Νεοτερα

Γελοιότητες χριστέμπορων και τοποθετήσεις χρηστών του twitter

Από ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ , Τετάρτη, 15 Αυγούστου 2018 | 4:04 π.μ.

Πριν λίγο καιρό τότε που οι καταστροφικές πυρκαγιές έσπερναν τον όλεθρο και σκορπούσαν τον θάνατο κάποια "έγκριτα" ΜΜΕ  μας μιλούσαν για εικονοστάσια και εικόνες της Παναγίας που η φωτιά τα άφησε ανέπαφα.

Τώρα απ' τα ίδια αυτά ΜΜΕ και όχι μόνο κάνουν κάνουν παρέλαση, οι "άγιοι" δεσποτάδες" μας για να μας πουν τα θεόπνευστα τροπάρια του που αυτή την φορά έχουν σχέση με την "παρέμβαση" της Παναγίας στην απελευθέρωση των δυο ελλήνων στρατιωτικών από το καθεστώς της Αγκυρας.

Ο δεσπότης Καστοριάς μας παροτρύνει "Να ευχαριστήσουμε την Παναγία μας για το δώρο που έκανε στους Ελληνες", ο "άγιος" Χριστιανουπόλεως μας λέει ότι "Η απελευθέρωση των Στρατιωτικών απέδειξε ότι η Παναγία είναι η ελπίδα μας" και παρόμοια τροπάρια ψάλουν αρκετοί ακόμα αρχιρασοφόροι.
Λογικό ήταν να ακολουθήσουν το κήρυγμα του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου ο οποίος μας είπε ότι "Φαίνεται ότι η Παναγία θέλησε να μας στείλει ένα μεγάλο δώρο". (Μιλάμε για τον ίδιο "άγιο" ο οποίος "προσεύχεται" να μακελέψει ο Ερντογάν τον Κουρδικό λαό και κάνει χρυσοφόρες μπίζνες με το σιωνιστικό κράτος του Ισραήλ).

Αλήθεια, δεν αντιλαμβάνονται όλοι αυτοί οι Χριστέμποροι ότι γίνονται γελοίοι;
Αντί για δικό μας σχολιασμό μια "μεγάλη γεύση" από τοποθετήσεις χρηστών του twitter:


















Τα εργοδοτικά τσιράκια της COSCO κάνουν τραμπουκική επίθεση στον πρόεδρο του Σωματείου

Οταν η κυβέρνηση Σαμαρά ξεπουλούσε το μεγάλο Λιμάνι του Πειραιά. στην Κινέζικη εταιρεία είχαμε αναρτήσει ένα κείμενο που το τιτλοφορούσαμε "Ενέργειες συμμορίας μαφιόζων με «σκοτεινό παρασκήνιο» και «μυστικές διαπραγματεύσεις». Πουλάνε το Λιμάνι και χαρίζουν δισεκατομμύρια στην COSCO".

Σε επόμενο άρθρο μας αναφερόμαστε στις εργασιακές σχέσεις, που υπάρχουν σ' αυτό το κάτεργο οι οποίες είναι "ανύπαρκτες και μεσαιωνικές, μοναδικές στην Ευρώπη".

Αντιμετωπίζοντας αυτόν τον εργασιακό μεσαίωνα οι εργαζόμενοι της COSCO, οργανώνονται, προχωρούν σε κινητοποιήσεις και μετά από απεργία αποσπούν τη δέσμευση της εργοδοσίας να ικανοποιήσει σημαντικά αιτήματα τους, όπως το να αναγνωριστεί ως βαρύ και ανθυγιεινό το επάγγελμα των λιμενεργατών.

Αυτή η εξέλιξη δημιούργησε προβληματισμό στην εργοδοσία η οποία με απειλές και εκβιασμούς σε εργαζόμενους προσπάθησε να στήσει δικό της «σωματείο» για να ανακόψει τη διεκδίκηση καλύτερων μισθών και συνθηκών εργασίας, με την υπογραφή Συλλογικής Σύμβασης.
Μετά την αποτυχημένη αυτή της προσπάθεια, τα τσιράκια της εργοδοσία -προφανώς με εντολή των αφεντικών- προχώρησαν σε ανοιχτούς τραμπουκισμούς βάζοντας στο στόχαστρο τους τον πρωτοπόρο εργάτη και πρόεδρο του σωματείου των εργαζομένων Μάρκο Μπεκρή

