Τα κοράκια αποφάσισαν: Η Γάζα πρέπει να πεθάνει

(Αρθρο από την εφημερίδα ΚΟΝΤΡΑ)
Ζητούμενο η διεθνής αλληλεγγύη

«Δεν θα επιτρέψουμε να φτάσει η Γάζα στην ανθρωπιστική κρίση, απλά θα φροντίσουμε να μη ζει ο πληθυσμός της άνετα...»
Εχούντ Ολμέρτ
Πρωθυπουργός Ισραήλ
Λωρίδα της Γάζας, έτος 2008. Ενα κομμάτι γης τέσσερις φορές πιο πυκνοκατοικημένο από την Αττική, αποτελεί πλέον τη μεγαλύτερη φυλακή του κόσμου. Οχι μόνο φυλακή αλλά και απομόνωση, αν σκεφτούμε ότι οι 1.5 εκατομμύριο κάτοικοί της (το 60% των οποίων είναι νέοι κάτω των 18) βρίσκονται από το περασμένο Σάββατο υπό ολοκληρωτικό αποκλεισμό.
Αυτό αποφάσισαν τα κοράκια του Τελ Αβίβ και της Ουάσιγκτον, αυτό και έγινε. Ετσι, από την «άνετη διαβίωση» της ανεργίας του 60% και της φτώχειας του 80%, η Λωρίδα της Γαζας πέρασε σε άλλες σφαίρες. Βρίσκεται αντιμέτωπη με το φάσμα της πείνας, των ασθενειών και του σκότους.
Από το περασμένο Σάββατο περισσότερος από το μισό πληθυσμό της Λωρίδας της Γάζας ζει χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα, το 40% δεν έχει πλέον τρεχούμενο νερό και αποχέτευση, τα καύσιμα παραδίδονται από τους Σιωνιστές με το σταγονόμετρο (τη Δευτέρα προμήθευσαν πετρέλαιο μόνο για τη διήμερη λειτουργία του μοναδικού σταθμού ηλεκτρικής ενέργειας της περιοχής, που σταμάτησε να λειτουργεί την περασμένη Κυριακή) και η Υπηρεσία Αρωγής Προσφύγων του ΟΗΕ κρούει τον κώδωνα του κινδύνου, δηλώνοντας ότι αδυνατεί να παράσχει τρόφιμα σε 860.000 κατοίκους.
«Ο κόσμος ψάχνει να βρει ψωμί, αλλά κανένας δεν ψήνει επειδή δεν υπάρχει καθόλου ηλεκτρισμός. Η επικοινωνία με τον έξω κόσμο είναι ανύπαρκτη, αφού και τα κινητά τηλέφωνα και τα λάπτοπ στερούνται ηλεκτρικής ενέργειας. Δεν υπάρχει νερό, γιατί οι αντλίες χρειάζονται ηλεκτρισμό. Τα πλυντήρια, οι κουζίνες, οι φούρνοι είναι άχρηστα. Ο κόσμος δε μπορεί να πάει στη δουλειά του, γιατί δεν υπάρχουν καύσιμα για τα αυτοκίνητα και τα λεωφορεία. Τα νοσοκομεία, με τις γεννήτριες να μένουν από καύσιμα, σταμάτησαν όλες τις χειρουργικές επεμβάσεις. Τα μωρά στις θερμοκοιτίδες θα πεθάνουν όσο εξαντλείται το ρεύμα. Οι ασθματικοί θα υποφέρουν χωρίς τα μηχανήματα και οι καρδιοπαθείς χωρίς βηματοδότες. Οι κλινικές και τα εργαστήρια θα χάσουν τα τεστ και τα εμβόλιά τους. Σύντομα, όλη η επικοινωνία με τον έξω κόσμο θα σταματήσει. Τι θα κάνουμε γι’ αυτό το θέμα;»
Η παραπάνω περιγραφή από το πρακτορείο Electronic Intifada δεν αποτελεί πολλές φορές ούτε καν την τελευταία είδηση στα πολυάσχολα με το θέμα του κομιστή του «ροζ DVD» ελληνικά τηλεοπτικά κανάλια. Κι όταν όμως αποτελεί «είδηση», αυτή περνάει από τον παραμορφωτικό φακό της κυρίαρχης παραπληροφόρησης. Εξισώνοντας θύτες και θύματα.
