους τους υπόλοιπους. Είναι χειρότερη προσβολή από το “μαζί τα φάγαμε”, αφού μεταθέτει τις κύριες ευθύνες αλλού.

Εκστρατεία ενημέρωσης λοιπόν των τουριστών, για τα δικαιώματά τους στις συναλλαγές στην Ελλάδα, ξεκίνησε η Ανεξάρτητη Αρχή Δημοσίων Εσόδων.
Σχετική διαφήμιση μέσω Google εμφανίζεται στους μεγαλύτερους ιστότοπους του κόσμου, ενώ σύντομα θα εμφανιστούν αφίσες με οδηγίες για το «τι είναι απόδειξη και τι όχι».

“Όλοι οι προμηθευτές αγαθών και υπηρεσιών υποχρεούνται να εκδίδουν αποδείξεις στους πελάτες τους. Σε κάθε περίπτωση, προτού πληρώσετε, έχετε το δικαίωμα να ζητήσετε απόδειξη και δεν είστε υποχρεωμένοι να πληρώσετε αν δεν τη λάβετε. Είναι τόσο απλό να λέτε στα ελληνικά: «Apodixi please!» (=Απόδειξη παρακαλώ!)
Χρησιμοποιώντας την κάρτα σας για τις πληρωμές σας και ζητώντας απόδειξη, βοηθάτε την ελληνική φορολογική αρχή να εισπράξει φόρους που συμπεριλαμβάνονται στην τιμή που πληρώνετε. Πρακτικά συμβάλλετε στην οικονομική ανάκαμψη της Ελλάδας και μας προσφέρετε την ευκαιρία να σας προσφέρουμε ακόμα καλύτερες υπηρεσίες την επόμενη φορά που θα έρθετε στη χώρα μας”...

Οι τουρίστες συμβάλλουν στην ελληνική οικονομία και δεν έχουν λόγο να μη ζητάνε αποδείξεις. Οι 'Έλληνες, που έχουν τα κεφάλαια τους ΕΞΩ, σε ποια οικονομία συμβάλουν; Την προσωπική τους μήπως; .

Καμιά μαντινάδα για τον καταδικασμένο "φακελάκια" γιατρό, που εξακολουθεί να πληρώνει ο φορολογούμενος λαός, έχει να μας πει ο Πολάκης;

Το ότι οι όποιες δομές δημόσιας υγείας υπήρχαν έχουν σμπαραλιστεί τα τελευταία βάρβαρα ταξικά μνημονικά χρόνια που βιώνουμε, δεν χρειάζεται να το συζητάμε καν. Αξίζει όμως να αναφέρουμε την δικαστική αντιμετώπιση που έχουν κάποιοι γιατροί, έμποροι του ανθρώπινου πόνου που εργάζονται σε δημόσια νοσοκομείο και θησαυρίζουν εκβιάζοντας τους ασθενείς τους.
"Φακελάκι ή την ζωή" σου θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι το μοτίβο γι' αυτούς τους λήσταρχους που αντί για πιστόλι κρατούν νυστέρι. 

Και αν τυχόν και συλληφθούν και καταδικαστούν, αν δεν πάρουν προαγωγή -όπως έγινε σχετικά πρόσφατα με διευθυντής οφθαλμολογικής Κλινικής του Πανεπιστημιακού Γενικού Νοσοκομείου Εβρου- έχουν όλη την "κατανόηση" των δικαστικών λειτουργών. Ποινές "χάδι" και πάντα με αναστολή, και φυσικά τα ονόματά τους δεν δίνονται στην δημοσιότητα για να μην "εκτεθούν" οι "λαμπροί" αυτοί επιστήμονες.

Το τελευταίο κρούσμα που ήρθε στην δημοσιότητα είναι ενός παιδοκαρδιοχειρούργου. Ο τύπος για τα αστικά ΜΜΕ δεν έχει όνομα και προσδιορίζεται  σαν «ανώτατο στέλεχος του μοναδικού δημόσιου Παιδοκαρδιοχειρουργικού Κέντρου της χώρας "Αγία Σοφία"».
Οπως μας ενημερώνει η ειδησεογραφία, το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Αθηνών τον έκρινε ένοχο "για τις πράξεις της δωροληψίας κατ’ εξακολούθηση και κατά συνήθεια και του επέβαλε ποινή φυλάκισης 18 μηνών με τριετή αναστολή".
Του επέβαλε και πρόστιμο πέντε χιλιάδες ευρώ. (Ακριβώς το ίδιο πρόστιμο επέβαλαν σε μια υπέργηρη γριούλα 79 (!!!) ετών, γιατί πουλούσε μαϊντανό και σε μια άλλη 67χρονη γιαγιά γιατί πουλούσε καρβουνάκια θυμιάματος και μοσχολίβανο, χωρίς να κατέχουν την απαιτούμενη άδεια πώλησης).

Πλεονασμός να αναφέρουμε ότι ο συγκεκριμένος γιατρός θα συνεχίσει να ασκεί απερίσπαστος το "λειτούργημά" του.

«Αν είσαι υπουργός και "βουτήξεις" 450.000 γερμανικά μάρκα, έχεις καλύτερη δικαστική αντιμετώπιση από τον πολίτη που κλέβει 2 ποδήλατα», τιτλοφορούσαμε μια περασμένη ανάρτησή μας. 

Αν μάλιστα πέσεις θύμα καμιά μπατσάδικης σκευωρίας τότε θα μαραζώσεις για κάποια χρόνια φυλακή (Κάτι ξέρουν γι' αυτό Θεοφίλου και Ηριανά). 

Τώρα, αν τύχει και βρεθείς κατηγορούμενος ότι αμφισβήτησες το καθεστώς βάζοντας στρακαστρούκες τότε την "έβαψες" για καλά. 

Αλλωστε, σιγά το παράπτωμα του γιατρού που αναφέραμε. Τι έκανε αυτός ο "καθώς πρέπει" κύριος, μέλος της "καλής κοινωνίας" και, πιθανολογούμε, με "υψηλές" κοινωνικές και πολιτικές επαφές; Απλώς "κοστολογούσε" τις παιδικές ζωές. Οπότε λογικό να του επιβληθεί μια δικαστική ποινή μικρότερη απ' ότι θα επέβαλε ένα δικαστήριο σε έναν κουλουρά που δεν έδινε αποδείξεις. 

Υ.Γ: Ασχετα πάντως απ' την δικαστική κατάληξη αυτής της υπόθεσης, υπάρχει και μια άλλη παράμετρος. Ο τόσο "ευαίσθητος" Πολάκης πως ανέχεται ένας "κατ’ εξακολούθηση και κατά συνήθεια" φακελάκιας γιατρός να εξακολουθεί να πληρώνεται από τον αιματηρά φορολογούμενο λαό; 
Καμιά "μαντινάδα", απ' αυτές που συνηθίζει να λέει, έχει για το συγκεκριμένο γεγονός;

Εταιρίες δολοφόνων.

Από ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ , Κυριακή, 12 Αυγούστου 2018 | 9:11 μ.μ.

Γράφει ο mitsos175

Η πολυεθνική Μonsanto καταδικάστηκε από δικαστήριο του Σαν Φραγκίσκο να πληρώσει 290 εκατομμύρια δολάρια αποζημίωση, επειδή δεν ενημέρωσε για την επικινδυνότητα του ζιζανιοκτόνου της, του Roundup, στο οποίο οφείλεται ο καρκίνος ενός Αμερικανού κηπουρού.

Η γλυφοσάτη, μια οργανοφωσφορική ένωση, είναι βασικό συστατικό του μεγαλύτερου σε πωλήσεις ζιζανιοκτόνου στον κόσμο Roundup που παράγει η πολυεθνική εταιρεία, και σύμφωνα με το Διεθνές Γραφείο Έρευνας για τον Καρκίνο (ΙARC) του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας «πιθανότατα καρικινογενής». Την ίδια άποψη έχουν εδώ και χρόνια αρκετοί ανεξάρτητοι επιστήμονες.
Ήδη έρευνες από τη δεκαετία του 1980 δείχνουν ότι ακόμα και σε ελάχιστες ποσότητες το φυτοφάρμακο ευθύνεται σοβαρές μη αναστρέψιμες βλάβες στο συκώτι, τη χολή τους πνεύμονες, το δέρμα κλπ.

Οι ένορκοι του δικαστηρίου αποφάνθηκαν πως η Monsanto ενήργησε «κακοβούλως» και πως το ζιζανιοκτόνο Roundup που παράγει, καθώς και η επαγγελματική εκδοχή του, το RangerPro, συνέβαλαν «σημαντικά» στην ασθένεια του μηνυτή Ντιγουέιν Τζόνσον.
Το υγρό είναι διασυστηματικό, δηλαδή απορροφάται από το φυτό, ενώ η δράση του είναι ανεξάρτητη από καιρικές συνθήκες.

Οι έρευνες αυτές αποσιωπήθηκαν και αμφισβητούνται συνέχεια από την αδίστακτη πολυεθνική. Τακτική της εταιρείας είναι οι συνεχείς αναβολές δικών, μέχρι να εξαντληθούν οικονομικά τα θύματά τους.
Στις ΗΠΑ υπάρχουν αυτή τη στιγμή σε εξέλιξη χιλιάδες διαδικασίες σε βάρος της Monsanto αλλά έχουν προχωρήσει ελάχιστα.
Σε μια άκρως προκλητική ανακοίνωση η πολυεθνική αναγγέλλει την πρόθεσή της να ασκήσει έφεση και εξέφρασε ακόμα μια φορά την άποψη πως η γλυφοσάτη, δεν προκαλεί καρκίνο και δεν ευθύνεται για την ασθένεια του μηνυτή!

