Νεοτερα

Στο ανοιχτό όρυγμα των Σκουριών θάφτηκε η τιμή και η αξιοπιστία του Τσίπρα και της «πρώτη φορά αριστεράς» κυβέρνησής του;

Από ΒΑΘΥ , Σάββατο, 1 Αυγούστου 2015 | 6:51 μ.μ.

Με τις δηλώσεις του, περί της προστασίας των 5.000 εργαζομένων στην «Ελληνικός Χρυσός», στην συνέντευξη που έδωσε, την Τετάρτη 29-7 στον Κ. Αρβανίτη στον ραδιοφωνικό σταθμό Κόκκινο, ξέφτισε και τις τελευταίες ελπίδες όσων ήλπιζαν ότι η κυβέρνησή του κι ο ίδιος, ως πρωθυπουργός, θα ήταν διαφορετικοί από τους προηγούμενους, τουλάχιστον ως προς την συνέπεια και την ηθική τους.

Δεν θα μείνουμε στο συνειδητό ψέμα (προέλευσης Άδωνη, Πάχτα, Μπόμπολα) περί 5.000 εργαζομένων, ούτε στο μικρότερο ψέμα των 2.000 που τους έκανε όταν πήγε να τα μαζέψει την επομένη, στην Κ.Ε. του κόμματός του, μετά την κατακραυγή που προκάλεσαν οι κατάπτυστες δηλώσεις του. Έχει όμως σημασία να επισημάνει κανείς ότι ο κ. Τσίπρας χρησιμοποίησε ως προμετωπίδα τους εργαζόμενους με τον ίδιο τρόπο που το κάνει εδώ και καιρό η εταιρεία Ελληνικός Χρυσός.

Η κυβέρνηση της Αριστεράς δεν μπορεί να είναι εκδικητική, ανέφερε. Ποιος του είπε πως το κίνημά μας θέλει την εκδίκηση από τους εργαζόμενους της εταιρείας, αυτούς που κι ο ίδιος χαρακτήριζε ως ομήρους της; Ας βρουν τρόπους να τους απασχολήσουν για να μην μείνουν άνεργοι, αν αυτό είναι το ζήτημα. Επιπλέον, ο πρωθυπουργός ανέφερε ότι κοινωνικά δίκαιο είναι να μη χάσουν τις δουλειές τους τόσοι εργαζόμενοι. Αναρωτιόμαστε όμως, αφενός αν είναι κοινωνικά δίκαιο να τις χάσουν εκατοντάδες άλλοι, που θα πληγούν από τις καταστροφικές δραστηριότητες της εταιρείας. Αφετέρου, είναι απορίας άξιον αν μία κυβέρνηση της αριστεράς στηρίζει εργαζόμενους σε μία παράνομη και καταστροφική εταιρεία.

Εμείς, ως κίνημα, είχαμε, έχουμε και θα έχουμε μέχρι τέλους την τεκμηριωμένη θέση πως κάθε εξόρυξη στον Κάκαβο είναι καταστροφική και δεν θα μπούμε ποτέ σε διλήμματα και συνδιαλλαγές του τύπου: «ακυρώνουμε την μεταλλουργία, συνεχίζουμε την εξόρυξη στον Κάκαβο», που είναι άλλωστε και το σχέδιο της εταιρείας.

Το μεγάλο ηθικό ζήτημα είναι αλλού και το ξέρει πολύ καλά ο κ. Τσίπρας: Δεν μπορεί να καταστρέφεται ένας τόπος, μια οικονομία, μια κοινωνία, για να μην μείνουν άνεργοι κάποιοι εργαζόμενοι της εταιρείας που δέχτηκαν να πληρώνονται για να καταστρέψουν τον τόπο μας.

Νοιάστηκε το ίδιο για τους 350 αγωνιστές που διώκονται με βαριές κατηγορίες γιατί τόλμησαν να υπερασπιστούν τον τόπο τους; Δεν περίσσεψε στον κ. Τσίπρα μια στιγμή για να αναφερθεί στους διωκόμενους συναγωνιστές μας, οι κατηγορίες των οποίων προεκλογικά θεωρούνταν σχεδόν φρονηματικές.

Όσοι κάθεστε στο σπιτάκι σας, όσοι συνεργάζεστε με τους κατακτητές που ξεκοιλιάζουν και καταστρέφουν τον τόπο σας, θα έχετε πάντα μια κυβέρνηση να σας φροντίζει και να σας περιθάλπει. Όσοι αγωνίζεστε και θυσιάζετε τις ζωές σας, την ησυχία και την βόλη σας, θα είστε πάντα διωκόμενοι, απ’ όλες τις κυβερνήσεις. Κάποιοι θα σας χρησιμοποιούν για να γίνουν υπουργοί, πρωθυπουργοί και βουλευτάδες και μετά οι ίδιοι θα σας δικάζουν ως εγκληματίες. Αυτό είναι το παράδειγμα ζωής που προτείνετε; Αυτή είναι η ηθική της «πρώτη φορά αριστεράς» σας;

Δεν χρειάζεται να κάνουμε πολλές αναφορές στο τι έλεγε ο κ. Τσίπρας προεκλογικά, όταν ερχόταν στην περιοχή μας και μιλούσε στον κόσμο, όταν έλεγε πως η κυβέρνηση της αριστεράς θα σταματήσει την καταστροφή της Χαλκιδικής αμέσως μόλις γίνει κυβέρνηση. Ηχούν ακόμα στ’ αυτιά μας οι δεσμεύσεις του και στην Ιερισσό και στην Θεσσαλονίκη και στην Βουλή, στις προγραμματικές δηλώσεις. Ηχούν ακόμα στ’ αυτιά μας οι καταγγελίες των σημερινών υπουργών –όσο ήταν στην αντιπολίτευση- για το έγκλημα που σχεδίασαν και εκτελούσαν στην Χαλκιδική ο Σαμαράς με τον Βενιζέλο και τον Πάχτα. Ηχεί ακόμα στα αυτιά μας η επίκληση -εκ μέρους του- των πολλών πορισμάτων της επιστημονικής κοινότητας που τεκμηρίωναν την οικολογική-οικονομική-κοινωνική καταστροφή της Χαλκιδικής απ’ αυτό το εξορυκτικό σχέδιο.

Για μας η επιλογή να συνεχίσουμε τον αγώνα μας μέχρι την οριστική μας δικαίωση είναι μονόδρομος. Οτιδήποτε άλλο πέρα από αυτό θα σημαίνει την καταστροφή του τόπου μας και των ζωών μας. και αυτό εμείς κ. Τσίπρα δεν το διαπραγματευόμαστε.

Ακούει κανείς;

Συντονιστικό Ιερισσού ενάντια στην εξόρυξη χρυσού

«Σχέδιο Β: αν το εθνικό νόμισμα είναι αντισυνταγματικό, εμείς είμαστε κατά του Συντάγματος»

 «Ο εξαιρετικός για την ηθική προσήλωση στις αρχές πρωθυπουργός Τσίπρας και ο εξαιρετικός για την επιστημονική αρτιότητα πρώην υπουργός οικονομικών Βαρουφάκης, μαζί με όλη την εξαιρετική ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ, κατάφεραν μέσα σε έξι μήνες να φέρουν την Ελλάδα στην οξύτερη κρίση από την έναρξη της εποχής της τρόικα. Οδήγησαν  στο τρίτο μνημόνιο, πολύ πιο επαχθές και δουλικό και από τα δύο προηγούμενα.

Δεν έκαναν όμως μόνον αυτό. Την ίδια στιγμή με την παιδική χαρά αυτών των έξι μηνών, τους ερασιτεχνισμούς, τα άλλα αντ' άλλων, τα ψεύδη, τις συνεχείς απάτες ενάντια στο λαό με αποκορύφωμα το δημοψήφισμα, τα επινοήματα τύπου χακάρισμα των ΑΦΜ, τις αποκαλύψεις για δήθεν αντιπερισπασμούς που γίνονταν μόνο σε εκπροσώπους των hedge funds, τα κατά πρωθυπουργικήν φαντασίαν «σχέδια άμυνας» που οδήγησαν σε αφάναστη  ταλαιπωρία και την απόγνωση τους πολίτες, την υιοθέτηση της πιο αντιδραστικής θεωρίας ότι είναι εθνικός κίνδυνος το εθνικό νόμισμα,  καταφέρνουν να προκαλέσουν κι ένα δεύτερο, ακόμα μεγαλύτερο κακό. Να εμφανίσουν ως γελοίο, αφερέγγυο και ολέθριο ένα εναλλακτικό σχέδιο που περιλαμβάνει την έξοδο της Ελλάδας από την ευρωζώνη.

Την εικόνα γελοιότητας που έρχεται από τα κορυφαία στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ επιχειρεί το κατεστημένο, κι όχι μόνο με τα συστημικά μέσα ενημέρωσης, να αξιοποιήσει για να  στερεώσει την θέση του για την παραμονή στο ευρώ, αναθαρρημένο από το γεγονός ότι η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ κατάφερε να ξαναφέρει τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ στην κυβερνώσα κοινοβουλευτική πλειοψηφία της Ελλάδας. Έφτασαν επώνυμοι δικηγόροι της Αθήνας να ζητούν, με νομικές ακροβασίες, η υποστήριξη στο εθνικό νόμισμα να θεωρείται ωμή παραβίαση του Συντάγματος και να τιμωρείται αυστηρά.

Το Σχέδιο Β, που πάντα απευθύνθηκε με ειλικρίνεια στην ελληνική κοινωνία, θα κάνει ότι μπορεί για να μη υλοποιηθεί η δεύτερη πράξη της προδοσίας των ιδεών της αριστεράς από την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, δηλαδή μετά την υιοθέτηση του μνημονίου η διακωμώδηση και η απαξίωση κάθε αντιμνημονιακής επιλογής. Καλούμε τις άλλες αριστερές δυνάμεις με παρόμοιες προσεγγίσεις να αγωνισθούμε από κοινού. Καλούμε την Αριστερή Πλατφόρμα να προχωρήσει με τόλμη, να μη αφήσει να καλυφθεί με ένα νέφος αποδόμησης, φθοράς και σήψης που με επιτυχία δυστυχώς επιχειρεί να περιβάλλει αυτήν και τα στελέχη της η ηγεσία του  ΣΥΡΙΖΑ, αξιοποιώντας πραγματικές αντιφάσεις της, όπως «όχι στο τρίτο μνημόνιο, ναι στην κυβέρνηση.

Όσο για τους διαπρεπείς νομικούς ένα πράγμα έχουμε να τους πούμε: Αν το εθνικό νόμισμα είναι αντισυνταγματικό, εμείς είμαστε κατά του Συντάγματος. Κοπιάστε λοιπόν. Τίποτε δεν θα μας σταματήσει μπροστά στην ανάγκη σωτηρίας της πατρίδας μας από την καταστροφή, του λαού μας από την στέρηση και τον εξευτελισμό».

Αθήνα, 31.7.15

Ν. Ζαχαριάδης: Το μεγαλείο να είσαι επαναστάτης, κομμουνιστής

Σαν σήμερα 1η Αυγούστου του 1973 φεύγει απ' την ζωή ο πρώην γενικός γραμματέας του ΚΚΕ, Νίκος Ζαχαριάδης. Οπως -πιθανόν- διαβάσετε στις παραπομπές που παραθέτουμε υπάρχουν διαματρικά αντίθετες απόψεις για την αιτία του θανάτου του. Αν αυτοκτόνησε ή δολοφονήθηκε, δηλαδή.

Το σίγουρο πάντως είναι ότι δεν πέθανε από φυσιολογικά αίτια (καρδιά), όπως έγραψαν τότε στο πιστοποιητικό θανάτου του. Άλλωστε, και στην επικρατούσα εκδοχή της αυτοκτονίας, με τον τρόπο που αυτή έγινε, ισοδυναμεί στην ουσία με εξόντωση.

Ο Ν.  Ζαχαριάδης βρέθηκε κρεμασμένος στο σπίτι του στο Σουργκούτ της Σιβηρίας, όπου διέμενε εξόριστος με την ασφυκτική παρακολούθηση επί 24ώρου βάσεως από τις σοβιετικές αρχές, οι οποίες, μάλιστα τον είχαν υποχρεώσει  να φέρει ταυτότητα με διαφορετικό όνομα: Νικολάι Νικολάγιεβιτς Νικολάγιεφ.

Παρακάτω παραθέτουμε τόσες παραπομπές με σχετικές αναρτήσεις που περιτττεύει να αναφερθούμε εδώ για την προσωπικότητα αυτού του κομμουνιστή ηγέτη.

1 Αυγούστου 1973, "αποχωρεί" ο Νίκος Ζαχαριάδης

Το βιογραφικό του Νίκου Ζαχαριάδη και το «Μήνυμα από την άλλη μεριά»

Νίκος Ζαχαριάδης: Αδριανούπολη (ή Νικομήδεια) 27/4/1903 – Σοργκούτ 1/8/1973Το μεγαλείο να είσαι επαναστάτης, κομμουνιστής

«Κόκκινοι Δραπέτες»: Ο Θανάσης Κλάρας βοηθάει τον Ν. Ζαχαριάδη να αποδράσει από την Παλιά Στρατώνα

"Νίκος Ζαχαριάδης. Το κρυφό αρχείο της εξορίας"

Αποκαθήλωση ή αποκατάσταση του Νίκου Ζαχαριάδη;

Δυο ενδιαδέροντα κείμενα για την προσωπικότητα του Νίκου Ζαχαριάδη

«Ο Πολύδωρος θυμάται…»: Στο Βόλο με το Νίκο Ζαχαριάδη

Αλέξης Πάρνης: «Γεια χαρά Νίκος. Η αλληλογραφία μου με τον Νίκο Ζαχαριάδη».

Ο Νίκος Ζαχαριάδης και η 6η Ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ του 1934

Ν. Ζαχαριάδης - Ο Μαρξισμός-Λενινισμός στην Ελλάδα

Ν. Ζαχαριάδης - Αστικός πολιτικός κόσμος και "Δοσιλογισμός"

Το "ΟΧΙ" στον φασισμό και η προσωπικότητα του Νίκου Ζαχαριάδη

Ο πατέρας μου Νίκος Ζαχαριάδης Συνέντευξη του Σήφη Ζαχαριάδη στην εφημερίδα «Η Ελλάδα αύριο»

Νίκος Ζαχαριάδης: "Επιστροφή" από τη Σιβηρία! (Βίντεο)

Νίκος Ζαχαριάδης: Ολοι ξέρανε για την ιστορία, κανένας δεν μίλησε!