Πάει καιρός από τότε που η «Διεθνής Κοινότητα» αποφάσισε να διαγράψει τη Λωρίδα της Γάζας από το χάρτη. Γιατί εκεί επικρατεί η «τρομοκρατική» Χαμάς που ο παλαιστινιακός λαός έκανε το «ανοσιούργημα» να την ψηφίσει πριν από δύο χρόνια. Στις πιο δημοκρατικές εκλογές που έγιναν ποτέ, θα συμπληρώσουμε (αυτό το παραδέχτηκε και ο πρώην πρόεδρος των ΗΠΑ Τζίμι Κάρτερ, που ήταν παρατηρητής), αλλά στην εποχή μας αυτό δεν έχει καμία σημασία. Η «δημοκρατία» είναι καλή, αρκεί να μη μπαίνει εμπόδιο στα συμφέροντα της ιμπεριαλιστικής παντοκρατορίας.
Αντίθετα, στη Δυτική Οχθη, η κυβέρνηση, που αναγνωρίστηκε απ’ όλα τα «δημοκρατικά» κράτη, δεν έχει ψηφιστεί από κανέναν. Είναι μια κυβέρνηση «έκτακτης ανάγκης», που στήθηκε πριν από εφτά μήνες από τον παλαιστίνιο πρόεδρο Μαχμούντ Αμπάς, μετά από βάναυση παραβίαση του παλαιστινιακού συντάγματος. Κι αυτό, με το αιτιολογικό του «εμφύλιου πολέμου» που ο ίδιος – καθ’ υπόδειξη των Αμερικάνων και των Σιωνιστών – ξεκίνησε, αρνούμενος να συμφωνήσει σε μια κυβέρνηση «εθνικής ενότητας» όπως για μήνες τον καλούσε η «τρομοκρατική» Χαμάς. Δεν συμφώνησε να κυβερνήσει μαζί με τη Χαμάς, γιατί η τελευταία δεν αποδεχόταν τους τρεις όρους που έβαζε το λεγόμενο Κουαρτέτο (ΗΠΑ, Ρωσία, ΕΕ, ΟΗΕ): 1. Αναγνώριση του κράτους του Ισραήλ, 2. Αναγνώριση όλων των προηγούμενων συμφωνιών που συνήφθησαν μαζί του και 3. Αποκήρυξη της βίας. Ζητούσαν από τη Χαμάς να αναγνωρίσει επίσημα το Ισραήλ και να αποκηρύξει τη βία, όταν το τελευταίο δεν αναγνώρισε κανένα δικαίωμα των Παλαιστίνιων (επιστροφή προσφύγων, κτλ), δεν δεσμεύτηκε ούτε καν να γκρεμίσει το τείχος του αίσχους που χτίζει στη Δυτική Οχθη, ούτε να διαλύσει όλους τους ισραηλινούς εποικισμούς, ενώ συνέχιζε κανονικά τις στοχευμένες δολοφονίες και τις μαζικές συλλήψεις (στοιβάζοντας στις ισραηλινές φυλακές κοντά στους 10.000 Παλαιστίνιους).