Να θυμίσουμε πως πριν από μερικούς μήνες η Ε.Ε. μετά από πιέσεις της Γερμανίας, αποφάσισε την ανανέωση της άδειας χρήσης της γλυφοσάτης, ως το 2023, επιλέγοντας την εξυπηρέτηση των οικονομικών συμφερόντων αδίστακτων αρπακτικών εις βάρος της υγείας μας και της προστασίας του περιβάλλοντος. 

Έγκριση για την εξαγορά της αμερικανικής «Μonsanto» από τη γερμανική «Bayer», είχε δώσει η αρμόδια επιτροπή ανταγωνισμού της ΕΕ.

“Οι δυο κολοσσοί δραστηριοποιούνται στην παραγωγή σπόρων και εντομοκτόνων, και αν προχωρήσει η εξαγορά - ύψους 51 δισ. ευρώ - η «Bayer» θα είναι το μεγαλύτερο μονοπώλιο του κλάδου παγκοσμίως”. Το 1/4 του κύκλου εργασιών της «Bayer» είναι στα γεωργικά χημικά προϊόντα, το 2017 είχε τζίρο 9,6 δισ. ευρώ, κυρίως από φυτοφάρμακα.
Η «Monsanto» είχε ετήσιο κύκλο εργασιών 14,6 δισ. δολάρια (11,8 δισ. ευρώ), ενώ μόνο από το δηλητήριο Roundup αύξησε τα κέρδη της από πέρσι κατά ένα δις!

Η εταιρεία Bayer αποτέλεσε μέλος της ιδιαίτερα διεφθαρμένης και επικίνδυνης κοινοπραξίας IG Farben, της γερμανικής βιομηχανίας χημικών, που αποτελούσε μέρος τους οικονομικού πυρήνα του ναζιστικού καθεστώτος.
Όταν οι Σύμμαχοι διέσπασαν την IG Farben σε επιμέρους εταιρείες μετά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο λόγω συμμετοχής της στα ναζιστικά εγκλήματα πολέμου, (κατασκευάστρια του Κυκλώνα Β και εκμετάλλευση της καταναγκαστικής εργασίας των κρατουμένων), η Bayer εμφανίζεται εκ νέου ως μεμονωμένη επιχείρηση. Το Zyklon B (Κυκλώνας Β), ήταν μέσο εξόντωσης κρατουμένων στα Ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης.

Η δε Μonsanto κατασκεύασε (μεταξύ άλλων) τον Πορτοκαλί Παράγοντα ένα από τα φυτοκτόνα που χρησιμοποιήθηκαν από τις ΗΠΑ για την απογύμνωση των δασών του Βιετνάμ.
Εκτιμάται από το Βιετνάμ πως η χημική αυτή ουσία σκότωσε ή ακρωτηρίασε 400.000 ανθρώπους και είναι υπεύθυνη για 500.000 παιδιά γεννημένα με δυσμορφίες. 

Συντηρούν και ενθαρρύνουν παραστρατιωτικές ομάδες

Στο πρόσφατο παρελθόν είχαμε μάθει για την εθνικιστική Λέσχη Εφέδρων ΛΕΦΕΔ ΧΙΟΥ η οποία εκπαιδεύεται με αντικείμενό «Ασύμμετρες Απειλές», που τις εντοπίζει ότι προέρχονται από μετανάστες - πρόσφυγες.

Αλλα μέλη συνδέσμου εφέδρων επίσης συμμετέχουν με στρατιωτική περιβολή σε παρελάσεις με εμφανή την εθνικιστική τους αντίληψη, ενώ κατά καιρούς έχουν υπάρξει δημοσιεύματα που φέρουν Λέσχες Εφέδρων να συμμετέχουν σε "γιορτές μίσους".

Εδώ αξίζει να κάνουμε μια παρένθεση και να αναφέρουμε απόσπασμα από ένα κείμενο που υπογράφει ο Γιάννης Μπασκάκης στην "Εφημερίδα των Συντακτών".
Είναι πολύ χαρακτηριστικό και μας δείχνει τους σκοπούς και την συγκρότηση όλων αυτών των παραστρατιωτικών ομάδων, αλλά παράλληλα μας γνωστοποιεί και την συμπαράσταση που έχουν από το επίσημο κράτος.

Αναφερόμαστε στο ρεπορτάζ που κυκλοφόρησε πλατιά σε ακροδεξιούς και φασιστικούς ιστότοπους και εκτός των άλλων εκεί, παρακολουθούμε και τον υπουργό Αμυνας, να φωτογραφίζεται χαμογελαστός αγκαλιά με τον «πιο διάσημο έφεδρο-εθνοφύλακα της Ελλάδας». (Η εθνοφυλακή είναι τμήμα των ενόπλων δυνάμεων ως η σύγχρονη μετεξέλιξη των διαβόητων ΤΕΑ).

Για να δούμε τι είναι αυτό το "μπουμπούκι" από τη Δράμα, το οποίο έχει «τιμηθεί αρκετές φορές για την πολυετή του προσφορά», ενώ παράλληλα έχει μιλήσει και στην εκπομπή «με Αρετή και Τόλμη».
Ισως μετά το παρακάτω αντιληφθείτε γιατί δείχνει ενθουσιασμένος ο Πάνος Καμένος έχοντας δίπλα του μια τέτοια "προσωπικότητα".


Αλλά ποιος είναι ο περί ου ο λόγος; Ονομάζεται Παναγιώτης Μπαντέμης και είναι πράγματι διάσημος. Οχι βέβαια ως έφεδρος εθνοφύλακας -αυτή είναι μια νέα εξέλιξη στην πλούσια σταδιοδρομία του- αλλά ως χρυσαυγίτης καταδικασμένος για κακούργημα.

Μιλώντας για τον Χίτλερ

Ο Μπαντέμης ήταν κάποτε ο πυρηνάρχης Δράμας της Χρυσής Αυγής. Και είναι ο ίδιος που έχει ομολογήσει (εφημερίδα «Ψίθυροι», 29.4.2010) ότι η Χρυσή Αυγή «πρεσβεύει τον λαϊκό εθνικισμό-εθνικοσοσιαλισμό», λέγοντας ότι ο Χίτλερ είναι «ιστορικό πρόσωπο», γιατί «εφάρμοσε ένα κομμάτι του εθνικοσοσιαλισμού έτσι όπως έπρεπε».

Εχει ομολογήσει και ότι η οργάνωσή του είναι ενάντια στη δημοκρατία, λέγοντας ότι «η δημοκρατία κατέστρεψε την ανθρωπότητα».

Ο Μπαντέμης έχει καταδικαστεί πρωτόδικα σε κάθειρξη 14 ετών και 10 μηνών ως επικεφαλής της επίθεσης σε βάρος δύο γυναικών από τη Βόρεια Ηπειρο στο Μεταξουργείο το 2011.

Πρόκειται για μία από τις πιο ενδεικτικές για τον εγκληματικό τρόπο δράσης της ναζιστικής οργάνωσης υποθέσεις που περιλαμβάνονται στη δικογραφία της μεγάλης δίκης.

Ηταν στην επέτειο της 28ης Οκτωβρίου του 2011, όταν 10μελές τάγμα εφόδου της Χρυσής Αυγής με επικεφαλής τον τότε πυρηνάρχη επιτέθηκε άγρια στις δύο μεσήλικες γυναίκες.

Ο Μπαντέμης τις ρώτησε αν είναι Αλβανίδες και όταν εκείνες απάντησαν ότι είναι Ελληνίδες, τους ζήτησε ταυτότητες. Οι γυναίκες αρνήθηκαν να τις επιδείξουν και τότε οι δράστες άρχισαν να τις βρίζουν, τις έριξαν κάτω, τις χτύπησαν με γροθιές, με κλοτσιές και με λοστούς και απέσπασαν την τσάντα της πρώτης γυναίκας, αφαιρώντας χρηματικό ποσό, ενώ αποπειράθηκαν να πάρουν και το κινητό της δεύτερης.

Η υπόθεση εκδικάστηκε στις 16.06.2015 και το Γ’ Μονομελές Εφετείο Κακουργημάτων επέδειξε μηδενική ανοχή στη ρατσιστική βία, καταδικάζοντας τον Μπαντέμη και τους άλλους δύο κατηγορουμένους, τον Alexander Steven James (ερήμην) και τον Γεώργιο Φουρνάρο, για ληστεία και για επικίνδυνη σωματική βλάβη, ενώ αναγνώρισε και το ρατσιστικό κίνητρο των δραστών.

Και ενώ το δικαστήριο τους έστειλε στη φυλακή, απορρίπτοντας τον ανασταλτικό χαρακτήρα στην έφεση, τελικά οι Μπαντέμης και Φουρνάρος (ο James παραμένει άφαντος) κατάφεραν αργότερα να εξασφαλίσουν την αναστολή της ποινής τους μέχρι να εκδικαστεί η υπόθεση σε δεύτερο βαθμό.

