Νεοτερα

Οικονομικά "θαύματα" ευρωαπατεώνων

Από ΒΑΘΥ , Σάββατο, 19 Απριλίου 2014 | 5:28 μ.μ.

Πηγή: Γιώργος Δελαστίκ - "Πριν"  

Αφωνος μένει ο ελληνικός λαός από τα... «οικονομικά θαύματα» που κάνουν κατά κόρον και κατά συρροήν ο Σαμαράς, ο Βενιζέλος και το σκυλολόι τους. Άλαλα τα χείλη των ασεβών! Ως και τους... ευρωπαίους συνεταίρους τους (!) στην κομπίνα ρίχνουν τα «δικά μας» παιδιά! Καράφλιασαν μέχρι και οι απατεώνες της EE, όταν διαπίστωσαν πώς τους είχαν δουλέψει τα κυβερνητικά λαμόγια της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ πασάροντάς τους φουσκωμένα στοιχεία γι' αυτό το διαβόητο «ελληνικό πρωτογενές πλεόνασμα» που έχει γίνει σημαία των ευρωαπατεώνων, ενώ στην πραγματικότητα είναι τόσο ασήμαντο οικονομικό μέγεθος που ούτε καν αναφέρεται στους συνοπτικούς πίνακες της Γιούροστατ, της ευρωπαϊκής στατιστικής υπηρεσίας!

Πόσο είναι το πρωτογενές πλεόνασμα της χώρας μας, λοιπόν; Η ΕΛΣΤΑΤ ανακοίνωσε τη Δευτέρα ότι είναι 3,4 δισ. ευρώ. Μάλιστα. Αυτό σημαίνει δηλαδή ότι η Γιούροστατ θα ανακοινώσει την ερχόμενη εβδομάδα που θα βγάλει τα επίσημα στοιχεία της για όλες τις χώρες της EE ότι η Ελλάδα έχει πλεόνασμα; Όχι, βέβαια! Έλλειμμα θα ανακοινώσει η Γιούροστατ! Πόσο έλλειμμα; Το πραγματικό δημοσιονομικό έλλειμμα της χώρας υπολογίζεται στο... 12,7% του ΑΕΠ ΓΙΑ ΤΟ 2013! Λίγο πάνω από το 23,1 δισεκατομμύρια ευρώ - πολύ χειρότερα δηλαδή από το 2012, όταν ήταν 8,9% του ΑΕΠ και 17,2 δισ. ευρώ.

Χειρότερα ακόμη και από το 2011 που το έλλειμμα ανερχόταν στο 9,6% του ΑΕΠ και το 2010 που ήταν 10,9% του ΑΕΠ. Φέτος περιμένουμε κι εμείς να δούμε αν η Γιούροστατ θα ανακοινώσει έλλειμμα 12,7% του ΑΕΠ ή έλλειμμα... 2,5% του ΑΕΠ! Γιατί υπάρχει αυτή η κολοσσιαία διαφορά ανάμεσα στα δύο ποσοστά; Το κράτος φέτος ξόδεψε το τεράστιο ποσό των 19,2 δισεκατομμυρίων ευρώ για να στηρίξει τις ελληνικές τράπεζες, τις οποίες το ίδιο είχε καταστρέψει πέρυσι με το «κούρεμα»! Θέλουμε να δούμε λοιπόν αν η Γιούροστατ θα μετρήσει αυτά τα λεφτά στο έλλειμμα, όπως οφείλει να κάνει, ή αν υπάρχει γενική απόφαση της EE να μη μετρούν τα λεφτά που δίνουν στους τραπεζίτες για να μην ξεσηκωθούν οι λαοί της Ευρώπης εναντίον των ηγετών τους που δίνουν εκατοντάδες δισεκατομμύρια στις τράπεζες και λιώνουν στη λιτότητα τους πληθυσμούς τους για να μαζέψουν τα λεφτά!

Για να πάμε όμως παρακάτω, επαναλαμβάνουμε ότι η ΕΛΣΤΑΤ ανακοίνωσε πρωτογενές πλεόνασμα 3,4 δισ. ευρώ. Μάλιστα. Γιατί όμως η τρόικα και το ελληνικό υπουργείο Οικονομικών ανακοίνωσαν ότι περίμεναν πλεόνασμα... 2,4 δισεκατομμύρια, ένα δισεκατομμύριο λιγότερο δηλαδή; Και γιατί, καθώς η ΕΛΣΤΑΤ έψαχνε τα στοιχεία για να βγάλει το πρωτογενές πλεόνασμα των 3,4 δισεκατομμυρίων, αποκαλύφθηκε ταυτόχρονα ότι το πρωτογενές πλεόνασμα που μετράει η τρόικα και το υπουργείο Οικονομικών είναι μόνο... 1,4 (!) δισεκατομμύριο ευρώ; Διότι απλούστατα οι απατεώνες της ελληνικής κυβέρνησης είχαν μετρήσει 480 εκατομμύρια μερίσματος της Τράπεζας της Ελλάδος στο 2013, ενώ έπρεπε να τα μετρήσουν στο 2014! Επίσης επειδή είχαν μετρήσει 480 εκατομμύρια έσοδα του ΕΟΠΥΥ στο 2013, ενώ έπρεπε να τα μετρήσουν στο 2011 και στο 2012! 
Τέλος, επειδή είχαν κρύψει μια «τρύπα» 100 εκατομμυρίων στους δήμους! Οπότε 480 εκατομμύρια συν 400 εκατομμύρια συν 100 εκατομμύρια, νάτο το δισεκατομμύριο με το οποίο είχαν φουσκώσει ο Σαμαράς κι ο Βενιζέλος το πρωτογενές πλεόνασμά τους μήπως και ξεγελάσουν τον κοσμάκη και πά-ρουν καμιά ψήφο παραπάνω στις ευρωεκλογές!

Στο μεταξύ, το δημόσιο χρέος καλπάζει ασυγκράτητο. Ήταν 129,7% το 2009, όταν μας είπαν ότι χρεοκοπήσαμε. Με το που μας «έσωσε» με το Μνημόνιο ο Γιωργάκης Παπανδρέου το 2010, το χρέος εκτινάχθηκε στο 148,3% του ΑΕΠ! «Σωσμένοι» από την αρχή του χρόνου το 2011, είδαμε το χρέος να απογειώνεται στο 170,3%! «Κουρεύοντάς» το κατά 53% το 2012, το είδαμε να πέφτει όχι στο 85%-90%, αλλά στο... 157,2% του ΑΕΠ! Κι εκεί που προσπαθούσαμε να καταλάβουμε πώς γίνεται το μισό του 170 να είναι το... 157 (!), παρατηρήσαμε το δημόσιο χρέος της Ελλάδας να κάνει... γκελ το 2013 και να πηδάει στο 175,1% του ΑΕΠ, όπως μας πληροφόρησε η ΕΛΣΤΑΤ.

Όσο για το ίδιο το ΑΕΠ της χώρας μας, συνεχίζεται η κατρακύλα του χωρίς σταματημό.Ήταν το 2009 στα 231 δισ. ευρώ. Το 2010 έπεσε στα 222 δισεκατομμύρια και το 2011 κατακρημνίστηκε στο 208,5 δισεκατομμύρια. Ακόμη μεγαλύτερος ήταν ο καταποντισμός του το 2012, όταν συρρικνώθηκε στα 193 δισεκατομμύρια. Νέα βουτιά το 2013, όταν το ΑΕΠ καταβαραθρώθηκε στα 182 δισεκατομμύρια, όπως ανακοίνωσε η ΕΛΣΤΑΤ και αναμένεται να επιβεβαιώσει στις 23 Απριλίου η Γιούροστατ. Πενήντα δισεκατομμύρια ευρώ απώλεια του ΑΕΠ μέσα σε τέσσερα χρόνια - ποσοστό 21%! Κατά τα άλλα, ο Σαμαράς πανηγυρίζει επειδή του... «δάνεισαν οι αγορές» 3 δισεκατομμύρια και υποκρίνεται ότι δήθεν... «τέλος τα Μνημόνια», την ώρα που ετοιμάζει το νέο Μνημόνιο για μετά τις ευρωεκλογές.

Ευτυχώς, ό,τι προπαγανδιστικό πόλεμο κι αν κάνει η κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου, όλα δείχνουν ότι πολύ δύσκολα θα επιβιώσει, εξαιτίας του αναμενόμενου συντριπτικού εις βάρος της αποτελέσματος των ευρωεκλογών. Πρώτιστο είναι φυσικά η απαλλαγή από τη «μνημονιακή πανούκλα» της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, αλλά σε καμιά περίπτωση κάτι τέτοιο δεν αρκεί για το λαό μας. Το παν είναι να μη συνεχιστεί η ίδια περίπου πολιτική με άλλους πρωταγωνιστές. Και η εκλογική ενίσχυση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στις ευρωεκλογές συνιστά ουσιώδη παράγοντα οργάνωσης της μαζικής πάλης εναντίον της συνέχισης της ευρωλιτότητας.

