Νεοτερα

ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ: Το διπλό βρώμικο παιχνίδι της κυβέρνησης με τον ΕΘΝΙΚΙΣΜΟ στον Ελληνικό Στρατό!

Από Δίκτυο Σπάρτακος , Δευτέρα, 22 Ιανουαρίου 2018 | 10:57 π.μ.

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ
Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ ΚΑΙ ΤΟ ΑΣΤΙΚΟ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟ ΟΙ ΚΕΡΔΙΣΜΕΝΟΙ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΙΣΤΙΚΟΥ ΣΥΛΛΗΛΗΤΗΡΙΟΥ!
Στις 17/01/2008 φτάνει στην ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΤΡΑΤΕΥΜΕΝΩΝ η ακόλουθη καταγγελία:
Στις 16 Ιανουαρίου το προσωπικό των στρατιωτικών μονάδων στην Μακεδονία διατάχθηκαν προφορικά (και όχι γραπτά) να εισέλθουν στα στρατόπεδα την ημέρα Κυριακή και ώρα 12.00 π.μ το μεσημέρι για να έλθει επίσκεψη ο διοικητής του σώματος. Αλήθεια, τι ήτανε το τόσο επείγον και άμεσο ώστε ο σωματάρχης να καταργήσει παρανόμως την αργία της Κυριακής και να αναγκάσει το προσωπικό να βρίσκεται εντός στρατοπέδου; Μήπως το ότι στις 14.30 το μεσημέρι τυγχάνει να είναι και το συλλαλητήριο στη Θεσσαλονίκη και με αυτόν τον τρόπο να εμποδίσει στελέχη να συμμετάσχουν σε αυτό;
Παράλληλα, το ΔΙΚΤΥΟ ΕΛΕΥΘΕΡΩΝ ΦΑΝΤΑΡΩΝ ΣΠΑΡΤΑΚΟΣ αποκαλύπτει το όργιο της εθνικιστική προπαγάνδας και διαφώτισης που συντελείται καθημερινά στον Ελληνικό Στρατό. Από τον 'Εβρο και τα ΚΕΝ, μέχρι την ΕΛΔΥΚ στην Κύπρο, οι συνάδελφοι στρατιώτες έχουν μπει στο στόχαστρο μιας πρωτόγνωρης σε ποιότητα και ποσότητα ιδεολογικής επίθεσης από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, το  Υπουργείο Άμυνας και την στρατιωτική ηγεσία.

Τα παιδάκια όμως ρε αλήτες τι σας φταίνε και από τώρα τους εμφυτεύεται με εθνικιστικό μίσος;

Από ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ , Κυριακή, 21 Ιανουαρίου 2018 | 8:30 μ.μ.


Εντάξει, λογικό είναι οι επαγγελματίες "μακεδονομάχοι" να κατορθώνουν μετά τόσα χρόνια εθνικιστικής προπαγάνδας να στήνουν ένα αξιοπρεπές σόου  που το ονομάζουν συλλαλητήριο. Εξάλου είχαν την συμπαράσταση μεγάλων πολιτικών ανδρών σαν τον Κυριάκο Βελόπουλος ο οποίος όταν δεν πουλάει "χειρόγραφες επιστολές του ημών Ιησού Χρηστού"
και δεν εμπορεύεται το σκεύασμα "Τελεπόν" που θαραπεύει κάθε νόσο και κάθε μαλακία, και του διακεκριμένου δημοσιογράφου Στέφανου Χίου.


Αναμενόμενο να υπάρχουν ομιλητές βεληνεκούς σαν τον στρατηγό ε.α Φραγγούλη Φράγκο, τον Στέργιο Καλογήρου, τριών τεσσάρων τηλεοπτικών σταθμών (Ζευς Θεσσαλίας, Βεργίνα Μακεδονίας και Smile Αττικής) που κι αυτός πατριδοκαπηλία εμπορεύεται από τότε που υπήρξε πολιτευτής της ΠΟΛΑΝ, του Α. Σαμαρά, καθώς και τον Νίκο Λυγερό που αυτοχαρακτηρίζεται στρατηγικός σύμβουlος και αυτοσυστήνεται σαν ένας από τους 50 πιο έξυπνους ανθρώπους του κόσμου, με δείκτη ευφυίας 189 μονάδες στην κλίμακα Standford - Binet

Σιγά μην έχανε την ευκαιρία η ναζιστική συμμορία να δηλώσει την παρουσία της στο συλλαλητήριο


Οσο για το παπαδαριό κάθε απόχρωσης δεν το συζητάμε.



Η σκηνή προφανώς είχε και δεκάδες κλόουν


Τα παιδάκια όμως ρε αλήτες τι σας φταίνε και από τώρα τους εμφυτεύετε με εθνικιστικό μίσος;

Ο πρώην υπουργός Φραγγούλης και ο .. Μέγας Αλέξανδρος

Ο τύπος ονομάζεται Φραγκούλης Σ. Φράγκος. Είναι στρατηγός ε.α και επίτιμος αρχηγός του ΓΕΣ. Προσωπικός φίλος του Αντώνη Σαμαρά με πρόταση του οποίου είχε γίνει υπουργός Εθνικής Αμυνας στην υπηρεσιακή κυβέρνηση Πικραμένου, ενώ κατά καιρούς έχουν υπάρξει δημοσιογραφικές πληροφορίες που τον ήθελαν να σχεδιάζει την ίδρυση ακροδεξιού κόμματος.

Τα αναφέρουμε αυτά για να δείξουμε το ποιόν του ανθρώπου που σήμερα, σύμφωνα με φασιστικούς ιστότοπους, εκφώνησε ένα «πύρινο» λόγο στο εθνικιστικό συλλαλητήριο της Θεσσαλονίκης. Εβαλε στο στόχαστρο του τους «Γυφτοσκοπιανούς» όπως αποκάλεσε τους κατοίκους της γειτονικής χώρας, κήρυξε ανένδοτο αγώνας εναντίον τους, «μιλώντας από καρδιάς», για «να προστατεύσουμε τη Μακεδονία μας», συνοδεύοντας το παραλήρημα του με γραφικότητες του τύπου «ο στρατηγός είναι πίσω σας και είναι ο Μέγας Αλέξανδρος».

Αν κάνουμε αυτή την ανάρτηση είναι για να υπογραμμίσουμε την ποιότητα των ανθρώπων που το αστικό σύστημα επιλέγει να στελεχώσουν καίρια στρατιωτικά και κρατικά πόστα.


Φασιστοειδή πυρπόλησαν ένα από τα πιο εμβληματικά διατηρητέα κτίρια της Θεσσαλονίκης στο οποίο στεγαζόταν η κατάληψη Libertatia

Φασιστοειδή που σήμερα φορούσαν το προσωπείο του «πατριώτη» και συμμετείχαν στο σημερινό εθνικιστικό συλλαλητήριο της Θεσσαλονίκης, επιδόθηκαν και σε άλλο «κατόρθωμα». Πραγματοποίησαν εμπρηστική επίθεση στο κτήριο που στεγάζεται η κατάληψη Libertatia στη Λ. Στρατού 19 και Σαρανταπόρου και κατέστρεψαν εντελώς ένα από τα πιο εμβληματικά διατηρητέα κτίρια της Θεσσαλονίκης.

Ευτυχώς που μέσα στην κατάληψη, την οποία διαχειριζόταν ομάδα αντιεξουσιαστών, δεν υπήρχαν άτομα και έτσι δεν θρηνήσαμε θύματα.

Προφανώς οι καταληψίες είχαν στοχοποιηθεί από τους φασίστες από τότε που στο ιστότοπο που διατηρούν είχαν αναρτήσει ένα κείμενο που έφερε τίτλο "Πολιτική ανάλυση για το μακεδονικό ζήτημα"

"Δεν είναι τυχαίο ότι μαζί με τους διάφορους «παμμακεδονικούς συλλόγους», καλούν -σ.σ στο συλλαλητήριο- φασιστικές και νεοναζιστικές γκρούπες, ακροδεξιοί σύνδεσμοι εφέδρων και αξιωματικών και φυσικά μια σταθερά εθνικιστική και μισαλλόδοξη μερίδα της ελληνικής εκκλησίας. Το δήθεν «ακομμάτιστο» αυτό συνονθύλευμα το μόνο που θα κάνει είναι να δώσει δημόσιο λόγο και κοινωνική νομιμοποίηση σε κάθε λογής φασίστες για να χύσουν το ρατσιστικό τους δηλητήριο ενάντια σε καθετί που θεωρείται επικίνδυνο από το σύστημα και πρέπει να εξαφανιστεί", τονιζόταν ανάμεσα στα άλλα στην ανάρτησή τους.

Ηταν λοιπόν αναμενόμενο οι απόψεις των ατόμων που αγωνίζονται για τον "ελευθεριακό κομμουνισμό και την αναρχία" να ενοχλήσει τους πατριδοκάπηλους και να προβούν σ' αυτή την εγκληματική τους ενέργεια.

Και μη εισενέγκης ημάς εις πειρασμόν …

Λάβρα, λοιπόν, η Ιεραρχία της ελλαδικής Εκκλησίας ότι δεν εγκρίνει -λέει- την παραχώρηση του ονόματος της ελληνικής Μακεδονίας μας στους Σκοπιανούς και τους (όποιους) πάτρονές τους... Καθόλου, μα καθόλου! Ούτε ως γεωγραφικό ή επιθετικό προσδιορισμό του όρου και τα τοιαύτα, που απεργάζονται διάφοροι ανθέλληνες ου μην αλλά και αντίχριστοι...

ΟΚ, για την οικονομία της συζήτησης, αλλά οι απανταχού «μακεδονομάχοι» δεν μπορεί να επιλέγουν αλά καρτ στοιχεία για την ελληνική ταυτότητα της Μακεδονίας. Ή είμαστε πιστοί στα ιερά και τα όσια της φυλής και των ενδόξων αρχαίων ημών προγόνων ή όχι. Πόσο μάλλον όταν πρόκειται για τους πλέον επιφανείς εξ αυτών, όπως ο βασιλιάς της Μακεδονίας Φίλιππος Β' και ο ξακουστός στα πέρατα της οικουμένης Μέγας Αλέξανδρος. Διότι η εν λόγω ελληνική ταυτότητα δεν είναι μακεδονικός χαλβάς για να τεμαχίζεται κατά το δοκούν... Παραβαίνοντας το «και μη εισενέγκης ημάς εις πειρασμόν», εξηγούμαι θέτοντας δύο απλά ερωτήματα κρίσεως:

Πρώτον: Σύμφωνα με τον αείμνηστο καθηγητή Αρχαιολογίας Μανόλη Ανδρόνικο, η περίφημη χρυσή λάρνακα που βρέθηκε στον Τάφο II της Βεργίνας περιέχει τα αποτεφρωμένα απομεινάρια του Φιλίππου Β'. Ωστε ήταν και ελληνομακεδονική επιλογή η καύση των νεκρών! Γιατί, λοιπόν, δεν αποδέχεται την αποτέφρωση και η ελλαδική Εκκλησία; 

Δεύτερον: Ο βασιλιάς Φίλιππος Β' είχε συνολικά επτά συζύγους-παλλακίδες. Ο Μεγαλέξανδρος αναφέρεται ότι είχε νυμφευτεί τις Ρωξάνη, Στάτειρα, Παρυσάτιδα. Εξοχα! Και το ερώτημα: Γιατί δεν «νομιμοποιεί» την πολυγαμία και η ελλαδική Εκκλησία;

Αν μη τι άλλο, θα έδειχνε έτσι την ειλικρινή μακεδονολατρεία της.

Πηγή: Μα,Χ.- “Documento”

Η Μακεδονία είναι…(Βίντεο)


Απίθανα στιγμιότυπα είχαμε σήμερα στο συλλαλητήριο που έγινε στην Θεσσαλονίκη. Επιλέξαμε μερικές φωτογραφίες που κυκλοφορούν στο διαδίκτυο, τις ντύσαμε με την κατάλληλη μουσική και το αποτέλεσμα το παρακολουθούμε στο βιντεάκι που παραθέτουμε στο τέλος της ανάρτησης.

Παρακάτω ένα ενδιαφέρον κείμενο που υπογράφει ο Δημήτρης Μηλάκας και το αλιεύσαμε από την ιστοσελίδα του "Ποντικιού".

Η Μακεδονία είναι…

Υπάρχουν δυο (τουλάχιστον) τρόποι για να δει κάποιος την υπόθεση της ΠΓΔΜ: ο πρώτος έχει να κάνει με το βάρος της (νωπής ακόμη) ιστορίας της διανομής της γεωγραφικής περιοχής της Μακεδονίας ως αποτέλεσμα των πολέμων του περασμένου αιώνα. Ο δεύτερος, έχει να κάνει με την (μεγάλη) πιθανότητα έναρξης ενός νέου γύρου διευθετήσεων (σπάνια τέτοιες διευθετήσεις εξελίσσονται αναίμακτα) ως αποτέλεσμα της σύγκρουσης συμφερόντων Δύσης (ΗΠΑ)- Ρωσίας στα Βαλκάνια τον 21ο αιώνα. Ο συνδυασμός των δύο αυτών προσεγγίσεων είναι, προφανώς,  απαραίτητος σε κάθε προσπάθεια διαμόρφωσης μιας εθνικής  θέσης και στρατηγικής που στόχο έχει τη διαφύλαξη των κεκτημένων.