Συγκεκριμένα, όπως καταγγέλλει η Ενωση Εργαζομένων στη Διακίνηση Εμπορευματοκιβωτίων στις προβλήτες του Πειραιά (ΕΝΕΔΕΠ), -και δημοσιεύεται στην ιστοσελίδα 902- την ώρα που ο πρόεδρος του σωματείου μιλούσε στους εργαζόμενους, καταγγέλλοντας τις μεθοδεύσεις της εργοδοσίας, ο νέος επόπτης ασφαλείας της εργολαβικής «D-Port», Βασίλης Παπαδόγγονας, τον πλησίασε ύπουλα από πίσω και τον χτύπησε στον αυχένα.
Ο συνδικαλιστής, που τις προηγούμενες μέρες βρίσκονταν σε αναρρωτική άδεια λόγω προβλημάτων στη μέση, μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο, όπου διαγνώστηκε με κάκωση στον αυχένα.

Ο χρόνος που εκδηλώνεται η επίθεση δεν είναι τυχαίος, καθώς οι πρόσφατοι πετυχημένοι αγώνες των εργαζομένων και του ΕΝΕΔΕΠ, με τη στήριξη και την αλληλεγγύη σωματείων του Πειραιά, είχαν αναγκάσει την εργοδοσία να ξεκινήσει τις διαπραγματεύσεις για την υπογραφή ΣΣΕ, η οποία θα δεσμεύει όλες τις εταιρείες που δραστηριοποιούνται στις προβλήτες ΙΙ και ΙΙΙ, αλλά και όσες τυχόν δραστηριοποιηθούν στο μέλλον, και θα καλύπτει όλες τις δραστηριότητες. Πρόκειται για σημαντική εξέλιξη, στα 8 χρόνια που η «Cosco» λειτουργεί τις συγκεκριμένες προβλήτες, μέσω θυγατρικών εργολαβικών εταιριών,

Είναι προφανές επομένως ότι η απόπειρα για δημιουργία εργοδοτικού σωματείου και η σημερινή τραμπούκικη επίθεση είναι μια προσπάθεια για να ακυρωθούν οι εξελίξεις για την υπογραφή ΣΣΕ και να διατηρηθεί το σημερινό εξουθενωτικό για τους εργαζόμενους καθεστώς, που έχει επιβάλλει η εργοδοσία, κάνοντας χρήση της αντεργατικής νομοθεσίας της σημερινής και των προηγούμενων κυβερνήσεων.

Καμιά υποχώρηση!

Απαντώντας στην τραμπούκικη επίθεση, η ΕΝΕΔΕΠ απευθύνεται στους εργαζόμενους και σημειώνει σε ανακοίνωσή της:

«Τώρα πιο αποφασιστικά, πιο οργανωμένα για τα δικαιώματά μας. Δεν λυγίζουμε! Συνάδελφοι, ενώ είναι σε εξέλιξη η διαδικασία διεκδίκησης από το σωματείο μας Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας για όλους τους εργαζόμενους στο λιμάνι του Πειραιά, η εργοδοσία κινητοποιεί τους μηχανισμούς της ενάντια στον αγώνα μας. Στα πλαίσια αυτά στήνει εργοδοτικό σωματείο και χρησιμοποιεί τους μπράβους της σαν τον Παπαδόγγονα Βασίλη που επιτέθηκε και χτύπησε τον πρόεδρο του σωματείου μας την ώρα που αυτός ενημέρωνε τους εργαζόμενους για τις εξελίξεις.

Δηλώνουμε στην εργοδοσία και στα τσιράκια της ότι δεν θα ανεχτούμε τους σχεδιασμούς και τους μηχανισμούς της στο χώρο του λιμανιού. Τους μπράβους και τους τραμπούκους θα τους πάρει το "κύμα" της οργανωμένης πάλης για τα δίκια μας.
Ολοι τώρα συσπειρωμένοι στο σωματείο μας πιο αποφασιστικά, πιο οργανωμένα για:

➤Υπογραφή ΣΣΕ με αυξήσεις για όλους τους εργαζόμενους.
➤Ενταξη στα Βαρέα και Ανθυγιεινά. Να σταματήσει ο εμπαιγμός των εργαζομένων απ' την πολιτική ηγεσία και την εργοδοσία.
6μελής πόστα.
➤Μετατροπή όλων των συμβάσεων σε πλήρους απασχόλησης και αορίστου χρόνου.
➤Σύσταση Επιτροπής Υγιεινής και Ασφάλειας.
➤Διασφάλιση των όρων υγιεινής και ασφάλειας - Αναγνώριση των επαγγελματικών ασθενειών.