Η πρώτη «μονταζιέρα»

Πηγή: «Ιος» – Εφημερίδα των Συντακτών»

Αν κάτι διαφοροποιεί τις μνημονιακές κυβερνήσεις Σαμαρά-Βενιζέλου από τις αμιγώς πασοκικές προκατόχους τους, αυτό είναι κυρίως η επιθετική χρήση του προπαγανδιστικού μηχανισμού που έχει στηθεί γύρω από την «ομάδα αλήθειας» του κ. Μουρούτη -τη γνωστή και ως «μονταζιέρα», μετά το συκοφαντικό πετσόκομμα κάποιων δηλώσεων του βουλευτή Καστοριάς του ΣΥΡΙΖΑ.  Δεν πρόκειται για φαινόμενο πρωτόγνωρο αλλά, απεναντίας, για πρακτική με πλούσιο παρελθόν στα μητρώα της ελληνικής Δεξιάς.

Δεν αναφερόμαστε μόνο στην πρόσφατη εξαετία 2004-2009, όταν η επικοινωνιακή διαχείριση της επικαιρότητας συνιστούσε σχεδόν την αποκλειστική μέριμνα των κυβερνήσεων Καραμανλή-Ρουσόπουλου (όπως αποκαλύπτει η ημιεπίσημη εξιστόρησή της από τον δημοσιογράφο Μανόλη Κοττάκη). Ούτε φυσικά στη χούντα, αφού -παρά τις εκλεκτικές συγγένειες στο ιδεολογικό πεδίο- η διαφορά ανάμεσα σ” ένα ανελεύθερο στρατοκρατικό καθεστώς και μια αυταρχική κοινοβουλευτική κυβέρνηση παραμένει χαώδης.

Το κοντινότερο ιστορικό προηγούμενο για όσα ζούμε, στο πεδίο της πολιτικής διαχείρισης, αποτελεί η οκταετία της ΕΡΕ (1955- 63) και κυρίως οι μηχανισμοί «ψυχολογικού πολέμου» που οικοδομήθηκαν τότε, ως συστατικό στοιχείο του καραμανλικού παρακράτους, μετά την ανάδειξη της ΕΔΑ σε αξιωματική αντιπολίτευση τον Μάιο του 1958• Χάρη στα αρχεία δύο πρωταγωνιστών του εγχειρήματος, του υπουργού Εργασίας Αριστείδη Δημητράτου και του υφυπουργού Προεδρίας Τρύφωνα Τριανταφυλλάκου, προσβάσιμα στο ΕΛΙΑ, διαθέτουμε πλέον αρκετά καλή εικόνα των επιτελικών σχεδιασμών που απέβλεπαν στον δραστικό περιορισμό της επιρροής της Αριστεράς ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ

Ο Κώστας Λαπαβίτσας για το ευρωψηφοδέλτιο του Σύριζα

Το παρακάτω κείμενο μας έστειλε ο οικονομολόγος Κώστας Λαπαβίτσας:

Καταρχήν τα γεγονότα. Εδώ και αρκετές εβδομάδες με πλησίασαν περισσότερες της μιας πλευρές του ΣΥΡΙΖΑ με στόχο να επιδιώξουν τη συμμετοχή μου στο ψηφοδέλτιο των ευρωεκλογών ως συνεργαζόμενου. Μετά από πολλή σκέψη, δέχθηκα. Να τονίσω ότι ήρθα σε διάλογο για το θέμα και με την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ. Όπως είναι πλέον γνωστό, οι εσωκομματικές διεργασίες κατέληξαν στο να μη συμπεριληφθώ στο ψηφοδέλτιο.

Και τώρα για την πολιτική ουσία. Πιστεύω ότι στην Ελλάδα σήμερα είναι απαραίτητος ένας ξεκάθαρος ριζοσπαστισμός που δε θα τρέμει μπροστά στα εκβιαστικά διλήμματα του ευρώ, θα είναι έτοιμος για μονομερείς δράσεις,  θα έχει πειστικό πρόγραμμα ανάπτυξης προς όφελος των λαϊκών στρωμάτων και θα ξεκόβει αποφασιστικά από τα φθαρμένα ονόματα του παρελθόντος. Μόνο οι δυνάμεις της Αριστεράς μπορούν να τα προσφέρουν όλα αυτά.

Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι το κόμμα στο οποίο ακουμπάνε οι ελπίδες του ελληνικού λαού - κυρίως των εργατικών και μικρομεσαίων στρωμάτων - για να ξεφύγει η χώρα από τα μνημονιακά ερείπια. Μπορεί να παίξει ρόλο ιστορικό. Συμφώνησα στην επιδίωξη συμμετοχής μου στο ψηφοδέλτιο επειδή πιστεύω ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έχει τα ριζοσπαστικά στοιχεία που χρειάζεται ο τόπος.

Η επικοινωνιακή διαχείριση των θέσεων του ΣΥΡΙΖΑ είναι φυσικά σημαντική, γιατί το μνημονιακό στρατόπεδο έχει ήδη βάλει σε λειτουργία τους μηχανισμούς υπερβολής, ψεύδους και σπίλωσης. Πολύ μεγαλύτερη σημασία έχει όμως η σκληρή κοινωνική πραγματικότητα και, πάνω από όλα, η εμπιστοσύνη και ο ενθουσιασμός των λαϊκών στρωμάτων. Θα είναι μεγάλο σφάλμα να υποσταλεί η σημαία του ριζοσπαστισμού, καθώς βαδίζουμε προς τις εκλογές.

Περί θρησκευτικής πίστης

Του Γιώργου Αλεξάτου

Η πίστη στη δυνατότητα της επιστήμης να απαντήσει ως και στα βαθιά υπαρξιακά ερωτήματα του ανθρώπου δεν έχει καμιά σχέση με τον μαρξισμό και δέχτηκε αμείλικτο χτύπημα με την ανακάλυψη του ασυνείδητου από τον Φρόιντ. Πρόκειται για μια αντίληψη που χαρακτήριζε τον αστικό διαφωτισμό, παίρνοντας την πιο σαφή μορφή της με τον θετικισμό του 19ου αιώνα.

Όπως και κάθε άλλη πίστη είναι σεβαστή, αλλά ως μαρξιστής ξεκινάω από την κριτική του Μαρξ στον Φόιερμπαχ, που νόμιζε κι αυτός ότι το ξεπέρασμα των δεινών της ανθρωπότητας θα συντελούνταν με την απαλλαγή από τη θρησκεία.

Ο Μαρξ απάντησε πως η θρησκεία θα παραμένει καταφύγιο των ανθρώπων όσο αυτοί νιώθουν κοινωνικά ανασφαλείς και καθήκον των επαναστατών είναι ο αγώνας για τον κοινωνικό μετασχηματισμό. Γι' αυτό και ο Λένιν έλεγε πως ακόμη κι ένας παπάς μπορεί να είναι μέλος του κόμματος αν αποδέχεται το πρόγραμμά του, γι' αυτό είχαμε και 4.000 ιερωμένους στο ΕΑΜ, γι' αυτό και τα επαναστατικά κινήματα της Λατινικής Αμερικής συνδέονται με τη Θεολογία της Απελευθέρωσης κ.λπ.

Επιπλέον, από τον Μαρξ, τον Λένιν, τον Γκράμσι, τον Αλτουσέρ κ.ά., μάθαμε ότι ο άνθρωπος είναι ον κατεξοχήν ιδεολογικό. Και καθώς μάθαμε και από τον Φρόιντ ότι το ασυνείδητο δεν μπορούμε να το γνωρίσουμε, παρά μόνο να συμφιλιωθούμε μαζί του, είναι μάταιο να νομίζουμε πως με αποδείξεις της δικής μας πίστης πως δεν υπάρχει Θεός θα πείσουμε τους πιστούς να αποβάλουν τη δική τους πίστη.

Τέλος, άλλο ο αγώνας για τον χωρισμό κράτους-εκκλησίας και άλλο ο διαχωρισμός των εργαζομένων σε θρησκευόμενους και άθεους. Ο πρώτος αγώνας ενώνει, καθώς και οι πιστοί σε μεγάλο ποσοστό απαιτούν τον χωρισμό. Ο δεύτερος υπονομεύει τον αγώνα ενάντια στο κεφάλαιο.
Καλό Πάσχα σε όλους και όλες!

Oργιο Μαυρογιαλουροτισμού (Βίντεο)

Η άθλια συγκυβέρνηση, κοινωνικής καταστροφής Σαμαρά-Βενιζέλου έχει επιδοθεί τις τελευταίες μέρες σε ένα όργιο Μαυρογιαλουροτισμού.
Μοναδική της επιδίωξη η βέβαιη ήττα της στις ευρωεκλογές να μην πάρει τις διαστάσεις πανωλεθρίας.

 Βλέπουμε λοιπόν τους κυβερνητικούς απατεώνες απ’ την μια και με πρόσχημα την «μείωση του κράτους» να απολύουν καθαρίστριες και σχολικούς φύλακες των 500 ευρώ και τώρα εν όψει εκλογών να υπόσχονται θέσεις σε δεκάδες χιλιάδες άνεργους πολίτες.

 Και δεν φτάνει μόνο αυτό. Όπως ακούμε στο βίντεο που παραθέτουμε η κυβέρνηση ετοιμάζει ρύθμιση σύμφωνα με την οποία όσοι έχουν στην κατοχή τους καταπατημένες δημόσιες εκτάσεις, και αυθαίρετες βίλες πληρώνουν κάτι «ψιλά» και είναι νόμιμοι.

 Είναι αδίσταχτοι οι τύποι.

