Νεοτερα

Αλλο υψηλόβαθμος μπάτσος που υπεξαίρεσε μισό εκατομμύριο ευρώ και αλλο φτωχή καθαρίστρια που πλαστογράφησε πτυχίο δημοτικού.

Από ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ , Παρασκευή, 15 Φεβρουαρίου 2019 | 9:34 μ.μ.

Αλλη μια σελίδα στο "δελτίο εγκληματικότητας μπάτσων", προστέθηκε σήμερα με δράστη αυτή την φορά έναν αξιωματικό της αστυνομίας που υπηρετούσε στην Αστυνομική Διεύθυνση Αχαΐας.
Οπως μας ενημερώνει ιστοσελίδα της Πάτρας, το εν λόγο ένστολο "μπουμπούκι" διαχειριζόταν τα οικονομικά της υπηρεσίας του και σε έλεγχο που έγινε τον Ιούνη του 2013 αποκαλύφτηκε ότι είχε υπεξαίρεση περίπου 500.000 ευρώ.

Η είδηση πάντως όπως παρατίθεται, δημιουργεί πολλά ερωτηματικά, ενώ στην ιστοσελίδα της ελληνικής αστυνομίας δεν αναφέρεται καν η συγκεκριμένη είδηση. όπως συνηθίζεται σε ανάλογες περιπτώσεις.

Πάμε να δούμε το σχετικό δημοσίευμα και να κάνουμε κάποιες παρατηρήσεις:

  Πάτρα: Στη φυλακή Αξιωματικός της Αστυνομικής Διεύθυνσης Αχαΐας - Υπεξαίρεσε περίπου 500.000 ευρώ

Αυλαία έπεσε χθες μετά από έξι χρόνια,  στην πολύκροτη υπόθεση υπεξαίρεσης μεγάλου χρηματικού ποσού στην οικονομική υπηρεσία της Αστυνομικής Διεύθυνσης Αχαΐας, με πρωταγωνιστή αξιωματικό που υπηρετούσε στη συγκεκριμένη Διεύθυνση.

Ο 51χρονος σήμερα Αξιωματικός της ΕΛ.ΑΣ που αντιμετώπιζε την κατηγορία της κατάχρησης δημοσίου χρήματος κακουργηματικού χαρακτήρα, κρίθηκε προφυλακιστέος για την υπεξαίρεση περίπου 500.00 ευρώ

Η υπόθεση αποκαλύφθηκε το 2013, μετά από έρευνα του κλιμακίου Εσωτερικών Υποθέσεων.  Αρχικά ο 45χρονος τότε ένστολος, δεν είχε καταφέρει να δικαιολογήσει τους λόγους που τον οδήγησαν στο να "βάλει" χέρι στο ταμείο και αμέσως τέθηκε σε διαθεσιμότητα. Από την έρευνα προέκυψε πως ο Αστυνομικός παραδέχθηκε την πράξη του, επικαλούμενος σοβαρά οικονομικά προβλήματα που αντιμετώπιζε.

ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟ ΤΗΣ ΥΠΟΘΕΣΗΣ:

Η υπόθεση αποκαλύφθηκε τον Ιούνιο του 2013 και αφού είχαν προηγηθεί πληροφορίες ότι υπήρξε διασπάθιση χρηματικού ποσού της τάξης των 400.000 ευρώ, από το 2009 κι έκτοτε στην οικονομική διαχείριση της Αστυνομικής Διεύθυνσης Αχαΐας.

Το έλλειμμα προέρχεται από έξοδα κίνησης Αστυνομικών, στους οποίους δεν κατεβλήθησαν ποτέ και αφορά και σε άλλες υποχρεώσεις της υπηρεσίας.

Αρχικά να αναφέρουμε ότι πουθενά δεν αναφέρεται το όνομα του μπάτσου ο οποίος έχει στην πλάτη του μια κατηγορία κακουργηματικού χαρακτήρα, αυτή της της κατάχρησης δημοσίου χρήματος και μάλιστα ενός τεράστιου ποσού.

Το δεύτερο και εξ' ίσου σημαντικό: Χρειάστηκαν 6 ολόκληρα χρόνια μετά την αποκάλυψη αυτής της λαμογιάς για να προφυλακιστεί ο μπάτσος;
Τώρα, πιθανόν να μας πείτε: Υψηλόβαθμος αξιωματικός της αστυνομίας είναι ο τύπος που καταχράστηκε μισό εκατομμύριο ευρώ και όχι φτωχή γυναίκα καθαρίστρια που πλαστογράφησε πτυχίο δημοτικού για να δουλειά. Μην τα κάνουμε όλα ίσα κι όμοια. Σωστό κι αυτό.

Υ.Γ:  Στοιχηματίζουμε ότι όταν η περίπτωση του μπάτσου φτάσει στην ακροαματική διαδικασία, θα του επιβληθεί ποινή μικρότερη απ' τα 8 χρόνια κάθειρξης  τα οποία κάποιοι δικαστές στην Πρέβεζα καταδίκασαν μια καθαρίστρια, μητέρα 13 παιδιών η οποία άλλαξε το έτος αποφοίτησης στο απολυτήριο του δημοτικού, για να μπορεί να καθαρίζει σκάλες αποκτώντας ένα ξεροκόμματο για την ίδια και τα παιδιά της.

Δυναστεία Αγούδημοι

Γράφει ο mitsos175.   

Θα αρχίσουμε με μια απεργία. 2 Ιούνη 2002 "Στο λιμάνι δόθηκε ταξική μάχη που έχει και συνέχεια" γράφει ο Ριζοσπάστης αναφερόμενος στην άγρια επίθεση από "ορδές των ράμπο" που δέχτηκαν οι απεργοί ναυτεργάτες και εργάτες της στεριάς.
Τα ανοιγμένα κεφάλια, τα σπασμένα πόδια και χέρια, τα τσακισμένα πλευρά ήταν η απάντηση της κυβέρνησης και φυσικά των εφοπλιστών σε ανθρώπους που διεκδικούσαν το δικαίωμα στο μεροκάματο, και την αξιοπρεπή διαβίωση.
Τότε ένας εφοπλιστής είχε δώσει εντολές στο Λιμενικό για το χτύπημα. Το όνομα αυτού Αγούδημος. Βέβαια δεν έφτανε η καταστολή, έτσι ο Σημίτης, ο "άγιος" αυτός απάνθρωπος, επιστράτευσε τους απεργούς. 

Ο εφοπλιστής Γεράσιμος Αγούδημος απεβίωσε το 2018 και στα ΜΜΕ γίνονταν η συνηθισμένη αγιογραφία στον "καπετάν-Μάκη", τον "εφοπλιστή των άγονων γραμμών". "Δεν είναι περίεργο, φυσικά, (γράφει η katiousa) που όλα σχεδόν τα μέσα ξέχασαν να αναφερθούν στα σαπιοκάραβά του, που ταλαιπωρούσαν τους επιβάτες, αλλά επιδοτούνταν κιόλας, γιατί εκτελούσαν δρομολόγια στην άγονη γραμμή".

Να ήταν όμως μόνο η ταλαιπωρία θα ήταν καλά. Θα αναφερθούμε στον ιδρυτή της δυναστείας των Αγούδημων καθώς πιστεύουμε πως έπρεπε να γυριστεί ταινία. Εδώ γυρίστηκε η ζωή του Αλ Καπόνε, του Εσκομπάρ, θεωρούμε πως οι Έλληνες εφοπλιστές αδικούνται κατάφορα. Μόνο τον Ωνάση έκαναν ταινία, γιατί; Υπάρχουν και άλλοι που έγιναν πλούσιοι.

Ζωή χαρισάμενη στις ελβετικές Άλπεις, το Μονακό και τη Νέα Υόρκη εμφανίζονται να κάνουν πασίγνωστοι Έλληνες επιχειρηματίες οι οποίοι, αν και φυγόδικοι, κατόρθωσαν να διαφύγουν στο εξωτερικό μια ωραία... νύχτα, «παρέα», με τα φέσια των εκατομμυρίων που φόρεσαν στο ελληνικό δημόσιο.

Ο Γεράσιμος Αγούδημος (Agoudimos Lines) ζούσε στο Λουγκάνο (Ελβετία). Είχε φύγει από την Ελλάδα οικογενειακώς, ενώ είχε καταδικαστεί σε 6 χρόνια φυλακή με αναστολή για χρέη, που αφορούσαν εργατικές και εργοδοτικές εισφορές στο ΝΑΤ. Τα 8 πλοία του κατασχέθηκαν, καθώς η Ελβετία δεν έχει θάλασσα.

Το 2000 πούλησε την εταιρεία του στον Παντελή Σφηνιά αντί 13 δις δραχμών. Προηγουμένως τον είχε κατηγορήσει για αθέμιτο ανταγωνισμό. Μετά την αυτοκτονία του Σφηνιά, ο καπετάν Μάκης παίρνει την εταιρεία και πάλι πίσω, αντί του ποσού των 3,5 δις δραχμών. Κέρδος 9,5 δις δρχ.
Από το 2003 έως και το 2008 είχε πάρει από τις επιδοτούμενες γραμμές το ποσό των 36.093.430 ευρώ, που είναι το μεγαλύτερο που εισπράχθηκε ποτέ από ακτοπλοϊκή εταιρεία. Συνολικό φέσι στο ΝΑΤ 20 εκ. ευρώ, τα οποία δεν εισπράχθηκαν ποτέ. 

Οι καθυστερήσεις στα δρομολόγια των πλοίων, οι πολλαπλές προσεγγίσεις σε νησιωτικά λιμάνια, οι συχνές βλάβες, οι προκλητικές δηλώσεις και κάτι αυθαιρεσίες στον αιγιαλό στην έπαυλη του στο Λαγονήσι τον κάνουν αστέρι των ΜΜΕ.
Ένας υφυπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας, Αιγαίου και Νησιωτικής Πολιτικής που σκοτώνονταν να τον εξυπηρετήσει λέγονταν Καμμένος. Κάτι μου θυμίζει το όνομα...

Σήμερα λένε πως συνέλαβαν τυχαία τον Αλέξανδρο Αγούδημο που χρωστά 1,2 εκατομμύρια ευρώ περίπου. "Ψιλοπράματα". Δεν πλήρωσε ούτε το ΦΠΑ. Σίγουρα τυχαία του χάλασαν την ημέρα.
Κι αν ακόμα το έπιασαν, είμαι σχεδόν βέβαιος πως η Ελληνική "δικαιοσύνη" όχι μόνο θα τον βγάλει λάδι, αλλά θα του δώσει και βραβείο. Εφοπλιστής είναι, δεν είναι Αναρχικός. 

Στρατευμένη δημοσιογραφία, χωρίς να κρατάει ούτε καν τα προσχήματα

 Παραπολιτικό θα μπορούσε να χαρακτηριστεί το παρακάτω σχολιάκι, δεν νομίζουμε ότι παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον, είναι όμως αξιοσημείωτο. Και αναφερόμαστε στις νέες "πολιτικές μεταγραφές" οι οποίες στελέχωσαν το κυβερνητικό σχήμα και ο τρόπος που αντιμετωπίστηκαν από τις φιλοκυβερνητικές ιστοσελίδες.

"Ανοιγμα στον προοδευτικό σοσιαλιστικό χώρο με τους Θάνου Μωραΐτη και Άγγελο Τόλκα" εκτιμάει .ότι έγινε το altsantiri,  "άνοιγμα στην Κεντροαριστερά", χαρακτηρίζει την υπουργοποίηση των "κηπουρών" του ΓΑΠ το tvxs, ενώ το "Κουτί της Πανδώρας περιορίζεται να αναφέρει τα βιογραφικά των νέων υφυπουργών όπως τα παρουσιάζουν οι ίδιοι, και την ΕΡΤ να μας λέει ότι ο ανασχηματισμός έχει "άρωμα ΠΑΣΟΚ". (Πάντως μόνο μπόχα διαπιστώσαμε εμείς ότι ξεχείλιζε απ' το ΠΑΣΟΚ, διαβάζοντας την χθεσινή απολογία Τσουκάτου).