Οι Σιωνιστές και τα παπαγαλάκια τους βέβαια ισχυρίζονται ότι δεν είναι έτσι τα πράγματα. Επικαλούνται τις ρίψεις ρουκετών εναντίον των εποικισμών τους για να δικαιολογήσουν τη συλλογική τιμωρία του λαού της Γάζας. Εχουν το θράσος να προβάλλονται σαν υπερασπιστές της «νομιμότητας», όταν όλοι γνωρίζουν ότι οι εποικισμοί έχουν κριθεί παράνομοι ακόμα και από τον ΟΗΕ. Αλλα και να μην ήταν έτσι, ποιος μπορεί να κατηγορήσει τους παλαιστίνιους μαχητές επειδή εκτοξεύουν ρουκέτες, όταν οι Σιωνιστές μπουκάρουν σε πόλεις και χωριά, σκοτώνουν και συλλαμβάνουν συλλήβδην (σύμφωνα με έρευνα της ισραηλινής «Χααρέτζ», οι μισοί που δολοφονήθηκαν από τον ισραηλινό στρατό τα τελευταία δύο χρόνια στη Λωρίδα της Γάζας ήταν άμαχοι), αρνούνται στους παλαιστίνιους πρόσφυγες το δικαίωμα να γυρίσουν στις εστίες τους, για να μη μιλήσουμε για την καθημερινή εκμετάλλευση των παλαιστίνιων εργατών στα ισραηλινά κάτεργα και την ταπείνωσή τους στα μπλόκα του στρατού κατοχής;
Τη στιγμή που η Γάζα αργοπεθαίνει – άσχετα με το πόσο θα κρατήσει ο ολοκληρωτικός αποκλεισμός – το ζητούμενο για όλους τους λαούς του κόσμου είναι η ενεργή συμπαράσταση και αλληλεγγύη. Δεν είναι δυνατόν «να νίπτουμε τας χείρας μας» μπροστά σε μια νέα γενοκτονία. Αν για τους ισχυρούς του πλανήτη («αριστερούς» και δεξιούς, «φιλελεύθερους» και μοναρχικούς, «κοσμοπολίτες» και εθνικιστές) το κράτος του Ισραήλ είναι σύμμαχός τους (και το δείχνουν με κάθε ευκαιρία), οι λαοί θα πρέπει να δείξουν με τη στάση τους ποιος είναι ο δικός τους σύμμαχος και να παλέψουν στο πλευρό του. Διαφορετικά, θα φέρουν το στίγμα της συνενοχής σε ένα έγκλημα που έχει και διάρκεια και ονοματεπώνυμο. Κανείς δε μπορεί να το παίζει ανυποψίαστος, όταν δίπλα του συντελείται μια γενοκτονία ενάντια σε ένα αγωνιζόμενο λαό που ξέρει να αντιστέκεται και που εδώ και χρόνια, με τη θυσία των παιδιών του, κρατά άσβεστο το φάρο της αντίστασης στη βαρβαρότητα.

Καραμπινάτα σκάνδαλα

Κι ενώ η μπόχα κοντεύει να μας πνίξει με όσα ακούμε και διαβάζουμε για τις κόντρες των δημοσιορουφιάνων το κράτος συνεχίζει την αποστολή του και δεν κουνιέται φύλλο. Πάλι αποθεματικά Ταμείων κατέληξαν σε τσέπες λαμογιών, η βουλή ψήφισε νομοσχέδιο που καταργεί σχεδόν εντελώς τον φόρο Μεγάλης Ακίνητης Περιουσίας, (θα χαριστούν δηλαδή στους κεφαλαιοκράτες αυτής της χώρας πολλά δις ευρώ ενώ παράλληλα η πλειονότητα των νοικοκυριών θα επιβαρυνθεί με το ενιαίο τέλος της ακίνητης περιουσίας).
Γ’ αυτά τα καραμπινάτα σκάνδαλα δεν μιλάει κανένας. Αυτοί που κατέχουν της πολλή μεγάλες περιουσίες σε κινητά και ακίνητα είναι η πραγματική εξουσία του τόπου και αυτή είναι στο απυρόβλητο απ’ τα δημοσιογραφικά παπαγαλάκια.
Κι ο λαός; Αυτόν τον έχουν βάλει στο λούκι να ασχολείτε με το ποιος λέει την αλήθεια, ο Καμπουράκης ή ο Χίου, με το που βρήκε τα 5 εκατ ευρώ ο Θέμος και με το πώς απέκτησε την βίλα του στην Εκάλη ο Τριανταφυλλόπουλος.
Το μόνο καλό της υπόθεσης είναι ότι τώρα ποια δεν μπορεί να μένει σε κανέναν αυταπάτη για το ποιον αυτών που επαγγέλθηκαν ότι «σεμνά και ταπεινά» θα διαχειριζόταν το μέλλον του λαού αυτής της χώρας.