Εκτοτε οι δύο κατηγορούμενοι ζητούν αλλεπάλληλες αναβολές και τις πετυχαίνουν κι έτσι ο Μπαντέμης όχι μόνο παραμένει εκτός φυλακής, αλλά μέσω του ελληνικού στρατού τού δίνεται και η δυνατότητα να φιλοτεχνεί το προφίλ του εθνοφύλακα και να φωτογραφίζεται με τον κ. Καμμένο. 

Ο κατηγορούμενος χρησιμοποιεί την εθνοφυλακή ως κολυμβήθρα του Σιλωάμ για την εγκληματική του δράση.


Σήμερα άλλο ένα δημοσίευμα από την "ΕφΣυν" δημιουργεί μια σειρά ερωτηματικά για την δραστηριότητα αυτών των παραστρατιωτικών ομάδων.
Και εδώ δεν χωράνε μισόλογα. Η κυβέρνηση υποχρεούται να απαντήσει ξεκάθαρα:

Ποιος έδωσε την αρμοδιότητα και από που αντλούν το δικαίωμα, τέτοια μορφώματα όπως ο Σύνδεσμος Εφέδρων Αξιωματικών του Δήμου Μεσσηνίας, να παρουσιάζονται σαν "υπεύθυνα" για την εφαρμογή μιας πολιτικής που τα ίδια καθορίζουν; 

Δεν χρειάζεται
να έχει κανείς νομικές γνώσεις για να αντιληφθεί ότι τέτοιοι Σύνδεσμοι οι οποίοι δημόσια εκφράζουν ποια είναι η αποστολή τους, δεν μπορούν να έχουν θέση σε ένα πολίτευμα που θέλει να ονομάζεται αστική δημοκρατία. 

Επίσης τι σημαίνει ότι "οι Λέσχες εφέδρων αξιωματικών είναι θεσμικά αναγνωρισμένες συλλογικότητες"; 
Ωρα είναι να μας πουν ότι στο καταστατικό τους προβλέπετε η άσκηση μεταναστευτικής πολιτικής για να μας τρελάνουν εντελώς.

Και είναι εντυπωσιακό ότι το δημοσίευμα που αναφέραμε προσεγγίζει το θέμα εντελώς δημοσιογραφικά, περιοριζόμενο σε ένα γενικότερο σχολιασμό.
Είναι σαν να βλέπει το δέντρο και να χάνει το δάσος.  

Αναμένοντας μια επίσημη κυβερνητική τοποθέτηση παραθέτουμε το δημοσίευμα που αναφέραμε:

Εντονο προβληματισμό προκαλεί η πρόσφατη κίνηση του δημοτικού συμβουλίου της Καλαμάτας να εγκρίνει την αίτηση δωρεάν παραχώρησης χώρου στον Σύνδεσμο Εφέδρων Αξιωματικών του Δήμου Μεσσηνίας, ο οποίος επικαλείται αυξημένες ανάγκες για «εθνικούς σκοπούς, ένεκα των χιλιάδων παράνομων μεταναστών» στην περιοχή.

Σε έγγραφο με ημερομηνία 15 Μαΐου 2018, το οποίο παρουσίασε στο προχθεσινό δημοτικό συμβούλιο η αντιπολίτευση και δημοσιεύει σήμερα η «Εφ.Συν.», ο πρόεδρος του συγκεκριμένου συνδέσμου Εφέδρων, ανθυποσμηναγός Βασίλης Γαζούλης, επικαλείται την ανάγκη εύρεσης χώρου για τη στέγαση του Συνδέσμου και δεν διστάζει να αναφέρει ως αιτιολογία πως «για την απρόσκοπτη λειτουργία του Συνδέσμου μας, που σήμερα είναι απαραίτητη για εθνικούς σκοπούς, ένεκα των χιλιάδων παράνομων μεταναστών, σας γνωρίζουμε ότι κρίναμε κατάλληλη την αίθουσα του ορόφου του παλιού σιδηροδρομικού σταθμού της παραλίας που μας προτείνατε».

Πράγματι πριν από έναν μήνα, το δημοτικό συμβούλιο ενέκρινε το συγκεκριμένο αίτημα, παραχωρώντας τον χώρο.

Είχε προηγηθεί συνάντηση του δημάρχου, στις 4 Μαΐου 2018, με εκπροσώπους του Συνδέσμου, κατά την οποία οι τελευταίοι απέσπασαν δέσμευση για την παραχώρηση δημοτικού χώρου.

Ωστόσο, όταν πήρε την απόφαση έγκρισης, το δημοτικό συμβούλιο δεν είχε στη διάθεσή του -άγνωστο για ποιον λόγο- την επίμαχη αίτηση που επικαλείται τους... «εθνικούς σκοπούς» των εφέδρων.

Παραμένει άγνωστο τι ακριβώς έχουν στον νου τους οι έφεδροι αξιωματικοί για τη χρησιμοποίηση του χώρου σε σχέση με τους μετανάστες και με ποια αρμοδιότητα νομίζουν πως θα παρέμβουν.

Σαφείς αποστάσεις από το ζήτημα και τους εφέδρους πήρε, πάντως, ο δήμαρχος Καλαμάτας, Π. Νίκας, ο οποίος δήλωσε στην «Εφ.Συν.» πως θα καλέσει άμεσα για εξηγήσεις τον συγκεκριμένο Σύνδεσμο, υπογραμμίζοντας πως πρόκειται για λυπηρό γεγονός:

«Το πληροφορήθηκα χθες. Κάθε μέρα, εισάγονται στον δήμο γύρω στα 500 έγγραφα, είναι αδύνατον να έχω γνώση για όλα. Λυπάμαι πάρα πολύ για το περιεχόμενο αυτού του εγγράφου. Στην πόλη μας δεν έχουμε τέτοια φαινόμενα και, όποτε έχουμε μετανάστες, ο δήμος τούς φιλοξενεί όλους ανεξαιρέτως, τους παρέχει τις καλύτερες συνθήκες ως προς τη στέγαση, τη σίτιση και τη φροντίδα των μικρών παιδιών. Ο Δήμος παρεμβαίνει από τον δημοτικό προϋπολογισμό και καλύπτει τα πάντα ως προς το ανθρωπιστικό κομμάτι. Δεν έχουμε ανάγκη βοήθειας ούτε από καμία ΜΚΟ ούτε από κάποιον άλλον σύνδεσμο. Λυπάμαι πολύ για αυτό, γράφει ο καθένας ότι να ‘ναι».

Ο δήμαρχος μας πληροφορεί πως ο πρόεδρος του συγκεκριμένου Συνδέσμου Εφέδρων έχει υπάρξει, το 2006, υποψήφιος με τον συνδυασμό του ίδιου του δημάρχου.

Ρατσιστικά και εθνικιστικά σχόλια

Μια επίσκεψη στον επίσημο λογαριασμό του Συνδέσμου Εφέδρων Αξιωματικών Μεσσηνίας στο facebook είναι ενδεικτική της ιδεολογικής ταυτότητας αρκετών μελών και υποστηρικτών.

Την ημέρα της τραγωδίας στην ανατολική Αττική, ακολουθεί ο παρακάτω διάλογος μεταξύ διαφορετικών χρηστών:

- «Οι Τούρκοι καίνε την Ελλάδα»
- «Μαζί με τους Αλβανούς και τους μουσουλμάνους φίλους μας»
- «Καλή δύναμη και προσοχή παιδιά»
- «Αφού πρώτα σκοτώσουμε τον εμπρηστή»
- «Λαθρομετανάστες και ανθέλληνες τα έκαψαν».

Δεκάδες είναι οι «τουρκοφαγικές» αναρτήσεις και τα εθνικιστικά σχόλια για τη συμφωνία των Πρεσπών για τη Μακεδονία. Ωστόσο, οι ίδιοι μιλούν για την καλλιέργεια του εθελοντισμού, της φιλοπατρίας και της πειθαρχίας και ισχυρίζονται πως στην ομάδα τους «δεν έχουν καμία θέση άτομα με πολιτικές, κομματικές ή κερδοσκοπικές επιδιώξεις».

Το υπουργείο Αμυνας κατάργησε την υπηρεσία των εφέδρων οπλιτών και έπαψε να πληρώνει το ενοίκιο του χώρου που στεγαζόταν ο Σύνδεσμος Εφέδρων Αξιωματικών Μεσσηνίας. Οπως έχει διαφανεί σε πολλές περιπτώσεις τα τελευταία χρόνια, οι Λέσχες εφέδρων αξιωματικών ως θεσμικά αναγνωρισμένες συλλογικότητες ενσωματώνουν συχνά μέλη της Χρυσής Αυγής και του ευρύτερου ακροδεξιού χώρου, έχουν δράσεις κατά των μεταναστών, εκπαιδεύονται για μάχες κατά των ανταρτών στα βουνά, αλλά και για αντιμετώπιση αντάρτικου πόλης, κινούμενοι σε παράλληλους δρόμους με τις Εθνικιστικές Πολιτοφυλακές ακόμα και σε καιρούς ειρήνης (βλ. «Καταδρομείς Μεγάλων Αποστάσεων» , Ιός, Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, 30/3/2008).

Τα τελευταία χρόνια, αυτές οι ομάδες εφέδρων (όπως και η συγκεκριμένη της Μεσσηνίας) συμμετέχουν ενεργά στις μεγάλες στρατιωτικές ασκήσεις με την ονομασία «Μακεδονομάχος».

