Νεοτερα

Σαν σήμερα το 2011 έφυγε απ’ την ζωή μια εμβληματική μορφή της Εθνικής μας Αντίστασης. Ο Λάκης Σάντας. Αφιέρωμα.

Από ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ , Σάββατο, 30 Απριλίου 2016 | 4:07 μ.μ.

Σαν σήμερα το 2011 έφυγε απ’ την ζωή μια εμβληματική μορφή της Εθνικής μας Αντίστασης. Ο Λάκης Σάντας. Ο άνθρωπος που μαζί με τον Μανώλη Γλέζο κατέβασαν τη Γερμανική σημαία από την Ακρόπολη στις 31 Μάη του 1941. Το μπλογκ μας κάνει ένα μικρό αφιέρωμα σ’ αυτόν τον ήρωα που η ανταμοιβή του από το μετεμφυλιακό κράτος ήταν φυλακές και εξορίες, όπως και οι υπόλοιποι αγωνιστές της Εθνικής μας αντίστασης.

Το κομμάτιασμα της χιτλερικής σημαίας κατατάραξε τους χιτλερικούς κατακτητές και τους συνεργάτες τους.
Στις 31 Μάη 1941 η γερμανική Κομαντατούρ εξέδωσε την παρακάτω ανακοίνωση:
«Κατά τη νύκτα της 30ης προς την 31η Μαΐου υπεξηρέθη η επί της Ακροπόλεως κυματίζουσα γερμανική πολεμική σημαία παρ' αγνώστων δραστών. Διενεργούνται αυστηραί ανακρίσεις. Οι ένοχοι και οι συνεργοί αυτών θα τιμωρηθώσι διά της ποινής του θανάτου».

Ας αφήσουμε όμως τον ίδιο τον Λάκη Σάντα να μας αφηγηθεί ένα μέρος από την ιστορία του (Το κείμενο είναι από τα αρχεία του Ηλία Πετρόπουλου. Αλλάξαμε μόνο τον τονισμό και την ορθογραφία):

Όταν το Μέτωπο της Μακεδονίας έσπασε και η Μπότα των Ναζὶ κατέβαινε και μας πλάκωνε στο στήθος, ἡ πρώτη μου σκέψη ήταν να φύγω με τα υποχωρούντα στρατεύματα για την Αίγυπτο για να συνεχίσω εκεί τον πόλεμο. Λογάριασα όμως χωρίς τα Στούκας τα οποία δεν άφησαν ούτε καρυδότσουφλο στον Σαρωνικό Κόλπο. Κι έτσι ανάμεσα στις φλόγες και στις βόμβες των Στούκας είδα να βυθίζονται οι ελπίδες μου για την Αίγυπτο κι έμεινα.

Μπήκαν στην Αθήνα μας μια Κυριακή κι έστησαν αμέσως την πολεμική τους σημαία σ’ έναν ψηλό κοντό πάνω στα Αθάνατα Μάρμαρα της Ακρόπολης.

Άπειρα μάτια Ελληνικά δάκρυσαν το πρωινό εκείνο, βλέποντας το σύμβολο των Ούννων να λερώνει το μοναδικό μνημείο του πολιτισμού ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ

Το Σύνταγμα της Καισαριανής

Από ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ , Παρασκευή, 29 Απριλίου 2016 | 11:00 μ.μ.

Πηγή: Μάριος Διονέλλης – «Δρόμος της Αριστεράς»

Τώρα που μιλάς με τον Τουσκ και τον Γιούνκερ και τη Μέρκελ και τα φέρνετε βόλτα για 3ο και 4ο και δεν ξέρω πόσα άλλα μνημόνια, δεν ξέρω αν σου μένει χρόνος να περάσεις από την Καισαριανή.
Πήγαινε εκεί στους νεκρούς του αγώνα να πεις τα νέα. Να πεις πως το «είμαστε κάθε λέξη του Συντάγματος» έγινε «Το Σύνταγμα δεν το επιτρέπει, αλλά θα βρούμε λύσεις».

Πήγαινε να τους πεις πως δε θα το λένε «προληπτικό μνημόνιο» αλλά «μηχανισμό αυτόματης προσαρμογής» ή όπως αλλιώς σκεφτείς να το βαφτίσεις.

Πήγαινε σε αυτούς που άφηνες γαρύφαλλα να τους πεις ότι αυξάνεις  κι άλλο τον ΦΠΑ για τους φτωχούς, πως έχεις βάλει τον Πιτσιόρλα να ξεπουλήσει ό,τι μπορεί ακόμα να πουληθεί και πως ο Ευκλείδης, ο Σκουρλέτης και οι άλλοι συνωστίζονται στα σκαλιά του Χίλτον για να μας αποδείξουν πως άλλαξαν τα πράγματα αφού δεν πάει πια η Τρόικα στα υπουργεία.

Πήγαινε να τους ρωτήσεις αν προβλέπονται όλα αυτά από το Σύνταγμα. Όχι του Ντάισελμπλουμ το Σύνταγμα, που όλο και κάποιο παραθυράκι θα του αφήσει να τρυπώσει. Το άλλο το «Σύνταγμα». Της Καισαριανής, της καρδιάς των ανθρώπων που σε βλέπουν ακόμα να τα κάνεις όλα αυτά στο όνομα της Αριστεράς.  

Σχεδόν αντάρτικο πόλεων στο Παρίσι (Βίντεο)

Βλέπεις το βίντεο με την ανταπόκριση που έστειλε από την Γαλλία η Μαρία Δεναξά για το Mega και σε πιάνει κατάθλιψη.
«Γίνεται χαμός στο Παρίσι. Σχεδόν αντάρτικο πόλεων στο περιθώριο διαδηλώσεων κατά της εργασιακής μεταρρύθμισης» μας γράφει η ίδια στο twitter, συμπληρώνοντας ότι συγκρούσεις γίνονται και σε άλλες πόλεις σε Λυών, Νάντη, Ρεν.

Παρακολουθείς τις άγριες οδομαχίες μεταξύ διαδηλωτών και δυνάμεων καταστολής και φτάνεις στο σημείο να αναρωτιέσαι αν όντως ισχύει η θεωρία Λιακόπουλου. «Οτι μας ραντίζουν» δηλαδή. Πώς διαφορετικά να εξηγηθεί η αδράνεια και μοιρολατρία μας στον Γολγοθά που ανεβαίνουμε εδώ και χρόνια χωρίς την ελπίδα ... ανάστασης;

Μας «σούβλισαν» όλα τα εργατικά μας δικαιώματα, κατακρεούργησαν κάθε δυνατότητα αξιοπρεπούς διαβίωσης, τσεκούρωσαν ανελέητα μισθούς και συντάξεις, κατεδάφισαν κάθε ίχνος κοινωνικού κράτους κι εμείς ….  Δειλοί, μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα, προσμένουμε, ίσως, κάποιο θάμα, που λέει κι ο ποιητής.

Η αλληλεγγύη στην κατάληψη του CITY PLAZA και ο νεοφιλελεύθερος οχετός

Καθημερινά πληθαίνουν οι κινήσεις αλληλεγγύης από συλλογικότητες και άτομα στους πρόσφυγες και τους συμπαραστάτες τους στο CITY PLAZA.
Χαρακτηριστικό είναι το κείμενο του Νίκου Χαραλαμπόπουλου, μέλους της Αντιπολεμικής Διεθνιστικής Κίνησης,  καθώς και της «Κίνησης Απελάστε τον Ρατσισμό», η οποία εκτός ότι δηλώνει την αμέριστη υποστήριξη της στην «κατάληψη στέγη σε ένα ξενοδοχείο που αραχνιάζει τα τελευταία έξι χρόνια» σε ανακοίνωσή της κάνει και μια επισήμανση που δεν πρέπει να περάσει απαρατήρητη: «Ένας ακροδεξιός και νεοφιλελεύθερος οχετός, με λαγό το Πρώτο Θέμα και συνεπικούρηση Τζήμερων και μεγάλων ΜΜΕ επιχειρεί να στοχοποιήσει και να απομονώσει την Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης στους Οικονομικούς και Πολιτικούς πρόσφυγες που εδώ και λίγες μέρες έχει προχωρήσει στην κατάληψη του ξενοδοχείου CITYPLAZA στεγάζοντας δεκάδες οικογένειες προσφύγων».

