Νεοτερα

Στέλιος Καρδάρας: Ενας 18χρονος ήρωας της Εθνικής αντίστασης που δολοφόνησαν οι ταγματασφαλίτες αφού πρώτα τον βασάνισαν φρικτά, σαν σήμερα το 1944

Από ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ , Σάββατο, 18 Αυγούστου 2018 | 4:21 π.μ.

Ενας θρύλος του επαναστατικού κινήματος, ένα παλικάρι μόνο 18χρονών, που το όνομα του έχει γραφτεί με ανεξίτηλα γράμματα στην ιστορία του αντιστασιακού αγώνα ενάντια στους κατακτητές και τους ντόπιους συνεργάτες τους, δολοφονείται σαν σήμερα 18 Αυγούστου 1944, αφού πρώτα το σώμα του δέχτηκε όλη την κτηνωδία το ένοπλου δωσιλογισμού. Τον λέγαν Στέλιο Καρδάρα (Σπανός).

Ηταν ένα φτωχόπαιδο που γεννήθηκε το 1926 από πρόσφυγες γονείς στην Κοκκινιά και έμενε στην Αγία Σοφία Πειραιά.
Με την ίδρυση του ΕΑΜ γίνεται μέλος του με αρχική δράση του σαν σαλταδόρος, κλέβοντας όπλα για λογαριασμό του ΕΛΑΣ και τρόφιμα, τα οποία μοίραζε στον κόσμο. Περνάει στον εφεδρικό ΕΛΑΣ για να διακριθεί τόσο για τους αγώνες του, ώστε να γίνει ομαδάρχης της Οργάνωσης Προστασίας Λαϊκών Αγωνιστών (ΟΠΛΑ).
Τα εκρηκτικά «τα έπαιζε στα δάχτυλα» γι΄ αυτό και βρέθηκε να είναι ένας απ’ τους ηρωικότερους σαμποτέρ της αντίστασης που ανατίναζε αυτοκίνητα και αποθήκες των κατακτητών.

Οι Ταγματασφαλίτες τον έτρεμαν. Δεν μπορούσαν να ξεχάσουν ότι ο Στέλιος Καρδάρας έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο μαζί με την ομάδα του, και με μαχητές  του 3ου Τάγματος του ΕΛΑΣ, στην μάχη της Κοκκινιάς της 7ης Μάρτη 1944, όταν τα ένστολα καθάρματα που συνεργαζόταν με τους Γερμανούς είχαν πάθει πανωλεθρία. Ενας ταγματάρχης των ταγματασφαλιτών, ο Λαζάρου, μαζί με 8 γερμανοτσολιάδες και 3 χωροφύλακες σκοτώνονται ενώ τραυματίζονται 20 γερμανοντυμένα τομάρια.

Λίγους μήνες αργότερα ο Στέλιος Καρδάρας έπαιξε βασικό ρόλο στην ομάδα της ΟΠΛΑ που ανέλαβε να εκτελέσει 50 ταγματασφαλίτες και Γερμανούς για να εκδικηθεί την εκτέλεση με βασανιστήρια της ηρωίδας Ηλέκτρας Αποστόλου.

Ξημέρωσε όμως η μαύρη μέρα. 18 Αυγούστου 1944. Μια μέρα μετά το μπλόκο της Κοκκινιάς
. Ο Στέλιος έπεσε σε ενέδρα των ταγματασφαλιτών σε μια στέρνα στον Άη Γιάννη το Ρέντη.
«Χαρές και πανηγύρια» για τα εγκληματικά καθάρματα. Είχαν στα χέρια τους ένα 18χρονο παλικάρι που τους είχε εξευτελίσει σε μάχες, τους είχε γελοιοποιήσει με το απίστευτο θάρρος του και τις ζημιές που τους είχε προκαλέσει. Και τότε οι ένοπλοι δωσίλογοι έδειξαν όλο τον «ανδρισμό» τους. Βασάνισαν φρικτά τον νεαρό ήρωα φτάνοντας στο σημείο να του κόψουν τα γεννητικά του όργανα πριν τον δολοφονήσουν.

Ας ακούσουμε πώς αφηγείται όλα αυτά ο ρεμπέτης Μιχάλης Γενίτσαρης σε συνέντευξη που είχε δώσει στην «Ελευθεροτυπία»:

«…Το 1944 οι συνεργάτες των Γερμανών, κι όλοι ξέρουμε ποιοι ήτανε, σκοτώσανε ένα φίλο μου, τον Στέλιο τον Καρδάρα. Δυο μέτρα μπόι ήτανε και παλικάρι που δεν λέγεται για τη λεβεντιά του… παιδί, λέμε, 18 χρονώ κι ήτανε απ’ τους μεγαλύτερους σαμποτέρ. Ητανε ο φόβος και τρόμος των Γερμανών απ’ τις ζημιές που τους έκανε και τον είχανε στο μάτι…

Τους είχε σακατέψει στα σαμποτάζ. Στη στεριά και στο πέλαγος τον κυνηγούσανε, αλλ’ αυτός άπιαστος συνέχιζε τις ζημιές. Και τι δεν κάνανε για να τον πιάσουν. Πληρωμένους χαφιέδες βάλανε για να μάθουνε πού κρύβεται. Ο Θεός της φτωχολογιάς ήτανε… όλοι τόνε θυμούνται και σήμερα για όσα έκανε για τους φτωχούς.

Μια φορά, με τα πιστόλια στο χέρι, σταμάτησε ένα γερμανικό αυτοκίνητο με τυριά… κατέβασε τους Γερμανούς κι άρχισε να μοιράζει τα τυριά στον κόσμο… έπρεπε να ‘βλεπες τη σκηνή… Μπουλούκια κόσμος μαζεύτηκε αμέσως κι έπαιρνε όσα μοίραζε ο Στέλιος… πλάκωσαν τα γερμανικά φρουραρχεία… ο Καρδάρας άφαντος. Πολλά κατορθώματα έκανε το παιδί αυτό…

Ητανε κι απ’ τους καλύτερους σαλταδόρους… Μια φορά πήδηξε σ’ ένα αυτοκίνητο που ‘χε μουσαμά πίσω, που σκέπαζαν τα πράγματα. Οι Γερμανοί είχανε πάρει χαμπάρι ότι σαλτάρανε, κι αρχίζανε και βάζανε πού και πού σκοπούς πίσω, κρυμμένους, για να μην τους βλέπουν οι σαλταδόροι. Ετσι γίνηκε και όταν πήδηξε ο Καρδάρας στο αυτοκίνητο και άρχισε να πετάει πράματα. Από τη φούρια του, άρπαξε και τον Γερμανό που ήταν κρυμμένος και σκεπασμένος με το μουσαμά και τόνε πέταξε κι αυτόν στο δρόμο…

Τον κυνηγάγανε με μανία. Δεν άφηνε αυτοκίνητα, τρένα, αποθήκες που να μην τα ανατινάξει… Γερμανόφιλοι, χαφιέδες τέτοιοι… ταγματασφαλίτες… του στήσανε ενέδρα στα περιβόλια στο Ρέντη… Δεν θα τον πιάνανε ποτέ τον Στέλιο, αλλά ήτανε άτυχος, πολύ άτυχος -κι αυτό του πήρε τη ζωή…

Καλοκαίρι ήτανε και πήγε σε μια στέρνα να πλυθεί. Εβγαλε τα ρούχα του, ακούμπησε τα πιστόλια δίπλα του και μόλις έσκυψε να πλυθεί, πέσανε πάνω του και τόνε πιάσανε. Τον δέσανε μ’ ένα σύρμα και τον πήγανε προς τον Αγιο-Διονύση, στη Δραπετσώνα. Πενήντα τουφέκια πέσανε πάνω του να βγάλουν το άχτι τους -το μίσος που του ‘χανε. Του κόψανε και τα γεννητικά όργανα. Τ’ όνομά του έγινε ύμνος στον Περαία κι όλοι κλάψανε το χαμό του…

Ηρθανε και με πήρανε ΕΑΜίτες, αντάρτες, και με πήγανε στην Κοκκινιά. Πέντε χιλιάδες κόσμος μαζεύτηκε στην πλατεία, φέρανε κάτι παλιά μεγάφωνα και ‘παιξα το τραγούδι… κρατήσαμε ένα λεπτό σιγή στη μνήμη του παλικαριού… όσο τραγούδαγα, όλος ο κόσμος έκλαιγε… Μεγάλος πατριώτης ο Καρδάρας και ψυχή που δε λέγεται, από προδοτικές σφαίρες πήγε. Ελληνες είμαστε…».



Εδώ να πούμε ότι ο Μιχάλης Γενίτσαρης είχε μια τρικυμιώδη ζωή και ίσως κάποια στιγμή παραθέσουμε κεφάλαια από την αυτοβιογραφία του που έχει τίτλο: «Μάγκας από μικράκι».
Απλώς να σημειώσουμε τώρα ότι το Μεταξικό καθεστώς τον έστειλε στη Νιο ως δημόσιο κίνδυνο διότι, όπως του είπανε, είχε μπλέξει σε πολλές φασαρίες και αν και ο ίδιος δεν έλαβε ενεργά μέρος στην Εθνική Αντίσταση στα τραγούδια του μιλάει με απέχθεια για τους μαυραγορίτες και τους συνεργάτες των Γερμανών, βλέπει με θαυμασμό τους σαλταδόρους, ενώ υμνεί τα παλικάρια της Αντίστασης.

Μάλιστα έγινε διαχρονικό το τραγούδι «Ο Σαλταδόρος» που είχε γράψει για τον Στέλιο Καρδάρα.


Αυτό το τραγούδι ακούστηκε για πρώτη φορά στην πλατεία της Κοκκινιάς σε εκδήλωση που οργάνωσε ο ΕΛΑΣ για να τιμήσει τον συνθέτη και τραγουδιστή. Ο ίδιος αναφέρει χαρακτηριστικά:

«Μόλις έβαλα μουσική και το ’παιξα λίγες φορές, το μάθανε παντού. Το μάθανε όλοι οι σαμποτέρ, οι αγωνιστές, οι αντάρτες, όλοι. Το μάθανε και ήρθανε και με πήρανε ΕΑΜίτες και αντάρτες, και με πήγανε στην πλατεία στην Κοκκινιά. Πέντε χιλιάδες κόσμος και παραπάνω μαζεύτηκε. Με βάλανε και το ’παιξα και το τραγούδησα. Πριν αρχίσω, κρατήσαμε ενός λεπτού σιγή στη μνήμη του ήρωα. Όταν το τραγουδούσα όλος ο κόσμος έκλαιγε».

«Πενθοφορεί η Αγιά Σοφιά,
Παλιά και Νέα Κοκκινιά,
κλάψε κι εσύ τώρα, ντουνιά,
πιάσαν τον Στέλιο τα σκυλιά.

Τον πιάσαν γερμανόφιλοι
και ταγματασφαλίτες
τον Στέλιο τον Καρδάρα μας,
στο Ρέντη, οι αλήτες.

Δεμένο τον επήγανε
προς τον Άγιο Διονύση,
δέκα ντουφέκια του ‘ριχναν,
ώσπου να ξεψυχήσει.

Θεέ μου, ας προλάβαινες,
να ‘κανες άλλη κρίση,
 που ‘χε μανούλα κι αδελφές
και έπρεπε να ζήσει.

Άδικα τον σκοτώσανε,
λες κι ήτανε κατάρα,
 γιατ’ ήταν στην Αντίσταση,
τον Στέλιο τον Καρδάρα»....

Ερνστ Τελμαν: Ηρωας του παγκόσμιου προλεταριάτου (Τον εκτέλεσαν οι ναζί σαν σήμερα το 1944)

Σαν σήμερα, 18 Αυγούστου 1944 πέφτει νεκρός από ναζιστικό Γερμανικό εκτελεστικό απόσπασμα  στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Μπούχενβαλντ. ο ηγέτης του γερμανικού προλεταριάτου και πρόεδρος της ΚΕ του Κομμουνιστικού Κόμματος Γερμανίας Ερνστ Τέλμαν.

Το ναζιστικό καθεστώς, δεν προχώρησε τυχαία στη σύλληψη του Ερνεστ Τέλμαν. Χτυπώντας τον Τέλμαν, ήθελε να στερήσει τη γερμανική εργατική τάξη από έναν άξιο κομμουνιστή ηγέτη και να απαλλαγεί το ίδιο από έναν επικίνδυνο εχθρό.

Για να κατανοήσουμε καλύτερα αυτή την τελευταία διαπίστωση, αξίζει να σταθούμε σε όσα γράφει ο Εριχ Χόνεκερ στα απομνημονεύματά του, σκιαγραφώντας τη συμβολή του Τέλμαν στον αντιφασιστικό αγώνα του γερμανικού λαού.

Ο Τέλμαν - σημειώνει ο Χόνεκερ - «καυτηρίαζε το φασισμό σαν θανάσιμο εχθρό του εργατικού κινήματος και της Σοβιετικής Ένωσης και προειδοποιούσε για τους κινδύνους που προέρχονταν απ' αυτόν - ως εκείνο το περίφημο σύνθημά του στον εκλογικό αγώνα στις αρχές του 1932 για τον Πρόεδρο του Ράιχ ότι: "Όποιος εκλέγει Χίντενμπουργκ, εκλέγει Χίτλερ, όποιος εκλέγει Χίτλερ, εκλέγει τον πόλεμο!". Η ιστορία επιβεβαίωσε την ορθότητα αυτής της προειδοποιητικής διαπίστωσης σε τραγικές διαστάσεις». (Εριχ Χόνεκερ: «Από τη ζωή μου», εκδόσεις «Ειρήνη», σελ. 71).