Εγινε και κάτι άλλο. Αποδείχτηκε ολοφάνερα ποιοι είναι αυτοί που έχουν αναλάβει την ενημέρωση –υποτίθεται- του Ελληνικού λαού. Γιατί όπως και να το κάνεις δεν υπήρχε περίπτωση διαφορετικά να διαβάσεις κείμενα του Αναστασιάδη να καρφώνουν στην ψύχρα τον εκδότη του «Παρόν», Μάκη Κουρή γράφοντας:
Μήπως μπορεί να μας απαντήσει σε δύο απλά ερωτήματα πριν απαντήσουμε εμείς;
1. Πώς «άνοιξε» την κυπατζίδικη φυλλαδίτσα του, ποιοε έβαλε τα 270 εκατ. Δραχ. τότε;
2. Τι δουλειές έχει σήμερα μέσω του τυπογραφείου του με τον δημόσο τομέα;».
Ουτε θα ακούγαμε τον Ζούγλα να χαρακτηρίζει τον πρώην συνέταιρο του «αλητήριο» «διαπλεκόμενο» κλπ, ούτε θα διαβάζαμε στην «Ελευθεροτυπία» όλα όσα γράφηκαν σε βάρος του Τριανταφυλλόπουλου.
Πλέον, παίζεται ένα πόκερ για δυνατούς παίχτες. Γιατί το σκάνδαλο έχει πάρει όχι μόνο πολιτικές αλλά και επιχειρηματικές διαστάσεις. Και γίνεται με μεθόδους καθαρά μαφιόζικες. Κρυφές συναλλαγές, αγοραπωλησίες, ομερτά, συμμαχίες που σπάνε και νέες που δημιουργούνται, σακούλες με «πακέτα» χαρτονομισμάτων, ένας τρελός χορός εκατομμυρίων λες κι είναι μαρουλόφυλλα, εκβιασμοί και κόντρα εκβιασμοί. Ενας κόσμος σάπιος, ανήθικος, αδίστακτος αποκαλύπτεται μπροστά στα μάτια μας. Ο κόσμος των επιχειρήσεων, της αστικής πολιτικής, των ΜΜΕ.
Ο κόσμος του καπιταλισμού. Και αυτός ο κόσμος δεν εκσυγχρονίζετε. Μόνο ανατρέπετε.

Δικαστές

Σε ένα σύστημα που βασιλεύει η διαφθορά, και οι λαμογιές σε ένα σύστημα που στο μόνο που πιστεύει είναι το κέρδος θα πρέπει να είναι κάποιος ηλίθιος για να δέχεται ότι αυτοί που έχουν κάθε μορφή εξουσίας δεν λαδώνονται. Φυσικά τα παπαγαλάκια του συστήματος έχουν έτοιμη την απάντηση: «Αν έχετε αποδείξεις να τις πάτε στην δικαιοσύνη». Μάλιστα. Μήπως υπάρχουν, όμως, από τον πολιτικό που τα τσεπώνει όχι μόνο από επιχειρηματίες αλλά και από φουκαράδες για ένα διορισμό; Μήπως υπάρχουν για τον ασφαλίτη που εισπράττει νταβατζιλίκι από πορνεία, κωλόμπαρα και άλλα ευαγή ιδρύματα. Μήπως υπάρχουν για τον εφοριακό που κατεβάζει στο μισό το πρόστιμο και παίρνει τη μίζα του για την εξυπηρέτηση; Αυτές οι «μπίζνες» γίνονται χωρίς «παρασταστικά», μην τρελαθούμε κι όλας. Μόνο αν είναι κανένας απ’ τους λαδιάρηδες ατζαμής μπορεί να την πληρώσει για ναχουν να λένε ότι το σύστημα δουλεύει. Για να κρατάν και τα προσχήματα ότι έχουμε δικαιοσύνη που προστατεύει την –αστική έστω- νομιμότητα. Παραμύθια. Αρκεί να σκεφτούμε τι έγινε με την ιστορία του Χρηματιστηρίου, το πόρισμα Ζορμπά, τις υποκλοπές, τις απαγωγές Πακιστανών…
Η Δικαιοσύνη είναι κομμάτι του μηχανισμού καταστολής του αστικού κράτους. Εκλεκτό κομμάτι, όμως, που η ιδεολογία του συστήματος το εμφανίζει ως κάτι το διαφορετικό από τους μπάτσους. Αυταπάτες όμως δεν πρέπει να έχουμε. Αλλωστε η δικαστική κάστα έχει ιστορία στην χώρα μας. Εχει διαπρέψει στο παρελθόν, στις πιο μαύρες περιόδους της νεοελληνικής ιστορίας. Στελέχωσε τα έκτακτα στρατοδικεία του εμφύλιου και του μετεμφυλιακού μοναρχοφασισμού, υπηρέτησε χωρίς κανένα πρόβλημα τη χούντα και ήταν το μόνο κομμάτι του κρατικού μηχανισμού που δεν υπέστη αυτή την κουτσουρεμένη και υποκριτική «αποχουντοποίηση.