Το τονίζουμε αυτό γιατί ένα δημοσιοκαφρικό σούρλεγο που παριστάνει την δημοσιολόγο σε φιλοσυριζέικη ιστοσελίδα είχε το θράσος να μας στείλει ηλεκτρονικό μήνυμα και να «απαιτήσει» να ζητήσουμε συγνώμη «από τον άνθρωπο που κανιβαλίσατε πριν», εννοώντας την ιδιοκτήτρια του ξενοδοχείου.
Φυσικά εμείς σε καμιά περίπτωση δεν έχουμε κάνει κάτι τέτοιο γι’ αυτό μείναμε με μια απορία εκτός του ότι δεν μπορεί να αντιληφθούμε από ποια ανάρτησή μας έβγαλε αυτό το συμπέρασμα: Η τύπισσα που αυτοχαρακτηρίζεται στο μήνυμα της «ακτιβίστρια που επί χρόνια δουλεύει εθελοντικά» εκτελεί διατεταγμένη υπηρεσία ή η ιδεοληψία της την οδηγεί σε επικίνδυνους ατραπούς;
 Αν χρειαστεί θα επανέλθουμε σ’ αυτή την θλιβερή περίπτωση.

Ολοκληρώνουμε με ένα κειμενάκι του Μάριου Λώλου που αλιεύσαμε από το f/b

Τι είδα στο City Plaza. 

Είδα 211 ταλαιπωρημένους ανθρώπους με την αγωνία ζωγραφισμένη στα πρόσωπά τους να έχουν βρει καταφύγιο . 
Είδα 107 παιδιά, να χαμογελούν και πάλι και το μόνο που να τα νοιάζει είναι να μην κλείσει ο παιδότοπος. 
Είδα αλληλέγγυους να προσπαθούν να καλύψουν όλες τις ανάγκες των προσφύγων , να καθαρίζουν, να μαγειρεύουν όλοι μαζί. 
Είδα μια πολυπολιτισμική πολυκατοικία που θα μπορούσε να δείχνει το δρόμο για αυτό που θέλουμε, το δρόμο της αλληλεγγύης και της συνύπαρξης 

Αν αυτός είναι "φωτισμένος ιεράρχης" ο σκοταδιστής ποιός είναι;

Του Γ. Γ.

 Δεν μας έχουν συνηθίσει εφημερίδες της Αριστεράς να παίρνουν συνεντεύξεις από δεσποτάδες και μάλιστα όχι απλώς να μιλούν με θερμά λόγια  γι’ αυτούς αλλά να κάνουν και εντελώς ανιστόρητες τοποθετήσεις. Και αναφερόμαστε στο σημερινό φύλο του «Δρόμου της Αριστεράς».
Παίρνει σήμερα συνέντευξη –και μάλιστα επιλέγοντας πολυτονική γραμματοσειρά- από τον δεσπότη Σισανίου και Σιατίστης Παύλο και ο συντάκτης του δημοσιεύματος –Τριαντάφυλλος Σερμέτης- δεν αρκείται να χαρακτηρίζει τον αρχιρασοφόρο «φωτισμένο ιεράρχη» ο οποίος εκφράζει «εμπεριστατωμένες απόψεις και συγκροτημένο λόγο».  Προχωράει και σε ένα «βαθυστόχαστο» συμπέρασμα. Εκτιμάει ότι ο συγκεκριμένος δεσπότης  «αναδεικνύει τη δυνατότητα που υπάρχει στην χώρα, μέσα από την Ορθόδοξη παράδοση και τον δυναμικό χριστιανικό λόγο, να δοθεί λύση στο αδιέξοδο της πατρίδας μας».
Μόνο ο Παπαθεμελής, άντε και ο Καζάκης, θα μπορούσε να κάνει αυτές τις διαπιστώσεις.

Τι είδους «φωτισμένες» αντιλήψεις είναι αυτές που θέλουν τον λαό μας υπεύθυνο για την καπιταλιστική βαρβαρότητα που βιώνει –σύμφωνα με τον παπά «Η κατανάλωση, το βόλεμα, ο ατομικισμός, το ρουσφέτι, η μετατροπή από υπεύθυνο πολίτη σε κομματικό εγκάθετο είναι μερικές από τις μεγάλες ευθύνες του λαού μας»- μόνο ο συντάκτης του δημοσιεύματος γνωρίζει.

Το σόι προοδευτικές αντιλήψεις είναι αυτές που ζητάνε «από την Πολιτεία» να αντιμετωπίσει «τους πράκτορες και ανθρώπους με διατεταγμένη αποστολή που κρύβονται πίσω από τους αληθινούς πρόσφυγες», εμείς δεν μπορεί να αντιληφθούμε.Ακριβώς τα ίδια λένε και οι ακροδεξιοί.

Και συνεχίζει το κήρυγμα του ο «ποιμένας»: «Είναι ευθύνη της Πολιτείας να διακριβώσει τα παιχνίδια που παίζονται με το Προσφυγικό, ποιοι τα παίζουν και τι στόχους έχουν. Ποιοι είναι οι περίφημοι "αλληλέγγυοι" που έχουν στόχο να δημιουργήσουν συρράξεις και ποιοι είναι αυτοί που έχουν επάγγελμα "εθελοντής" για να τους ξεχωρίσουμε από τους αληθινούς εθελοντές».
Μέσα στην χριστιανική αγάπη τα τροπάρια του δηλαδή. Δεν χρειάζεται να σας πούμε σε τί είδους ιστοσελίδες συναντάμε ακριβώς τις ίδιες διαπιστώσεις.

Και φυσικά ο «φωτισμένος» δεσπότης έχει έτοιμο και το σχετικό τροπάριο για το πώς θα βγούμε απ’ την κρίση: «Η διέξοδος θα μπορούσε να έχει επιτευχθεί αν αντί να δεχόμαστε μνημόνια είχαμε αποφασίσει να γονατίσουμε όλοι μαζί, να μοιραστούμε αυτά που έχουμε, να δουλέψουμε για να παράγουμε περισσότερα. Η έξοδος είναι υπόθεση όλου του λαού που βασική προϋπόθεση έχει την ενότητα και ο μόνος παράγοντας ενότητας σήμερα είναι η Εκκλησία μας που ενώνει και στηρίζει».

Αν αυτοί είναι οι "φωτισμένοι ιεράρχες" κατά τον συντάκτη του «Δρόμου», οι σκοταδιστές ποιοι είναι;

Πολύ θα θέλαμε να ξέραμε τι θα απαντούσε σ’ αυτό τον δεσπότη ο θρυλικός Λευκαδίτης κομμουνιστής παπα-Στάθης Κτενάς. Επειδή αυτό δεν το γνωρίζουμε αφήνουμε τον Κ. Βάρναλη να εκφράσει τον "σεβασμό" του σ' αυτόν τον αρχιρασοφόρο και τους ομοίους του:


Η πρωτοπόρα γερμανίδα γλύπτρια και χαράκτρια Καίτε Κόλλβιτς (1867-1945)

Θεωρείται μια από τις σημαντικότερες γερμανίδες γλύπτριες και χαράκτριες του 19ου-20ού αιώνα.   

 

Η Käthe Kollwitz / Καίτε Κόλλβιτς (1867-1945), με τα μνημειώδη και διαχρονικά αντιπολεμικά έργα της, τις προσωπογραφίες και τις αυτοπροσωπογραφίες της, αποτύπωσε με συγκλονιστικό τρόπο τα θύματα της καταπίεσης, του πολέμου, της φτώχιας, της εκμετάλλευσης, και γενικότερα τις συνθήκες ζωής της εργατικής τάξης αλλά και της ζωής απλών, καθημερινών γυναικών.

 

 

Η οικογένεια Σμιτ το 1880

 

Γεννήθηκε στο Καίνιγκσμπερκ της Ανατολικής Πρωσίας (τώρα Καλίνινγκραντ, Ρωσία) στις 8 Ιουλίου 1867. Η Κόλλβιτς ήταν κόρη του αρχιτέκτονα Καρλ και της Κατερίνας Σμιτ. Τα πρώτα μαθήματα τέχνης τα πήρε δίπλα στον Ρούντολφ Μάγερ (1845-1905), στο Κόνιγκσμπεργκ, το 1881. Συνέχισε τις σπουδές της το 1885 στη Σχολή Καλών Τεχνών Θηλέων στο Βερολίνο, κοντά στον Στάουφφερ-Μπερν, και το 1888 στο Μόναχο, με τον Λούντβιχ Χέρτεριχ.

 

 

Επηρεασμένη από τα χαρακτικά του Μαξ Κλίνγκερ, διάσημου ζωγράφου, χαράκτη και γλύπτη, αφοσιώθηκε στη χαρακτική, εγκαταλείποντας τη ζωγραφική μετά το 1890, περίοδος κατά την οποία παρήγαγε και τα πρώτα χαρακτικά, αλλά και τις πρώτες λιθογραφίες και, αργότερα, ξυλογραφίες της.