Και εδώ παρουσιάζεται το -ρητορικό- ερώτημα: Πώς γίνεται και κάθε φορά ρθει στην δημοσιότητα ένα πρόσωπο της συντηρητικής παράταξης, αμέσως η "ερευνητική δημοσιογραφία" των ιστότοπων που αναφέραμε, φέρνει στην επιφάνεια όλα τα πεπραγμένα των δεξιών πολιτικών στα οποία μπορεί να αποδοθεί μομφή, ενώ τώρα στις περιπτώσεις Μωραϊτη - Τόλκα, "μούγκα στην στρούγκα";

Φυσικά η απάντηση είναι αυτονόητη: Στρατευμένη δημοσιογραφία, χωρίς να κρατάει ούτε καν τα προσχήματα. (Οχι ότι είναι κακό η στρατευμένη δημοσιογραφία. Το θέμα είναι από ποιο μετερίζι γίνεται και για ποιο σκοπό)

Ο Ν. Μπελογιάννης, μαζί με τους συντρόφους του παραμένουν το σύμβολο της ανιδιοτελούς θυσίας για την κοινωνική επανάσταση (Σαν σήμερα το 1952 ξεκινάει η δεύτερη δίκη του)

Σαν σήμερα στις 15 Φλεβάρη 1952 ενώπιον του Διαρκούς Στρατοδικείου Αθηνών, ξεκινάει η δεύτερη δίκη του Νίκου Μπελογιάννη που μαζί με ακόμα 28 συντρόφους του  κατηγορούνται με τον Μεταξικό νόμο 375/1936 για «διενέργεια κατασκοπείας κατά των συμφερόντων του κράτους».

Ο Μπελογιάννης στην απολογία του αρνείται όλες τις κατηγορίες και εξαπολύει δριμύτατο κατηγορώ στο καθεστώς της εποχής. 
Η δίκη παίρνει τεράστια δημοσιότητα σε όλο τον κόσμο. (Απ' αυτή εμπνεύστηκε ο Πάμπλο Πικάσο το διάσημο σκίτσο του ανθρώπου με το γαρύφαλλο).

Η κυβέρνηση του Πλαστήρα κατακλύζεται από εκατοντάδες χιλιάδες τηλεγραφήματα (υπολογίζονται σε 250.000) απ’ όλο τον κόσμο –ανάμεσα σ’ αυτά όλων των γνωστών προσωπικοτήτων της εποχής όπως ο Πωλ Ελυάρ, ο Ζαν Κοκτώ, ο Ζαν-Πωλ Σαρτρ, ο Ναζίμ Χικμέτ, ο Πάμπλο Πικάσσο, ο Τσάρλι Τσάπλιν) που προσπαθούν να σώσουν από το θάνατο τον Ν. Μπελογιάννη.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η παρέμβαση υπέρ του Μπελογιάννη που έκανε ο τότε Αρχιεπίσκοπος Αθηνών, Σπυρίδων δηλώνοντας δημόσια: «Έχω συγκλονιστεί από το ηθικό μεγαλείο του Μπελογιάννη. Το θεωρώ ανώτερο και από των πρώτων χριστιανών, γιατί ο Μπελογιάννης δεν πιστεύει ότι υπάρχει μέλλουσα ζωή».

Ολες αυτές οι παρεμβάσεις δεν είχαν κανένα αποτέλεσμα. Η κυβέρνηση του Πλαστήρα, το παλάτι, το στρατιωτικό και παραστρατιωτικό κατεστημένο, τα «κεντροαριστερά» και τα «κεντροδεξιά» όργανα της αμερικανοδουλείας, εκτέλεσαν τον Μπελογιάννη,  μαζί με τους συντρόφους του Δ. Μπάτση, Ν. Καλούμενο και Ηλία Αργυριάδη, την Κυριακή 30 Μάρτη 1952,  για έναν και μόνο λόγο: Επειδή ήταν κομμουνιστές.

Ο Ν. Μπελογιάννης, μαζί με τους συντρόφους του παραμένουν το σύμβολο της ανιδιοτελούς θυσίας για την κοινωνική επανάσταση. 
Ηταν οι τελευταίοι από την γενιά των ηρώων και ηρωίδων της εργατικής τάξης και του λαού της Ελλάδας που αντιμετώπισαν με επαναστατικό θάρρος το εκτελεστικό απόσπασμα των μοναρχοφασιστών, χωρίς ούτε στιγμή να λυγίσουν. 

Πλήρωσαν με την ζωή τους το ταξικό μίσος που έτρεφε σε όλους τους αγωνιστές, σε όλους τους επαναστάτες, το μετεμφυλιακό αστικό καθεστώς στην Ελλάδα.

ΣΥΡΙΖΑ: Δίνοντας κυβερνητικά αξιώματα σε πρόσωπα που εκφράζουν ότι πιο φθαρμένο, απαξιωμένο, υπάρχει στο κατεστημένο πολιτικό σκηνικό.

Πιθανόν να θυμάστε ένα από τα βασικά προεκλογικά συνθήματα του ΣΥΡΙΖΑ το οποίο μας έλεγε: "Ξεμπερδεύουμε με το παλιά, κερδίζουμε το αύριο".  
Και προφανώς είναι η μοναδική προεκλογική υπόσχεση που υλοποίησε ο ΣΥΡΙΖΑ, δίνοντας πολιτική στέγη και κυβερνητικά αξιώματα  σε πρόσωπα που εκφράζουν ότι πιο φθαρμένο, απαξιωμένο υπάρχει στο κατεστημένο πολιτικό σκηνικό. (Κουρουμπλής, Σπίρτζης, Παπακώστα, Μάρδας, Κασιμάτη, Μιχελογιαννάκης, Τζάκρη και δεν έχει τελειωμό αυτός ο κατάλογος).

Στον σημερινό κυβερνητικό ανασχηματισμό ο Τσίπρας έδωσε κυβερνητικά πόστα σε άλλα δυο άτομα (το ότι αυτά το αποδέχτηκαν και τώρα γλύφουν εκεί που χτες έφτυναν, δεν μας λέει τίποτα αφού λέξεις όπως συνέπεια και αξιοπρέπεια είναι άγνωστες σε πολιτικούς γυρολόγους), προερχόμενα από το "βαθύ ΠΑΣΟΚ". Στον Θάνο Μωραΐτη που τον διορίζει υφυπουργό στο Υπουργείο Υποδομών και Μεταφορών και στον Αγγελος Τόλκα που αναλαμβάνει υφυπουργός Μεταναστευτικής πολιτικής.

Δεν έχει νόημα να αναφερθούμε περισσότερο σ'αυτή την εξέλιξη. "Το μόνο ενδιαφέρον του μίνι ανασχηματισμού είναι η ενσωμάτωση στο ΣΥΡΙΖΑ κι άλλων στελεχών των μνημονιακών κυβερνήσεων Παπανδρέου και Παπαδήμου" τονίζει σε ανακοίνωσή του το ΚΚΕ, ενώ το ΚΙΝΑΛ κάνει λόγο  "για τους πολιτικά εξαγορασθέντες υφυπουργούς" οι οποίοι "είναι γνωστοί κυνηγοί καρέκλας".

Αν κάτι έχει πιθανόν ενδιαφέρον είναι να δούμε τι έλεγαν τα σημερινά κυβερνητικά στελέχη για τον κυβερνητικό θίασο που τώρα υπηρετούν.
Και επειδή όπως έλεγαν οι Λατίνοι “scripta manent”, δηλαδή τα γραπτά μένουν, το διαδίκτυο έχει πλημμυρίσει από δηλώσεις -καθώς και βίντεο- με τα όσα έλεγαν και έγραφαν στο σχετικά πρόσφατο παρελθόν, για τον ΣΥΡΙΖΑ, τα δυο αυτά πρόσωπα που σήμερα είναι επιλογές του Τσίπρα για να στελεχώσουν την κυβέρνησή του.








20 χρόνια απ’ την κατάπτυστη ενέργεια της κυβέρνησης Σημίτη να παραδώσει τον Οτσαλάν

Είχε «παγώσει» όλος ο ελληνικός λαός όταν στις 16 Φλεβάρη του 1999 μάθαινε ότι την προηγούμενη νύχτα ο ηγέτης του PKK Οτσαλάν από την ελληνική πρεσβεία στην Κένυα, όπου είχε καταλήξει από την Αθήνα  βρέθηκε στα χέρια των Τούρκικων αρχών, με την συνέργεια της ελληνικής κυβέρνησης.

Με την ευκαιρία της συμπλήρωσης 20 χρόνων απ’ την κατάπτυστη ενέργεια της κυβέρνησης Σημίτη να παραδώσει στα χέρια της στρατιωτικοφασιστικής χούντας της Αγκυρας τον Οτσαλάν, καλό είναι να θυμηθούμε πώς εξελίχτηκαν τότε τα γεγονότα που σύμφωνα με τον τότε πρωθυπουργό ήταν: «το χρέος μας με τον καλύτερο τρόπο απέναντι στην Ελλάδα και τα συμφέροντά της, απέναντι στο κουρδικό ζήτημα και τον ίδιο τον Οτσαλάν»! (Κ. Σημίτης, 16/2/99).

Φυσικά δεν πρέπει να παραλείψουμε και τον άθλιο ρόλο που διαδραμάτισε σ’ αυτή την ιστορία ο μετέπειτα αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Παπανδρέου, Θ. Πάγκαλος, ή «μεγάλος τραγουδιστής» σύμφωνα με το συνθηματικό του, όπως καταγραφόταν στα έγγραφα της ΕΥΠ, στην περίοδο παράδοσης του Οτσαλαν. Θυμηθείτε αυτή την ανάρτησή μας.

Διαβάστε επίσης

Παράδοση του Οτσαλάν και 17 Ν

Οτσαλάν: Η «επέτειος» της ντροπής

62 χρόνια από το 20ο Συνέδριο του ΚΚΣΕ - Αφετηρία της καπιταλιστικής παλινόρθωσης - Ξεκίνησε σαν σήμερα το 1956

Από ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ , Πέμπτη, 14 Φεβρουαρίου 2019 | 10:17 μ.μ.

Τις μέρες αυτές συμπληρώνονται 62 χρόνια από την πραγματοποίηση του 20ού Συνεδρίου του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης (14 - 25 Φλεβάρη 1956). Στο 20ο Συνέδριο του ΚΚΣΕ, το Φεβρουάριο του 1956, έγιναν οβιδιακές μεταβολές στην πολιτικοϊδεολογική γραμμή της Σοβιετικής Ένωσης, γεγονός που επηρέασε τα κομμουνιστικά κόμματα σε όλο τον κόσμο.

Στη διάρκειά του, την τελευταία ημέρα του Συνεδρίου, ο Ν. Χρουστσόφ, σε κλειστή συνεδρίαση, παρουσίασε εισήγηση για «την προσωπολατρία του Στάλιν και τις συνέπειές της» που αρχικά κρατήθηκε μυστική αλλά γρήγορα διέρρευσε στη Δύση.

Η εισήγηση αυτή αποτελούσε μια συρραφή συκοφαντικών και ψεύτικων κατηγοριών ενάντια στον Ι. Β. Στάλιν και τη δράση του στο διάστημα των περίπου 30 χρόνων που αυτός ηγήθηκε της σοβιετικής εξουσίας. Στόχος αυτής της επίθεσης δεν ήταν το πρόσωπο, αλλά οι πολιτικές επιλογές στις οποίες πρωτοστάτησε ο Ι. Β. Στάλιν.

Στην πορεία τα μέλη του προεδρείου της ΚΕ του ΚΚΣΕ Μάλενκοφ, Καγκανόβιτς, Μόλοτοφ τάχθηκαν ενάντια στη γραμμή του 20ου Συνεδρίου και λίγο αργότερα καθαιρέθηκαν από την ΚΕ.