Υ.Γ. Να συμφωνήσουμε με την ρήση του γ.γ του ΚΚΕ Δημήτρη Κουτσούμπα που στο Κυριακάτικο «Εθνος» δηλώνει: «Η Ανάσταση θα έλθει με Επανάσταση του λαού».

Ενας νικηφόρος εργατικός αγώνας που προσφέρεται για να βγουν συμπεράσματα.

Από ΒΑΘΥ , Παρασκευή, 18 Απριλίου 2014 | 7:09 μ.μ.

Του Σεϊτ Αλντογκάν 

Στην πόλη Κιουταχία, της Τουρκίας, η κυβέρνηση παραχώρησε το εργοστάσιο παραγωγής ηλεκτρικού ρεύματος σε ιδιώτη καπιταλιστή. Σχεδόν άμεσα ο νέος ιδιοκτήτης του εργοστασίου προχώρησε στην απόλυση 109 εργατών.

Η αντίδραση του σωματείου των εργαζομένων ήταν ακαριαία. Σταμάτησαν την λειτουργία του εργοστασίου και μαζί με τις οικογένειες τους κατέλαβαν το εργοστάσιο, απαιτώντας την επαναπρόσληψη των απολυμένων.

Η κυβέρνηση για να υπερασπίσει τα συμφέροντα του καπιταλιστή, στον οποίο πούλησε το εργοστάσιο στέλνει αστυνομικές και στρατιωτικές δυνάμεις για να σπάσει την κατάληψη.
Δίνονται μάχες σώμα με σώμα μεταξύ απεργών και αστυνομικών.
Οι εργάτες ταμπουρώνονται μέσα στο εργοστάσιο το οποίο δεν λειτουργεί και όλη η περιοχή είναι βυθισμένη στο σκοτάδι.

Μετά απ’ αυτή την εξέλιξη ο νέος εργοδότης στον οποίον κατέληξε αυτή η ιδιωτικοποίηση, υποχωρεί και δεσμεύτηκε να ξαναπροσλάβει τους απολυμένους.
Αυτή την στιγμή οι εργάτες εξακολουθούν να έχουν καταλάβει το εργοστάσιο, περιμένουν να ξαναγυρίσουν στην δουλειά τους οι απολυμένοι συνάδελφοι, για να το ξαναθέσουν σε λειτουργία.

Περιττό να πούμε ότι έβαλαν φωτιά στο αστυνομικό φυλάκιο που υπήρχε στην πύλη του εργοστασίου, κατέστρεψαν κάποια αυτοκίνητα του νέου τους αφεντικού, έσπασαν στην κυριολεξία στο ξύλο κάποιους αστυνομικούς, πριν επέμβει ο στρατός για να μπορεί να ελέγξει την κατάσταση.

Bu video Adobe Flash Player'ın son sürümünü gerektirmektedir.

Adobe Flash Player'ın son sürümünü indirin.

Ακολουθώντας πιστά το κύρυγμα του Ευαγγελίου ο δεσπότης Αμβρόσιος


Το έχουμε ξαναγράφει. Ο δεσπότης Καλαβρύτων Αμβρόσιος, ο θαυμαστής του δολοφόνου Ντερντιλή και των ναζιστών της Χ.Α χειρίζεται με την ίδια μαεστρία τον λόγο του όπως χειριζόταν τον βούρδουλα της εξουσίας την εποχή που ήταν χωροφύλακας, και γνωστό φερέφωνο των γερμανοτσολιάδων στην κατοχή. Πριν καιρό ζητούσε να αφοριστεί το "κυριαρχημένο από τον διάολο υποκείμενο" που λέγεται Διαμαντόπουλος.

Σήμερα ζητάει κάτι ανάλογο για τον Νίκο Δήμου ενώ ταυτόχρονα «παρακαλάει τόν Θεό νά σαπίσει τό στόμα του!», όπως γράφει στο μπλοκ του.

Έμπλεος με αγάπη για τον συνάνθρωπο του, ο δεσπότης, ακολουθεί πιστά κάποιες απόψεις που αποδίδονται στον Χριστό απ’ τους Ευαγγελιστές, όπως π.χ οι παρακάτω:

«Μη νομίσετε ότι ήλθα να επιβάλω ειρήνη στον κόσμο. Δεν ήρθα να επιβάλω ειρήνη αλλά μάχαιρα. Ηρθα να χωρίσω πατέρα και γιο, μητέρα και κόρη, πεθερά και νύφη. Οποιος αγαπάει τον πατέρα του και τη μητέρα του περισσότερο από μένα είναι ανάξιος. Το ίδιο όποιος αγαπάει γιο και θυγατέρα» (κατά Ματθαίον ι’ 34-38)

«Νομίζετε πώς ήρθα να προσφέρω ειρήνη στη γη; Όχι, σας λέγω, αλλά διχόνοια. Σε κάθε οικογένεια οι πέντε πρέπει να είναι διαχωρισμένοι, οι τρεις κατά των δύο και οι δύο κατά των τριών. Πρέπει να υπάρχει αντίθεση ανάμεσα στον πατέρα και τον υιό, τον υιό κατά του πατρός, ανάμεσα στην κόρη και την μητέρα, ανάμεσα στην πεθερά και την νύφη, τη νύφη κατά της πεθεράς. (Κατά Λουκάν ιβ’ 51-53)

Τσίπρας ή ...τανκς

 Σχόλιο του Γραφείου Τύπου για άρθρο του αρχηγού της αξ.αντιπολίτευσης:

Ως άλλος Κ. Καραμανλής ο Α. Τσίπρας σε άρθρο του στην Εφημερίδα των Συντακτών προσπαθεί να ορίσει το δίλημμα των εκλογών: στις εκλογές υπάρχουν δύο επιλογές: ή Σαμαράς –Βενιζέλος –Μέρκελ ή ΣΥΡΙΖΑ. Με το άρθρο αυτό ο ΣΥΡΙΖΑ στηρίζει το προεκλογικό του δίλημμα στην απόγνωση των εργαζομένων και στο φόβο ότι η επιβίωση της κυβέρνησης θα φέρει ακόμα περισσότερα δεινά, αποφεύγοντας βέβαια να τοποθετηθεί στην ουσία για το καίριο ερωτήμα της περιόδου που δεν είναι άλλο από το αν εντός του ευρώ και της ΕΕ μπορεί να υπάρξει άλλος δρόμος για την έξοδο από την κρίση.

Στην πραγματικότητα όλο το άρθρο του Α. Τσίπρα είναι η αναπαραγωγή των γνωστών αυταπατών του ΣΥΡΙΖΑ για την «ΕΕ των λαών», αλλά και μια προσπάθεια να «πείσει» τους κύκλους της ΕΕ ότι η πολιτική τους λειτουργεί ως «χορηγός τους ευρωσκεπτικισμού και της  νεοναζιστικής απειλής».

Ξεχνάει ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ ότι η ΕΕ είναι ένας υπερεθνικός ιμπεριαλιστικός μηχανισμός που θωρακίζει την εξουσία του κεφαλαίου και ότι η πολιτική που ασκείται δεν είναι παρέκκλιση, αλλά το πολιτικό DNA της ΕΕ και αναγκαία συνθήκη για να διατηρηθεί η φυλακή του ευρώ. Η ΕΕ δημιουργήθηκε για να είναι στρατηγείο της επίθεσης στα δικαιώματα των εργαζομένων και όχι για να φέρει κοντά τους λαούς της Ευρώπης και γι’ αυτό δεν έχει ξεστρατίσει από το ρόλο της, αλλά τον υπηρετεί σε όλη του την έκταση.

Σήμερα όποιος αποδέχεται το χρέος και τη φυλακή του ευρώ, όποιος αρνείται να δει τον ταξικό χαρακτήρα της ΕΕ και των πολιτικών της, δεν μπορεί να προτείνει στην πραγματικότητα μία άλλη πολιτική για την έξοδο από την κρίση. Ας προσέχει λοιπόν ο ΣΥΡΙΖΑ γιατί όσο προσπαθεί να εξευγενίσει το κτήνος που λέγεται ευρώ και ΕΕ στο τέλος μπορεί και να του μοιάσει…

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ παλεύει και ενάντια στην κυβέρνηση Σαμαρά –Βενιζέλου, και ενάντια στη Μέρκελ και την ΕΕ. Όσο και αν σκυλιάζουν οι καθεστωτικές δυνάμεις ότι οποιαδήποτε ρήξη με το ευρώ και την ΕΕ θα οδηγήσει στην καταστροφή, για την ΑΝΤΑΡΣΥΑ η μεγαλύτερη καταστροφή θα είναι να παραμείνουμε στην ΕΕ, να συνεχίσουμε σε αυτό τον δρόμο. Αντίθετα, η έξοδος από το ευρώ και η αποδέσμευση από την ΕΕ θα ανακόψει μια πορεία καταστροφής, θα κατοχυρώσει ξανά τη δημοκρατία και τη λαϊκή κυριαρχία, θα επιτρέψει στην εργαζόμενη πλειοψηφία να μπει μπροστά και να αξιοποιήσει, με βάση τον δικό της δημοκρατικό κοινωνικό σχεδιασμό, τις συλλογικές παραγωγικές δυνατότητες του τόπου προς όφελός της.