 

Η τάξη γυναικών του Λούντβιχ Χέρτεριχ στα 1889-1890

 

Το 1881 παντρεύτηκε τον γιατρό Καρλ Κόλλβιτς και μετακόμισε σε μια εργατική περιοχή του βόρειου Βερολίνου, στην οδό Βάισσενμπούργκερ (σήμερα οδός Καίτε Κόλλβιτς).

Την περίοδο αυτή η Καίτε ανέπτυξε έντονη κοινωνική συνείδηση. Το μαύρο όπως και το άσπρο χρώμα διεισδύουν στα έργα της, αντικατοπτρίζοντας την καταπίεση, αλλά παράλληλα και έναν εξεγερτικό χαρακτήρα. Η πρώτη της επιτυχία δεν άργησε να έρθει, με το χαρτοφυλάκιο των  χαρακτικών «Εξέγερση Υφαντές»

 

 

Τον Μάιο του 1892 η Καίτε έφερε στον κόσμο το πρώτο της παιδί, έναν γιο, που τον ονόμασε Χανς. Σύντομα άρχισε να χρησιμοποιεί το γιο της ως μοντέλο, στον οποίο και αφιέρωσε δεκαοχτώ έργα της.

 

 

Το 1893 πήρε μέρος σε ομαδική έκθεση καλλιτεχνών του Βερολίνου, ενώ ένας κορυφαίος κριτικός τέχνης παραπονέθηκε ότι οι διοργανωτές είχαν επιτρέψει σε μια γυναίκα να εκθέσει έργα. Ωστόσο ένας άλλος κριτικός γράφει: «Μόνο σεβασμό για ένα σπουδαίο ταλέντο μιας νεαρής γυναίκας που ξεχωρίζει και ελαφρά τη καρδία δεν μπορεί κανείς να την απορρίψει, γιατί έχει σίγουρα πλούσιο καλλιτεχνικό μέλλον. Η κυρία Καίτε αντιλαμβάνεται τη φύση άμεσα και έντονα, με σαφείς καλοσχηματισμένες γραμμές. Προσελκύεται στο ασυνήθιστο φως και στις βαθιές αποχρώσεις του χρώματος. Η ικανότητά της είναι η επίδειξη μιας πρωτοπόρας τέχνης».

Την ίδια περίοδο ξεκινά να δουλεύει μια σειρά χαρακτικών επηρεασμένη από το «Ζερμινάλ» του Εμίλ Ζολά την οποία όμως και σταματά αργότερα όταν αποφασίζει να ξεκινήσει τους «Υφαντές».

 

 

Ο Φεβρουάριος του 1893 βρίσκει την Καίτε να παρακολουθεί την πρεμιέρα της παράστασης «DieWeber» (Οι Υφαντές), ενός δυναμικού έργου που απεικονίζει την εξέγερση των σιλεσιανών υφαντουργών, του 1844, του νομπελίστα συγγραφέα Γκέρχαρτ Γιόχαν Ρόμπερτ Χάουπτμαν. Το έργο πραγματεύεται πραγματικά ιστορικά γεγονότα, καθώς τον Ιούνιο του 1844 σημειώθηκαν ταραχές και εξεγέρσεις στην πρωσική επαρχία της Σιλεσίας κατά τη διάρκεια μιας βαθιάς οικονομικής ύφεσης. Μεγάλος αριθμός υφαντουργών επιτέθηκε σε αποθήκες και κατέστρεψε τα νέα μηχανήματα που χρησιμοποιούνταν στη βιομηχανία. Ο πρωσικός στρατός, στην προσπάθειά του να αποκαταστήσει την τάξη, βάζει φωτιά στο πλήθος, σκοτώνοντας έντεκα ανθρώπους και τραυματίζοντας πολλούς. Οι ηγέτες των υφαντών συνελήφθησαν, μαστιγώθηκαν και φυλακίστηκαν, ενώ για το γεγονός ο Καρλ Μαρξ γράφει ότι η «εξέγερση σηματοδότησε τη γέννηση του κινήματος των γερμανών εργαζομένων». Παρά την απαγόρευση της αστυνομίας του Βερολίνου, το έργο ανεβαίνει και σημειώνει μεγάλη επιτυχία. «Η παράσταση ήταν ένα ορόσημο στη δουλειά μου» δηλώνει αργότερα η Καίτε, και δημιουργεί μια ολόκληρη συλλογή έργων υπό τον τίτλο «Η εξέγερση των υφαντών». Ένας από τους πιο σημαντικούς γερμανούς καλλιτέχνες, ο Άντολφ Μένζελ ήταν τόσο εντυπωσιασμένος από το έργο της, ώστε πρότεινε ως μέλος της κριτικής επιτροπής να της απονεμηθεί το Χρυσό Μετάλλιο, ωστόσο ο Γουλιέλμος Β΄, που αποδοκίμαζε τις σοσιαλιστικές της συμπάθειες, άσκησε βέτο στην υποψηφιότητά της.

 


Το επόμενο έτος «Η εξέγερση των υφαντών» εκτέθηκε στο Μουσείο της Δρέσδης, ενώ η διευθύντρια του Μουσείου πρότεινε στον βασιλιά της Σαξονίας να της απονεμηθεί το χρυσό μετάλλιο. Ο μονάρχης συμφώνησε, και το 1899 της απένειμε ο ίδιος το βραβείο. Η ίδια έγραφε στο ημερολόγιό της: «Από τότε… εγώ μετρήθηκα μεταξύ των κύριων καλλιτεχνών της χώρας». Από την εφηβική της ηλικία κρατούσε ημερολόγιο και απαντούσε στην αλληλογραφία της, ενώ τα κείμενα που διασώθηκαν τα εξέδωσε μετά τον πόλεμο ο γιος της, Χανς Κόλλβιτς.

Το 1896 γεννάει και τον δεύτερο της γιο της, τον Πέτερ (σε ηλικία 18 ετών έχασε τη ζωή του στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, μια τραγωδία που έμελλε να απεικονίζει στα έργα της, ως μοτίβο του πένθους για τον αδικοχαμένο της γιο, ώς τη χρονιά του θανάτου της).

 

Η Καίτε Κόλλβιτς σε φωτογραφία με τα δύο παιδιά της το 1909


Το καλοκαίρι του 1896 ο πατέρας της, Καρλ Σμιτ, ασθενεί βαριά και η Καίτε τού αφιερώνει ένα έργο για τα εβδομηκοστό έτος της ηλικίας του. «Ήταν ενθουσιασμένος Θυμάμαι ακόμη πως έτρεξε μέσα από το σπίτι καλώντας ξανά και ξανά τη μητέρα μου, για να δείτε λίγο τι είχε κάνει» γράφει στο ημερολόγιο της. Ο πατέρας της πεθαίνει την άνοιξη του 1897. Ο θάνατός του επηρεάζει βαθιά την τέχνη της: «Είχα πέσει σε κατάθλιψη επειδή δεν μπορούσα πλέον να του δώσω τη χαρά να δει το έργο μου να εκτίθενται δημοσίως» δηλώνει. Ωστόσο η φίλη της, Άννα Πλεν, αναλαμβάνει να εκθέσει τα έργα της «Η εξέγερση των υφαντών» στη μεγάλη έκθεση του Βερολίνου, έργα που σημείωσαν μεγάλη επιτυχία και αρκετές πωλήσεις.

 

 

Η Καίτε συνεχίζει με μια άλλη σειρά χαρακτικών που είχαν ως θέμα τις σκληρές συνθήκες που βίωνε η εργατική τάξη στο Βερολίνο. «Το πραγματικό κίνητρο για την επιλογή των θεμάτων μου είναι σχεδόν αποκλειστικά η ζωή των εργατών. Μόνο τέτοια θέματα μου έδιναν έναν απλό και ανιδιοτελή τρόπο αυτό, που ένιωθα, να το αποτυπώνω… Η ευρεία ελευθερία κινήσεων στις χειρονομίες, οι κοινοί άνθρωποι, είχαν την ομορφιά, οι άνθρωποι της μεσαίας τάξης μού ήταν αδιάφοροι και η αστική ζωή στο σύνολό της μου φαινόταν κενή. Το προλεταριάτο, από την άλλη, είχε ένα μεγαλείο στον τρόπο του, ένα εύρος στη ζωή». Το ενδιαφέρον τής κίνησε επίσης η ζωή των απλών γυναικών. Παρατηρώντας συχνά τις γυναίκες στην αίθουσα αναμονής του συζύγου της έλεγε: «Η γυναίκα της εργατικής τάξης μού δείχνει μέσα από την εμφάνισή της μια ασύμβατη συμπεριφορά. Η γυναίκα της εργατικής τάξης μού δείχνει τα χέρια της, τα πόδια και τα μαλλιά της. Εκείνη μού επιτρέπει να δω το σχήμα και τη μορφή του σώματός της μέσα από τα ρούχα της. Παρουσιάζει τον εαυτό της και την έκφραση των συναισθημάτων της ανοιχτά, χωρίς μεταμφιέσεις». Ένα έργο που ολοκληρώθηκε το 1900.