Από εκείνη τη στιγμή ξεκίνησε ένας μακρύς δρόμος αντιπαραθέσεων, ρήξης και τέλος διάσπασης του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος. Τα μέλη του προεδρείου της ΚΕ του ΚΚΣΕ Μάλενκοφ, Καγκανόβιτς, Μόλοτοφ τάχθηκαν ενάντια στη γραμμή του 20ου Συνεδρίου και λίγο αργότερα καθαιρέθηκαν από την ΚΕ.

Την ίδια περίοδο το ΚΚ Κίνας διαμαρτύρεται για την ιδεολογική στροφή που σημειώθηκε στο 20ο Συνέδριο,  διαφωνώντας κάθετα με τις νέες κατευθύνσεις που χάραξε το ΚΚΣΕ. Βασικά σημεία της διαφωνίας ήταν ο χαρακτήρας της εποχής, ο πόλεμος και η ειρηνική συνύπαρξη, ο ειρηνικός δρόμος προς το σοσιαλισμό και το ζήτημα του Στάλιν. Έτσι αρχίζει ένας πόλεμος ανακοινώσεων μέσω επιστολών που δημοσιεύονται στον τύπο. Στις δημόσιες αυτές αντιπαραθέσεις συμμετέχουν ενεργά και το ΚΚ Ιταλίας και το ΚΚ Γαλλίας. Ήδη μέσα στο 1956 το ΚΚ Κίνας δημοσιεύει δύο επιστολές προσπαθώντας να καταρρίψει τη νέα γραμμή του ΚΚΣΕ. Για ένα μικρό χρονικό διάστημα γίνονται προσπάθειες διατήρησης της ενότητας που αποτυπώνονται στη «Διακήρυξη της Μόσχας» (14-16/11/1957) κείμενο που εγκρίθηκε από αντιπροσώπους κομμουνιστικών και εργατικών κομμάτων των σοσιαλιστικών χωρών και στη «Δήλωση της Μόσχας» το Νοέμβριο του 1960 που συμφωνήθηκε από 81 κομμουνιστικά και εργατικά κόμματα από όλο τον κόσμο. Η «Δήλωση της Μόσχας» ήταν και το τελευταίο από κοινού, δημοσιευμένο κείμενο των απανταχού κομμουνιστικών κομμάτων.

Το 20ο Συνέδριο του ΚΚΣΕ ήταν η θρυαλλίδα μιας διαδικασίας ανατροπής της επαναστατικής στρατηγικής του κομμουνιστικού κινήματος και ενσωμάτωσης αυτού στο αστικό στρατόπεδο, της αναστροφής της πορείας της σοσιαλιστικής οικοδόμησης και της επισφράγισης των αρνητικών εξελίξεων που ήδη συντελούνταν στο πλαίσιο των ταξικών αγώνων στην ΕΣΣΔ αλλά και παγκοσμίως.

Πηγή: Ελένη Νικολαΐδου - "Εφημερίδα των Συντακτών" - (Η Ελένη Νικολαίδου είναι καθηγήτρια ιστορικός, υποψήφια διδάκτωρ στο Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Ιστορίας του Πάντειου Πανεπιστημίου. Τα επιστημονικά της ενδιαφέροντα εστιάζονται στη σινοσοβιετική αντιπαράθεση και ρήξη και τις επιδράσεις της στο Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας).

Διαβάστε και το κείμενο του Μ-Λ ΚΚΕ

14-25 Φλεβάρη 1956: το 20ό Συνέδριο του ΚΚΣΕ

"Οπου δεν φτάνει το γκλοπ του μπάτσου, παρουσιάζεται η τήβεννος του δικαστή" - Δυο σημερινές "ειδησούλες"

Θυμάστε άραγε το παλιό αναρχικό σύνθημα που έλεγε ότι "όπου δεν φτάνει το γκλοπ του μπάτσου, παρουσιάζεται η τήβεννος του δικαστή"; Παραθέτουμε ασχολίαστες δυο "μικρές" σημερινές ειδησούλες, που το δικαιώνουν:

Αλλοδαπό από το Μπαγκλαντές, συνέλαβαν σήμερα στο Βόλο αστυνομικοί της Τουριστικής Αστυνομίας, για παραεμπόριο.
Ο συλληφθείς διέθετε προς πώληση 50 πακέτα χαρτομάντηλα.
Επιβλήθηκε διοικητικό πρόστιμο 200 €, ενώ τα χαρτομάντηλα κατασχέθηκαν.

***

Σκληρή καταδίκη μητέρας 13 παιδιών από την Πρέβεζα που άλλαξε τη χρονιά αποφοίτησης του δημοτικού. Η γυναίκα είχε καταδικασθεί ερήμην σε κάθειρξη 8 χρόνων συνολικά για τα αδικήματα της «πλαστογραφίας με χρήση» και της «ψευδούς υπεύθυνης δήλωσης με σκοπό το κέρδος».
Το έγκλημα και «αμάρτημα» της κατηγορούμενης ήταν ότι η ίδια πλαστογράφησε το απολυτήριο δημοτικού και διόρθωσε τον χρόνο αποφοίτησης από το δημοτικό σχολείο, ισχυριζόμενη ότι τελείωσε το έτος 1980 και όχι το 1981 όπως ήταν το σωστό.

H γυναίκα προχώρησε στην πράξη αυτή μόνο και μόνο για να εξασφαλίσει -στο μέτρο του δυνατού- την στοιχειώδη ευπρεπή διαβίωση των 13 παιδιών της. 

Μια υποκειμενική αντίληψη περί καύλας και για την βλακώδη αυτή μέρα.

Της Π. Μ 

Η καύλα ως φαινόμενο και πολύ περισσότερο ως ζωική αίσθηση και ανάγκη δεν μπορεί να καταγραφεί, ούτε να μιλήσεις ή να γράψεις για αυτήν με τον τρόπο που θα το έκανες για οτιδήποτε άλλο. Για αυτό και τα λόγια μου θα είναι μάλλον ασυνάρτητα και επιπλέον ατελή, όπως νομίζω ότι είναι κι εκείνη: ασυνάρτητη, δύσκολα προσδιορίσιμη, πανταχού παρούσα, με μοναδικό προσδιορισμένο στόχο την ίδια της την ύπαρξη.
Κι αυτό είναι ένα από τα κύρια χαρακτηριστικά της καύλας, το ότι είναι δηλαδή άτοπη, άχρονη, άρα διιστορική κι επιπλέον αυθύπαρκτη και ατελής.

Η καύλα δεν γουστάρει τον καθωσπρεπισμό, αδιαφορεί για τα "πρέπει", ακόμα και αν πρόκειται για δικά της, τα οποία όποτε υπάρχουν και βγαίνουν στην επιφάνεια, τα αποδομεί η ίδια και τα οικοδομεί ξανά με διαφορετικά υλικά αναλόγως των συνθηκών και των διαθέσεων της.Η καύλα δεν θεσμοθετείται μα ούτε και θεσμοθετεί.

Η καύλα δεν είναι ευγενική.Βγάζει τη γλώσσα της στους εσωτερικούς και εξωτερικούς πουριτανισμούς, γιατί ο,τιδήποτε καθαρό, της είναι ξένο.
Όλοι την έχουμε μέσα μας αλλά πολλές φορές την αποκρύπτουμε, την τσαλαπατάμε, την αρνούμαστε.

Η καύλα χρησιμοποιεί "βρώμικη" γλώσσα. Δεν χρειάζεται τον έρωτα, γουστάρει όμως το γαμήσι, άλλες φορές βίαιο και καταιγιστικό, κάποιες άλλες "ευαίσθητο" και "ερωτικό".Η καύλα δεν γουστάρει τα φτιασιδώματα και τα "καθαρά" σώματα.
Θα τα δεχθεί κι αυτά, αλλά μόνο αν έχουν ως στόχο εκείνη, αν υπηρετούν τους σκοπούς της.Στα "ακάθαρτα" σώματα βρίσκει συνήθως τη δύναμή της.

Σε αυτά που είναι αγνά, που δεν ρωτούν, δεν προσπαθούν να ανιχνεύσουν κίνητρα, δεν υπολογίζουν, δεν φοράνε αρώματα και ωραία ρούχα, σε αυτά η καύλα θερίζει τους καρπούς που έχει σπείρει.
Σε αυτά τα σώματα, που όλες οι ανθρώπινες οσμές βρίσκουν καταφύγιο πάνω τους, γιατί μέσα στις μυρωδιές ζει: λουλούδια, ουσίες, αλκοόλ, σώματα, αιδοία σε όλα τα σχήματα και τους ιριδισμούς, αιδοία που φαίνονται σαν έτοιμα να μιλήσουν, να πουν την ιστορία τους, και ρώγες που ξεπετάγονται επαναστατημένες και ροδοκόκκινες μέσα από πέη που εξεγείρονται χωρίς προφανείς αιτίες, παρά μόνο παρακινούμενα από την καύλα.Όλα τα σώματα κινητοποιούνται στο κάλεσμα της, όλες οι αισθήσεις, καταγεγραμμένες και μή, ακούνε τους γρυλισμούς της και επανατοποθετούνται στο κάδρο των ηδονών της.

Η καύλα αγαπάει την ασυναρτησία και το δήθεν μιας στιγμιαίας ειλικρίνειας, της ειλικρίνειας που η ίδια παράγει και καταστρέφει μετά από μερικές ριπές συμβατικού χρόνου. Κατασκευάζει τη δική της ειλικρίνεια και προσβλέπει στα ψέματα της κάθε στιγμής που εκείνη κυριαρχεί.
Δεν ακούει τη φωνή μας, αν δεν είναι βραχνή και στομωμένη, υγρή, αν δεν μπορεί να υποσχεθεί ότι θα τη χτίσει από την αρχή, ξανά και ξανά, ηδονή την ηδονή.
Δεν πάλλεται σαν χορδή φασαριόζικης κιθάρας, αν δεν ακούσει τον ρυθμό που κάθε φορά την εμπνέει, να σπάει το φράγμα του ήχου.

Η καύλα δεν έχει "σε θέλω, αλλά λίγο αργότερα", "δεν έχω αποφασίσει", "μα πρέπει πρώτα να κάνω ένα μπάνιο", "έχω δουλειά, λίγο αργότερα.".Αν και οι περισσότεροι για διάφορους λόγους λειτουργούμε έτσι.
Το μοναδικό απόφθεγμα που αποδέχεται είναι "Πάμε, τώρα, κι ό,τι γίνει".
Η καύλα δεν έχει ηλικία, δεν είναι ετερόφωτα. Είναι η μόνη αυτόνομη.
Καυλώνει και καυλώνεται, είναι σημαίνον και σημαινόμενο, ποίημα και τραγούδι, ήλιος, ζεστό και ιδρωμένο σώμα, πολιτικολογεί, οργανώνει, διαλύει, αποσπά, ενώνει.

Την καύλα πρέπει να τη δείχνεις, όχι να την αφήνεις να διασπάται και να μαραίνεται μέσα στην καθημερινή αχλή. Αυτο κάνουμε όμως.
Δεν την οριοθετείς, γιατί δεν μπορείς, το κάνει μόνη της: σε κρεβάτια, πατώματα, στα μπαρ, σε αυλές και πλατείες, κρυφές γωνίες δρόμων, μέσα κι έξω από το αλκοόλ, μέσα από τις κραυγές και την οίηση των καυλωμένων ακολούθων της.

Καπνίζει, πίνει, βωμολοχεί, τσακώνεται, ακροβολίζεται, σπάει ό,τι βρει μπροστά της, είναι όμως σίγουρη για αυτήν, δεν πιθανολογεί, δεν ετεροπροσδιορίζεται, δεν εξημερώνεται.Μπορεί να μετατραπεί σε λέξεις, νότες, ιδέες, αγώνες αλλά δεν αλλάζει στην ουσία της, μόνο που απλώνεται παντού.

Κοιτάει σώματα, μυαλά, αντιδρά και επιτίθεται, σαλιώνει, ματώνει, φτύνει, χαϊδεύει πρόσωπα και καυλώνει με τον εαυτό της στον ίδιο βαθμό που καυλώνει τους άλλους.
Όποιος νομίζει ότι την κυβερνά από αυτήν κυβερνάται.
Θέλει να μας ακούει, αλλά έχει αυτιά μόνο για θυμικούς γρυλισμούς και περιπαθείς θορύβους. Μάτια θωπευτικά, χέρια ίσια, ολόισια, και πόδια γήινα.