Για την ΑΝΤΑΡΣΥΑ το ερώτημα είναι αν το ρεύμα των αγώνων της αντι-ευρώ και αντι-ΕΕ πάλης θα βγει ενισχυμένο στις ευρωεκλογές, ανοίγοντας νέους δρόμους για το κίνημα και τους εργαζομένους και το δίλημμα έχει τεθεί: με το ευρώ και την ΕΕ ενάντια στα δικαιώματα των εργαζομένων ή με τον αγώνα για έξοδο από το ευρώ και αποδέσμευση για την ΕΕ για έναν άλλο δρόμο στην ελληνική κοινωνία και για μια έξοδο από την κρίση στην υπηρεσία των αναγκών του εργαζόμενου λαού; Και σε αυτό το δίλημμα αργά ή γρήγορα θα κληθούν να απαντήσουν όλοι…

ΑΝΤΑΡΣΥΑ

Ας μην μας σερβίρουν ο Θεοδωράκης και οι συν αυτό φύκια για μεταξωτές κορδέλες.

Παιδί του «μιντιακού σωλήνα» και εννοούμενος του Κώστα Σημίτη –ξεκίνησε την δημοσιογραφική του πορεία με την εκπομπή «Πρωταγωνιστές» το 2000 στην τότε ΝΕΤ, με παρέμβαση, όπως φημολογείται,  του τότε πρωθυπουργού- ο Σταύρος Θεοδωράκης, μας παρουσιάζεται με συνέντευξη του σε βδομαδιάτικο έντυπο σαν να προέρχεται από παρθενογέννηση.

Δεν θα αναφερθούμε στις παπαριές που λέει ότι δημιούργησε το «Ποτάμι» για να ανταποκριθεί στα αδιέξοδα των ανθρώπων που συναντούσε στα τηλεοπτικά του ρεπορτάζ  και οι οποίοι του έθεταν το αγωνιώδης ερώτημα «έχουμε άλλη λύση;» σχετικά με το τι θα ψηφίσουν στις εκλογές. Σιγά μην πιστέψει κανένας ότι «αυθόρμητα και με ενθουσιασμό», οργανώθηκε ένα κόμμα, στήθηκε μηχανισμός, πλησίασαν τον καινούργιο «εθνοσωτήρα» μας, προσωπικότητες απ’ όλη την Ελλάδα και συστρατεύτηκαν μαζί του, στο πολιτικό εγχείρημα του.

Αραγε αυθόρμητα υπήρξαν και ξένοι παράγοντες και στήριξαν το «Ποτάμι», όπως και «Πολυεθνικές που έχουν επενδύσει ήδη στο κόμμα μας» όπως είπε σε τηλεοπτική εκπομπή το πρώην στέλεχος του πολιτικού μορφώματος του Σ. Θεοδωράκη, Νίκος Δήμου;

Δεν είμαστε όλοι λωτοφάγοι και στοιχειώδη μνήμη έχουμε. Ο Σ. Θεοδωράκης είχε έντονη πολιτική δραστηριότητα και πριν ακόμα αποφασίσει - ή πιθανόν πριν κάποια κέντρα του αναθέσουν τον ρόλο του αχυράνθρωπου- να μας παρουσιαστεί πολιτικός αρχηγός. Τόσο σαν δημοσιογράφος ο ίδιος –πέρα από τηλεοπτικός παρουσιαστής χρημάτισε για ένα φεγγάρι και διευθυντής του περιοδικού ΚΛΙΚ-  όσο και μέσα από την ιστοσελίδα του  protagon.

 Ηταν ο ίδιος που επέλεξε σαν εξώφυλλο του ΚΛΙΚ την αμερικανική σημαία, και στις σελίδες του περιοδικού ανάμεσα σε ημίγυμνες «μανταμίτσες» έγραψε αναλύσεις δικαιολογώντας τους Νατοϊκούς βομβαρδισμούς το 1999 στην Γιουγκοσλαβία κάνοντας λόγο για «ανθρωπιστική βοήθεια» ενώ είχε μιλήσει για τον «ύποπτο ρόλο των Ελλήνων ανταποκριτών», σ’ αυτή την νατοϊκή επέμβαση κάτι που προκάλεσε την πειθαρχική του δίωξη από την ΕΣΗΕΑ. Αλλά και πολύ πιο πρόσφατα δεν είχε στηρίξει την ταξική –μνημονική πολιτική της κοινωνικής καταστροφής υποστηρίζοντας ότι «η Ελλάδα είχε ένα πρόβλημα που δεν μπορούσε να το λύσει μόνη της και έπρεπε να βοηθηθεί από τους εταίρους της και το ΔΝΤ;».

Επίσης και μέσα από την ιστοσελίδα που διευθύνει δεν έχει δώσει χώρο να προβάλλονται οι πιο αντιδραστικές πολλές φορές και αποκρουστικές συντηρητικές απόψεις;  Ξεχάσαμε την εθνικιστική αρθρογραφία του Τάκη Μίχα; Τα εμέσματα της Λένας Διβάνη για τον θάνατο –την δολοφονία μάλλον- ενός παιδιού που δεν είχε να πληρώσει εισιτήριο σε λεωφορείο; Τα κείμενα της Αφροδίτης Αλ Σάλεχ με ύμνους στην μνημονική πολιτική και τόσα άλλα;

Ας μην μας σερβίρουν ο Θεοδωράκης και οι συν αυτό φύκια για μεταξωτές κορδέλες.

Σε απεργία πείνας 50 κρατούμενοι στη Διεύθυνση Ασφαλείας Θεσσαλονίκης

Για το άθλιο, κατ’ ευφημισμόν αποκαλούμενο «σωφρονιστικό σύστημα» έχουμε αναφερθεί πολλές φορές.  Δεν είναι όμως μόνο οι φυλακές που θεωρούνται αποθήκες ανθρώπων. Όπως μας πληροφορεί επιστολή που έδωσαν στην δημοσιότητα οι  50 κρατούμενοι στη Διεύθυνση Ασφαλείας Θεσσαλονίκης, που εδώ και τρεις μέρες έχουν ξεκινήσει απεργία πείνας, και εκεί η κατάσταση είναι κάτι παραππάνω από δραματική.

Παραθέτουμε την ανακοίνωση-καταγγελία τους:  

«Γιατί απεργούμε και διαμαρτυρόμαστε:

1)      Το Υπουργείο Δικαιοσύνης μας κρατάει παράνομα από 4 έως 8 μήνες στα κρατητήρια, που έχουν προδιαγραφές να φιλοξενούν κρατούμενους μέχρι 72 ώρες. Χωρίς προαυλισμό,  με κάκιστες συνθήκες υγιεινής, κακής διατροφής, με μηδενική ιατρική παρακολούθηση. Κρατούμαστε παρανόμως σε χώρους κρατητηρίων για μήνες χωρίς να δούμε το φως του ηλίου.

2)      Στον ίδιο χώρο που είναι οι υπόλοιποι κρατούμενοι υπάρχουν και οροθετικοί, λόγω των άσχημων συνθηκών υγιεινής υπάρχει κίνδυνος να μεταδοθούν ανίατες ασθένειες και στους υπολοίπους κρατουμένους καθώς και στους υπαλλήλους της Δ.Α.θ.

3)      Οι δικαστικές αρχές προφυλακίζουν ή μοιράζουν ποινές απερίσκεπτα, με περίσσια ευκολία χωρίς να ενδιαφέρονται για το τι θα απογίνουν αυτοί οι άνθρωποι. Δίχως να λαμβάνουν υπ’ όψιν ότι τα σωφρονιστικά ιδρύματα της χώρας έχουν ήδη παραπάνω κρατουμένους απ’ ότι θα έπρεπε. Χωρίς να νοιάζονται για το πού θα καταλήξουν αυτοί οι άνθρωποι, σε ποιά κρατητήρια και με ποιές συνθήκες υγιεινής, διατροφής και διαβίωσης υποτίθεται ότι τους στέλνουν να σωφρονιστούν.

4)      Οι αστυνομικές αρχές κάνουν ότι είναι ανθρωπίνως δυνατό (και τους ευχαριστούμε γι αυτό)  μεταφέροντας με περιπολικά, στις 3 τα ξημερώματα, κρατουμένους από περιφερειακά κρατητήρια στην Δ.Α.Θ για να πλυθούν διότι δεν υπάρχουν μπάνια στα κρατητήρια και οι άνθρωποι αυτοί έχουν να κάνουν μπάνιο μήνες. Μεταφέρουν με περιπολικά ή υπηρεσιακά αυτοκίνητα άρρωστους κρατούμενους στα Νοσοκομεία για πρώτες βοήθειες. Αυτές όμως δεν είναι λύσεις στο πρόβλημα. Ζητάμε βοήθεια.

Πρέπει το Υπουργείο Δικαιοσύνης να δώσει λύσεις ΆΜΕΣΑ.

 Να προχωρήσει το νομοσχέδιο με τις εναλλακτικές ποινές κράτησης όπως τα βραχιόλια για κατ’ οίκον περιορισμό.
 Οι κρατούμενοι να μεταφερθούμε από τα κρατητήρια σε σωφρονιστικά ιδρύματα που προϋποθέτουν τις απαραίτητες συνθήκες υγιεινής και διαβίωσης όπως δικαιούμαστε ως άνθρωποι και ως πολίτες της Ευρώπης.
Να σταματήσει πλέον το Υπουργείο Δικαιοσύνης να κρατά παράνομα ανθρώπινες ψυχές για μήνες στα κρατητήρια σε όλη τη χώρα».    