Πριν συλλάβει τον Τέλμαν, το χιτλερικό καθεστώς χρέωσε στους κομμουνιστές τον εμπρησμό του Ράιχσταγκ, που πραγματοποίησαν τα όργανά του στις 27/2/1933.
Την επομένη, με το πρόσχημα του εμπρησμού, καταργήθηκαν τα άρθρα του Συντάγματος της Βαϊμάρης, που αναφέρονταν στην ελευθερία του ατόμου, του λόγου, του Τύπου, των συγκεντρώσεων και της ίδρυσης συνδικαλιστικών οργανώσεων.

Το ναζιστικό καθεστώς δολοφόνησε άνανδρα στο κρεματόριο του Μπούχενβαλντ τον κομμουνιστή ηγέτη, ενώ στη συνέχεια έκαψε τη σωρό του, για να μην υπάρχει τίποτα από αυτόν. Η εργατική τάξη της Γερμανίας, στη μεταπολεμική περίοδο που ερχόταν, έπρεπε να στερηθεί τον μεγάλο ηγέτη της κι αν ήταν δυνατό να μην υπάρχει τίποτα που να τον θυμίζει.
Διαβάστε περισσότερα

Άκου τα ξανά στρατηγάκο μου.

Γράφει ο mitsos175 

Παρουσιάζομαι στην βραδινή αναφορά, στρατηγάκο μου, για να σας αναφέρω, πως χάλασε το εθνικιστικό κουτόχορτο και θα μείνουν οι φασίστες με την όρεξη! 

Θυμάσαι τι σου είπα, στρατηγάκο, την προηγούμενη φορά; Πως δεν θέλεις να γυρίσουν οι στρατιώτες. “Κι εσύ και πολλοί άλλοι. Βολεύει αρκετούς αυτή η Ιστορία. Πρώτον τους Τούρκους που κάνουν τον “καμπόσο”. Έπειτα τους φασίστες σε Ελλάδα - Τουρκία, που συντηρούν το μίσος”. Την αντιπολίτευση, την κυβέρνηση, τα λαμόγια που θέλουν μίζες από εξοπλισμούς κλπ.

Έλα όμως που γύρισαν, αφού ήταν πλέον άχρηστοι στο Σουλτάνο. Τι να τους κάνει δυο άσχετους; Που, αν γίνονταν δίκη, δεν θα μπορούσε με τίποτε να σταθεί κατηγορία κατασκοπίας.
 “Δηλαδή σας φαίνονται αυτοί για πράκτορες 007”; Θα ρωτούσε η υπεράσπιση. Μάλλον “ΘουΒου 000” θυμίζουν. Αθώοι θα έβγαιναν, έστω και λόγω βλακείας.
Τώρα λοιπόν που οι Τούρκοι ασχολούνται με πιο σοβαρά, τους άφησε.

Και κλααάμα οι φασίστες! Πάει το παραμύθι! Πάνε οι “ήρωες”, μας βγήκαν λίγο “μπάζα”. Όλο αυτό τον καιρό που ήταν μέσα, μπορούσε ο κάθε αδίστακτος εθνικιστής να λέει την ανοησία του: “Δεν αφήνουν τα παλικάρια μας, γιατί οι γείτονες είναι κακοί! Δεν έχασαν το δρόμο, τους πήρανε με το ζόρι”! “Όμηροι”, “ανταλλαγή”, “ενέδρα”, οι εξωγήινοι έλλειπαν.

Κι όλα αυτά για να δημιουργήσουν εντυπώσεις. Για να ξηλωθούμε να πάρουμε νέα όπλα, ώστε κάποιοι αετονύχηδες να αρπάξουν νέες μίζες.
Κινδυνεύουμε μας έλεγαν από τους Τούρκους, όχι από τους τοκογλύφους, που μας πίνουν καθημερινά το αίμα.
Όχιιι! “τα όρνεα είναι φίλοι μας”, το υπογράφουν όλοι οι αστοί πολιτικοί απατεώνες.

Τώρα λοιπόν, που κατέρρευσαν με πάταγο οι χαζομάρες της ακροδεξιάς, κάποιοι ετοιμάζουν ΕΔΕ. Άλλοι δεξιοί, πάνω στην τσαντίλα τους, θέλουν στρατοδικείο!

“Γιατί δώσατε ρε τα όπλα σας και δεν πεθάνατε για την Ελλάδα;”
Έλα ντε! Γιατί δεν έγιναν πραγματικοί νεκροί ήρωες, να έχει ο μιλιταριστής να λέει; “Να! Σκότωσαν δυο δικούς μας σε ενέδρα! Να πάρουμε εμείς τα 100 “αόρατα” F35, να κάνουμε τους εχθρούς σκόνη”!
Αυτό δεν ήθελες στρατηγάκο;

Αμ δε! Ευτυχώς λειτούργησε το ένστικτο της αυτοσυντήρησης, αφού οι δυο δεν πήγαν στο στρατό για να πεθάνουν, έτσι δεν ξέφυγε το πράγμα.
Γιατί το κλίμα μύριζε - και βρωμάει ακόμα- μπαρούτι, οπότε μια φωτιά στα σύνορα, ένα θερμό επεισόδιο, θα δημιουργούσε έκρηξη, θα ξέφευγε από τον έλεγχο. 

Όσο για τους δυο "χαμένους", καλά τη βόλεψαν. Και μετάθεση και μεγαλύτερο μισθό. Επειδή για πέντε μήνες ήταν "ήρωες", όπως κι επειδή είναι μόνιμοι στο στρατό, αν τυχόν τους αποδώσουν ότι έχουν υποπέσει σε κάποιο παράπτωμα, όπως δημοσιεύεται, θα πέσουν στα μαλακά, καθόσον δεν πάει "ήρωας" και τιμωρημένος. Το πιο πιθανόν είναι πάντως να πάρουν και παράσημο.
GPS βέβαια θα ήταν καλύτερο. Έστω πυξίδα.

Εγώ, μπορεί να μην τους συμπαθώ, αφού έψαχναν να πιάσουν μετανάστες στα σύνορα, αλλά τους θέλω ελεύθερους και ζωντανούς σε αντίθεση με τους νεοναζί. Πολύ θα βόλευε τα εθνίκια “να σκοτωθούν υπέρ πίστεως και πατρίδος” ώστε να συντηρείται το μίσος κι ο φανατισμός.
Που ποια “πίστη” και ποια “πατρίδα”; Την τραπεζική πίστη εννοούν οι δεξιοί πολιτικοί, ενώ πατρίδα τους είναι οι οικονομικοί παράδεισοι, που έχουν τις υπεράκτιες και τα φράγκα από τις βρομοδουλειές. 

Αν βέβαια ήταν κάνας απλός στρατιώτης, που υπηρετούσε τη θητεία του στον Έβρο, και την "πατούσε" όπως οι καραβανάδες, θα έτρωγε τόση φυλακή, που θα έβγαινε συνταξιούχος! 
Να τα λέμε κι αυτά, στρατηγάκο μου.
Για ένα κουμπί οι φαντάροι τρώγανε τετραήμερη στέρηση εξόδου, ενώ δεν ενδιαφέρονταν κανείς για τις αγγαρείες, τις “εμπλοκές” στην υπηρεσία, τα καψόνια, τον τρόπο διαβίωσης τους στα στρατόπεδα.
Κατάλαβες τώρα φασιστάκο μου;

Αν θες πόλεμο, κάνε τον μόνος σου. Εμάς άσε μας απέξω, έχουμε σοβαρότερα να κάνουμε, ούτε έχουμε να χωρίσουμε τίποτε με τον Τούρκο εργάτη, άνεργο ή συνταξιούχο.
Λιτότητα θα φάνε κι αυτοί, όπως κι εμείς. Οπότε για όποιον τη έχει δει Μεγαλέξανδρος, να παίξει με το PC του. Έχει κάτι παιχνίδια, ωραιότατα! 
Εμείς δεν σας παίζουμε, είστε ζαβολιάρηδες.

Τέλος κι αυτής της αναφοράς στρατηγάκο μου.

Ειρήνη πάσι. Μην λέω τη λέξη “Ειρήνη”, βγάζεις καντήλες; Ειρήνη, ειρήνη, ειρήνη...

Ταγματασφαλήτες, εγκληματίες δοσίλογοι, αστικός κόσμος και ξένοι προστάτες τους (Αφιέρωμα)

Του Γ. Γ.

Πιθανόν να διαβάσατε  την ανάρτησή μας για το φρικιαστικό έγκλημα των ταγμάτων ασφαλείας που μαζί με τους Γερμανούς μακέλεψαν τους πατριώτες της Κοκκινιάς σαν χτες το 1944.

 Ισως επίσης να είδατε και το κείμενο μας στο οποίο μεταξύ άλλων αναφέραμε: Οι πρωταγωνιστές της σφαγής, τα δοσιλογικά καθάρματα, οι «οι καταραμένοι τσολιαδοχωροφύλακες» που μαζί με τους Γερμανούς «βασάνισαν, χτύπησαν ανελέητα, τους έβγαλαν τα μάτια και πτώματα πια του εκτέλεσαν» -σ.σ τους Εαμίτες- (όπως αναφέρει προκήρυξη της Αχτιδικής Επιτροπής Κοκκινιάς του ΚΚΕ) «ανταμείφτηκαν πλουσιοπάροχα» για τις «υπηρεσίες» στον κατακτητή από τις μετέπειτα μοναρχοφασιστικές κυβερνήσεις. 

Τα τομάρια, οι προδότες εγκληματίες, που έφεραν τα ονόματα Πλυτζανόπουλος, Σγούρος, Μπουραντάς, και οι οποίοι πρωτοστάτησαν στο μακέλεμα του λαού της Κοκκινιάς μόνο «εθνικοί ευεργέτες» που δεν ανακηρύχτηκαν.

Επειδή θεωρούμε ότι η ιστορική μνήμη και ειδικά της πρόσφατης ιστορίας μας πρέπει να παραμείνει ζωντανή σ’ αυτή μας την ανάρτηση θα κάνουμε μια αρκετά μεγάλη αναφορά για τα σώματα ασφαλείας επικεντρωνόμενοι βασικά στην αναγκαιότητα, για το αστικό σύστημα, δημιουργίας τους και την στάση που κράτησε απέναντι τους οι αστοί πολιτικού ηγέτες της εποχής.

Σαν βασική πηγή της ανάρτησής μας χρησιμοποιούμε το πολύ καλό βιβλίο του Νίκου Κ. Καρκάνη: “ΟΙ ΔΟΣΙΛΟΓΟΙ ΤΗΣ ΚΑΤΟΧΗΣ. Δίκες - Παρωδία (ντοκουμέντα, αποκαλύψεις, μαρτυρίες)” (Σύντομα θα το αναρτήσουμε ολόκληρο σε μορφή κειμένου στον ιστότοπο "ιστορικά ντοκουμέντα" Προς το παρών έχουμε παραθέσει ένα μεγάλο μέρος του).

H πλουτοκρατική ολιγαρχία, οι πολιτικοί και στρατιωτικοί της εκπρόσωποι (στρατηγοί, ναύαρχοι κλπ.), η πνευματική ηγεσία και η ηγεσία της εκκλησίας που είχαν επίγνωση ότι το κατοχικό καθεστώς στηριζόταν στη βία και το χαφιεδισμό αισθάνονταν ανίσχυροι όσο έβλεπαν να αναπτύσσεται το κίνημα αντίστασης και ο λαός να σηκώνει κεφάλι.

Πανικόβλητοι, όχι, φυσικά, από την τριπλή φασιστική κατοχή, άλλα από τη Λαϊκή Αντίσταση, που ορθωνόταν και δυνάμωνε ματωμένη σε σκληρούς αγώνες κατά των καταχτητών, όπλιζαν σε συνεργασία με τούς Γερμανούς τις δικές τους δυνάμεις που θα μπορούσαν να τις αντιπαρατάξουν στην ώρα αιχμής, δηλαδή για την κάλυψη του κενού που θα δημιουργούνταν όταν θα έφευγαν οι Γερμανοί και πριν φτάσουν οι Βρετανοί.

Και αυτοί οι εγκληματίες που έβαψαν με τα χέρια τους από αίμα του ελληνικού λαού, συνεργαζόμενοι με τις δυνάμεις κατοχής, μετά την απελευθέρωση της χώρας μας όχι απλώς δεν τιμωρήθηκαν αλλά έγιναν οι στυλοβάτες του αστικού μεταβαρκιζιανού κράτους.

Ασ’ πιάσουμε το θέμα από την αρχή.

Ο I. Ράλλης είπε πως είχε εντολή να μείνει στην εξουσία, ώσπου να ’ρθουν οι Βρετανοί!
Ό Μανιαδάκης είχε πει στον Μπουραντά φεύγοντας για τη Μέση Ανατολή να συνεργαστεί με τις δυνάμεις κατοχής και ότι αυτός θα ξανάρθει.

Ολοι αυτοί έτρεμαν την δύναμη του λαού. Μάλιστα, φρόντιζαν να χρησιμοποιούν τους καταχτητές για να τρομοκρατήσουν, να μην αφήσουν το λαό να πάρει την εξουσία μετά την απελευθέρωση.