Χ. Φλωράκης και Ν. Ζαχαριάδης. Μια συζήτηση με τον ιστορικό Γ. Πετρόπουλο. Εδώ και εδώ

Το μεγαλείο να είσαι επαναστάτης, κομμουνιστής. Η αθλιότητα να είσαι ξεπουλημένο τομάρι εθνικόφρονας-στομαχόφρονας

Διάλογος για τον Ν. Ζαχαριάδη μέσα από τις στήλες της εδημερίδας "Πριν". Εδώ και εδώ 


Τελευταίο αντίο στον Αντάρτη Αλκιβιάδη Ζαμπακά

Από ΒΑΘΥ , Παρασκευή, 31 Ιουλίου 2015 | 9:16 μ.μ.

Έφυγε από την ζωή σε ηλικία 89 χρονών, ένας από του τελευταίους επιζώντες της Εθνικής Αντίστασης και συναγωνιστής του πρωτοκαπετάνιου του ΕΛΑΣ, Άρη Βελουχιώτη, μετά τη συμφωνία της Βάρκιζας, ο Αλκιβιάδης Ζαμπακάς.

Ο Αλκιβιάδης Ζαμπακάς του Γεωργίου και της Μηλιάς, γεννήθηκε το 1926 στο Βαλτινό των Τρικάλων και δόθηκε από μικρός στον αγώνα ξεκινώντας με την οργάνωσή του στην ΕΠΟΝ στα χρόνια της Αντίστασης και στη συνέχεια στο ΚΚΕ.

Μετά την υπογραφή της συμφωνίας της Βάρκιζας ακολούθησε μαζί με άλλους συγχωριανούς του τον Άρη Βελουχιώτη, παρά την αντίθετη στάση της ηγεσίας του ΚΚΕ. Και πλήρωσε κι αυτός ακριβά το τίμημα της τήρησης του όρκου του ΕΛΑΣ, να μην παραδώσει το όπλο του πριν ο λαός γίνει νοικοκύρης στον τόπο του.

Κυνηγήθηκε από το κράτος της δεξιάς και της αντίδρασης, από τους φυγόμαχους και από το μετεμφυλιακό κράτος και πλήρωσε με φυλακές και εξορίες για 17 ολόκληρα χρόνια τους αγώνες του για λευτεριά, Εθνική ανεξαρτησία, κοινωνική δικαιοσύνη και λαϊκή κυριαρχία.

Φυλακίστηκε στις φυλακές των Τρικάλων, της Κέρκυρας, του Ιντζεδίν και αλλού. Συνελήφθη και φυλακίστηκε και από την δικτατορία.

Πρόσφατα εκατοντάδες Τρικαλινοί πολίτες πήραν την πρωτοβουλία για την απόδοση τιμής στον Άρη Βελουχιώτη, στο πλαίσιο εκδηλώσεων για τα 70 χρόνια από τον θάνατο του Άρη. Απόδοση τιμής που αρνήθηκε ο Δήμαρχος και η πλειοψηφία του ΔΣ του Δήμου Τρικκαίων.

Η Επιτροπή Τρικαλινών για την απόδοση τιμής στον Άρη Βελουχιώτη βιντεοσκόπησε την μαρτυρία του Αλκιβιάδη Ζαμπακά για την συμμετοχή του στην Εθνική Αντίσταση και στο πλευρό του πρωτοκαπετάνιου του ΕΛΑΣ, τον οποίο τιμούσε μέχρι τα στερνά του. Η μαρτυρία του αυτή, η οποία προβλήθηκε σε ανοιχτή εκδήλωση στις 5/6/2015 στην πλατεία Ρήγα Φεραίου, σαν φόρος τιμής στον αντάρτη Αλκιβιάδη Ζαμπακά, αποτελεί παρακαταθήκη για το κίνημα και όλους εμάς, για τους αγώνες που έρχονται, μέχρι να γίνει ο λαός νοικοκύρης στον τόπο του.

Συλλυπούμαστε τους δικούς του ανθρώπους για την απώλεια τους.

Αντίο Αντάρτη, κομμουνιστή, επαναστάτη, Αλκιβιάδη Ζαμπακά! Οι αγώνες σου για λευτεριά, Εθνική ανεξαρτησία, κοινωνική δικαιοσύνη και λαϊκή και κυριαρχία, θα βρουν δικαίωση! 

Η Επιτροπή Τρικαλινών για την απόδοση τιμής στον Άρη Βελουχιώτη

Σημασία έχουν τα ίδια τα μέτρα και όχι πότε θα ψηφιστούν

Ούτε ένας, ούτε δύο, ούτε τρεις. Συνολικά 54 είναι τα μέλη των τεχνικών κλιμακίων της τρόικας, που κάνουν τη δουλειά της καταγραφής των στοιχείων και της διατύπωσης των σεναρίων, ώστε να αναλάβουν μετά οι (τέσσερις πλέον) τροϊκανοί τη δουλειά της διαπραγμάτευσης με τους υπουργούς. Αυτοί οι 54 τεχνοκράτες, κάμποσοι από τους οποίους είναι Ελληνες, ενώ οι περισσότεροι ασχολούνται από το 2010 μ’ αυτή τη δουλειά, ξέρουν πλέον πολύ καλά τι να ψάξουν, ξέρουν τη νομοθεσία, ξέρουν όλα τα λογιστικά δεδομένα της λεγόμενης γενικής κυβέρνησης. Κάνουν την ουσιαστική δουλειά, έτσι που οι προϊστάμενοί τους να διαμορφώσουν τις απαιτήσεις τους και να είναι σε θέση να απαντήσουν αμέσως σε κάθε ζήτημα που θα τεθεί από τη μεριά της κυβέρνησης.

Παρά ταύτα, τη συγκυβέρνηση Τσίπρα-Καμμένου απασχολεί το πού θα γίνονται οι διαπραγματεύσεις. Ο κυρ-Αλέκος ο Φλαμπουράρης έδωσε το καφενειακού τύπου τηλεοπτικού σόου του, λέγοντας ότι γίνεται προσφορά να σταλούν οι τροϊκανοί σε «ριζόρτ», όμως οι τροϊκανοί ήρθαν για δουλειά και όχι για μπάνια και έτσι τα δεκάδες δωμάτια που είχαν κλειστεί στο Καβούρι ακυρώθηκαν και οι τροϊκανοί εγκαταστάθηκαν στο Χίλτον. Επίσης, «δεν κερδήθηκε» αυτό που είπε ο κυρ-Αλέκος, δηλαδή οι τροϊκανοί να μην πηγαίνουν στα υπουργεία. Οπως ανακοίνωσε (με non paper) την Τρίτη το υπουργείο Οικονομικών, «οι συζητήσεις γίνονται στο χώρο διαμονής των θεσμών και όποτε χρειάστηκε εκπρόσωποι των θεσμών συναντήθηκαν με έλληνες αξιωματούχους στην Τράπεζα της Ελλάδος και το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους». Δε χρειάζεται, προς το παρόν τουλάχιστον, να πάνε και πουθενά αλλού. Στο ΓΛΚ και στην ΤτΕ υπάρχουν όλα τα στοιχεία που χρειάζονται.

Οσο για τη διαπραγμάτευση, θα δούμε αν θα χρειαστεί να συναντηθούν με τους υπουργούς, όπως γινόταν παλιά. Ισως επιλεγεί η μέθοδος της διαπραγμάτευσης μόνο με την ομάδα του υπουργείου Οικονομικών, με την οποία έγινε και η μέχρι τα τώρα διαπραγμάτευση. Οι υπόλοιποι υπουργοί θα κληθούν απλά να βάλουν την υπογραφή τους κάτω από τα νομοσχέδια που θα ετοιμάσει ο Σαγιάς σύμφωνα με όσα θα έχει συμφωνήσει ο Τσακαλώτος.

Θέατρο

Τι σημασία έχουν, όμως, όλ’ αυτά;  Λέτε οι τεχνοκράτες της τρόικας να έχουν καμιά ιδιαίτερη όρεξη να τρέχουν από υπουργείο σε υπουργείο, να έχουν τις κάμερες καταπόδι τους και να τρώνε μούντζες από τους περαστικούς; Στυγνοί τεχνοκράτες είναι, όχι τηλεοπτικοί αστέρες. Από τη στιγμή που τα τεχνικά τους κλιμάκια μαζεύουν ελεύθερα όλα τα στοιχεία, αυτοί δεν έχουν κανένα πρόβλημα να δέχονται τους έλληνες διαπραγματευτές στο «Χίλτον». Θα αισθάνονται και εντός έδρας μάλιστα. Κι αν χρειαστεί να μαζέψουν κι άλλα στοιχεία, θα ξαναστείλουν τους τεχνοκράτες βοηθούς τους εκεί που υπάρχουν τα στοιχεία. Κι όπως είπε κι ο κυρ-Αλέκος, αυτό το έχουμε συμφωνήσει και είμαστε υποχρεωμένοι να το τηρήσουμε.

Προς τι, λοιπόν, όλο αυτό το θέατρο, όταν οι τροϊκανοί θα κάνουν τη δουλειά τους με κάθε άνεση; Πρόκειται για τη δημιουργία μιας ακόμη ψευδούς εικόνας και σ’ όσους πιάσει. Αυτό είναι το δόγμα όλων των αστικών κυβερνήσεων, όταν στερούνται επιχειρημάτων ουσίας, και το εφαρμόζει με συνέπεια και ο ΣΥΡΙΖΑ, αποδεικνύοντας ότι η «πρώτη φορά Αριστερά» δεν είναι παρά μια επανάληψη της πασοκοδεξιάς ακόμα και στο στιλ του πολιτεύεσθαι. Τώρα τα καουμποϊλίκια της «σκληρής διαπραγμάτευσης» και της «δημιουργικής ασάφειας» δεν μπορούν να επαναληφθούν, η κυβέρνηση είναι πιασμένη γερά στο δόκανο των δανειστών, ο Τσίπρας έχει δεσμευτεί ενώπιον της ελληνικής αστικής τάξης ότι θα ολοκληρώσει το Μνημόνιο-3, θα πάρει το δάνειο, θα ψηφίσει όλα τα προαπαιτούμενα που θα ζητηθούν και μετά θα πάει σε εκλογές για να ξεκαθαρίσει το πολιτικό τοπίο. Ετσι, το μόνο που έχουν σε επίπεδο προπαγάνδας είναι να πουν ότι επί των ημερών τους οι υπουργοί συναντιούνταν με την τρόικα στο «Χίλτον» και όχι στα υπουργεία τους.

Πολιτικός χρόνος

Το επόμενο πρόβλημα που ανέκυψε, δημιουργώντας ήδη ένα νέο ψευτοδίλημμα, είναι αν θα απαιτηθεί και τρίτο πακέτο προαπαιτούμενων μέτρων ή αν θα πρέπει το Μνημόνιο-3 να υπογραφεί χωρίς προαπαιτούμενα.

Από κυβερνητικές διαρροές έχει γίνει γνωστό ότι η τρόικα ζητάει να ψηφιστούν ως τρίτο πακέτο προαπαιτούμενων οι ρυθμίσεις για την κατάργηση της πρόωρης σύνταξης και η κατάργηση της φοροαπαλλαγής στο αγροτικό πετρέλαιο. Και ο Τσακαλώτος επαναλαμβάνει με καθημερινά non paper (τρία έχει εκδώσει μέχρι στιγμής), ότι τα δύο πακέτα προαπαιτούμενων που προέβλεπε η απόφαση του Eurosummit στις 13 Ιούλη έχουν νομοθετηθεί και νέα προαπαιτούμενα «δεν προκύπτουν ούτε από τη συμφωνία της Συνόδου Κορυφής [12.07.2015], ούτε από τις επιστολές του υπουργού Ευκλείδη Τσακαλώτου προς ESM, ούτε από τις έως σήμερα συζητήσεις με τους θεσμούς». Αφού δεν προκύπτει τρίτο πακέτο ούτε από τις «έως σήμερα συζητήσεις με τους θεσμούς», τότε γιατί χρειάστηκε, πριν καν καταφθάσουν στην Αθήνα τα γκεσέμια της τρόικας, να τηλεφωνήσει ο Τσίπρας στον Ολάντ και να ζητήσει τη βοήθειά του; Το τηλεφώνημα Τσίπρα στον Ολάντ γι’ αυτό το θέμα δεν προέκυψε από «ράδιο αρβύλα», αλλά από δηλώσεις «κυβερνητικής πηγής» στο ΑΠΕ-ΜΠΕ.

Η αναπληρώτρια εκπρόσωπος της Κομισιόν Μίνα Αντρέεβα έκανε την περασμένη Δευτέρα στις Βρυξέλλες μια δήλωση που θα τη ζήλευε η Πυθία. «Οι μεταρρυθμίσεις που ήταν αναγκαίες για την έναρξη των διαπραγματεύσεων μεταξύ των θεσμών και των ελληνικών αρχών για το νέο πρόγραμμα στήριξης ολοκληρώθηκαν εγκαίρως και με συνολικά ικανοποιητικό τρόπο, βάσει της συμφωνίας της 12ης Ιουλίου», είπε. Αμέσως όμως έσπευσε να συμπληρώσει: «Θα απαιτηθεί να θεσμοθετηθούν κάποιες μεταρρυθμίσεις πριν την εκταμίευση της πρώτης δόσης από τον ESM». Μ’ άλλα λόγια, επιβεβαίωσε ότι υπάρχει θέμα τρίτου πακέτου μέτρων, όμως αυτά δε θα είναι προαπαιτούμενα για να ξεκινήσουν οι διαπραγματεύσεις για το Μνημόνιο-3, αλλά προαπαιτούμενα για την εκταμίευση της πρώτης δόσης.

Μας δουλεύουν. Ολοι τους. Και η εκπρόσωπος της Κομισιόν και η κυβέρνηση. Ας δούμε τα δεδομένα. Πότε πρέπει να πληρώσει η Ελλάδα το αυγουστιάτικο ομόλογο που διακρατεί η ΕΚΤ; Στις 20 Αυγούστου. Αρα, μέχρι τότε πρέπει να παρθούν δανεικά. ‘Η θα κλείσει η διαπραγμάτευση για το Μνημόνιο-3, οπότε για την εκταμίευση της πρώτης δόσης θα απαιτηθεί να νομοθετηθούν κάποια προαπαιτούμενα, όπως γίνεται με κάθε δόση, ή δε θα έχουν ολοκληρωθεί οι διαπραγματεύσεις, οπότε θα χρειαστεί ένα ακόμη δάνειο-γέφυρα από τον EFSF, οπότε και πάλι θα απαιτηθεί να νομοθετηθούν κάποια προαπαιτούμενα. Και στη μια και στην άλλη περίπτωση η τρόικα είναι αυτή που θα καθορίσει τα προαπαιτούμενα, οπότε τα προαπαιτούμενα θα είναι τα ίδια.