Στην  πρώτη προσέγγιση υπερισχύει το συναίσθημα και όσα η ιστορία έχει κληροδοτήσει στο σήμερα. Είναι η επιταγή του παρελθόντος, η μνήμη του αίματος και η δικαιολογημένη επιμονή του ανθρώπου να διατηρήσει αυτά που οι προηγούμενοι κέρδισαν. Πάνω απ όλα είναι η διάθεση για την διατήρηση της τάξης  η οποία  στην προκειμένη περίπτωση είναι σαφής: η ελληνική Μακεδονία  αποκτήθηκε με τη δύναμη των όπλων και είναι  το γεωγραφικό/ πολιτικό/ οικονομικό φιλέτο αυτής της ευρύτερης γεωγραφικής περιοχής. Κάτι επίσης αδιαμφισβήτητο είναι ότι η ελληνική Μακεδονία σήμερα κατοικείται στην συντριπτική της πλειοψηφία από Ελληνες.

Στη δεύτερη προσέγγιση οι ιστορικές βεβαιότητες παραμερίζονται από τις αμφιβολίες και τις δικαιολογημένες ανησυχίες που δημιουργούνται από την εξέλιξη  του γεωπολιτικού παιχνιδιού το οποίο  αυτήν την εποχή κορυφώνεται. Μέσα από αυτήν την γωνία παρατήρησης προκύπτουν ερωτήματα και διλλήματα τα οποία δεν είναι εύκολο να απαντηθούν μόνο από την ιστορία. Το (νεφελώδες) παρόν απαιτεί κατ αρχήν επίγνωση των συσχετισμών και των προθέσεων των αντιπάλων / ανταγωνιστών. Πάνω απ όλα απαιτείται σαφής καθορισμός των στόχων και των δυνατοτήτων για την εκπλήρωσή τους. Με ποιο απλά λόγια, η τρέχουσα αντιμετώπιση του θέματος, απαιτεί στρατηγική, δηλαδή απαντήσεις και επιλογές σε μια σειρά από δύσκολα ερωτήματα:

1.Είναι λύση για τα συμφέροντα της χώρας η ένταξη της ΠΓΔΜ- με όποιο όνομα- στο ΝΑΤΟ;

2.Θεωρεί η ελληνική πολιτεία ότι το ΝΑΤΟ ως οργανισμός με τις διαδικασίες και τον τρόπο λειτουργίας του θα εκτονώσει τις διαφορές Αθήνας- Σκοπίων; Κι αν ναι, γιατί κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει με τις ελληνοτουρκικές διαφορές;

3.Αν η εκτίμηση είναι ότι η ένταξη της ΠΓΔΜ στο ΝΑΤΟ δεν διασφαλίζει τα ελληνικά συμφέροντα έχει η ελληνική κυβέρνηση της δυνατότητα να την αποτρέψει; Και με τι κόστος;

4.Έχει η ελληνική κυβέρνηση αποσαφηνίσει αν τα ελληνικά συμφέροντα συμπίπτουν με αυτά των ΗΠΑ στην περιοχή; Η τοποθέτηση ολόκληρων των Βαλκανίων κάτω από την ομπρέλα του ΝΑΤΟ διασφαλίζει την ηρεμία στην περιοχή ή την μετατρέπει σε πεδίο γεωπολιτικής σύγκρουσης;

5.Εχει αποφασίσει (με όρους του σήμερα) η ελληνική κυβέρνηση  με ποια από τις πλευρές που συγκρούονται (και) στα Βαλκάνια συμφέρει τη χώρα να είναι; Η εγκατάλειψη για παράδειγμα της ελληνορωσικής  (ενεργειακής κατά κύριο λόγο και αμυντικής)  συνεργασίας για χάρη της αμερικανικής προστασίας είναι προς το συμφέρον της χώρας;

6.Έχει--  σε τελική ανάλυση-  η ελληνική πολιτεία κοστολογήσει και διασφαλίσει δίκαια και χειροπιαστά ανταλλάγματα για την σύμπλευσή της με τις αμερικανικές επιδιώξεις;

Η αδυναμία διατύπωσης απαντήσεων στα παραπάνω ερωτήματα που το παρόν διατυπώνει επιτακτικά είναι προφανής όπως και το αποτέλεσμα αυτής της αδυναμίας: η επίκληση των ιστορικών παρακαταθηκών και ψευδαισθήσεων του τύπου «η Μακεδονία είναι μια και ελληνική» ή «το όνομα είναι η ψυχή μας» και άλλα τέτοια «επιχειρήματα» καταρρέουν κάτω από το βάρος της αδυναμίας επιβολής τους. Κάπως έτσι εμφανίζονται οι οδυνηρές συνέπειες του καινού στρατηγικής το οποίο καλύπτεται τελικά από την ατζέντα αυτών που έχουν σαφείς στόχους και τα μέσα για να τους επιβάλλουν. Στην προκειμένη περίπτωση  των Αμερικάνων.

Η ένταξη της ΠΓΔΜ στο ΝΑΤΟ είναι για τις ΗΠΑ η «τελευταία» ρύθμιση που θα ολοκληρώσει το έργο που ξεκίνησαν με τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας. Οι αμερικανικές στρατιωτικές βάσεις σε Ρουμανία, Βουλγαρία, ΠΓΔΜ- Κόσσοβο (η μεγαλύτερη αμερικανική βάση στον κόσμο) Αλβανία και Ελλάδα συνθέτουν το ανάχωμα των ΗΠΑ έναντι της ρωσικής επιρροής στην περιοχή. Όσο η αμερικανο-ρωσική σύγκρουση εντείνεται σε άλλες περιοχές (Μέση Ανατολή) και όσο οι ΗΠΑ υποχρεώνονται σε απαγκίστρωση από θέσεις που κατείχαν στην Τουρκία τόσο αναδεικνύεται η επιτακτική ανάγκη απόλυτου ελέγχου των Βαλκανίων.

Μέσα από αυτό το πρίσμα που περιγράφει τις τρέχουσες εξελίξεις είναι προφανές ότι το «πρόβλημα» δεν είναι πως θα ονομάζεται η ΠΓΔΜ. Το πρόβλημα συνοψίζεται στο αν θα ενταχθεί τελικά  (και) αυτό το αμερικανικό προτεκτοράτο στον αμερικανικό μηχανισμό ασφάλειας (ΝΑΤΟ) έτσι ώστε οι υπόλοιποι σύμμαχοι να δεσμευτούν στο πλευρό των ΗΠΑ έναντι της Ρωσίας.

Σε κάθε περίπτωση η Pax Americana  έχει διαμορφώσει τους όρους διαιώνισής της στην περιοχή είτε με την ενσωμάτωση της ΠΓΔΜ στους μηχανισμούς του ΝΑΤΟ είτε με τον διαμελισμό της. Το δίλλημα/ εκβιασμός που  προκύπτει για την ελληνική πλευρά είναι σαφές: θα αποδεχτεί την αμερικανική διευθέτηση (ένταξη της ΠΓΔΜ στο ΝΑΤΟ με όποιο όνομα) ή είναι έτοιμη να αντιμετωπίσει τα όσα συνεπάγεται η επαναχάραξη του χάρτη στην περιοχή προς όφελος κατά κύριο λόγο της (μεγάλης) Αλβανίας;

Αυτή, προφανώς, είναι μια απάντηση που δεν δίνεται μέσα από τα συλλαλητήρια…
  

Δεσπότης Αμβρόσιος: Απ' τις "δοξολογίες" στον χουντοδολοφόνο Ντερντιλή, στις "υμνολογίες" της ναζιστικής συμμορίας, ένα τροπάρι δρόμος

Αυτός λοιπόν ο πωρωμένος φασίστας, ένας αρχιρασοφόρος πιο μαύρος από τα ράσα του, δεν χάνει ευκαιρία να μας δηλώνει με λόγια και πράξεις την "λατρεία" του στην ναζιστική συμμορία - κόμμα του Μιχαλολιάκου.

Η Χρυσή Αυγή θα μπορούσε να είναι η "γλυκιά ελπίδα", μας είχε πει στο παρελθόν και σήμερα "αγγαλίτσα" με τους τους ναζιστές βουλευτές Λαγό και Παναγιώταρο, πρωτοστάτησε στο συλλαλητήριο που έγινε στο Αίγιο για την Μακεδονία για να εκδηλώσει για μια ακόμα φορά την αμέριστη συμπάθεια και υποστήριξη του στο ναζιστικό μόρφωμα.

Αλλωστε, γι' αυτόν τον υπέροχο άνθρωπος του Θεού, ο οποίος στην κηδεία του Ντερτιλή, χαρακτήρισε τον χουντοδολοφόνο, «πρότυπο γενεών», «Σωκράτη» και «Κολοκοτρώνη» το να τακιμιάσει σήμερα με τους υπόδικους για συμμετοχή και σύσταση εγκληματικής συμμορίας βουλευτές, δεν είναι παρά ένα τροπάρι δρόμος.

Παλιά ξινά σταφύλια είναι οι πρώην τους σύντροφοι. Τώρα κυβερνάνε!

Οι Συριζαίοι μεταμορφώθηκαν σε πρόβατα. Τώρα δεν τρέχουν. Ασχολούνται λιγάκι με την φιλανθρωπία.
Δεν ενοχλούνται που πολλαπλασιάζονται οι σταθμοί στους δρόμους και αυξάνονται τα διόδια, ούτε εξοργίζονται με την καταστροφή στη Χαλκιδική. Ούτε με το σαρωτικό ξεπούλημα της εθνικής περιουσίας. Και ψηφίζουν όλα τα εξοντωτικά μέτρα μονορούφι.

Να είναι καλά ο Τσίπρας, να πέφτει ο πλούσιος μισθός στους βουλευτές, να βολεύονται σε δημόσιους φορείς ή να συνεχίσουν να παίρνουν τους κομματικούς μισθούς τα στελέχη ή οι συγγενείς τους, να μην κινδυνεύει η θέση πανεπιστημιακών και άλλων μικροαστών σε πόστα.
Ούτε βέβαια, διαμαρτύρονται για τις διώξεις και τα μεγάλα πρόστιμα που καταλογίζονται σε όσους προ κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, άνοιγαν τις μπάρες ή διαδήλωναν στις Σκουριές.

Παλιά ξινά σταφύλια είναι οι πρώην τους σύντροφοι. Τώρα κυβερνάνε!

Πηγή: Λένα Τριφύλλη  - «Δρόμος της Αριστεράς»

Το Κουρδιστάν θα γίνει το Βιετνάμ της Τουρκίας

Γράφει ο mitsos175.

Σφοδρούς βομβαρδισμούς (κυρίως αμάχων) στο Κουρδικό καντόνι Afrin πραγματοποίησε και σήμερα η Τουρκική Αεροπορία εντείνοντας τις προσπάθειές της για να κάμψει την ηρωική Αντίσταση του Κουρδικού λαού. Στο μεταξύ οι Ισλαμοφασίστες, σύμμαχοι των Τούρκων Ιμπεριαλιστών ετοιμάζονται για τη μεγάλη επίθεση κατά των Κούρδων, ενώ οι πρώτες αψιμαχίες έχουν ήδη ξεκινήσει τις τελευταίες μέρες.

Προς το παρόν οι Κούρδοι αμύνονται καλά δημιουργώντας αρκετές απώλειες στον Τουρκικό στρατό και τις συμμορίες που ελέγχονται από το Σουλτάνο. Όμως οι Κούρδοι είναι στην ουσία μόνοι τους, παρά τις αισιόδοξες εκτιμήσεις κάποιων αξιωματούχων. Ο εχθρός έχει πλήρη υλική υπεροχή με πολλές εφεδρείες, έτσι μόνο η εμπειρία, η υπομονή, η επιμονή, η θέληση είναι πιθανό να ματαιώσουν τα σχέδια των Τούρκων για ανασύσταση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και γενοκτονία του Κουρδικού λαού.

Η επίθεση, αναμενόμενη για όσους γνωρίζουν, σημαίνει αυτό που είχαμε επισημάνει πολλές φορές: Οι ΗΠΑ πούλησαν τα Κουρδικά εδάφη δυτικά του Ευφράτη αφού ενδιαφέρονται μόνο για τις πετρελαιοφόρες περιοχές της Συρίας καθώς και γι αυτές που περνάνε οι αγωγοί. Οι δε Ρώσοι αποχώρησαν λίγο πριν αρχίσουν οι επιδρομές, μια κι έχουν στραμμένη αλλού την προσοχή τους.
Το καντόνι του Afrin είναι εντελώς αποκομμένο από τις υπόλοιπες Κουρδικές περιοχές, αφού στα Βόρεια συνορεύει με την Τουρκία, Ανατολικά και Δυτικά από εδάφη τα οποία ελέγχονται από τους συμμάχους του Ερντογάν , ενώ μόνο από το Νότο μπορούν να ανεφοδιάζονται, καθώς εκεί υπάρχει ο Συριακός Αραβικός Στρατός, που αυτή τη στιγμή όμως είναι απασχολημένος νοτιότερα και δυτικότερα. Απελευθερώνει εδάφη στην επαρχία Idlib.
Συρία και Ρωσία πάντως έχουν προειδοποιήσει την Τουρκία ότι δεν θα δεχθούν αλλαγές συνόρων εις βάρος του Συριακού Λαού. Είναι σίγουρο όμως ότι:

1) Στόχος της Τουρκίας είναι ο άμεσος έλεγχος και τελικά η προσάρτηση εδαφών.