Συγκρότησαν δυνάμεις ασφαλείας ισχυρές. Δύναμη πυρός μιας μεραρχίας, είπε ο Μπουραντάς, ότι διέθετε το μηχανοκίνητο που διοικούσε. Και τα όπλα αυτά τα πήρε όχι μόνο από τους καταχτητές, άλλα και τους Βρετανούς και την κυβέρνηση του Καϊρου. 

Συμφωνήσαμε θα πει ο Εβερτ με τον Γ. Παπανδρέου πριν φύγει για τη Μέση Ανατολή να μας στείλει όπλα. Και αυτός, με την μεσολαβήσει των Αγγλων έστειλε.
Οχι όμως για να οπλιστούν οι αντιστασιακές οργανώσεις, αλλά για να καταλήξουν στα χέρια μελών των προδοτικών οργανώσεων «X» και ΕΔΕΣ Αθήνας, οι ηγεσίες των οποίων εκτελούσαν εντολές των κατοχικών δυνάμεων.  ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ

Η κρίση του καπιταλισμού στην Τουρκία και ο Σουλτάνος Ερντογάν

Από ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ , Παρασκευή, 17 Αυγούστου 2018 | 11:44 μ.μ.

Γράφει ο Σεϊτ Αλντογάν - δημοσιογράφος

Σε πάρα πολλές αναλύσεις είχε τονιστεί ότι ο Ερντογάν λαμβάνοντας την απόφαση για πρόωρες εκλογές είχε συνυπολογίσει ότι η Τουρκία πηγαίνει προς μία σοβαρή οικονομική κρίση. Προσπάθησε λοιπόν να εξασφαλίσει την κατοχή της εξουσίας του, πριν ξεσπάσει η κρίση αυτή.
Πράγματι δεν πέρασε πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα μετά τις εκλογές και η κρίση εκδηλώθηκε με μεγάλες αρνητικές συνέπειες για τους εργάτες, συνολικά τους εργαζόμενους και τις πλατιές λαϊκές μάζες.

Τόσο ο Ερντογάν, όσο και οι κλίκες που τον υποστηρίζουν έχουν ξεσηκώσει θύελλα ότι η Τουρκία αντιμετωπίζει έναν οικονομικό πόλεμο εξαιτίας παρέμβασης εξωτερικών παραγόντων.
Σύμφωνα με τους ισχυρισμούς του καθεστώτος της Αγκυρας, επικεφαλής του οικονομικού πολέμου είναι η Αμερική και όλες οι υπόλοιπες δυνάμεις που δεν θέλουν την ανάπτυξη της Τουρκίας με επικεφαλής τον Ερντογάν.
Η βρώμικη αυτή προπαγάνδα, της Τουρκικής κυβέρνησης, γίνεται σε καθημερινή βάση και με ποικίλους τρόπους.

Η πραγματικότητα είναι πάντως ότι την ώρα που η τουρκική λίρα δεχόταν τεράστιες πιέσεις στις διεθνείς αγορές, ήρθε νέο πλήγμα στην στην τουρκική οικονομία καθώς ο πρόεδρος των ΗΠΑ ανακοίνωσε τον διπλασιασμό των αμερικανικών δασμών στις εισαγωγές χάλυβα και αλουμινίου.
Η πρώτη σοβαρή συνέπεια αυτής της εξέλιξης ήταν η υποτίμηση της τουρκικής λίρας απέναντι στο δολάριο και το ευρώ.

Η υποτίμηση αυτή προκάλεσε αμέσως μεγάλη ζημιά στην τουρκική οικονομία γιατί η χρήση του δολαρίου χρησιμοποιείται ευρέως στην τουρκική οικονομία.
Ακόμα και οι μεσαίες επιχειρήσεις, τις ανταλλαγές τους κάνουν με δολάριο.
Οι επενδύσεις όλων των ξένων κεφαλαίων είναι με δολάριο, ενώ το καθεστώς εδώ και πολλά χρόνια έχει εγγυηθεί ότι οποιαδήποτε ζημιά σημειωθεί, θα πληρωθεί απ' το δημόσιο.

Οι συνέπειες από την υποτίμηση της τουρκικής λίρας είναι σοβαρές στον κύριο όγκο της τουρκικής οικονομίας, όπως επίσης και  στο τραπεζικό σύστημα. Η συντριπτική πλειοψηφία των επιχειρήσεων έπαιρνε δάνειο με βάση την τιμή του δολαρίου και οι ανταλλαγές τους γινόταν με αυτό. Οι επιχειρήσεις αυτές σήμερα βρίσκονται στα πρόθυρα διάλυσης.

Να υπενθυμίσουμε ότι μόνο δύο τούρκικες πολυεθνικές εταιρίες "Ουλκέρ" και "Ντογούς" χρειάζονται για τη ρύθμιση των χρεών τους 20 δις. δολάρια και πάρα πολλές άλλες εταιρίες βρίσκονται στη σειρά.

Κάθε υποτίμηση της λίρας δέκα κουρούς (σεντς)  κοστίζει στην οικονομία 22 δισεκατομμύρια λίρες. Η υποτίμηση αυτή έχει κοστίσει ήδη πάνω από 400 δις. Αυτό οδήγησε και οδηγεί κατευθείαν στη διάλυση της παραγωγής σε πάρα πολλούς κλάδους. 

Να επισημάνουμε ότι  η Τουρκία χρειάζεται άμεσα 466 δις. δολάρια για πληρωμή χρεών και άλλα 235 δις. μέχρι την Άνοιξη του 2019. 

Η κυβέρνηση του Ερντογάν την τελευταία δεκαετία με περηφάνια  προπαγάνδιζε ότι η τουρκική οικονομία βρίσκεται συνεχώς σε άνοδο και ανάπτυξη. Και ως δείγμα έδειχνε τις κατασκευαστικές εταιρίες, τις εθνικές οδικές αρτηρίες, τις γέφυρες κ.α.
Να τονίσουμε εδώ ότι όλα αυτά τα έργα γινόταν με δημόσιο διαγωνισμό με βάση το δολάριο.
Τα τεράστια αυτά έργα έχουν γίνει από ξένες και ντόπιες κατασκευαστικές εταιρίες με δικαίωμα πολλών χρόνων διαχείρισης με βάση το δολάριο.

Το 2017 το σύνολο των εισαγωγών ήταν 234 δις. ενώ οι εξαγωγές 158 δις. Σχεδόν το 80% των εισαγωγών και εξαγωγών έχουν γίνει με την Αμερική και την Ε.Ε. 
Το ποσοστό των εισαγωγών και εξαγωγών με Κίνα και Ρωσία είναι μόλις 23%. Το 70% των επενδυτικών εταιριών ανήκουν πάλι στην Αμερική και την Ε.Ε.
Με βάση αυτά τα στοιχεία, η υποτίμηση της τουρκικής λίρας δεν είναι μία απλή προσωρινή αστάθεια αλλά δείχνει το βάθος της καπιταλιστικής κρίσης. 

Αξίζει να υπογραμμισθεί ότι η "ισχυρή τουρκική οικονομία" είναι εξαρτημένη στις μονοπωλιακές επενδυτικές εταιρίες και η τουρκική οικονομία έχει πολύ μεγάλη ανάγκη από τις εξαγωγές σε κάθε επίπεδο.
Σε αυτό το πλαίσιο συγκαταλέγονται γεωργικά προϊόντα, πρώτες βασικές ύλες, τρόφιμα, από πλαστικά μέχρι χαρτί. Δεν αναφέρουμε στρατιωτικά και βιομηχανικά ήδη και υλικά. Αυτή η εξάρτηση υπερβαίνει πολύ το ύψος των χρεών της τουρκικής οικονομίας. 

Ο Ερντογάν και οι κεφαλαιούχοι προσπαθούν να δείξουν ότι αυτό δεν είναι μία κρίση του καπιταλισμού αλλά είναι μία οικονομική επίθεση απ' τους ανταγωνιστές της Τουρκίας.

Πριν μερικές μέρες ο Ερντογάν από την γενέτειρά του δήλωσε ότι «εάν αυτοί έχουν δολάριο εμείς έχουμε τον Αλλάχ» και κάλεσε τις μάζες να ανασυγκροτηθούν γύρω απ' το καθεστώς λέγοντας ότι όλοι είμαστε στο ίδιο καράβι.

Αυτό σημαίνει ότι ο Ερντογάν απ' τη μία μεριά προσπαθεί να κρύψει την καπιταλιστική κρίση και απ' την άλλη να εμποδίσει την αποκάλυψη της κρίσης που βεβαίως θα φορτωθεί στην πλάτη των μαζών.

Αυτές τις μέρες τα τουρκικά ΜΜΕ που ελέγχονται από τον Ερντογάν καλούν τον κόσμο να αλλάξει το ξένο συνάλλαγμα με λίρες.
Όλη αυτή η προπαγάνδα στοχεύει να αποπροσανατολίσει τις μάζες. Ακόμα και ο πιο φανατικός οπαδός της κυβέρνησης ή ο πιο άσχετος οικονομολόγος δεν πιστεύει ότι ένα τέτοιο γεγονός, αν και ακόμα συμβεί, θα κάνει παρελθόν την οικονομική κρίση της Τουρκίας.

Είναι φανερό ότι έρχονται δυσβάσταχτα μέτρα που θα πλήξουν καίρια τον κόσμο της εργασίας και τα λαϊκά στρώματα
Ήδη οι φτωχές μάζες έχουν χάσει απ' το εισόδημά τους το 16%. Τα γεωργικά προϊόντα απ' το αλεύρι μέχρι το ρύζι, απ' τις φακές μέχρι τα όσπρια εισάγονται από το εξωτερικό και η υποτίμηση της λίρας οδηγεί κατευθείαν σε περισσότερη φτώχεια και πείνα. 

Η Τουρκία αποτελεί μία χώρα που χαρακτηρίζεται από τους μεγάλους φόρους σε κάθε επίπεδο. Η φορολογία αναμένεται να εκτοξευτεί και το κλείσιμο των εταιριών θα οδηγήσει σε μαζικές απολύσεις, που ήδη έχουν ξεκινήσει. 

Η Τουρκία βρίσκεται ακόμα στην αρχή της καπιταλιστικής κρίσης. Μία από τις πρώτες συνέπειες είναι ο πληθωρισμός. Σύμφωνα με όλες τις οικονομικές αναλύσεις ο πληθωρισμός θα φτάσει στα ύψη και η αγοραστική δύναμη των φτωχών τάξεων και στρωμάτων θα πέσει πάρα πολύ. 

Είναι γνωστό ότι η Τουρκία είναι μία χώρα μαύρου χρήματος και μαύρης εργασίας. Το μαύρο χρήμα ήδη γιορτάζει και η μαύρη εργασία ήδη μεγαλώνει ακόμα πιο πολύ.

Ο ελληνικός λαός γνωρίζει  πολύ καλά με τα μνημόνια ότι αυτοί που πληρώνουν είναι οι φτωχές μάζες και τα λαϊκά στρώματα. Δεν καταγράφηκε καμία επιβάρυνση στους πραγματικούς υπεύθυνους για την καπιταλιστική κρίση. Και στην Τουρκία και σε οποιοδήποτε μέρος αυτό θα συμβεί. 

Φυσικά αυτά τα οικονομικά μέτρα περί εξόδου της κρίσης θα συνοδευτούν από αυταρχικά και φασιστικά μέτρα. Ήδη ο σουλτάνος με προεδρικό διάταγμά του έχει απαγορεύσει κάθε αντιπολιτευτική δραστηριότητα γύρω απ' την οικονομία να εκφραστεί είτε γραπτώς είτε στους δρόμους. Εκατοντάδες άτομα διώκονται ήδη εξαιτίας της αντιπολιτευτικής στάσης τους.

Ο Ερντογάν θα συνεχίσει να προπαγανδίζει ότι η Τουρκία δέχεται οικονομικό πόλεμο και θα συνεχίσει να αποκρύπτει ότι τα τελευταία 15 χρόνια συσσωρεύτηκε στην Τουρκία ένα τεράστιο κεφάλαιο με μεσαιωνικές εκμεταλλεύσεις, με τα λεφτά των εργατών και εργαζομένων. Ότι έκαναν γιορτή οι μονοπωλιακές ντόπιες και ξένες εταιρίες!
 .
Επίσης πρέπει να αποδώσουμε την επιθετική στάση του Ερντογάν στο ότι αντιλαμβάνεται το τέλος της κυριαρχίας του.
 Η οικονομική κρίση, η φτώχεια, η πείνα και η ανεργία και οι ταξικές ανισότητες θα φουντώσουν στην Τουρκία. Οι μάζες με την εμπειρία που αποκτούν μπορούν να γίνουν επικίνδυνες για το κεφάλαιο και τους πολιτικούς εκφραστές του.
Ας μην ξεχνάμε ότι στην Τουρκία υπάρχει ήδη μία σημαντική μερίδα εργατών και λαϊκών μαζών που αγωνίζονται ενάντια στην καπιταλιστική οικονομία και το σουλτανικό καθεστώς.
Οι τελευταίες πολιτικές και οικονομικές εξελίξεις αναμένονται να γιγαντώσουν το κίνημα ενάντια στην επέλαση της καπιταλιστικής βαρβαρότητας και στο υπηρετικό πολιτικό προσωπικό της.