 

 

Στη συνέχεια διδάσκει στη Σχολή Καλών Τεχνών Θηλέων στο Βερολίνο (1898-1903). Ωστόσο, ποτέ δεν αισθάνθηκε άνετα μ’ αυτήν τη δουλειά: «Έπρεπε να δείξω στην τάξη πώς να φτιάχνουν ένα χαρακτικό. Η διδασκαλία μου είχε να κάνει με δικά μου έργα και εγώ ίδρωνα από αμηχανία καθώς άρχισα να ανασύρω τις πενιχρές προηγούμενες γνώσεις μου σε πρόθυμα κορίτσια που στέκονταν γύρω μου…».

 
Η καρμανιόλα

 

Το 1904, συνδυάζοντας ένα ταξίδι στο Παρίσι με μια επίσκεψη στην Académie Julian, διδάσκεται βασικές αρχές γλυπτικής, αφήνοντας ατέλειωτη μια σειρά από επτά χαρακτικά με τίτλο «Πόλεμος των Χωρικών» (έργο εμπνευσμένο από την βίαιη επανάσταση που έλαβε χώρα στη νότια Γερμανία κατά τα πρώτα χρόνια της Μεταρρύθμισης του 1525, όταν αγρότες-σκλάβοι πήραν τα όπλα εναντίον των φεουδαρχών και της Εκκλησίας). Η Καίτε ταυτίζεται με το χαρακτήρα της Μαύρης Άννας, μιας γυναίκας πρωταγωνίστριας της εξέγερσης. Στο Παρίσι συναντάει και τρεις από τους συμφοιτητές της στην Σχολή Καλών Τεχνών του Μονάχου, που είχαν εγκατασταθεί στη Γαλλία. Μία από τις συμφοιτήτριες της ζούσε σε συνθήκες ακραίας φτώχειας με τον έντεκα χρονών γιο της, κάτι που κάνει την Κόλλβιτς να συγκινηθεί και να πάρει τον μικρό μαζί της, για να ζήσει στο Βερολίνο.

Ο Μαξ Κλίνγκερ χρησιμοποιεί την επιτυχία του για να βοηθήσει τους νεότερους καλλιτέχνες. Αυτό περιελάμβανε και το βραβείο της «VillaRomana». Αγόρασε μια βίλα στη Φλωρεντία, στην οποία καλούσε εξαιρετικά ταλαντούχους καλλιτέχνες (και τις οικογένειές τους) με δωρεάν το πρώτο έτος. Ευκαιρία που δεν αφήνει ανεκμετάλλευτη η Καίτε, παίρνοντας μαζί και τον γιο της, Πέτερ, προκειμένου να τον βοηθήσει να αναρρώσει από φυματίωση. Το 1906 τής απονέμεται το βραβείο. Η Καίτε ξόδεψε το χρόνο της στη μελέτη τοιχογραφιών, γλυπτικής, αρχιτεκτονικής και ζωγραφικής στην πόλη. Στο ημερολόγιό της αναφέρει ότι κατά τη διάρκεια της παραμονής της στην Ιταλία δεν μπορούσε να εμπνευστεί και να δημιουργήσει κανένα έργο: «Οι τεράστιες γκαλερί προκαλούν με τα πομπώδη, μαζικά έργα σύγχυση, και έτσι έχω καταφύγει στις εκκλησίες, για καλύτερη τύχη. Υπάρχουν θαυμάσιες τοιχογραφίες στις εκκλησίες… Και, τέλος, εγώ πάλι είχα εισχωρήσει σε μουσεία – πινακοθήκες».

Με την επιστροφή της στη Γερμανία ολοκλήρωσε τη σειρά «Ο Πόλεμος των Χωρικών», έργα που υποστηρίζονται από τους κριτικούς καθώς είναι πρωτοποριακά στη Δυτική Τέχνη, με ένα από αυτά να απεικονίζει μια γυναίκα-θύμα σεξουαλικής κακοποίησης. Όταν η σειρά εκδόθηκε, το 1908, επιβεβαίωσε τον τίτλο της ως μιας από τις σημαντικότερες χαράκτριες της Ευρώπης.

 



Δες ένα χαρακτηριστικό video με μερικά από τα έργα της Käthe Kollwitz / Καίτε Κόλλβιτς



 

Με την έναρξη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου ο δευτερότοκος γιος της Πέτερ κατατάσσεται στο στρατό παρά τις αντιρρήσεις της και τις συγκρούσεις τους. Η Καίτε ήταν θέσει και φύσει διεθνίστρια, κατά των πολέμων και πολέμιος της ηγεμονικής Γερμανίας. Σε μία από τις πρώτες μάχες ο Πέτερ σκοτώνεται. Όπως σημειώνει η ίδια στο ημερολόγιο της, «υπάρχει στη ζωή μας μια πληγή που δεν θα επουλωθεί ποτέ. Ούτε και πρέπει». Η απώλεια του Πέτερ και η ψυχική της περιπέτεια γίνονται έκτοτε το βασικό θέμα του έργου της. Έργα αντιπολεμικά, παθητικές καταστάσεις, όπως αυτές του πόνου, και αυτοπροσωπογραφίες της. Αγωνίστηκε για τον τερματισμό του πολέμου μέσα από το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα, όντας επίσης ενεργό μέλος του Γυναικείου Διεθνούς Συνδέσμου για την Ειρήνη και την Ελευθερία. Η οργάνωση ιδρύθηκε το 1915 και μετά τον πόλεμο ξεκίνησε μεγάλη εκστρατεία για την ειρήνη, τον αφοπλισμό και τη διεθνή συνεργασία. Η Κόλλβιτς ήταν δύσκολο να μην χρησιμοποιήσει την τέχνη της προκειμένου να αναδείξει τη θλίψη της. Έγραφε στο ημερολόγιό της: «Η στασιμότητα στη δουλειά μου συνδυάζεται με τον ερχομό της θλίψης. Αισθάνομαι την απογύμνωσή μου. Αρχίζω ένα έργο: Η μητέρα που αφήνει το νεκρό της γιο μέσα στα όπλα. Θα ήθελα να κάνω εκατό τέτοια έργα ακόμη. Δεν έχω να δώσω τίποτα άλλο πέρα αυτού… Ακόμα το ψάχνω».

 

Οι επιζώντες

 

Δεκέμβριος 1914, η Κόλλβιτς αποφασίζει τη δημιουργία ενός μνημείου για τον γιο της για να τιμήσει την «θυσία των νέων εθελοντών ». Οι αρκετές οι αποτυχημένες προσπάθειες της την αναγκάζουν να αφήσει το έργο στην άκρη προσωρινά, αλλά με τη δέσμευση ότι «θα έρθω πίσω, εγώ θα κάνω αυτή τη δουλειά για εσάς, για εσάς και τους άλλους» όπως είπε. Τον Οκτώβριο του 1916 έγραφε στο ημερολόγιό της: «Μπορώ να αισθάνομαι την παρουσία του Πέτρου. Με παρηγορεί το ότι με «βοηθάει» στη δουλειά μου». Δώδεκα χρόνια αργότερα, κράτησε τον λόγο της: τον Απρίλιο του 1931 το γλυπτό ήταν έτοιμο. Ένα έργο τέχνης με εξαιρετική δύναμη και συναίσθημα. Για χρόνια εργάστηκε στην απόλυτη σιωπή στερώντας ακόμα και από την οικογένεια της να παρακολουθεί την πρόοδο των εργασιών της. Το γλυπτό εκτέθηκε στην Εθνική Πινακοθήκη του Βερολίνου και στη συνέχεια μεταφέρθηκε στο Βέλγιο, όπου τοποθετήθηκε δίπλα στον τάφο του γιου της. Δεν υπάρχει πιο συγκινητικό μνημείο για όσους έχασαν παιδιά στον πόλεμο από αυτό το απλό πέτρινο γλυπτό των δύο γονέων, στα γόνατά τους, πριν από τον τάφο του γιου τους.

 

 

Το 1919 η Καίτε Κόλλβιτς γίνεται η πρώτη γυναίκα που εξελέγη σε θέση καθηγητή στην Πρωσική Ακαδημία των Τεχνών, θέση από όπου θα εκδιωχθεί το 1933 με την άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία, ενώ τα έργα της ως «εκφυλισμένα» αφαιρούνται από τις γκαλερί, την ίδια χρονιά φτιάχνει το χαρακτικό που είναι αφιερωμένο στον Κάρλ Λίμπκνεχτ.