Στέκεται στον κόσμο της ηδονής μόνη και αγέρωχη, έτοιμη να δοθεί σε όλους τους καυλωμένους και να διδάξει εκείνους, τους αγνώμονες, τους ανέραστους της ζωής.
Δεν έχει την ίδια ονομασία και ιδιότητες για όλους: Καύλα, ηδονή, libido, βλέμμα, κοίταγμα, πρώτα υγρά, φιλί, γλείψιμο, είναι μερικά από αυτά που της αποδίδουμε, μα υπάρχουν πολλά περισσότερα να της αποδώσει κάποιος.

Αποζητά τους μεγάλους δρόμους μόνο όταν έχει περάσει τα αληθινά σοκάκια, εκείνα τα σκοτεινά που στέκονται σαν να περπατούν μόνα τους.
Στέκεται μπροστά στους ψεύτικους δρόμους, βγάζει τα περιττά στολίδια τους και απογυμνώνεται μπροστά τους μόνο όταν έρθει η ώρα.
Μέχρι τότε φοράει οποιοδήποτε ρούχο της δοθεί.Δέχεται να τη γδύσουν όλοι, αλλιώς φοράει μάσκες και κοσμήματα, αγνώριστη γίνεται και πέφτει στον γκρεμό της συνήθειας, της αποστείρωσης και του μαρασμού.
Δε ζητάει χαρτιά πολιτικών φρονημάτων, ηλικίες και ταυτότητες.

Η καύλα δεν ληξιαρχεί ούτε ληξιαρχείται.
Δεν θέλει καυλιάρηδες, δεν τους χρειάζεται.
Αναζητά ορκισμένους καυλωμένους.
Βλαστημά γη και ουρανό, θεούς, δαίμονες κι όσους δεν είναι γήινοι και αέρινοι.
Η καύλα είναι άχρονη.
Σε όλες τις εποχές, ήταν και θα είναι στο προσκήνιο.
Εκεί που οι εραστές συναντιούνταν, φιλούσαν τα χείλη και τα σώματα των συντρόφων τους, έπιναν τα υγρά τους, όπως το σώμα και το αίμα όλων των ανύπαρκτων θεών, εκεί που θυσίαζαν την προσωπική τους σιγουριά στο βωμό εκείνης, της υλικής θεότητας.

Η καύλα μπορεί να συνοδεύεται από έρωτα, μπορεί όμως κι όχι.
Είπαμε: είναι αυθύπαρκτη κι όχι ετεροπροσδιοριζόμενη.
Ο έρωτας δεν την αφορά αλλά μπορεί και να συνευρεθούν σε μία αλληλεπίδραση χώρου, χρόνου και διαθέσεων.
Αν δεν συναντηθούν, η καύλα δεν χάνει τη δύναμή της, απλώς την εμπλουτίζει, αν τυχόν βρεθεί στο δρόμο της εκείνος.
Αν ο έρωτας όμως δεν έχει καύλα, τότε δεν μπορεί να έχει υπόσταση.
Ο έρωτας χωρίς την πυροδότηση της καύλας φυτοζωεί και τελικά πεθαίνει.
Όμως αυτή δεν είναι θεά όπως εκείνος, ούτε έχει σχέση με κανέναν θεό.
Γιατί όλοι οι θεοί την κατηγόρησαν για τις ιδιότητές της και κολάζουν τους πιστούς τους αν είναι ακόλουθοί της.

Για αυτήν δεν υπάρχει κανείς θεός που να μην έχει κατασκευαστεί από τον άνθρωπο και την επιθυμία του (σχεδόν καύλα) για αιώνια ασφάλεια και σιγουριά.
Μόνη της κατασκευάζεται, καταστρέφεται και αναπλάθεται η καύλα.

Είναι εκεί, που τα βλέμματα διαχέονται μέσα στις χρονικές εποχές, βρίσκεται στα εργαστήρια των επιστημόνων, στους στίχους και στις λέξεις που μας καυλώνουν είτε τις καταλαβαίνουμε είτε όχι, στις μουσικές των ανθρώπων, σε νότες και παρτιτούρες, επάνω σε πατώματα που ανθρώπινα πόδια χορεύουν, στο πρώτο κλάμα του ανθρώπου όταν βγαίνει από τη μήτρα της μάνας του και στην ακούσια επαφή με τη ζωοδότρα θηλή, στην πρώτη ανακάλυψη του βρέφους, που όταν αρχίζει να μπουσουλάει, ανακαλύπτει την αξία της κίνησης και θέλει αενάως να κινείται, να εξελίσσεται, σχεδόν να πετάει.

Η καύλα υπάρχει και δρα ακόμα κι όταν δεν το καταλαβαίνουμε, όταν νομίζουμε ότι όλα είναι ποδηγετούμενα από κάποιον μεταφυσικό ή ανθρώπινο ηγέτη.
Τότε εμφανίζεται και μας συνεπαίρνει, μας τραβά από το χέρι και μας ρίχνει στο πεδίο της μάχης της: όποιος μπορεί να βγει κερδισμένος θα το κάνει, αλλά δε θα πεθάνει και κανείς μαχόμενος, γιατί όλοι έχουν δικαίωμα στην καύλα.
Από αυτήν ερχόμαστε και σε αυτήν θα πάμε, αφού κανείς δεν πέθανε ποτέ από αυτήν.
Από την ένταση που η ίδια η καύλα δημιουργεί, ναι, πεθαίνεις.
Από την ίδια την καύλα όμως δεν μπορείς να πεθάνεις, γιατί η καύλα είναι πηγή ζωής κι όχι αγγελιαφόρος θανάτου.

Μπορεί να τραυματιστείς, να πληγωθείς, να αποκτήσεις μώλωπες και εκχυμώσεις, αλλά όλα αυτά τα ξεχνάς μπροστά στη δύναμη της ηδονής της και την αγνότητα των προθέσεων της.
Η καύλα νιώθει, αισθάνεται, καθορίζει και υπερίπταται όλων των αποχρώσεων της επιθυμίας μας, είναι η ίδια η επιθυμία στο έπακρο των ηδονών, η ηδονή των ηδονών, η ηδονή που κανείς δεν θα καταφέρει ποτέ να περιγράψει με σαφήνεια.

Κάποιοι την πλησιάζουν περισσότερο ενώ άλλοι μαθαίνουν μόνο να τη διαχειρίζονται.
Όσο όμως και αν νομίζεις ότι την ξέρεις, πάντα θα υπάρχει κάτι, κάτι θα γίνει, θα ειπωθεί, κάτι υλικό θα αισθητικοποιηθεί σε όρους φαντασίας, και τότε αντιλαμβάνεσαι πόσο μικρός είσαι μπροστά της.
Οι ουσίες που εκκρίνει δεν είναι μόνο σωματικές, ή μάλλον είναι καταρχήν σωματικές, αλλά μετατρέπονται σε προσωπικές, κοινωνικές ενίοτε και συγκρουσιακές είτε στο ατομικό είτε στο συλλογικό επίπεδο.
Δεν ενδιαφέρεται να εξηγήσει, μόνο να ρίξει λάδι στη φωτιά θέλει.
Δεν είναι εκείνη που δεν καταλαβαίνει, εμείς είμαστε αυτοί, που νομίζουμε ότι την γνωρίζουμε κι ότι την αντιλαμβανόμαστε.

Γιατί η καύλα είναι σαφής, αλλά μόνο για όσους θέλουν να την καταλάβουν.
Δικούς της όρους διαθέτει, δικά της όρια βάζει κι ενώνει όλες τις συνοριακές γραμμές του ασυνειδήτου κάτω από το ένα και μοναδικό της σύνορο, την ηδονή.
Για αυτούς τους λόγους (κι όχι μόνο για αυτούς), η καύλα δεν συγχωρεί ούτε επικροτεί τους υπολογισμούς, παρά μόνο αν είναι λογισμοί πάθους, μη κανονικότητας, λογισμοί που εύκολα μπορούν να μετατραπούν σε φαντασία και να πυροδοτήσουν την ίδια της την ουσία.

Η καύλα μας είναι εγωτική, αλλά μόνο μέχρι να συναντήσει την καύλα του άλλου, που θέτει νέα όρια, απροσάρμοστα, φανταστικά και ξαναφτιάχνεται εξαρχής με υλικά, φαινομενικά προσωρινής καύλας, τόσο προσωρινής, όσο χρονικά χαώδης και απροσμέτρητος φαίνεται να στέκεται ο ανθρώπινος χρόνος.
Εγωιστικά και ηδυπαθή μα συνεργατικά και συνολικά.

Η καύλα αγαπάει το όλον όσο και τα μέρη, για αυτό και δεν γεωμετράται, δεν αναμένεται, δεν υπόσχεται, δεν μπορεί κανείς να βρει το κέντρο βάρους της.
Η καύλα βουτάει στο μυαλό και υποκλέπτει τους νευρώνες του, φαντάζεται, τους καταλαμβάνει και μέσα από τις ζωές μας ανανεώνεται, απομεταφυσικοποιεί τον κόσμο και τα νοήματα του, ποτέ δεν μετενσαρκώνεται πριν ενσαρκωθεί.

Ενσαρκώνεται με την πλήρη σωματική επαφή, εκεί που δεν υπάρχουν "πρέπει" και "μη" στέκεται στο βασίλειό της και μετενσαρκώνεται σε οτιδήποτε μπορεί να της δώσει τροφή, μπορεί να τη ζήσει, μπορεί να την θρέψει.

Φεύγει από ένα σώμα και μπαίνει στις στροφές ενός δίσκου, στις λέξεις ενός βιβλίου, στις ακμάζουσες ακτίνες του ήλιου, που σκαρφαλώνει την αυγή στον ουρανό, στο πρώτο τρέκλισμα μιας ουζοποσίας, στη γλώσσα που θα γλείψει κάποια χείλη και θα χωθεί μέσα στο στόμα σαν σταυροφόρος κατακτητής, που ψάχνει την καύλα μέσα στην καύλα για να μεταδώσει το μήνυμά της σε ολόκληρο τον κόσμο

Η καύλα επαναστατεί ενάντια στην καθαρότητα, δεν αποδέχεται οποιαδήποτε ηθική, δεν έχει ανάγκη να ανακαλύψει κάποια νεφελώδη θεώρηση του κόσμου, γιατί η ίδια είναι η ουσία του σύμπαντος.
Η καύλα δεν είναι μόνο σεξουαλική, είναι η συνολική πηγή ισχύος των καλύτερων προσπαθειών, είναι η πηγή των ουτοπιών σε κάθε τόπο και χρόνο.
Η καύλα είναι η ουτοπία των ουτοπιών.
Η καύλα της αλλαγής μας στρέφει στην ουτοπία.
Δεν υπάρχει ουτοπία χωρίς καύλα, δεν υπάρχει καύλα που δεν κοιτάει προς την ουτοπία.
Η ουτοπία είναι καύλα κι η καύλα είναι ουτοπία.

Η καύλα είναι η πηγή της ζωής, της τέχνης, των επιστημών, των αγχωδών αγωνιών του κάθε ανθρώπου χωριστά μα και των κοινωνιών του συνολικά για ένα καλύτερο ξύπνημα, για το ίδιο το ξύπνημα.

Η καύλα είναι το ξύπνημα εν μέσω ύπνου για ένα δυνατό ποτό κι ένα τσιγάρο, ένας ανατριχιαστικός στίχος, μια άγρια μουσική, είναι το αναπάντεχο σεξ, μια μαζική συνεύρεση όλων εκείνων των διαθέσεων που καταστρέφουν την ξενέρωτη πραγματικότητα.
Είμαστε υλικά πεπερασμένοι κι εκείνη υλικά αθάνατη.
Η ουσία της δεν περιμένει κάποιον άλλον κόσμο μη πεπερασμένο για να σωθεί, γιατί η σωτηρία της ενυπάρχει στις πράξεις εκείνων που την υπηρετούν.