Συνάδελφοι, η εργοδοσία φοβάται. Παίρνει τα μέτρα της. Παίρνουμε κι εμείς τα δικά μας».


Σχετική ανακοίνωση - καταγγελία έδωσε στην δημοσιότητα και το ΠΑΜΕ

Παπαδίστικο μπακιροκοφτείο το «Πανελλήνιο Ιερό Ίδρυμα Ευαγγελιστρίας Τήνου»

Από ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ , Τρίτη, 14 Αυγούστου 2018 | 10:42 μ.μ.

Δεν θα ασχοληθούμε με την μυθοπλασία περί παρθενογένεσης του Χριστού από την Παναγία που γιορτάζει αύριο.
 (Αν κάποιος/α ενδιαφέρεται περισσότερο γι' αυτό το χριστιανικό παραμύθι μπορεί να διαβάσει το σχετικό κεφάλαιο από το καταπληκτικό βιβλίο του Κυριάκου Σιμόπουλου: "Μυθοπλασία όλες οι θρησκείες της Οικουμένης")

Επειδή και αύριο θα κατακλυστούμε από ρεπορτάζ τα οποία θα μας αναφέρουν για το πλήθος του "χριστεπώνυμου ποιμνίου" το οποίο θα επισκεφτεί το νησί της Τήνου για να προσκυνήσει την "μεγαλόχαρη", ας θυμηθούμε  ότι  το «Πανελλήνιο Ιερό Ίδρυμα Ευαγγελιστρίας Τήνου», δεν είναι τίποτε  άλλο παρά μια τεράστια κερδοφόρα επιχείρηση, για το παπαδαριό.

Μάλιστα ο δεσπότης Σύρου Δωρόθεος ο οποίος φέρεται επικεφαλής του "ιδρύματος" αποκαλείται από συνεργάτες του σαν  "ο παπάς που θέλει την μίζα του".  Και αυτοί οι συνεργάτες του δεν είναι άλλοι παρά καταδικασμένοι για εκβιασμούς και εμπόριο ναρκωτικών.
Σε τέτοια πρόσωπα είχε αναθέσει ο συγκεκριμένος δεσπότης την διαχείριση του χρυσού από τα "τάματα" των πιστών στο "ιερό κατάστημα" της Τήνου.

Για να μην επαναλαμβάνουμε πράγματα που ήδη έχουμε γράψει διαβάστε αυτή μας την ανάρτηση

Μ. Μπρεχτ: Στρατευμένος στο μαρξισμό, πρωτοπόρος επαναστάτης (Αφήνει την τελευταία του πνοή σαν σήμερα το 1956)

Τι περιμένετε; Ότι οι κουφοί παραχωρήσεις θα σας κάνουν;
Κι ότι οι αχόρταγοι κάτι θε να σας δώσουν!
Οι λύκοι θα σας ταΐσουνε αντί να σας καταβροχθίσουν!
Από φιλία.
Θα σας προσκαλέσει η τίγρη να της βγάλετε τα δόντια, τέτοια περιμένετε!

 Μπέρτολτ Μπρεχτ

Σαν σήμερα στις 14 Αυγούστου 1956 έφυγε απ’ την ζωή ο μεγάλος ποιητής, πεζογράφος, δραματουργός, θεωρητικός, σκηνοθέτης και δάσκαλος, Μ. Μπρεχτ. Στρατευμένος στο μαρξισμό, πρωτοπόρος επαναστάτης, με ένα τεράστιο έργο που παραμένει διαχρονικά επίκαιρο.

Θυμίζουμε τα λόγια του συνθέτη των μπρεχτικών τραγουδιών και φίλου του Μπρεχτ, Χανς Αϊσλερ: «Οταν μιλάμε για τον Μπρεχτ, είμαστε σε θέση μάχης, ιδιαίτερα στις καπιταλιστικές χώρες. Αγωνιζόμαστε για τον Μπρεχτ. Είναι αναγκασμένοι να καταπιούν τον Μπρεχτ και δεν πρέπει να τους επιτρέψουμε να τον καταπιούν παρά μονάχα ολόκληρο, μαζί με τ' αγκάθια».

