Ο ελέγξας τον ελεγκτέο, ω ανέλεγκτοι

 Πηγή: Παντελής Μπουκάλας - Καθημερινή

 Από τον κουρέα του Μίδα και τα μαρτυριάρικα καλάμια ξέρουμε πόσο δύσκολο είναι να κρατήσει κανείς μυστικό. Όποιος λοιπόν δεσμεύεται από «σύμφωνο εχεμύθειας», οφείλει να μη λέει ούτε καν από μέσα του όσα γνωρίζει λόγω της επίσημης θέσης του, για να μην τύχει και τ’ ακούσει ο ίδιος του ο εαυτός, οπότε θα περιπέσει σε αμαρτία ασυγχώρητη.

Μπορεί να ανταποκριθεί σε ένα τέτοιο καθήκον; Βεβαιότατα. Αυτό τουλάχιστον δείχνει η στάση του εισαγγελέα του Αρείου Πάγου που απόρριψε να καταψύξει το σκάνδαλο των υποκλοπών. Σκάνδαλο ηθικό και πολιτικό, προσβηθέντων θεσμών, καταπατημένων δικαιωμάτων και εθνικών συμφερόντων εκτεθειμένων στην όρεξη ποικίλων ενδιαφερομένων όσων ενδέχεται να απέκτησαν τμήμα των νομοτύπως ή παρανόμως (δια του Predator) υποκλοπιμαίων.

Το 2022, λοιπόν, ο κ. Κωνσταντίνος Τζαβέλλας δήλωνε στην Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας της Βουλής ότι το «καθήκον εχεμύθειας» και το υπηρεσιακό απόρρητο του απαγορεύουν να εξηγήσει γιατί η ΕΥΠ διέπραξε τις διαβόητες «επισυνδέσεις» εις βάρος πολιτικών αρχηγών, υπουργών, στρατιωτικών, οικονομικών παραγόντων, δημοσιογράφων κ.ά., που μάλιστα συνέπεσαν με τις πρεντατορικές παρακολουθήσεις.

«Γνωρίζω αλλά δεν απαντώ», δήλωνε μονότονα ο εχέμυθος δικαστικός, επόπτης της ΕΥΠ τότε. Δεν επρόκειτο όμως για τη συμμετοχή του σε κάποιο γκάλοπ, αλλά για το χρέος της λογοδοσίας.

Εκείνο που γνώριζε «εκ των έσω» ήταν ότι έντεκα από τις δεκάδες εγκρίσεις επισύνδεσης (πάντα για «εθνικούς λόγους», που, σαν το σύμπαν, διαστέλλονται αενάα) έφεραν τη δική του υπογραφή, ανάμεσα τους και του νυν αντιπροέδρου της κυβέρνησης Κωστή Χατζηδάκη, σιωπηρώς δελφίνου. Αυτό όμως, λόγω του «σύμφωνου εχεμύθειας», δεν το είχε εκμυστηρευθεί ούτε στον εαυτό του.

Όταν λοιπόν κλήθηκε να αποφασίσει αν συντρέχουν λόγοι για απόψυξης του σκανδάλου, δεν θυμόταν την ενυπόγραφη εμπλοκή του. Ως εκ τούτου δεν διαπίστωσε κανένα κώλυμα ή ασυμβίβαστο, καμία παραβίαση της θεσμικής πρόνοιας που δεν επιτρέπει στον ελεγχόμενο να ελέγχει εαυτόν.

Έτσι, μ’ ένα αδύναμο σκεπτικό που δεν έπεισε το σύνολο σχεδόν του νομικού κόσμου (ας μη μνημονεύσουμε το κοινό περί δικαίου αίσθημα, είναι λαϊκισμός), έπεισε όμως τον κ. Βορίδη και άλλους λάτρεις της ανεξάρτητης Δικαιοσύνης, αποφάσισε πως όλα είναι καλώς καμωμένα. Και χάρηκε χαρά μεγάλη ο Ισραηλινός απόστρατος Ταλ Ντίλιαν, σαν να του χαρίσαν σύμφωνο εχεμύθειας. Για τον Μπομπ Ντίλαν δεν ξέρουμε. Δεν μένει πια εδώ.