 

 

Στο πλαίσιο της θέσης της, της δόθηκε ένα μεγάλο, πλήρως εξοπλισμένο, στούντιο. Στο νέο της στούντιο άρχισε να εργάζεται σε μια σειρά λιθογραφιών που ασχολήθηκε με τις επιπτώσεις του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου στις γυναίκες.

 

 

Käthe Kollwitz- Beethoven 9ª sinfonía

 

Το 1920 παρήγαγε μια αυτοπροσωπογραφία «Η γυναίκα που έχασε την κρίση της». Αυτό αντικατοπτρίζει τη διάθεσή της εκείνη την εποχή. Έγραφε: «Είμαι απογοητευμένη από το μίσος που κυριαρχεί στον κόσμο και λαχταρώ το Σοσιαλισμό, που επιτρέπει στους ανθρώπους να ζήσουν. Ο κόσμος έχει δει αρκετές δολοφονίες, ψέματα και διαφθορά».

 

 

Στην ενεργό δράση θα επιστρέψει τη δεκαετία του 1930, με την άνοδο των ναζί και την έλευση του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Η Καίτε θα ασχοληθεί επίμονα με τον πόλεμο, το θάνατο και τη δυστυχία, τη μητέρα και το παιδί. Η χαρακτική της ανταλλάσσεται με την γλυπτική της και αντίστροφα. Περίοδος αρκετά σκληρή για αυτήν.

 

 

Το 1933 ο Χίτλερ τη διώχνει από την ακαδημία, η δουλειά της χλευάζεται, ενώ η ίδια συλλαμβάνεται από την Γκεστάπο, που απαιτεί να κατονομάσει και άλλους αντιναζί καλλιτέχνες, κάτι που δεν κάνει παρά τις απειλές ότι θα σταλεί σε στρατόπεδο συγκέντρωσης. Η ίδια παραμένει σιωπηλή και λόγω της ηλικίας της αφήνεται ελεύθερη.

 

Ψωμί

 
Ποτέ ξανά Πόλεμος

 

Το 1940 πεθαίνει και ο σύζυγος της. Δυο χρόνια μετά ο εγγονός της ο Πέτρος, που ονομάστηκε έτσι από τον θείο του που πέθανε στο Βέλγιο το 1914, σκοτώνεται στο ρωσικό μέτωπο το 1942.

 

 

Τον Ιανουάριο του 1942, η Καίτε παράγει την τελευταία λιθογραφία της, «Οι σπόροι για τη φύτευση δεν πρέπει να είναι το έδαφος». Έγραφε στο ημερολόγιό της: «Έχω τελειώσει την λιθογραφία μου… Αυτή τη φορά ο σπόρος για τη φύτευση -δεκαέξι χρονών αγόρια- όλα γύρω από τη μητέρα τους. Κοιτάζοντας έξω και κάτω από το παλτό της θέλει να ξεσπάσει, να τους κρατήσει μαζί και να φωνάξει -Όχι! Εσύ εδώ θα μείνεις!».

 

Οι σπόροι για τη φύτευση δεν πρέπει να είναι το έδαφος

 

Ένα χρόνο αργότερα τελειώνει και την τελευταία από τις ογδόντα τέσσερις αυτοπροσωπογραφίες της. Έργα εκπληκτικά που αποτυπώνουν την ψυχολογική κατάσταση της γυναίκας μέσα από τους πολέμους, τις απώλειες και την φτώχεια.

 

 

Το 1943 εγκαταλείπει το Βερολίνο, για ένα χωριό έξω από τη Δρέσδη, το Μόριτσμπουργκ, όπου είχε αναζητήσει καταφύγιο στο σπίτι ενός φίλου της λόγω των συμμαχικών βομβαρδισμών. Το σπίτι της, ένα μεγάλο μέρος της δουλειάς της, οικογενειακές φωτογραφίες, επιστολές και αναμνηστικά του συζύγου των παιδιών της και των εγγονών της καταστράφηκαν. Έγραφε: «Ήταν το σπίτι μου για περισσότερο από πενήντα χρόνια, πέντε πρόσωπα τα οποία έχω αγαπήσει τόσο πολύ έχουν φύγει μακριά από αυτά τα δωμάτια για πάντα. Αναμνήσεις παντού… Μόνο μια ιδέα παραμένει και είναι στερεωμένη στην καρδιά…».

Την άνοιξη του 1945 η Κόλλβιτς ήξερε ότι θα πεθάνει. «Ο πόλεμος» έγραφε στην τελευταία επιστολή της «με συνοδεύει μέχρι το τέλος». Πέθανε στις 22 Απριλίου 1945, τρεις μέρες πριν από το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Η στάχτη της μεταφέρεται στο Βερολίνο και ενταφιάζεται στο κεντρικό νεκροταφείο Φρήντριχσφέλντε κάτω από το ανάγλυφο που είχε ετοιμάσει η ίδια.

Καμιά φορά τα βράδια, ένα πρόσωπο μας κοιτάει από τα βάθη ενός καθρέφτη. Και η τέχνη πρέπει να ‘ναι σαν και τούτον τον καθρέφτη Που μας αποκαλύπτει το ίδιο μας το πρόσωπο…

 

Αλληλεγγύη

 Αναδημοσίευση από το Redflecteur

Δες ακόμα: 

Video για τη ζωή και την τέχνη της Käthe Kollwitz / Καίτε Κόλλβιτς

 

 

 

Από τη Συρία στη Λιβύη και τελικά στο … Αιγαίο

Του Θέμη Τζήμα – «Επίκαιρα»

Η εύφλεκτη κατάσταση στη Μέση Ανατολή, ο ρόλος του ΝΑΤΟ και η θέση της Αθήνας.
Με γρήγορους ρυθμούς, η γενικευμένη αλλαγή καθεστώτων και συνόρων στη Μέση Ανατολή επεκτείνεται προς το Αιγαίο και τα σύνορα της χώρας εξαιτίας των Ηνωμένων Πολιτειών, της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Τουρκίας. Ο πρόεδρος Ομπάμα ανακοίνωσε από τη Γερμανία την ανάπτυξη 250 στελεχών των αμερικανικών Ειδικών Δυνάμεων στη Συρία, προς υποστήριξη δυνάμεων της συριακής αντιπολίτευσης στη μάχη τους εναντίον του Ισλαμικού Κράτους. Είναι προφανές ότι οι ΗΠΑ επιδιώκουν να αποκτήσουν μόνιμη παρουσία στην τεμαχισμένη Συρία, προκειμένου να ενισχύσουν τις φιλίες προς αυτές δυνάμεις ενόψει ενός διακανονισμού επί της χώρας και της λεγάμενης «πολιτικής λύσης».

Οι ΗΠΑ προς το παρόν φαίνεται να διάκεινται θετικά τόσο προς την κουρδική επιδίωξη για ομοσπονδιακό σύστημα στη Συρία -παρότι πρέπει κανείς να διατηρεί σοβαρές επιφυλάξεις για τη συνέχιση αυτής της πολιτικής- όσο και προς την αντιπολίτευση που επιδιώκει αλλαγή του καθεστώτος Άσαντ. Κατ' αυτό τον τρόπο διατηρούν τη στρατηγική (αν)ισορροπία τους με την Τουρκία.

Όχι πολύ μακριά από τη Συρία, η Λιβύη, έχοντας ήδη καταστεί αποτυχημένο κράτος, μετατρέπεται στο νέο μεσογειακό ορμητήριο του Ισλαμικού Κράτους, εγείροντας ζήτημα στρατιωτικής επέμβασης. Σε αντίθεση όμως με τη Συρία, όπου η μαχητικότητα του στρατού του Μπασάρ αλ Άσαντ και των Κούρδων παρέχει δυνάμεις επί του εδάφους ικανές να πολεμήσουν με αεροπορική κάλυψη ή με περιορισμένες μονάδες μόνο, από πλευράς της Ρωσίας και της Δύσης, στη Λιβύη τέτοιες δυνάμεις δεν υπάρχουν. Μια στρατιωτική επέμβαση θα έπρεπε να εξελιχθεί σε οργανωμένη επιχείρηση κατάληψης, που κάθε άλλο παρά εύκολη ή αναίμακτη υπόθεση είναι. Μια τέτοια επέμβαση μπορεί να έχει τεράστιες επιπτώσεις σε επίπεδο προσφυγικών ρευμάτων, όπως επίσης και περαιτέρω επέκτασης των πολέμων στη Μέση Ανατολή.

Στην πραγματικότητα, το ΝΑΤΟ καλείται να διαχειριστεί τα εξής καυτά μέτωπα:

• Τη λύση στη Συρία και τον συσχετισμό με τη Ρωσία.

• Τη δημιουργία de facto κουρδικού κράτους.