Παραθέτουμε δυο βίντεο από το Επιστημονικό συνέδριο που οργάνωσε η Κ.Ε του ΚΚΕ τον Απρίλη του 2013 με τίτλο:: «Μπέρτολτ Μπρεχτ: Για τους σεισμούς που μέλλονται να 'ρθούν».


 "Ύμνος της διαλεχτικής":

Το άδικο βαδίζει σήμερα με σταθερό βήμα.
 Οι καταπιεστές προετοιμάζουν τα επόμενα δέκα χιλιάδες χρόνια.
 Η βία διαβεβαιώνει: έτσι όπως είναι η κατάσταση, έτσι θα μείνει.
 Καμιά φωνή δεν ακούγεται, πέρα από τη φωνή του εξουσιαστή.
 Και στις αγορές φωνάζει η εκμετάλλευση: τώρα μόλις αρχίζω.

 Αλλά πολλοί από τους καταπιεζόμενους λένε τώρα:
 Αυτό που εμείς θέλουμε δεν θα γίνει ποτέ.

 Εσύ που ακόμα ζεις, μην πεις: ποτέ!
 Το σίγουρο δεν είναι σίγουρο.
 Έτσι όπως είναι η κατάσταση δεν θα μείνει.
 Αν μιλήσουν οι εξουσιαστές
 θα μιλήσουν οι εξουσιαζόμενοι.
 Ποιος τολμά να πει: ποτέ;
 Από ποιόν εξαρτάται αν η καταπίεση μένει; Από εμάς.
 Από ποιόν εξαρτάται αν θα τσακιστεί; Επίσης από εμάς.
 Εκείνος που έπεσε, στέκεται πάλι όρθιος.
 Εκείνος που έχασε, παλεύει!
 Εκείνος που συνειδητοποίησε τη θέση του, πως τον κρατάς τώρα;

 Επειδή οι σημερινοί νικημένοι είναι οι αυριανοί νικητές
 Και από το πότε θα γίνει: Σήμερα κιόλας!

_______________

Ο φασισμός είναι μια ιστορική φάση όπου μπήκε τώρα ο καπιταλισμός, κι έτσι είναι κάτι το καινούργιο και παλιό μαζί. Ο καπιταλισμός στις φασιστικές χώρες υπάρχει πια μονάχα σαν φασισμός κι ο φασισμός δεν μπορεί να πολεμηθεί παρά σαν καπιταλισμός στην πιο ωμή και καταπιεστική του μορφή, σαν ο πιο θρασύς κι ο πιο δόλιος καπιταλισμός. Πώς, λοιπόν, τώρα να πει κάποιος αντίπαλος του φασισμού την αλήθεια για το φασισμό όταν δε θέλει να πει τίποτα για τον καπιταλισμό, που τον προκαλεί; Πώς να 'χει η αλήθεια αυτή πραχτική σημασία;

Αυτοί που είναι αντίπαλοι του φασισμού χωρίς να 'ναι αντίπαλοι του καπιταλισμού, αυτοί που παραπονιούνται για τη βαρβαρότητα που αιτία τάχα έχει τη βαρβαρότητα την ίδια, μοιάζουν μ' ανθρώπους που θέλουν το μερτικό τους απ' τ' αρνί χωρίς όμως να σφαχτεί το αρνί. Θέλουν να φάνε το κρέας, να μη δουν όμως τα αίματα. Αυτοί θα ικανοποιηθούν αν ο χασάπης πλύνει τα χέρια του προτού φέρει το κρέας στο τραπέζι.

Μπέρτολτ Μπρεχτ "Πέντε δυσκολίες για να γράψει κανείς την αλήθεια"
_____________________

Γερμανικό Εγχειρίδιο Πολέμου

Αυτοί που βρίσκονται ψηλά/
θεωρούνε ταπεινό να μιλάς για το φαΐ./
Ο λόγος; έχουνε/ κιόλας φάει./ (...)
Αν δε νοιαστούν οι ταπεινοί/ γι' αυτό που είναι ταπεινό/ ποτέ δεν θα υψωθούν./ (...)/Αυτοί που αρπάνε το φαϊ απ’ το τραπέζι/
κηρύχνουν τη λιτότητα./
Αυτοί που παίρνουν όλα τα δοσίματα/
ζητάν θυσίες./
Οι χορτάτοι μιλάν στους πεινασμένους/
για τις μεγάλες εποχές που θά 'ρθουν./ (...)