2) Δεν θα σταματήσουν σε αυτό το Κουρδικό καντόνι εκτός αν ηττηθούν στρατιωτικά.

3) Αν επικρατήσουν, θα κάνουν γενοκτονία κατά των Κούρδων.

4) Οι Κούρδοι παρά την εις βάρος τους αναλογία μπορούν να νικήσουν, αφού είναι σκληροτράχηλοι μαχητές, με υψηλό ηθικό και αποφασισμένοι.

Όμως παρά τις ενισχύσεις της τελευταίας στιγμής ο κύριος όγκος του Κουρδικού στρατού είναι μακριά από την περιοχή χάρη στα σχέδια των ΗΠΑ.

Πιστεύω πως το Κουρδιστάν θα γίνει το Βιετνάμ της Τουρκίας. Η επεκτατική πολιτική του Σουλτάνου θα έχει ως αποτέλεσμα τη διάλυση της γείτονας. Όπως οι Αμερικάνοι, ο Σουλτάνος θα διαπιστώσει πως η υπεροχή σε άρματα κι αεροπλάνα από μόνη της δεν αρκεί να φέρει τη νίκη μπροστά σε ένα λαό αποφασισμένο να παραμείνει Ελεύθερος.
Σε αυτή τη νέα φάση του πολέμου έπεσαν εντελώς οι μάσκες της δήθεν Συριακής αντιπολίτευσης, αφού φάνηκε ολοκάθαρα ποιανού τα συμφέροντα εξυπηρετούν.
Οι μάχες μόλις άρχισαν και θα είναι αιματηρές… 

94 χρόνια από το θάνατο του μεγάλου επαναστάτη Β.Ι.Λένιν

"Η κοινοβουλευτική δημοκρατία, είναι το καλύτερο δυνατό πολιτικό περίβλημα του καπιταλισμού και γι' αυτό το κεφάλαιο, κατακτώντας αυτό το καλύτερο περίβλημα, θεμελιώνει την εξουσία του με τόση ασφάλεια, με τόση σιγουριά, που καμιά αλλαγή ούτε προσώπων ούτε θεσμών, ούτε κομμάτων μέσα στο αστικό δημοκρατικό πολίτευμα, δεν κλονίζει αυτή την εξουσία" 

(Β.Ι.Λένιν, "Κράτος και επανάσταση).

Σήμερα Τρίτη, 21 Γενάρη 2016, συμπληρώνονται 94 χρόνια από το θάνατο του Βλαντιμίρ Ιλιτς Λένιν. Το όνομα του  είναι ταυτισμένο με το μεγαλύτερο κοσμοϊστορικό γεγονός του 20ού αιώνα, τη Μεγάλη Οχτωβριανή Σοσιαλιστική Επανάσταση.

Η ζωή και η δράση του Λένιν είναι αξεχώριστα δεμένη με την ίδρυση και τη δράση του Κομμουνιστικού Κόμματος. Μελετώντας και αναπτύσσοντας παραπέρα το μαρξισμό στις συνθήκες του ανώτατου σταδίου του καπιταλισμού, παίρνοντας ο ίδιος άμεσα μέρος στην πρακτική δράση για την επαναστατική ανύψωση της εργατικής τάξης, επέμενε στην ίδρυση του δικού της κόμματος πάνω στις αρχές που ο ίδιος επεξεργάστηκε και, μάλιστα, σε διάκριση από τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα της Δεύτερης Διεθνούς. Ετσι, το μπολσεβίκικο κόμμα είναι το πρώτο με τις αρχές του «Κόμματος Νέου Τύπου».

Ο λενινισμός είναι ο μαρξισμός της εποχής του ιμπεριαλισμού και των προλεταριακών επαναστάσεων, της εποχής της κατάρρευσης της αποικιοκρατίας και της νίκης των εθνικοαπελευθερωτικών κινημάτων, της εποχής του περάσματος της ανθρωπότητας από τον καπιταλισμό στο σοσιαλισμό και της οικοδόμησης της κομμουνιστικής κοινωνίας.

 Σήμερα που η κρίση αποκαλύπτει τα ιστορικά όρια του καπιταλισμού, ο μαρξισμός - λενινισμός επιβεβαιώνεται σαν ολοζώντανη θεωρία. Παραμένει επίκαιρη όσο ποτέ και το καλύτερο εργαλείο για επαναστατική δράση της εργατικής τάξης και των συμμάχων της, ως το οριστικό πέρασμα του καπιταλισμού στο παρελθόν της Ιστορίας.

Δείτε βίντεο

Εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώεδώ, και εδώ

Διαβάστε

21/1/1924 Θάνατος του Λένιν. Μια ταπεινή γνώμη για έναν μεγάλο επαναστάτη.

Αν ζούσε ο Λένιν

Λένιν: «Σοσιαλισμός και Θρησκεία»

Ευρωπαϊκή ένωση και εθνική – πολιτική κυριαρχία. Η επικαιρότητα της λενινιστικής προσέγγισης

Ο Λένιν για το έθνος και τον πατριωτικό αγώνα

Οι αντιλήψεις του Λένιν για το έθνος

Ο Λένιν για τον πατριωτισμό

"Δικτατορία του προλεταριάτου"

Β.Ι. Λένιν: Τα άμεσα καθήκοντα της Σοβιετικής εξουσίας

Λένιν: Ο Ιμπεριαλισμός και η διάσπαση του Σοσιαλισμού

Τι είναι η Σοβιετική εξουσία;

Ο "Αριστερισμός", παιδική αρρώστια του κομμουνισμού

Τα «Άπαντα» του Λένιν σε ηλεκτρονική μορφή

Γιάννης Σκαρίμπας (Πέθανε σαν σήμερα το 1984). Απέναντι στους «ευνουχιστές της Ιστορίας και τους αλλουβρεχήτες της αλήθειας»

«Οι Τούρκοι δεν ήσαν οι χειρότεροι … Ο ελληνικός λαός δε θάκανε την επανάσταση για ν’ αποκαταστήσει και πολιτικά τους κοτσαμπάσηδες. Οι λέγοντες ότι η Επανάσταση ήταν μόνον Εθνική, ή είναι αδιάβαστοι, ή δε μας λένε την αλήθεια. Σκοτώνοντας τους Τούρκους ήξερε ότι σκοτώνει το σύμμαχο των κοτσαμπάσηδων. Χωρίς τον αφανισμό πρώτα αυτουνού, δεν μπόραε να ξεπάτωνε τους άλλους. Το ότι σ’ αυτόν η Επανάσταση γελάστηκε, δεν παει να πει ότι τους εφείσθη. Θα τους πέρναε εν στόματι μαχαίρας. Το ότι νόμισε ότι για τούτο είχε καιρό, αυτό της έφαγε … Η Επανάσταση απότυχε…».

Γιάννης Σκαρίμπας «Το ’21 και η αλήθεια»

Σαν σήμερα το 1984 άφησε την τελευταία του πνοή ο λογοτέχνης Γιάννης Σκαρίμπας. Ενας «αιρετικός» λογοτέχνης που έζησε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του στην Χαλκίδα όπου εργαζόταν ως εκτελωνιστής. Κάποιοι τον χαρακτήριζαν εκκεντρικό γιατί οι απόψεις του δεν έμπαιναν σε καλούπια.

Ξεκίνησε να σπουδάζει φιλοσοφία στην Αθήνα, αλλά εγκατέλειψε το Πανεπιστήμιο για να αφοσιωθεί στη λογοτεχνία. Εγραψε διηγήματα, ποιήματα, δοκίμια και θέατρο.

«Αν ο μόνος σκοπός που αξίζει τον κόπο κανείς να γεννηθεί είναι η λευτεριά, και μόλις γεννηθεί του την υποθηκεύουν τα συμφέροντα, τι άλλο του απομένει παρά η επανάσταση;»

«Ούτε η πανούκλα, ούτε η αραποβλογιά κάμανε τόσο κακό στην ανθρωπότητα όσο οι ιστορικοί και η Ιστορία»

Δεν θα αναφερθούμε στην βιογραφία του. Αυτή μπορεί να την συναντήσει κάποιος πολύ εύκολα στο διαδίκτυο. Θα παραθέσουμε κάποια -σχετικά μεγάλα- αποσπάσματα από το πιο σημαντικό κατά την γνώμη μας, βιβλίο του «Το 1821 και η αλήθεια». Είναι ότι καλύτερο έχει γραφτεί για την επανάσταση του 1821 και φωτίζει το αληθινό νόημα της πέρα απ’ τα παραμύθια που μας διδάσκει η επίσημη ιστορία. 

Με γλώσσα ιδιότυπη, με σκόπιμο «μπάχαλο της σύνταξης» και ύφος εντελώς προσωπικό δεν μάσαγε τα λόγια του ειδικά απέναντι στους «ευνουχιστές της Ιστορίας και τους αλλουβρεχήτες της αλήθειας», όπως χαρακτήριζε τους καθεστωτικούς διανοούμενους.
Κι αυτός ήταν ο λόγος που πολεμήθηκε σκληρά από το κατεστημένο της εποχής του, χωρίς όμως ούτε στιγμή να λιγοψυχήσει και να «βάλει νερό στο κρασί του» υπηρετώντας ιδεολογικές και πολιτικές σκοπιμότητες.

Μας είπε κανείς λόγου χάρη ότι η επανάσταση τους 1821 «δεν έγινε μόνο για τους Τούρκους. (Δεν ήσαν χειρότεροι...). Έγινε ενάντια και στο γδάρσιμο και τον κατατρεγμό απ’ τους προκρίτους - δηλαδή για το ξερίζωμα σύξυλου του « Τριαδικού Τουρκοπαπαδοκοτσαμπάσικου καθεστώτος», όπως αποδεικνύει στο βιβλίο του ο Γ. Σκαρίμπας;.

Διδαχθήκαμε πουθενά ότι «το Ιερατείο, οι Φαναριώτες και οι κοτζαμπάσηδες» ήταν «όλη η πανούκλικη κατάρα του καιρού»; Υπήρξαν πολλοί ιστορικοί να αναφέρουν τον προδοτικό ρόλο απέναντι στην επανάσταση «προσωπικοτήτων» όπως ο Κοραής, ο Καπποδίστριας, ο Κωλλέτης κ.α όπως κάνει ο Γ. Σκαρίμπας;

Και έχει άδικο στο συμπέρασμά του ο Γ. Σκαρίμπας ότι η επανάσταση του 21 απέτυχε στους σκοπούς της;

Ωστε, χωρίς τον εξολοθρεμό των κοντζαμπάσηδων και τον «αποσχηματισμό» των Δεσποτάδων, χωρίς την απαλλοτρίωση της γης και το καλογεροκυνηγητό όξω απ’ το Κράτος, χωρίς ολοκληρωμένη τη Ζαράκοβα και τον καταστρεμό των τσιφλικάδων, η εθνική ανεξαρτησία, ήταν ο Μανωλιός της παροιμίας με τα ρούχα του. Ηταν το «τι Γιάννης, τι Γιαννάκης»; Έτσι είναι.   Και ώστε, μια  μ ό ν ο ν  Εθνική επανάσταση, χωρίς την Κοινωνική καταξίωσή της, είναι μια «φαινομενοφάνεια» που μόνον αναγκαζόμενο το «κατεστημένο» την επιτρέπει; Έτσι είναι.

Διαβάστε περισσότερα

Επίθεση εθνικοφροσύνης από τον Ελληνικό Στρατό με αφορμή το ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ

Από Δίκτυο Σπάρτακος , Σάββατο, 20 Ιανουαρίου 2018 | 10:41 μ.μ.

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ
Το διπρόσωπο κυβερνητικό παιχνίδι εθνικισμού και μισαλλοδοξίας αποκαλύπτεται στον ελληνικό στρατό, αποδεικνύοντας για μια ακόμη φορά ότι οι φιλονατοϊκοί που προωθούν την επίλυση του Μακεδονικού Ζητήματος με τους ακροδεξιούς Μακεδονομάχους είναι διαφορετικές όψεις της ίδιας αστικής αντεργατικής πολιτικής.
Την ίδια περίοδο που η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ παρουσιάζεται να επιχειρεί να κρατήσει χαμηλούς τόνους, στον Ελληνικό Στρατό καθημερινά και συστηματικά καλλιεργείται κλίμα ΠΑΡΟΞΥΣΜΟΥ με το ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ.
Με ευθύνη της πολιτικής ηγεσίας των Πάνου Καμμένου και Δημήτρη Βίτσα, του ΑΓΕΣ Στεφανή και του Διοικητή του Δ Σώματος Στρατού Αντιστράτηγου Γεώργιου Καμπά, διεξάγεται μια πρωτόγνωρη επιχείρηση διαπαιδαγώγησης και εθνικιστικής υστερίας.
Καθημερινά και επαναλαμβανόμενα, οι φαντάροι που υπηρετούν στα διάφορα τάγματα διατάζονται να τραγουδήσουν "το Μακεδονία Ξακουστή".