• Την επερχόμενη σύγκρουση στη Λιβύη.
• Και ίσως, στο βάθος, μια πιθανή περαιτέρω αποσταθεροποίηση στην Αίγυπτο, εφόσον η κατάσταση στη Μέση Ανατολή δεν ελεγχθεί.

Οι δύο πρώτες καταστάσεις αφορούν δε άμεσα στον αναθεωρητισμό του καθεστώτος Ερντογάν, που δεν θα κάνει εύκολα πίσω στην επιδίωξή του για δορυφοροποίηση της Συρίας και απομάκρυνση της Ρωσίας από την περιοχή ή, έστω, συρρίκνωση του ρόλου της.

Μέσα σε όλο αυτό το σκηνικό, ο έλεγχος του Αιγαίου από το ΝΑΤΟ καθίσταται στρατηγικά απαραίτητος για τις ΗΠΑ προκειμένου όχι βεβαίως να περιορίσουν τις προσφυγικές ροές -γι' αυτό αρκεί απλά η απόφαση της Τουρκίας να μην επιτρέπει στους διακινητές να αποπλέουν από τα παράλιά της-, αλλά για να έχει άμεση πρόσβαση στα θέατρα των συγκρούσεων, επιπλέον των χερσαίων αμερικανικών βάσεων στην περιοχή.

Η παρουσία του ΝΑΤΟ δεν είναι, ωστόσο, μια απλή επιχειρησιακή επιλογή, αλλά μια νατοϊκή ηγεμονία, που προσπαθεί να εξισορροπήσει στο Αιγαίο μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, εντός της ελληνικής επικράτειας, συνιστώντας έτσι σταδιακή αποδοχή τμήματος όσων η Άγκυρα θεωρεί ότι πρέπει να αναθεωρηθούν προς όφελος της στην περιοχή.

Σε αυτό το πλαίσιο, και με δεδομένη την ευρω-γερμανική στάση προς το καθεστώς Ερντογάν, από τη μια τα ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα συρρικνώνονται στον βωμό των συμμάχων της χώρας (ΕΕ και ΗΠΑ), ενώ από την άλλη η Ελλάδα σύρεται σε ιμπεριαλιστικές επιδιώξεις που θα την επιβαρύνουν πολλαπλώς. Η Ελλάδα αντιμετωπίζει το εξής ζήτημα: οι συμμαχίες της μετατρέπονται σε βαρίδια στα πόδια της όσο περισσότερο βασίζεται σε αυτές. 

"Το Σύνταγμα της Ηδονής!"

Της Αλέκας Ζορμπαλά

Από τα κορυφαία ερωτικά ποιήματα του Κ.Π.Καβάφη, που σαν σήμερα 29 Απριλίου γεννήθηκε και πέθανε! (1863-1933)

Είναι από τα "Κρυμμένα", τα "Αποσιωπημένα" ποιήματά του, που δεν διδάσκονται και εκτιμάται, ότι γράφτηκε μεταξύ του 1894-1897.

"Μη ομιλείτε περί ενοχής, μη ομιλείτε περί ευθύνης.

Όταν περνά το Σύνταγμα της Ηδονής με μουσικήν και σημαίας· όταν ριγούν 
και τρέμουν αι αισθήσεις, άφρων και ασεβής είναι όστις μένει μακράν, όστις δεν ορμά εις την καλήν εκστρατείαν, την βαίνουσαν επί την κατάκτησιν των απολαύσεων και των παθών

Όλοι οι νόμοι της ηθικής — κακώς νοημένοι, κακώς εφαρμοζόμενοι — είναι μηδέν και δεν ημπορούν να σταθούν ουδέ στιγμήν, όταν περνά το Σύνταγμα της Ηδονής με μουσικήν και σημαίας.

Μη αφήσεις καμίαν σκιεράν αρετήν να σε βαστάξει.

Μη πιστεύεις ότι καμία υποχρέωσις σε δένει.

Το χρέος σου είναι να ενδίδεις, να ενδίδεις πάντοτε εις τας Επιθυμίας, που είναι τα τελειότατα πλάσματα των τελείων θεών. 

Το χρέος σου είναι να καταταχθείς πιστός στρατιώτης, με απλότητα καρδίας, όταν περνά το Σύνταγμα της Ηδονής με μουσικήν και σημαίας.

Μη κλείεσαι εν τω οίκω σου και πλανάσαι με θεωρίας δικαιοσύνης, με τας περί αμοιβής προλήψεις της κακώς καμωμένης κοινωνίας. 

Μη λέγεις, Τόσον αξίζει ο κόπος μου και τόσον οφείλω να απολαύσω.

Όπως η ζωή είναι κληρονομία και δεν έκαμες τίποτε διά να την κερδίσεις ως αμοιβήν, ούτω κληρονομία πρέπει να είναι και η Ηδονή.

Μη κλείεσαι εν τω οίκω σου· αλλά κράτει τα παράθυρα ανοικτά, ολοάνοικτα, διά να ακούσεις τους πρώτους ήχους της διαβάσεως των στρατιωτών, όταν φθάνει το Σύνταγμα της Ηδονής με μουσικήν και σημαίας. 

Μη απατηθείς από τους βλασφήμους όσοι σε λέγουν ότι η υπηρεσία είναι επικίνδυνος και επίπονος.

Η υπηρεσία της ηδονής είναι χαρά διαρκής. 

Σε εξαντλεί, αλλά σε εξαντλεί με θεσπεσίας μέθας.

Και επιτέλους όταν πέσεις εις τον δρόμον, και τότε είναι η τύχη σου ζηλευτή.

Όταν περάσει η κηδεία σου, αι Μορφαί τας οποίας έπλασαν αι επιθυμίαι σου θα ρίψουν λείρια και ρόδα λευκά επί του φερέτρου σου, θα σε σηκώσουν εις τους ώμους των έφηβοι θεοί του Ολύμπου, και θα σε θάψουν εις το Κοιμητήριον του Ιδεώδους όπου ασπρίζουν τα μαυσωλεία της ποιήσεως.'

"Μπλε κομμούνια"

Από ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ , Πέμπτη, 28 Απριλίου 2016 | 9:28 μ.μ.

Γράφει ο mitsos175

Στο έργο "μιας πεντάρας νιάτα" υπήρχε η φράση "κομμουνισμός μπλε". Αργότερα ο Ζαγοραίος τραγουδούσε σκωπτικά "μπλε κομμούνια".
Γι αυτούς τους μπλε δήθεν κομμουνιστές θα πω δυο λόγια.

Σήμερα είσαι ό,τι δηλώσεις. Κι εγώ μπορώ να δηλώσω γιατρός, παπάς, αστροναύτης χωρίς να έχω ιδέα από αυτά. Οι αυτοαποκαλούμενοι "κομμουνιστές" σαν τον Κατρούγκαλο μου θυμίζουν τους "χριστιανούς" οι οποίοι είναι τόσο "ευσεβείς" που δεν δίνουν όχι βοήθεια σε συνάνθρωπο, αλλά ούτε τον πυρετό τους. Ή κάτι "πατριώτες" με το αζημίωτο τύπου Καρατζαφέρη.

Όπως λοιπόν ένας κομπογιαννίτης, αν το παίξει γιατρός, τιμωρείται ο ίδιος χωρίς να απαξιώνεται η επιστήμη της ιατρικής έτσι κι οι διάφοροι που το παίζουν "κομμουνιστές" δεν μπορούν να απαξιώσουν τον Κομμουνισμό. Φυσικά σε μια δύσκολη πορεία κάποιοι μένουν πίσω, σε έναν πόλεμο πάντα υπάρχουν ριψάσπιδες, δειλοί ακόμα και πουλημένοι.

Αλλά υπάρχουν κι οι αγωνιστές, οι έντιμοι, οι ήρωες, αυτοί που είναι συνεπείς και επιμένουν. Οι κόκκινοι. Κι αυτοί είναι οι περισσότεροι. Για να δούμε λοιπόν αν μια άποψη είναι σωστή ή λάθος θα πρέπει να εξετάσουμε τι λέει κι αν πράγματι ισχύουν τα όσα πρεσβεύει.

Η πάλη των τάξεων είναι μια αλήθεια. Μην μου πείτε ότι η τάξη των πλουσίων έχει λάβει ποτέ υπόψη της τα συμφέροντα των φτωχών. Ποτέ! Οι πλούσιοι πιέζουν για δικές τους φοροαπαλλαγές, για λιγότερα δικαιώματα των εργαζομένων, για μικρότερους μισθούς και περισσότερες ώρες δουλειάς. Γιατί απλά αυτό τους εξυπηρετεί.