Γι’ αυτό λέμε ότι μας δουλεύουν. Κυρίως η κυβέρνηση. Ξέρει πολύ καλά ότι με τα δύο πρώτα πακέτα προαπαιτούμενων δεν της κάλυψαν τις δανειακές ανάγκες για Ιούλη και Αύγουστο, όπως έλεγε αρχικά ο Τσίπρας, αλλά μόνο για τον Ιούλη. Αρα, τον Αύγουστο θα της δώσουν δανεικά μόνο με τον όρο νέων προαπαιτούμενων. Ποτέ δε δόθηκε δόση χωρίς προαπαιτούμενα, ούτε τώρα πρόκειται να δοθεί. Η ίδια η κυβέρνηση έχει ήδη στην καβάντζα κάποια προαπαιτούμενα. Στην αρχική μορφή του πρώτου προαπαιτούμενου νομοσχέδιου, που διέρρευσε, υπήρχαν και οι διατάξεις για την κατάργηση της πρόωρης σύνταξης. Νομοτεχνικά κακογραμμένες, αλλά υπήρχαν. Συγκεκριμένα προβλεπόταν:

«Από 01.01.2023 τα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης για θεμελίωση συνταξιοδοτικού δικαιώματος για τη λήψη πλήρους σύνταξης λόγω γήρατος για κάθε κατηγορία ασφαλισμένων των φορέων κοινωνικής ασφάλισης αρμοδιότητας Υπουργείου Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης & Κοινωνικής Αλληλεγγύης, το Δημόσιο και την Τράπεζα της Ελλάδος είναι το 62ο έτος της ηλικίας με 40 έτη ασφάλισης ή 12.000 ημέρες ασφάλισης και το 67ο έτος της ηλικίας με 15 έτη ή 4.500 ημέρες ασφάλισης (…) Τα προβλεπόμενα μέχρι 30.06.2015 μικρότερα από τα ανωτέρω όρια ηλικίας συνταξιοδότησης προσαρμόζονται σταδιακά και αυξάνονται, αρχής γενομένης από 01.07.2015 κατά 6 μήνες ανά έτος μέχρι και το έτος 2022».

Αφού, λοιπόν, το βασικότερο από τα προαπαιτούμενα του τρίτου πακέτου υπάρχει ήδη στην καβάντζα, προς τι η φασαρία; Η κυβέρνηση θέλει, καταρχάς, να κερδίσει λίγο πολιτικό χρόνο, καθώς βρίσκονται σε εξέλιξη και οι εσωτερικές διαδικασίες στον ΣΥΡΙΖΑ. Δεύτερο και σπουδαιότερο, θέλει να «δέσει» ότι αυτά τα προαπαιτούμενα θα είναι για την υπογραφή του Μνημόνιου-3 και να μην της ζητούν επιπλέον προαπαιτούμενα για τη δόση του Αυγούστου. Ολο το παζάρι των επόμενων ημερών με την τρόικα θα αφορά τον περιορισμό του τρίτου πακέτου των προαπαιτούμενων σ’ αυτά τα δύο (κατάργηση πρόωρης σύνταξης και αγροτικό πετρέλαιο), ώστε να μην προσθέσει και άλλα η τρόικα. Τα άλλα θα μπουν στο Μνημόνιο-3 και η υλοποίησή τους θα γίνεται με κάθε αξιολόγηση (θα είναι πάλι τρίμηνες ή πιο συχνές;).

Για τον ελληνικό λαό, όμως, σημασία έχουν τα μέτρα αυτά καθεαυτά και όχι η διαδικασία μέσα από την οποία θα ψηφιστούν. Ενας μήνας νωρίτερα ή ένας μήνας αργότερα δεν έχει καμιά σημασία. Ας εστιάσουμε την προσοχή μας, λοιπόν, στο ίδιο το Μνημόνιο-3 και στον Αρμαγεδδώνα αντεργατικών και αντιλαϊκών μέτρων που φέρνει, τα οποία θα προστεθούν στα μέτρα των δύο προηγούμενων Μνημονίων, και ας μη μασήσουμε στην προπαγάνδα.

Η Λαγκάρντ βάζει τέλος στο παιχνίδι των λέξεων με την «ιδιοκτησία του προγράμματος»

Η απόφαση του Eurosummit στις 12-13 Ιούλη δεν αφήνει καμιά αμφιβολία. Στην πρώτη κιόλας παράγραφό της σημειώνει: «Το Eurosummit τονίζει την κρισιμότητα της ανάγκης να επανοικοδομηθεί η εμπιστοσύνη με τις Ελληνικές Αρχές ως προϋπόθεση για πιθανή μελλοντική συμφωνία για ένα νέο πρόγραμμα με τον ΕΜΣ. Σ’ αυτό το πλαίσιο έχει βασική σημασία η ανάληψη ιδίας ευθύνης από τις ελληνικές αρχές, τις δε δεσμεύσεις πολιτικής πρέπει να ακολουθήσει η επιτυχής υλοποίησή τους».

Αυτή την απόφαση την έχει ψηφίσει ο Τσίπρας και η «ανάληψη ιδίας ευθύνης» είναι η περίφημη «ιδιοκτησία του προγράμματος». Για την ακρίβεια, πρόκειται για σκόπιμη παράφραση του αγγλικού κείμενου το οποίο δεν μιλά για «ανάληψη ιδίας ευθύνης», αλλά για «ιδιοκτησία». Το αγγλικό κείμενο είναι σαφέστατο: «In this context, the ownership by the Greek authorities is key». Κι επειδή το αγγλικό κείμενο είναι το μόνο νόμιμο, η ελληνική κυβέρνηση υποχρεώθηκε να το προσθέσει (και μάλιστα κουρελιάζοντας την προβλεπόμενη νομική διαδικασία) στο νόμο 4334/2015 (πρώτος νόμος με τα προαπαιτούμενα του Μνημόνιου-3).

Το αγγλικό κείμενο ουδέποτε κατατέθηκε στη Βουλή και ουδέποτε ψηφίστηκε. Κατατέθηκε μόνο η ελληνική μετάφραση. Στη συνέχεια, για να διευκολυνθεί το κόμμα του Καμμένου, το ανακοινωθέν-απόφαση του Eurosummit αφαιρέθηκε από το σώμα του νομοσχεδίου, όπου αποτελούσε το Αρθρο 1, και προστέθηκε στην Αιτιολογική Εκθεση. Η Αιτιολογική Εκθεση, όμως, δεν ψηφίζεται, ούτε αποτελεί τμήμα του νόμου, γεγονός που επεσήμανε χαιρέκακα ο Βενιζέλος παρεμβαίνοντας στη Βουλή και καρφώνοντας την κυβέρνηση στην τρόικα. Ετσι, προφανώς μετά από απαίτηση της τρόικας που δεν αφήνει τίποτα να πέσει κάτω, στο δρόμο από τη Βουλή προς το Εθνικό Τυπογραφείο, προστέθηκε στο ΦΕΚ και το αγγλικό κείμενο της απόφασης του Eurosummit (που ουδέποτε είχε κατατεθεί στη Βουλή) και η ελληνική μετάφραση (που μεταφέρθηκε και πάλι από την Αιτιολογική Εκθεση στο σώμα του νόμου, χωρίς όμως να πάρει αριθμό άρθρου!).

Παρολαυτά, τις επόμενες μέρες συνεχίστηκε και συνεχίζεται ακόμη το παιχνίδι των λέξεων. Εγώ δεν πιστεύω σ’ αυτό το πρόγραμμα, αλλά δεσμεύτηκα να το εφαρμόσω, προκειμένου να αποσοβήσω τα χειρότερα, επαναλαμβάνει σαν χαλασμένο γραμμόφωνο ο Τσίπρας, απαντώντας στους Λαφαζανικούς που τον κατηγορούν ότι οδηγεί τον ΣΥΡΙΖΑ σε μνημονιακή μετάλλαξη. Δεν είναι δυνατόν να είσαι πρωθυπουργός και να δηλώνεις ότι δεν πιστεύεις στο πρόγραμμα. Πώς θα το εφαρμόσουν οι υπουργοί σου, όταν δεν το πιστεύετε; σπεκουλάρει η αντιπολίτευση, χωρίς όμως και να ζητά εκλογές για να βγει μια κυβέρνηση που θα «πιστεύει» στο πρόγραμμα και θα αναλάβει την «ιδιοκτησία» του. Και το παιχνίδι των λέξεων συνεχίζεται, με τον ένα να προσπαθεί να παραμυθιάσει τον άλλο και όλους μαζί να παραμυθιάζουν τον ελληνικό λαό.

Με γαλλική φινέτσα η Κριστίν Λαγκάρντ έδωσε αποστομωτική απάντηση σε όλους τους πολιτικούς καραγκιόζηδες της Ελλάδας. «Αυτό που είναι κρίσιμο κατά τη γνώμη μου», είπε σε δηλώσεις της την περασμένη Τετάρτη, «είναι τι είναι διατεθειμένες να κάνουν οι ελληνικές Αρχές, όχι τα λόγια που θα χρησιμοποιήσουν και ο πολιτικός θόρυβος, που συχνά είναι απαραίτητος, αλλά τι θα κάνουν για να δείξουν ιδιοκτησία και αποφασιστικότητα».

Αυτή τη φορά η Λαγκάρντ μίλησε όχι ως διευθύντρια ενός τεχνοκρατικού ιμπεριαλιστικού οργανισμού, αλλά ως πολιτικό πρόσωπο (μην ξεχνάμε ότι έχει διατελέσει υπουργός Οικονομικών της Γαλλίας και φιλοδοξεί κάποια στιγμή να διεκδικήσει και τη γαλλική προεδρία). Δείχνει κατανόηση για την ανάγκη του Τσίπρα να λέει διάφορα περί «μη ιδιοκτησίας του προγράμματος», προκειμένου να αντιμετωπίσει την πίεση που δέχεται από τα αριστερά του, και διαχωρίζει το πλασματικό πολιτικό παιχνίδι, το παιχνίδι της κοινωνικής δημαγωγίας, από την πρακτική πολιτική. Αν η κυβέρνηση ψηφίσει στη Βουλή και εφαρμόσει αυτά που θα συμφωνηθούν, εμείς είμαστε εντάξει, λέει η «σιδηρά κυρία» του ΔΝΤ.

Η δήλωσή της θα πρέπει να είναι διαθέσιμη για να επιδεικνύετε σ’ εκείνους τους συριζαίους που θα έχουν το θράσος να επαναλαμβάνουν το γνωστό παραμύθι περί «μη ιδιοκτησίας».

ΚΟΝΤΡΑ: ΠΡΟΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΟ ΦΥΛΛΟ ΤΟΥ ΣΑΒΒΑΤΟΥ 1 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ.

Προτεραιότητα της κυβέρνησης η ενίσχυση των εφοπλιστών διαβεβαιώνει ο υπουργός Οικονομίας

Πηγή: 902

Τη διαβεβαίωση ότι «η διατήρηση και η ενίσχυση του υπό ελληνική σημαία στόλου και των ναυτιλιακών εταιρειών στην Ελλάδα, συνιστούν προτεραιότητα» παρείχε ο υπουργός Οικονομίας, Γιώργος Σταθάκης, σε αντιπροσωπεία της Ένωσης Ελλήνων Εφοπλιστών κατά τη συνάντηση τους.

Σύμφωνα με την ανακοίνωση του υπουργείου Οικονομίας, συζητήθηκαν «θέματα σχετικά με την ευρωπαϊκή πολιτική για τη ναυτιλία, καθώς και ζητήματα φορολογίας στο πλαίσιο της νέας συμφωνίας με τους δανειστές».

Η κυβέρνηση δηλώνει πως «η διατήρηση και η ενίσχυση του υπό ελληνική σημαία στόλου και των ναυτιλιακών εταιρειών στην Ελλάδα, συνιστούν προτεραιότητα του υπουργείου Οικονομίας, Υποδομών, Ναυτιλίας και Τουρισμού και αποτελούν βασική προϋπόθεση για να παραμείνει η ελληνική ναυτιλία στις πρώτες θέσεις του κλάδου».

Στη συνάντηση με τον πρόεδρο και τον αντιπρόεδρο της Ένωσης Ελλήνων Εφοπλιστών, Θεόδωρο Βενιάμη και Μιχάλη Χανδρή, συμμετείχαν ο υπουργός Οικονομίας, Υποδομών, Ναυτιλίας και Τουρισμού Γιώργος Σταθάκης, οι αναπληρωτές υπουργοί Ναυτιλίας Θεόδωρος Δρίτσας και Οικονομικών Τρύφωνας Αλεξιάδης και ο Γενικός Γραμματέας Ναυτιλίας Γιάννης Θεοτοκάς.

Μια "ωραία ατμόσφαιρα" στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ

Από ΒΑΘΥ , Πέμπτη, 30 Ιουλίου 2015 | 6:41 μ.μ.

Με τακτικισμούς και λεκτικές κορώνες –πρόθεση για σύγκλιση έκτακτου συνεδρίου, και δημοψήφισμα των μελών του ΣΥΡΙΖΑ- που είναι αμφίβολο αν θα υλοποιηθούν, προσπαθεί η ηγετική ομάδα του Σύριζα, μέσω των λεγομένων του Τσίπρα, να απεγκλωβιστεί από τις οργισμένες αντιδράσεις που έχει προκαλέσει στην ελληνική κοινωνία αλλά και στο εσωτερικό του κυβερνώντος κόμματος η μεταστροφή σε βάρβαρη μνημονική πορεία του πάλε πότε ριζοσπαστικού αριστερού προφίλ του κόμματος της Κουμουνδούρου.

Μια ματιά στην σημερινή ειδησεογραφία «φωτογραφίζει» την πραγματικότητα.

Δεκάδες προσωπικότητες ανάμεσα τους ο Μίκης Θεοδωράκης, ο Γιώργος Κασιμάτης, ο Βένιος Αγγελόπουλος, ο Κλεάνθης Γρίβας, ο Στάθης Κουβελάκης, κ.α δίνουν στην δημοσιότητα κείμενο-έκκληση που ζητούν να διακοπεί η μνημονιακή πορεία «καταστροφής και υποδούλωσης» της χώρας και να γίνει σεβαστή απ’ όλους η βούληση του ελληνικού λαού, όπως εκδηλώθηκε στο δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου. Η Ελλάδα, όπως αναφέρουν, αναφέρουν χαρακτηριστικά στο κείμενο τους χρησιμοποιείται ως «πειραματόζωο», για να δοκιμασθούν οι μέθοδοι καταστροφής του ευρωπαϊκού κοινωνικού κράτους και της ευρωπαϊκής δημοκρατίας.