Β.Κ: Ενημερωτικά να σημειώσουμε τι αναφέρει σήμερα τηλεγράφημα του ΑΠΕ_ΜΠΕ

Οι οίκοι αξιολόγησης Standard & Poor’s και Moody’s υποβάθμισαν σήμερα το αξιόχρεο της Τουρκίας, επικαλούμενοι την αστάθεια της λίρας και προβλέποντας ύφεση στην οικονομία της χώρας για το επόμενο έτος.

Ο οίκος Standard & Poor’s έριξε την Τουρκία κατά μία βαθμίδα, στο B+ από το BB-, διατηρώντας “σταθερή” την προοπτική της.
Η υποβάθμιση αυτή, σημειώνει στην ανάλυσή του, αντικατοπτρίζει τις εκτιμήσεις των αναλυτών για επικείμενη ύφεση τον επόμενο χρόνο αλλά και την πρόβλεψη ότι ο πληθωρισμός θα αγγίξει το 22% τους επόμενους τέσσερις μήνες.
Η αποδυνάμωση της λίρας ασκεί πιέσεις στον χρεωμένο τομέα των επιχειρήσεων και έχει σημαντικά αυξήσει τον χρηματοδοτικό κίνδυνο για τις τουρκικές τράπεζες, προσθέτει ο οίκος.

Ο Moody’s, από την πλευρά του, υποβάθμισε το αξιόχρεο της Τουρκίας στο Ba3, από Ba2 και ταυτόχρονα ανακοίνωσε ότι θεωρεί πλέον την προοπτική της “αρνητική”. Ο οίκος επισημαίνει επίσης τις εντεινόμενες ανησυχίες για την ανεξαρτησία της κεντρικής τράπεζας αλλά και την έλλειψη ενός σαφούς και αξιόπιστου σχεδίου για την αντιμετώπιση των αιτιών της πρόσφατης οικονομικής κρίσης, παρά τις ανακοινώσεις της κυβέρνησης.

Φρέσκες "ψεκασμένες" τοποθετήσεις του Ζουράρι

 «Ο Ερντογάν απέδειξε για μια ακόμη φορά, μέσα στην αυθαιρεσία της τουρκίλας του, το υψηλό πολιτικό του διαμέτρημα, όταν ξαφνικά σε μια έκρηξη τουρκικού πολιτισμού μας έδωσε τους δυο στρατιωτικούς μας κατά την αγρυπνία και τον όρθρο της Παναγιάς μας Chapeau»!

Τα παραπάνω δήλωσε, μεταξύ άλλων, στην «ΕφΣυν», ένα πρόσωπο που βρίσκεται  μόνιμα «είς πυρίκαυστον κι αυτάρεσκον αυνανισμόν»
.
Προφανώς και μόνο οι σατιρικές εκπομπές θα άξιζαν να ασχοληθούν με τον συγκεκριμένο τύπο, τον Κώστα Ζουράρι, που να μην ξεχνάμε ότι χρημάτισε και υφυπουργός Παιδείας. (Δείγμα κι αυτό της κατάπτωσης του αστικού συστ'ηματος).

Ο συγκεκριμένος τύπος –και πρώην κομμουνιστής, κατά δήλωση του- αρχαιόπληκτος, θρησκόληπτος και αρλουμπολόγος αφού είδε επιτέλους το όνειρο του να εκπληρώνεται.-να γίνεται δηλαδή βουλευτής- (αφού δεν τα κατάφερε με την συνεργασία του με το ΚΚΕ, αφού πάτωσε το νταλαβέρι του με τον Παπαθεμελή, ενώ πήγε άπατο το κόμμα που έκανε με τον «ευρηματικό» τίτλο «Πυρίκαυστος Ελλάδα»), τώρα σαν εθνοπατέρας δεν κάνει τίποτε άλλο παρά να μας διασκεδάζει κατά καιρούς με τις "ψεκασμένες" τοποθετήσεις του.

Οι Γερμανοί κατακτητές εκτέλεσαν κάποια καθάρματα που συνεργάσθηκαν μαζί τους. Το ελληνικό αστικό κράτος, μετά την απελευθέρωση, "τίμησε" τους δωσίλογους

Του Γ.Γ.

Για το μπλόκο της Κοκκινιάς που έγινε σαν σήμερα το 1944 και στο οποίο: Γερμανοί κατακτητές και ντόπια δοσιλογικά καθάρματα μακέλεψαν πατριώτες, έχουμε κάνει αναλυτική ανάρτηση.

Εδώ να εστιαστούμε σε μια επισήμανση, η οποία για αρκετό κόσμο, είναι άγνωστη.

Οταν μασκοφόροι χαφιέδες και ταγματασφαλίτες ολοκλήρωσαν το έργο τους, πήραν την "άδεια" από τα αφεντικά τους και σκύλευσαν τα πτώματα των εκτελεσμένων, αποσπώντας ότι θεωρούσαν ότι έχει αξία. (δακτυλίδια, ρολόγια κλπ).

Ηταν τόσο αποτρόπαια η συμπεριφορά τους, ώστε έφτασαν στο τέλος οι ίδιοι οι Γερμανοί να εκτελέσουν τους τους μασκοφόρους, (Μπεμπέκογλου Μπακαλόπουλο και Μπατράνη) που πρωτοστατούσαν σ' αυτή την απαίσια πράξη.

Ανάμεσα στους 315 εκτελεσμένους και η ηρωική αντάρτισσα του εφεδρικού ΕΛΑΣ, στέλεχος της ΕΠΟΝ και μαχήτρια της ΟΠΛΑ. Διαμάντω Κουμπάκη

«Η Διαμάντω του φρουραρχείου των Γερμανικών. Όλη η Κοκκινιά την είδε στις μάχες με το όπλο στα χέρια. Μας την σκότωσαν και αυτή οι ανθρωποφάγοι του φασισμού. Πριν την σκοτώσουν οι σαύρες, τα τσολιαδάκια, της έκαναν το σχήμα φωνάζοντάς την: "καπετάνισσα"
Ζει στην ψυχή μας πάντα η Διαμάντω. 
Καρτερούμε την ημέρα που 100 δολοφόνοι θα πληρώσουν με τη ζωή τους για τη Διαμάντω», όπως αναφέρει γραπτή μαρτυρία ανώνυμου, που περιγράφει το μπλόκο.   

Μάλιστα και όπως αναφέρει το βιβλίο του Ιάσονα Χανδρινού «Το τιμωρό χέρι του λαού. Η δράση του ΕΛΑΣ και της ΟΠΛΑ στην κατεχόμενη πρωτεύουσα 1941-1944», οι "µαχήτριες ∆ιαµάντω Κουµπάκη, Αθηνά Μαύρου κ.ά. βασανίστηκαν φριχτά, πριν οδηγηθούν προπηλακιζόµενοι στη «Μάντρα», ένα υφαντήριο πίσω από την πλατεία Οσίας Ξένης για να εκτελεστούν µε πολυβόλα από γερµανικό τµήµα".

Υ.Γ: Αξίζει να σημειωθεί ότι αν και  οι Γερμανοί εκτέλεσαν κάποια καθάρματα που τους πρόσφεραν τις "υπηρεσίες" τους, το ελληνικό αστικό κράτος "τίμησε" μετά την απελευθέρωση μετά την Γερμανική κατοχή όλο τον ένοπλο δωσιλογισμό. (Μέχρι στην γυναίκα του Ι. Ράλλη μετά τον θάνατο του άντρα της, χορήγησε "αστρονομική" ισόβια σύνταξη σαν συζύγου "πρώην πρωθυπουργού". Περισσότερα σε επόμενη ανάρτησή μας) 

Διαχρονικά οι φασιστικές – ναζιστικές οργανώσεις δεν είναι παρά το μακρύ χέρι του συστήματος (Με αφορμή μια δολοφονική επίθεση των φασιστών σαν σήμερα το 1932)



 «Να φτάνουν είδα δολοφόνων στρατιές
κι ήθελα να φωνάξω: 'Σταματήστε!'
Μα ξέροντας πως κρυφοκοίταζε ο χαφιές,
μ’ άκουσα να φωνάζω: 'Ζήτω! Προχωρήστε!'»

Μπέρτολτ Μπρεχτ

Διαχρονικά και αυτό μας το έχει διδάξει η ιστορία οι φασιστικές – ναζιστικές οργανώσεις δεν είναι παρά το μακρύ χέρι του συστήματος και η όποια νομοθετική αντιμετώπισή τους από το αστικό κράτος είναι προσχηματική και έχει να κάνει με αντιπαραθέσεις συστηματικών κομμάτων. Μόνο το εργατικό –επαναστατικό κίνημα μπορεί να αντιμετωπίσει ουσιαστικά τις εγκληματικές συμμορίες με τρόπους που αυτό θα επιλέξει ανάλογα τον χρόνο και τον τρόπο που κάνουν την εμφάνισή της.

Αυτό το γνώριζε πάρα πολύ καλά το ΚΚΕ από την δεκαετία του 1930 ακόμα γι’ αυτό όταν σαν σήμερα, 17 Αυγούστου του 1932 μέλη της δολοφονικής «Εθνικής Ένωσης Ελλάς» (ΕΕΕ) –διαβάστε περισσότερα εδώ γ’ αυτή την φασιστική οργάνωση- πραγματοποίησαν ένοπλη επίθεση στα γραφεία του σωματείου Οικοδόμων Θεσσαλονίκης, τραυματίζοντας βαριά τον Χρήστο Παπαδόπουλο και δολοφονώντας τον οικοδόμο Χαρίτο Σταμπουλίδη, έδωσε μέσω του «Ριζοσπάστη» το στίγμα της λαϊκής απάντησης που έπρεπε να υπάρξει.

«Απαντήστε μαχητικά στις δολοφονίες των φασιστικών καθαρμάτων - Οργανώστε τις αντιφασιστικές ενώσεις - Τσακίστε, διαλύστε τις φασιστικές συμμορίες», έγραφε πρωτοσέλιδα ο «Ριζοσπάστης», την επομένη της επίθεσης, απευθυνόμενος στα μέλη του κόμματος και στους οπαδούς του.

Και συμπλήρωνε στο ρεπορτάζ του: «Το πρόγραμμα αυτό της κυβέρνησης Βενιζέλου είναι και πρόγραμμα ολόκληρης της κεφαλαιοκρατίας. Το απεργιακό κίνημα στην πόλη οι εξεγέρσεις στον κάμπο, η αγανάκτηση των εργαζομένων, τραβάν μπρος. 
Οι εργάτες και οι αγρότες δεν είναι ευχαριστημένοι και με την πάλη τους θα χαράξουν νέους δρόμους. Εξω κι ενάντια στην αστική τάξη και τα κόμματά της. Αυτό τρομάζει τους εκμεταλλευτές.... 

Η ελληνική κεφαλαιοκρατία προσπαθεί και τείνει να δημιουργήσει μια μαχητική φασιστική οργάνωση με όσο το δυνατό κοινωνική βάση για να μπορέσει στηριζόμενη σ' αυτή να πραγματοποιήσει την πολιτική της ολοκλήρωσης του φασισμού και την εγκατάσταση μιας στρατιωτικοφασιστικής διχτατορίας».

Από την πλευρά της  η Ενωτική ΓΣΕΕ σε ανακοίνωσή της τόνιζε: «Η εργατιά της Θεσσαλονίκης από μέρες τώρα αντιμετωπίζει αλλεπάλληλες ένοπλες επιδρομές, σκοτωμούς και τραυματισμούς από τις εξοπλισμένες φασιστικές ορδές που εμπνέονται και καθοδηγούνται από τη Γενική Διοίκηση Μακεδονίας και την κυβέρνηση Βενιζέλου. Ο εργάτης οικοδόμος σ. Σταμπουλίδης έπεσε νεκρός. Μια δεκάδα εργάτες είναι τραυματισμένοι. 

Για την κυρίαρχη τάξη δεν είναι αρκετές οι συλλήψεις, οι δαρμοί, οι εξορίες, οι διαλύσεις των ταξικών οργανώσεων, η απαγόρευση του Ενωτικού συνεδρίου Θεσσαλονίκης, η αφαίρεση και των τελευταίων υπολειμμάτων των συνδικαλιστικών και πολιτικών ελευθεριών της εργατικής τάξης. Περνάει στις χωρίς προσχήματα δολοφονίες, στην εξόντωση του επαναστατικού συνδικαλιστικού κινήματος, ενώ τα σοσιαλφασιστικά συνδικάτα απολαμβάνουν την αμέριστη υποστήριξή της. 
Τα γεγονότα που διαδραματίζονται στη Θεσσαλονίκη, έχουν μεγάλη πολιτική σημασία για το επαναστατικό συνδικαλιστικό κίνημα, βρίσκονται σε αδιάσπαστη συνοχή με την επίθεση του κεφαλαίου και την αντίσταση των εργατών».

Παραθέτουμε το σχετικό δημοσίευμα της εφημερίδας "Το Φως" (17/8/1932).  


Την 10ην νυκτερινήν εις τα παρά την οδόν Παπαμάρκου 35 γραφεία των εργατών οικοδόμων συνεδρίαζον περί τους 15 οικοδόμους […]

Η συνεδρίασις έληξε μετά ημίωρον οπότε και ανεχώρησαν οι δέκα εκ αυτών και απέμειναν μόνον 5 μέλη του διοικητικού συμβουλίου […]

Δεν παρήλθον περί τα 10 λεπτά από της αποχωρήσεως των πρώτων οπόταν, ως ισχυρίζονται οι εργάται, εν αυτοκίνητον εσταμάτησε προς της Λέσχης.
Τα μέλη του διοικ. συμβουλίου, ήκουσαν τότε από τους αγνώστους που απεβιβάσθησαν του σταθμεύσαντος αυτοκινήτου και οίτινες εν τω μεταξύ ανήρχοντο θορυβωδώς την ξυλίνην μικράν κλίμακα να λέγη ο είς εις τον άλλον:
- Μη αφήστε κανένα. Χτυπάτε στο σταυρό.