Αυτοί που βρίσκονται ψηλά λένε: πόλεμος και ειρήνη/
είναι δυο πράγματα ολότελα διαφορετικά./
Ομως η ειρήνη τους κι ο πόλεμός τους/
μοιάζουν όπως ο άνεμος κι η θύελλα./
Ο πόλεμος γεννιέται απ' την ειρήνη τους/
καθώς ο γιος από τη μάνα./
Εχει τα δικά της/
απαίσια χαρακτηριστικά./
Ο πόλεμός τους σκοτώνει/
ό,τι άφησε όρθιο/ η ειρήνη τους».

_____________

«Οποιος σπίτι μένει σαν αρχίζει ο αγώνας
Κι αφήνει άλλους ν' αγωνιστούν για την υπόθεσή του
Πρέπει προετοιμασμένος να 'ναι: γιατί
Οποιος δεν έχει τον αγώνα μοιραστεί
θα μοιραστεί την ήττα».

Μπέρτολτ Μπρεχτ
__________________

Ρώτησε κάποιος τον κύριο Κ. αν υπάρχει Θεός, και ο κύριος Κ. είπε: “Σου συνιστώ να αναλογιστείς, αν η απάντηση στο ερώτημα αυτό θα σε κάνει ν’ αλλάξεις συμπεριφορά. Αν δεν πρόκειται ν’ αλλάξεις, τότε το ερώτημα δεν έχει νόημα. Αν πάλι πρόκειται ν’ αλλάξεις, τότε μόνο σε ένα μπορώ να σου φανώ χρήσιμος: να σου πω ότι έχεις ήδη αποφασίσει πως χρειάζεσαι έναν Θεό”.
____

O   κύριος Κ. έλεγε πως είναι σφάλμα να καταπίνεις σιωπηλά την αδικία που σου έγινε, και διηγήθηκε την ακόλουθη  ιστορία: «Κάποιος περαστικός είδε ένα αγόρι που έκλαιγε και το ρώτησε τι είχε πάθει.
"Είχα δυο γρόσες για να πάω σινεμά" είπε το αγόρι, "κι ένα παιδί που περνούσε, μου βούτηξε τη μια γρόσα από το χέρι" -και του έδειξε ένα παιδί λίγο πιο πέρα.
"Και δε φώναξες βοήθεια;"  ρώτησε ο περαστικός.
"Πως δε φώναξα!" είπε το αγοράκι τα αναφιλητά του δυνάμωσαν .
"Και δε σ άκουσε κανείς;'' ρώτησε πάλι ο περαστικός, και το χάιδεψε τρυφερά. "Οχι", είπε μέσα στ' αναφιλητά του το αγόρι.
"Και γιατί δε φώναζες πιο δυνατά; Δεν μπορούσες;" ξαναρώτησε ο περαστικός.
"Όχι" ξανάπε το αγόρι
"Τότε δώσε μου την κι αυτή", είπε ο περαστικός , και αρπάζοντας του και την άλλη γρόσα από το χέρι, συνέχισε ανέμελα το δρόμο του»..

ΜΠΕΡΤΟΛΤ ΜΠΡΕΧΤ "ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΟΥ κ. ΚΟΫΝΕΡ"

____________________

Δεν θέλουμε μόνο το μπάλωμα
Θέλουμε ολόκληρο το ρούχο.
Δεν θέλουμε μόνο τη μπουκιά
Θέλουμε όλο το καρβέλι
Δεν θέλουμε μόνο τη δουλειά
Θέλουμε όλο το εργοστάσιο.
Το κάρβουνο, το σίδερο,
Την εξουσία.

 Μπέρτολτ Μπρεχτ


Κοιτάζω αυτό το σύστημα, και επιφανειακά μου φαίνεται γνώριμο, αλλά όχι και ο μηχανισμός του! Υπάρχουν αυτοί οι λίγοι επάνω και οι πολλοί άλλοι κάτω, και οι επάνω φωνάζουν στους κάτω: ελάτε επάνω για να είμαστε όλοι επάνω, αλλά όταν κοιτάξεις προσεκτικά βλέπεις κάτι κρυμμένο ανάμεσα σε αυτούς επάνω και στους άλλους κάτω.
Κάτι που μοιάζει με δρόμο, αλλά δεν είναι δρόμος.
Είναι μια σανίδα. Τώρα φαίνεται ολοκάθαρα.
Είναι η σανίδα μιας τραμπάλας. Ολο αυτό το σύστημα είναι μια κούνια με δύο άκρες που εξαρτώνται
η μία από την άλλη. Και αυτοί επάνω κάθονται επάνω, επειδή οι άλλοι κάθονται κάτω και μόνο όσο θα κάθονται οι άλλοι κάτω. 