«Οι έφεδροι έτοιμοι να φάνε λαρύγγια», περιέγραφε το 2013 η ακροδεξιά εφημερίδα «Ο Στόχος» τη συγκεκριμένη άσκηση, όπου «φασιστικές λέσχες εφέδρων έστειλαν μήνυμα πολέμου στους μειονοτικούς πληθυσμούς».

Μένει να φανεί αν το δημοτικό συμβούλιο της Καλαμάτας θα πάρει πίσω την απόφασή του.

Λουλάς με νταλαβέρι

Από giorgis , Σάββατο, 11 Αυγούστου 2018 | 11:54 μ.μ.

Του Γ. Γ.

Tην Καλημέρα μας και καλή Κυριακή με ένα ανάλαφρο ανάγνωσμα.
Πρόκειται για ένα κεφάλαιο από το βιβλίο του Γιώργου Σκαμπαρδώνη «Όλα βαίνουν καλώς εναντίον μας».

Λουλάς με νταλαβέρι

Ο Μπάτης δένει τα’ άλογο με το κάρο έξω από μια  παράγκα-τεκέ, σ’ ένα δέντρο, μιαν ακακία.
Έχουνε όλοι κατεβεί. Βλέπουνε γύρω αραιά παραπήγματα, μίζερους χωματόδρομους και τσαΐρια.
Ερημιά - ο τεκές είναι λίγο πιο απομονωμένος απ’ τις άλλες παράγκες.

Ένας φτωχόμαγκας καραμελαχρινός, πολύ γεροδεμένος, που κρατάει τσίλιες κάνοντας γύρες σε ακτίνα εκατό μέτρων, πλησιάζει και χαιρετάει τον Μπάτη που τον ξέρει. Του κάνει νόημα να μπούνε.
Οι τέσσερις προχωρούνε και μπαίνουνε στον τεκέ που είναι ένα δωμάτιο πολύ μακρόστενο και με έναν χώρο πιο μικρό, σαν κουζινάκι: μολυβένιος φωτισμός μπαίνει σε δέσμες απ’ τα δυο παλιοπαράθυρα. Κάπνα βαριά αιωρείται σε τούφες.

Στον έναν τοίχο είναι κολλημένη μια μεγάλη, φθαρμένη λιθογραφία:
Ο φόνος του Μάρκου Μπότσαρη

Κουρελούδες υπάρχουνε απλωμένες στο χωμάτινο, ελαφρώς ανώμαλο δάπεδο-έδαφος.
Οι τέσσερις κάθονται μια γύρα σε σκαμνιά.
Δύο άγνωστοι μάγκες είναι αραχτοί από πριν, πιο εκεί. Ο ένας, ο νεότερος, στρέφει λίγο και κάθεται σταυροπόδι.
Στο κέντρο του τεκέ στέκονται δυο λουλάδες φτιαγμένοι από κολοκύθα.

Ο γερο-τεκετζής, ο μπάρμπα-Τάσος, μπαίνει απ’ το κουζινάκι λέγοντας: «Καλώς τον Μπάτη και τα δερβίσια του», και αρχίζει να ανανεώνει αργά τους λουλάδες με χασίς.
Είναι πενηντάρης, του λείπουνε, μπροστά, δόντια, αξύριστος, πρισκομάτης, έχει το παντελόνι του δεμένο με σκοινί, και φοράει παλιές, πέτσινες παντόφλες.

Ο Μπάτης πιάνει το ματσούκι του λουλά και τραβάει πρώτος μια ρουφηξιά. Την επεξεργάζεται και μετά λέει:

- Μπαρμπα-Τάσο, το νταλαβέρι σου πολύ μαγκιόρο.

Εκείνος, στρώνοντας καλά, τελετουργικά, τον άλλο λουλά:

- Καϊνάρι...

- Προυσαλιό;

Ο τεκετζής γυρίζει τον κοιτάζει πλάγια, για μια στιγμή:

- Όχι, απ’ την Ιτέα, εδώ, πιο πάνω απ’ τη Λειβαδιά. Και τουμπεκί ζόρικο, Περσίας.

Ο ένας απ’ τους μάγκες πιάνει το ματσούκι του δεύτερου λουλά. Τραβάει. Μετά το παίρνει ο άλλος.

Ο Δελιάς πιάνει και ρίχνει κι αυτός μια τζουριά. Δίνει, ύστερα, σειρά στον Στράτο κι εκείνος στον Μάρκο.
Σωπαίνουνε, ηρεμούνε. Η κάπνα βαραίνει, πυκνώνει, μετέωρη, στον χώρο.

Ο τεκετζής πάει ανοίγει εντελώς τα δυο ψευτοπαράθυρα.

Ο Μάρκος είναι εντελώς στον κόσμο του. Βγάζει το πακέτο τα τσιγάρα και κάτι γράφει - σκουντάει, μετά, τον Μπάτη.
Εκείνος γυρίζει. Ο Μάρκος του δείχνει το πακέτο.

Ο Μπάτης το παίρνει και διαβάζει με δυσκολία:

Εγώ δεν είμαι ποιητής
τραγούδια να ταιριάζω
μόν’ μου τα φέρνει ο αργκιλές
και τα κατασκευάζω.

Του το δίνει πίσω, χαμογελώντας.
Ανοίγει η πόρτα, μπαίνει μέσα ένας νέος, επίφοβος βαρύμαγκας με καβουράκι. Προχωρεί, στέκει, και τους κοιτάζει όλους αυστηρά.

Ο ένας απ’ τους δυο άγνωστους, που είναι λίγο πιο εκεί απ’ τους τέσσερις, λέει στον διπλανό του που κάθεται σταυροπόδι.

- Οχ! Ωχ! Ο Νίκος ο Μάθεσης... ο Τρελάκιας...

Ο Μπάτης:

- Καλώς τον Νίκο...

Ο Τρελάκιας, αυστηρά, χωρίς να σηκώνει αντίρρηση:

- Μια κουφάλα να κατεβάσει το πόδι κάτω...

Ο μάγκας που καθότανε σταυροπόδι -έχει δίπλα του κι τ άδειο σκαμνί- κατεβάζει το πόδι υποταχτικά.

Πάει μπροστά του ο Τρελάκιας και του λέει:

- Σήκω πάνω...

Εκείνος, σχεδόν τρέμοντας, σηκώνεται.

Κάθεται στο σκαμνί του ο Τρελάκιας, βγάζει από την τσέπη μια καραμπιστόλα και μιαν αθόρυβη, ένα μαχαίρι δηλαδή, και τα αφήνει στο διπλανό σκαμνί.

Ο Στρατός ο Τεμπέλης του δίνει το ματσούκι του λουλά. Τραβάει μια ρουφηχτή ο Τρελάκιας και λέει στον όρθιο:

- Στάσου στη γωνιά, στο ένα πόδι. Πελαργός...

Πάει ο άλλος στέκεται στο ένα πόδι, σαν λέλεκας, τιμωρία.

Ο Τρελάκιας ρίχνει μερικές απανωτές τζουριές. Μετά, στον Μάρκο:

- Μάρκο, είσαι το καλύτερο μπουζούκι στον Περαία. Και χορεύεις και το πιο ζόρικο ζεϊμπέκικο... το πιο μαγκιόρο γιουρούκικο.

Ο Μάρκος, ψύχραιμος, δεν μιλάει. Ούτε τον κοιτάζει. Μυρίζεται μπελά.

Ο Τρελάκιας:

- Δεν έχεις κάνα όργανο εδώ, να γουστάρουμε; Πετάγεται ο Στράτος:

- Έχουμε ένα μπουζούκι στο κάρο...

Ο Τρελάκιας, στον όρθιο:

- Τράβα, ρε, και φέρε το μπουζούκι...

Τρέχει εκείνος έξω κάνοντας τον πρόθυμο.

Σε λίγο ξαναμπαίνει, με το μπουζούκι μέσα στο τσουβάλι, και το δίνει ευλαβικά στον Μάρκο.

Ο Τρελάκιας, στον μάγκα:

- Πάνε κάτσε τώρα κάτω, εκεί, στη γωνιά.

Πάει εκείνος κάθεται σεμνά.

Ο Μάρκος ξεβρακώνει το μπουζούκι, το δοκιμάζει λίγο κι αρχίζει να το σκαλίζει αργά, τελετουργικά, κι ενδιάμεσα να το κουρντίζει. Σιγά σιγά ξεκινάει ένα βαρύ ταξίμι χουζάμ. Το τραβάει αρκετά. Φεύγει, σ’ άλλο δρόμο, ξαναγυρίζει. Κολλητά κάνει εισαγωγή. Τουμπεκιάζονται όλοι. Ισα που ακούγεται το φουρφούρισμα του λουλά.

Μετά ο Μάρκος μπαίνει βραχνά, με φωνή νταμαρίσια:

Όλοι οι ρεμπέτες του ντουνιά, εμένα μ’ αγαπούνε
μόλις θα μ’ αντικρίσουνε, θυσία θα γενούνε

Ο χώρος ντουχνιάζει απ’ την κάπνα. Τα πρόσωπα όλων, οι μορφές, φαίνονται χαμένες, νταλκαδιασμένες. Τα μάτια, χαβλέμικα, συλλογισμένα.