Δεν επρόλαβον όμως να λάβουν τα κατάλληλα προφυλακτικά μέτρα και εφορμούν τρεις κρατούντες οι δύο μεν εξ αυτών πιστόλια, ο δε τρίτος γκλομπ […]

Εν τω μεταξύ ανήλθον εις την Λέσχην έτεροι πέντε άγνωστοι και ήρχισεν η επίθεσις. Το γκλομπ κατέπιπτε επί των κεφαλών των εργατών. Ως να μην ήρκει όμως τούτο, οι άγνωστοι ήρχισαν να πυροβολούν κατ’ αυτών ρίψαντες 5 πυροβολισμούς.

Μόλις έπεσαν οιμώζοντες [σπαράζοντας] δύο εκ των εργατών, οι άγνωστοι ετράπησαν εις φυγήν […] Ευθύς μετεφέρθησαν αμφότεροι εις κακήν κατάστασιν εις το Δημοτικόν Νοσοκομείον [σημ. «Άγιος Δημήτριος»].
Ο βαρέως τραυματισθείς ονομάζεται Χαρίτων Σταμπουλίδης φέρει τραύμα διαμπερές εις την κεφαλήν δια πυροβόλου όπλου. Η σφαίρα έχει διατρύσει το κρανίον και ελάχισται ελπίδες διασώσεώς του υπάρχουν.
Ο δεύτερος ονομάζεται Χρ. Παπαδόπουλος και φέρει ελαφρόν τραύμα εις την κεφαλήν δια κλομπ. Αμφότεροι τυγχάνουν οικοδόμοι.


Υ.ΓΟ Μάρκος Βαφειάδης καταγγέλλει δημόσια ότι τον εργάτη δολοφόνησαν τα αδέλφια Μελεμενλή, ηγετικά στελέχη της φασιστικής ΕΕΕ. Η χωροφυλακή αδιαφορεί.
Στα χρόνια της Κατοχής, οι Θεόδωρος, Ιωάννης και Παναγιώτης Μελεμενλής, "σταδιοδρομούν" σαν ταγματασφαλίτες και "προάγονται" σε αξιωματικούς της γερμανοντυμένης συμμορίας του Πούλου
.
(Ο Θ. Μελεμενλής, πρωτοπαλίκαρο της δοσιλογικής οργάνωσης εκτελείται από την ΟΠΛΑ τον Ιούνη τπθ 1944).

Λίγους μήνες πριν και βλέποντας την ανοχή που έχουν από την κυβέρνηση τα μέλη της ΕΕΕ είχαν πραγματοποιήσει το μεγαλύτερο αντισημιτικό πογκρόμ στην ιστορία του νεοελληνικού κράτους.  Είχαν κάνει επιδρομή στους συνοικισμούς της Θεσσαλονίκης, Ρεζί Βαρδάρ, Χαριλάου, Συνοικισμός 151 και Κάμπελ, όπου κατοικούσαν φτωχοί Εβραίοι δημιουργώντας κόλαση.
Πυρπόλησαν σπίτια, λεηλάτησαν καταστήματα, βίασαν γυναίκες, δολοφόνησαν κόσμο. 

Η Ελλάδα του Αγγελου και του Δημήτρη και η Ελλάδα της Ηριάννας και του Τάσου

Του Γ. Γ.

Τα ονόματά τους Αγγελος και Δημήτρης. Επέλεξαν να βιοπορίζονται σαν ένστολοι μισθοφόροι του Ελληνικού Κράτους. Τους είχε ανατεθεί, εκτός των άλλων, να είναι «κυνηγοί κεφαλών», βάζοντας στο στόχαστρο τους εξαθλιωμένους πρόσφυγες και μετανάστες.

Κάποια στιγμή υπέπεσαν σε «αστοχία». Εχασαν τον προσανατολισμό τους και από «κυνηγοί» μετατράπηκαν σε «θηράματα».

Βρέθηκαν για πέντε μήνες στις Τουρκικές φυλακές. Το αστικό κράτος στάθηκε από την πρώτη στιγμή ολόψυχα δίπλα τους. 
Νομοθέτησε εν ριπή οφθαλμού ειδική διάταξη για να λαμβάνουν «μισθό –μπόνους»  μεταθέτοντας τους, σε «αποστολή εξωτερικού» και ειδικότερα στην ελληνική διπλωματική αντιπροσωπεία της Άγκυρας, ξεκινώντας παράλληλα διεθνή καμπάνια για την απελευθέρωσή τους.

Τελικά με την βοήθεια και της «Μεγαλόχαρης», όπως είπε και ο υπουργός Αμυνας, αφέθηκαν ελεύθεροι.
Επέστρεψαν με το πρωθυπουργικό αεροπλάνο, συνοδεία υπουργών στην Ελλάδα και τους ανέμενε επιστροφή «ηρώων», με ζωντανή σύνδεση από όλα τα ΜΜΕ.

Τους λένε Ηριάνα και Περικλή. Βρέθηκαν θύματα μιας κακοστημένη αστυνομικοδικαστικής  σκευωρίας. Υπήρξαν κρατούμενοι στα κάτεργα –αυτά που ονομάζουν σωφρονιστικά ιδρύματα- για έναν ολόκληρο χρόνο.

Αντιμετωπίζοντας ένα εντελώς παράλογο κατηγορητήριο, (έχουμε γράψει τόσα πολλά γι' αυτή την υπόθεση, που θα ήταν πλεονασμός να επανέλθουμε), χωρίς κανένα ουσιαστικό στοιχείο σε βάρος τους, χωρίς καμία εμπλοκή σε οποιοδήποτε αδίκημα, καταδικάστηκαν σε 13 χρόνια κάθειρξη διότι... είχαν «λάθος» φιλίες.

Η ζωή τους ισοπεδώθηκε εντελώς, ζώντας ένα καφκικό εφιάλτη.
Οι «ταγοί» της εξουσίας αδιαφόρησαν εντελώς.

Μετά ένα τεράστιο κύμα αλληλεγγύης στο πρόσωπο τους βγήκαν από της φυλακές, ενώ η δικαστική τους περιπέτεια .. έχει μέλλον.

Τον λένε Τάσσο, Οι διωκτικοί μηχανισμοί του αστικού κράτους τον τύλιξαν σε μια κόλλα χαρτί και η αστική «δικαιοσύνη» τον έστειλε στις φυλακές να χαραμίσει σχεδόν πέντε ολόκληρα χρόνια από την ζωή του, θύμα μιας αδιανόητης μεθόδευσης της «αντιτρομοκρατικής».

Η σύλληψη και η καταδίκη του νεαρού αγωνιστή πρωτοσέλιδο σε όλες τις φυλλάδες που πανηγύριζαν για την σύλληψη του «μεγάλου τρομοκράτη».
Ενα κατασκευασμένο από την ασφάλεια κατηγορητήριο απέδειξε για μια ακόμα φορά ότι η αστική δικαιοσύνη δεν είναι παρά το μακρύ χέρι των κατασταλτικών μηχανισμών. 

Ο αναρχοκομμουνιστής αυτός καταδικάστηκε παρότι δεν τον αναγνώρισε κανένας μάρτυρας, παρότι στέλεχος της αντιτρομοκρατικής υπηρεσίας αναγκάστηκε να παραδεχτεί κατά την εξέτασή του ότι «μπορεί να μην ήταν ο άνθρωπος στη ληστεία».

Χρειάστηκαν μαραθώνιοι αγώνες του Τάσου, των συνηγόρων του, καθώς και του κινήματος αλληλεγγύης στο πρόσωπο του, για να δικαιωθεί και με την «βούλα» της αστικής δικαιοσύνης.

Τα αστικά ΜΜΕ που θριαμβολογούσαν για την σύλληψη του «μεγάλου τρομοκράτη», ούτε μονόστηλο δεν αφιέρωσαν για την αθώωση του.

Συμπέρασμα: Στην Ελλάδα της "δεύτερης φορά αριστερής κυβέρνησης", αν είσαι ένστολος "κυνηγός κεφαλών", προσφύγων και μεταναστών και συμβεί, να περάσεις κάποια "περιπέτεια", απολαμβάνεις χρηματικές αμοιβές και "τιμές". 
Αν τύχει να είσαι ή να θεωρείσαι από το κράτος αντιεξουσιαστής και βρεθείς μπλεγμένος σε κάποια μπατσάδικη σκευωρία .. σε τρώει η μαρμάγκα.  

Ρουβίκωνας: Παρέμβαση στην πρεσβεία της Αυστρίας (ΤΟ 12ΩΡΟ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΝΕΙ)

Σχολιάζοντας την είδηση που μας ήρθε από την Αυστρία στις αρχές του Ιούλη 2018 γράφαμε: η ακροδεξιά κυβέρνηση της χώρας αυτής ικανοποιώντας τις απαιτήσεις του εγχώριου κεφαλαίου, των λόμπι κα των πολυεθνικών, υπερψήφισε το νομοσχέδιο που δίνει την δυνατότητα στους εργοδότες να απασχολούν τους εργαζόμενους τους μέχρι 12 ώρες την μέρα.

Επίσης για το πώς προέκυψε ακροδεξιά κυβέρνηση σ’ αυτή την χώρα είχαμε αναφερθεί σ’ αυτή μας την ανάρτηση.
Οσο για την λειτουργία των «δημοκρατικών θεσμών» και σ’ αυτό το καπιταλιστικό κράτος, αρκεί να θυμίσουμε ότι προκειμένου να εφαρμοστεί αυτό το βάρβαρο αντεργατικό μέτρο η πλειοψηφία στη Αυστριακή Βουλή απέρριψε αίτημα που είχε καταθέσει νωρίτερα το μεγαλύτερο κόμμα της αντιπολίτευσης, το Σοσιαλδημοκρατικό, του πρώην καγκελάριου Κρίστιαν Κερν, για τη διεξαγωγή σχετικού δημοψηφίσματος.


Κάναμε αυτή την εισαγωγή για να παραθέσουμε το κείμενο που δημοσίευσε σήμερα ο "Ρουβίκωνας" στο indymedia αιτιολογώντας την παρέμβαση που έκαναν μέλη της αναρχικής ομάδας στο κτήριο που στεγάζεται στην Αθήνα η Αυστριακή πρεσβεία. (Ανευ σχολιασμού η επισήμανση των αστικών ΜΜΕ ότι και αυτό το κτίριο βρίσκεται στην καλύτερα "φυλασσόμενη περιοχή της Αθήνας αφού βρίσκεται μια «ανάσα» από την Βουλή και το Μαξίμου και συγκεκριμένα στην οδό Βασιλίσσης Σοφίας 4).

 Παρέμβαση στην πρεσβεία της Αυστρίας (ΤΟ 12ΩΡΟ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΝΕΙ)

Ο λαός της Αυστρίας το "ζήτησε", ο νεοφιλελευθερισμός το έκανε πραγματικότητα. Καλωσορίσαμε λοιπόν στη νέα εποχή εργασιακών δικαιωμάτων του 21ου αιώνα που έρχεται να καταστρατηγήσει όσα με μόχθο κερδήθηκαν έως σήμερα. Ας πάρουμε όμως τα πράγματα λίγο από την αρχή.

Η Αυστρία ιστορικά αποτελούσε ανέκαθεν έναν από τους πρωταγωνιστές στις ευρωπαϊκές διαμάχες,είτε παλαιότερα ως Αυστροουγγαρία είτε στο Β' Παγκόσμιο πόλεμο ως μία απ' τις δυνάμεις του Άξονα. Η ενσωμάτωση της χώρας στις δυνάμεις του τρίτου Ράιχ ήταν μάλλον αναμενόμενη αφού η ιστορία των φασιστικών κομμάτων στη χώρα κρατούσε από παλαιότερα. Μην ξεχνάμε άλλωστε πως ο αρχιτέκτων του ναζισμού Αδόλφος Χίτλερ είχε καταγωγή από την Αυστρία.
Αυτό που θέλουμε να πούμε είναι πως τίποτα δεν γίνεται τυχαία. Κάθε λαός που ξεχνάει την ιστορία του, είναι καταδικασμένος να τη ξαναζήσει. Έτσι και οι Αυστριακοί επέλεξαν στις προηγούμενες εκλογές να δώσουν το χρίσμα της διακυβέρνησης στο συντηρητικό Λαϊκό Κόμμα του Σεμπάστιαν Κουρτς και στο εθνικιστικό Κόμμα των Ελευθέρων.

Με τις ευλογίες αυτών των 2 κομμάτων και τη συνεισφορά σε ψήφους από το νεοφιλελεύθερο κόμμα της αντιπολίτευσης (Νέα Αυστρία), η αυστριακή Βουλή ενέκρινε σήμερα τον αμφιλεγόμενο νόμο της κυβέρνησης για την θέσπιση δωδεκάωρου ημερήσιας εργασίας ή εξηντάωρης εβδομάδας εργασίας.
Η τροπολογία αυτή φέρεται να πέρασε μάλλον αναίμακτα παρά τα εργασιακά κεκτημένα που καταπατεί. Κάτι τέτοιο μόνο εντύπωση δεν μας προκαλεί,καθώς η πολιτική της νέας κυβέρνησης είχε δείξει εξ' αρχής τις ορέξεις της. Από την αντιμεταναστευτική πολιτική και τη ρητορική μίσους, μέχρι τους συνοριακούς φράχτες και τους ελέγχους από το στρατό, η νέα εξωτερική πολιτική της Αυστρίας είχε ξεκάθαρο πρόσημο. Έτσι φτάσαμε στο σήμερα και στην έναρξη της ισχύος της εν λόγω τροπολογίας από 1η Σεπτεμβρίου και όχι απ 'την αρχή του επόμενους έτους όπως είχε αρχικά ανακοινωθεί.