Εφυγε απ την ζωή ο σπουδαίος Κολομβιανός συγγραφέας Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες (Βίντεο)

  "Μην κλαις επειδή τελείωσε. Χαμογέλα επειδή συνέβη" συνήθιζε να λέει. Όμως εκατομμύρια αναγνώστες του Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες έχουν έναν και μόνο λόγο να κλαίνε σήμερα.

Ο νομπελίστας Κολομβιανός συγγραφέας έφυγε από τη ζωή. Έχουν όμως και πολλούς λόγους να χαμογελούν. Άφησε έργο πολύτιμο πίσω του, με κορυφαίο το εμβληματικό "Εκατό Χρόνια Μοναξιά" στο οποίο  ξετυλίγοντας το έπος των Μπουενδία που ζουν στην πόλη - ουτοπία του Μακόντο, φιλοτέχνησε την "τοιχογραφία" μιας εποχής και τη μοίρα ενός λαού. Αφηγήθηκε τη συχνά βίαιη ιστορία της πατρίδας του της Κολομβίας, αλλά και της Λατινικής Αμερικής και τελικά της ανθρωπότητας ολόκληρης.

Σαρανταεπτά χρόνια μετά την έκδοση του εμβληματικού "Εκατό χρόνια μοναξιά" και 32 μετά την απονομή του Νόμπελ Λογοτεχνίας, ο Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες έκλεισε τα μάτια. Χτυπημένος από τον καρκίνο στους λεμφαδένες, τα τελευταία χρόνια, ιδίως μετά την κυκλοφορία του τελευταίου του βιβλίου "Οι Θλιμμένες πουτάνες της ζωής μου" (2004) ζούσε αποτραβηγμένος.

Ο Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες γεννήθηκε το 1928 στην Αρακατάκα, ένα παραλιακό χωριό της Κολομβίας, όπου μεγάλωσε κοντά στους παππούδες του από τη μεριά της μητέρας του.

Το 1947 άρχισε στο Πανεπιστήμιο της Μπογκοτά τις σπουδές του στα νομικά και τις πολιτικές επιστήμες και τον ίδιο χρόνο η εφημερίδα Ελ Εσπεκταδόρ δημοσίευσε το πρώτο διήγημά του με τίτλο Η Τρίτη Παραίτηση. Το 1948 μετακόμισε στην Καρταχένα των Δυτικών Ινδιών κι εκεί άρχισε να εργάζεται ως δημοσιογράφος στην εφημερίδα Ελ Ουνιβερσάλ. Στη συνέχεια συνεργάστηκε με πολλά περιοδικά και εφημερίδες στην Αμερική και την Ευρώπη.

Το πρώτο μυθιστόρημά του, Τα Νεκρά Φύλλα, εκδόθηκε το 1955 και ακολούθησαν τα έργα Κακιά Ωρα, Ο Συνταγματάρχης δεν Εχει Κανέναν να του Γράψει και Η Κηδεία της Μεγάλης Μάμα.
Το 1967 κυκλοφόρησε το έργο Εκατό Χρόνια Μοναξιά, μυθιστόρημα που αποκόμισε αμέσως τις θετικότερες κριτικές και κέρδισε το αναγνωστικό κοινό, καθιερώνοντας έτσι τον Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες ως έναν από τους μεγαλύτερους συγγραφείς της εποχής μας.

Στο τεράστιο έργο του, που το 1982 του χάρισε το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας, συμπεριλαμβάνονται και τα μυθιστορήματα: "Το Φθινόπωρο του Πατριάρχη", "Χρονικόν Ενός Προαναγγελθέντος Θανάτου", "Ο Ερωτας στα Χρόνια της Χολέρας", "Δώδεκα Διηγήματα Περιπλανώμενα" "Περί Ερωτος και Αλλων Δαιμονίων", "Οι θλιμμένες πουτάνες της ζωής μου", "Το φως είναι σαν το νερό", "Το ευτυχισμένο καλοκαίρι της κυρίας Φορμπς", "Η είδηση μιας απαγωγής", "Ο στρατηγός μες στο λαβύρινθό του", "Η περιπέτεια του Μιγκέλ Λιττίν",  "Ο συνταγματάρχης δεν έχει κανέναν να του γράψει", "Κακιά ώρα", "Εκατό χρόνια μοναξιά" κ.α.Επίσης, έχει γράψει άρθρα σε περιοδικά, βιβλία με διηγήματα και κινηματογραφικά σενάρια.

Τριήμερο εθνικό πένθος στη μνήμη του τιμημένου με Νόμπελ συγγραφέα Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες, κήρυξε σήμερα ο πρόεδρος της Κολομβίας Χουάν Μανουέλ Σάντος

"Για να αποτίσουμε φόρο τιμής στη μνήμη του Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες κηρύσσω τριήμερο εθνικό πένθος", δήλωσε ο Σάντος στη διάρκεια ενός σύντομου τηλεοπτικού διαγγέλματος.
Ο κολομβιανός πρόεδρος ζήτησε επίσης "να κυματίζουν μεσίστιες οι σημαίες σε όλα τα δημόσια κτίρια». «Ελπίζουμε ότι οι Κολομβιανοί θα κάνουν το ίδιο στα σπίτια τους", επεσήμανε.

Πηγή: "Αυγή"

Τρεμοπαίζει το Αγιο Φως

Από τον Αδαμάντιο Κοραή μέχρι τον Νίκο Δήμου εκφράζονται αντιρρήσεις για την ύπαρξή του ενώ διαπρεπείς βυζαντινολόγοι θεωρούν ασέβεια το να του αποδίδονται τιμές κράτους

 Πηγή: Του Δημήτρη Αγγελίδη - "Εφημερίδα των Συντακτών"

«Γίνεται φανερόν, πρώτον, ότι το άγιον φως είναι πλάσμα ασεβές και αναίσχυντον, δεύτερον, ότι επλάσθη και από Μοναχούς όχι της Ανατολικής, αλλά της Δυτικής εκκλησίας».

Στην πραγματεία του «Διάλογος περί του εν Ιεροσολύμοις αγίου φωτός», γραμμένη το 1826, ο Αδαμάντιος Κοραής αμφισβητεί το «θαύμα» του Αγίου Φωτός.

«Ειδωλολατρικά σύμβολα»

Στο στόμα του Καλλίμαχου, του χριστιανού που πείθει τον συνομιλητή του Φώτιο πως θαύμα δεν υπάρχει, ο Κοραής βάζει περίπου τα επιχειρήματα που χρησιμοποίησε πριν από μερικές μέρες και ο Νίκος Δήμου στην τελευταία παράγραφο ενός κειμένου του στο Protagon, αυτήν που προκάλεσε αντιδράσεις επί αντιδράσεων στα τηλεοπτικά πάνελ: «… πάλι θα ξοδέψουμε χρήματα για να φέρουμε το δήθεν Αγιο Φως και να το υποδεχθούμε με τιμές αρχηγού κράτους…», έγραψε, μιλώντας για «ειδωλολατρικά σύμβολα».

Αλλά ακόμα και εκκλησιαστικά χείλη αμφισβητούν πως η «θαυματουργή» αφή του Αγίου Φωτός στον Πανάγιο Τάφο το Μεγάλο Σάββατο είναι κάτι περισσότερο από μια συμβολική τελετουργία της Εκκλησίας. «Επέστη όμως καιρός να τερματισθεί ο διασυρμός των Θείων. Είναι δε σόλοικο και αποτελεί ασέβεια το να αποδίδει κανείς «τιμές Αρχηγού Κράτους» στο Αγιον Φως, το οποίο προέρχεται από τον τάφο εκείνου που δήλωσε ότι «η Βασιλεία η εμή ουκ έστιν εκ του κόσμου τούτου»», έγραφε ο μέγας πρωτοπρεσβύτερος Γεώργιος Τσέτσης στο «Βήμα» το 2006, επιβεβαιώνοντας τον βυζαντινολόγο–αρχαιολόγο Κωνσταντίνο Καλοκύρη.

Πέρα από την αμφισβήτηση του «θαύματος», μια συζήτηση που θα μπορούσε να μείνει άλλωστε στους κόλπους της ίδιας της Εκκλησίας, ο μ. πρωτοπρεσβύτερος θέτει ευθέως το ζήτημα της κοσμικής εκμετάλλευσης του «θαύματος» τόσο από τον κλήρο και την Ιεραρχία όσο και από τους πολιτικούς μας ταγούς.

Η μεταφορά του Αγίου Φωτός αεροπορικώς από τα Ιεροσόλυμα, η υποδοχή του «με τιμές αρχηγού (χρεοκοπημένου) κράτους», όπως γράφει στο ιστολόγιό του ο Νίκος Σαραντάκος, η εν συνεχεία μεταφορά του στις μητροπόλεις της Ελλάδας με πτήση της γραμμής ή με στρατιωτικό ελικόπτερο, όλα αυτά τα ελάχιστα πνευματικά και κατανυκτικά ποιον και τι υπηρετούν; Μήπως δεν γιόρταζαν την Ανάσταση οι πιστοί όταν δεν υπήρχαν αεροπλάνα, όταν ήταν απαγορευτικές οι μετακινήσεις, όταν το Αγιο Φως ερχόταν από τα Ιεροσόλυμα με πλοίο, όπως γινόταν μέχρι το 1988; Υπερφίαλες, κενές κοσμικότητες, θα έλεγε κανείς. Πολύ δαπανηρές, όμως.