Οι επάνω δεν θα κάθονταν πια επάνω, αν οι κάτω άφηναν τη θέση τους κι ανέβαιναν. Επομένως, αυτοί επάνω θέλουν, να κάθονται οι άλλοι κάτω αιωνίως και να μην ανεβούν ποτέ επάνω.
Και οι κάτω πρέπει να είναι κατά πολύ περισσότεροι από τους επάνω
για να μην αλλάξει θέση η τραμπάλα. Ετσι είναι οι τραμπάλες.

(...)

Τους κάτω όμως τους κρατάνε κάτω για να μείνουν επάνω οι επάνω.
Η ποταπότητα αυτών επάνω δεν έχει μέτρο.
Ακόμα κι αν βελτιώνονταν, σε τίποτα δεν θα ωφελούσε, γιατί είναι άψογο το σύστημα που έχουν κατασκευάσει: Εκμετάλλευση και αταξία: κτηνώδες και συνεπώς ακατανόητο.

(...)

Και αν σας πει κάποιος ότι μπορείτε να ανυψωθείτε πνευματικά, μένοντας κολλημένοι στο βούρκο, πιάστε τον κι αυτόν και σπάστε του το κεφάλι στο λιθόστρωτο. Μόνο η βία ωφελεί όπου εξουσιάζει η βία, μόνο οι άνθρωποι ωφελούν όπου υπάρχουν άνθρωποι

Μ. Μπρεχτ: "Η Αγία Ιωάννα των Σφαγείων"
_____________

Eνα ποίημα του Μπρεχτ, απάντηση στον πόλεμο που μας κήρυξαν ξένα και ντόπια αρπαχτικά:

"Μας λένε οι εχθροί μας: Τέλειωσε ο αγώνας.
Μα λέμε εμείς: Άρχισε τώρα.
Μας λένε οι εχθροί μας: Την αλήθεια την απαρνήθηκαν.
Μα λέμε εμείς: Την ξέρουμε ακόμα.
Μας λένε οι εχθροί μας: Και γνωστή ακόμα να γίνει η αλήθεια δεν μπορεί άλλο πια να διαδοθεί.

Μα είμαστε εμείς αυτοί που τη διαδίδουν.
Είναι η παραμονή της μάχης.
Είναι το σφυρηλάτημα των στελεχών μας.
Είναι η σπουδή του πλάνου του αγώνα.
Είναι η μέρα πριν την πτώση των εχθρών μας."
    
Και ένα απόσπασμα από ομιλία του, πυξίδα για τους λαούς της οικουμένης: 


«Το πιο σημαντικό που έμαθα ήταν πως το μέλλον της ανθρωπότητας μπορεί να ιδωθεί μόνο ''από τα κάτω'', από τη σκοπιά των καταπιεσμένων κι εκμεταλλευομένων. Μόνο όποιος αγωνίζεται μαζί τους, αγωνίζεται για την ανθρωπότητα».

Π. Καμμένος: "Η Παναγία η Ελευθερώτρια αποφυλάκισε τους δυο έλληνες στρατιωτικούς"

Η θετική είδηση είναι ότι σήμερα οι Τούρκοι δικαστές αποφάσισαν να απελευθερώσουν τους δυο έλληνες στρατιωτικούς  Άγγελο Μητρετώδη και Δημήτρη Κούκλατζη οι οποίοι ήταν κρατούμενοι στις φυλακές της Ανδριανούπολης από τις 2 Μάρτη.

Απ’ ότι διαβάζουμε δεν έχει προσδιοριστεί το πότε θα γίνει η δίκη τους, ενώ δεν τους έχουν ακόμη αποδοθεί κατηγορίες. Θετικό είναι επίσης ότι οι στρατιωτικοί μπορεί να επιστρέψουν στην Ελλάδα αφού η αποφυλάκισή τους δεν συνοδεύεται με περιοριστικά μέτρα.

Είναι πιθανόν νωρίς για να εκτιμήσουμε ποιες πολιτικές σκοπιμότητες επέβαλαν στον Ερντογάν να κάνει αυτή την κίνηση.
Δεν μπορούμε όμως να περάσουμε απαρατήρητο το τουιτάρισμα που έκανε ο Πάνος Καμμένος.