Οι τούφες, μετέωρες, ανακατώνονται, φεύγουνε, πλέουν αργά προς τα παράθυρα.

Το ματσούκι του λουλά αλλάζει κάθε λίγο χέρια, κυκλικά.

Τα δάχτυλα του Μάρκου, χοντρά, χασαπίσια -χρυσό δαχτυλίδι, φουσκωτό, στον παράμεσο- περπατούνε καβουρωτά στα πατήματα, στους μπερντέδες του μάνικου.

Ο μπαρμπα-Τάσος έρχεται και ανανεώνει αργά, αθόρυβα, διακριτικά τους λουλάδες.

Ο Τρελάκιας ακούει ήρεμος, σαν μωρό που μόλις βύζαξε.

Ο Στράτος με τη μοναδική φωνή του (όλοι λένε πως έχει αηδονοφωλιά στον λαιμό) συνοδεύει τον Μάρκο.

Εγώ φτωχός γεννήθηκα τον κόσμο έχω γνωρίσει
μέσα απ’ τα φύλλα της καρδιάς εγώ έχω μαρτυρήσει

Το φως γκριζάρει, αδυνατίζει. Όλα βαραίνουν, γλυκαίνουν, γίνονται αλλιώτικα, μαγικά, μέσα σε μιαν ήρεμη κατάφαση.

Δώδεκα του Αυγούστου του 1944 σκοτώσανε τον Σταύρο ...

Του έβγαλαν ένα – ένα τα δόντια. Δεν μίλησε!
Του έκοψαν ένα – ένα τα δάκτυλα. Δεν μίλησε!
Άρχισαν να του πετσοκόβουν πόδια και χέρια. Δεν μίλησε!

Κι όταν βρέθηκε κάτω από τα γερμανικά τανκς είχε ακόμη τη δύναμη να περιφρονήσει τους δημίους του!

 Ήταν παιδί, στα δεκαοχτώ του, γεμάτος όνειρα. Προτίμησε να πεθάνει ελεύθερος παρά να ζει με το στίγμα του κιοτή. Τον έλεγαν Σταύρο Ανδρεαδάκη. Γεννήθηκε και μεγάλωσε στον Σοκαρά της Κρήτης.

Την ιστορία του Σταύρου Ανδρεαδάκη δεν την ήξερα. Τη διάβασα φέτος τον Σεπτέμβρη σε ένα φωτοτυπημένο, αλλά επαρκώς τεκμηριωμένο, φυλλάδιο γραμμένο από τον φιλίστορα δικηγόρο κ. Γιώργο Καρτσωνάκη. Το επόμενο πρωί βρισκόμουν στο Σοκαρά, ένα μικρό χωριό κοντά στο Ασήμι. Δεν είχα ξεκαθαρίσει τι ακριβώς αναζητούσα. Θεώρησα την επίσκεψη σαν ένα ταπεινό προσκύνημα στη μνήμη του ήρωα που δεν γνώρισα. Κατέληξα να γράφω ένα, επίσης ταπεινό, κείμενο – σπονδή. Ο Σταύρος, ετών δεκαοχτώ. Να λοιπόν που μερικές φορές ένα άγουρο παλικαράκι μπορεί να σηκώσει την ιστορία στους ώμους του και να γίνει ώριμος ήρωας!

Μόνον ένας από τους αδερφούς του βρίσκεται ακόμη στη ζωή. Ο Λευτέρης, κοντά στα ογδόντα πέντε του, καλοστεκούμενος ακόμη. Διαβάζει βιβλία, ψάχνει, ταξινομεί τις αναμνήσεις τοποθετώντας τα γεγονότα σε ένα ευρύτερο πολιτικό πλαίσιο. Άλλωστε, στην Κρήτη μπορεί να συναντήσει κανείς φαινόμενα που για άλλους τόπους θα ήταν εντελώς παράδοξα. Να δει βοσκούς να μελετούν ιστορίες και Ερωτόκριτους, ξωμάχους –σαν τον Λευτέρη– να ανακατεύουν στο λόγο τους ιστορικά παραδείγματα που εκπλήσσουν. Ο Λευτέρης είναι ο τελευταίος θεματοφύλακας των πικρών βιωμάτων που μετουσιώθηκαν κι έγιναν δάκρυ αστείρευτο, που μεταλλάχτηκαν κι έγιναν μνήμη ακατάλυτη, που μεταμορφώθηκαν κι έγιναν πείσμα για λευτεριά, δικαιοσύνη κι αξιοπρέπεια.

Ο «απαγορευμένος» ήρωας

Καθώς περνώ το κατώφλι βλέπω απέναντι στον τοίχο μια φροντισμένη κορνίζα με την ασπρόμαυρη φωτογραφία ενός νέου άνδρα.

-Ο Σταύρος; ρωτώ.

-Ναι, ο Σταύρος, απαντά ο γέροντας οικοδεσπότης κι ένα δάκρυ αυλακώνει το πρόσωπό του.

Αναρωτιέται κανείς αν ο πόνος μπορεί να κρατήσει τόσα χρόνια. Το δάκρυ του Λευτέρη είναι η καλύτερη απάντηση σε όσους θέλουν να ξεχνούν, σε όσους θέλουν να μας κάμουν να ξεχάσομε την ιστορία αυτού του τόπου, τα βάσανα αυτού του λαού.

Για δεκαετίες ολόκληρες το όνομα του Σταύρου ήταν σχεδόν απαγορευμένο, όπως και η θυσία του. Κανείς δεν μιλούσε για το παλικάρι του Σοκαρά, μέχρι που δυο λόγιοι του χωριού, ο Γιώργος Καρτσωνάκης και ο Σήφης Κοσόγλου, κατάφεραν να τον αποκαταστήσουν και να παραδώσουν στην ιστορική μνήμη την άσπιλη μορφή ενός παιδιού που έσφιξε τα σαγόνια –δόντια δεν του είχαν αφήσει- και έπνιξε τον αβάσταχτο πόνο για να μη μαρτυρήσει τα μυστικά του αγώνα!
Ψυχωμένο παλικάρι ο Σταύρος ανέβηκε από μικρός στα αντάρτικα λημέρια. Εκεί, στην ελεύθερη πατρίδα των Ελλήνων, γνώρισε τους Καπεταναίους και τα ανταρτόπουλα.

-Δεν ήξερα τι είναι το ΕΑΜ, ήμουν μικρός εγώ, λέει ο Λευτέρης. Για πρώτη φορά το άκουσα από τον αδελφό μου. Τον Αύγουστο του ’44 ετοιμαζόταν να φύγει από το σπίτι. Την ώρα που άλλαζε τα ρούχα του, άνοιξα ένα φάκελο που κρατούσε και τον διάβασα. Θυμάμαι ακόμη, κοντά εβδομήντα χρόνια μετά, τι έγραφε: «Ντροπή στον κρητικό λαό να τον κρατούν στη σκλαβιά μερικές χιλιάδες Γερμανοί στρατιώτες».

            Λίγα λεπτά αργότερα ο Σταύρος έφευγε από το σπίτι. Έπρεπε να φέρει σε πέρας μιαν αποστολή που του είχαν εμπιστευτεί.. Να μεταφέρει ένα μήνυμα από το ΕΑΜ του Σοκαρά στα βουνά, στα Αστερούσια, στο χωριό Αχεντριάς, στον Παπαδάκη, έτσι λέγανε τον παραλήπτη.

            Η αποστολή πήγε καλά. Ο Σταύρος παρέδωσε το μήνυμα και πήρε το δρόμο του γυρισμού. Κατηφόρισε από τα μονοπάτια των Αστερουσίων, έφτασε στα πρώτα χωριά του κάμπου. Περνώντας από το Μεσοχωριό βρέθηκε να περπατά μέσα στην κοίτη του ποταμού Αναποδάρη. Από εκεί περνούσε ο δρόμος για το χωριό του. Έσερνε ένα μουλάρι φορτωμένο και προχωρούσε.
Μερικές φορές, όμως, η τύχη παίζει παράξενα παιγνίδια. Οι Γερμανοί είχαν κάμποσους χωρικούς και τους είχαν ζέψει στην αγγαρεία. Δούλευαν εκεί κοντά. Οι κατακτητές, αξιωματικοί και στρατιώτες τους επιτηρούσαν.

            Ο λόγος πάλι στον Λευτέρη:

-Τον είδε τον Σταύρο ένας δικός μας, Γκεσταμπίτης, ένας Πήλιος Γούσης, και λέει στον Γερμανό: «Αυτός με το μουλάρι είναι ύποπτος». Περικύκλωσε ο στρατός το παιδί, το έπιασαν. Είχε φορτωμένα δυο δεμάτια σφάκες (πικροδάφνες) στο μουλάρι. Πήρε ο αξιωματικός ένα μαχαίρι και έκοψε τα δεματικά. Οι σφάκες σκορπίστηκαν στη γη κι από μέσα τους πετάχτηκε ένα όπλο, κάμποσα φυσίγγια, και μερικά γράμματα.