Με ανακοίνωση της η Ο.Μ. ΣΥΡΙΖΑ Ιερισσού παρουσιάζεται «οργισμένη και λυπημένη» με τα όσα είπε στην χθεσινή του συνέντευξη ο Τσίπρας για το ζήτημα των Σκουριών της Χαλκιδικής τονίζοντας ότι «Ανακοινώνουμε ότι κανείς δεν θα πρέπει να μας θεωρεί δεδομένους, και να γίνει αντιληπτό ότι η συνάντησή μας με την αριστερά έγινε μέσα από αγώνες και όχι κωλοτούμπες και ξεπουλήματα».

Αιχμηρή και η απόφαση της Ο.Μ. Σύριζα, Κέντρου Θεσσαλονίκης που ανάμεσα στα άλλα υπογραμμίζει: «Η σκληρή πραγματικότητα δεν μπορεί να δικαιολογήσει την αποδοχή και πολύ περισσότερο την υλοποίηση από μια αριστερή κυβέρνηση μιας μνημονιακής συμφωνίας με φρικιαστικά μέτρα που οδηγούν σε  βίαιη παραπέρα φτωχοποίηση της Ελληνικής κοινωνίας,  στην απώλεια κάθε ίχνους Εθνικής κυριαρχίας και στραγγαλισμό της δημοκρατίας».

Την ίδια στιγμή 5 μέλη της Ν.Ε του ΣΥΡΙΖΑ Ηρακλείου παραιτούνται από μέλη του κόμματος γιατί όπως τονίζουν «αρνούμαστε να δεχτούμε ότι δεν υπάρχει άλλη επιλογή από το δρόμο των μνημονίων, της χρεοκοπίας και της ταπείνωσης. Το σίγουρο είναι ότι ο λαός μας θα ξαναβρεί τον δρόμο του και στις νέες συνθήκες και θα αντισταθεί, όπως έκανε επί μία πενταετία. Εμείς θα συνεχίσουμε να παλεύουμε όπως και όσο μπορούμε για να απελευθερωθεί η χώρα μας από τους δανειστές και τα μνημονιακά δεσμά».

Η «ωραία ατμόσφαιρα» στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑφάνηκε και στην συνεδρίαση της Κ.Ε του.

Υ.Γ. Να κάνουμε μια υπόθεση εργασίας και να πούμε ότι γίνεται ένα δημοψήφισμα στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ, προσπερνώντας ποιο είναι το ερώτημα που θα τεθεί, και ότι οι επιλογές της ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ παρουσιάζονται να έχουν θετική αποδοχή απ' την πλειοψηφία της κομματικής βάσης. Πιστεύει κανένας ότι οι διαφωνούντες θα αποδεχθούν το αποτέλεσμα και θα συνεργήσουν στην εφαρμοζόμενη πολιτική;

Η Zona Rossa συνεχίζει “κανονικά” στην ΕΡΤ3. Δείτε την

Γνωρίσαμε την εκπομπή μέσα από τον αγώνα της ΕΡΤ. Μας κρατούσε συντροφιά για περισσότερο από 15 μήνες δίνοντας φωνή στους καταπιεσμένους σε ολόκληρο τον κόσμο. Από τα στούντιο της κατηλειμμένης ΕΡΤ3 είχαν περάσει όλοι όσοι αγωνίζονται. Είχαν φωνή σε ώρα υψηλής τηλεθέασης άνθρωποι που δεν τους έχουμε ξαναδεί ποτέ στην τηλεόραση. Φωνές που φημώνονται.

Ταυτόχρονα, είδαμε αφιερώματα για όλες τις ξεχασμένες στιγμές της ανθρώπινησς ιστορίας αυτές που δεν θα διαβάσουμε ποτέ στα σχολεία. Ιστορίες για επαναστάσεις, και εκτελεσμένους αναρχικούς. Ήρθαμε σε επαφή με τις ιδέες της οικολογίας, ενημερωθήκαμε για καλλιτεχνικά δρώμενα και μάθαμε μερικές λεπτομέρειες για τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα. Ιστορίες που πολλοί θα ήθελαν να μην έχουν ακουστεί.Να έχουν χαθεί στην σιωπή της ιδιωτικής τηλεόρασης.

Η Ζονα Ρόσα λοιπόν συνεχίζει.  Ας την στηρίξουμε. Και ας την βάλαν Πέμπτη 12μιση το βράδυ.

Μπορείτε να βρείτε όλες τις εκπομπές εδώ και το facebook εδώ



Αθλιότητα Τσίπρα.... "ξένοι προβοκάτορες" οι συλληφθέντες στις 15/7

Το απόσπασμα από τη συνέντευξη του Τσίπρα στο δημοσιογράφο Αρβανίτη, στο ραδιοσταθμό 105,5 ΣΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ

Πηγή: left

ΑΡΒΑΝΙΤΗΣ: Κοιτώ και τους ακροατές εδώ που μου λένε και για τη βία της αστυνομίας, εδώ στην προκειμένη περίπτωση, με αφορμή αυτό που είπα για τις Σκουριές. Και με κυβέρνηση της Αριστεράς πέφτει ξύλο, κύριε Πρόεδρε, σπάνε και χέρια μερικές φορές.

ΤΣΙΠΡΑΣ: Εγώ ξέρω, δεν θα το αμφισβητήσω αυτό. Η διαφορά είναι ότι εδώ υπάρχει μια πολιτική ηγεσία με πολιτική βούληση, όπου υπάρχουν τέτοια φαινόμενα να μην τα κουκουλώνει να τα αναδεικνύει και να τιμωρεί ή να θέτει στην κρίση του νόμου αυτούς που διαπράττουν. Ο ρόλος του αστυνομικού δεν είναι ο ρόλος του να ξυλοκοπεί ή να δημιουργεί συνθήκες κατάλυσης της δημοκρατικής νομιμότητας μιας διαδήλωσης, όπως ζήσαμε σε όλα τα προηγούμενα χρόνια. Εδώ θέλουμε να πούμε ότι έχουν γίνει σημαντικές τομές σε αυτή την κατεύθυνση.

ΑΡΒΑΝΙΤΗΣ: Εγώ ήμουν από τους ανθρώπους που πανηγύρισα εδώ όταν φύγαν τα κάγκελα απ` τη Βουλή, τα οποία τα ξαναείδα.

ΤΣΙΠΡΑΣ: Που τα είδατε τα κάγκελα. Ναι, αλλά λέτε μόνο τη μια πλευρά. Το γεγονός ότι μιλάτε για τα επεισόδια που έγιναν… κατ` αρχάς δεν υπήρχαν κάγκελα. Όλος ο κόσμος ήταν στο προαύλιο της Βουλής. Δημοσιογραφικά δεν πρέπει να λέμε πράγματα που δεν συνέβησαν. Τα γεγονότα δημοσιογραφικά καλύφθηκαν; Το γεγονός, δηλαδή, ότι υπήρξε μια συρροή από βόμβες που εξερράγησαν μπροστά στον κόσμο και κόντευε να καεί ο κόσμος; Και αυτοί που συνελήφθησαν γι` αυτό ήταν 15 αλλοδαποί; Αυτό αποτυπώθηκε πουθενά; Ή μόνο το ένα κομμάτι αποτυπώθηκε. Για να συνεννοηθούμε. Ποιο ήταν το μέγα πλήθος και το μέγα πάθος, λοιπόν, των 15 αλλοδαπών; Τι δουλειά είχαν 15 αλλοδαποί; Δεν ήταν μετανάστες στη χώρα. Δεν ξέρω αν ήταν εν πάση περιπτώσει προβοκάτορες κέντρων μυστικών υπηρεσιών, θα αποδειχθεί αυτό. Μπορεί να ήταν αλληλέγγυοι, δεν με ενδιαφέρει. Αλλά, με συγχωρείτε, γιατί δεν καταγράφετε και αυτό το γεγονός; Εδώ πρέπει να συνεννοηθούμε για κάποια πράγματα και πρέπει να καταλάβουμε ορισμένες ενέργειες και κινήσεις, αντικειμενικά λέω, όχι συνειδητά, λειτουργούν προβοκατόρικα. Και όταν λοιπόν, η δημοκρατική αστυνομία τι πρέπει να κάνει όταν υπάρχει ένας καταιγισμός βομβών μέσα σε μια διαδήλωση που κινδυνεύουν οι διαδηλωτές να καούν ζωντανοί. Πρέπει να το αφήσεις να εξελιχθεί μέχρις ότου καεί και σκοτωθεί άνθρωπος; Για σιγά τώρα, για να συνεννοηθούμε.

ΑΡΒΑΝΙΤΗΣ: Σας θυμώνω, βλέπω. Γιατί;

ΤΣΙΠΡΑΣ: Γιατί είμαι σε οικείο περιβάλλον και μου αρέσει να θυμώνω εδώ.

Διαβάστε επίσης:

Συλληφθέντες 15ης Ιουλίου: «Αριστερό» Μνημόνιο – «Αριστερή» Καταστολή -«Αριστερή» συκοφαντία.

Αυτονόητες θέσεις

Από ΒΑΘΥ , Τετάρτη, 29 Ιουλίου 2015 | 11:25 μ.μ.

Του Γιώργου Αλεξάτου

"Δεν γίνεται να παρουσιαζόμαστε εμείς ως αποστάτες από τις αξίες, ενώ οι άλλοι δρέπουν δάφνες ιδεολογικής καθαρότητας", είπε, μεταξύ άλλων, ο Βοναπαρτίσκος ο Ασήμαντος, αναφερόμενος σ' εκείνους τους συριζαίους που επιμένουν να διαφωνούν με τα μνημόνια και να μην τα περνούν στη Βουλή στηριζόμενοι στην ψήφο των Ν.Δ., ΠΑΣΟΚ και Μπόμπολα, να λένε τα ίδια όπως και πριν τις εκλογές για τις Σκουριές, να μην επευφημούν τα ΜΑΤ και να μην αναζητούν πράκτορες ξένων μυστικών υπηρεσιών ανάμεσα στα θύματα της δολοφονικής βίας των ένστολων χρυσαυγιτών, κ.λπ., κ.λπ.

Είναι "ιδεολογική καθαρότητα" για τον μαρξιστικά αμόρφωτο Βοναπαρτίσκο, το να αντιτάσσεσαι στην κοινωνική καταστροφή και στη δολοφονική βία του κατασταλτικού μηχανισμού... "Ιδεολογική καθαρότητα" οι αυτονόητες θέσεις που ξεχωρίζουν τους αριστερούς από τους απολογητές της καπιταλιστικής βαρβαρότητας...

Ο «λενινιστής» Τσίπρας και οι τσαρλατάνοι τύπου (Αλέξανδρου) Κερένσκι

Πηγή: Νίκος Μπογιόπουλος - "Ημεροδρόμος"

 Μετά τον κ.Μειμαράκη (που τον στηρίζει), μετά τον κύριο Σταύρο Θεοδωράκη (που τον στηρίζει), μετά τον κύριο Στουρνάρα (που τον στηρίζει), μετά τους κκ.Βορίδη, Γεωργιάδη, Ψαριανό, Γιακουμάτο, Χαρδούβελη, Σαμαρά, Βενιζέλο (που τον στηρίζουν και ψηφίζουν μαζί του), μετά την κυρία Βούλτεψη – το μαλλί πως είναι;-  (που τον στηρίζει), ο κ.Τσίπρας επικαλέστηκε χτες και έναν ακόμα για να αποδείξει πόσο δίκιο έχει να ακολουθεί την πολιτική που ακολουθεί. Επικαλέστηκε τον… Λένιν.

«Οι συμβιβασμοί είναι στοιχείο και της επαναστατικής τακτικής. Το έγραψε και ο Λένιν στο βιβλίο του “Αριστερισμός, η παιδική ασθένεια του κομμουνισμού”», είπε ο κ.Τσίπρας. Το είπε στην συνέντευξή στο ρ/σ «Στο Κόκκινο» για να δικαιολογήσει την φαντασμαγορικών διαστάσεων κωλοτούμπα του.

Λόγω του ότι η συνέντευξη ήταν ραδιοφωνική δεν ξέρουμε αν ο πρωθυπουργός, τη στιγμή που αναζήτησε την δικαίωση του στον… Λένιν, είχε κοκκινίσει μια στάλα από ντροπή. Προσωπικά αμφιβάλουμε.

Ο… επαναστάτης, λοιπόν, πρωθυπουργός, αυτός που θα καταργούσε σε ένα νόμο με ένα άρθρο τα Μνημόνια, αλλά τώρα φέρνει σε ένα νόμο με ένα άρθρο το τρίτο και χειρότερο Μνημόνιο, αυτός που δεν υπάρχει χαμερπής υπαλληλάκος της ντόπιας και ξένης ολιγαρχίας που να μην του φιλοτεχνεί προφίλ «αριστερού εθνάρχη», τι μας λέει; Ότι η προδοσία της αλήθειας και του δίκιου συνιστά συμβιβασμό… επαναστατικού τύπου!

Δυστυχώς για τον κ.Τσίπρα, αυτός που του «σφύριξε» το απόσπασμα από το βιβλίο του Λένιν, το οποίο και ανέφερε στη συνέντευξή του, είναι εξίσου αδιάβαστος με τον πρωθυπουργό.

Απόδειξη: Επειδή ο Λένιν κάτι είχε ακούσει για τους Κερένσκι (σσ: το μικρό όνομα του Κερένσκι ήταν «Αλέξανδρος»), τους πρώην, τους νυν και τους επόμενους Αλέξανδρους Κερένσκι, γι’ αυτό στον «Αριστερισμό», κάτω ακριβώς από το παράδειγμα με τους ληστές στο οποίο αναζήτησε καταφύγιο ο κ.Τσίπρας, ο Λένιν φροντίζει να ξεκαθαρίζει τη διαφορά ανάμεσα σε αυτόν που δίνει τα λεφτά του στον ληστή για να σώσει τη ζωή του και σε αυτόν που αποτελεί συνένοχο του ληστή.

Γράφει ο Λένιν:

«Φανταστείτε πως το αυτοκίνητο σας το σταμάτησαν οπλισμένοι ληστές. τους δίνετε τα λεφτά, το διαβατήριο, το πιστόλι, το αυτοκίνητο σας. Έτσι γλιτώνετε από την ευχάριστη συντροφιά με τους ληστές. Εδώ υπάρχει αναμφισβήτητα συμβιβασμός: “Do ut des” («σου δίνω» τα λεφτά, το όπλο, το αυτοκίνητο, “για να μου δόσεις” τη δυνατότητα να φύγω σώος και  άβλαβης). Είναι όμως δύσκολο να βρει κανείς άνθρωπο που να είναι στα καλά του και να λέει πως ένας παρόμοιος συμβιβασμός είναι “κατ” αρχήν απαράδεκτος”, ή να θεωρεί το πρόσωπο που έκανε έναν τέτοιο συμβιβασμό συνένοχο των ληστών (…)».