Προεκλογικά… θαύματα

Ωστόσο, η προεκλογική περίοδος κάνει θαύματα. Ελάχιστοι πολιτικοί είπαν τα αυτονόητα. Ακόμη και το Ποτάμι, το κόμμα που είχε δηλώσει πως στηρίζει ο Νίκος Δήμου, πήρε αποστάσεις από τον συγγραφέα. «Εχεις θέμα για το γεγονός ότι πάει αεροπλάνο και φέρνει το Αγιο Φως;», ρώτησε στο Mega ο Δημήτρης Καμπουράκης τον Σταύρο Θεοδωράκη.

«Αυτό το ερώτημα δεν το δέχομαι. Δεν πάω για μητροπολίτης. Πάω για πολιτικός. Υπάρχουν μερικά πράγματα που είναι της Εκκλησίας και μερικά πράγματα που είναι της Πολιτείας», απάντησε ο αρχηγός πολιτικού κόμματος, παραβλέποντας πως η ερώτηση αφορούσε ακριβώς την εμπλοκή Πολιτείας και Εκκλησίας.

«Το θεωρώ φοβερά άκομψο να μιλάμε γι’ αυτά μέσα στη Μεγάλη Εβδομάδα», είπε σε άλλο κανάλι ο επικεφαλής της εκστρατείας του Ποταμιού, για να συμφωνήσει μαζί του -θαύμα!- η Λιάνα Κανέλλη, κάνοντας τον σταυρό της.

Λαϊκές εξεγέρσεις, ολιγαρχικά πραξικοπήματα

Από ΒΑΘΥ , Πέμπτη, 17 Απριλίου 2014 | 10:57 μ.μ.


Πηγή: Του Πέτρου Παπακωνσταντίνου - "Επίκαιρα"

Οι πρόσφατες εμπειρίες από την Ουκρανία, τη Βενεζουέλα και τις  χώρες  της  λεγόμενης «αραβικής άνοιξης» μαρτυρούν πως ό,τι λάμπει δεν είναι πάντα χρυσός... 

Ακόμη κι αν δεν το γνωρίζαμε από την Ιστορία, η άνοδος των κινημάτων διαμαρτυρίας σε διεθνές επίπεδο κατά την τελευταία τριετία μάς δίδαξε ότι οι μαζικές διαδηλώσεις μπορεί να είναι φορείς εντελώς διαφορετικών κοινωνικών και πολιτικών μηνυμάτων. Από μόνο του το γεγονός ότι οι διαδηλωτές φορούν μάσκες, φτιάχνουν οδοφράγματα και υποφέρουν από πραγματικά προβλήματα δεν σημαίνει αυτόματα ότι αγωνίζονται για τη δημοκρατία και την κοινωνική δικαιοσύνη». Με αυτές τις εύστοχες διατυπώσεις ξεκινούσε ο αρθρογράφος της βρετανικής εφημερίδας Guardian Σέιμας  Μάιλν την ανάλυσή του για τις εν εξελίξει ταραχές στη Βενεζουέλα στο φύλλο της 9ης Απριλίου. Ωστόσο, οι διαπιστώσεις του θίγουν ένα γενικότερο ζήτημα καίριας σημασίας, που υπερβαίνει κατά πολύ τα τεκταινόμενα στη συγκεκριμένη χώρα.

Στα τέλη της δεκαετίας του '80 - αρχές της δεκαετίας του '90 η διεθνής Αριστερά, σε όλες τις εκφάνσεις της, υπέστη το σοκ μιας τριπλής κατάρρευσης: αποσάθρωση του ιστορικού κομουνιστικού κινήματος με τη διάλυση της ΕΣΣΔ, εκφυλισμός της σοσιαλδημοκρατίας σε σοσιαλφιλελευθερισμό, στο πρότυπο των Μπλερ και Σρέντερ, και εγκατάλειψη του τριτοκοσμικού σοσιαλισμού, με ορόσημο την επιλογή του καπιταλιστικού δρόμου από την Κίνα του Ντενγκ Σιαοπίνγκ. Αναζητώντας τις αιτίες του εκφυλισμού και της ήττας, πολλοί ενοχοποίησαν αυτό που πολιτογραφήθηκε ως η «πολιτική αυταπάτη» της ιστορικής Αριστεράς είτε στη σταλινική είτε στη σοσιαλδημοκρατική είτε στην τριτοκοσμική της έκφραση: τη μονόπλευρη εστίαση στην κατάληψη της εξουσίας ως  πανάκεια για την αντιμετώπιση του κοινωνικού προβλήματος.