Η κυβέρνηση της Αυστρίας δεν δείχνει να επηρεάζεται ούτε από τη διεθνή κατακραυγή ούτε από τους 100.000 διαδηλωτές που έδειξαν την αντίθεση τους σε πορεία στη Βιέννη. Τις αντιμεταναστευτικές πολιτικές ακολούθησαν αντεργατικές, όπως γίνεται άλλωστε τις περισσότερες φορές. Η Αυστρία έχει κληθεί να παίξει τον ακροδεξιό ρόλο στην Ενωμένη Ευρώπη,καλύπτοντας την πολιτική υποκρισία της Γερμανίας και των άλλων χωρών.
Χωρίς τους μετανάστες τα 12ωρα θα κληθούν να τα κάνουν οι ντόπιοι εργάτες, οι οποίοι μάλιστα λαμβάνουν και την επιδεικτική σιωπή των σωματείων τους. Κάτι τέτοιο φαίνεται και σε Ευρωπαϊκό επίπεδο όπου τα συνδικάτα δείχνουν όχι μόνο να μην αντιδρούν αλλά και να μένουν αμέτοχα στην αντεργατική λαίλαπα που εδραιώνεται στην Ευρώπη.
Τι και αν έχουν χυθεί τόνοι αίματος για την θεμελίωση του οκταώρου και άλλων βασικών εργασιακών δικαιωμάτων;
Αυτά φαίνονται να καταρρέουν σαν τραπουλόχαρτα μπροστά στις νεοφιλελεύθερες επιλογές που επιδιώκουν επιστροφή στην εποχή όπου οι μισθωτοί εργάζονταν από την ανατολή μέχρι τη δύση του ηλίου. Συνεπώς, ερχόμαστε αντιμέτωποι με τη συνταγματική δουλεία του 21ου αιώνα που αφήνει τους εργαζόμενους στις ορέξεις των αφεντικών. Τέτοιες προκλήσεις προς την εργατική τάξη, δεν θα μένουν αναπάντητες.

Για αυτούς τους λόγους αποφασίσαμε σήμερα να παρέμβουμε στη πρεσβεία της Αυστρίας στην Ελλάδα. Τα αντιλαϊκά μέτρα δεν μας αφήνουν αδιάφορους όταν απευθύνονται σε άλλους λαούς.

Οι προλετάριοι δεν έχουμε πατρίδα,έχουμε μόνο την Αλληλεγγύη.


ΟΧΙ ΣΤΑ 12ΩΡΑ- ΟΧΙ ΣΤΗ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΣΚΛΑΒΙΑ


ΑΝΑΡΧΙΚΗ ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΤΗΤΑ ΡΟΥΒΙΚΩΝΑΣ


Δείτε το Video της παρέμβασης

Μετάλλαξη

Της Π. Μ

Κάποτε οι αναμνήσεις των ανθρώπων ήταν γλυκό ξυράφι στην καθημερινότητα τους.
Κάποτε τα στραπάτσα τους είχαν κόστος κι ό,τι αγαπούσαν το πλήρωναν.
Κάποτε η ζωή τους είχε ήχο ανεπιτήδευτο και χίλια κομμάτια της ψυχής τους ήταν χαραγμένα ανεξίτηλα στις ιστορίες τους.

Αυτοί οι αλέκιαστοι άνθρωποι σπανίζουν πλέον.

Με άλλα λόγια, τώρα είναι ολοφάνερη η μετάλλαξη τους προς εκείνο που η σύμβαση απαιτεί και η απομάκρυνση από εκείνο που η συνείδηση (ή ακόμη και το συναίσθημα) επιτάσσει.

Αυτή η αντίφαση, αυτή η άρνηση της πιο πυρηνικής επιθυμίας, αυτό το τέλος του προσώπου, είναι η αρχή και η πηγή μιας δυστυχίας που σταδιακά απομακρύνει από κάθε τι πνευματικά βαθύτερο.

Υ.Γ: Και η υπογράφουσα ασκώντας την αυτοκριτική του ενδελεχώς και αδιαλείπτως, δεν εξαιρείται της κατηγορίας.

17 Αυγούστου 1944: Γερμανοί κατακτητές και ντόπια δοσιλογικά καθάρματα μακελεύουν τους πατριώτες της Κοκκινιάς

Εμπλουτίζοντας τις αναφορές που ήδη έχουμε κάνει, (δείτε τις παραπομπές στο τέλος της ανάρτησης), για την τρομερή κτηνωδία που διέπραξαν οι Γερμανοί κατακτητές και τα ντόπια δοσιλογικά καθάρματα που υπάκουαν στις διαταγές τους, στις 17 Αυγούστου 1944 στην Κοκκινιά, παραθέτουμε ένα απόσπασμα από το βιβλίο που έχει εκδώσει ο  Δήμος Νίκαιας με τίτλο «Το Μπλόκο της Κοκκινιάς».

Πριν απ’ αυτό να θυμίσουμε κάτι που δεν πρέπει να περάσει απαρατήρητο. Ενώ στα μπλόκα που σαν στόχο είχαν την εξόντωση δυνάμεων του ΕΛΑΣ και την σύλληψη ομήρων για τα Γερμανικά στρατόπεδα εργασίας, συμμετείχαν επίλεκτες κατοχικές δυνάμεις –Μονάδες της Βέρμαχτ και τμήματα των Waffen SS-  την μεγαλύτερη σκληρότητα και κτηνωδία απέναντι στους Έλληνες πατριώτες την έδειχναν τα ντόπια τομάρια (ταγματασφαλίτες, Μπουραντάδες, Παπαγιώργηδες κ.α) που ήταν τσιράκια των κατακτητών

Μνημείο κυνισμού έμεινε η απολογία του Ν. Μπουραντά στις δίκες -παρωδία στα δικαστήρια δοσιλόγων που έγιναν μετά την απελευθέρωση: «Εγώ τρώγω ένα ξεροκόμματο βουτηγμένο στο αίμα! Αλλά ρέει στις φλέβες μου άφθονο ελληνικό αίμα», είχε πει μεταξύ άλλων).

Επίσης μην παραλείψετε να διαβάσετε την ανάρτησή μας που αναφέρεται στην αντιμετώπιση που είχαν από το αστικό κράτος, μετά την απελευθέρωση, τα ντόπια καθάρματα που συνεργάστηκαν με τις κατοχικές δυνάμεις.

Το κείμενο που αναφέραμε από την έκδοση του Δήμου Νίκαιας:

Πέμπτη, 17 Αυγούστου 1944

«(...) Στις 2:30 το πρωί ξεκινά το δράμα της ομαδικής σφαγής που θ' ακολουθήσει όταν ανέβει ο ήλιος ψηλά. Δεκάδες γερμανικά καμιόνια περικυκλώνουν τις γύρω περιοχές που περικλείουν την Κοκκινιά, από Κορυδαλλό, Αιγάλεω, Δαφνί και Ρέντη μέχρι Κερατσίνι, Φάληρο και Πειραιά, ο κλοιός σφίγγει.

Τα χαράματα Παρασκευής 17ηςΑυγούσιου του 1944. Πριν ακόμα φέξει το πρώτο φως του ήλιου, η Κοκκινιά (Νίκαια) βρέθηκε κυκλωμένη απ' όλες τις μεριές. Περίπου 3.000 βαριά οπλισμένοι με πολυβόλα, όλμους, μυδράλια, ταχυβόλα, αυτόματα, Γερμανοί και Έλληνες ταγματασφαλίτες κυκλώνουν την πόλη ...

Επικεφαλής των ταγματασφαλιστών ο συνταγματάρχης Ιωάννης Πλυντζανόπουλος, ο ταγματάρχης Γιάννης Σγουρός και ο Διοικητής του μηχανοκίνητου τμήματος της Αστυνομίας Νίκος Μπουραντάς.
Μετά τις 6:00 π.μ. ακούγονται τα «χωνιά» των ταγματασφαλιτών στους δρόμους της Κοκκινιάς:

«Προσοχή-προσοχή! Σας μιλάνε τα τάγματα ασφαλείας. Όλοι οι άνδρες από 14-60 ετών να πάνε στην πλατεία της Οσιας Ξένης για έλεγχο ταυτοτήτων. Όσοι πιαστούν στα σπίτια τους θα τουφεκίζονται επί τόπου».

Πανικός σε κάθε σπίτι σε κάθε δρόμο της πόλης. Μερικοί κρύβονται όπως-όπως σε στέγες, καταπακτές, πηγάδια, όπου βρουν. Με υποκόπανους γκρεμίζονται οι πόρτες των φτωχών παραγκόσπιτων και με βρισιές και κλωτσιές σέρνονται κυριολεκτικά προς τον τόπο του μαρτυρίου, εκατοντάδες αγωνιστές. Αρκετοί ήταν εκείνοι που δεν υπάκουσαν στην εντολή και εκτελέστηκαν επί τόπου στα σπίτια τους ...

Οι Γερμανοί αρχίζουν να καίνε σπίτια. Οι ταγματασφαλίτες μπαίνουν στα σπίτια και αρπάζουν ότι βρουν, καταστρέφουν, καίνε, βρίζουν χτυπούν ...

Οι πρώτοι νεκροί πέφτουν σε διάφορους δρόμους.
Μέσα σε μια ατμόσφαιρα τρόμου που επιτείνονταν από τους αναρίθμητους πυροβολισμούς και τις εκρήξεις χειροβομβίδων μάζεψαν όλους τους άνδρες δεκατεσσάρων έως εξήντα ετών στην πλατεία Οσιας Ξένης, όσοι μπορούσαν να χωρέσουν στην πλατεία ...

Γύρω στις 8.00 π.μ. η πλατεία της Οσιας Ξένης, αλλά και οι γύρω δρόμοι, έχουν γεμίσει από κόσμο. Περίπου 25.000 άτομα.

Χωρίζονται κατά ομάδες σε πεντάδες με κενά μεταξύ τους για να μπορούν να περνούν οι δήμιοι και να υποδεικνύουν όποιον θέλουν. Η εντολή είναι να κάθονται γονατιστοί με ψηλά το κεφάλι. ...

Ο συνταγματάρχης των ταγματασφαλιτών I. Πλυντζανόπουλος, που φοράει κάσκα και κρατά μαστίγιο, δίνει το γενικό πρόσταγμα. Ο ταγματάρχης Γ. Σγούρος με το γιο του «μπέμπη» (Θεόδωρο Σγούρο) που είναι ντυμένος τσολιάς και οπλισμένος με αραβίδα, παίρνουν θέσεις ...

Στην πλατεία εμφανίζονται ελάχιστοι Κοκκινιώτες που φορούν μαύρες κουκούλες ... ως γνήσιοι προδότες (...) υποδεικνύουν ποιους θα εκτελέσουν ...
 Κιρκόρ Μπαταβιαν, Γρηγόρης Ιωαννίδης, Μπεμπέκογλου, Μεϊμάρης κ.α αρχίζουν να υποδεικνύουν πατριώτες.

Ο γνωστός χαφιές της Κοκκινιάς Μπατράνης, διακρίνει μέσα στο πλήθος το λοχαγό του ΕΛΑΣ Αποστόλη Χατζηβασιλείου και με ειρωνεία τον χαιρετά «τα σέβη μου λοχαγέ». Αμέσως χιμούν πάνω του οι ταγματασφαλίτες, και με την ξιφολόγχη του βγάζουν το μάτι, του σχίζουν τα μάγουλα, τον περιφέρουν ανάμεσα στο πλήθος, ζητώντας του να προδώσει. Η απάντηση του ΕΛΑΣίτη λοχαγού ήταν «Πατριώτες, σηκώστε το κεφάλι, μη φοβάστε. Δεν πρόκειται να προδώσω κανέναν». Σέρνεται για να κρεμαστεί αναίσθητος. Λίγο πριν το τέλος του ψέλλισε. «ΠΑΤΡΙΩΤΕΣ ΕΚΔΙΚΗΣΗ»!!!.

Ακολουθεί ο γραμματέας της ΚΟΒ Κιλικιανών του ΚΚΕ Παναγιώτης Ασμάνης που τον κομμάτιασαν στην κυριολεξία καθώς τον έσερναν για την εκτέλεση. Τον Ασμάνη τον σκότωσε ο ίδιος ο Πλυντζανόπουλος.

Οι κουκουλοφόροι σαν φίδια σέρνονται μέσα στο πλήθος και διαλέγουν... κι ο δήμιος εκτελεί. Μέχρι να τους πάνε στον τόπο της εκτέλεσης τους βασανίζουν απάνθρωπα για να προδώσουν ...