Οι… λενινιστικές γνώσεις του Κ.Τσίπρα σταματούν εκεί. Ας πει κάποιος στον κ.Τσίπρα, όμως, ότι αμέσως μετά, στην ακριβώς επόμενη παράγραφο, ο Λένιν φροντίζει να κάνει τη διάκριση ανάμεσα στους συγγνωστούς και στους ασύγγνωστους συμβιβασμούς. Ανάμεσα στους παραδεκτούς και στους απαράδεκτους συμβιβασμούς. Τονίζει, δηλαδή, ότι υπάρχουν αυτοί που κάνουν συμβιβασμούς για να γλιτώσουν από τους ληστές, αλλά υπάρχουν και οι άλλοι. Αυτοί που βαφτίζουν συμβιβασμό την προδοσία, που κορδακίζονται στην πασαρέλα της εξαπάτησης ξεφωνίζοντας την ίδια τους τη γύμνια. «Να τότε όλοι αυτοί οι κύριοι (που) ενεργούσαν σαν συνένοχοι  των ληστών» σημειώνει ο Λένιν και συνεχίζει:

«Το συμπέρασμα είναι καθαρό: το να αρνιέσαι τους συμβιβασμούς “από άποψη αρχών”, το να αρνιέσαι γενικά οποιοδήποτε συμβιβασμό, αποτελεί παιδαριωδία, που είναι δύσκολο ακόμα και να την πάρει κανείς στα σοβαρά. Ο πολιτικός, που θέλει να είναι ωφέλιμος στο επαναστατικό προλεταριάτο, πρέπει να ξέρει να ξεχωρίζει τις συγκεκριμένες περιπτώσεις εκείνων ακριβώς των συμβιβασμών που είναι απαράδεκτοι, που εκφράζουν οπορτουνισμό και προδοσία, και να κατευθύνει όλη τη δύναμη της κριτικής του, όλη την αιχμή ενός αμείλικτου ξεσκεπάσματος κι ενός ανειρήνευτου πολέμου  ενάντια σ” αυτούς τους συγκεκριμένους συμβιβασμούς χωρίς να επιτρέπει στους πολύπειρους “καταφερτζήδες” σοσιαλιστές και  στους κοινοβουλευτικούς ιησουΐτες να ξεφεύγουν και να ξεγλιστρούν από τις ευθύνες με πραγματείες για “συμβιβασμούς γενικά”.”»

«Αμειλικτο ξεσκέπασμα» και «ανειρήνευτο πόλεμο» λοιπόν. Αυτή είναι η συμβουλή του Λένιν. Έτσι πρέπει να αντιμετωπίζονται οι «καταφερτζήδες». Οι εκπρόσωποι του οπορτουνισμού και της προδοσίας. Αυτοί που επιδίδονται σε πραγματείες για «συμβιβασμούς γενικά» ώστε – συνεχίζει ο Λένιν – να «ξεφεύγουν από τις ευθύνες για  την προδοσία που διέπραξαν, για το συμβιβασμό που έκαναν, ο οποίος είναι, τέτοιος που αποτελεί πραγματικά οπορτουνισμό, ατιμία και  προδοσία του χειρίστου είδους».

Προσθέτει ο Λένιν:

«Υπάρχουν συμβιβασμοί και  συμβιβασμοί. Πρέπει να ξέρεις να αναλύεις την κατάσταση και τους συγκεκριμένους όρους κάθε συμβιβασμού, ή κάθε ποικιλίας συμβιβασμών. Πρέπει να μάθεις να ξεχωρίζεις τον άνθρωπο που έδωσε στους ληστές λεφτά και όπλο για να περιορίσει το κακό που θα έκαναν οι ληστές και να διευκολύνει τη σύλληψη και  την εκτέλεση τους, από τον άνθρωπο που δίνει στους ληστές λεφτά και όπλο για να πάρει μέρος στο μοίρασμα της λείας».

Και τρεις γραμμές παρακάτω, ο Λένιν επιμένει: Όποιος δεν κάνει αυτή τη διάκριση «θα ήταν απλούστατα τσαρλατάνος».

Ας έρθουμε, τώρα, στα δικά μας: Την ώρα που η Μέρκελ και ο Σόιμπλε, η εγχώρια πλουτοκρατία, η κλεπτοκρατία, η τραπεζοκρατία και η μιντιακή σαπίλα των νταβατζήδων κανακεύουν την «ωριμότητα» του κυρίου πρωθυπουργού, ο επαναστάτης κ.Τσίπρας τι μας λέει;

Επικαλείται τον… Λένιν για να ισχυριστεί ότι «η αστάθεια μιας τέτοιας επαναστατικότητας, η στειρότητά της, η ιδιότητά της να μετατρέπεται γρήγορα σε υποταγή, σε απάθεια, σε φαντασιοπληξία, ακόμη και σε “μανιασμένο” ενθουσιασμό» (σσ: λόγια του Λένιν είναι κι αυτά στον «Αριστερισμό») αποτελούν… αριστερή (άμα τε και επαναστατική) τακτική!

Αλήθεια, χρειάζεται να είναι κανείς λενινιστής ή μήπως θα ήταν αρκετό να διαθέτει (έστω και λίγο) φιλότιμο ώστε – την ώρα που έχει διαπράξει αυτό που ο Λένιν αποκαλεί «ατιμία και προδοσία του χείριστου είδους» – να μην είναι και πολιτικός τσαρλατάνος;

Συλληφθέντες 15ης Ιουλίου: «Αριστερό» Μνημόνιο – «Αριστερή» Καταστολή -«Αριστερή» συκοφαντία.

Της Aντωνίας Λεγάκη

Άκουσε σήμερα το πανελλήνιο τον πρωθυπουργό να περιγράφει ότι δήθεν οι συλληφθεντες της 15ης Ιουλίου, ήταν ξένοι προβοκάτορες, εγκληματίες που προφανώς κάποιες ξένες δυνάμεις είχαν στείλει για να πετάνε μολότωφ στους ειρηνικούς διαδηλωτές(!), με σκοπό να πέσει η κυβέρνηση!!!

Είχα την τιμή να υπερασπιστώ τουλάχιστον δύο από τους δήθεν «αλλοδαπούς προβοκάτορες», κανείς από τους οποίους δεν κατηγορήθηκε ότι πέταγε μολότωφ στον κόσμο! Τον πρόεδρο του Συλλόγου Βιβλίου Χάρτου της μακρινής χώρας «Αττική» και έναν οπερατέρ που γυρνώντας από την εργασία του εντάχθηκε στο μπλοκ της ΟΚΔΕ ΣΠΑΡΤΑΚΟΣ – ΑΝΤΑΡΣΥΑ για να διαδηλώσει και βρέθηκε κατηγορούμενος και άμεσα άνεργος αφού οι «δυνάμεις ασφαλείας» του έσπασαν το χέρι που είναι απαραίτητο εργαλείο δουλειάς. Αθωώθηκαν αλλά δεν αποζημιώθηκαν…

Οι υπόλοιποι «εγκληματίες» ήταν ένας κοινωνικός λειτουργός μέλος του σωματείου του νοσοκομείου «Παμακάριστος», τέσσερεις εκπαιδευτικοί και ένας εργάτης αλβανός μετανάστης, γέννημα θρέμμα στην Ελλάδα, όλοι τους ενταγμένοι σε εργατικές, κοινωνικές και πολιτικές συλλογικότητες από αυτές που ο πρωθυπουργός προεκλογικά κολάκευε πολιτικά, προς άγραν ψηφοφόρων.  Όλοι τους αγωνιστές, περήφανοι εκπρόσωποι των μαζικών αγώνων που εξανάγκασαν σε παραίτηση όλες τις προηγούμενες μνημονιακές κυβερνήσεις. Και προφανώς, γι’ αυτό, ανεπιθύμητοι…

Κατηγορούμενοι για πλημμελήματα, τέσσερεις από αυτούς αθωώθηκαν και τρείς καταδικάστηκαν για ήσσονος σημασίας πλημμελήματα, σε επίδειξη παραδειγματισμού για κάθε επίδοξο μελλοντικό διαδηλωτή και όχι γιατί αποδείχθηκαν οι κακοστημένες κατηγορίες των αστυνομικών που διέψευδαν ο ένας τον άλλο και όλοι μαζί τον εαυτό τους…

Το πρωθυπουργικό σενάριο βέβαια, είχε ήδη γραφτεί από την Καθημερινή, στις 16 Ιουλίου (μία μέρα δηλ. μετά τις συλλήψεις), με σκοπό να δικαιολογηθεί μια αστυνομική γκάφα διεθνών διαστάσεων.: ήταν τόσο τυχαίες οι συλλήψεις της προηγούμενης ημέρας, που μεταξύ των συλληφθέντων βρίσκονταν και 6-7 τουρίστες (!) οι οποίοι αφού ταλαιπωρήθηκαν αρκετές ώρες στη ΓΑΔΑ και αφού επικοινώνησαν με τις πρεσβείες τους, αφέθηκαν φυσικά ελεύθεροι χωρίς απαγγελία κατηγοριών. Το γεγονός αυτό, στηλιτεύτηκε φυσικά από τους διπλωμάτες των ξένων χωρών, και η Καθημερινή του πάλαι ποτέ «διαπλεκόμενου» και σήμερα συμμάχου εφοπλιστή Αλαφούζου, ανέλαβε να ξελασπώσει την αστυνομία και να «ενημερώσει» τους πολίτες και κύριως τον πρωθυπουργό.. .

Δεν είδε ο Τσίπρας τις χιλιάδες υπογραφές κειμένων διαμαρτυρίας που κατατέθηκαν στην ελληνική πρεσβεία στο Παρίσι. Δεν είδε τις χιλιάδες διεθνώς επιστολές διαμαρτυρίας.  Δεν είδε τα 175 ψηφίσματα διαμαρτυρίας, από σωματεία, συλλόγους και πολιτικές οργανώσεις έως και την ΑΔΕΔΥ, της μακρινής χώρας «Ελλάδα».

Αλλά κυρίως, αυτά που δεν είδε ο Τσίπρας είναι τα βασανιστήρια που υπέστησαν οι συλληφθέντες, τα οποία ήδη καταδικάζει η Διεθνής Αμνηστία.και ήδη ταξιδεύουν στα διεθνή μέσα. Δεν είδε ο κ. πρωθυπουργός τους αστυνομικούς της ομάδας Δ, να επιβάλουν στους συλληφθέντες να στοιχηθούν (όπως στο στρατό) για να τους κοπανήσουν μετά τα χέρια και να σπάσουν έτσι το χέρι του οπερατέρ (ο οποίος αθωώθηκε).  Δεν είδε δέκα άνδρες των ΜΑΤ να κλωτσούν στο σώμα και στο κεφάλι τον κοινωνικό λειτουργό και, μετά από διαμαρτυρίες άλλων διαδηλωτών, να τον βάζουν μέσα στην κλούβα όπου καλούσαν τους συναδέλφους τους της ομάδας Δ και πήγαιναν ενας ένας να «διασκεδάσουν» κλωτσώντας έναν άνθρωπο λιπόθυμο. Δεν άκουσε τους άνδρες της ομάδας Δ να λένε «από το 2012 είχα να διασκεδάσω έτσι».  Δεν είδε το ξύλο που έπεφτε άφθονο σε όλους τους συλληφθέντες κατά τη διάρκεια της μεταγωγής τους στη ΓΑΔΑ.  Το μοναδικό «αστείο» είναι ότι ο πρωθυπουργός δεν άκουσε τους άντρες της Δ να φωνάζουν υστερικά «ΣΥΡΙΖΑ ψήφισες ρε μουνί; Πάρε τώρα να ‘χεις»….

Δεν  είδε ο Τσίπρας τους μάρτυρες της ομάδας Δ να έρχονται στο δικαστήριο συνοδευόμενοι από αλληλέγγυους συναδέλφους τους που απειλούσαν μάρτυρες και κατηγορούμενους, ούτε μετά το τέλος της δίκης να φεύγουν με υψωμένες γροθιές! Σίγουρα δεν είδε και δεν κατάλαβε το πώς αυτές οι ομάδες μετατρέπονται σε τάγματα θανάτου, όχι επειδή δεν ελέγχονται από την πολιτεία, αλλά επειδή εκπαιδεύονται γι’ αυτό από την πολιτεία.

Εμείς όμως είδαμε, ακούσαμε, είμαστε και θα είμαστε εκεί. Εκεί που ο μαζικός λαϊκός αγώνας θα αντιπαλεύει και θα γκρεμίζει κάθε κυβέρνηση που τρέφει το φασισμό για να συντηρεί την  εκμετάλλευση και την καταπίεση.

Κάποιος να τον σώσει




 

του Καρτέσιου

Στις 27 Απριλίου 2015 ο Αλέξης Τσίπρας δήλωνε σε συνέντευξή του στον Ν. Χατζηνικολάου ότι στις 20 Φεβρουαρίου ο Ντάισελμπλουμ και το Eurogroup τον εξαπάτησαν στο θέμα της χρηματοδότησης.

Στη συνέχεια, ο Αλέξης Τσίπρας ομολόγησε ότι η κυβέρνηση Σαμαρά τον είχε παγιδέψει. Το δήλωσε και από το βήμα της Βουλής: «Η απερχόμενη κυβέρνηση φρόντισε φεύγοντας να δημιουργήσει, με απολύτως δική της ευθύνη, ασφυκτικά πλαίσια διαπραγμάτευσης για τη νέα Κυβέρνηση, ώστε να εξαναγκάσει τη χώρα να ξαναμπεί σε περιπέτειες και σε βαθύ μνημόνιο. Και αυτό σας το λέω πια μετά λόγου γνώσεως, αφού από τις επαφές μου με τους αξιωματούχους της Ευρωπαϊκής Επιτροπής ενημερώθηκα ότι αρχική επιλογή των εταίρων μας ήταν η εξάμηνη τεχνική παράταση του προγράμματος και κατόπιν ελληνικής επιμονής προσδιορίστηκε το χρονικό όριο της 28ης Φεβρουαρίου».

Αυτές τις ημέρες ο Αλέξης Τσίπρας αφήνει να αιωρείται στην ατμόσφαιρα ότι ο Γιάνης....
Βαρουφάκης τον εξαπάτησε στήνοντας πίσω από την πλάτη του ένα plan B.