Στη θέση αυτής της παράδοσης ήρθε ο «σοσιαλισμός από τα κάτω» να γίνει το σύνθημα της ημέρας. Όπως το συμπιεσμένο ελατήριο που απελευθερώνεται για να πάει από τη μια άκρη στην άλλη, έτσι και σημαντικό τμήμα της διεθνούς Αριστεράς αντικατέστησε την «πολιτική αυταπάτη» με την κοινωνική.  Μυθοποιώντας τα ριζοσπαστικά κινήματα εναντίον της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης και των πολιτικών λιτότητας τύπου Σιάτλ, Πόρτο Αλέγκρε, «Αγανακτισμένων» και Occupy Wall  Street, σημαντικοί αριστεροί διανοητές (Χόλογουεϊ, Νέγκρι, Χαρντ κ.ά.) έριξαν το σύνθημα «να αλλάξουμε τον κόσμο χωρίς να πάρουμε την εξουσία», όπως τιτλοφορείται και ένα σχετικό βιβλίο που έγινε διεθνώς best seller.  Μια νοοτροπία που ανάγει την πολιτική αδυναμία της Αριστεράς σε αρετή και με την οποία ασφαλώς θα σκάνε στα γέλια οι -οτιδήποτε άλλο εκτός από αιθεροβάμονες-  σοβαροί ιδεολογικοί εκπρόσωποι του καπιταλισμού. Όπως, π.χ., ο συγγραφέας και αρθρογράφος των New York Times Τόμας Φρίντμαν, ο οποίος ήδη το 1999 περιέγραφε με αφοπλιστική ειλικρίνεια την αντίληψή του για το «θαυμαστό καινούριο κόσμο» της παγκοσμιοποίησης: «Το αόρατο χέρι της Αγοράς δεν θα λειτουργήσει ποτέ χωρίς την ορατή γροθιά. Τα Μακ Ντόναλντ'ς δεν θα ευημερούν χωρίς τη Μακ Ντόνελ Ντάγκλας, που κατασκευάζει τα F-15.  Η κρυμμένη γροθιά που εγγυάται ένα διεθνές περιβάλλον για την τεχνολογία της Κοιλάδας της Σιλικόνης, ονομάζεται στρατός, ναυτικό, αεροπορία και πεζοναύτες των ΗΠΑ».
Η μεγαλύτερη μεταπολεμική κρίση του διεθνούς καπιταλισμού, που ξεκίνησε το 2008, έθεσε σε δεινή δοκιμασία την απολίτικη εξιδανίκευση των «κινημάτων από τα κάτω» και την αφελή πεποίθηση στη δυνατότητά τους «να αλλάξουν τον κόσμο» έτσι, χωρίς πρόγραμμα - και χωρίς να πάρουν την εξουσία. Η κρίση προκάλεσε όντως παλίρροια κινημάτων διαμαρτυρίας, με μια μαζικότητα κι έναν αυθορμητισμό που είχαμε δεκαετίες να δούμε, ιδίως στους αδύναμους κρίκους του παγκόσμιου συστήματος. Ωστόσο, τα κινήματα τύπου «Αγανακτισμένων» στις αναπτυγμένες χώρες της Δύσης -Ελλάδα, Ισπανία, αλλά και Βρετανία, Αμερική κ.α- σύντομα ξεθύμαναν, καθώς δεν ήταν έτοιμα να αντιμετωπίσουν τη θηριώδη δύναμη των κατασταλτικών και ιδεολογικών μηχανισμών του συστήματος. Ακόμη περισσότερο διδακτικές ήταν οι εξελίξεις στις χώρες όπου η σύγκρουση πήρε πιο «άγριες», αιματηρές μορφές, στο όριο του εμφυλίου πολέμου.
«Αραβική άνοιξη»
Οι χώρες της λεγόμενης «αραβικής άνοιξης» (Τυνησία, Αίγυπτος Λιβύη, Υεμένη, Συρία) συγκλονίστηκαν από ένα κύμα μαζι κών, αρχικά ειρηνικών και πάντως δίκαιων εξεγέρσεων εναντίον διεφθαρμένων απολυταρχικών καθεστώτων, που είχαν προδώσει εδώ και πολύ καιρό τους εθνικοαπελευθερωτικούς πόθους των λαών τους, υποτασσόμενες στις ΗΠΑ και τους συμμάχους τους. Στις δύο χώρες που έδωσαν το γενικό σύνθημα, την Τυνησία και την Αίγυπτο, συμμετείχαν τόσο η μορφωμένη μεσαία τάξη των πόλεων όσο και τα εργατικά - «πληβειακά» στρώματα του πληθυσμού. Η Αριστερά στις διάφορες εκφράσεις της (Νασερικοί, σοσιαλιστές, κομουνιστές, ριζοσπάστες) βρέθηκε εξαρχής στην πρώτη γραμμή, σε αντίθεση με τους Αδελφούς Μουσουλμάνους που μπήκαν στο κίνημα μόνο όταν άρχισε να φαίνεται ότι οι αρμοί του παλιού καθεστώτος έτριζαν επικίνδυνα.
Ωστόσο, το καθεστώς κατάφερε να διασωθεί θυσιάζοντας το γηραιό ηγέτη του εν είδει αποδιοπομπαίου τράγου. Η πολιτική αδυναμία της Αριστεράς είχε ως αποτέλεσμα να εγκλωβιστεί η δύσκολη μεταβατική περίοδος στο ίδιο δίπολο που σφράγισε και την προηγούμενη εποχή - στρατός ή ισλαμιστές. Στην περίπτωση της Αιγύπτου η δικτατορία του στρατηγού Σίσι είναι πολύ πιο τυραννική από εκείνη του Χόσνι  Μουμπάρακ, έχοντας, μάλιστα, εξασφαλίσει την ανοχή μεγάλης μερίδας της Αριστεράς που είδε το στρατό ως το λιγότερο κακό σε σύγκριση με τους ισλαμιστές.
Ουκρανία και Βενεζουέλα
Στην περίπτωση της Ουκρανίας, η εξέγερση του Μάίντάν στο Κίεβο ξεκίνησε από μια δίκαιη -όπως αναγνώρισε και ο Βλ. Πούτιν- διαμαρτυρία κυρίως των εύπορων και μορφωμένων μεσοστρωμάτων απέναντι στην κλεπτοκρατία του Γιανουκόβιτς. Ωστόσο, η εξέγερση βρισκόταν ευθύς εξαρχής κάτω από την ηγεμονία των αντιδραστικών πολιτικών δυνάμεων, της Ουάσινγκτον και του Βερολίνου, που «απήγαγαν» με τον πιο προκλητικό τρόπο την υπόθεση των διαδηλωτών, μη διστάζοντας να νομιμοποιήσουν και να προσφέρουν στήριξη ακόμη και στα πιο ακραία έως και φιλοναζιστικά στοιχεία. Αντίστοιχα έπραξε η Ρωσία, με την «απαγωγή» των επίσης δίκαιων αντιδράσεων μεγάλων τμημάτων του ρωσόφωνου (κυρίως του εργατικού) πληθυσμού της Κριμαίας και της Ανατολικής Ουκρανίας, που ανησυχούν βάσιμα ότι θα υποστούν στο εξής το διπλό ζυγό της κοινωνικής και της εθνικής καταπίεσης από το νέο κλεπτοκρατικό και αμερικανόδουλο μαζί καθεστώς του Κιέβου.
Εκεί όπου οι διαδηλώσεις πήραν ξεκάθαρα χαρακτηριστικά αντεπαναστατικής «εξέγερσης των πλουσίων» ήταν στη Βενεζουέλα. Όχι ότι δεν υπήρχαν και εδώ πραγματικά προβλήματα, τα οποία τροφοδοτούσαν τη δυσαρέσκεια πολλών και την οργή αρκετών - πληθωρισμός, εγκληματικότητα, ανεπάρκεια αγαθών, ακόμη και διαφθορά στελεχών του κρατικού μηχανισμού. Ωστόσο, οι διαδηλωτές που επιζητούν την ανατροπή του διαδόχου του Τσάβες, Νικολάς  Μαδούρο -κατά κανόνα λευκοί, από τα προάστια των πλουσίων-, δύσκολα μπορούν να χαρακτηριστούν «μαχητές της Δημοκρατίας» που αντιμετωπίζουν, τάχα, ένα τυραννικό καθεστώς. Η διχασμένη αντιπολίτευση της Βενεζουέλας έχει χάσει τις δεκαοκτώ από τις δεκαεννέα εκλογικές αναμετρήσεις που έδωσε με τους «Τσαβίστας» μέσα σε δεκαέξι χρόνια. Αναθάρρησε λίγο στις πρώτες προεδρικές εκλογές μετά το θάνατο του Τσάβες, όταν ο λιγότερο χαρισματικός Μαδούρο κέρδισε με διαφορά μόλις 1,5%, αλλά είδε τις ελπίδες της να εξαερώνονται το Δεκέμβριο, όταν οι «Τσαβίστας» επικράτησαν σε πανεθνική κλίμακα με διαφορά 10 ποσοστιαίων μονάδων.
Αδυνατώντας να κερδίσουν στις κάλπες, οι ηγέτες της αντιπολίτευσης και οι Αμερικανοί σύμβουλοι τους έβαλαν μπροστά το σχέδιο της αποσταθεροποίησης - ουσιαστικά ενός ολιγαρχικού πραξικοπήματος με «εξεγερσιακό» μανδύα, κατά το πρότυπο των χρηματοδοτούμενων από τη CIA ταραχών εναντίον του Μοσαντέκ στο Ιράν, το 1953, και των διαδηλώσεων κατσαρόλας κατά του Αλιέντε στη Χιλή, είκοσι χρόνια αργότερα. Όπως αναφέρουν πολλά ρεπορτάζ που είδαν το φως της δημοσιότητας στο δυτικό Τύπο, από τους τριάντα εννέα (μέχρι σήμερα) νεκρούς των ταραχών, η μεγάλη πλειονότητα σκοτώθηκε από ακτιβιστές της αντιπολίτευσης, συμπεριλαμβανομένων οκτώ ανδρών των δυνάμεων ασφαλείας. Άλλωστε, είναι πασίγνωστο ότι ορισμένοι από τους πλέον προβεβλημένους ηγέτες της αντιπολίτευσης είχαν υποστηρίξει ανοιχτά το αποτυχημένο στρατιωτικό πραξικόπημα εναντίον του Τσάβες το 2002.
Αφήνουμε το υστερόγραφο σε έναν τοπικό ακτιβιστή των «Τσαβίστας» από την εργατογειτονιά του Καράκας «23 Γενάρη», τον Ανακάουνα Μαρίν: «Ιστορικά, οι διαδηλώσεις αποτελούν μια μορφή πάλης των φτωχών για τη βελτίωση των συνθηκών ζωής τους. Εδώ όμως είναι οι πλούσιοι που διαδηλώνουν, ενώ οι φτωχοί δουλεύουν».

Σαν σήμερα "έφυγαν" Παπάζογλου-Μητροπάνος - 2 CD στην μνήμη τους

Ο σύντροφος Γιώργος Αλεξάτος μας θύμισε ότι σαν σήμερα χάσαμε και τον Νίκο Παπάζογλου και τον Δημήτρη Μητροπάνο...

Μεγάλοι και οι δυο τους κι αυθεντικά δικοί μας, λαϊκοί άνθρωποι. Καμιά σχέση με το ντεμέκ της μικροαστικής αφασίας και με τη συμπλεγματική αντιπάθεια προς οτιδήποτε λαϊκό...

Στην μνήμη τους λοιπόν φτιάξαμε δυο CD με επιλεγμένες ερμηνείες τους.

«Κατεβάστε» τα και απολαύστε τα.






Απ' τον σκοταδιστή δεσπότη της Θεσσαλονίκης, Ανθιμο, στα "θαύματα" του παπαδαριού

Του Γ. Γ.

Ο θαυμαστής της χούντας και γνωστός σκοταδιστής δεσπότης της Θεσσαλονίκης, Ανθιμος,  βγήκε σήμερα στον άμβωνα της τηλεόρασης του Σκάι και μας έψαλε ένα καινούργιο τροπάρι, θέλοντας να δηλώσει την επίδραση που έχουν οι δεσποτάδες στο «χριστεπώνυμο ποίμνιο» και πώς αυτή μεταφράζετε σε ψηφαλάκια,

Αφορμή αποτέλεσε η απόφαση του Ν. Δήμου, ο οποίος μίλησε για δήθεν «άγιο» φως, αντέδρασε ο επικεφαλής του «Ποταμιού» και αυτός αναγκάστηκε να απομακρυνθεί απ’ αυτό το πολιτικό μόρφωμα. Αυτό είναι το αποτέλεσμα με όσους τα βάζουν με το ράσο μας είπε. Αν αυτό είναι μουτζουρωμένο, μουτζουρώνεται, ενώ αν είναι αναμένω καίγεται.

Θεόσταλτό κήρυγμα μας έκανε ο αρχιρασοφόρος. Είναι δυνατόν να τολμήσει κάποιος να αμφιβάλλει για τα «θαύματα» της εκκλησίας; Πάμε καλά; Τώρα θα μου πείτε ότι αυτό είναι το μοναδικό «θαύμα» που γίνεται «κατά παραγγελία» και επαναλαμβάνεται κάθε χρόνο, αλλά αυτό είναι λεπτομέρεια. Και αν αναλογιστείτε γιατί σώνει και καλά πρέπει κάθε χρόνο να έχουμε «καινούργιο» «άγιο» φως –δεν μας κάνει το περσινό; χάνει τις «θαυματουργικές» ιδιότητες του;- θα μας πείτε ότι είμαστε άσχετοι από το θρησκευτικό τελετουργικό.