Όταν μια χώρα έχει υπουργό Αμυνας, ένα τύπο, του οποίου το πολιτικό κριτήριο φτάνει μέχρι του σημείου να αποδίδει αυτή την κίνηση του καθεστώτος της Αγκυρας , σε παρέμβαση της … «Παναγίας της Ελευθερώτριας», τότε εκτός απ' την διαπίστωση ότι ο … Αμβρόσιος .. έχει κάνει καλή δουλειά… μπορεί να πούμε επίσης ότι κάποιοι απ' τους κυβερνώντες είναι "ψεκασμένοι" με θρησκόληπτο αέριο.

Υ.Γ: Αλήθεια, τους 100 πολίτες στο Μάτι, η "Παναγιά η πυρπολίτρια" τους έκαψε;

Ν. Πλουμπίδη: Σαν σήμερα το 1954 πλήρωσε με την ζωή του το ταξικό μίσος του μετεμφυλιοπολεμικού αστικού καθεστώτος στην Ελλάδα.


Στις παραπομπές που παραθέτουμε στο τέλος της ανάρτησής μας υπάρχουν τόσα στοιχεία για τον Νίκο Πλουμπίδη και την ιστορία του, η οποία έχει συζητηθεί όσο ελάχιστες, οπότε τώρα θα μιλήσουμε εντελώς τηλεγραφικά για τον κομμουνιστή ηγέτη, που πέντε χρόνια μετά το τέλος του εμφυλίου πολέμου, στις 14 Αυγούστου 1954, έπεφτε νεκρός από τα πυρά του στρατιωτικού εκτελεστικού αποσπάσματος και κατέχει μια περίοπτη θέση στο πάνθεον των ηρώων του ΚΚΕ.

Στις 25 Νοεμβρίου 1952 η ασφάλεια ανακοινώνει τη σύλληψη του «από οκταετίας κρυπτόμενου κομμουνιστή Νικόλαου Πλουμπίδη».
Το στρατοδικείο τον καταδικάζει σε θάνατο στις 3 Αυγούστου και ο κομμουνιστής ηγέτης πέφτει νεκρός απ’ τις σφαίρες του εκτελεστικού αποσπάσματος στις 14 Αυγούστου 1954.

Η κυβέρνηση του Πλαστήρα, το παλάτι, το στρατιωτικό και παραστρατιωτικό κατεστημένο, τα «κεντροαριστερά» και τα «κεντροδεξιά» όργανα της αμερικανοδουλείας, εκτέλεσαν τον Πλουμπίδη, για ένα και μοναδικό λόγο: Επειδή ήταν κομμουνιστής. Πλήρωσε με την ζωή του το ταξικό μίσος του μετεμφυλιοπολεμικού αστικού καθεστώτος στην Ελλάδα.
Το ίδιο είχε συμβεί και με τις εκτελέσεις που προηγήθηκαν στις 30 Μάρτη 1952 των Ν. Μπελογιάννη, Δ. Μπάτση, Ν. Καλούμενου και Ηλία Αργυριάδη.

Ο Πλουμπίδης συνελήφθη σε μια δύσκολη και σκοτεινή εποχή για την Ελλάδα. Μια εποχή όπου και η ίδια η δεξιά προσπαθούσε να αποδείξει την πλήρη υποταγή της στις Αμερικανικές δυνάμεις. Μια εποχή όπου η CIA και ο ΙΔΕΑ διαφέντευαν και τρομοκρατούσαν την Ελλάδα, και που ο δύσμοιρος λαός προσπαθούσε να μαζέψει τα κομμάτια του από τον εμφύλιο και να ξανασταθεί στα πόδια του.

Ο Νίκος Πλουμπίδης  σε όλη του την πολιτική διαδρομή του στάθηκε επαναστάτης, κομμουνιστής, ανυποχώρητος αγωνιστής. Ακόμα και τότε που το ΚΚΕ μέσα απ’ τον ραδιοσταθμό «Ελεύθερη Ελλάδα» -βασιζόμενο σε εντελώς λαθεμένη πληροφόρηση τον χαρακτήριζε ως «από 28ετίας πράκτορας» της Ασφάλειας και των Άγγλων, υπεύθυνο για τη σύλληψη και εκτέλεση του Νίκου Μπελογιάννη, αμφισβητώντας ακόμη και την εκτέλεση του, λέγοντας ότι ήταν σκηνοθεσία των Αμερικανών.