            Το όπλο τού το είχε δώσει ο Παπαδάκης να το φέρει στο χωριό, στο ΕΑΜ. Τον συνέλαβαν αμέσως, τον πήγαν στον Πύργο στο Φρουραρχείο, μετά τον πήγαν στον Χάρακα, πάλι στο Φρουραρχείο, κι από κει στις Μοίρες. Όταν ήταν στο Χάρακα φώναξαν τον πατέρα μου, ήταν γέρος άνθρωπος πια και δεν ήξερε τίποτε. «Πού είναι οι γιοί σου;» τον ρώτησαν, εμείς είμασταν τέσσερα αδέρφια. «Στο χωριό είναι», τους απάντησε. «Και ο Σταύρος;» τον ξαναρωτούν. Πάγωσε ο γέρος γιατί κατάλαβε ότι τον είχανε πιάσει. Τους απάντησε ότι ο Σταύρος βόσκει τα πρόβατα…

Στον σταυρό!

            Πάνω από τις Μοίρες στα ψηλώματα, κοντά στον μικρό οικισμό Βρέλη, είχαν εγκαταστήσει φυλάκια οι κατακτητές. Εκεί πήγαν τον Σταύρο. Τον έκλεισαν σε ένα παλιό πετρόχτιστο καλύβι και άρχισαν να τον βασανίζουν. Γερμανοί και γερμανοπροσκυνημένοι προδότες εξάντλησαν την αγριότητα και το μένος τους. Άκουγαν οι κάτοικοι τις βρισιές και τα ουρλιαχτά των κατακτητών, άκουγαν και τα βογκητά του παλικαριού. Κάποιοι προσπάθησαν να πλησιάσουν, να βοηθήσουν. Το μόνο που κατάφεραν ήταν να του δώσουν ένα ποτήρι νερό.
Οι βασανιστές προσπαθούσαν να κάμουν τον Σταύρο να μιλήσει. Όσο κρατούσε το στόμα του κλειστό, τόσο θύμωναν, πείσμωναν… Σκύλιαζαν.

            Στο μεταξύ ο γέρο Σταμάτης, ο πατέρας του, είχε αρχίσει τον αγώνα της αναζήτησης. Πήγε παντού. Έψαχνε το παιδί του. Αρχαία τραγωδία θυμίζει η προσπάθεια του πατέρα να σώσει το Σταύρο του. Ήθελε να παρακαλέσει. Ίσως να μαλάκωνε η καρδιά του κατακτητή. Τελικά κατάφερε να μάθει πως το παιδί του βρισκόταν στο Βρέλη.

            Ό,τι κι αν γραφτεί σήμερα, τόσες δεκαετίες μετά, δεν θα μπορέσει να δώσει την εικόνα της συμφοράς. Δεν τον πρόλαβε ζωντανό τον γιο του ο γέρο Σταμάτης.

            Οι κάτοικοι του μικρού οικισμού ήταν οι μάρτυρες ενός από τα πιο φρικιαστικά εγκλήματα των Γερμανών στην Κρήτη. Ήταν αυτοί που έδωσαν πληροφορίες στην οικογένεια… Οι μαρτυρίες τους, όμως, δεν σώθηκαν σε κανένα επίσημο έγγραφο. Η πατρίδα δεν θεώρησε σκόπιμο να ανασκαλέψει την υπόθεση, να τιμήσει τον ήρωα και να αποκαλύψει τη θηριωδία. Η οικογένεια, όμως, δεν μπορεί να ξεχάσει. Ξέρουν ότι του έβγαλαν τα νύχια, του έβγαλαν τα δόντια, του πετσόκοψαν τα πόδια και τα χέρια, τον κατακρεούργησαν.

            Ένα από τα μαρτύρια, όχι όμως το τελευταίο, ήταν ο σταυρός! Τόλμησαν ακόμη και να τον σταυρώσουν!

Ακρωτηριασμένο και αιμορραγούντα τον ανέβασαν στο σταυρό. Κι όταν οι Γερμανοί κι οι εδώ συνεργάτες τους είδαν κι απόειδαν, κι όταν κατάλαβαν πως αυτό το σκληροτράχηλο παλικάρι δεν πρόκειται να μιλήσει, τον έβαλαν κάτω από τις ερπύστριες. Αυτή θα ήταν η τελευταία απειλή.

            Έβαλαν μπροστά τη μηχανή του τανκ. Ο Σταύρος έμεινε αμίλητος! Κράτησε το στόμα του κλειστό ακόμη κι όταν άρχισε να κινείται το θηριώδες όχημα, ακόμη κι όταν άρχισε να πολτοποιείται το κορμί του. Κι ύστερα τον άφησαν εκεί. Ανακατωμένες οι σάρκες με το χώμα. Τον παράτησαν άθαφτο σ’ ένα χωράφι.

Ο άταφος νεκρός

Τις νύχτες, που αλυχτούσαν τα σκυλιά και προσπαθούσαν να χορτάσουν την πείνα τους τρώγοντας ανθρώπινες σάρκες, ένας συγγενής των Ανδρεαδάκηδων πήρε την απόφαση.

Να ’τη πάλι την αρχαία τραγωδία μπροστά μας! Το ελληνικό ήθος που έρχεται μέσα από τη διαρκώς ανακυκλούμενη φωνή της Αντιγόνης. Ο θείος νόμος είναι πιο δυνατός από τον ανθρώπινο. Οι νεκρικές τιμές δεν αποτελούν τυπική υποχρέωση των συγγενών αλλά έκφραση αξιών, έκφραση ήθους. Κανένας νεκρός δεν πρέπει να μένει άταφος. Μόνο που ο Πολυνείκης, ο άταφος της αρχαίας τραγωδίας, είχε κατηγορηθεί ως εχθρός της πατρίδας του. Ο Σταύρος ήταν εχθρός των κατακτητών της πατρίδας του! Τα αρχέτυπα του πολιτισμού μας επανέρχονται κάθε φορά που μια καινούργια Αντιγόνη περιφρονεί τους νόμους των ισχυρών τούτου του κόσμου.

Λέει ο Λευτέρης:

- Είχα ένα θείο στο Βρέλη. Πήγε αυτός να τον πάρει από εκεί και να τον θάψει. Αλλά δεν μπορούσε ούτε να σιμώσει γιατί από πάνω, στο ύψωμα, είχανε στήσει το φυλάκιό τους οι Γερμανοί. Κανείς δεν μπορούσε να πλησιάσει εκεί κοντά. Τελικά, τόλμησε, δεν λογάριασε τον κίνδυνο, πήρε όσα κομμάτια κατάφερε να μαζέψει και τα έθαψε στην εκκλησία του Αγίου Αντωνίου. Τέσσερις φορές έχω πάει εκεί που τον σκότωσαν.

            Την πρώτη φορά είδα το αίμα, είχε ποτίσει τη γη, φαινόταν για πολύ καιρό.
Ύστερα από χρόνια πολλά ήρθαν και οι επίσημες επιβεβαιώσεις για τα βασανιστήρια του Σταύρου· τα έγγραφα των δικαστηρίων που μιλούσαν συγκαλυμμένα.

Ήταν οι απολογίες των δοσίλογων. Τα πιο «τρανταχτά» ονόματα προδοτών που έδρασαν στη Μεσαρά ήταν ανακατεμένα στην ιστορία του μικρού ήρωα. Μετά την απελευθέρωση οι δοσίλογοι έπρεπε να απολογηθούν για τα εγκλήματα που είχαν διαπράξει. Αρκέστηκαν να μιλήσουν μόνο για «σκληρά βασανιστήρια», όπως αποκαλύπτει ο Καρτσωνάκης, ο άνθρωπος που έριξε άπλετο φως στις πιο σκοτεινές πτυχές μιας υπόθεσης την οποία κάποια άνομα συμφέροντα ήθελαν να κρατήσουν στο σκοτάδι.

Μέσα από τις κρυπτικές απολογίες των δοσιλόγων, μέσα από τη σιωπή των γερμανικών πηγών, μέσα από τη συνενοχή των ντόπιων και ξένων εξουσιών, που δεν τιμώρησαν ποτέ τους εγκληματίες πολέμου, δεν είναι εύκολο να ανασυνθέσει κανείς τις λεπτομέρειες του ιστορικού παρελθόντος. Ούτε και να μάθει με πόση περιφρόνηση στάθηκε ένα παλικάρι μπροστά στο θάνατο.

Ο Λευτέρης βρίσκει τη δύναμη να συνεχίσει την αφήγηση.

-Χρόνια μετά έγινε η εκταφή των οστών του. Μας είπανε στο Βρέλη: «Μην περιμένετε να βρείτε κόκαλα, δεν υπάρχουν». Βρήκαμε μόνο ένα οστό της μιας κνήμης και μια κάτω γνάθο. Ούτε δόντια, ούτε πλευρά, ούτε τίποτα. Μόνο μερικά πολτοποιημένα κόκαλα ήταν θαμμένα εκεί.

Όταν η φρίκη αποτυπώνεται σε ένα ζευγάρι στιβάνια!

Πέρασαν λίγες μέρες μετά την ταφή. Ο γέρο Σταμάτης ανηφόρησε στο Βρέλη παρέα με κάποιον συγγενή του. Ας τα έσκιαζε όλα η φοβέρα. Αλλά, ποια φοβέρα να σταματήσει έναν χαροκαμένο πατέρα; Από μακριά είδε τα αίματα. Δίπλα κομμάτια από σκισμένα ρούχα και λίγο πιο κει ένα ζευγάρι στιβάνια. Ήταν του Σταύρου!