Σήμερα κατά τη διάρκεια μίας μόνο συνέντευξής του, ομολόγησε ότι:

«Μέρκελ και Ολάντ με διαβεβαίωσαν ότι δεν θα υπάρξουν δυσμενή μέτρα ενόψει δημοψηφίσματος. Σε 48 ώρες δεν τήρησαν την υπόσχεσή τους, κόπηκε ο ELA και αναγκαστήκαμε να λάβουμε μέτρα για τις τράπεζες».

«Μετά την 20 Φλεβάρη παρασυρθήκαμε σε μια διαπραγμάτευση διαρκούς φθοράς».

Από τις 20 Φεβρουαρίου 2015 μέχρι και σήμερα, 29 Ιουλίου 2015, τον Αλέξη Τσίπρα πρόλαβαν να τον εξαπατήσουν: το Eurogroup, η ΕΚΤ, ο Ντράγκι, ο Γιούνκερ, η Μέρκελ, ο Ολάντ και ο εαυτός του ο ίδιος.

Το τραγικό είναι ότι μπορεί να λέει αλήθεια και πράγματι όλοι αυτοί να τον έχουν εξαπατήσει.

Κάνω, λοιπόν, μία έκκληση στην πολιτική φρουρά του Αλέξη Τσίπρα. Ας τον κλείσει σ’ ένα ίδρυμα ενηλίκων που πάσχουν από παιδική αφέλεια. Σε αντίθετη περίπτωση θα μας τον αποπλανήσει ο Σόιμπλε και θα έχουμε άλλα τραβήγματα. Λυπάμαι, αλλά τον Τσίπρα δε μπορώ πλέον να τον πάρω στα σοβαρά.

Αν αυτός νομίζει ότι μπορεί να κάνει αστεία μαζί μας, θα μάθει ότι εμείς μπορούμε να κάνουμε πολύ μεγαλύτερα μαζί του.
 Α, ναι! Και με γεια το νέο υφάκι, Αλέξη.

 


Πηγή: freepen.gr

Μάχη της Κρήτης: Η Κρήτη μπορούσε να κρατήσει

Ένα σπάνιο όσο και κατατοπιστικό ψηφιακό υλικό-ντοκουμέντο ανασύρουμε σήμερα από τα αρχεία του  Α.Σ.Κ.Ι. για τη Μάχη της Κρήτης. Είναι το εμπεριστατωμένο άρθρο του Μ. Παπουτσάκη που δημοσιεύτηκε στο τεύχος 64 (5/1963) του περιοδικού "ΔΡΟΜΟΙ της ΕΙΡΗΝΗΣ", σελ. 26-29. Το άρθρο παρατίθεται και σε μορφή word για όσους και όσες φίλες του blog έχουν δυσκολία να το διαβάσουν από τις επισυναπτόμενες εικόνες.

του Δημήτρη Δαμασκηνού, ιστορικού
negreponte2004@yahoo.gr



Η ΚΡΗΤΗ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΚΡΑΤΗΣΕΙ


του Μ. ΠΑΠΟΥΤΣΑΚΗ
Από το περιοδικό: "ΔΡΟΜΟΙ της ΕΙΡΗΝΗΣ", τεύχος 64, 5/1963


    ΒΑΛΚΥΡΙΑΝΗ ΝΥΧΤΑ θύμιζαν οι μυριάδες φαντασμαγορικά πυροτεχνήματα που έσκιζαν τον ουρανό της Δυτικής Κρήτης κείνο το βράδυ της 8ης προς την 9η Μαΐου. Πριν λίγες ώρες η Γερμανία είχε υπογράψει την άνευ όρων υποταγή. Στο Ράιχσταγ κυμάτιζε η κόκκινη σημαία που έφεραν εδώ οι μαχητές της Μόσχας, του Λένινγκραντ, του Βόλγα. Ο Χίτλερ κι ο Γκαίμπελς είχαν αυτοκτονήσει. Μαζί με τα τελευταία υπολείμματα της Βέρμαχτ είχαν συνθηκολογήσει και οι Γερμανοί της Κρήτης. Και κείνο το βράδυ, σ’ ένα παράξενο πανηγύρι της ήττας έκαιγαν όλα τα πυρομαχικά τους. Εκατομμύρια φωτοβολίδες. Γαλάζιες, κόκκινες, κίτρινες, πράσινες, ασημένιες, μοβ… όλα τα χρώματα. Έσκαζαν στον ουρανό και σχημάτιζαν παράξενα μαγικά λουλούδια. Και πριν σβήσουν φώτιζαν τους ληόκαμπους, τους πορτοκαλεώνες και τ’ αμπέλια – τα ταπεινά σπίτια και τους άγριους βράχους στη Σούδα, στο Μάλεμε και στο Ακρωτήρι. Έκλεινε ακόμα μια σελίδα στην ιστορία της παντέρμης Κρήτης.
     Κόντευαν τέσσερα χρόνια από την 20η Μαΐου 1941.
     Στις 25 Απριλίου 1941 ο Χίτλερ είχε υπογράψει τη Διαταγή αριθμός 28, που έδινε εντολή ν’ αρχίσει η επιχείρηση Merkur (Ερμής) – όπως ονόμαζε συνθηματικά το Γερμανικό Επιτελείο την αεροπορική επίθεση κατά της Κρήτης.



Ένας πόλεμος όνειρο
     Ένας πόλεμος όπως τον είχε φαντασθεί και οραματισθεί ο Χίτλερ.
   «Έτσι θα γίνονται οι πόλεμοι του μέλλοντος», είχε πει μια μέρα στον Ράουσνιγκ. Ο ουρανός θα μαυρίζει με βομβαρδιστικά και μέσ’ απ’ αυτά θα πηδούν μέσα στους καπνούς οι αλεξιπτωτιστές των ταγμάτων εφόδου που καθένας θα τραβά υπό μάλης και ένα οπλοπολυβόλο».
    Ήταν το άνθος του Τρίτου Ράιχ. «Οι αλεξιπτωτιστές είναι οι πιο σκληροί μαχητές του Γερμανικού στρατού, πιο σκληροί κι απ’ αυτά τα Waffai S-S», έλεγε ο Χίτλερ.
Οι πρώτες μονάδες έφτασαν με τραίνο στην Θεσσαλονίκη από τη Σιλεσία, όπου εκπαιδεύονταν, στις 10 Μαΐου. Τα τραίνα κινιόνταν μόνο την νύχτα. Από την στολή και τα καπέλα τους είχαν αφαιρέσει τα σήματα της μονάδας των – της 7ης Μεραρχίας Αλεξιπτωτιστών. Ο ειδικός εφοδιασμός τους ερχόταν χωριστά σε σφραγισμένα κιβώτια. Τα βιβλία μισθοδοσίας δεν γράψανε την μονάδα τους. Ακόμα και τα τραγούδια των αλεξιπτωτιστών είχαν απαγορευθεί στην μετακίνηση.
     Η Γερμανική κατασκοπεία είχε βεβαιώσει το Επιτελείο πως η στάση του πληθυσμού της Κρήτης θα ήταν στάση «συμπάθειας προς τον Άξονα, ή τουλάχιστον ουδετερότητα για να εξασφαλίσει έτσι καλλίτερους όρους» στην περίπτωση Γερμανικής κατοχής του νησιού.


Χάπια κατά της δίψας

    Φορούσαν κολλητές δερμάτινες μπλούζες και μια ειδική κάσκα για να τους προστατεύει στην πτώση από το αλεξίπτωτο. Πάνω απ’ τη στολή φορούσαν ένα πρασινωπό κάλυμμα καμουφλάζ που έφτανε ως τα γόνατα. Κοντές λαστιχένιες μπότες. Στα γόνατα, στο στήθος και στους ώμους είχαν ειδικές λαστιχένιες βάττες, που τις άφηναν μαζί με το αλεξίπτωτο.

    Οι πιο πολλοί κρατούσαν μόνο τα πιστόλια τους και τα ειδικά εγχειρίδια και μάζευαν τα οπλοπολυβόλα και τα άλλα πιο βαριά όπλα τους από ειδικά κιβώτια που ρίχνανε με χωριστά αλεξίπτωτα.
    Κάθε αλεξιπτωτιστής κρατούσε μαζί του τρόφιμα για δυο μέρες και ειδικό ψωμί τυλιγμένο σε ασημόχαρτο, σοκολάτα, μπισκότα, ζάχαρη και χάπια για την καταπολέμηση της δίψας. Οι υπαξιωματικοί είχαν μαζί τους υποδερμικές σύριγγες και ενέσεις για όσους έδειχναν σημεία κούρασης.

«Φουτουριστικό θέαμα»
    Ολόκληρο το Γερμανικό Επιτελείο είχε την ίδια στιγμή συγκεντρώσει την προσοχή του στην παράταξη των εκατόν τριάντα επτά Γερμανικών, Φινλανδικών και Ρουμανικών μεραρχιών που επρόκειτο να επιτεθούν ταυτόχρονα, στις 22 Ιουνίου, στο Ανατολικό μέτωπο. Πλησίαζε η «ιερή στιγμή» του Χίτλερ στην εξόρμησή του για την κυριαρχία του κόσμου. Από την άποψη αυτή οι επιχειρήσεις στα Βαλκάνια και την Μεσόγειο ήταν δευτερεύουσας σημασίας.
     Μια βδομάδα έδινε ο Χίτλερ για την επιχείρηση της Κρήτης. Ύστερα ήθελε τα 1.100 αεροπλάνα που χτύπησαν το νησί για την «Επιχείρηση Μπαρμπαρόσσα». Έτσι, από στρατηγική άποψη, αν το χτύπημα στην Κρήτη αποτύχαινε στην πρώτη του εκδήλωση δεν θα είχε συνέχεια. Τα «Στούκας» είχαν την βάση τους στην Κάρπαθο. Τα δικινητήρια βομβαρδιστικά στην Ελευσίνα και το Ελληνικό. Και τα «Γιούγκερς 52», τα μεταγωγικά που θα μετάφεραν την 7η Μεραρχία Αλεξιπτωτιστών και την 5η Ορεινή Μεραρχία, θα ξεκινούσαν απ’ την Κόρινθο, τα Μέγαρα, το Τοπόλι, το Δαδί και την Τανάγρα.

    Οι αξιωματικοί έπεφταν με μοβ ή κοκκινωπά αλεξίπτωτα. Οι στρατιώτες με μαύρα. Τα κίτρινα κατέβαζαν φάρμακα και ιατρικά εφόδια και τα άσπρα όπλα και πυρομαχικά.
     Πρωί – πρωί, στις έξη η ώρα της 20ής Μαΐου, άρχισε το μεγάλο πήδημα πάνω στο νησί.
  Ένας Αυστραλός λοχίας διηγιότανε αργότερα:«Ήμουνα σαν μαγεμένος από το φουτουριστικό θέαμα και το μεγαλείο της σκηνής που αντίκριζα. Τα αεροπλάνα ερχότανε σε μέτωπο οκτώ χιλιομέτρων και σε βάθος, όσο μπορούσε να δει το μάτι σου. Πετούσανε περίπου 35 μέτρα πάνω από τη θάλασσα και, όταν φτάνανε στην στεριά, υψώνονταν στα 100 περίπου μέτρα, έριχναν τους αλεξιπτωτιστές τους, βουτούσαν πάλι και γύριζαν προς τη θάλασσα. Είδα πολλούς γερμαναράδες να πέφτουν κάτω σαν πέτρες, γιατί δεν άνοιξαν τ’ αλεξίπτωτά τους. Είδα έναν που τ’ αλεξίπτωτό του είχε πιαστεί στην ουρά του αεροπλάνου, που το έσερνε μέσα στη θάλασσα».
    «Βρέθηκαν ξαφνικά ανάμεσά μας», αφηγείται ο Νεοζηλανδός λοχαγός Ουίλσον. «Κοίταζα προς την περιοχή του 21ου τάγματος όταν μέσα από τα κλαδιά μια ελιάς, δίπλα μου, παρουσιάστηκαν δυο πόδια. Ήταν ακριβώς από πάνω μας. Γύρω μου άρχισαν οι πυροβολισμοί. Είχα ένα τόμμυγκαν… ήταν σαν να σκοτώνεις πάπιες».
      Στα χωριά της Κρήτης χτύπησαν γρήγορα – γρήγορα οι καμπάνες. Κίνδυνος… Οι άντρες για τ’ άρματα λείπανε στην Αλβανία. Μα ήταν εδώ ακόμα οι γέροι, οι γυναίκες, τα παιδιά και τα σκυλιά. Οπλίστηκαν με ό,τι έβρισκαν μπροστά τους. Σισανέδες από τα χρόνια των επαναστάσεων, κυνηγετικά όπλα, αξίνες, τσαπιά…
     Κι άρχισε η μάχη, που κράτησε δώδεκα μέρες. Μια μάχη, που για τους άντρες και τις γυναίκες του νησιού συνεχίστηκε ως την ημέρα που έφυγε κι ο τελευταίος Γερμανός… Και που κόστισε πολύ βαριά στην Κρήτη.


«Προχωρήστε πιο πέρα»…
Ο Φον ντερ Χέυντε, επικεφαλής των δυνάμεων που έπεσαν στον κάμπο της Αγυιάς, γράφει για τις πρώτες ώρες της μάχης:
«Ήταν ένα παράξενο αίσθημα και σχεδόν με ανακούφιση ακούσαμε τους πυροβολισμούς της μάχης από τα υψώματα του Γαλατά, που ήταν τουλάχιστο μια απόδειξη ότι δεν είμαστε ολομόναχοι σ’ αυτό τον εχθρικό κόσμο. Οι στριμμένοι κορμοί των λιόδεντρων φάνταζαν σαν παραμορφωμένα και κακά πνεύματα που μάς κορόιδευαν σαν να έλεγαν: «Προχωρήστε πιο πέρα, ίσια μπροστά σας, ξένοι επιδρομείς! Όσο πιο πέρα προχωρείτε, τόσο πιο σίγουρα πηγαίνετε προς την καταστροφή σας!»
     Δώδεκα μέρες μάχης, ηρωισμού και αυτοθυσίας. Οι απώλειες των Γερμανών στην Κρήτη ήταν μεγαλύτερες απ’ ό,τι σε οποιαδήποτε άλλη εκστρατεία μέχρι εκείνη την ημέρα – στην Πολωνία, στην Ολλανδία και το Βέλγιο, στη Γαλλία, στη Νορβηγία, στα Βαλκάνια. Μα η Κρήτη έπεσε στα χέρια των Γερμανών του Χίτλερ.