Δεν τσιμπάμε λοιπόν στο παραμύθι της «ανεξάρτητης δικαιοσύνης» που τώρα κάποιοι πάνε να μας πείσουν ότι θα είναι αυτή που θα διώξει την μπόχα που ξεχύλησε με αφορμή την Ζαχοπουλιάδα.

Κίτρινη Ζούγκλα

Στάκα τώρα γιατί το άχυρο που πάνε να μας ταΐσουν έχει και τσουκνίδες και δεν κατεβαίνει αμάσητο. Εντάξει μωρέ. Μπορεί ο Τέρενς Κουίκ να μπογιατίζει τον Τριανταφυλόπουλο με πινελιές «πρότυπο μαχητικής δημοσιογραφίας», ο Γιάννης Ντάσκας να τον χαρακτηρίζει «ασυμβίβαστο και αδέκαστο ρεπόρτερ» και στον ίδιο χαβά να βιολίζουν ένα σωρό απ’ το φύραμα του, αλλά τα πράγματα δεν είναι έτσι. Επειδή από καραμπόλα τυχαίνει να ξέρω τον νταλγκά που βαράει ο τύπος, θα ασχοληθώ λίγο μαζί του. Δεν με απασχολεί ούτε τι εκτίμηση έχει σ’ αυτούς που φέρνει στην εκπομπή του ούτε πώς αντιμετωπίζει τις κοπελιές που αναζητούν δουλειά στην δημοσιογραφική του ομάδα. Θέμα του και ζούγκλα του. Αλλά όχι να μας το παίζει κι όλας ότι δεν σηκώνει μύγα στο δημοσιογραφικό του μικρόφωνο. Είναι πλήρως εξαρτημένος κάθε φορά απ’ τους εργοδότες του και προκαλεί την απόλυση του μόνο όταν έχει εξασφαλίσει καλύτερη προσφορά από άλλο αφεντικό. Και για να μην μείνει καμιά αμφιβολία να τι έγραφε η προηγούμενη σύμβαση του είχε με το Alter “Από τη σύμβαση αυτή προκύπτει ότι δεν υπάρχει σχέση εξαρτημένης εργασίας μεταξύ του Ε. Τριανταφυλλόπουλου και του τηλεοπτικού σταθμού. (...) Πέραν τούτου όμως τίποτα δεν μεταδίδεται χωρίς την έγκριση του τηλεοπτικού σταθμού. Η ροή του προγράμματος παρακολουθείται από υπαλλήλους του σταθμού και υπάρχει η δυνατότητα διακοπής αυτής από αρμόδιο υπάλληλο, αν παραστεί ανάγκη προς τούτο”.