Ζουν ανάμεσα μας

Κι' όμως υπάρχουν κάποιοι τύποι που κυκλοφορούν ανάμεσα μας που δυσκολεύεσε να βρεις λέξεις να τους χαρακτηρίσεις.
Και αναφερόμαστε σε κάποιες εκατοντάδες οπαδούς του Αρτεμη Σώρρα που κατέφθασαν, από διάφορες περιοχές, στο Αγρίνιο για να στήσουν ένα σόου -συνοδευόμενο από κάποια μικροεπεισοδεια- που αμφιβάλουμε αν παρόμοιο μπορούμε να παρακολουθήσουμε στο Δελφινάριο.

Και αναρωτιέται κανείς: Υπάρχουν τόσα δημοσιεύματα για τον απατεώνα ηγέτη τους. Αφιερώθηκε αρκετός τηλεοπτικός χρόνος για τα έργα και της ημέρες του "δισεκατομυριούχου" που θα "έσωνε την Ελλάδα". Υπάρχουν πάρα πολλές δικαστικές αποφάσεις που αποκάλυψαν τον ρόλο του -καταζητούμενο σήμερα- απαρεώνα.

Δηλαδή, τι άλλο χρειάζονται, αυτά τα άτομα, μετά τις τόσες αποκαλύψεις που έχουν γίνει σε βάρος του «ηγέτη» τους, για να πειστούν ότι ακολουθούν ένα τυχοδιώκτη που τους σερβίρει απίστευτο κουτόχορτο, τέτοια μυθοπλασία που μπροστά της οι «διατριβές» του Λιακόπουλου για τους Ελοχίμ και Νεφελίμ μοιάζουν αθώα παραμύθια νηπιαγωγείου; (Διαβάστε περισσότερα)

Πορεία στην αμερικάνικη πρεσβεία απόψε στις 6


Της  Αλέκας Ζορμπαλά

Αυτά τα Παλαιστινιάκια γεννήθηκαν μέσα στα στρατόπεδα Sabra & Satila από γονείς που βίαια ξεριζώθηκαν από Παλαιστινιακά Εδάφη, από τον τόπο τους δηλαδή.

Γεννήθηκαν με τις οδύνες της σφαγής, ζουν κάτω από άθλιες συνθήκες και παίζουν ανέμελα στον καταυλισμό, που ένοπλοι μαχητές φυλάνε, με ενα χαμόγελο ελπίδας και το κοινό όνειρο, να ζήσουν σαν άνθρωποι στον δικό τους τόπο, την Παλαιστίνη, ενάντια στην Ισραηλινή θηριωδία και το απαρτχάιντ

*φωτό από πρόσφατη επίσκεψη μας στα στρατόπεδα Sabra & Satila

*πορεία στην αμερικάνικη πρεσβεία απόψε στις 6

***

Από την εφημερίδα "ΚΟΝΤΡΑ"

OΛΟΙ ΤΟ ΣΑΒΒΑΤΟ 20/01, ΣΤΙΣ 6μμ ΣΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ | ΔΙΑΔΗΛΩΝΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ

«Κατά τη διάρκεια της συνάντησης, ο Πρωθυπουργός υπογράμμισε τη σημασία των ελληνοαμερικανικών οργανώσεων και της ελληνοαμερικανικής κοινότητας εν γένει στην ανάπτυξη των σχέσεών μας με τις ΗΠΑ, ενώ δόθηκε η ευκαιρία να συζητηθούν θέματα κρίσιμης σημασίας για την περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου καθώς και να επιβεβαιωθεί το πολύ καλό επίπεδο των διμερών σχέσεων της Ελλάδας, τόσο με τις ΗΠΑ όσο και με το Ισραήλ».

Ετσι κατέληγε η επίσημη ανακοίνωση του μεγάρου Μαξίμου για τη συνάντηση του Τσίπρα με στελέχη ελληνοαμερικανικών και αμερικανοεβραϊκών οργανώσεων. Τα δύο λόμπι επισκέφτηκαν την Ελλάδα σε μορφή «πακέτου». Για να προωθήσουν τα συμφέροντα ΗΠΑ και Ισραήλ, που επίσης «πάνε πακέτο». Και φυσικά, ο Τσίπρας, ο έλληνας πρωθυπουργός που έχει κάνει τις περισσότερες επισκέψεις στο σιωνιστικό μόρφωμα, ο μοναδικός ευρωπαίος αστός πολιτικός που είχε το θράσος να χαρακτηριίσει την Ιερουσαλήμ «ιστορική πρωτεύουσα του Ισραήλ», καλοδέχτηκε τους λομπίστες και τους έδωσε και κατ' ιδίαν και δημόσια έναν ακόμα όρκο πίστης στην αμερικανοσιωνιστική πολιτική στην περιοχή μας.

Δεν είναι καθόλου τυχαία η απουσία κάθε αναφοράς -έστω και υπαινικτικής- στην κατοχή των παλαιστινιακών εδαφών, κόντρα στις αποφάσεις και τα ψηφίσματα του ΟΗΕ. Ο Τσίπρας θα μπορούσε να σταθεί τουλάχιστον στην τυπική -από άποψη διεθνούς νομιμότητας- διάσταση του ζητήματος, κρατώντας -προσχηματικά έστω- μια γραμμή «ίσων αποστάσεων». Εδώ και καιρό, όμως, στην ατζέντα της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής βρίσκονται μόνο τα αμερικανικά και τα σιωνιστικά συμφέροντα.

Σάββατο 20 Γενάρη, στις 6 το απόγευμα, οργανώνεται συγκέντρωση αλληλεγγύης στον αγωνιζόμενο παλαιστινιακό λαό και στην αντίστασή του, με όλα τα μέσα, στη σιωνιστική κατοχή. Οσο περισσότεροι πάρουμε μέρος τόσο πιο δυνατή θ' ακουστεί η φωνή της αλληλεγγύης και η καταγγελία της συνενοχής της κυβέρνησης των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ και του άθλιου Τσίπρα.

Ο πολιτισμός κατά της αιματολογίας

Οι αρχαίοι Έλληνες δεν εξατμίστηκαν, βέβαια. Άφησαν απογόνους όπως όλοι. Και ασφαλώς «ελληνικό αίμα» υπάρχει και στους σημερινούς κατοίκους της Ελλάδας, και στους σημερινούς κατοίκους ολόκληρης της Α. Μεσογείου τουλάχιστον, για να μην πούμε ολόκληρης της Πρόσω Ασίας και της Β. Αφρικής.

Όμως ο χώρος που ονομάζεται Ελλάδα, σημείο κομβικό στις μετακινήσεις των λαών πέριξ της Ανατολικής Μεσογείου από αρχαιοτάτων χρόνων, θα ήταν απολύτως αδύνατο να διεκδικήσει την «ελληνική αιματολογική καθαρότητα», όπως άλλωστε και κάθε άλλη περιοχή της γης και κυρίως η Μεσόγειος. Οι Ρωμαίοι και οι Φράγκοι άφησαν τα φυλετικά τους ίχνη. Όσοι Ρωμαίοι ή Φράγκοι ζούσαν μόνιμα στην Ελλάδα, δεν εισήγαγαν, βέβαια, συζύγους από τις πατρίδες τους. Και οι βάρβαροι, κυρίως οι Γότθοι που τον 3ο μ.Χ. αιώνα καταλαμβάνουν την Ελλάδα, επιδίδονται μετά ζήλου στο βάρβαρο σπορ του βιασμού, όπως όλοι οι βάρβαροι.

Όμως το μεγάλο φυλετικό μπέρδεμα έγινε κατά τους βυζαντινούς χρόνους, τότε που οι κάτοικοι της απέραντης πολυεθνικής Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, ως κάτοικοι του ιδίου κράτους, μπορούσαν να μετακινηθούν, είτε αυτόβουλα είτε, το συχνότερο, κατ’ εντολή του Αυτοκράτορα, που έπαιρνε κατοίκους από μια πυκνοκατοικημένη και τους μετέφερε σε μια αραιοκατοικημένη ή αποψιλωμένη από τους πολέμους περιοχή. Οι βυζαντινοί Αυτοκράτορες δεν ασκούσαν ελληνική, ασκούσαν αυτοκρατορική πολιτική όπως, άλλωστε, όλοι οι Αυτοκράτορες.

Το γεγονός πως ο Ρωμαίος Μ. Κωνσταντίνος μεταφέρει την πρωτεύουσα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας στην Κωνσταντινούπολη το 330 μ.Χ. και κάνει επίσημη θρησκεία του κράτους το χριστιανισμό για λόγους καθαρά πολιτικούς (οι χριστιανοί ήταν ήδη πλειοψηφία, κυρίως στις Ανατολικές περιοχές της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας) δε σημαίνει απολύτως τίποτα για τους Έλληνες. Γιατί ο χριστιανισμός δεν είναι ελληνική θρησκεία είναι διεθνής (και κατ’ αρχήν εβραϊκή), και τούτο άσχετα από το γεγονός πως ο χριστιανισμός υιοθετεί την ελληνική γλώσσα, που αυτή την εποχή είναι διεθνής. Χάρη στους επιγόνους του Μ. Αλεξάνδρου, τη μιλούν οι πάντες στην Α. Μεσόγειο. Και επειδή την υιοθετεί ο χριστιανισμός, την υιοθετεί τελικά και το χριστιανικό Βυζάντιο. Που επειδή την υιοθετεί, δεν σημαίνει πως τελικά έγινε ελληνικό, παρότι ο ελληνικός πολιτισμός, δια της γλώσσας, θα επιδράσει ουσιαστικότατα στη διαμόρφωση του βυζαντινού πολιτισμού, από μια περίοδο και μετά και όχι εξ αρχής.

Πάντως, το Βυζάντιο του Μεγάλου Κωνσταντίνου συνεχίζει να είναι λατινόγλωσσο, και η ελληνική γλώσσα θα υιοθετηθεί σταδιακά αργότερα, αρχίζοντας από τότε που ο Μ. Θεοδόσιος θα κόψει τη ρωμαϊκή Αυτοκρατορία στα δύο, την Ανατολική και τη Δυτική, το 395 μ.Χ. δηλαδή 65 χρόνια μετά τη μεταφορά στο Βυζάντιο της πρωτεύουσας της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας από τον Κωνσταντίνο (που έγινε άγιος κατά λάθος και για να τιμηθεί που έκανε επίσημη θρησκεία το χριστιανισμό). Ο Γλωσσικός εξελληνισμός του Βυζαντίου θα ολοκληρωθεί επί Ιουστινιανού. Όλα δείχνουν πως ο ελληνισμός είναι πολιτισμός και τίποτα περισσότερο ή λιγότερο.

Β. Ραφαηλίδη: Ιστορία (Κωμικοτραγική) του Νεοελληνικού Κράτους 1830-1974

Για την αντιγραφή mitsos175

Διακήρυξη για τα 100 χρόνια ΚΚΕ. Λέξεις που σιωπούν!

Πηγή: του Θανάση Σκαμνάκη - kommon.gr

Είναι μια σκληρή και ταυτόχρονα λαμπρή ιστορία. Κάθε μεγάλο έχει μεγάλες όλες τις πλευρές του, και τις αναβάσεις και τις καθόδους του. Θα ήταν μοιραία αντιδιαλεκτικό αν επέλεγε κανείς τις μεν και εγκατέλειπε τις δε. Ωστόσο, αυτό γίνεται κατά κόρον, και προς τις δύο κατευθύνσεις, όσον αφορά την ιστορία του ΚΚΕ. Του μακροβιότερου, του πλέον ιστορικού (και εν ταυτώ πλέον ηρωικού) και αμφιλεγόμενου κόμματος της χώρας.

Συνεπώς, τα 100 χρόνια από την ίδρυση του είναι μια ευκαιρία αναστοχασμού και αναζήτησης. Στα 100 αυτά χρόνια «τίποτα δεν έχει αλλάξει και τίποτα δεν είναι όπως παλιά…».

Αν, βέβαια, μείνεις στο «τίποτα δεν έχει αλλάξει», μένεις ακίνητος μπροστά στη ροή της ζωής. Κι αν μείνεις στο «τίποτα δεν είναι όπως παλιά», μένεις ακίνητος και αμήχανος απέναντι στην Ιστορία.

Συνεπώς, το καινούργιο είναι η σύνθεση και η υπέρβαση του παλιού.