Ο συγγενής έσκυψε, έκανε να τα μαζέψει. Τα υποδήματα του νεκρού ήταν πολύτιμα εκείνα τα χρόνια· οι άνθρωποι περπατούσαν ξυπόλητοι, θα ήταν πολυτέλεια να τα παρατήσουν εκεί. Την ώρα που τα σήκωνε δεν άντεξε. Μια κραυγή πόνου βγήκε από το στόμα του… Τα στιβάνια δεν ήταν άδεια! Μέσα στο κουφάρι τους είχαν μείνει κομμάτια από σάρκες. Τα πόδια του Σταύρου!
Ειπώθηκε ότι του έκοψαν τα πόδια με τσεκούρι. Κανείς δεν μπορεί να το επιβεβαιώσει ούτε να το διαψεύσει σήμερα. Το μόνο σίγουρο είναι ότι οι σάρκες του ήρωα είχαν μείνει μέσα στα στιβάνια του. Και ότι τα στιβάνια αυτά ήταν σκισμένα στο ύψος των αστραγάλων, ήταν κομμένα και το πετσί κρεμόταν. Άλλο φρικτό σημάδι της συμφοράς.

Η συνέχεια της ιστορίας φανερώνει μέσα από πόσες κακοτοπιές, στερήσεις και βάσανα πέρασε αυτός ο λαός. Ο συγγενής παρακάλεσε τον γέρο Σταμάτη να πάρει τα στιβάνια και να τα δώσει στον μικρό γιο του, τον Λευτέρη. Ούτε να τ’ ακούσει ο τραγικός πατέρας. Τελικά τα πήρε άλλος συγγενής, τα πήγε σε τσαγκάρη, έκοψε τα πετσιά που κρέμονταν, τα έκανε παπούτσια και τα έδωσε σε ένα παιδί να τα φορέσει.

Τραγωδία χωρίς κάθαρση

Δώδεκα του Αυγούστου του 1944 σκοτώσανε τον Σταύρο. Πέρασαν πέντε μέρες. Και στις δεκαεφτά του ίδιου μήνα ο Σοκαράς έμελλε να ζήσει ένα από τα μεγαλύτερα δράματα της ιστορίας του. Στις δεκαέξι το βράδυ πήγε εκεί ο δοσίλογος Πρόεδρος γειτονικού χωριού.

Μίλησε στους χωρικούς. Τους είπε να μη φύγει κανείς από το σπίτι του γιατί θα έρχονταν την επόμενη οι Γερμανοί για γυμνάσια. Όποιος έμενε δεν θα είχε τίποτα να φοβηθεί. Όποιος έφευγε θα πλήρωνε ακριβά την αποκοτιά του.
Το απόβραδο της άλλης μέρας βρήκε το χωριό πνιγμένο στο θρήνο. Οι Γερμανοί είχαν πράγματι μεταβεί στο Σοκαρά, αλλά όχι για γυμνάσια όπως έλεγε ο προδότης. Είχαν πάει για να σκοτώσουν! Είκοσι εφτά ήρωες ήταν τα νέα θύματα της ναζιστικής θηριωδίας.

Είκοσι εφτά προγραμμένοι!

Και ενώ τα σπίτια του Σοκαρά άδειαζαν, και ενώ το μοιρολόι γινόταν απελπισία και η πείνα γινόταν αχώριστος σύντροφος των επιζώντων, μια καινούργια τραγωδία χτυπούσε την πόρτα των Ανδρεαδάκηδων… Κάποιοι είχαν πιστέψει ότι ο Σταύρος είχε λυγίσει. Και ότι είχε αποκαλύψει τα ονόματα των οργανωμένων στην αντίσταση. Το τίμημα βαρύ, ασήκωτο. Δεν έφτανε η συμφορά και το μοιρολόι. Ήρθε η υποψία να χτυπήσει την πόρτα της οικογένειας. Τέτοιες εποχές κανείς δεν κάθεται να σκεφτεί. Αποδείξεις εκείνα τα χρόνια δεν υπήρχαν.

Κάπως έτσι κορυφώθηκε η τραγωδία. Ο νεκρός ήρωας θα μπορούσε να γίνει φαρμακός. Και είναι αλήθεια ότι μια βαριά σιωπή σκέπασε για δεκαετίες ολόκληρες τη μνήμη του.

Λέει ο Γιώργος Καρτσωνάκης:

-Αν είχε ομολογήσει ο Σταύρος, τότε θα είχαν πιάσει τους ιθύνοντες του ΕΑΜ. Αλλά αυτούς δεν τους έπιασαν. Όλοι ξέρουν σήμερα ποιοι ήταν εκείνοι που προκάλεσαν τη σφαγή του Σοκαρά. Ο κατάλογος των προγραφών συντασσόταν για κάμποσους μήνες.
            Η αποκάλυψη των μαρτυρικών καταθέσεων στο δικαστήριο των δοσιλόγων έδωσε νέα δυναμική στην ιστορία. Και νέα πνοή στη μνήμη. Την ανάστησε. Ναι, εξήντα πέντε χρόνια μετά. Το 2009, με πρωτοβουλία των Σοκαριανών, που μπορούν να περηφανεύονται σήμερα για όλους τους ήρωες τους. Και για τον Σταύρο…

Νομικό παράδοξο

Η δολοφονία του Ανδρεαδάκη έμεινε ατιμώρητη. Το δικαστήριο των δοσιλόγων που συνεδρίασε μετά την απελευθέρωση, στις 14 Μαρτίου 1946, ήξερε απλά ότι είχαν σκοτώσει ένα παιδί κοντά στο Βρέλη. Κατηγορούμενος για τη δολοφονία ο συνεργάτης των Γερμανών Μαγιάσης. Το δικαστήριο τον απάλλαξε. Όχι επειδή δεν συμμετείχε στο αποτροπιαστικό έγκλημα, αλλά… επειδή τάχατες δεν ήταν γνωστό το όνομα του θύματος. Ο Καρτσωνάκης αποκαλύπτει το σχετικό επίσημο έγγραφο και ρίχνει περισσότερο φως στην τραγωδία:

«Το δικαστήριον κηρύσσει τον κατηγορούμενο Ν. Μαγιάση αθώο λόγω αμφιβολιών της κατηγορίας ότι εξετέλεσε, μετά Γερμανού στρατιώτου, κατ΄ Αύγουστον 1944, μεταξύ Μοιρών και Αγίου Αντωνίου, ένα παιδί ηλικίας 18-19 ετών αγνώστου ονοματεπωνύμου, με την κατηγορία ότι απέκρυπτε όπλα…»
            Και συνεχίζει ο φιλίστορας δικηγόρος:

«Στα παγκόσμια ποινικά χρονικά δεν υπάρχει παρόμοιο φαινόμενο, να έχομε έναν άνθρωπο, που βρίσκεται νεκρός σε συγκεκριμένο τόπο, που προσδιορίστηκε η ηλικία του και ο χρόνος του θανάτου, που αποκαλύφθηκε η αιτία για την οποία συνελήφθη και εκτελέστηκε, να παραπέμπεται με βούλευμα κατηγορούμενος για τον φόνο αυτό και η ανάκριση, ο Εισαγγελέας (τότε λεγόταν ειδικός Επίτροπος) και τελικώς και το δικαστήριο […] να αναφέρει ότι το θύμα είναι αγνώστου ονοματεπωνύμου…»
            Εν ολίγοις: Δεν υπάρχει όνομα, άρα δεν υπάρχει… έγκλημα!

Η αλήθεια, βέβαια, δεν είναι αυτή. Το όνομα ήταν γνωστό από άλλες υποθέσεις.
            Όσο για τον Μαγιάση… Αυτός καταδικάστηκε πολλές φορές σε θάνατο για τα αναρίθμητα εγκλήματά του. Αλλά δεν πρόλαβαν να τον εκτελέσουν. Τον έσφαξε ένας Ανωγειανός, ο Βρέντζος ή Τηγανίτης, μέσα στο ίδιο το δικαστήριο!


            Γράφε Ιστορία τα ψέματά σου αράδα

Καθώς βαδίζω στους δρόμους του Σοκαρά συλλαμβάνω τον εαυτό μου να σιγοψιθυρίζει τους γνωστούς στίχους του Βάρναλη:

Γράψε ιστορία τα ψέματά σου αράδα  και βλόγα τον φονιά, βρίζε το θύμα…

Είναι τραγωδία ο βασανιστικός θάνατος ενός ανθρώπου. Είναι μεγαλύτερη τραγωδία να τον βαραίνει μια αναπόδεικτη υποψία.

Χρειάστηκε να περάσουν εξήντα πέντε χρόνια μέχρι την τελική αποκατάσταση του ήρωα. Η κάθαρση θυμίζει σκηνικό αρχαίας τραγωδίας. Ο ήρωας μπορεί να αναπαύεται πλέον. Ως ήρωας!

Η ιστορία που δεν διδάσκεται:

Την ιστορία του Σταύρου Ανδρεαδάκη θα πρέπει να τη διδάσκονται τα παιδιά στα σχολεία. Όχι μόνο στα ελληνικά· στα σχολεία όλου του κόσμου, και κυρίως της Γερμανίας, θα πρέπει να διδάσκεται. Για να μαθαίνουν οι μελλοντικές γενιές των ανθρώπων πόση δύναμη και πόσο κουράγιο μπορεί να κρύβει η καρδιά ενός δεκαοκτάχρονου παιδιού. Για να καταλάβουν πόση αγριότητα και απανθρωπιά μπορούν να κρύβουν οι ψυχές των ναζιστικών ανδρείκελων.