Ακόμα, όσες φορές άλλαξε ριζικά και γρήγορα κάτι άλλαξε μόνο με Επανάσταση. Το πόσο βίαιη ήταν αυτή εξαρτάται από την αντίδραση του παλιού καθεστώτος. Το παλιό όμως δεν φεύγει από μόνο του.

Άλλη μια αλήθεια είναι ότι σε αυτό το σύστημα υπάρχει αδικία. Μια αδικία που μεγαλώνει. Που οι πλούσιοι γίνονται συνεχώς πλουσιότεροι ενώ οι φτωχοί εξαθλιώνονται περισσότερο.
Μια ακόμη αλήθεια είναι η δύναμη της λογικής. Ενώ οι πλούσιοι προσπαθούν με κόλπα όπως την πατριδοκαπηλία, ή τη θρησκεία να αποσπάσουν την προσοχή από τη μιζέρια, η πραγματικότητα είναι αμείλικτη: Η εκμετάλλευση, η φτώχεια, η δυστυχία παραμένουν και μας χτυπάν καθημερινά την πόρτα.

Οι συνθήκες είναι τέτοιες που όλο και περισσότεροι θα γίνονται κομμουνιστές. Πραγματικοί κομμουνιστές. Κανένα επικοινωνιακό κόλπο δεν θα σώσει τους κανιβάλους του καπιταλισμού. Ούτε οι προδότες, όπως άλλωστε δεν γλύτωσαν τους ναζί από τη συντριβή οι διάφοροι δοσίλογοι αγορασμένοι συνεργάτες τους.

Γι αυτούς που πουλήθηκαν θα πω μονάχα αυτό. Όποιος σε αγοράζει, του ανήκεις. Παύεις να είσαι άνθρωπος, γίνεσαι εμπόρευμα. Επομένως μπορεί να σε πουλήσει ξανά ακόμα και να σε πετάξει στα σκουπίδια. Διάλεξε λοιπόν, αν θα είσαι άνθρωπος ή πράγμα. 

Επίθεση αντιεξουσιαστών στο Α.Τ Εξαρχείων (2 Βίντεο)

Στην ιστοσελίδα indymedia ανέβηκε ένα βίντεο καθώς και φωτογραφίες από την καταδρομική επίθεση που είχαν κάνει πριν τέσσερις μέρες ομάδα αντιεξουσιαστών στο αστυνομικό τμήμα στα Εξάρχεια. Το συγκεκριμένο γεγονός έγινε θέμα στο κεντρικό δελτίο ειδήσεων του Mega, ενώ από το indymedia αντιγράφουμε:

ΑΝΑΛΗΨΗ ΕΥΘΥΝΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΘΕΣΗ ΣΤΟ Α.Τ. ΕΞΑΡΧΕΙΩΝ

Πιστοί στη στρατηγική μας για διατάραξη της ομαλής κυκλοφορίας ναρκωτικών στην Πλατεία, την Κυριακή 24/4/2016 και ώρα 15:30 το μεσημέρι, βρεθήκαμε μαζικά έξω από το 5ο Α.Τ. Εξαρχείων και επιτεθήκαμε στους προστάτες του κυκλώματος διακίνησης, σπάζοντας και βάζοντας φωτιά σε οχήματά τους, στο φυλάκιό τους, στην είσοδο του τμήματος.

Η σύγκρουση με τις μαφίες και τους προστάτες τους είναι μέρος του ευρύτερου κοινωνικού και ταξικού αγώνα ενάντια στη συνθήκη της εξαθλίωσης και της υποταγής που θέλουν να επιβάλλουν συνολικά στην κοινωνία το κράτος και το κεφάλαιο.

Δείτε φωτογραφικά στιγμιότυπα από την πυρπόληση του φυλακίου του τμήματος

Ακόμη:

Διαβάστε ολόκληρο το κείμενο με την ανάληψη ευθύνης για την επίθεση.

Δείτε το Video της επίθεσης.

ΑΓΩΝΑΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΚΡΑΤΟΣ , ΤΗ ΜΑΦΙΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΚΑΝΙΒΑΛΙΣΜΟ

Πώς μπορεί να επιλέξει ο κόσμος ένα κάθαρμα; Αν βάλουν δίπλα του ένα χειρότερο τομάρι.

 Γράφει ο mitsos175

Πώς μπορεί να επιλέξει ο κόσμος ένα κάθαρμα; Αν βάλουν δίπλα του ένα χειρότερο τομάρι. Χίλαρι Κλίντον: Κομπλεξική, αλαζονική, δολοφόνος. Στήριξε όλες τις επεμβάσεις των ΗΠΑ στο εξωτερικό και ήταν υπέρ του εξοπλισμού των φονιάδων του ISIS, μέχρι που αυτοί κατατροπώθηκαν από τους Σύριους και Κούρδους μαχητές. Σαν να μην έφτανε αυτό η επόμενη πρόεδρος των ΗΠΑ είναι βουτηγμένη στα σκάνδαλα και τη διαφθορά.
Τα δυο κόμματα δημοκρατικοί - ρεπουμπλικάνοι είναι οι δυο όψεις του κίβδηλου νομίσματος. Η πολιτική των ΗΠΑ επεκτατική, πολεμοχαρής, χωρίς σεβασμό σε δίκαιο, κατευθύνεται από πολυεθνικές. Και τα δυο κόμματα διαφημίζουν το χρηματισμό τους από ιδιώτες. Χρηματισμός εκατομμυρίων που φυσικά δεν είναι δωρεές αλλά ανταλλαγές.

Η κομπλεξική γερουσιαστής έχει χάσει από τον σημερινό πρόεδρο. Την προηγούμενη φορά δεν κατόρθωσε καν να είναι υποψήφια για το προεδρικό αξίωμα. Συνήθως αυτό στις ΗΠΑ σημαίνει προώθηση κάποιου άλλου υποψήφιου στη θέση του αποτυχημένου. Επειδή όμως την κεράτωσε πρόεδρος της οφείλουν την προεδρεία, αυτό είναι το σκεπτικό της. Το ότι πήρε αξίωμα μόνο και μόνο επειδή ήταν η πρώτη κυρία δεν είναι αρκετό. Αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Η Κλίντον έδειξε ότι έχει ένα μεγάλο "προσόν". Είναι αδίστακτη. Και είναι γι' αυτό το φαβορί.

Ο σχιζοφρενής ρατσιστής αντίπαλος της από τους ρεπουμπλικάνους είναι τόσο αποκρουστικός, που θα τον χαρακτήριζα "Μητσοτάκη" των ΗΠΑ. Οι προκλητικές δηλώσεις του βαθύπλουτου καραγκιόζη, μπορεί να ευχαριστούν μερίδα των ρεπουμπλικάνων, όπως άλλωστε οι δηλώσεις του Κούλη ευχαριστούν μερίδα δεξιών, αλλά τρομάζουν την πλειοψηφία των αμερικάνων. Δείχνει (και είναι) τόσο αλλοπρόσαλλος και παρανοϊκός που δύσκολα ακόμα και οι ημιμαθείς - χειραγωγημένοι ψηφοφόροι των ΗΠΑ θα τον προτιμήσουν.

Όποιο καθίκι όμως κι αν βγει, την ίδια δουλειά θα κάνει. Οι πολυεθνικές είναι κατοχυρωμένες και οι πραγματικοί πρόεδροι των ΗΠΑ. Είτε μπλε είτε κόκκινο (τα χρώματα δημοκρατικών - ρεπουμπλικάνων) το μίξερ θα συνεχίσει να αλέθει τους εργαζόμενους και τους φτωχούς, μάλιστα με μεγαλύτερη ένταση. Οι εταιρίες λύσσαξαν από τις αποτυχίες των ΗΠΑ, αποτυχίες που οφείλονταν στην αλαζονεία και την απληστία. Έτσι είναι αποφασισμένες να πάρουν τη ρεβάνς από την ανθρωπότητα. Οποιοδήποτε κι αν βγει πρόεδρος από μια μειοψηφία (αφού το 80% των φτωχών δεν ψηφίζει), θα κάνει νέες επεμβάσεις, νέους πολέμους, ώστε να λεηλατήσει περισσότερα.

Οι φτωχοί δεν ψηφίζουν παραπονιέται ο εσωκομματικός αντίπαλος και μέγας υποκριτής της Χίλαρι. Δεν έχουν κανένα λόγο να το κάνουν. Οι ΗΠΑ είναι κράτος που καταπιέζει την πλειοψηφία. Η αστυνομία μπορεί να σκοτώσει κυριολεκτικά για το τίποτα. Θεωρητικά μόνο υπάρχει ελευθερία λόγου αλλά στην πραγματικότητα όλα τα ΜΜΕ ακολουθούν την ίδια γραμμή αφού όλα ελέγχονται από τα ίδια συμφέροντα. Οι ΗΠΑ είναι πλούσιες λένε. Λάθος χρωστάνε τα περισσότερα, έχουν εκατομμύρια αστέγους, ενώ μπορούν μέσα σε ώρες να επέμβουν στρατιωτικά οπουδήποτε στον πλανήτη, σε περίπτωση φυσικών καταστροφών η οργάνωσή τους είναι χειρότερη κι από τη δική μας.