Ο Τριανταφυλλόουλος ήταν η αιτία να θυμηθώ τι έγραφε πριν αρκετά χρόνια ο Γ. Βότσης στην «Ελευθεροτυπία» τότε που ήθελε να παρουσιάζετε σαν αντιεξουσιαστής: «Στον μπαξέ της δημοσιογραφίας υπάρχουν (κι όχι πάντοτε ευδιάκριτα) τα... εύοσμα άνθη: Προκλητικά νεόπλουτοι αυλητρίδες πάσης εξουσίας, “βαποράκια” της κατευθυνόμενης πληροφόρησης, “παπαγαλάκια” των κερδοσκόπων, τρωκτικά των μυστικών κονδυλίων, αργόμισθοι πολυθεσίτες, χυδαίοι εκβιαστές, ψυχογιοί των αφεντικών, θεραπαινίδες της πλουτοκρατίας, πράκτορες και χαφιέδες...»

Αυτοί κι Εμείς (Από την εφημερίδα ΚΟΝΤΡΑ)

Κάνουν λάθος οι καλοπροαίρετοι (γιατί υπάρχουν και άλλοι, που παίζουν στημένο παιχνίδι) που διαμαρτύρονται και καταγγέλλουν, ότι η Ζαχοπουλειάδα «κουκουλώνει» τα σημαντικά προβλήματα που ταλανίζουν τους εργαζόμενους. H Zαχοπουλειάδα, ένα μεγάλο σκάνδαλο, ξεβρακώνει την αστική πολιτική. Αποκαλύπτει τη σήψη του συστήματος, καθώς αποδεικνύεται κάθε μέρα και πιο καθαρά πως οι ίδιοι οι διαχειριστές της πολιτικής εξουσίας και μάλιστα διαχειριστές που αυτοπροβλήθηκαν ως πρότυπα ήθους και φορείς πάταξης της διαφθοράς, λειτουργούν με μεθόδους μαφίας, κλείνοντας συμφωνίες με κυκλώματα εκβιαστών και συμμετέχοντας σ’ ένα παιχνίδι εξουσίας με οικονομικά και εκδοτικά συμφέροντα.
Αυτοί οι άνθρωποι, λοιπόν, οι απόλυτα διεφθαρμένοι, οι ψεύτες και αναξιόπιστοι, τα παράσιτα, έχουν το θράσος να επιτίθενται σε όλα τα μέτωπα ενάντια στους εργαζόμενους. Στους παραγωγούς του κοινωνικού πλούτου, που δεν παίζουν σε βρόμικα ταμπλό, αλλά πληρώνουν τις βρομιές της εξουσιαστικής κλίκας. Ετοιμάζονται να επιτεθούν ακόμα και σ’ αυτό που αποτελεί το πιο ιερό δικαίωμα κάθε εργαζόμενου, την κοινωνική ασφάλιση.
Δεν τους αναγνωρίζουμε αυτό το δικαίωμα. Ειδικά στη σημερινή συγκυρία. Δεν θα δεχτούμε οι διεφθαρμένοι, οι κλέφτες, οι ψεύτες, τα λαμόγια της εξουσίας να προβληθούν ως κήνσορες των εργατικών «προνομίων», ως υπερασπιστές «του μέλλοντος της νέας γενιάς», ως «χρηστοί διαχειριστές», ως «κοινωνικοί αναμορφωτές».
Οι εργαζόμενοι έχουν μπροστά τους δυο ανοιχτά μέτωπα. Το ένα είναι το μέτωπο της κοινωνικής ασφάλισης, όπου μεγάλο ζητούμενο εξακολουθεί να αποτελεί η διεκδίκηση ταξικών ασφαλιστικών αιτημάτων, ο απεγκλωβισμός από μια αδιέξοδη και ηττοπαθή μάχη οπισθοφυλακών, που εδώ και 18 χρόνια σωρεύει τη μια ήττα πάνω στην άλλη. Το άλλο είναι το μέτωπο των μισθών. Η ακρίβεια καλπάζει. Η ανεργία θερίζει. Οι οικονομικές προοπτικές διαγράφονται χειρότερες, καθώς ο παγκόσμιος καπιταλισμός μπαίνει σε κρίση. Οι άνθρωποι που ζουν από το μισθό τους, οι άνθρωποι που δεν είναι παράσιτα, οι εργαζόμενοι, δεν έχουν άλλη επιλογή από το να επιδιώξουν μια καλύτερη τιμή για την εργατική τους δύναμη.