Σταύρος Ανδρεαδάκης, ετών 18. Ένας ήρωας που τον αγνόησε η ιστορία, τον περιφρόνησε η κοινωνία και τον τιμώρησε η πολιτεία!

Κανείς δεν θα μάθει ποτέ με πόση περιφρόνηση αντιμετώπισε εκείνους που του έβγαζαν ένα – ένα τα δόντια. Του έκοβαν ένα – ένα τα δάκτυλα. Του έκοψαν (μάλλον με τσεκούρια) τα πόδια.

Κανείς δεν θα μάθει τα τελευταία λόγια ενός παλικαριού που αγαπούσε τη ζωή. Και τη λευτεριά. Μπορούμε μόνο να τα μαντέψομε.

Πηγή: Του ΝΙΚΟΥ ΨΙΛΑΚΗ - (Πρώτη Δημοσίευση: Περιοδικό ΥΠΕΡ - Χ, Δεκέμβρης 2012)

Η Σερβία στο χείλος νέου πολέμου για το Κόσσοβο;

Πηγή: Réseau International, Sputnik 

Ανάδειξη Μιχαήλ Στυλιανού

Από πολύ καιρό προβλέπεται ένας νέος πόλεμος στα Βαλκάνια , αλλά τις τελευταίες μέρες ήταν πλησιέστερος από ποτέ, έγραφε την Πέμπτη το ηλεκτρονικό ειδησεογραφικό δελτίο  Vzgliad.
Πρόκειται για μια διεθνή σύρραξη και ειδικότερα για ένα νέο πόλεμο για το Κόσσοβο, με την συμμετοχή αμερικανικών δυνάμεων, που θα μπορούσε να οδηγήσει σε μιαν νέα διαίρεση της Σερβίας, κατά τον εκδότη του Δελτίου. Το Βελιγράδι έχει συνείδηση του σχεδίου και ετοιμάζει την απάντηση.

Η προθεσμία των 1930 ημερών, εντός της οποίας οι αλβανικές αρχές του Κοσσόβου όφειλαν να δημιουργήσουν τους αυτόνομους Δήμους των σερβικών κοινοτήτων στα βόρεια της επικράτειας, έχει εξαντληθεί. Αυτός ήταν ο απαραίτητος όρος για την συνέχιση των διαπραγματεύσεων μεταξύ Βελιγραδίου και Πρίστινας, μολονότι ήταν φανερό πως οι Αλβανοί δεν θα έκαναν τίποτα –και όλος ο κόσμος ήταν τώρα ψυχολογικά προετοιμασμένος. Ωστόσο, η κατάσταση πήρε μια στροφή πραγματικά επικίνδυνη.

Την παραμονή της εκπνοής του «σερβικού τελεσιγράφου», φήμες άρχισαν να κυκλοφορούν περί μιας κλιμάκωσης της βίας στο βόρειο Κόσσοβο και μάλιστα έως και επανάληψης των στρατιωτικών συγκρούσεων. Για παράδειγμα, μια εφημερίδα του Βελιγραδίου ανέφερε πως η Μόσχα μετέδωσε στο Βελιγράδι πληροφορίες ότι οι Αλβανοί σχεδίαζαν να επιτεθούν στους σερβικού θυλάκους με τον «στρατό του Κοσσόβου», για να επαναλάβουν τα γεγονότα του 2004.

Ορισμένοι ανέφεραν ότι η στρατιωτική επιχείρηση των Αλβανών, με την επωνυμία «Χρυσή Σπάθη», θα περιλάμβανε επίσης και την κατάληψη ορισμένων περιοχών της Νότιας Σερβίας που διεκδικεί η Πρίστινα, υπό το προκάλυμμα της Δύναμης για το Κόσσοβο (KFOR) του ΝΑΤΟ. Μετά από αυτά οι καμπάνες των εκκλησιών άρχισαν να σημαίνουν συναγερμό και η πολιτοφυλακή τέθηκε σε κατάσταση πολέμου.

Κατά το διάστημα αυτό ο Πρόεδρος Αλεξάνταρ Βούτσιτς συνεκάλεσε το Συμβούλιο Ασφαλείας σε επείγουσα σύσκεψη στο Βελιγράδι, μετά την οποία απευθύνθηκε στον σερβικό λαό και ειδικώτερα στους κατοίκους του Βορείου Κοσσόβου. Συνέστησε σε όλους νηφαλιότητα και τους κάλεσε να μην αντιδράσουν σε προκλήσεις, υπογραμμίζοντας ταυτόχρονα ότι η ασφάλεια όλων των Σέρβων αποτελεί «εθνική προτεραιότητα» Κατά τον Αλεξάνταρ Βούτσιτς, όλος ο κόσμος θέλει την ειρήνη, αλλά «κακοί άνθρωποι» οργανώνουν «πολυεπίπεδες προκλήσεις» κατά διαταγήν  ξένων μυστικών υπηρεσιών.

Η δύναμη του ΝΑΤΟ (KFOR), ενεργοποιήθηκε πράγματι στο Βόρειο Κόσσοβο, οργανώνοντας εντατικά γυμνάσια. Η επιλογή του χρόνου δεν μπορούσε να είναι χειρότερη, τόσο μάλλον όσο τα γυμνάσια πρόβλεπαν μια μαζική προώθηση πολωνικών και αμερικανικών ταγμάτων στις κρίσιμες ζώνες των σερβικών περιοχών. Και όταν η φάλαγγα των αμερικανικών τεθωρακισμένων δύναμης πεζοναυτών ξεκίνησε προς την βόρεια Μιτρόβιτσα, η νευρικότητα εξελίχτηκε σε ανοιχτή σύγκρουση.

Ιδού τι ακριβώς συνέβη: Νωρίς το πρωί, οι Αμερικανοί έφθασαν ως τον στόχο τους – το μεγαλύτερο φράγμα στην περιοχή του Γκάζιβόντε, που τροφοδοτεί με ηλεκτρισμό το μισό Κόσσοβο και την Νότια Σερβία. Πρόκειται για στρατηγική θέση, κρίσιμης σημασίας για την σερβική ζώνη και γι’ αυτό οι επιφορτισμένες με την προστασία της σερβικές δυνάμεις απέκλεισαν την πρόσβασή της με αντιαρματικούς «αχινούς» και κατέλαβαν θέσεις περιμένοντας τους Αμερικανούς πεζοναύτες.

Σύντομα τα αμερικανικά ελικόπτερα εμφανίστηκαν πάνω από την λίμνη. Για μερικές ώρες, η κατάσταση βρισκόταν στο κατώφλι ενός μεγάλου πολέμου.

Στο μεταξύ, το πολωνικό τάγμα έφθασε λαθραία στο χωριό Βαλάκ για να καταλάβει –χωρίς να συναντήσει αντίσταση- τον σταθμό διανομής ρεύματος, που συνδέεται με το φράγμα.

Είναι ντροπή τέτοιες επιχειρήσεις να χαρακτηρίζονται γυμνάσια. Πρόκειται σαφέστατα για μια στρατιωτική πρόκληση, κατέληγε η εφημερίδα.

Περί παραλίας το κήρυγμα


Μέρες που ‘ναι να ξέρετε τι λένε οι «ιεροί» κανόνες για όσους/ες είστε χριστιανοί/ες και βρισκόσαστε σε παραλίες απολαμβάνοντας θάλασσα και ήλιο.

«Άγνοια νόμου τιμωρείται» λένε οι αστοί νομικοί. Φανταζόμαστε ότι κάτι ανάλογο θα ισχύει και για τους «ιερούς» νόμους.

Γ’ αυτό και εμείς φροντίζουμε να σας ενημερώνουμε για τις «θείες επιταγές» για να μην πείτε ότι σας αφήσαμε στην άγνοια σας.

Και στην προκειμένη περίπτωση, σύμφωνα με τους «ιερούς κανόνες» δεν μπορείς να κάνεις μπάνιο σε παραλία που υπάρχει και άλλος κόσμος.
Ούτε τα ανδρόγυνα επιτρέπετε να «συλλούωνται» ή «εις λουτρόν ή εις θ’αλασσαν ή εις ποταμόν».

Μην φανταστεί κανείς χριστιανός ότι μπορεί ατιμώρητα να μην υπακούσει σ’ αυτόν τον ιερό κανόνα! Η συνέπεια γ’ αυτόν θα είναι δραματική. Απ’ ότι λέει το «ιερό» κιτάπι Αφορίζεται!!!

Υ.Γ. Χωρίς πλάκα τώρα. Οι παραπάνω "ιερές εντολές" υπάρχουν στο «Πηδάλιον». Αυτό είναι ένα τεφτέρι που έχει γραφτεί το 1793 και ήταν το «ιερό» «ποινολόγιο» των χριστιανών.
Μέχρι σήμερα η επικρατούσα θρησκεία δεν το έχει αποκηρύξει, ενώ υπάρχουν κάποιες χριστιανικές σέχτες, κύρια παλαιοημερολογητών που το εφαρμόζουν κατά γράμμα.

Bίντεο

 
Copyright © ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ
Powered by Blogger