Αυτό άραγε αποπειράται η «Διακήρυξη της ΚΕ του ΚΚΕ για τα 100 χρόνια του ΚΚΕ»;

Βασικό συμπέρασμα της διακήρυξης είναι πως το παρελθόν είναι μεν ηρωικό, εγγραφόμενο έτσι στις παρακαταθήκες, αλλά είναι ταυτόχρονα και μια διαδοχή λαθών η οποία διακόπηκε μόλις το 1991, κι ακόμα περισσότερο το 1996, όταν «έθεσε τα θεμέλια νέας στρατηγικής αντίληψης», ιδιαίτερα όμως μετά το 2013, οπότε και ανέλαβε η σημερινή ηγετική ομάδα την καθοδήγηση του κόμματος η οποία επεξεργάστηκε το νέο Πρόγραμμα.

Ακόμα κι αν συμφωνήσεις με τις εκτιμήσεις για το παρελθόν, και με τις καλύτερες προθέσεις, θα οδηγηθείς στη λογική αναρώτηση: γιατί η σημερινή γραμμή να μην είναι λάθος, όπως κι εκείνη του 1956 και του 1958 π.χ., ή του 1989; Και τότε οι ηγεσίες έκαναν κριτική στις προηγούμενες υποστηρίζοντας πως οι νέες αποφάσεις εκφράζουν το ιστορικό πνεύμα του κόμματος. Και για να το επιβεβαιώσουν επικαλούνταν ομοφωνίες και συντριπτικές πλειοψηφίες στις αποφάσεις των οργάνων και των οργανώσεων.

Επί του προκειμένου, η κριτική στο παρελθόν, και πάλι, έχει σκοπό να τεκμηριώσει την ορθότητα των πολιτικών επιλογών του παρόντος και γι’ αυτό καταδικάζονται ή κατηγορούνται όλα τα μετωπικά εγχειρήματα του Κόμματος σε όλη την ιστορία του ως υπεύθυνα για την κατάληξή τους. Δεν είναι υπεύθυνες οι στρατηγικές επιλογές και η ικανότητα του Κόμματος να συνδέει την τακτική στόχευση με την στρατηγική-επαναστατική προοπτική. (Με αυτόν τον τρόπο, εκτός των άλλων, ακυρώνονται ουσιαστικά και οι μεγαλύτερες στιγμές της ιστορίας του. Σαν να αποδέχονται το ιδεολόγημα πως το ΚΚΕ είναι κόμμα «αγώνων και θυσιών» αλλά και «μόνιμων λαθών»!…)

Οπότε επαναλαμβάνεται το διαχρονικό και αναπάντητο ερώτημα: Ποιός εγγυάται  την ορθότητα των αποφάσεων;

Υπάρχει ένας δείκτης, αρκεί να τον παρακολουθείς. Είναι εκείνο το παλιό «η ζωή θα δείξει», δηλ. το κριτήριο της πράξης. Αρκεί μόνο, όταν η ζωή δείχνει και η πράξη δεν επιβεβαιώνει όσα έχεις πει, να μπορείς να δεις, να καταλάβεις και να αλλάξεις έγκαιρα, κι όχι να λες: «ο λαός δεν είναι ώριμος», «δεν είναι ακόμα ο καιρός», «θα μας καταλάβουν στο μέλλον», κ.ο.κ. Ή να το αναγνωρίζεις και να το αλλάζεις μερικές δεκαετίες μετά.

 Όσο όμως η αξιολόγηση και η εκτίμηση του παρελθόντος δεν γίνεται με επιστημονικά, και κατά τεκμήριο αντικειμενικά, κριτήρια, αλλά με πολιτικά, βάσει της επιδιωκόμενης πολιτικής την παρούσα κάθε φορά περίοδο, τόσο θα παραμένει ο κίνδυνος να αναπαράγονται με νέα μορφή τα λάθη. 

Πιο δραματικό, βέβαια, είναι εκείνο που συμβαίνει με τα πρόσωπα κάθε ιστορικής περιόδου. Καταδικάζονται και διαγράφονται ή αποκηρύσσονται, με όσες τραγικές συνέπειες μπορεί αυτό να έχει, και εν συνεχεία, μετά 30-40-50 χρόνια, αποκαθίστανται ως άποψη αλλά όχι ως πρόσωπα, καθώς παραβίασαν τους κανόνες (με πιο χαρακτηριστικό το παράδειγμα του Άρη Βελουχιώτη).

Επαναλαμβάνεται, ουσιαστικά, η θεωρία (ανεξάρτητα από τη μορφή που κάθε φορά παίρνει) πως ο υπέρτατος κανόνας είναι η υπακοή στο κόμμα, η πειθάρχηση στις αποφάσεις, ακόμα κι αν είναι εγκληματικές. Καλύτερα όλοι μαζί στο λάθος παρά να υπάρχουν διαφωνίες που χαλάνε την εικόνα της ομόφωνης αντίληψης. Συνεπώς, εκείνος που διαχωρίστηκε δεν έχει ελπίδα ούτε στην μετά θάνατον ζωή. Η άποψή του ίσως, ο ίδιος ποτέ!

Κατ’ αυτόν τον τρόπο όμως δεν υφίσταται μια ουσιαστική αυτοκριτική η οποία αναζητεί τους τρόπους να αντιμετωπιστεί η παθογένεια. Απλώς αλλάζει η γραμμή. Που είχε αλλάξει πριν, με τον ίδιο τρόπο. Και θα αλλάξει μετά, πάλι με τον ίδιο τρόπο. Η κάθε φορά γραμμή παρουσιάζεται ως αιώνια και ως η μόνη που καθαίρει το κόμμα από τα λάθη.

Πέραν αυτών. Στη διακήρυξη της ΚΕ του ΚΚΕ υπάρχουν δυο κατηγορίες προβλημάτων. Η μία αφορά αυτά που λέγονται στη διακήρυξη και η δεύτερη αυτά που δεν λέγονται.

Ποιά είναι αυτά που δεν λέγονται:

Για την απειλή του πολέμου και την ανάγκη να συγκροτηθεί ένα μέτωπο πάλης αποτροπής του (παρά μόνο πως «σε κάθε περίπτωση πολεμικής εμπλοκής της Ελλάδας, το Κόμμα θα ηγηθεί της εργατικής-λαϊκής πάλης, ώστε αυτή να συνδεθεί με την κατάκτηση της εξουσίας…». Πάνω σε ποιά ερείπια άραγε;).

Για τα μνημόνια, το χρέος.

Για τη φτωχοποίηση των εργαζομένων, την ανάγκη ανάκτησης των εισοδημάτων, της εργασίας, των δικαιωμάτων, για την ανάγκη λαϊκών αγώνων σχετικά με τα άμεσα αυτά ζητήματα.

Για τις νέες τάσεις της καπιταλιστικής κυριαρχίας και επιβολής.

Για το ρόλο των ιδεολογικών μηχανισμών εποικισμού της συνείδησης των εργαζομένων και της νεολαίας.

Για τις νέες τεχνολογίες και τις αλλαγές που φέρνουν στην παραγωγική δραστηριότητα, τις εργασιακές και τις άλλες παραγωγικές σχέσεις.

Για την ανάγκη της μεγαλύτερης δυνατής ενότητας της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων.

Για την ανάγκη ενός μετώπου ή έστω κοινής δράσης των δυνάμεων που υπερασπίζονται τα εργατικά συμφέροντα.

Για όλα αυτά δεν υπάρχουν λέξεις, αλλά και μερικές φορές οι λέξεις που υπάρχουν είναι για να παρακάμψουν το ζήτημα στην ουσία.

Ας πάμε όμως και εκεί όπου λέξεις υπάρχουν. Οι οποίες όμως και τότε είναι σαν να σιωπούν.

Επαναλαμβάνεται μια προσπάθεια να ερμηνευτεί το μεγάλο θεωρητικό, πολιτικό και ιστορικό πρόβλημα του κομμουνιστικού κινήματος. Η φύση των επαναστατικών καθεστώτων και ο τρόπος κατάρρευσής τους.

Η Σοβιετική Ένωση, λοιπόν, οικοδομούσε το σοσιαλισμό μέχρι τον Β΄ παγκόσμιο πόλεμο (έτσι λέει η διακήρυξη, αλλά θα ήθελε να πει μέχρι το 1953, το θάνατο του Στάλιν), αλλά μετά έπεσε στον οπορτουνισμό. Και ενώ η διακήρυξη, σε άλλο σημείο, προβλέπει πως μετά την επανάσταση στην Ελλάδα και αλλού, θα υπάρχει εργατικό κράτος (ενιαίο και αδιαίρετο μέχρι τον κομμουνισμό) εντός του οποίου θα αναπτύσσεται με άλλη μορφή ταξική πάλη, δεν κάνει τον κόπο να αναζητήσει τις μορφές που εκδηλώθηκε η ταξική αυτή πάλη στην διάρκεια της πρώτης απόπειρας στα καθεστώτα που ονομάστηκαν σοσιαλιστικά.

Παρατίθενται μόνο δευτερεύοντα στοιχεία που παίρνουν τη θέση της αιτίας («καθυστέρηση στον τεχνολογικό εκσυγχρονισμό της βιομηχανίας προϊόντων λαϊκής κατανάλωσης, μεταπολεμική καθυστέρηση της αγροτικής παραγωγής… μεγάλες διαφοροποιήσεις στο χρηματικό εισόδημα - σ.σ. αλήθεια, αυτό δεν δημιουργεί διακρίσεις ταξικής φύσεως;-  κ.λπ.).

Φυσικά, η πιο σημαντική αξία της αυτοκριτικής είναι να γίνεται στην ώρα της ώστε να μπορεί να διορθώσει τα λάθη και να οδηγήσει αλλού το σκάφος. Έπρεπε να καταρρεύσει η Σοβιετική Ένωση για να γίνει η πρώτη απόπειρα κριτικής.

Αυτό ισχύει και για το 1989, όπου, μετά σχεδόν 30 χρόνια, στη διακήρυξη η Κεντρική Επιτροπή κάνει αυτοκριτική για το κοινό πόρισμα ΚΚΕ-ΕΑΡ, τη συγκρότηση του «Συνασπισμού της Αριστεράς και της Προόδου» και τις συγκυβερνήσεις Τζαννετάκη και Ζολώτα!

Αυτοκριτική μεν, λειψή δε. Η διακήρυξη στην ουσία αναπαράγει το πλέγμα οπορτουνισμού-σεχταρισμού, το οποίο ακολουθεί σαν προπατορικό αμάρτημα το ΚΚΕ σε όλη την πορεία του. Άρα η διόρθωση της πλεύσης είναι πάλι ημιτελής, και άρα ατελής.

Χρειάζεται μήπως να υπενθυμίσω πως εκείνοι που αποχώρησαν το 1989, μετά τη συγκυβέρνηση, έκαναν, από τότε, σαφές, πως τα συμβάντα της χρονιάς ήσαν η κορύφωση μιας οπορτουνιστικής γραμμής που ακολουθήθηκε, κυρίως τη δεκαετία του ‘80, η συνέχεια των λαθών που κινούνταν άλλοτε στον οπορτουνισμό και άλλοτε στο σεχταρισμό, σε μια διαρκή διαδοχή και σύμπλεξη; Οι συγκυβερνήσεις ήταν η αποθέωση, το μη περαιτέρω, όχι η αιτία της τότε διάσπασης.

(Προς επίρρωσιν μάλιστα, η τότε ΚΝΕ, που το μεγαλύτερο μέρος της αποχώρησε, επεξεργάστηκε τη γραμμή του ενιαίου μετώπου της νεολαίας παράλληλα με τις στρατηγικές επιλογές της επανάστασης, επιδιώκοντας να υπερβεί έτσι το διπολικό σύμπλεγμα).

Ενδιαφέρον, στη σημερινή συγκυρία, είναι πως κάποια στελέχη τα οποία πρωταγωνίστησαν στην υπεράσπιση της «γραμμής» του 1989, πρωταγωνιστούν και τώρα στην «γραμμή» της καταδίκης της.

Τα στελέχη αυτά διέγραψαν και αφόρισαν συντρόφους τους, οι οποίοι έλεγαν τότε εκείνα που λένε αυτοί σήμερα!

Απλώς έκαναν λάθος; Ή «απλώς» η λειτουργία έχει κάποιο λάθος; Ως τώρα, καλώς ή κακώς, στο κομμουνιστικό κίνημα οι αλλαγές έπαιρναν μαζί τους και τα πρόσωπα που τις εξέφρασαν (τα οποία τις περισσότερες φορές χρησιμοποιούνταν ως εξιλαστήρια θύματα). Τώρα το τι έκανες και έλεγες δεν φαίνεται να έχει κάποια σημασία. Αρκεί που υποστήριζες την άποψη της πλειοψηφίας. Αυτό ορίζει την «κομματικότητα» (και παράγει τη δυσπιστία)!

Αυτό άραγε συνιστά μια επαναστατική αντίληψη για το ρόλο των ατόμων και για την αξία της συλλογικής δράσης;     

Εν κατακλείδι, η διακήρυξη, με τις λέξεις της αυτοκριτικής, προσπαθεί να προσεγγίσει μιαν αλήθεια, η οποία όμως της ξεφεύγει διότι λείπουν οι λέξεις της ουσιαστικής και σύγχρονης πολιτικής πρότασης.