Το λάθος του Τσόρτσιλ
     Όμως η Κρήτη μπορούσε να κρατήσει.
    Αυτό είναι μια μεγάλη αλήθεια που πριν από την επίθεση την πίστευαν βαθειά οι Κρητικοί. Χωρίς να διαθέτουν γνώσεις στρατηγικής. Ίσως γιατί πάντα πίστευαν στην λευτεριά κι αγαπούσαν το χώμα και τις πέτρες του νησιού. Κι αυτή την πίστη την μοιράζονταν μαζί τους κι οι Βρετανοί, Αυστραλοί και Νεοζηλανδοί που πολέμησαν πλάι τους λεονταρίσια. Μαζί τους πίστευε κι ο Τσόρτσιλ – σε πείσμα των στρατιωτικών του συμβούλων – που απ’ το Λονδίνο διέβλεπε πως η μάχη της Κρήτης μπορούσε να γίνει η πρώτη αποφασιστική συμμαχική νίκη.
     Σήμερα, που οι καπνοί της μάχης διαλυθήκανε, όλοι, και Γερμανοί και σύμμαχοι και Έλληνες, όλοι συμφωνούν πως η Κρήτη μπορούσε να κρατήσει. Γιατί όμως έπεσε το νησί;
     Το κρίσιμο, το αποφασιστικό λάθος ήτανε πάλι του Τσόρτσιλ. Με προσωπική του επέμβαση ο Νεοζηλανδός στρατηγός Φρέυμπεργκ διορίστηκε ανώτατος στρατιωτικός διοικητής των συμμαχικών δυνάμεων της Κρήτης, αμέσως μετά την κατάρρευση του Ελληνικού μετώπου. Πλήρης σύγχυση βασίλευε στην οργάνωση της άμυνας κι ως τότε αλλά – σε μεγάλο βαθμό – κι ύστερα από το διορισμό του Φρέυμπεργκ.
     Έξι φορές είχαν αλλάξει οι Άγγλοι στρατιωτικούς διοικητές στο νησί από το Νοέμβριο του 1940 ως τις αρχές Απριλίου του 1941.


27 τραύματα
    Ο Τσόρτσιλ είχε γνωρίσει τον Φρέυμπεργκ από τα χρόνια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, όταν το 1914 ο νεαρός τότε Νεοζηλανδός αξιωματικός παρουσιάστηκε για ν’ αναλάβει υπηρεσία στο Ναυαρχείο. Εκτιμούσε πάντα το θάρρος και την παλικαριά του. Ο ίδιος, στα 1920, σ’ ένα «γουήκεντ», έβαλε τον Φρέυμπεργκ να γυμνωθεί και μέτρησε 27 τραύματα πάνω στο κορμί του. Ο προσωπικός δεσμός κι ο συναισθηματισμός παράσυραν τον Τσόρτσιλ. Ο Φρέυμπεργκ ήταν βέβαια ένα υπέροχο παλικάρι – όχι όμως κατάλληλος άνθρωπος για το νέο είδος του πολέμου πάνω στο νησί.
     Σ’ αυτή τη μάχη, εκτός απ’ την παλικαριά που ήταν απαραίτητη, χρειαζόταν επιθετικό πνεύμα, αποφασιστική και γρήγορη δράση και προ πάντων ουσιαστική διοίκηση. Όμως και ο Φρέυμπεργκ και οι περισσότεροι ανώτεροι αξιωματικοί είχαν ανατραφεί στο πνεύμα του πολέμου των χαρακωμάτων…. Έτσι άφησε καιρό στους Γερμανούς να οργανωθούν και να επιτεθούν.


Χαμένες ευκαιρίες
     Ουσιαστικά, στην διάρκεια της μάχης δεν έδωσε διαταγές. Άφηνε τον κάθε διοικητή τομέα ή μονάδας να κάνει ό,τι νόμιζε καλλίτερο. Κι εκ των υστέρων έδινε έγκριση και στα καλά και στα κακά…
   Έτσι έχασε τρεις μεγάλες ευκαιρίες για να εκμηδενίσει τα υπολείμματα των αλεξιπτωτιστών – τις τρεις πρώτες νύχτες μετά την επίθεση – μια που μπορούσαν να δράσουν μόνο την νύχτα. Την ημέρα τα Στούκας δεν τους άφηναν να σηκώσουν κεφάλι.
     Ο στρατηγός Στουντέντ, που διεύθυνε την επιχείρηση, έλεγε αργότερα: «Κατά την διάρκεια της νυκτός, ως επίσης και κατά την πρωΐαν της 21ης Μαΐου, ο εχθρός διεξήγαγε ελαχίστας διεισδυτικάς επιθέσεις διά των δυνάμεων της 5ης Νεοζηλανδικής Μεραρχίας, που ευρίσκετο πλησίον του Μάλεμε. Κατ’ αυτόν τον χρόνον αλλά και εντελώς αχρησιμοποίητα στρατεύματα ευρίσκοντο πλησίον της ακτής μεταξύ Μάλεμε και Χανίων και ανέμενον την κυρίαν γερμανικήν επίθεσιν από θαλάσσης, πράγμα που ουδέποτε αντιμετωπίζετο».
     Και όμως ο Φρέυμπεργκ είχε κατηγορηματική διαβεβαίωση από τον διοικητή των Ναυτικών Δυνάμεων της Μεσογείου, ότι ο Βρετανικός στόλος δεν θα άφηνε να γίνει απόβαση από την θάλασσα. Όπως και δεν άφησε και ματαίωσε δυο γερμανικές απόπειρες τις νύχτες της 21-22 και 22-23 Μαΐου…


Τα πέντε καταδιωκτικά
     Τραγικό λάθος αποδείχτηκε και η απόφασή του ν’ αφήσει την περιοχή δυτικά του αεροδρομίου του Μάλεμε εντελώς ανυπεράσπιστη, μ’ όλο που στο αεροδρόμιο περίμενε την αιχμή της γερμανικής επιθέσεως. Και το λάθος πληρώθηκε πανάκριβα. Γιατί αυτή ακριβώς ήταν η μόνη περιοχή όπου οι αλεξιπτωτιστές και τα ανεμοπλάνα κατάφεραν να κατέβουν χωρίς απώλειες, να οργανωθούν, να επιτεθούν και να καταλάβουν το αεροδρόμιο, κι ύστερα πια, με τις ενισχύσεις που έρχονταν, όλο το νησί.
      Κι ως την τελευταία στιγμή, ως την παραμονή της επιθέσεως των Γερμανών, δεν το είχε πάρει απόφαση πως η μάχη θα δινόταν – και θα μπορούσε να κερδηθεί – κάτω από συνθήκες πλήρους αεροπορικής υπεροχής του εχθρού. Έτσι, ως την τελευταία μέρα έκανε εκκλήσεις να του στείλει το στρατηγείο Μέσης Ανατολής αεροπλάνα – που δεν είχε – για την άμυνα του νησιού. Το απόγευμα της 19ης Μαΐου αποχώρησαν τα τελευταία πέντε καταδιωκτικά από το Μάλεμε. Πολύ αργά για να υπονομευθούν οι διάδρομοι προσγειώσεως του αεροδρομίου. Ύστερα από δυο μέρες οι Γερμανοί άρχισαν να χρησιμοποιούν το αεροδρόμιο. Ακόμα και κάτω από τα πυρά του Αγγλικού πυροβολικού, τα γερμανικά μεταγωγικά, με αναμμένες τις μηχανές, ξεφόρτωναν ενισχύσεις και γύριζαν πίσω για να ξαναφορτώσουν…


Δεν πίστευε
    Βέβαια, λένε, πως μετά Χριστόν, όλοι μπορεί να κάνουμε τους προφήτες – και είκοσι δύο χρόνια μετά την μάχη να λέμε τι έπρεπε να κάνει ο Φρέυμπεργκ. Αυτό, δυστυχώς, δεν είναι σωστό. Και η μόνη εξήγηση στην αναποφασιστικότητα και τις ταλαντεύσεις του στρατηγού βρίσκεται στα αντιφατικά τηλεγραφήματα που έστελνε και που έδειχναν πως πίστευε πως η Κρήτη μπορούσε να κρατήσει. Στον πρωθυπουργό της Νέας Ζηλανδίας τηλεγραφούσε να πείσει το Λονδίνο πως «ή πρέπει να μάς δώσουν αρκετά μέσα για να υπερασπίσουμε το νησί ή να αναθεωρήσουν την απόφαση ότι η Κρήτη πρέπει να κρατηθεί». Και την ίδια μέρα τηλεγραφούσε στον Τσόρτσιλ: «Δεν μπορώ να καταλάβω την νευρικότητα. Δεν έχω την παραμικρή ανησυχία για από αέρος επίθεση. Έχω κάνει κατανομή των δυνάμεών μου και πιστεύω ότι μπορώ να τα βγάλω πέρα με δυνάμεις στη διάθεσή μου».
     Τεράστια είναι και η ευθύνη των στρατιωτικών συμβούλων του Τσόρτσιλ. Δεν έστειλαν πυροβολικό από την Αφρική, ενώ είχαν γεμάτες τις αποθήκες κανόνια. Και με πείσμα αντέδρασαν και ματαίωσαν την πρόταση του Τσόρτσιλ να στείλουν ένα πλοίο φορτωμένο με τανκς στην Κρήτη. Γιατί τα τανκς και το πυροβολικό εξασφάλιζαν ένα μοναδικό ατού και μια υπεροχή στα χέρια των υπερασπιστών του νησιού – ιδίως εκείνη την εποχή που δεν είχαν βρεθεί τα μπαζούκας, ούτε κανένα αποτελεσματικό αντιαρματικό όπλο.


"Άπελπις αγών" 
      Ως εδώ για τις ευθύνες των Άγγλων.
    Μα τι έκανε η Ελληνική ηγεσία; Γιατί άφησε άοπλο τον Κρητικό λαό; Γιατί δεν οργάνωσε έγκαιρα, πολιτοφυλακή στο νησί; Γιατί δεν διάλυσε το πνεύμα δυσπιστίας στο αξιόμαχο του Έλληνα φαντάρου που είχε καλλιεργηθεί με την ηττοπαθή και προδοτική στάση της ελληνικής ηγεσίας στην ηπειρωτική Ελλάδα; Γιατί δεν μετέφερε την 5η Μεραρχία Κρήτης από την Αλβανία στην Κρήτη πριν την κατάρρευση του μετώπου; Γιατί; Γιατί; Χιλιάδες ερωτηματικά που περιμένουν απάντηση.
      Μα φαίνεται πως ο ίδιος ο τότε Έλληνας πρωθυπουργός Εμμανουήλ Τσουδερός δεν πίστευε πως το νησί μπορούσε να κρατηθεί. Στο προσωπικό του ημερολόγιο, έγραφε στις αρχές Μαΐου: «Επληροφορηθήκαμε τον διορισμόν του στρατηγού Μπέρναρντ Φρέυμπεργκ ως γενικού αρχηγού των συμμαχικών δυνάμεων της Κρήτης. Από σήμερα κι έπειτα αρχίζει η καθαυτό περίοδος της στρατιωτικής ανασυγκροτήσεως. Ημείς απεφασίσαμε τον αγώνα, έστω και αν ήτο άπελπις. Η στρατιωτική ηγεσία της Μέσης Ανατολής ήτο εναντίον της αντιστάσεως εν Κρήτη. Αντίθετον γνώμην είχε η Βρετανική κυβέρνησις και ιδίως ο πρωθυπουργός Ουίστον Τσόρτσιλ».


«Τρεχάτε στον πόλεμο»…
     Κι όμως – κι έτσι ακόμα οι Κρητικοί πολέμησαν. Και η Κρητική Αντίσταση στάθηκε η πρώτη σε παγκόσμια κλίμακα λαϊκή εξέγερση για την απόκρουση και εκδίωξη του χιτλερικού επιδρομέα.
     Ο πατήρ Διονύσιος Ψαρουδάκης, ο «ντουφεκόπαπας», ηγούμενος της Μονής Αρκαδίου, λέει για τη στιγμή που ξεκινούσε για τη μάχη: «Μου φάνηκε πως άκουσα μια φωνή από μέσα από κείνα τα κόκαλα (το οστεοφυλάκιο του ολοκαυτώματος του Αρκαδίου) να μου λέει: «Ίντα καθόσαστε μωρέ; Δεν είσαστε σεις καλόγεροι, δεν είστε απόγονοί μας; Τρεχάτε στον πόλεμο…»
     Ναι, η Κρήτη μπορούσε να κρατήσει. Αυτή είναι η γνώμη των στρατηγών Αχιλλέα Σκουλά, τότε ανώτατου διοικητή των Ελληνικών δυνάμεων στην Κρήτη, και του Σόλωνα Καφάτου, του επιτελάρχη του. Λέει ο στρατηγός Καφάτος: «Ο Φρέυμπεργκ χαντάκωσε την Κρήτη. Κατά τη γνώμη μου, η Κρήτη μπορούσε 100% να κρατηθεί. Στο Ηράκλειο και το Ρέθυμνο η άμυνα οργανώθηκε καλλίτερα από τους τοπικά επικεφαλής Άγγλους και η Γερμανική απόπειρα απέτυχε ολοσχερώς.
       »Εζητήσαμε από τον Φρέυμπεργκ το πρώτο βράδυ, (20 Μαΐου), να μας επιτρέψει να κινηθούμε από τις Μουρνιές με ένα σύνταγμα που θα έπιανε τα αντερείσματα των υψωμάτων γύρω από το Μάλεμε και θα αντεπετίθετο πριν ξημερώσει, όπότε δεν κινδυνεύαμε από τα αεροπλάνα. Ο Φρέυμπεργκ αρνήθηκε. Έφθασε στο σημείο ν’ αντικαταστήσει ένα ταξίαρχο, διοικητή τομέως, γιατί υπεστήριζε την επιθετική τακτική. Η στάσις του αυτή αποτελεί μυστήριο, γιατί προσωπικά ο ίδιος ήταν παλικάρι».
     Και ο στρατηγός Σκουλάς: «Εάν δεν ήσαν ηθελημέναι ωρισμέναι παραλείψεις της Ελληνικής Κυβερνήσεως, η νήσος δεν θα κατελαμβάνετο. Η διατήρησις της νήσου ήτο δυνατή, παρά τας υπαιτίους παραλείψεις Οργανώσεως και εφοδιασμού των εν Κρήτη Ελληνικών δυνάμεων και των κατοίκων της νήσου και υπό μόνων των Ελληνικών δυνάμεων. Διότι και ο χρόνος και υλικά και δυνάμεις υπήρχον».
     Κλείνουμε αυτό το σημείο μ’ ένα επεισόδιο, που διηγείται ο στρατηγός Καφάτος:«Ο πόλεμος που έκαναν αυτοί οι «άμαχοι» ήταν κάτι μυθικό. Ένας γέρος 70 χρονών τότε, ο Στρατής Μαρινάκης άπω το χωριό Ασκαρδαλού, βρέθηκε στην Επισκοπή όταν έπεφταν οι αλεξιπτωτιστές. Αντί να κοιτάξει να φύγει, άοπλος καθώς ήταν, αυτός είχε στο νου του πώς να βρει όπλο. Ένας Γερμανός που τον είδε ξαφνικά μπροστά του, τραβάει το πιστόλι να τον σκοτώσει αλλά το όπλο έπαθε αφλογιστία. Ο γέρος δεν χάνει καιρό, πέφτει απάνω του και τον αφοπλίζει. Και με την κατσούνα που κρατούσε του δίνει μια κατακέφαλα και τον ξαπλώνει κάτω»…

Μ. ΠΑΠΟΥΤΣΑΚΗΣ






Τι είναι και τι δεν είναι το Εναλλακτικό Σχέδιο

Του Κώστα Λαπαβίτσα

Πολύς λόγος γίνεται τις τελευταίες μέρες για το αν υπάρχει, ή όχι, σχέδιο που να μπορεί να οδηγήσει την Ελλάδα συντεταγμένα και με σχετική ασφάλεια εκτός της αποτυχημένης νομισματικής ένωσης που πλέον την πνίγει. Ευρύτατα ακούγεται η άποψη ότι τέτοιο σχέδιο δεν υπάρχει, άρα η μόνη λύση είναι το νέο μνημόνιο, ότι κι αν αυτό σημαίνει για τη χώρα και το λαό της.