Για την καύλα, η σύνεση μεταφράζεται σε ερωτικό ξέσπασμα, οι κοινωνικοί κανόνες σε διαπροσωπικά θέλω, η ακινησία σε συνεχή κίνηση της ορμής, οι θρησκευτικές τιμωρίες σε ηδονικούς κολασμούς, το αίμα σε φουσκωμένες από την επιθυμία φλέβες
οι διαφυλικές ρώγες κι οι θηλές γίνονται υποκείμενα και αντικείμενα ηδονής, τα πέη, τα αιδοία, οι γλουτοί, οποιοδήποτε φανερό και κεκρυμμένο μέρος του σώματος αρχίζει να παίρνει μέρος σε ένα παιχνίδι εντυπώσεων, εικόνων και οραμάτων έκστασης.
Κάτω από την επιρροή της όλα τα μέλη του σώματος αποκτούν τη δυναμική μιας μικρής ηδονικής βόμβας.

Η καύλα θέλει πλήρη ελευθερία, απελευθερώνει, αλλά και υποτάσσει στους κανόνες ελευθερίας της.
Τα όρια της είναι εναλλασσόμενα σαν το ηλεκτρικό ρεύμα που μας διαπερνά όταν αντιλαμβανόμαστε την παρουσία της και από εκείνη τη στιγμή αισθανόμαστε την ύπαρξη της.
Η καύλα μας συνεπαίρνει και διαλέγεται με εμάς.

Είναι διαλεκτική όσο εκείνη θέλει, αφήνει τα σημάδια της παντού, αλλά δεν συντίθεται από τις αντιθέσεις που η διαλεκτική της φιλοσοφίας μας διδάσκει.
Η διαλεκτική της καύλας έχει δικούς της κανόνες, οι αντιθέσεις και οι συνθέσεις της εξαρτώνται από πολύπλευρα σχήματα, μεγέθη, μυρωδιές, είδη και θέσεις.

Κι έτσι, όσο την πλησιάζεις εκείνη ξεφεύγει, όταν νομίζεις πως την έμαθες, εκείνη γνωρίζει ότι δεν ξέρεις τίποτα για αυτήν και γελάει δυνατά μπροστά στα μούτρα σου, κοροϊδεύοντας την αστική σιγουριά σου και την ίδια σου την ύπαρξη, που εκείνη δημιούργησε.
Ξέρει τα υπαρκτικά νοήματα και δεν τα αποκαλύπτει.

Η καύλα πυροδοτείται από μια διαλεκτική σχέση με το περιβάλλον, αφού η φαντασία της υπόκειται σε εξωτερικές επιρροές, όμως διαθέτει και ένα μεγάλο κομμάτι φαντασιώσεων μοναδικό, δικό της, αυτοτροφοδοτούμενο, άκρως προσωπικό.

Δεν είναι ουρανοκατέβατη, θεϊκή ή μεταφυσική, δεν είναι ιδεαλιστική.
Είναι υλική όσο η σάρκα, τα κόκκαλα και το μυαλό μας, είναι ρευστή όσο οι εκκρίσεις των εγκεφαλικών νευρώνων και των σεξουαλικών μας οργάνων την ώρα που υποτάσσονται αυτόβουλα σε εκείνη, για να την υπηρετήσουν και ταυτόχρονα να υπηρετηθούν από εκείνη.

Η καύλα είναι χειροπιαστή όσο οι λέξεις πάνω στο χαρτί και τα νοήματα που ακουμπούν στο μυαλό μας, όσο ένα ποίημα που μοιάζει να έχει γραφτεί για εμάς, ένα μουσικό μέτρο που η ένταση του χτυπάει το στήθος δυνατά και μας καθηλώνει, όσο ένα πύρινο ηλιοβασίλεμα, που βρίσκει τις κρυφές του δυνάμεις στις τελευταίες του φωτεινές αναλαμπές, όσο τα ρούχα που φοράμε μόνο και μόνο για να τα βγάλουμε και να βρεθούμε γυμνοί ο ένας μπροστά στον άλλον.
Η καύλα δεν σχετίζεται με πολιτικά προγράμματα και σχέδια, γραμμές και στόχους.

Οι πολιτικές θεωρίες και η φιλοσοφία στο σύνολό της, οι ιδεολογίες και τα παρακλάδια της, μπροστά της, χάνουν την ισχύ τους, καταθέτουν στα πόδια της σχέδια, θεωρίες, ιδέες, οικονομικούς ή άλλους προγραμματισμούς και στροβιλίζονται στον πυρήνα της, από τον οποίον και γνωρίζουν ότι προέρχονται.

Γελάει με ολόκληρη την ανθρώπινη φιλοσοφία, που ακόμα δεν έχει αντιληφθεί ότι χωρίς αυτήν δεν υπάρχει κανένα νόημα στη ζωή, αυτή είναι η ουσία της, αυτή την κινεί και την περιστρέφει μέσα στους ιστορικούς χρόνους από την αρχή μέχρι και σήμερα, αυτή είναι η κινητήριος δύναμη πίσω από όλα.
Η καύλα είναι ένα παιχνίδι της φαντασίας με την πραγματικότητα, η συνεύρεσή τους και το σταμάτημα του καθιερωμένου χρόνου, το κομμάτιασμά του σε αντιχρόνους αιώνιους μα και στατικούς.

Η καύλα είναι αντισυμβατική ακόμα και με τον εαυτό της.
Φτιάχνει κανόνες μόνο και μόνο για να τους γκρεμίσει.
Δημιουργεί αίσθημα ασφάλειας μόνο και μόνο για να μας εκπλήξει καταστρέφοντας το.
Αν πιστεύεις κάπου μα δεν έχεις καύλα για αυτό, τότε τα πάντα καταρρίπτονται στο κενό.
Η σεξουαλική καύλα είναι άφυλη και μη ταξική.

Κάθε τέτοια στιγμή είναι μια αναλαμπή της ουτοπίας απεικονισμένη στα σώματα, που εμπλέκονται μεταξύ τους, γιατί μέσα από αυτήν την πολυμορφία εκείνη ζει και αναπνέει, δίνοντας και η ίδια ανάσα στη διαφορετικότητα της και σε κάθε άλλη διαφορετικότητα που τη συναντά.
Η καύλα δεν είναι της λογικής "ό,τι προαιρείσθε".
Η καύλα αρπάζει και γεύεται, δαγκώνει, "μπουκώνεται" και εκρήγνυται κατά το δοκούν.
Η καύλα δεν εξουσιάζει αλλά κυριαρχεί.
Η καύλα είναι καρφωμένη στην πραγματικότητα μα ταυτόχρονα ζει στην ουτοπία.
Είναι η μεγάλη Ουτοπία.
Προσπαθούμε να ανανεώσουμε την καύλα της εφηβείας μας ενώ εκείνη εξελίσσεται και ετοιμάζεται για κάθε πιθανή αλλαγή.

Έχει μέσα της το σπέρμα της παιδικότητας, τότε που δε μας πείραζε να κάνουμε άλματα θανάτου γιατί δε φοβόμασταν, τότε που όλα ήταν καινούργια.
Όσο ο φόβος εμφιλοχωρεί, η καύλα υποχωρεί, κρύβεται, αποκοιμιέται, πεθαίνει.

Αν είναι να ακολουθήσουμε το δρόμο της καύλας, ας το κάνουμε γρήγορα και σε όλα όσα αφορούν στη ζωή μας και για όσο αντέξουμε. Από την θεωρία στην πράξη όμως..

Σαν σήμερα γεννιέται ο σπουδαίος κομμουνιστής διανοούμενος Κώστας Βάρναλης. Αφιέρωμα



Όταν πεθαίνει βασιλιάς, μη χαίρεσαι λαουτζίκο.
Μη λες πως θάν΄ καλύτερος ο νυν από τον τέως
Πως θάναι το λυκόπουλο καλύτερο απ΄ τον λύκο.
Τότε μονάχα να χαρείς: αν θάναι ο τελευταίος.

Κ. Βάρναλης

Σαν σήμερα, στις 14 Φλεβάρη του 1884 γεννιέται στον Πύργο (Μπουργκάς της Βουλγαρίας ένας σπουδαίος διανοούμενος και κομμουνιστής. Ο Κώστας Βάρναλης.

Την βιογραφία και το έργο του θα τα συναντήσετε στις παραπομπές που παραθέτουμε, ενώ μια πρόταση που έγραψε κάποτε ο Μενέλαος Λουντέμης δείχνει το προσανατολισμό των δημιουργημάτων του ποιητή: «Η ποίηση του Βάρναλη δε μύριζε ποτέ γάλα. Μύριζε από την αρχή μπαρούτι».

Ο στιχουργός των «Μοιραίων» και της «Μπαλάντας του κυρ-Μέντιου», ο δημιουργός του αριστουργήματος «Το Φως που Καίει», είχε απόλυτη συνείδηση της αποστολής του και του ρόλο της διανόησης γ’ αυτό και έγραψε: «όλες οι τέχνες "πολιτεύονται", είτε το ξέρουνε είτε όχι, είτε τους φαίνεται είτε όχι. Κι η επαναστατική τέχνη "πολιτεύεται"».

«Απ’ τα τσακάλια δε γλιτώνεις μ’ εφκές και παρακάλια»  
«Κι αν είναι ο λάκκος σου πολύ βαθύς, 
χρέος με τα χέρια σου να σηκωθείς.»

Το δημιουργικό του έργο, που κράτησε 7 δεκαετίες, είναι σαν ένα ποτάμι βουερό που σχηματίζεται από χιλιάδες μικρά ρυάκια. Φούσκωσε ορμητικά τα νερά του σε μια δοσμένη στιγμή και ύστερα ακολουθώντας δικές του μυστικές διαδρομές, πότε ανέβαινε στην επιφάνεια και πότε βυθιζόταν σε μια αέναη πορεία προς την θάλασσα που αγνάντευε ο ποιητής και δεν χόρταινε. Το ποτάμι αυτό είναι πάντα εδώ. Μπορεί να μην το βλέπουμε, όμως, ποιος δεν το νιώθει;

Το έργο του Κώστα Βάρναλη διαπαιδαγώγησε γενιές ελλήνων και ιδιαίτερα γενιές του προλεταριάτου στην Ελλάδα. Αυτό είναι το σημαντικότερο.

Δε λυπάμαι τα γηρατειά που φεύγουν 
τα μωράκια που έρχονται άθελά τους να ζήσουν σκλάβοι,
να πεθάνουν σκλάβοι, 
σ' έναν κόσμο ελεύθερων αφεντάδων. 
Θα τους μαθαίνουν: η σκλαβιά τους χρέος εθνικόν και σοφία του Πανάγαθου!...
Πότε θ' αναστηθούν οι σκοτωμένοι; 

 Διαβάστε ακόμα:

14 Φλεβάρη 1884 γεννιέται ο Κώστας Βάρναλης

Κ. Βάρναλης: «…παράσιτα και χίλια μαλάκια…»

Το φως που καίει (1922)

Κώστας Βάρναλης: «Όχι! Θα την πουλούσαν στο μπουρδέλο»

Κώστας Βάρναλης ο ποιητής των εργατών (Βίντεο)

Η Εισήγηση του Δημήτρη Δαμασκηνού στην παρουσίαση του βιβλίου του Ηρακλή Κακαβάνη " Ο Άγνωστος Βάρναλης" στα Χανιά (24-02-2013)

Ο άγνωστος Βάρναλης


Κ. Βάρναλης: «Όχι με λόγια, μ’ έργα τ’ Άδικο πολέμα!»

Κ. Βάρναλης: Tα μεγάλα ΟΧΙ πάντα τα λέει ο λαός…

Κώστας Βάρναλης: "Κρασοψιχιά"

Κώστας Βάρναλης: Η βουβή επέτειος

Διαβόητοι έρωτες

Γράφει ο mitsos175

 "Έρωτα... Έρωτα μου
Το νιώθω πως είναι ψεύτικα τα χάδια και τα φιλιά
και στο πρόσωπό σου το χαμόγελό σου
την ώρα που μου μιλάς..."