Απ' τις ανοησίες του Τσίπρα στις ιστορικές αλχημείες του ελληνικού αστικού κράτους

Από giorgis , Παρασκευή, 19 Ιανουαρίου 2018 | 11:03 μ.μ.

Του   Γ. Γ.

Το ότι είναι εντελώς αστοιχείωτος, εδικά σε ιστορικά θέματα ο Αλέξης Τσίπρας, δεν χρειάζεται να το συζητάμε καν.
Με αφορμή όμως την τελευταία του συνέντευξη -δημοσιεύεται στο "Εθνος της Κυριακής"- και στο οποίο μας δίνει άλλο ένα δείγμα της αρλουμπολογίας που τον διακρίνει ας γράψουμε μερικά πράγματα.

Προφανώς και δεν έχουμε διαβάσει την συνέντευξη του, αλλά από την διαφήμισή της πληροφορούμαστε ότι ο πρωθυπουργός  «ανοίγει τα χαρτιά του για το θέμα των Σκοπίων, περιγράφει την ονομασία που θα δεχόταν η ελληνική κυβέρνηση και αναφέρει: “Μακεδονικό έθνος δεν υπήρξε ποτέ”».

Δεύτερος όμως ήρθε σ' αυτή του την εκτίμηση αφού μόλις πριν λίγες μέρες δήλωνε ακριβώς το ίδιο και ο Κώστας Καραμανλής.  Οπως έγραφε βδομαδιάτικη εφημερίδα "Ο πρώην πρωθυπουργός τονίζει στους συνομιλητές του πως: «Δεν υφίσταται μακεδονικό έθνος. Αυτό πρέπει να γίνει καθαρό και επισήμως απολύτως αποδεκτό»". Αλλωστε σε τέτοια θέματα οι απόψεις των αστών ηγετών, κάθε απόχρωσης, πάντοτε ταυτίζονται.

Πάμε τώρα να αναφερθούμε αναλυτικά σ' αυτό το θέμα.

Αρχικά αν ήταν δυνατόν θα συνιστούσαμε στον Αλέξη Τσίπρα να διαβάσει το καταπληκτικό βιβλίο του Φρ. Ενγκελς «Η καταγωγή της Οικογένειας της ατομικής ιδιοκτησίας και του κράτους». Ισως κάτι να μάθει και να μην μας λέει τέτοιες ανοησίες.

Από κει και πέρα ας επαναλάβουμε κάποια πράγματα που έχουμε ξαναγράψει. Εχει καμιά σημασία, από ταξική άποψη, αν η επικρατούσα αντίληψη του γειτονικού λαού ισχυρίζεται ότι κατάγεται από τον μέγα Αλέξανδρο και του ανήκει το σύμβολο της Βεργίνας και όλα τα σχετικά;
Καμιά απολύτως.
Ας κατάγεται και από τον Ιβάν τον Τρομερό ή όποιον άλλον γουστάρει και ας έχει ότι έμβλημα θέλει. Αλλωστε κάθε λαός έχει το δικό του εθνικιστικό κατασκευασμένο αφήγημα.

Υπάρχει όμως ένας "δικός" μας συρφετός αστών πολιτικών, δεποτάδων, πανεπιστημιακών, λογοτεχνών και άλλων διανοούμενων που μας λένε ότι πρέπει να υπερασπιστούμε την «ιστορική αλήθεια» και την «ιστορική κληρονομιά».

Ας πάμε να παίξουμε στο γήπεδο τους, παραθέτοντας απόψεις, αρκετές απ' τις οποίες έχουν ήδη εκφραστεί σε αναρτήσεις του ιστότοπου μας. 

Στόχος των νέων "μακεδονομάχων" είναι να αποδείξουν ότι δεν υπήρξε ποτέ Σλαβομακεδονικό έθνος, ότι μόνο οι Ελληνες έχουν το δικαίωμα να χρησιμοποιούν τον όρο Μακεδονία, σαν οι μοναδικοί και γνήσιοι απόγονοι των αρχαίων Μακεδόνων και του Μ. Αλεξάνδρου. 

Για να πετύχουν το σκοπό τους αρχίζουν τις ιστορικές αλχημείες, που οδηγούν βαρύγδουπους "επιστήμονες" στο επίπεδο της γελοιότητας. Ανακάλυψαν ότι πρόγονοι των Σλαβομακεδόνων ή των - κατά την αστική προπαγάνδα - Σκοπιανών είναι οι Δάρδανοι, αντίπαλοι και εχθροί των αρχαίων Μακεδόνων, που ζούσαν στα εδάφη της πρώην γιουγκοσλάβικης Μακεδονίας!
Ετσι δικαιολογούν το γιατί οι Σλαβομακεδόνες δεν έχουν καμιά σχέση με τους αρχαίους Μακεδόνες και κανένα δικαίωμα στην κληρονομιά που άφησαν.

Ακριβώς το αντίθετο υποστηρίζουν οι αστοί εθνικιστές της πρώην γιουγκοσλάβικης Μακεδονίας, χρησιμοποιώντας στο κράτος τους σύμβολα των αρχαίων Μακεδόνων βασιλιάδων, για να θεμελιώσουν ιστορικά τις επεκτατικές βλέψεις τους.
Οι μεγαλόσχημοι "επιστήμονες μας" παραβλέπουν σκόπιμα αυτό που ξέρει κάθε μαθητής Λυκείου. Οτι τα σύγχρονα έθνη και η εθνική συνείδηση άρχισαν να διαμορφώνονται παράλληλα με την ανάπτυξη της αστικής τάξης και των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής. Αυτή είναι η μόνη επιστημονική βάση από την οποία πρέπει να ξεκινά η προσέγγιση του εθνικού ζητήματος. 

Οτι το εθνικό ζήτημα είναι αντικείμενο της ιστορίας και της κοινωνιολογίας, ενώ η φυλετική καταγωγή, η συνέχεια από αρχαίους λαούς σε σύγχρονους είναι αντικείμενο άλλων επιστημών, όπως η εθνολογία, η λαογραφία κλπ., που πάντως δεν μπορούν να ερμηνεύσουν το σχηματισμό των σύγχρονων εθνών, που σχεδόν στο σύνολο τους προέρχονται από διαφορετικούς λαούς, από διαφορετικές εθνικές ομάδες και φυλές.
Είναι λοιπόν ευνόητο, ότι τα σλαβικά φύλα που άρχισαν να εγκαθίστανται στη Βαλκανική στην περίοδο της Βυζαντινής αυτοκρατορίας, από τον 6ο αιώνα μ.χ., και τα έθνη που προήλθαν απ' αυτά μερικούς αιώνες αργότερα δεν έχουν σχέση με τα φύλα που έζησαν στην ίδια περιοχή 2.000 χρόνια πριν. Το ίδιο ισχύει και για το σύγχρονο ελληνικό έθνος.

Το ζήτημα της φυλετικής συνέχειας από τους αρχαίους Ιωνες, Δωριείς, Μακεδόνες και άλλα ελληνικά φύλα, που ζούσαν πριν από περίπου 2.500 χρόνια στον ελλαδικό χώρο, απετέλεσε αντικείμενο μελέτης από εθνολόγους, λαογράφους και άλλους επιστήμονες, πολλοί από τους οποίους έκφρασαν και αντιτιθέμενες απόψεις. Κανένας σοβαρός επιστήμονας όμως (ακόμη και εκπρόσωποι του μεγαλοιδεατισμού) δεν αμφισβήτησε, ότι στη μακραίωνη πορεία διαμόρφωσης του νεοελληνικού έθνους η εθνική ταυτότητα του διαμορφώθηκε με τη φυλετική, πολιτιστική και οικονομική αλληλεπίδραση και επιμειξία με μια σειρά άλλα φύλα, τα οποία πέρασαν από την Ελλάδα σαν επιδρομείς και καταχτητές ή με τα οποία είχε στενές σχέσεις, όπως είναι οι Αλβανοί, οι Ρωμαίοι, οι Αραβες, οι Σλάβοι, οι Ενετοί, οι Τούρκοι. 

Οι αναδρομές και οι αναφορές στην αρχαία Μακεδονία και το Μ. Αλέξανδρο δεν μπορούν να ερμηνεύσουν ιστορικά φαινόμενα που εμφανίστηκαν 20 τουλάχιστον αιώνες αργότερα, αλλά εξυπηρετούν αποκλειστικά την εθνικιστική προπαγάνδα και των δυο πλευρών.

Οσο για τα σύμβολα και το πολιτιστικό παρελθόν, για τα οποία ερίζουν Αθήνα και Σκόπια, δεν αποτελούν κληρονομιά κανενός ξεχωριστού έθνους. Η πολιτιστική κληρονομιά της ελληνικής αρχαιότητας, όχι μόνο ο ήλιος της Βεργίνας, αλλά και ο Παρθενώνας και η αρχαιοελληνική φιλοσοφία και η τραγωδία και η αττική κωμωδία αποτελούν κληρονομιά όλης της ανθρωπότητας, η οποία άλλωστε και την χρησιμοποιεί ανεμπόδιστα. Εκτός πια κι αν οι αστοί "μας" φτάσουν να ζητήσουν... πνευματικά δικαιώματα για τις μεταφράσεις του Αριστοτέλη και του Αισχύλου, που στο εξωτερικό είναι πολύ περισσότερες και πολύ πιο πλήρεις απ' αυτές που υπάρχουν στην νεοελληνική γλώσσα.

Εδώ να παραθέσουμε ένα απόσπασμα από κείμενο του Πέτρου Γιώτη που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα "ΚΟΝΤΡΑ":

Ούτε το σύγχρονο μακεδονικό έθνος έλκει το γένος από τους αρχαίους Μακεδόνες, ούτε το σύγχρονο ελληνικό έθνος από τους αρχαίους Ελληνες. Το έθνος, ως κοινωνιολογική κατηγορία, ήταν άγνωστο στον αρχαίο δουλοκτητικό κόσμο, όπου άλλωστε κυριαρχούσε η πόλη-κράτος. Το έθνος είναι δημιούργημα της αγοράς, είναι δημιούργημα του καπιταλισμού, από τότε που αυτός άρχισε να γίνεται κυρίαρχο οικονομικό σύστημα στο πλαίσιο της αποσυντιθέμενης φεουδαρχίας. Οταν η αστική τάξη έγινε και πολιτικά κυρίαρχη, είχαμε την εμφάνιση του έθνους-κράτους. Το εθνικό ζήτημα είναι αντικείμενο της Ιστορίας και της Κοινωνιολογίας, ενώ η φυλετική καταγωγή, η συνέχεια δηλαδή από αρχαίους λαούς σε σύγχρονους, είναι αντικείμενο επιστημών, όπως η Εθνολογία, η Λαογραφία κ.ά. 

Με τον ίδιο τρόπο που οι «δικοί μας» εθνικιστές προσπαθούν να κρύψουν τη δημιουργία του ελληνικού έθνους από ελληνικά, αρβανίτικα, σλαβικά και βλάχικα φύλα (τα οποία ομογενοποιήθηκαν και εξελίχθηκαν σε έθνος στο πλαίσιο της οθωμανικής αυτοκρατορίας), ενεργούν και οι εθνικιστές της Μακεδονίας, χρησιμοποιώντας σύμβολα της αρχαίας μακεδονικής δυναστείας και αναφορές σε μια ιστορική εποχή που ως παράδοση δεν ανήκει ούτε στους νεοέλληνες ούτε στους νεομακεδόνες, αλλά σε ολόκληρη την ανθρωπότητα. 

Η αστική τάξη, όμως, έχει ανάγκη από έναν εθνικό μύθο, για να συγκροτεί την κυριαρχία της επί του έθνους και να διαιωνίζει την εκμετάλλευση της εργαζόμενης πλειοψηφίας του. Οσοι έζησαν την εθνικιστική φρενίτιδα των αρχών της δεκαετίας του ‘90, θα θυμούνται ασφαλώς κάποιους «σοβαρούς» πολιτικούς και άλλους δημοσιολογούντες της χώρας μας, που αποφαίνονταν με ύφος χιλίων ιστορικών, ότι οι κάτοικοι της σλαβικής Μακεδονίας είναι απόγονοι των… αρχαίων Δαρδάνων, εχθρών των αρχαίων Μακεδόνων, γι’ αυτό και η χώρα τους θα πρέπει να ονομαστεί… Δαρδανία! Για τέτοια επιστημονική γελοιότητα μιλάμε.