Ομως, τούτες τις μέρες που η μπόχα από τη σαπίλα του συστήματος κατακλύζει τα πάντα, θα πρέπει να σκεφτούμε ξανά, πως μέσα σ’ αυτό το σύστημα δεν υπάρχει κανένα μέλλον για μας και τα παιδιά μας. Θα πρέπει να σκεφτούμε πως η λύση δε βρίσκεται στην αλλαγή διαχειριστών, που κάθε φορά αποδεικνύονται ίδιοι με τους προηγούμενους, αλλά η εξαφάνιση του συστήματος που, όπως δε μπορεί να ζήσει χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, έτσι δε μπορεί να ζήσει χωρίς διαφθορά. Γι’ αυτό και παράγει σκάνδαλα συνεχώς και αδιαλείπτως.
Τα γεγονότα των ημερών πρέπει να γίνουν καύσιμη ύλη (και) για την αναθέρμανση του οράματος της κατάργησης της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο, της στρατηγικής της επαναστατικής ανατροπής του καπιταλισμού

Εδώ ο κόσμος καίγεται και το αιδίον ασχολείται με κομμωτήρια

Εδώ ο κόσμος καίγεται και το αιδίον ασχολείται με κομμωτήρια. Τούτη η έκφραση μου ήρθε στην γκλάβα κάνοντας περατζάδα απ’ τα τηλεοπτικά δελτία ειδήσεων.
Εμαθα ότι και σήμερα ο πρωθυπουργός είναι «προβληματισμός», «ανήσυχος» «αποφασισμένος», παρακολούθησα το επεισόδιο Ζαχοπουλιάδας με φόντο την κόντρα Μάκη-Θέμου, και έπεσε αυλαία για το πώς πάει το σαράκι που μαραζώνει τον Χριστόδουλο. Αφού νομίζουν οι δημοσιοκάφροι και τα’ αφεντικά τους ότι αυτά είναι τα θέματα που απασχολούν τον ελληνικό λαό, μπορώ να κάνω τίποτα; Αυτοί έχουν το νταούλι και το βαράν στον χαβά που θέλουν. Το μόνο που παίρνει εμένα είναι να μην χορέψω τον σκοπό του και να μιλήσω για το διαχρονικό και επιβεβαιωμένο σύνθημα «Αλήτες-Ρουφιάνοι-Δημοσιογράφοι».
Το ότι τα παντελωνιάζουν από όσες μπάντες μπορούν είναι γνωστό. Και μιλάμε για χοντρά μπακίρια. Η χοντρή κονόμα τους δεν είναι οι αργομισθίες που τσεπώνουν οι περισσότεροι/σες εμφανιζόμενοι σαν εκπρόσωποι τύπου υπουργείων και οργανισμών. Ούτε ότι παριστάνουν τους καθηγητές, (μέχρι η Παναγιωταρέα δηλώνει καθηγήτρια σε πανεπιστήμιο στο τμήμα δημοσιογραφίας & ΜΜΕ), σε ιδιωτικές σχολές. Θα προσπεράσω, επίσης τα μυστικά κονδύλια που τσεπώνουν αφού δεν μπορώ να μιλήσω συγκεκριμένα και θα σταθώ σε μια άλλη δραστηριότητα τους που είναι μεγάλο μπακιροκοφτήριο.
Τα περισσότερα «τηλεοπτικά αστέρια» κάνουν την δικές τους εταιρίες που σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις είναι χρυσορυχεία. Με τι αντικείμενο νταλαβερίζονται; Εδώ έχει απ’ όλα τα φρούτα ο μπαχτσές. Ανάλογα με την ειδικότητα του κάθε δημοσιοκάφρου. Η Αννα Δρούζα, ας πούμε, έφτιαξε την εταιρία «Anna Inn». Ένα μαγαζί που αυτοπροβάλλεται σαν «κέντρο ψυχικής και σωματικής υποστήριξης». Αν χάνει λάδια ο εγκέφαλος σου, πας στην Δρούζα και σε φέρνει στα ίσια σου. Τώρα θα μου πείτε ότι είναι πιο πιθανόν η φραπελιά να γιατρέψει τον καρκίνο παρά να γίνει αυτό, αλλά τέσπα.