Γιατί δεν ενδιαφέρονται παρά μόνο για το κέρδος. Οι ΗΠΑ που δεν δίστασαν να κάνουν πειράματα σε μειονότητες. Που η εγκληματικότητα και η φτώχεια αυξάνονται με γεωμετρική πρόοδο. Όπου οι πλούσιοι γίνονται πλουσιότεροι, οι φτωχοί παθαίνουν από το κρύο στους δρόμους τρεφόμενοι με σκουπίδια, ενώ η καταστολή και το παραμύθι για το αμερικάνικο "όνειρο" συγκρατούν προς το παρόν τους εξαθλιωμένους.

Μόνο άσχημα μπορούμε να περιμένουμε από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Ας είμαστε έτοιμοι για τον νέο χειρότερο εφιάλτη made in USA..

Η μάχη στο "Κάστρο του Υμηττού" - Ενα βιωματικό κείμενο του Χρήστου Πασαλάρη

Του Γ. Γ. 

Σαν σήμερα στις 28/04/1944 τρεις νεολαίοι ΕΛΑΣίτες ο διμοιρίτης Δημήτρης Αυγέρης και οι μαχητές Κώστας Φολτόπουλος και Θάνος Κιοκμενίδης έγραψαν μια απ’ τις πιο ηρωικές σελίδες του αγώνα του λαού μας, δίνοντας το αίμα τους, στο αγώνα κατά των δυνάμεων κατοχής και των ντόπιων συνεργατών τους στην ιστορική μάχη στο «Κάστρο του Υμηττού». 
Σε παραπομπή μας υπάρχει το σχετικό απόσπασμα από το βιβλίο του Ιάσονα Χανδρινού "Το τιμωρό χέρι του λαού", καθώς και μια σχετική αναδημοσίευση από τον «Ριζοσπάστη».

Εδώ όμως θέλουμε να παραθέσουμε ένα εντελώς άγνωστο, συναρπαστικό, γεγονός. Εχει σχέση με το τι είχε μεσολαβήσει ώστε ο επικεφαλής των ΕΛΑΣιτών που έπεσε στο πεδίο της μάχης, προκαλώντας προηγουμένως μεγάλες απώλειες σε χιτλερικούς και συνεργάτες τους, Δημήτρης Αυγέρης, κατέληξε από ταγματασφαλίτης που τρομοκρατούσε τους κατοίκους της περιοχής του σε ήρωα του αντιστασιακού κινήματος.

Παραθέτω μια περασμένη ανάρτησή μου

  Από ταγματασφαλίτης, ήρωας του ΕΛΑΣ (Ενα βιωματικό κείμενο του Χρήστου Πασαλάρη)

Ένα πολύ ενδιαφέρον, βιωματικό κείμενο που υπέγραφε ο Χ. Πασαλάρης, διάβασα στην Real news την Κυριακή που μας πέρασε.
Ναι μεν γνώριζα ότι ο συγκεκριμένος δημοσιογράφος  πριν καταλήξει ένας δεξιός δημοσιολόγος έχει δώσει μεγάλους αγώνες για το λαϊκό κίνημα., (φυλακίστηκε, εξορίστηκε, παρά τρίχα απέφυγε τον θάνατο, ενώ υπήρξε και διευθυντής του «Ριζοσπάστη»), δεν γνώριζα όμως την δράση του σαν ΕΛΑΣίτη στα χρόνια της κατοχής της χώρας μας από τις δυνάμεις του άξονα.

Επειδή με εντυπωσίασε η ιστορία που έγραψε, φρόντισα να επαληθεύσω –στο βαθμό που μπορούσα το γεγονός- και σας μεταφέρω το κείμενο του Χρήστου Πασαλάρη:

Μπαίνω σήμερα στον πειρασμό να γυρίσω 70 χρόνια πίσω. …  Ημουν εκείνα τα χρόνια γραμματέας της ΕΠΟΝ στις ανατολικές συνοικίες. Στην ομάδα μου ήταν, μεταξύ άλλων, η -άγνωστη τότε- Ελένη Γλύκατζη (Αρβελέρ σήμερα), ο μαθητής τότε του Ωδείου Αθηνών Μάνος Χατζιδάκις και η αριστούχος του 4ου θηλέων Αννα Συνοδινού. Γράφαμε στους τοίχους βγάζαμε χωνί, κατεβαίναμε στις διαδηλώσεις. Αργότερα όμως τα πράγματα αγρίεψαν, μετατέθηκα από το Παγκράτι στον Υμηττό επικεφαλής διμοιρίας της ΕΠΟΝ-ΕΛΑΣ.

Ένα πρωινό του Γενάρη 1944 κατέβηκε «γραμμή από πάνω» να συλλάβουμε και να τιμωρήσουμε με εκτέλεση έναν ταγματασφαλίτη που τρομοκρατούσε τους κατοίκους πυροβολώντας με την αραβίδα του καθώς περπατούσε από το τάγμα Μακρυγιάννη ως το σπίτι του στη Χαραυγή. Τι να κάνουμε; Του στήσαμε ενέδρα, τον συλλάβαμε και τον ανεβάσαμε στον Υμηττό, όπου ο τόπος εκτέλεσης των «προδοτών» από την... τιμωρό ΟΠΛΑ. Την εκτέλεση έπρεπε να κάνω εγώ, ως επικεφαλής. Σαν πρωτάρης στην «δουλειά», τον έστησα γονατιστό μπροστά μου και όπλισα νευρικά το πιστόλι μου. Κάτι, όμως, με εμπόδιζε να τραβήξω τη σκανδάλη. Αναζητούσα δικαιολογίες για να κερδίσω χρόνο:

- Γιατί, ορέ παιδί, τρομοκρατείς τον κόσμο;

- Δεν το θέλω, συναγωνιστή, απλώς... ανοίγω δρόμο! Κάθε τέτοια ώρα φέρνω το συσσίτιο μου στη μανούλα μου, που είναι βαριά άρρωστη. Αυτό είναι όλο... θα με σκοτώσετε;

- Αν σου χαρίσουμε τη ζωή, θα μας φέρεις αύριο στις 12 στον Βύρωνα όσα όπλα καταφέρεις να κλέψεις από το τάγμα σου; Θα ενωθείς μαζί μας στην αντίσταση;

Τι να έκανε; Συμφώνησε απνευστί. Και αφού άκουσε το «φύγε», τινάχτηκε σαν ελατήριο, πήρε τον κατήφορο και κοιτούσε συνεχώς πίσω, αμφιβάλλοντας ότι του τη χαρίσαμε. Οι σύντροφοι μου φοβήθηκαν ότι έκανα μεγάλο λάθος και θα το πλήρωνα ακριβά... Ομως ο «γερμανοτσολιάς» ήλθε την άλλη μέρα ακριβώς στην ώρα του σέρνοντας ένα καροτσάκι με τέσσερις αραβίδες και αρκετές χειροβομβίδες... «Πάρτε τα και από σήμερα να με θεωρείτε δικό σας»!..


Πέρασαν αρκετές μέρες. Στις 28 Απριλίου του 1944, τρία παιδιά της διμοιρίας μου (ο Μήτσος Αυγέρης ο Κώστας Φολτόπουλος και ο Θάνος Κιοκμενίδης) έπεφταν νεκροί σε μια «γιάφκα» του ΕΛΑΣ Υμηττού, μετά από οκτάωρη μάχη με τους Γερμανούς. 

Οι δύο σκοτώθηκαν μέσα στη γιάφκα. Τελευταίος ο τραυματισμένος Μήτσος Αυγέρης άνοιξε την πόρτα, έβαλε το πιστόλι του στον κρόταφο, φώναξε «Σας νικήσαμε - Ζήτω η Ελλάδα»! Και έπεσε νεκρός.

Θα μαντέψατε ίσως ότι ο Μήτσος Αυγέρης ήταν ακριβώς ο «ταγματασφαλίτης» που παρά λίγο να εκτελέσουμε «εκεί ψηλά στον Υμηττό»! Το ίδιο βράδυ γράψαμε ένα σωρό συνθήματα στους τοίχους αυτού του σπιτιού, που έμεινε στην ιστορία ως «Κάστρο του Υμηττού». Και για το οποίο η Σοφία Μαυροειδή-Παπαδάκη έγραψε τους ωραιότερους στίχους της.

Bίντεο

 
Copyright © ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ
Powered by Blogger