Ο τόπος εκτέλεσης είναι κοντά στη πλατεία της Οσιας Ξένης στη μάντρα ενός Ταπητουργείου που έχει προαύλιο μαντρωμένο δίπλα στην πλατεία που ανήκει στον υφαντουργό Παγιασλή.
Ο Γερμανός δήμιος που βρίσκεται στο πόστο του μέσα στη «Μάντρα» πίνει συνέχεια ούζο και με το όπλο του συνεχώς εκτελεί. Πίνει, βρίζει, εκτελεί και συνεχώς αναφωνεί «άλλες κόμουνιστ καπούτ», (σ.σ «Όλοι οι κομμουνιστές θα πεθάνουν»)...

Η αγωνία της διαλογής συνεχίζεται, οι ριπές στη Μάντρα συνεχίζονται, το μαρτύριο τελειωμό δεν έχει. Τη στιγμή αυτή ξεχωρίζει ο ηρωισμός του αγωνιστή Κώστα Περιβόλα ο οποίος την ώρα που τον διαλέγουν για εκτέλεση, ορμά πάνω στον Πλυντζανόπουλο και τον πιάνει από το λαιμό. Ο δήμιος προλαβαίνει και τον εκτελεί επιτόπου.

Λίγο μετά το μεσημέρι σταματούν οι εκτελέσεις ...

76 Νικαιώτες εκτελέστηκαν στην «Μάντρα», 50 εκτελέστηκαν στην «Μάντρα» στα Αρμένικα 40 κάηκαν στο «Σχιστό» και άλλοι δολοφονήθηκαν στους δρόμους και στα σπίτια τους.

Στο χώρο της Μάντρας η εικόνα είναι τρομερή. Σωρός τα πτώματα, τσουβαλιασμένα το ένα πάνω από το άλλο. Το αίμα έχει καλύψει το πάτωμα στον στεγασμένο χώρο.

Οι Γερμανοί αηδιασμένοι δίνουν διαταγή στους κουκουλοφόρους να σκυλέψουν τους νεκρούς. Αυτοί ορμούν πάνω στα εκτελεσμένα κορμιά και αρχίζουν να τους παίρνουν ότι αντικείμενα αξίας είχαν πάνω τους. Ρολόγια, δαχτυλίδια, βέρες, δόντια κ.α. 
Οι Γερμανοί βλέπουν με αποτροπιασμό την κατάντια τους εκτελούν κάποιους από αυτούς επί τόπου. Ανάμεσα σ' αυτούς ήταν και οι Μπατράνης και Μπεμπέκογλου οι οποίοι με την κουκούλα στην τσέπη αφήνουν τα κορμιά τους στον ίδιο τόπο που σκοτώθηκαν τα θύματά τους.

Ο υπαστυνόμος Λευτέρης Παπανάγνου λαμβάνει εντολή από το Διοικητή του 5ου Αστυνομικού Τμήματος να επιβλέψει τη μεταφορά των εκτελεσμένων από το χώρο της «Μάντρας» στο Γ' Νεκροταφείο. Ο ίδιος χαρακτηριστικά αναφέρει:

«Πήρα ανάλογη δύναμη και πήγα στη Μάντρα. Όλοι οι γύρω χώροι ήταν γεμάτοι από γυναίκες. Τις απομάκρυνα λίγα μέτρα. Έβαλα σκοπούς στις δυο γωνίες (...) Προχώρησα προς το κύριο οικοδόμημα. (...) Το θέαμα με συγκλόνισε. Ρίγος ένοιωσα σ' όλο μου το σώμα. Δεν περίμενα να βρω τόσα θύματα. (...) Όλο το δάπεδο του υφαντουργείου ήταν σκεπασμένο από κορμιά εκτελεσμένων. (...)

Στην νοτιοανατολική γωνία της αίθουσας και πάνω στα κορμιά των ανδρών βρίσκονταν μπρούμυτα το σώμα της Διαμάντως. Η φούστα της ήταν ανασηκωμένη και σκέπαζε το σώμα της από τη μέση και πάνω. Τα μπούτια της ήταν μελανιασμένα από τα χτυπήματα. (...) Συνήλθα γρήγορα. Σκέφτηκα λίγο. Τους δράστες τους ξέρουμε. (...)

Εκείνο που δεν ξέρουμε είναι η ταυτότητα των θυμάτων. Προέχει η διάσωση των στοιχείων της ταυτότητας και η μεταφορά τους στο Νεκροταφείο. Άρχισα αμέσως την έρευνα (...) Ότι έβρισκα ταυτότητα, αλυσίδα, φυλαχτά τα τύλιγα σ' ένα μαντήλι κι ένα κομμάτι από τη φανέλα και πουκάμισο του θύματος (...) συγκέντρωσα τα δεματάκια και τα τύλιξα σ' ένα σακάκι του θύματος. (...) Έδωσα εντολή στους εργάτες του Δήμου, ν' αρχίσουν τη φόρτωση (...) Όταν η φόρτωση τελείωσε και τα κάρα έφυγαν για το Γ' Νεκροταφείο, εγώ με το σακάκι (...) στην αγκαλιά μου (...) παρέδωσα το πολύτιμο για μένα φορτίο στον υπάλληλο του γραφείου του Ε.Ε.Σ (...)»

Κατόπιν διαταγής οι εργάτες, θάβουν τους εκτελεσμένους της Μάντρας στο Γ' Νεκροταφείο και τους εκτελεσμένους των Καμένων στο Νεκροταφείο της Ανάληψης.

Η αυλαία αυτής της τραγωδίας έκλεισε γύρω στις 6:00 μ.μ. με ένα ξεδιάλεγμα περίπου 8.000 Κοκκινιωτών ομήρων. Ενα τεράστιο ανθρώπινο ποτάμι ξεκίνησε από την Κοκκινιά για το στρατόπεδο του Χαϊδαρίου. Οι όμηροι οδηγούνται, σε φάλαγγα ανά τέσσερις, και σ' αυτή την απόσταση, περίπου 7χιλιομέτρων όσοι πέφτουν κάτω από την εξάντληση, τη δίψα ή τη ζέστη, βασανίζονται αμέσως...

Διαβάστε επίσης:

17 Αυγούστου του 1944 μπλόκο της Κοκκινιάς - Αστικό κράτος και δοσιλογικά καθάρματα

Αφιέρωμα της ΕΡΤ στα 70 χρόνια από το μπλόκο της Κοκκινιάς (Βίντεο)

17 Αυγούστου 1944: Το Μπλόκο της Κοκκινιάς

Β. Τσιρώνης: Ενας "ιδιόρρυθμος" αγωνιστής γιατρός που έχασε την ζωή του υπό "περίεργες" συνθήκες

Από ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ , Πέμπτη, 16 Αυγούστου 2018 | 6:28 μ.μ.

Ηταν σαν σήμερα 16 Αυγούστου 1969 όταν ο 40χρονος τότε γιατρός  Βασίλης Τσιρώνης, έχοντας μαζί όλη την οικογένεια του, θα πραγματοποιήσει μια αεροπειρατεία σαν πράξη διαμαρτυρίας ενάντια στην χούντα των συνταγματαρχών.

Καταλαμβάνει το αεροπλάνο της Ολυμπιακής, που εκτελεί το δρομολόγιο Αθήνα - Αγρίνιο – Ιωάννινα και το οδηγεί στα Τίρανα της Αλβανίας, και από εκεί κατέληξε  στην Σουηδία, όπου μαζί με άλλους  αντιδικτατορικούς πολιτικούς πρόσφυγες συνεχίζει τον αγώνα του ενάντια στο καθεστώς του Παπαδόπουλου.

Ο Βασίλης Τσιρώνης, βρήκε τον θάνατο κάτω από αδιευκρίνιστες μέχρι τώρα συνθήκες στις 11 Ιούλη 1978, κατά τη διάρκεια νυχτερινής εισβολής των, νεοσύστατων τότε, Μονάδων Εθνικής Ασφάλειας στο σπίτι του.

 Ο Β. Τσιρώνης δεν ήταν ένα τυχαίο πρόσωπο. Από τότε που ξεκίνησε την επαγγελματική του διαδρομή σαν γιατρός έχει κατηγορηθεί από τις κρατικές υπηρεσίες γιατί «η εν γένει συμπεριφορά του ανωτέρω ιατρού ήτο τοιαύτη, ώστε να δίδει την εντύπωσιν ότι είναι όργανο όχι της ιατρικής επιστήμης, αλλά της κομμουνιστικής ηγεσίας … Συγκεκριμένως εξέδιδε αθρόας γνωματεύσεις περί της ανάγκης επειγούσης δήθεν νοσηλείας εκτοπισμένων, ενώ ούτοι ήσαν υγιείς». ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ

"Καπετάν Κεμάλ": Αφιέρωμα στο διανοούμενο Τούρκο κομμουνιστή που πάλεψε ηρωικά σαν αντάρτης του ΔΣΕ και ο οποίος πέθανε σαν σήμερα το 2011

«Αρχισα στην Αμερική την πολιτική μου δράση. Μετά συνέχισα στην Τουρκία και στην Ελλάδα... Στην Αμερική βρέθηκα στο πλευρό των μαύρων που αγωνίζονταν στο Μισισίπι για τα ανθρώπινα δικαιώματά τους. Ύστερα πήγα στο Σαν Φραντσίσκο, εργάστηκα για το Κομμουνιστικό Κόμμα, παίρνοντας μέρος σε πορείες, σε διαμαρτυρίες. Μετά επέστρεψα στην Τουρκία και άρχισα τη δράση μου με το κομμουνιστικό κόμμα. Έμεινα πολλά χρόνια φυλακή γι' αυτό. Ήρθα στην Ελλάδα, έμεινα δυόμισι χρόνια, στο πλευρό του Δημοκρατικού Στρατού. Συνάντησα ανθρώπους σαν τον Λασσάνη (σ.σ. τον δάσκαλο Θανάση Γκένιο, που μετείχε στην ανταρτική ομάδα "Οδυσσέας Ανδρούτσος"), τον Λάμπρο, τον Αχμέτ, που τους αγάπησα πολύ. Ναι, νομίζω ότι η ζωή μου είναι ενδιαφέρουσα».

Καπετάν Κεμάλ – (Διαβάστε ένα αφιέρωμα σ’ αυτόν το Τούρκο κουμουνιστή που πάλεψε μέσα από τις γραμμές του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας στην ανάρτησή μας που τιτλοφορείτε: «Οι Μουσουλμάνοι του Δημοκρατικού Στρατού - Καπετάν Κεμάλ, ο Σύντροφος». Η συνέντευξη που δίνει σε Ελληνα δημοσιογράφο βρισκόμενος σε ηλικία 92 χρονών είναι συγκλονιστική).

Σαν σήμερα, 16 Αυγούστους 2011  έφυγε απ’ την ζωή και σε ηλικία 95 χρονών ένας Τούρκος διανοούμενος και κομμουνιστής που αγωνίστηκε ηρωικά μέσα από τις γραμμές του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας. Ο Μιχρί Μπελί, που έγινε γνωστός σαν «καπετάν-Κεμαλ» του ΔΣΕ.

Αφού θα σας προτείναμε να μην παραλείψετε να διαβάσετε το κείμενο την παραπομπή του οποίου βάλαμε παραπάνω, θα παραθέσουμε ένα καλό κείμενο που έγραψε ο δημοσιογράφος του ΑΠΕ Γιώργος Μηλιώνης, αφιερωμένο σ’ αυτόν τον μεγάλο κομμουνιστή:


«Όταν ο απλός, ο κοινός άνθρωπος του χωριού πάρει τ' όπλο στον ώμο και βγει στα βουνά ν' αγωνιστεί για την λευτεριά του, δημιουργεί κοσμοϊστορικά γεγονότα που έχουν απήχηση σε όλη την οικουμένη»

Σε αυτή τη φράση θα μπορούσε να συνοψιστεί η πολιτική εμπειρία του Τούρκου κομμουνιστή αγωνιστή και διανοούμενου, Μιχρί Μπελί, του οποίου η ελληνική πολιτική εμπειρία μπορεί εξίσου να συνοψιστεί στην φράση «Όσοι πολέμησαν στις τάξεις του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας τίμησαν το ελληνικό έθνος. Κι εγώ ως Τούρκος, νιώθω περήφανος και ευτυχής που συμμετείχα σ' αυτόν τον λαμπρό αγώνα εκτελώντας ένα ταπεινό καθήκον, που πολέμησα σε έναν δίκαιο αγώνα δίπλα στα πιο τίμιο, τα πιο γενναία παλληκάρια του ελληνικού λαού».

Ο Μιχρί Μπελί, ήταν ο «καπετάν-Κεμαλ» του ΔΣΕ και «έφυγε» πλήρης ημερών στις 16 Αυγούστου 2011, ενώ η ένταξή του στις γραμμές του ΔΣΕ συνιστούσε μοναδική περίπτωση.

Ο Μιχρί Μπελί γεννήθηκε το 1916 στη Συληβρία της Ανατολικής Θράκης και ο πατέρας του ήταν πρόεδρος του Κακουργιοδικείου της περιοχής.

Στις πρωτοχρονιάτικες διακοπές του 1932-1933 ο Μπελί μαζί με μια ομάδα συμμαθητών του επισκέφθηκε την Αθήνα και μάλιστα ήταν η πρώτη μαθητική ομάδα που επισκεπτόταν την Ελλάδα με την συγκεκριμένη εκδρομή να αποτελεί ένα σύμβολο των φιλικών σχέσεων που αναπτύσσονταν μεταξύ των δύο χωρών.