Είναι γνωστό ότι στο πλαίσιο του ρωμαϊκού, του βυζαντινού και του οθωμανικού κράτους ως Μακεδονία οριζόταν μια γεωγραφική περιοχή τα διοικητικά όρια της οποίας δεν ήταν σταθερά, αλλά αυξομειώνονταν ανάλογα με τις ανάγκες της κάθε αυτοκρατορίας. Στην περιφέρεια αυτή, όπως και στον ευρύτερο χώρο της Βαλκανικής, άρχισαν τον 6ο αιώνα οι εισβολές των ισχυρών σλαβικών φύλων, που κατέληξαν σε μαζική εγκατάστασή τους τον 7ο αιώνα, παρά τις προσπάθειες των Βυζαντινών αυτοκρατόρων να την αποτρέψουν. Από ένα από τα πρώτα σλαβικά φύλα, που είχε εγκατασταθεί στο Νότο της Βαλκανικής, προέκυψε βασικά το σλαβικό μακεδονικό έθνος. Ενα έθνος διακριτό από το σερβικό και το κροατικό, αλλά και το βουλγαρικό. Επ’ αυτού δεν χρειάζεται να επικαλεστούμε τη σλαβομακεδονική ιστοριογραφία. 

Μας αρκεί ένας συντηρητικός έλληνας ιστορικός, ο ακαδημαϊκός Διονύσιος Α. Ζακυθηνός, που στη μελέτη του «Οι Σλάβοι εν Ελλάδι, Συμβολαί εις την Ιστορίαν του Μεσαιωνικού Ελληνισμού» (έκδοση 1945) έγραφε:
««Διότι οι σλαβόφωνοι της δυτικής και βορείου Μακεδονίας, οι περιελθόντες εις την Ελλάδα και εις την Σερβίαν, ουδεμίαν σχέσιν έχουν προς τους Σέρβους ή τους Βουλγάρους, αλλ' είναι υπολείμματα των παλαιοτάτων μεταναστευτικών κινήσεων των Σλάβων, οι οποίαι συνετελέσθησαν πολύ προ της εμφανίσεως και της προς Νότον προωθήσεως και των Βουλγάρων και των Σέρβων. Καθ' όσον τουλάχιστον δυνάμεθα να κρίνωμεν εκ των τοπωνυμίων, υφίσταται άμεσος γλωσσική συγγένεια μεταξύ των σημερινών Μακεδονοσλάβων και των σλαβικών φύλων, τα οποία εγκατεστάθησαν κατά τους μέσους αιώνας εις την Ελλάδα. Ως και οι υπόλοιποι Σλάβοι, τα σημερινά μακεδονικά λείψανα ανήκοντα εις τον κλάδον του Αίμου, υπέστησαν την πολιτικήν και πολιτιστικήν επίδρασιν του Βυζαντίου, ησπάσθησαν την Χριστιανικήν Θρησκείαν και επί αιώνας ολόκληρους έζησαν εντός των κόλπων της αυτοκρατορίας και του Ελληνισμού. Η προσπάθεια προσαρτήσεώς των εις τους οργανωμένους κλάδους των βαλκανικών σλαβικών συγκροτημάτων διά της δημιουργίας τεχνητής εθνικής συνειδήσεως, υπήρξε συνέπεια ευρυτέρων και καθολικωτέρων πολιτικών κινήσεων εις την χερσόνησον του Αίμου κατά τους νεωτάτους χρόνους».

Σε απλά ελληνικά, ο συντηρητικός αστός παραδέχεται την ύπαρξη διακριτού σλαβομακεδονικού έθνους και μιλά, εμμέσως πλην σαφώς, για προσπάθεια βίαιου εκσερβισμού και εκβουλγαρισμού τους, αφήνοντας απέξω, για ευνόητους λόγους, τις προσπάθειες βίαιου εξελληνισμού. Αυτό ήταν το αποτέλεσμα πρώτο της ήττας της εθνικής (με έντονα κοινωνικά χαρακτηριστικά) επανάστασης του Ιλιντεν το 1903 (οι Μακεδόνες επαναστάτες κατεσφάγησαν από τα οθωμανικά στρατεύματα) και δεύτερο των βαλκανικών πολέμων του 1912-13, μετά τη λήξη των οποίων το σλαβομακεδονικό έθνος βρέθηκε διαμοιρασμένο μεταξύ Σερβίας (Μακεδονία του Βαρδάρη), Βουλγαρίας (Μακεδονία του Πιρίν) και Ελλάδας (Μακεδονία του Αιγαίου).

Για να κλείσουμε μ’ αυτό το κεφάλαιο, θα μνημονεύσουμε τον καθηγητή R.A. Reiss, που ορίστηκε το 1914 από την ελληνική κυβέρνηση να ερευνήσει από εθνογραφική άποψη τις νέες ελληνικές επαρχίες: «Αυτούς που εσείς αποκαλείτε βουλγαρόφωνους θα τους ονόμαζα καλύτερα απλώς Μακεδόνες. Δίνετε σ' αυτούς τους ανθρώπους το όνομα των βουλγαρόφωνων εξ αιτίας της γλώσσας τους που μοιάζει με τα βουλγαρικά. Είναι όμως αυτά βουλγαρικά, είναι η ίδια γλώσσα που μιλούν στη Σόφια; Οχι. Τα μακεδονικά μοιάζουν τόσο στα σερβικά, όσο και στα βουλγαρικά. [...] Οι έρευνές μου στην ελληνική και τη σερβική Μακεδονία μου έδειξαν ότι τα πραγματικά μακεδονικά είναι προϊόν όλων των διαδοχικών κατακτήσεων που υπέστη αυτή η χώρα. [...] Επαναλαμβάνω ότι η μεγάλη μάζα των κατοίκων παρέμεινε απλώς μακεδονική».

Αυτό το έθνος, λοιπόν, που βρέθηκε διαμοιρασμένο ως μειονότητα στα βασίλεια της Σερβίας, της Βουλγαρίας και της Ελλάδας, ζούσε με τον πόθο της εθνικής αποκατάστασης και υπέστη τα πάνδεινα.

Θα ολοκληρώσουμε την ανάρτησή μας παραθέτοντας  ένα κείμενο που έχει δημοσιευτεί στον «Ριζοσπάστη» σε δυο συνέχειες στις 24 και 25 Νοέμβρη του 1932.

Πρόκειται για ένα σημαντικό ντοκουμέντο, που παρουσιάζει καθαρά τις θέσεις των Ελλήνων κομμουνιστών του μεσοπολέμου, πάνω στο μακεδονικό ζήτημα. Θέσεις υποστήριξης του μακεδονικού εθνικού κινήματος, που οι κομμουνιστές της χώρας τις πλήρωσαν τότε με φυλακές και εξορίες. Οι νεώτεροι και μη γνωρίζοντες, μπορούν να συγκρίνουν την τότε κομμουνιστική-διεθνιστική γραμμή, του ΚΚΕ, με την  σημερινή του πολιτική.
_____________

Είναι γεγονός χωρίς αμφισβήτηση πως πάνω στη ζωή και την κατάσταση της μακεδονικής εθνότητας έχουν λίγα πράγματα γραφτεί ως τώρα. Σήμερα που το πράγμα αποχτά μια όλως ιδιαίτερη σημασία για μας και το κίνημά μας, μια έρευνα γενική ανάμεσα στους καταπιεσμένους Μακεδόνες είναι απαραίτητη. Θα δώσουμε όσο το δυνατό μια πιο συντομευμένη εικόνα της υπόθεσης μα πάντα με στοιχεία αρκετά.

Χωρίς άλλο δεν υπάρχει άλλος λαός απ' το μακεδονικό - μέσα στη Βαλκανική που να βασανίστηκε όσο αυτός. Πάνω από 50 χρόνια βρίσκεται κάτω από διαρκή διωγμό - εξόντωση. Στην αρχή ο βούρδουλας της τούρκικης εξουσίας, ύστερα της ελληνικής και βουλγάρικης. Απ' τη στιγμή που επενέβησαν η βουλγαρική, σερβική και ελληνική κεφαλαιοκρατία για να πάρουν υπό την "προστασία" τους τους Μακεδόνες, αρχίζει μια πιο τρανή συμφορά. Η εποχή των συμμοριτών, ανταρτών και κομιτατζήδων θα παραμείνει στην ιστορία σαν μια περίοδος άγριου πρωτοφανούς διωγμού της μακεδονικής μειονότητας.

Ολόκληρες δεκάδες ετών, έσφαζαν, έκαιαν, σκότωναν, ρήμαζαν σε βάρος του μακεδονικού λαού. Θα περάσουν χρόνια ακόμα πολλά κι ο Μακεδόνας θα μιλάει με τον μεγαλύτερο αποτροπιασμό για τη θηριωδία των Τσακαλάρωφ, των Καπετάν Ζάκηδων και Βάρδηδων. Ολόκληρα χωριά βάφηκαν με αίμα που έρευσε ποταμηδόν. Ήρθαν κατόπιν οι βαλκανικοί πόλεμοι. Ελληνική, βουλγάρικη και σέρβικη κεφαλαιοκρατία συναγωνίστηκαν ποια να καταπιέσει πιο πολύ, ν' αρπάξει, να εξοντώσει. Κι αυτά όλα εν ονόματι του "πατριωτισμού", της "απελευθέρωσης υπόδουλων αδελφών" και σε βάρος ενός λαού - της μακεδονικής εθνότητας - που ούτε βουλγάρικος, ούτε ελληνικός, ούτε σέρβικος είναι, παρά μακεδονικός.

Όσοι Μακεδόνες γλίτωσαν απ' τον παγκόσμιο και τους βαλκανικούς πολέμους μαζεύτηκαν ξανά στον τόπο τους για να ξαναχτίσουν τα χωριά τους. Όμως το μαρτύριό τους δεν τέλειωσε. Οι βούλγαροι κομιτατζήδες, όργανα πιστά της βουλγαρικής μπουρζουαζίας, συνεχίζουν την εξοντωτική δράση. Όπως επίσης οι φασίστες της Ε.Ε.Ε., όργανα πιστά της ελληνικής κεφαλαιοκρατίας, κάνουν την εμφάνισή τους για να παραμεγαλώσουν τα βάσανα του μακεδονικού λαού. Εδώ το πράγμα είναι φανερό. Η ελληνική, η βουλγαρική και σερβική κεφαλαιοκρατία, η κάθε μια χωριστά, προσπαθεί να πάρει κάτω απ' τη δική της καταπίεση και λήστεψη τη μακεδονική εθνότητα.

Μιλάνε λανθασμένα πολλές φορές για βουλγάρικη μειονότητα μέσα στην καπιταλιστική Ελλάδα ή για ελληνική μειονότητα μέσα στην επίσης καπιταλιστική Βουλγαρία. Δεν είναι σωστό. Στη Μακεδονία, τη βουλγαροκρατούμενη, την ελληνοκρατούμενη, τη σερβοκρατούμενη δεν υπάρχουν Έλληνες, ούτε Βούλγαροι, ούτε Σέρβοι. Υπάρχουν Μακεδόνες (φυσικά δεν μιλάμε για εκείνους που εγκαταστάθηκαν τελευταία στη Μακεδονία).

Αρκεί και μια απλή επίσκεψη στους κάμπους και τα βουνά της Μακεδονίας (Καστοριά, Φλώρινα) για να το νοιώσεις. Την απάντηση αυτή την παίρνεις ακόμα απ' τα ήθη και τα έθιμά τους, που δεν είναι καθόλου ελληνικά, ούτε βουλγαρικά, ούτε σερβικά. Φυσικά οι πολυετείς καταπιέσεις απ' τις τρεις κεφαλαιοκρατίες είχαν κάποια επίδραση πάνω στο μακεδονικό λαό, μα πάντα τον διακρίνεις. Τα ρούχα τους έχουν κάτι το ιδιαίτερο, η γλώσσα τους επίσης. Η σλαβική τους γλώσσα, μοιάζει με τη βουλγάρικη μα δεν είναι ίδια. Ξέροντας τη μακεδονική γλώσσα μπορείς οπωσδήποτε να συνεννοηθείς και με τους Σέρβους, όπως και με τους Βούλγαρους. Και τη γλώσσα αυτή τη μιλάνε και σήμερα ακόμη πάνω από 100 χιλιάδες σαν γλώσσα τους μητρική. Δεν ξέρουν άλλη. Έχουν τόσοι αιώνες περάσει από τότε που εγκαταστάθηκε το σλαβικό στοιχείο στη Μακεδονία και κανένας τους πια σήμερα δεν ξέρει τίποτα άλλο, παρά μονάχα πως στον τόπο αυτό γεννήθηκε και σε αυτόν θα πεθάνει. Και πως ούτε Έλληνας, ούτε Βούλγαρος, ούτε Σέρβος είναι. Φυσικά σε πολλές περιοχές της Μακεδονίας, τα τρία καπιταλιστικά κράτη έφαγαν τα λυσσακά τους και μπόρεσαν ως ένα σημείο με τη φωτιά και με το σίδερο να διαστρεβλώνουν την συνείδηση ενός μέρους του πληθυσμού.

Οι πιο πολλοί απ' τους Μακεδόνες βρίσκονται σήμερα στη Δυτική Μακεδονία, γύρω στη Φλώρινα, Έδεσσα, Βέρροια, Καστοριά. Προσέχοντας έστω και λίγο στις περιφέρειες αυτές θα βρεις ολόκληρα χωριά που πότε μιλούν βουλγαρική, πότε ελληνική. Δηλαδή βουλγαρικά και ελληνικά παραφθαρμένα. Αυτό μη σας ξενίζει. Δεν είναι η μητρική τους γλώσσα. Είναι αποτέλεσμα όπως το είπαμε κιόλας της καταπίεσης της βουλγάρικης και της ελληνικής μπουρζουαζίας σε διάφορες περιπτώσεις. Αυτό το διακρίνεις πολύ καλά όταν παρακολουθήσεις από κοντά τα σημερινά μέτρα της ελληνικής κυβέρνησης για τον εξελληνισμό του πληθυσμού. Αλλά γι' αυτό θα μιλήσουμε ιδιαίτερα.