Αμέτρητα τα τραγούδια για τον γιο της Αφροδίτης και άλλα τόσα τα ρητά οι παροιμίες. Πχ "μας ζάλισαν τον Έρωτα".

" Έρωτας είναι η ζωηρή έλξη μεταξύ δύο προσώπων, η οποία συνήθως σχετίζεται με την επιθυμία για συνουσία" Ακολουθεί λοιπόν πήδημα, εκτός αν είναι πλατωνικός. Υπάρχει ο ηδονικός έρωτας, ο ρομαντικός, ο πλατωνικός, ο Θείος, ο αγνός και φυσικά ο παράνομος. Σε όλες δε τις μορφές ο Έρωτας είναι ανίκητος.

Σήμερα θα ασχοληθούμε με τον παράνομο Έρωτα ο οποίος έχει πάρα πολλές μορφές. Ο Καλιγούλας για παράδειγμα γούσταρε την αδερφή του αλλά κανείς δεν τολμούσε να του πει τίποτα. Ο πιο γνωστός τραγικός έρωτας ήταν του Αντώνιου και της Κλεοπάτρας, ο οποίος έγινε αφορμή για ένα αιματηρό εμφύλιο μεταξύ των Ρωμαίων. Ο Μάρκος Αντώνιος παράτησε την αδερφή του Οκταβιανού, αλλά ο αυτοκράτορας δεν το πήρε καλά. "Πείραξες την αδερφή μου ε; Τώρα θα δεις".

Φυσικά οι πλέον διαβόητοι έρωτες είναι οι πολιτικοί. ΝΔ - ΠΑΣΟΚ. Ρωμαίος και Ιουλιέτα, ή πιο σωστά Βροντάκηδες και τους Φουρτουνάκηδες. Δεκαετίες οι δυο φάρες τσακώνονταν. Ξύλο να δουν τα μάτια σας. Ακόμα και τα χρώματα του ενός ήταν μισητά στον άλλο. Και ξαφνικά μάθαμε πως όχι μόνο δεν υπήρχε μίσος, αλλά απέραντη αγάπη. Μια αγάπη για την κουτάλα.

"Μια αγάπη για την εξουσία έχουν κι αυτοί
και μας δουλεύουν νυχθημερόν ψιλό γαζί..."

Δεν θα ψηφίσουν οι γαλάζιοι το Σημίτη ή το Βενιζέλο για Πρόεδρο μας λένε τώρα. Καλέ όχι, υπάρχουν τόσα λαμόγια στο ΠΑΣΟΚ! Ψηφίστε Τσουκάτο, που γύρισε ξανά στη μόδα. Προτείνετε Φώφη. Αν είχατε χιούμορ, θα βάζατε μπροστά τον Άκη, ώστε να δικαιωθεί και η παρεξηγημένη μίζα. "Πάμε με τη ΝΔ, γιατί δεν τους χωνεύουμε" είχε πει βουλευτής του ΠΑΣΟΚ. Μη γελάτε, έχει βάση αυτή η άποψη. Τόσοι απατεώνες και άχρηστοι μαζεμένοι, θα τον τρομάξουν τον κόσμο. Θα φύγουν ως και τα τούβλα.

Αχ, που να ξέραμε όταν μας έβαζαν να σκοτωνόμαστε μεταξύ μας, πως το ματς ήταν από πριν στημένο, συμφωνημένο και από τους δυο να μας κλείσουν το σπίτι. Νομίζαμε πως μισούνταν, αλλά οι τσακωμοί είναι κάτι που γίνεται μεταξύ ερωτευμένων. Όχι στην αρχή, αλλά μόλις το ζευγαράκι γνωριστεί καλύτερα, αρχίζει η μουρμούρα. "Αγάπη μου, θα σταματήσεις να πέρδεσαι; Κοντεύω να λιποθυμήσω! - Τι να κάνω γλυκιά μου; Έφαγα φασόλια. Εσένα δηλαδή δεν σου έρχεται ποτέ να αεριστείς; - Εγώ δεν το κάνω όμως μπροστά σου (γαϊδούρι)..."

Ω, ο έρωτας! Είναι ωραίο συναίσθημα τελικά. Απλά προσέχουμε μην πληρώσουμε ακριβά τη νύφη από έρωτες άλλων που κάνουν πως μας αγαπάνε, αλλά στην πραγματικότητα θέλουν να μας ρίξουν στο κρεβάτι. Ή την κάλπη για πιο βιτσιόζικο sex.

Για το "χριστιανοταλιμπανικό" άρθρο του Συντάγματος που αναθεωρείται

Σαν ήττα για την κυβέρνηση χαρακτηρήστηκε η προσπάθεια της να εκσυγχρονίσει προς αστικοφιλελεύθερη κατεύθυνση το "χριστιανοταλιμπανικό" άρθρο του συντάγματος  για τις σχέσεις Κράτους-Εκκλησίας.

Αν και σύμφωνα με τις δημοσιογραφικές πληροφορίες στην συγκεκριμένη ψηφοφορία η κυβέρνηση κατόρθωσε να συγκεντρώσει 151 ψήφους, η διαφοροποίηση βουλευτών της όπως η Γεωργία Γιαννιά, η Νίνα Κασιμάτη και του Γιάννη Μιχελογιαννάκη της δημιουργεί σοβαρό πρόβλημα.
 (Θα μιλήσουμε παρακάτω γι' αυτά τα πρόσωπα).

Προς το παρόν ας δούμε αναλυτικά σε ποια διαδικασία υπήρξε αυτή η αναστάτωση στην βουλή.

Η ισχύουσα διάταξη στο Σύνταγμα αναφέρει:

1. Επικρατούσα θρησκεία στην Ελλάδα είναι η θρησκεία της Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας του Χριστού. Η Ορθόδοξη Εκκλησία της Ελλάδας, που γνωρίζει κεφαλή της τον Κύριο ημών Ιησού Χριστό, υπάρχει αναπόσπαστα ενωμένη δογματικά με τη Μεγάλη Εκκλησία της Κωνσταντινούπολης και με κάθε άλλη ομόδοξη Εκκλησία του Χριστού τηρεί απαρασάλευτα, όπως εκείνες, τους ιερούς αποστολικούς και συνοδικούς κανόνες και τις ιερές παραδόσεις.
Είναι αυτοκέφαλη, διοικείται από την Ιερά Σύνοδο των εν ενεργεία Αρχιερέων και από τη Διαρκή Ιερά Σύνοδο που προέρχεται από αυτή και συγκροτείται όπως ορίζει ο Καταστατικός Χάρτης της Εκκλησίας, με τήρηση των διατάξεων του Πατριαρχικού Τόμου της κθ' (29) Ιουνίου 1850 και της Συνοδικής Πράξης της 4ης Σεπτεμβρίου 1928.

2. Το εκκλησιαστικό καθεστώς που υπάρχει σε ορισμένες περιοχές του Κράτους δεν αντίκειται στις διατάξεις της προηγούμενης παραγράφου.

3. Το κείμενο της Αγίας Γραφής τηρείται αναλλοίωτο. Η επίσημη μετάφρασή του σε άλλο γλωσσικό τύπο απαγορεύεται χωρίς την έγκριση της Αυτοκέφαλης Εκκλησίας της Ελλάδας και της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας στην Κωνσταντινούπολη.

Η προτεινόμενη αναθεώρηση αναφέρει:

1. Η Ελληνική Πολιτεία είναι θρησκευτικά ουδέτερη. Επικρατούσα θρησκεία στην Ελλάδα είναι η Ορθόδοξη Εκκλησία, η οποία βρίσκεται αναπόσπαστα ενωμένη δογματικά με το Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως και με κάθε άλλη Ορθόδοξη Εκκλησία και τηρεί απαρασάλευτα τους Κανόνες των Αποστόλων και των Οικουμενικών Συνόδων και την εκκλησιαστική παράδοση. Η Ορθόδοξη Εκκλησία της Ελλάδας είναι αυτοκέφαλη και διοικείται σύμφωνα με όσα ορίζουν ο Καταστατικός Χάρτης της. ο Πατριαρχικός Τόμος του 1850 και η Συνοδική Πράξη του 1928. Το εκκλησιαστικό καθεστώς της Κρήτης και των Δωδεκανήσων δεν αντίκειται στις παραπάνω διατάξεις.

2. Το εκκλησιαστικό καθεστώς που υπάρχει σε ορισμένες περιοχές του Κράτους δεν αντίκειται στις διατάξεις της προηγούμενης παραγράφου

3-Το κείμενο-της Αγίας Γραφής τηρείται αναλλοίωτο. Η επίσημη μετάφρασή του σε άλλο γλωσσικό τύπο απαγορεύεται χωρίς την έγκριση της Αυτοκέφαλης Εκκλησίας της Ελλάδας και της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας στην Κωνσταντινούπολη. 

Ερμηνευτική δήλωση

 Ο όρος επικρατούσα θρησκεία δεν αποτελεί αναγνώριση επίσημης κρατικής θρησκείας και δεν επιφέρει καμία δυσμενή συνέπεια σε βάρος άλλων θρησκευμάτων και γενικότερα στην απόλαυση του δικαιώματος της θρησκευτικής ελευθερίας.

Ο ΣΥΡΙΖΑ είχε προτείνει την αναθεώρηση του άρθρου 3 του Συντάγματος ώστε να επισημαίνεται ότι «η Ελληνική Πολιτεία είναι θρησκευτικά ουδέτερη. Επικρατούσα θρησκεία στην Ελλάδα είναι η Ορθόδοξη Εκκλησία» αλλά με την προσθήκη ερμηνευτικής δήλωσης ότι «ο όρος επικρατούσα θρησκεία δεν αποτελεί αναγνώριση επίσημης κρατικής θρησκείας και δεν επιφέρει καμία δυσμενή συνέπεια σε βάρος άλλων θρησκευμάτων και γενικότερα στην απόλαυση του δικαιώματος της θρησκευτικής ελευθερίας».

Επίσης, να καταργηθεί η απαγόρευση της μετάφρασης της Αγίας Γραφής σε άλλο γλωσσικό τύπο.

Οπως αντιλαμβάνεται κάποιος/α απ' την απλή ανάγνωση των παραπάνω, δεν έχουμε τίποτα περισσότερο παρά μια προσπάθεια ώστε να υπάρξει μια αχτίδα φωτός σε ένα σκοταδιστικό άρθρο που ενώ επιμένει να αναφέρει περί "επικρατούσας θρησκείας", ακόμα και η διατύπωση ότι η Ελλάδα είναι ένα κράτος "θρησκευτικά ουδέτερο" σε κάποιους χριστέμπορους δημιουργεί πρόβλημα.

Με την ευκαιρία αυτή, λοιπόν, ας αναφερθούμε σε κάποια πρόσωπα που αποτελούν το κοινοβουλευτικό βουλευτικό μπουλούκι και τα οποία -σύμφωνα με δημοσιεύματα- αντέδρασαν σ' αυτή την συνταγματική αναθεώρηση.
Ολοι τους έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό. Είναι πολιτικοί γυρολόγοι στους οποίους ο ΣΥΡΙΖΑ στα πλαίσια των τυχάρπαστων τυχοδιωκτικών συνεργασιών του, τους έδωσε πολιτική στέγη.