Λυπάμαι που θα στενοχωρήσω του καλούς οπαδούς του μονόδρομου, αλλά αναλυτικός σχεδιασμός της εξόδου υπάρχει από καιρό. Η δημόσια κατάθεσή του είναι θέμα πολιτικό και θα γίνει όταν θα το επιλέξει η πλευρά που εδώ και χρόνια επιχειρηματολογεί υπέρ της εξόδου. Περιττό να ειπωθεί ότι η πλευρά αυτή – που βρίσκεται κυρίως μέσα στο Σύριζα – έχει πλήρως δικαιωθεί μετά τα τελευταία γεγονότα και την αποδοχή του τρίτου μνημονίου από την κυβέρνηση. Και η πλευρά αυτή με πρωτοβουλία της θέτει το θέμα σε δημόσια διαβούλευση.

Η δημόσια κατάθεση των προτάσεων για την έξοδο δεν θα γίνει όμως στον χρόνο που θα επιλέξουν τα ΜΜΕ και το λόμπι των ευρωμανών, που πλέον έχουν χάσει κάθε μέτρο στη δημόσια συζήτηση και από τη δαιμονοποίηση πέρασαν στην ασύστολη κατασυκοφάντηση κάθε αναφοράς και προσπάθειας συζήτησης για το εθνικό νόμισμα. Το θέμα της συντεταγμένης εξόδου από την καταστροφική και αποτυχημένη ΟΝΕ έχει πολύ μεγάλη σημασία για να γίνει έρμαιο πολιτικών και επικοινωνιακών παιχνιδιών και βορά των συστημικών ΜΜΕ. 

Αυτό όμως που μπορεί και πρέπει να γίνει, μέσα στον ορυμαγδό υπερβολής, της διαστρέβλωσης και του καθαρού ψεύδους των τελευταίων ημερών, είναι μια σοβαρή συζήτηση για το τι ακριβώς μπορεί και πρέπει να είναι ένα «Σχέδιο Εξόδου».


Τι είναι το Σχέδιο Εξόδου;

Είναι με έναν τρόπο κατανοητό να νομίζει κανείς ότι μπορεί να υπάρξει λεπτομερής σχεδιασμός του κάθε βήματος που απαιτείται για την έξοδο από την ΟΝΕ, με οικονομετρική αποτίμηση των επιπτώσεων και ίσως με ποσοτική μέτρηση του κόστους και του οφέλους. Δυστυχώς όμως τέτοιο πράγμα δεν υπάρχει και ούτε μπορεί να υπάρξει. Η Σχέδιο Εξόδου, όπως και κάθε οικονομικό σχέδιο για δύσκολα και σύνθετα ζητήματα, δε μπορεί να είναι σαν μια συνταγή μαγειρικής που θα δίνει τις ακριβείς αναλογίες των συστατικών και οδηγίες εκτέλεσης για σίγουρη επιτυχία.

Η έξοδος από την ΟΝΕ είναι μια βαθιά δυναμική διαδικασία που θα αλλάξει όλα τα δεδομένα της οικονομίας. Συνεπώς, το μόνο που μπορεί να γίνει εκ των προτέρων είναι να εξακριβωθεί η λογική αλληλουχία των βημάτων που απαιτούνται για να γίνει με επιτυχία η μετάβαση, ώστε να διαμορφωθεί το πλαίσιο της απαραίτητης οικονομικής πολιτικής. Αυτό ακριβώς είναι το δύσκολο αναλυτικό πρόβλημα της «εξόδου από την ΟΝΕ» και όχι η ποσοτική μέτρηση των πιθανών επιπτώσεων της εξόδου. Στο τελευταίο συνήθως επιδίδονται με ενθουσιασμό οι εντεταλμένοι των τραπεζών, οι μετρήσεις των οποίων κατά κανόνα δεν έχουν καμία αξία.

Το πρόβλημα της εξόδου τη Ελλάδας από τη ΟΝΕ δεν έχει βέβαια προηγούμενο. Ακόμη και όταν εγκαταλείφθηκε ο Κανόνας του Χρυσού στις αρχές του 20ου αιώνα, τα αποφασιστικά βήματα είχαν γίνει από τις μεγάλες οικονομίες της εποχής. Υπάρχει όμως νομισματική και μακροοικονομική εμπειρία δεκαετιών, η οποία λέει ξεκάθαρα ότι μεγάλα νομισματικά γεγονότα, όπως η έξοδος από την ΟΝΕ, οδηγούν σε σύντομη κρίση που την ακολουθεί ταχεία ανάκαμψη. Το βάθος της κρίσης εξαρτάται από το βαθμό και το είδος της προετοιμασίας της χώρας πριν από την αλλαγή.

Είναι ενδιαφέρον ότι ακόμη και οι μελέτες που κατά καιρούς κάνουν οι τράπεζες και άλλοι διαπρύσιοι φίλοι του ευρώ, συγκλίνουν στο σημείο αυτό: τα βραχυπρόθεσμα αποτελέσματα της εξόδου θα είναι δύσκολα, αλλά μεσομακροπρόθεσμα η έξοδος είναι ο προτιμότερος τρόπος για να βγει η χώρα μας από την παγίδα στην οποία βρίσκεται. Περιττό να ειπωθεί ότι η βραχυπρόθεσμη δυσκολία δεν δικαιολογεί επ’ ουδενί την αναβολή λήψης της απόφασης της εξόδου που θα έχει θετικά μεσομακροπρόθεσμα αποτελέσματα.

Η λύση του προβλήματος της εξόδου, ο πυρήνας του πολυσυζητημένου «Σχεδίου Εξόδου», είναι η λογική σύζευξη και στοιχειοθέτηση των απαραίτητων βημάτων ώστε η έξοδος να είναι συντεταγμένη και με σχετική ασφάλεια. Γίνεται έτσι προφανές, ότι το Σχέδιο αυτό θα περιλαμβάνει πολιτικές αποφάσεις και κινήσεις – θα είναι μια βαθύτατα πολιτική διαδικασία και όχι απλώς ένα τεχνικό οικονομικό κείμενο.

Από τη στιγμή που το πρόβλημα της εξόδου ως πολιτική και τεχνική διαδικασία θα έχει λυθεί, αυτό που θα πρέπει να γίνει είναι η περαιτέρω επεξεργασία και η λεπτομερής εμβάθυνση των διαφόρων πλευρών του, ώστε να μετατραπεί σε εφαρμόσιμη κυβερνητική πολιτική. Για παράδειγμα, θα πρέπει να γίνει λεπτομερής ανάλυση των αλλαγών στις τράπεζες, της συναλλαγματικής ισοτιμίας, της φορολογίας, κλπ.

Τη στιγμή αυτή ο πυρήνας του Σχεδίου, ο πλοηγός της εξόδου, υπάρχει. Είναι αποτέλεσμα πολύμηνης συνεργασίας μου με τους διεθνούς εμβέλειας οικονομολόγους, Χάινερ Φλάσμπεκ και Ζακ Σαπίρ και με ομάδα άλλων οικονομολόγων κύρους που μας πλαισίωσαν. Αυτό που απομένει να γίνει είναι η λεπτομερής επεξεργασία των επιμέρους πλευρών του όπως αναφέρθηκε παραπάνω, πράγμα που απαιτεί πολιτική βούληση και ομάδες εργασίας. Αυτό είναι και το κύριο ζητούμενο για την κυβέρνηση Σύριζα τους επόμενους μήνες, καθώς το τρίτο μνημόνιο θα οδεύει προς την αποτυχία, κάτι που διεθνώς εκτιμάται ως η πλέον πιθανή εξέλιξη. 


Η έξοδος από την ΟΝΕ απαραίτητο βήμα για τη ριζική αλλαγή της χώρας

Πρέπει να τονιστεί ότι η έξοδος από την ΟΝΕ δεν αποτελεί από μόνη της λύση στα προβλήματα της Ελλάδας. Είναι ένα δύσκολο βήμα που επιβάλλεται στην Ελλάδα από την αδιαλλαξία των μελών της ΟΝΕ και την ιστορική αποτυχία της νομισματικής ένωσης. Αντιμέτωπη με το τρίτο μνημόνιο που θα είναι καταστροφικό και στην πράξη θα αποδειχθεί μη εφαρμόσιμο, η Ελλάδα έχει μόνο την επιλογή της εξόδου και της αλλαγής πορείας. Η έξοδος μπορεί να είναι το πρώτο βήμα για πολιτικές που μειώνουν την ανεργία, αυξάνουν το εισόδημα και βάζουν τη χώρα σε δρόμο ανάπτυξης με κοινωνική δικαιοσύνη.

Η έξοδος από την ΟΝΕ είναι οπωσδήποτε ένας δρόμος που εμπεριέχει μετωπική σύγκρουση με ισχυρότατα εγχώρια και ξένα συμφέροντα, αλλά αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο προσφέρει στην Ελλάδα μια μοναδική ευκαιρία να αλλάξει τη κοινωνική της δομή προς όφελος των λαϊκών στρωμάτων. Εάν η διαχείριση της εξόδου γίνει με τρόπο επιτυχή και εξασφαλίζοντας τη στήριξη μιας ισχυρής πλειοψηφίας, μπορεί να αποτελέσει μια ιστορική ευκαιρία για να μπει η Ελλάδα σε διαφορετική τροχιά εθνικής ανεξαρτησίας στις διεθνείς της σχέσεις.

Η δύσκολη αρχική περίοδος της εξόδου μπορεί να γίνει σημαντικά ευκολότερη, αν υπάρξει δημόσια αποφασιστικότητα και θέληση. Ο ελληνικός λαός πλέον συνειδητοποιεί ότι η προοπτική της παραμονής στην ΟΝΕ και της εφαρμογής του νέου μνημονίου θα φέρει τη μακροπρόθεσμη αποδυνάμωση της χώρας, με αύξηση των ανισοτήτων και των κοινωνικών εντάσεων, ενώ παράλληλα θα διατηρηθεί η τεράστια πίεση του χρέους, μετατρέποντας την Ελλάδα σε ασήμαντο παρία στη διεθνή σκηνή. Αν υπάρξει καθαρή και έντιμη πληροφόρηση, ο ελληνικός λαός έχει δείξει ότι μπορεί και θέλει να στηρίξει την προσπάθεια εξόδου.

Η ανάκαμψη που θα ακολουθήσει θα είναι η βάση για τη μεσοπρόθεσμη ανασυγκρότηση της χώρας. Η Ελλάδα θα πρέπει οπωσδήποτε να προχωρήσει σε βαθιά μεταρρύθμιση του εκπαιδευτικού και δικαστικού συστήματος, καθώς και σε αλλαγή των κανόνων της αγοράς και της λειτουργίας του κράτους. Πάνω απ’ όλα, η Ελλάδα χρειάζεται συστηματική αλλαγή του πλαισίου των επενδύσεων. Η μακρά ιστορική εμπειρία δείχνει ότι μια επίμονη επενδυτική προσπάθεια από πλευράς κάποιας χώρας βασίζεται πάντα στις εγχώριες δυνάμεις και δεν καθορίζεται από τις ξένες επενδύσεις. Τα επενδυτικά κεφάλαια που έρχονται από το εξωτερικό μπορούν να παίξουν στην καλύτερη περίπτωση έναν συμπληρωματικό ρόλο.

Για να υλοποιηθεί η μεσοπρόθεσμη επενδυτική τόνωση που χρειάζεται η Ελλάδα, θα πρέπει άμεσα να ισχυροποιηθεί το πρόγραμμα των δημοσίων επενδύσεων. Θα πρέπει επίσης να αναδιαρθρωθούν οι αποτυχημένες ιδιωτικές τράπεζες, υπό δημόσιο έλεγχο με νέα αντίληψη διοίκηση, με στόχο τη στήριξη της παραγωγικής ανασυγκρότησης της χώρας. Η αναζωογόνηση των δημοσίων επενδύσεων και η αναδιάρθρωση του τραπεζικού συστήματος σε δημόσια βάση θα μπορούσαν να δημιουργήσουν τις προϋποθέσεις για μια σταθερή ανάκαμψη των ιδιωτικών επενδύσεων. Η Ελλάδα θα μπορούσε τότε να αποκτήσει μία νέα σχέση ανάμεσα στο δημόσιο και τον ιδιωτικό τομέα.

Η έξοδος από την ΟΝΕ τελικά, είναι ένα βήμα στο δρόμο της κοινωνικής και οικονομικής μεταμόρφωσης της χώρας, αλλά είναι ένα ζωτικό και αναγκαίο βήμα. Μετά το τελευταίο μνημόνιο η Ελλάδα απλώς δεν έχει άλλες επιλογές, πράγμα που σταδιακά συνειδητοποιούν ολοένα και περισσότεροι οικονομολόγοι διεθνώς. Αν οι πολιτικές δυνάμεις που στηρίζουν αυτό το πρόγραμμα δράσουν αποφασιστικά, θα υπάρξει η λαϊκή στήριξη που είναι απαραίτητη για την επιτυχία. Οι επόμενες εβδομάδες και μήνες θα είναι κρίσιμοι.

Bίντεο

 
Copyright © ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ
Powered by Blogger