Μετά, λοιπόν, απ’ όσα ακούσαμε σήμερα να μας λέει ο «αγιότατος» Θεσσαλονίκης δεν αντιστεκόμαστε στον πειρασμό να ξαναγράψουμε για κάποια "εργαλεία" και "θαύματα" που χρησιμοποιούν οι γαλονάδες ρασοφόροι για να παραμυθιάζουν το «ποίμνιο» τους.

Αν συγκεντρώσει κανείς το "τίμιο ξύλο" που κυκλοφορεί φτάνει για να επιπλώσεις κάποιες πόλεις. Αλλά αυτό είναι το λιγότερο.
Ο ομφαλός που είχε ο "θεάνθρωπος" ήταν ένας φυσικά. Ομως στις γαλλικές πόλεις Κλερμόν και Σαλόν, υπάρχουν δυο αποξηραμένοι ομφαλοί.
Στην Ιταλία υπάρχει και άλλος ένας για να τον προσκυνούν και να δίνουν τα όβολα του οι πιστοί.

Στην εκκλησία του Αγίου Παύλου στην Ρώμη υπάρχουν τα "άγια σπάργανα του Χριστού". Και οι Γερμανοί όμως έχουν κι αυτοί "άγια σπάργανα" στο μπακάλικο της πόλης Ααχεν.
Ο Χριστός αφού ήταν Εβραίος είχε κάνει περιτομή. (Οι πιστοί μάλιστα γιορτάζουν αυτό το γεγονός την πρωτοχρονιά). Ξέρετε πόσα "ιερά πετσάκια" απ' το πουλί του Χριστού κυκλοφορούν και λατρεύονται -με προσευχές και "τάματα"- από τους χριστιανούς; Μόλις δεκαεπτά. Πολύ λίγα είναι αν σκεφτεί κανένας ότι στις εκκλησιές τους έχουν για "αξιοποίηση" τριανταδυό καρφιά από αυτά που σταύρωσαν το Χριστό.

Τι να πρωτοπείς για τα "άγια" σύμβολα που χρησιμοποιούν για την εξαπάτηση του κόσμου;
Οτι το παπαδαριό επιδεικνύει δεκατέσσερις στάμνες που χρησιμοποίησε ο Χριστός στο "θαύμα" της Κανά;
Οτι περιφέρουν δεκάδες ντουζίνες από τους "ιερούς χιτώνες του Χριστού";
Οτι στην Μόσχα προσκυνάν οι αφελείς "αίμα του Χριστού" που βρίσκετε σε μπουκάλι και γάλα της Παναγιάς σε φιάλη;
Οτι στην γαλλική πόλη Βαντόμ έχουν σε μπουκαλάκι "δάκρυα του Χριστού" και στην εκκλησιά του Ευαγγελισμού στην Μόσχα υπάρχουν τρίχες από τα γένια του;
Εδώ παλιά ένας Πάπας περιέφερε για λατρεία σε μπουκάλι "την ανάσα του Χριστού".

 Πάμε τώρα και στα θαύματα.

Τούτη η μηχανή με τα θρησκευτικά «θαύματα» βαστάει πολλούς αιώνες. Μπορεί να εκσυγχρονίζετε αλλά πάντοτε έχει τους ίδιους δημιουργούς και τα ίδια θύματα.

Οπως διαβάζουμε στις πράξεις των αποστόλων ε:16 «Συνήρχετο δε πλήθος των πέριξ πόλεων εις Ιερουσαλήμ φέροντες ασθενείς και ενοχλούμενους υπό πνευμάτων ακαθάρτων οίτινες θεραπεύοντο άπαντες».
 Η μόδα στα «θαύματα» της εποχής ήταν οι Χριστέμποροι τότε να απαλλάσσουν τα σώματα των αφελών από το πνεύμα του διαβόλου. Πιασ’ τ’ αυγό και κούρεψε το δηλαδή.

Σήμερα μαζί με την τεχνολογία προόδευσαν και τα «θαύματα». Μέσα στα λογικά πλαίσια φυσικά. Μην περιμένετε δηλαδή να έχει μείνει κάποιος με ένα χέρι και να γίνει θαύμα και να φυτρώσει άλλο. Μην τρελαθούμε εντελώς. Και τα θαύματα έχουν τα όρια τους.

Πριν μερικά χρόνια είχαμε την «αγία» Αθανασία στο Αιγάλεω που εκμεταλλευόμενη μια αρρώστια που είχε –δερμοπάθεια- κατόρθωνε να εξαπατά δεκάδες θρησκόληπτα χαϊβάνια και σήμερα να έχει τεράστια περιουσία. Σε όλους είναι γνωστή αυτή η ιστορία και δεν έχει νόημα να την επαναλάβουμε.

Φυσικά πάντα είχαμε τις κάρες «αγίων» που μοσχομύριζαν, τις εικόνες που «δάκρυζαν» τις παναγίες που «μάτωναν».
Και, φυσικά μαγκίτες, μην φανταστείτε ότι είναι καθόλου δύσκολο να δημιουργήσεις ένα τέτοιο θαύμα. Αμα τυχόν κάποιοι σύντροφοι είναι ρέστοι, κάτσε να τους δώσουμε την συνταγή να καβατζάρουν χοντρά μπακίρια, (πλάκα κάνουμε φυσικά).

Πάρτε μια εικόνα, κατά προτίμηση με την φάτσα του Χριστού ή της Παναγιάς που έχουν μεγαλύτερο σουξέ. Το βράδυ βάλε κάτω απ΄ τα μάτια μια υδροσκοπική ουσία. Θα σας συνιστούσαμε χλωριούχο ασβέστιο που είναι δοκιμασμένο σ’ αυτές τις ιστορίες. Αυτό έχει την ιδιότητα να απορροφά την υγρασία της ατμόσφαιρας και να δημιουργούνται σταγονίδια. Σε λίγο, που λέτε, έχει να ρίξει η Παναγιά το δάκρυ κορόμηλο και το ποίμνιο των πιστών σε σας τάματα που θα λύσετε για πάντα τα οικονομικά σας προβλήματα.

Δεν είναι μόνο δικό μας φαινόμενο αυτό. Το «αίμα» και το «δάκρυ» που έχουν ρίξει η καθολικές Παναγίες είναι άλλο πράγμα. Μάλιστα το 1995 στην Ιταλία είχε πιάσει υστερία τον κόσμο όταν τα ΜΜΕ άρχισαν να μεταδίδουν ότι τα αγάλματα της Παναγιάς σε πολλές περιοχές της χώρας το έριξαν μαζικά στο κλάμα. Και επειδή και εκεί ο Χριστός και η Παναγιά χρειάζονται μπακίρια οι ρασοφόροι έτριβαν τα χέρια τους απ’ το μπαγιόκο που παντελώνιαζαν .

Ηταν τότε που τα πήρε στο κρανίο ένας καθηγητής στο τμήμα οργανικής Χημείας στο πανεπιστήμιο της Πάβια, ο Λουίτζι Γκαρλαστέλι και έσκασε το μυστικό. Είπε δηλαδή πως μπορούμε να κάνουμε ένα άγαλμα να το παρουσιάσουμε ότι δακρύζει. Επειδή όμως εδώ δεν έχουμε αγάλματα γ’ αυτό δεν σας λέμε την συνταγή γ’ αυτή την λαμογιά.

 Πάντως το θαύμα που περιμένουμε εμείς δεν θα το κάνουν οι εικόνες αλλά τα όπλα όταν βρεθούν στα χέρια του ταξικού προλεταριάτου. Και τότε δεν θα ματώσουν Παναγιές αλλά οι αιματορουφήχτρες καπιτάλες και οι κολαούζοι τους. .

Με την ευκαιρία να θυμηθούμε ένα μικρό απόσπασμα από τα άπαντα του Λένιν:

«Η θρησκεία είναι το όπιο του λαού. Η θρησκεία είναι ένα είδος πνευματικού αλκοόλ, μέσα στο οποίο οι σκλάβοι του κεφαλαίου πνίγουν την ανθρώπινη μορφή τους, τις διεκδικήσεις τους για μια κάπως ανθρώπινη ζωή.
Ο δούλος όμως που ένιωσε τη δουλεία του και ξεσηκώθηκε στην πάλη για την απελευθέρωση του παύει κιόλας κατά το ήμισυ να είναι δούλος. Ο σύγχρονος συνειδητός εργάτης, διαπαιδαγωγημένος από τη μεγάλη εργοστασιακή βιομηχανία, φωτισμένος από τη ζωή της πόλης, αποτινάζει με περιφρόνηση τις θρησκευτικές προλήψεις, αφήνει τον ουρανό στη διάθεση των παπάδων και των αστών υποκριτών, κατακτώντας μια καλύτερη ζωή εδώ στη γη. Το σύγχρονο προλεταριάτο τάσσεται με το μέρος του σοσιαλισμού, που επιστρατεύει την επιστήμη στην πάλη ενάντια στη θρησκευτική θολούρα και λυτρώνει τον εργάτη από την πίστη στη μετά θάνατον ζωή, συσπειρώνοντάς τον στην πραγματική πάλη για μια καλύτερη επίγεια ζωή».


 
Copyright © ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ
Powered by Blogger