Η Γεωργία Γεννιά, χρημάτισε στέλεχος του ΠΑΣΟΚ για να ακολουθήσει στην πορεία το κόμμα "Αρμα Πολιτών" που έκανε ο Γιάννης Δημαράς και τελικά να καταλήξει στον ΣΥΡΙΖΑ.
(Με δήλωση της διέψευσε τελικά ότι καταψήφισε την αναθεώρηση του άρθρου)

 Η Νίνα Κασιμάτη ξεκίνησε στα πρωτοκλασάτο στέλεχος του ΠΑΣΟΚ και μέλος του Εθνικού Συμβουλίου του. Θεωρήθηκε από τους "κηπουρούς" του ΓΑΠ που τον θεωρούσε πολιτικό πρότυπο της, δείχνοντας την λατρεία της προς τον πρώην πρωθυπουργό με γλοιώδης τρόπο. «Ο Γ. Παπανδρέου είναι ο ηγέτης με την ιστορική μνήμη, την ιδεολογική δομή και αισθητική, την αποφασιστικότητα και ειλικρινή συλλογική θεώρηση», είναι μια απ' τις χαρακτηριστικές δηλώσεις της

Ο Γιάννης Μιχελογιαννάκης ίσως θα μπορούσε να χαρακτηριστεί γραφικό δείγμα γελοίου αστού πολιτικάντη. Ξεκίνησε από το ΠΑΣΟΚ, μεταπήδησε στο κόμμα του Κουβέλη και όταν διαπίστωσε ότι αυτό πήγαινε για φούντο την έκανε με ελαφρά πηδηματάκια για να βρει στέγη στο σημερινό κυβερνητικό κόμμα και να συνεχίζει να εισπράττει την παχυλή βουλευτική αργομισθία του. Αλλά αυτό είναι το λιγότερο. Ούτε είναι άξιο αναφοράς ότι θεωρείτε απ' τους καλύτερους μπαφουρολόγους της βουλής, αποτελώντας συνεχώς αντικείμενο σατιρικών τηλεοπτικών εκπομπών.

Η σχετική στάση αυτού του τύπου στην συγκεκριμένη ψηφοφορία δεν πρέπει να θεωρηθεί έκπληξη. Πρόκειται για ένα γνωστό θρησκόληπτο άτομο, σε βαθμό μάλιστα γελοιότητας.

Και γ' αυτό δεν χρειάζεται να προσθέσουμε τίποτα εμείς παρά να παραθέσουμε ένα περασμένο βιντεάκι μας. Ηταν η εποχή που γινόταν λόγος για την νομοθετική ρύθμιση για καύση των νεκρών. Μας δήλωσε τότε ο τιτανομέγιστος επιστήμονας Μιχελογιαννάκης: "Θα μιλήσω σαν γιατρός. Στα 20 χρόνια της ενεργούς ιατρικής που εκτελώ την θετική συμβολή των λειψάνων την έχω δει και γι' αυτό ακριβώς δεν θα ήθελα σε καμιά περίπτωση την καύση των νεκρών γιατί θέλω να υπάρχουν τα λείψανα που με την καύση δεν υπάρχουν".

"Η ιστορία επαναλαμβάνεται την πρώτη φορά σαν τραγωδία και τη δεύτερη σαν φάρσα".

Γράφει ο mitsos175

Η "Ιστορία (κωμικοτραγική) του νεοελληνικού κράτους" είναι ένα διαχρονικό έργο, γιατί περιγράφει το παρελθόν. Παρελθόν που μοιάζει καταπληκτικά με το παρόν. Ένα παρόν αστείο και συνάμα τραγικό. Ας δούμε μερικές αναφορές που θα λέγαμε πως αναφέρονται στη σημερινή ειδησεογραφία:

"Έτσι απλά, απ' το μεράκι των Ελλήνων για το Σύνταγμα, αν και κανείς σχεδόν ποτέ στην Ελλάδα δεν γνωρίζει τι σόι πράγμα είναι ένα Σύνταγμα. Πάντως όλοι, και κυρίως ο Μακρυγιάννης, ήξεραν πως το Σύνταγμα παρέχει περισσότερες ευκαιρίες για λοβιτούρες. Γι αυτό και μόνο το λόγο ζητούσαν σώνει και καλά Σύνταγμα κι όχι γιατί ήταν δημοκράτες..."

Εδώ βλέπουμε τον πραγματικό λόγο που ασχολούνται οι κηφήνες με το Σύνταγμα. Το κόβουν και το ράβουν στα μέτρα τους, ώστε να μην χρειάζεται να ζητάνε εκ των υστέρων συγνώμη όπως πχ κάνει σήμερα ο Τσουκάτος.
Λεφτά πάντως στο ΠΑΣΟΚ υπήρχαν μπόλικα. Πως τα κατάφερε το ΠΑΣΟΚ με 16 δις έσοδα το χρόνο μόνο από εταιρίες (χώρια η επιδότηση κλπ), να αφήσει χρέη κοντά 40 δις (σε δραχμές); Την κα Γεννηματά δεν την νοιάζει που πήγαν τα χρήματα; Ή μήπως ξέρει;

"Δυο πράγματα έπρεπε να πατάξει ο Τρικούπης προκειμένου να προκόψει το κράτος: Τη φοροδιαφυγή και τη ληστεία. Όπως ξέρουμε, δεν πέτυχε ούτε το ένα ούτε το άλλο... Οι ληστές δεν περιφέρονται πια στα ελληνικά όρη σουλατσάρουν στις τράπεζες και στα συνεργαζόμενα με αυτές κόμματα... Ο Τρικούπης...έκανε μια φοβερή και τρομερή εκκαθάριση του δικαστικού σώματος, απ' όπου πέταξε όλους όσους δωροδοκούνταν φανερά. Δηλαδή πάνω από τους μισούς. Έκτοτε οι δικαστές πήραν τα μέτρα τους κι έγιναν πιο διακριτικοί..." 
Σαν να μην πέρασε μια μέρα... 

"Μετά το θάνατο του Χαριλάου Τρικούπη το αλαλούμ του Μακεδονικού Αγώνα και τη χρεοκοπία η κατάσταση στην Ελλάδα γίνεται εντελώς τραγική... Η απαλλαγή από τις στρατιωτικές υποχρεώσεις, λόγω τρέλας κυρίως, δεν είναι σύγχρονη εφεύρεση των Ελλήνων πατριωτών, που φωνάζουν "ζήτω η Ελλάς" τρεις φορές την ημέρα, ίσα - ίσα για να μην καταλάβουμε τι καθάρματα είναι".
Το ίδιο τραγική είναι η κατάσταση και σήμερα. Παράδοση μας και η τραγωδία και η κωμωδία.

"Οι μισοί Αθηναίοι κυνηγούν τους άλλους μισούς λες και μόλις βγήκαν από αγώνα ντέρμπυ Παναθηναϊκός - Ολυμπιακός. Η συνεχιζόμενη ποδοσφαιροποίηση της πολιτικής ζωής αρχίζει τότε ακριβώς. Στη μια ποδοσφαιρική ομάδα οι βενιζελικοί και στην άλλη οι βασιλικοί. Οι δυο ομάδες συνεχίζουν τον αγώνα μέχρι τις μέρες μας, με διάφορες αγωνιστικές παραλλαγές".
Και πάντα οι άλλοι είναι οι "κακοί". Αν κερδίσουν, είναι μάγκες, αν χάσουν, αδικήθηκαν! Παίξουν δεν παίξουν. Μετά αναρωτιούνται γιατί δεν πάει κόσμος να τους δει. Τι να δει; Τον Κούλη και τον Αλέξη; Δεν βλέπει την Πέπα το γουρουνάκι καλύτερα; 

Είναι όμως απόλυτα λογικό να μην έχει αλλάξει σχεδόν τίποτα. Σαν να έχουμε ένα σταματημένο τρένο από το οποίο λείπει η ατμομηχανή.
Ο Μαρξ έλεγε πως ατμομηχανή της Ιστορίας είναι η Επανάσταση, χωρίς αυτή δεν πάμε πουθενά, μένουμε στο ίδιο σημείο... 

Γιατί οι άνθρωποι, σύντροφε ..

Πάνω στα υγρά τσαλακωμένα σεντόνια μαραίνονταν το γέλιο 
των αγέννητων παιδιών…
και σμίγουν και χωρίζουν οι άνθρωποι
και δεν παίρνει τίποτα ο ένας απ’ τον άλλον.

Γιατί ο έρωτας είναι ο πιο δύσκολος δρόμος να γνωριστούν.

Γιατί οι άνθρωποι, σύντροφε, ζουν από τη στιγμή
που βρίσκουν μια θέση
στη ζωή των άλλων.

Kαι τότε κατάλαβες γιατί οι απελπισμένοι
γίνονται οι πιό καλοί επαναστάτες.

Και μένουμε ανυπεράσπιστοι ξαφνικά, σαν ένα νικητή
μπροστά στο θάνατο
ή ένα νικημένον αντίκρυ στην αιωνιότητα…

Mεγάλες λέξεις δε λέγαν πια τίποτα και τις πετούσαν στους
οχετούς.

Α, εσύ δεν είδες ποτέ το ίδιο το χέρι σου να σε σημαδεύει αλύπητα
απ’ το βάθος των περασμένων.

…Θέ μου πόσο ήταν όμορφη
σαν ένα φωτισμένο δέντρο μια παλιά νύχτα των Xριστουγέννων…

Συχώρα με, αγάπη μου, που ζούσα πριν να σε γνωρίσω.

Μισώ τα μάτια μου που πια δεν καθρεφτίζουν το χαμόγελό σου…

Η πλατεία θα μείνει έρημη
σα μια ζωή που όλα τάδωσε, κι όταν ζήτησε κι αυτή
λίγη επιείκεια
της την αρνήθηκαν.

Χωρίς όνειρα να μας ξεγελάσουνε και δίχως φίλους πιά
να μας προδώσουν…

Γιατί οι άνθρωποι υπάρχουν απ’ τη στιγμή που βρίσκουνε
μια θέση
στη ζωή των άλλων.
Ή
ένα θάνατο
για τη ζωή των άλλων…

Τάσος Λειβαδίτης

Οταν οι Δάσκαλοι ...

Της Τ. Γ.

Οταν οι Δάσκαλοι, Διδάσκουν και Εμπνέουν... 

Οταν τα παιδιά, Ακούν και Νιώθουν,,,                             
Οταν οι γονείς, Στηρίζουν...                                         
Τότε ναι, υπάρχει ελπίδα...                                               
Ελπίδα πως το αύριο θα βαδίσει μ' ανθρώπους  που όσο κι αν "φυσάει κόντρα" αυτοί "θα 'χουν μαζί τους, την αυταπάρνηση τους, το μαγικό ραβδί τους", για να γκρεμίσουν τοίχους κι "ένα όνειρο ατόφιο" να χτίσουν...

20' περίπου διαρκεί η ταινία του Γενάδιου δημοτικού σχολείου. 20' πλημμυρισμενά ανθρωπιά, αγάπη, συγκίνηση και υπεροχή μουσική...

Συγχαρητήρια από καρδιάς, στους συντελεστές της!

Μια ευχή λόγω ημέρας

Ακολουθεί antiva μανιφέστο:

Της  Π. Μ.

Λευτεριά σε όσους έχουν ζαχαροπλαστεία και ανθοπωλεία, για να μην αναγκάζονται να καταφεύγουν σε εμπορικές "μέρες" για να βγάλουν κάνα ευρωλάκι.
Λευτεριά στις πωλήτριες εσωρούχων που αναγκάζονται να πουλάνε κιτς αηδίες σε ξενέρωτες γκόμενες που νομίζουν ότι το καλό κρεββάτι εξαρτάται από το βρακί τους.
Λευτεριά στις γραμματείς που αναγκάζονται να στέλνουν ανθοδέσμες στις συζύγους και αν μπερδέψουν το όνομα στην κάρτα με αυτό της γκόμενας ή αλλιώς πουτανάκι,που ακούνε κάθε μέρα στο τηλέφωνο, θα χάσουν το ψωμάκι τους οι έρμες.

Λευτεριά στις ρεσεψιονίστ που αναγκάζονται να εξυπηρετούν μαλακοζεύγαρα, γιατί ντε και καλά θέλουν να πάνε σε χλιδάτο ή μπουρδελάτο ξενοδοχείο, λόγω της ημέρας.
Λευτεριά σε όσους παραμένουν σε σχέσεις ελεγχόμενες, γιατί φοβούνται την καψούρα.
Λευτεριά στα ξενέρωτα κοριτσάκια και αγοράκια που παραμένουν σε σχέσεις "χορηγούς", γιατί πουλάνε το σώμα τους και δεν το χαρίζουν (από αγάπη).
Λευτεριά στους/στις συζύγους που παντρεύτηκαν τέτοιους και παραμένουν σε γάμους-παρωδίες για να μη χάσουν τα ψώνια και τα ταξιδάκια στα εξωτερικά,αλλά την πέφτουν σε γκόμενους/ες δεξιά-αριστερά και πληρώνουν για αυτό.