Το πρώτο λοιπόν συμπέρασμα: Δεν έχουμε να κάνουμε με Έλληνες ή Βούλγαρους ή Σέρβους της Μακεδονίας, παρά με μακεδονικό λαό, με μακεδονική μειονότητα, που παρ' όλα τα χτυπήματα, παρ' όλες τις καταπιέσεις διατηρεί την οικονομική και εθνική της οντότητα, τον ιδιαίτερο πολιτισμό της. Έχει εν τοιαύτη περιπτώσει και εθνική συνείδηση ο μακεδονικός λαός; Το πράγμα είναι πολύ φανερό μα και αποδείχνεται και από ντοκουμέντα.

Ας έρθουμε πιο κοντά στα πράγματα. Ποια είναι η κατάσταση, η ζωή της μακεδονικής μειονότητας; Τρισάθλια. Από κάθε άποψη. Δεν θα μιλήσουμε για την οικονομική καταπίεση που είναι γνωστή, μολονότι κι αυτή είναι ακόμη φοβερότερη παρά σε άλλες περιοχές. Θα αναφέρουμε μόνο ορισμένα στοιχεία της πνευματικής και πολιτικής καταπίεσης για να δούνε οι εργαζόμενοι της Ελλάδας τι μαρτύρια τραβούν οι δύστυχοι Μακεδόνες.

Ας ξεκινήσουμε απ' το σχολείο. Λοιπόν: Απαγορεύεται στα παιδάκια, που υποχρεωτικά φοιτούν στο σχολείο για να μάθουν τα ελληνικά κλπ. να μιλάν τη μητρική τους, τη μακεδονική γλώσσα. Άμα συμβεί ένα τέτοιο, το παιδάκι κλείνεται απ' το δάσκαλο στο μπουντρούμι του σχολείου για μια μέρα και πολλές φορές για ένα εικοσιτετράωρο. Άμα συναντήσει στο δρόμο ο χωροφύλακας κάνα εργατόπαιδο που να μιλάει τη γλώσσα του το σαπίζει στο ξύλο. Το ίδιο γίνεται και σε βάρος των ηλικιωμένων. Για απόδειξη τούτο το χαρακτηριστικό γεγονός: Στο Νεστράμι της Καστοριάς ο αστυνόμος απείλησε με ξύλο τον ίδιο το δάσκαλο γιατί μιλούσε μακεδονικά μ' ένα αγρότη. Ο επιθεωρητής των σχολείων της περιφερείας έχει στείλει μυστικές εγκυκλίους και συνιστά να παρθούν αυστηρότερα μέτρα, κυρίως δε στους μαθητές των πατεράδων που έχουν εθνικοεπαναστατικές ιδέες.

Όμως εκεί που η καταπίεση έχει φτάσει στο απροχώρητο είναι τα χωριά της Φλώρινας και τα Κορέστια. Οι μαθητές των σχολείων καλούνται κάθε μέρα σ' ανάκριση για να τα κάνουν να "ομολογήσουν" αν και πότε δέχτηκαν οι πατεράδες τους οπλισμένους ανθρώπους στο σπίτι τους, ποια γλώσσα μιλούν κλπ. κλπ. Τους υποχρεώνουν μάλιστα όλους τους εργαζόμενους να μιλάν ελληνικά και στα σπίτια τους για να τους εξελληνίσουν. Σημειωτέον πως ούτε μια γυναίκα ξέρει ελληνικά. Ο νομάρχης Μπάλκος, ένας απ' τους αιμοβορώτερους ανθρώπους, πρώην οπλαρχηγός, καλεί ταχτικά τους δασκάλους για να μαθαίνει την κίνηση στα χωριά και να τους δίνει διάφορες συμβουλές για την εθνική τους αποστολή, για την ωμότερη καταπίεση των Μακεδόνων.

Φυσικά δεν φτάνει ο χώρος του "Ρίζου" για να επεκταθούμε σε σωρεία άλλων γεγονότων. Περιοριζόμαστε μόνο να πούμε πως όταν στα παλιά βασίλευαν στην ελληνοκρατούμενη σημερινή Μακεδονία οι συμμορίτες, οι αντάρτες και οι κομιτατζήδες, οι χωριάτες για να γλιτώσουν τη ζωή τους αναγκάζονταν ν' "αλλάζουν" φρόνημα κάθε 24ωρο. Στον κομιτατζή έκαναν το Βούλγαρο, στον αντάρτη τον Έλληνα. Σήμερα είναι υποχρεωμένοι να δηλώνουν κάθε ώρα τη "γνησιότητα" των "ελληνικών τους αισθημάτων". Αλλιώς ο βούρδουλας, που δεν έχει αποστρατευθεί, μπαίνει σε ενέργεια. Όμως το κακό δεν σταματάει μέχρις εδώ. Ο βούρδουλας της εξουσίας της ελληνικής κεφαλαιοκρατίας συνοδεύεται με τη βοήθεια των πλούσιων Μακεδόνων. Δεν είναι αρκετό να "ορκιστείς" στην ...ελληνική πίστη. Πρέπει αυτό να βεβαιωθεί κι απ' τον πλούσιο Μακεδόνα.

Εδώ αρχίζει κοντά στ' άλλα και το φανερό πλιατσικολόγημα. Απαράλλαχτα όπως γινότανε και στην εποχή των ανταρτών. Εκβιασμοί, απειλές, ληστείες. Δεν αρκούν οι φόροι οι κρατικοί και κοινοτικοί. Δεν αρκούν οι προσωπικές εργασίες, ούτε η εκμετάλλευση στο μεροκάματο, ούτε η ιδιαίτερη πολιτική και πνευματική καταπίεση. Και προστίθεται και το πλιατσικολόγημα απ' τους πλούσιους. Γνωρίσαμε ένα γέρο αγρότη απ' το χωριό Γκορνίτσοβο. Αυτός ο Μακεδόνας αφηγήθηκε μια χαρακτηριστική ιστορία: Ένας χωριανός του, που τώρα είναι έμπορας στο Σόροβιτς, του πήρε στα 1925 60 λίρες για να "βεβαιώσει" στη διοίκηση χωροφυλακής πως είναι ...Έλληνας. Ο ίδιος αυτός - ο πλούσιος συγχωριανός του, ο τώρα βέρος "Έλλην πατριώτης" - στο "μακεδονικό αγώνα" ήταν πληροφοριοδότης των κομιτατζήδων. Μάλιστα τον μικρότερό του αδελφό τον βάφτισε ο κομιτατζής βοεβόδας Τάνεφ. Οι πλούσιοι Μακεδόνες στα χωριά τους είναι χαφιέδες της ελληνικής αστυνομίας. Όπως άλλοτε ήσαν της Βουλγαρίας. Την εθνικότητά τους την αλλάζουν σαν το πουκάμισό τους, ανάλογα με τα οικονομικά τους συμφέροντα. Και μόνο ο εργαζόμενος μακεδονικός λαός, παρά τις στερήσεις, παρά τους εξοντωτικούς διωγμούς, κρατάει η μακεδονική του εθνικότητα.

Τα καθάρματα της Ε.Ε.Ε. Να ο τρόμος των φτωχών Μακεδόνων σήμερα. Είναι αυτοί που άλλοτε ήταν αντάρτες και τώρα στελέχη στα Ε.Ε.Ε και τον "Παύλο Μελά". Δεν είναι υπερβολή αν πούμε πως τους τρομάζουν πιότερο ακόμα κι απ' την αστυνομία. Τόση είναι η καταπίεση που εξασκούν. Πέρσι π.χ. στη μέση της αγοράς της Φλώρινας, μπροστά στα μάτια του αστυνόμου, ο τριοεψιλότης Καπετάν Βαγγέλης είχε σπάσει στο ξύλο έναν αγρότη γιατί μιλούσε μακεδονικά.
Στο Βάμπελι της Καστοριάς δάρθηκαν μέχρις αιμοπτυσίας κι ύστερα καταδικάστηκαν και σε φυλάκιση δέκα νέοι γιατί τραγουδούσαν στη γλώσσα τους. Το ίδιο έγινε και στο χωριό Απόσκεπο που οι χωριάτες γιόρτασαν την πρωτομαγιά με εθνικοεπαναστατικά τραγούδια και με τον ύμνο της Διεθνούς, μεταφρασμένο στη μακεδονική. Όπου υπάρχει αστυνομία, απαγορεύεται να γυρνούν ύστερα απ' τις 9 το βράδυ πολλοί μαζί. Και δεν είναι ασυνήθη τα πρόστιμα και το ξύλο για παράβαση αυτής της διάταξης.

Έπειτα τι να πούμε για την καταπίεση που επηκολούθησε μετά το φόνο του εθνικιστή χαφιέ Τσαντέφσκυ; Δεν βρίσκει κανείς λόγια να την περιγράψει. Πριν ακόμα συλληφθούν οι εθνικοεπαναστάτες Μάνωφ, Πέτσκωφ και Μπαλάσκα - που τους τουφέκισαν αργότερα - ολόκαρες μέρες ο βούρδουλας και το σπιρούνι χοροπηδούσαν στα κορμιά εκατοντάδων Μακεδόνων ως υπόπτων.
Όλα αυτά έχουν δημιουργήσει μια κατάσταση τρομερή στη Μακεδονία. Ο εργαζόμενος Μακεδόνας σε βλέπει και τρομάζει. Και στους τοίχους ακόμα τους φοβάται μη μιλήσουν, μην τον καταδώσουν πως μίλησε μακεδονικά κλπ. κλπ.

Και φυσικά αυτά τα βασανιστήρια δεν τα υφίστανται μονάχα οι Μακεδόνες που ζουν κάτω απ' την εξουσία της ελληνικής μπουρζουαζίας. Τα ίδια περνούν κι οι Μακεδόνες που ζουν στις βουλγαροκρατούμενες και σερβοκρατούμενες περιοχές. Η βουλγαρική κυβέρνηση του λεγόμενου σλαβικού συνασπισμού - μαζί και οι αγροτοφασίστες - με τη βοήθεια της Ο.Ρ.Ι.Μ., της οργάνωσης των κομιτατζήδων, βασανίζει κυριολεκτικά τους φτωχούς Μακεδόνες. Παραδείγματα: Στις περιφέρειες Πετριτσίου και Νευροκοπίου δεν υπάρχουν ούτε ίχνη "ελευθεριών". Παντού εδώ κυβερνούν οι κομιτατζήδες. Έχουν επιβληθεί επί πλέον στη ράχη της φτωχολογιάς και οι "μαύροι" λεγόμενοι φόροι. Τα στελέχη των κομιτατζήδων εδώ είναι ανώτεροι υπάλληλοι και διευθυντές των καπνικών εταιριών κλπ. Κάθε διαμαρτυρία κατά της καταπίεσης πνίγεται στο αίμα. Αφού φανταστείτε, σε πληθυσμό 180 χιλιάδες δολοφονήθηκαν δύο χιλιάδες Μακεδόνες μέσα σε εννέα μόνο χρόνια. Εργάτες και αγρότες των άλλων περιφερειών που κρίνονται "επικίνδυνοι" στέλνονται στο Πετρίτσι, όπου οι ορδές του αρχικομιτατζή Μιχαήλωφ τους καθιστούν "ακίνδυνους" - δολοφονώντας τους ακόμα.

Μόλις τον περασμένο μήνα πάνω από 300 άτομα εγκατέλειψαν το Νευροκόπι - σπίτια χωράφια κλπ. - κι' έφυγαν σ' άλλες περιφέρειες για να γλιτώσουν απ' τους κομιτατζήδες, που τους έθεσαν εκτός νόμου.
Κι η φασιστική μπότα του βασιλιά Αλέξανδρου της Σερβίας δεν πάει πίσω. Από τότε που εγκαθιδρύθηκε η ανοιχτή φασιστική δικτατορία δολοφονήθηκαν 1.500 Μακεδόνες, καταδικάστηκαν 3.400 σε διάφορες βαριές ποινές καταναγκαστικών έργων και πολλές χιλιάδες πέρασαν κατά περιόδους απ' τις φυλακές.

Να μια ωχρή, ωχρότατη εικόνα των μαρτυριών που τραβάει η μακεδονική εθνότητα, είτε βρίσκεται στα νύχια της ελληνικής κεφαλαιοκρατικής, είτε της σερβικής, είτε της βουλγαρικής. Το βέβαιο είναι πως η κάθε μία συναγωνίζεται την άλλη στην καταπίεση σε βάρος των φτωχών Μακεδόνων για τους εκμεταλλευτικούς της σκοπούς.

Bίντεο

 
Copyright © ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ
Powered by Blogger