Πάμε παρακάτω, σε πιο χαρακτηριστικές περιπτώσεις. Την Ιωάννα Μάνδρου την γνωρίζετε. Αυτή που έκανε στην αγιογραφία του Διώτη στο περιοδικό του «Βήματος, και έγραφε κάτι εμετικά κείμενα τότε που είχαν συλληφθεί τα φερόμενα σαν μέλη της 17 Νοέμβρη. Η κυρία λοιπόν αυτή, μαζί με τον άντρα της έχουν φτιάξει την εταιρία «Fucatio - Επικοινωνία - Δημόσιες Σχέσεις» και όποιος της τα ακουμπήσει μπορεί, σύμφωνα με το καταστατικό της εταιρίας, να έχει "ανάπτυξη σχέσεων με εκπροσώπους ΜΜΕ και δημοσιογράφους", όπως και "προβολή θεμάτων στον Τύπο και τη Ραδιοτηλεόραση". Στην ψύχρα το λέει η τύπισσα. Πλήρωσε και εγώ αναλαμβάνω, με τα κονέ που έχω να παρουσιάσω το θέμα που σε ενδιαφέρει στην διαστάσεις που σε συμφέρουν.
Εδώ να συμπληρώσω και κάτι άλλο. Επειδή κόρακας κοράκου μάτι δεν βγάζει κανένας δημοσιογράφος δεν αναφέρθηκες ποτέ στις συγκεκριμένες δραστηριότητες των ομόσταυλων τους. Με την Μάνδρου έγινε μια εξαίρεση, Δεν ξέρω τον λόγο, πιθανόν γιατί είναι φαταούλα. (Η συγκεκριμένη παρουσιάζετε σαν «σύμβουλος επικοινωνίας του ΟΤΕ, και σαν «σύμβουλος τύπου» της ΕΥΔΑΠ). Εγραψε, λοιπόν, ο Λιάτσος στην εφημερίδα του «Παρασκευή και 13» ένα καυστικό σχόλιο για την Γιαννούλα. Το αποτέλεσμα; Αυτή του έκανε αγωγή και του ζητάει 600.000 ευρώ επικαλούμενη ότι το σύνταγμα και το καταστατικό της ΕΣΗΕΑ δεν της απαγορεύουν να έχει παράλληλα όλες αυτές τις δραστηριότητες.
Ένα άλλο «τηλεοπτικό αστέρι» που έχει την δική του εταιρία είναι ο Νίκος Ευαγγελάτος. MWG Politics ονομάζετε. Αυτή εμφανίζετε, να έχει αντικείμενο, εκτός των άλλων και σε «επικοινωνιακές δραστηριότητες στον χρηματιστηριακό τομέα» Με το δικό μου μυαλό αυτό μεταφράζετε ότι λέει «εδώ το καλό παπαγαλάκι του Χρηματιστήριου». Κάνω λάθος;
Υπάρχουν ακόμα πολλοί δημοσιοκάφροι που επιδίδονται σε παρόμοια σπορ. Δεν συνεχίζω όμως γιατί θα υπερβώ τον χώρο της στήλης και θα μουρμουρίζει ο αρχισυντάκτης. Θα καταλήξω με το πρόσωπο των ημερών. Το Θέμο Αναστασιάδη. Είναι ίσως η πιο αποκαλυπτική περίπτωση αφού ο μαυρότρυπας στο καταστατικό της εταιρίας του – «Αρθρον» λέγετε- μιλάει τόσο κυνικά για την δραστηριότητα της επιχείρησης του δεν αφήνει σε κανέναν αμφιβολίες για τους σκοπού της. Διαβάζουμε, λοιπόν εκεί ότι η «Αρθρον» «εμπορεύεται πληροφορίες». Γι αυτό κατηγορείτε σήμερα ο Θέμος. Οτι έκανε την δουλειά του. Και οι δουλειές ειδικά αυτές που έχουν σχέση με τον εμπόριο έχουν και τα ρίσκα τους.