Λευτεριά στους ζιγκολό. Λευτεριά στις/στους δύσμοιρες/ους που ερωτεύονται αυνάνες και αυνανισμένες.
Λευτεριά στο ροζ και το κόκκινο, που δεν συνδυάζονται μεταξύ τους και πιο καλά πάνε με το μαύρο, το καθένα μόνο του.
Λευτεριά και στον άγιο βαλεντίνο,τί φταίει ο κακομοίρης. Λαστ μπατ νοτ ληστ:

Ο άγιος Βαλεντίνος εντάσσεται στην ετεροκανονιστικότητα του καπιταλισμού (heteronormativity που λέμε και στο χωριό μου).Οπότε πρέπει και να καταρρεύσει όπως κσταλαβαίνετε. Ερωτευθείτε κάθε μέρα.

Το Σύνταγμα κατοχυρώνει το υπάρχον κοινωνικο-οικονομικό σύστημα. - Η ανούσια αστική αντιπαράθεση περί αναθεώρησής του

Από giorgis , Τετάρτη, 13 Φεβρουαρίου 2019 | 9:04 μ.μ.

Του Γ. Γ.

Ανούσιες λεκτικές κορώνες, φαινομενική προσωπική αντιπαράθεση μεταξύ Τσίπρα και Μητσοτάκη με αναφορές για μικροπολιτικά παιχνίδια σχετικά με τον τρόπο εκλογής του νέου "τελετάρχη" -του προέδρου της δημοκρατίας τους-, ήταν αυτά που χαρακτήρισαν την συζήτηση στην Ολομέλεια της βουλής για τη Συνταγματική Αναθεώρηση.

Εξαίρεση αποτέλεσε η ομιλία του κοινοβουλευτικού εκπροσώπου του ΚΚΕ, Θανάση Παφίλη ο οποίος μίλησε επί τους ουσίας θίγοντας θέματα για την "κορυφαία θεσμική διαδικασία της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας", όπως χαρακτήρισε την αναθεώρηση του Συντάγματος ο Τσίπρας, τα οποία οι αστοί πολιτικοί τα αποφεύγουν όπως ο "διάολος το λιβάνι" που λέει και η λαϊκή ρήση.

"Το Σύνταγμα κατοχυρώνει την εξουσία της αστικής τάξης,  είναι σύνταγμα της κυρίαρχης τάξης", μας είπε ο βουλευτής του ΚΚΕ και σαν απόδειξη επικαλέστηκε ότι όσες αναθεωρήσεις έγιναν μέχρι τώρα, άφησαν άθικτα τα άρθρα του που αποτελούν «αγκωνάρια του συστήματος» και «10 εντολές του Μωυσή» για το πολιτικό σύστημα.

Θα επαναλάβουμε κάποιες πάγιες σχετικές απόψεις μας που θίγουν τον πυρήνα του θέματος.

Το Σύνταγμα δεν είναι ένας οποιοσδήποτε νόμος. Το Σύνταγμα κατοχυρώνει το πολίτευμα. Κατοχυρώνει το υπάρχον κοινωνικο-οικονομικό σύστημα. Γι' αυτό και οι θεμελιώδεις διατάξεις του προβλέπεται ότι δε μπορούν ν' αναθεωρηθούν. Κανένα πολίτευμα δεν εγγράφει στον καταστατικό του χάρτη τη δυνατότητα να καταργηθεί, έστω και με τη θέληση της πλειοψηφίας.
Και το ελληνικό Σύνταγμα, στο άρθρο 110 παράγραφος 1, προβλέπει ότι «οι διατάξεις του Συντάγματος υπόκεινται σε αναθεώρηση, εκτός από εκείνες που καθορίζουν τη βάση και τη μορφή του πολιτεύματος, ως Προεδρευόμενης Κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας».

Η θέληση της πλειοψηφίας, λοιπόν, μπορεί ν' αλλάξει το Σύνταγμα, μόνο όταν αλλάξει το σύστημα. Δηλαδή, μόνο όταν εκφραστεί επαναστατικά και όχι μέσω της κάλπης.
Γ' αυτό και πάντοτε στην Ιστορία τα Συντάγματα κατοχυρώνουν αυτό που έχει διαμορφωθεί και όχι αυτό που πρέπει να γίνει, όπως συμβαίνει με τους κοινούς νόμους.

Ολ' αυτά τα γνωρίζουν ακόμα και οι αρχάριοι μαρξιστές. Γνωρίζουν πως η επανάσταση δεν είναι ζήτημα ψηφοφορίας, αλλά ζήτημα οργανωμένης εξέγερσης, η οποία καταλύει το καθεστώς, παίρνει την πολιτική εξουσία, ως πρώτη πράξη, και αρχίζει να οικοδομεί νέους θεσμούς.

Η κατοχύρωση της επανάστασης και οι νέοι θεσμοί που θα ξεπηδήσουν μέσα απ' αυτή θα αποτυπωθούν και σε ένα νέο Σύνταγμα, που δεν θα συνιστά μια ριζική αναθεώρηση του προηγούμενου, αλλά ένα σοσιαλιστικό Σύνταγμα, στον αντίποδα του αστικού.

***

Ενδιαφέρουσα τοποθέτηση της πρώην γ.γ του ΚΚΕ, Αλέκας Παπαρήγα, για τον ρόλο διαχρονικά του αστικού Συντάγματος σε Πανελλαδική συγκέντρωση του ΚΚΕ στις 15 Μάη 2010.

Θ. Τσουκάτος: "Το 2000 οι χρηματοδοτήσεις του ΠΑΣΟΚ από εταιρίες έφθασαν τα 16 δισ. δραχμές"

Δεν μας είπε ουσιαστικά κάτι καινούργιο στην δίωρη απολογία του στο Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων, το δεξί χέρι του Σημίτη, ο "στρατηγός" Θόδωρος Τσουκάτος για τα όσα του καταλογίζονται για το ένα εκατομμύριο μάρκα που έλαβε από τη Siemens το 1999 με σκοπό, κατά την κατηγορία, να διατεθούν σε δωροδοκίες για τη σύμβαση «8002» με τον ΟΤΕ.

Επανέλαβε αυτά που λέει απ' την αρχή και έχει δίκιο. Οτι δηλαδή «Οι χορηγίες στα κόμματα από ιδιώτες είναι παλιά και σε όλους γνωστή καθιερωμένη πρακτική, την κληρονόμησα δεν την καθιέρωσα».
«Ψεύδονται συνειδητά εκείνοι που βεβαιώνουν, πώς το δικό τους κόμμα - και μιλώ για τα μεγάλα- δεν έχει χρηματοδοτηθεί από ιδιώτες», είχε τονίσει στο παρελθόν ενώ σήμερα έγινε πιο συγκεκριμένος όσο αφορά το κόμμα του..

«Το 2000 οι χρηματοδοτήσεις του ΠΑΣΟΚ από εταιρίες έφθασαν τα 16 δισ. δραχμές. Δεν ήταν μόνο η Siemens, ήταν και άλλες εταιρίες. Αυτές οι εταιρίες συνεχίζουν να υπάρχουν και συνεχίζουν να χρηματοδοτούν κόμματα... Οι ιδιωτικές χρηματοδοτήσεις των κομμάτων ήταν ένα καθεστώς που κανείς δεν ήθελε να το ψάξει,από κανένα κόμμα», τόνισε, ενώ παρουσίασε τον εαυτό του σαν "μαύρο πρόβατο¨και "αποδιοπομπαίο τράγο", από την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ αφού σύμφωνα με τον ίδιο δεν το στήριξε στην δικαστική περιπέτεια που περνάει.

Δεν ξέρουμε σε τι αποτέλεσμα θα καταλήξει η δικαστική ακροαματική διαδικασία στην οποία βρίσκεται απολογούμενος ο Τσουκάτος. Αυτό που μπορεί να εκτιμήσουμε είναι ότι ίσως επιβεβαιωθεί η άποψη Πάγκαλου ο οποίος όταν είχε σκάσει η ιστορία είχε βγάλει την "ετυμηγορία" του ότι ο Τσουκάτος θα καταλήξει "πεντακαθαρίδης".
"Δεν είναι παράνομο" μας είχε πει τότε ο Πάγκαλος που ο ταμίας του ΠΑΣΟΚ  "πήρε μια σακούλα με λεφτά και τα πήγε στο κόμμα".  

Απίθανες σουρεαλιστικές καταστάσεις ....

Εχουμε παρακολουθήσει πολλές ανεκδιήγητες καταστάσεις να προκύπτουν εν όψει αυτοδιοικητικών εκλογών. Και δεν ευνοούμε απλώς τα δημοσιεύματα που παρουσιάζουν θέμα ημερών την ανακοίνωση της υποψηφιότητας δημάρχου του πρώην υπουργού της Ν.Δ. Γιώργου Βουλγαράκη για τον Δήμο Αθηναίων, ο οποίος κατέρχεται στον εκλογικό στίβο με την ταμπέλα του "ανεξάρτητου υποψηφίου".
(Ξέρετε, αυτός ο πολιτικός που ενώ ήταν υπουργός είχε συστήσει εταιρεία διαχείρισης ακινήτων μαζί με τη συμβολαιογράφο σύζυγό του, το γραφείο της οποίας χειρίστηκε συμβολαιογραφικές πράξεις για τη Μονή Βατοπεδίου. Είχε κάποια ψιλοπροβλήματα όταν κατηγορήθηκε για ξέπλυμα μαύρου χρήματος και όταν στο πόθεν έσχες του δεν μπορούσε να δικαιολογήσει το γιγάντωμα της περιουσίας του με ΕΠΕ και offshore, αλλά αυτά είναι περασμένα ξεχασμένα).

Και άντε να αποδεχθούμε ότι για το πολιτικό πτώμα Γ. Βουλγαράκη ισχύει η ρήση του ηθοποιού Τζ. Καρούσου "στην Ελλάδα ότι δηλώσεις είσαι". Να του χαλάσουμε εμείς χατίρι αφού θέλει να γίνει "ανεξάρτητος";

Στην περίπτωση όμως του γνωστού δικηγόρου Βασίλη Καρπερνάρου μιλάμε για απίθανες σουρεαλιστικές καταστάσεις! Ο πρώην βουλευτής των ΑΝΕΛ είναι συνιδρυτής -μαζί με τον Μπαλτάκο που στην πορεία αποχώρησε για να βρει αλλού πολιτική στέγη- στο κόμμα Ριζοσπαστικός Εθνικός Συναγερμός (ΡΙΖ.Ε.Σ) και σήμερα σαν πρόεδρος αυτού του πολιτικού μορφώματος παρουσιάζεται σε τηλεοπτικές εκπομπές.

Εστειλε, λοιπόν σε όλα τα ΜΜΕ, δελτίο τύπου ο Β. Καρπερνάρος για να μας ενημερώσει ότι στις αυτοδιοικητικές εκλογές θα τον συναντήσουμε "Υποψήφιο Δήμαρχο Αθηναίων" επικεφαλής "ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗΣ από κόμματα κίνησης", η οποία είναι  "μακριά από κόμματα-εντολείς" μπλα μπλα...

Ε.αυτό δεν νομίζουμε ότι έχει ξαναγίνει. Να παρουσιάζεται δηλαδή πρόεδρος πολιτικού κόμματος και να μας λέει ότι ηγείται δημοτικής παράταξης ... μακριά από κόμματα!!!

 Δεν περιγράφω άλλο, που θα έλεγε και ο Γ. Χελάκης ...

Bίντεο

 
Copyright © ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ
Powered by Blogger