Οι μαθητές συναντήθηκαν με την πολιτική ηγεσία της Ελλάδας τον πρωθυπουργό Παναγή Τσαλδάρη και τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης Ελευθέριο Βενιζέλο, ενώ όπως έγραψε ο ίδιος ο Μπελί «μέσα μου υπερίσχυαν τα αισθήματα έχθρας για τους γκιαούρηδες».

Ωστόσο, όπως σημειώνει και πάλι ο ίδιος «η έχθρα που είχε συσσωρευτεί μέσα μου από την σοβινιστική προπαγάνδα τόσων χρόνων, διαλύθηκε μέσα σε εκείνη την εβδομάδα που έζησα στην Αθήνα κι είδα καθαρά στα μάτια των Ελλήνων, τα φιλικά, τα αδερφικά αισθήματα που έτρεφαν για μας».

Αυτές οι εντυπώσεις επηρέασαν βαθιά την συνείδηση του νεαρού Μπελί ο οποίος αποφοιτώντας το 1937 από την Ροβέρτειο Σχολή της Κωνσταντινούπολης (νυν Πανεπιστήμιο του Βοσπόρου) μετέβη στη συνέχεια με υποτροφία στις ΗΠΑ με αντικείμενο των σπουδών του την ανταλλαγή πληθυσμών μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας μετά την Μικρασιατική Καταστροφή.

Στις ΗΠΑ ο Μιχρί Μπελί εκτός από τις σπουδές του ανέπτυξε και πολιτική δράση εντασσόμενος στο κίνημα για την προάσπιση των πολιτικών δικαιωμάτων των μαύρων στην Πολιτεία του Μισσισιπή. Μαζί με τον Δανό Γκας Ουτ ήταν οι μόνοι λευκοί που δραστηριοποιούνταν στις γραμμές του Αμερικανικού Κομμουνιστικού Κόμματος. Στην συνέχεια δραστηριοποιήθηκε στο φοιτητικό κίνημα και στο εργατικό κίνημα των λιμενεργατών του Σαν Φρανσίσκο.

Οι σπουδές του και η ένταξή του στο κομμουνιστικό κίνημα τον οδήγησε στο να υποστηρίξει με συνέπεια την συνεργασία και την αλληλεγγύη των λαών Ελλάδας και Τουρκίας πιστεύοντας ότι οι λαοί «δύο ανεξάρτητων και δημοκρατικών χωρών, αφού πρώτα έχουν διώξει αντάμα τον ιμπεριαλισμό από την περιοχή» έχουν το αναφαίρετο δικαίωμα να καθορίσουν την πορεία τους με την ελεύθερη βούλησή τους και χωρίς να έχουν πρότυπα ούτε την «Οθωμανική Αυτοκρατορία», ούτε την «Μεγάλη Ιδέα».

Με την έναρξη του Β Παγκοσμίου Πολέμου, ο Μπελί επέστρεψε στην Τουρκία μέσω Ιαπωνίας και Κίνας και δραστηριοποιήθηκε στις γραμμές του Τουρκικού Κομμουνιστικού Κόμματος ως μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του και ιδρυτής της Ένωσης Προοδευτικής Νεολαίας.

Το φθινόπωρο του 1944 ο Μπελί συνελήφθη και καταδικάστηκε σε φυλάκιση και εξορία μαζί με πενήντα άλλους συντρόφους του. Στα τέλη του 1946 δραπέτευσε στο εξωτερικό και την άνοιξη του 1947 έφθασε στα ελληνικά βουνά και εντάχθηκε στις γραμμές του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας (ΔΣΕ).

Ο Μπελί, εξέδιδε αρχικά την τουρκόφωνη εφημερίδα «Σαβάς» (Πόλεμος), ενώ αργότερα ανέλαβε και στρατιωτικά καθήκοντα πολεμώντας ως Καπετάν-Κεμάλ μαζί με ένα μικτό τάγμα από μειονοτικά στοιχεία.

«Δεν ξέρω ποιος και πως το είχε προτείνει, αλλά το τάγμα μας ονομάστηκε «Τάγμα Οθωμανών». Και κανείς δεν έφερε αντίρρηση. Ενώ όλοι ήμασταν υπέρ της δημοκρατίας. Εναντίον του σουλτανάτου. Πρέπει να θεωρήσει κανείς φυσιολογικό το ότι δεν είχαμε αντίρρηση για το επίθετο Οθωμανός. Δεν θα μπορούσε να ονομαστεί «Τούρκικο Τάγμα». Γιατί στο τάγμα υπήρχαν και πολλοί άλλοι εκτός από Τούρκους, Έλληνες, Γκαγκαούζοι, Πομάκοι, Βλάχοι, Τσιγγάνοι κλπ. Λέγοντας «Τάγμα Οθωμανών» τους καλύπταμε όλους», σημείωσε ο ίδιος.

Επίσης ο Μπελί μετέφρασε στα τουρκικά τον ύμνο του ΕΛΑΣ «από τον οποίο αντιλαλούσαν στα χρόνια της δεκαετίας του '50 οι στρατιωτικές φυλακές του Χάρμπιγε και του Ορχανιγε στην Κωνσταντινούπολη».

Στις 6 Ιουλίου 1947 ο Μπελί τραυματίστηκε σοβαρά και μεταφέρθηκε για νοσηλεία αρχικά στην Βουλγαρία και στη συνέχεια στην Μόσχα. Επέστρεψε στην Ελλάδα και συμμετείχε στις πολεμικές επιχειρήσεις ως το τέλος του Εμφυλίου Πολέμου τον Αύγουστο του 1949.

Το 1950 επέστρεψε στην Τουρκία φυλακίστηκε, ενώ αργότερα αυτοεξορίστηκε. Φιλοξενήθηκε από την Οργάνωση για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης μετά το πραξικόπημα του 1971, ενώ το 1979 διέφυγε βαριά τραυματισμένος από δολοφονική εναντίον του επίθεση.

Μετά το πραξικόπημα του στρατηγού Κενάν Εβρεν το 1980 διέφυγε στην Μέση Ανατολή και στη συνέχεια πήγε στην Σουηδία όπου παρέμεινε μέχρι το 1992, έτος που επέστρεψε στην Τουρκία.

Η συναρπαστική και θυελλώδης ζωή του αποτυπώθηκε στο ντοκιμαντέρ του Φώτου Λαμπρινού «Καπετάν Κεμάλ: Ένας σύντροφος» με αφορμή το γύρισμα του οποίου, ο Μπελί επισκέφθηκε και πάλι την Θράκη αναζητώντας του εναπομείναντες στην ζωή συντρόφους του.

«Για ένα διάστημα στα χρόνια του εμφυλίου, η καρδιά της ευρωπαϊκής κοινωνικής επανάστασης χτυπούσε σε αυτά τα βουνά. Εκείνοι οι χωρικοί που ζούσαν έξω από τον κόσμο σε πρωτόγονες συνθήκες, είχαν βρεθεί ξαφνικά στο επίκεντρο ιστορικών γεγονότων. Για την μονότονη ζωή τους αυτό ήταν μεγάλη αλλαγή που τους σημάδεψε για πάντα. Είχαν περάσει πενήντα χρόνια, αλλά ο καπετάν-Κεμαλ, ο διοικητής του Τάγματος Οθωμανών είχε μείνει βαθιά χαραγμένος στη μνήμη όσων είχαν ζήσει εκείνες τις μέρες» έγραψε ο ίδιος, ο οποίος βρήκε παλιούς του συντρόφους εκτός από το χωριό Χατζίορεν την «έδρα της αντιπροσωπείας της Προσωρινής Δημοκρατικής Κυβέρνησης στην Ανατολική Μακεδονία και την Θράκη» από την οποία είχε πολλές αναμνήσεις.

Ο Μιχρί Μπελί «έφυγε» έχοντας κερδίσει τον σεβασμό του διεθνούς επαναστατικού και κομμουνιστικού κινήματος, έχοντας στα χείλη την φράση του Μπαλζάκ ότι «δεν υπάρχει πιο γόνιμο έδαφος από αυτό που έχει ποτιστεί με το αίμα των ανθρώπων που έπεσαν για να το υπερασπιστούν», έχοντας στα χείλη τον «Θούριο» του Ρήγα Φεραίου που τόσο τον συγκινούσε.

China town ο Πειραιάς με το master plan της COSCO

Του Αντώνη Νταλακογιώργου - Προέδρου της ΠΕΝΕΝ

Το ξεπούλημα του μεγαλύτερου λιμανιού της χώρας μας από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ και η νεοαποικιακή σύμβαση που έγινε για τον σκοπό αυτό με την κινέζικη πολυεθνική κρατική COSCO δρομολογεί μια σειρά δραματικές και ιδιαίτερα επιβαρυντικές εξελίξεις για την χώρα, τον Πειραιά και την τοπική κοινωνία.

Το πλαίσιο αξιοποίησης του λιμανιού του Πειραιά είναι πλέον απόλυτα ενταγμένο στον στρατηγικό σχεδιασμό της COSCO και ενσωματωμένο στην κινέζικη αντίληψη για την αύξηση της ανταγωνιστικότητας και της κερδοφορίας για τον κρατικό αυτό μονοπωλιακό κολοσσό.

Στην κατεύθυνση αυτή ο νέος ιδιοκτήτης του ΟΛΠ κατάρτισε το Master Plan για την επόμενη μέρα. Τα γεγονότα δείχνουν ότι οι όροι, οι συνθήκες και το στρατηγικό σχέδιο της COSCO δημιουργούν δικαιολογημένους συνειρμούς από την αντίστοιχη επέλαση των πολυεθνικών που έγινε τις τελευταίες δεκαετίες στην Κίνα και μετέτρεψαν περιοχές, πόλεις και λιμάνια σε μια απέραντη ελεύθερη οικονομική ζώνη στην οποία κυριαρχεί ένα μοντέλο ανάπτυξης που ποδοπατεί και υπονομεύει το χερσαίο και θαλάσσιο περιβάλλον, την ιστορική κληρονομιά και επιβάλει τον εργασιακό μεσαίωνα στις συνθήκες εργασίας.

Αυτό το θεάρεστο αναπτυξιακό μοντέλο ήρθε να επιβάλει η κινέζικη COSCO και στον Πειραιά, με τις ευλογίες της κυβέρνησης η οποία έχει βαλθεί την περίοδο της διακυβέρνησής της να παραδώσει όλο τον παραγωγικό πλούτο της χώρας μας και τις αντίστοιχες δημόσιες επιχειρήσεις στο εγχώριο και διεθνές μονοπωλιακό κεφάλαιο. ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ

Ολοκαύτωμα στο Κομμένο της Αρτας. Οταν τα ναζιστικά κτήνη βίαζαν γυναίκες, ξεκοίλιαζαν εγκύους, σκότωναν ακόμα και μωρά παιδιά ... "για να κάνουν την πλάκα τους". (16 Αυγούστου 1943)

Ενα από τα πιο φρικιαστικά εγκλήματα των ναζιστικών κατοχικών δυνάμεων έγινε σαν σήμερα 16 Αυγούστου 1943 στο χωριό Κομμένο Αρτας.

Θα σας συνιστούσαμε να παρακολουθήσετε την σχετική τηλεοπτική εκπομπή του Χρίστου Βασιλόπουλου στην οποία εκτός από την αναλυτική αναφορά στο ναζιστικό αυτό έγκλημα που είχε σαν αποτέλεσμα 317 νεκρούς, ανάμεσα στους οποίους τα 17 ήταν παιδιά, μιλάνε επιζήσαντες της ναζιστικής θηριωδίας.

Οι αφηγήσεις τους είναι τόσο συγκλονιστικές που δεν υπάρχει περίπτωση να της παρακολουθήσει κάποιος και να μην οργιστεί με την φασιστική ιδεολογία που αποκτηνώνει τους ανθρώπους, όπως έγινε με τους Γερμανούς στρατιώτες που ήταν κάτω από τις διαταγές του συνταγματάρχη Γιόζεφ Ζάλμινγκερ και οι οποίοι πήραν μέρος σ' αυτό το μακελειό.

Οταν εισέβαλαν στο χωριό οι επιδρομείς δεν άφηναν τίποτε όρθιο. Για έξη ολόκληρες ώρες έκαιγαν ό,τι έβρισκαν μπροστά τους και σκότωναν με μιαν απερίγραπτη αγριότητα άντρες, γέροντες, γυναίκες και παιδιά. Βίαζαν γυναίκες, ξεκοίλιαζαν εγκύους, σκότωναν ακόμα και μωρά παιδιά, με αναμμένο βαμβάκι που έβαζαν στο στόμα τους, για να κάνουν την πλάκα τους.

Ολόκληρες οικογένειες κάηκαν ζωντανές μέσα στα σπίτια τους, πριν ακόμη ξυπνήσουν και καταλάβουν τι γίνεται γύρω τους. Άλλοι έτρεχαν στους δρόμους να σωθούν και έπεφταν από τις σφαίρες που θέριζαν το χωριό. Ανθρώπινα σώματα κόπηκαν στα δυο ή διαλύθηκαν και δε βρέθηκαν ποτέ. Φαίνεται πως η διαταγή ήταν σαφής: να μη μείνει τίποτε ζωντανό σ’ αυτό το χωριό.

Και φυσικά κανένας απ’ αυτούς τους εγκληματίες δεν τιμωρήθηκε.


Διαβάστε επίσης

Η σφαγή στο Κομμένο: Eνα ακόμη έγκλημα χωρίς τιμωρία

Bίντεο

 
Copyright © ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ
Powered by Blogger