Απ’ την πλευρά του ο Ν. Πλουμπίδης αρνήθηκε να αποκηρύξει το ΚΚΕ, διακήρυξε τον σεβασμό στις αποφάσεις του Π.Γ. ακόμη και εάν ήταν λανθασμένες, όπως στη δική του περίπτωση, και ζήτησε την υποταγή όλων, συγγενών και φίλων, σε αυτές.

Χαρακτηριστικό απόσπασμα από κείμενο του που δημοσιεύτηκε σε εφημερίδες της εποχής λίγο πριν την εκτέλεση του: «Δε με χωρίζει καμιά διαφορά με την ηγεσία του κόμματός μου. Η ανακοίνωσι του κόμματος περί αποκηρύξεώς μου είχε σκοπό να προφυλάξη το κόμμα από έναν υποτιθέμενο εχθρό και οφείλεται σε σφαλερές ενδείξεις και υποβολιμαίες πληροφορίες. Πάντως, πιστεύω ότι το κόμμα θα επανεξετάση εν καιρώ το ζήτημα. Η απόφασι του κόμματος, οποιαδήποτε κι αν είναι, θα είναι για μένα σεβαστή. Δεν είμαι προδότης, αλλά ήμουν, είμαι και θα είμαι πιστός στο κόμμα» («ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ ΑΛΛΑΓΗ» 25/7/1954).

Η αποκατάσταση του Ν. Πλουμπίδη από το ΚΚΕ έγινε με απόφαση της 9ης Ολομέλειας, τον Αύγουστο του 1958.


Διαβάστε ακόμα:

Νίκος Πλουμπίδης: Ο θάνατος είναι μια αλλαγή της ύλης. Έτσι είναι...

Αφιέρωμα στον Νίκο Πλουμπίδη

Απόρρητος Φάκελος Νίκου Πλουμπίδη: Η πορεία προς την εκτέλεση

Ο πολιτικός Πλουμπίδης

14 Αυγούστου 1954: Απόψε, που σκοτώνουν τον Πλουμπίδη…

Ο πολιτικός Πλουμπίδης

Για την εκτέλεση του Ν. Πλουμπίδη

Επιλεκτικές Συριζαίικες "ευαισθησίες"

Του Γ.Γ.

Καμιά αντίρρηση στο να καταγγέλλονται τα εγκεφαλικά κατασκευάσματα δημοσιοκάφρων που μας τα παρουσιάζουν σαν "ειδήσεις". Απόλυτα κατανοητός είναι επίσης ο θόρυβος που δημιούργησε ο ΣΥΡΙΖΑ μέσω τον φιλοκυβερνητικών ΜΜΕ για το "ρεπορτάζ" που δημοσίευσε την Κυριακή ο "Ελεύθερος Τύπος" και παρουσίαζε ένα δήθεν" SMS να έχει σταλεί από το Μέγαρο Μαξίμου προς επιλεγμένα..στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, και υποτίθεται ότι τους υπεδείκνυε πώς έπρεπε να διαχειριστούν επικοινωνιακά τις πρόσφατες δολοφονικές πυρκαγιές στην Ανατολική Αττική.

Μια απορία μόνο για την τόση επιλεκτική "ευαισθησία" ορισμένων. Επειδή ζούμε στην ίδια χώρα και δεν έχουμε όλοι/ες την μνήμη τσιμέντου εύκολα μπορούμε να ανακαλέσουμε στην σκέψη μας τι εξωφρενικά κατασκευασμένα δημοσιεύματα έχουν υπάρξει σε βάρος του Τάσου Θεοφίλου -που σήμερα αθωώθηκε οριστικά και αμετάκλητα- και της Ηριάνας. Τότε δεν είδαμε κανένα διάβημα στο Διοικητικό Συμβούλιο της ΕΣΗΕΑ -όπως έκανε τώρα ο προϊστάμενος του Γραφείου Τύπου του Πρωθυπουργού, Θανάσης Καρτερός- για να "αποκατασταθεί η αλήθεια" και να "διερευνηθούν οι ευθύνες" δημοσιογράφων.

Οταν ο "έγκριτος" δημοσιογράφος Γ. Παπαχρήστου  αποδείχτηκε ότι κερδίζει το παντεσπάνι του, γράφοντας μυθοπλασίες, (εδώ μια χαρακτηριστική περίπτωση) δεν είδαμε να υπάρχει καμιά αντίδραση και από κανέναν. Οταν δημοσιολόγος του τηλεοπτικού σταθμού Star σε "ρεπορτάζ" της ότι ανακάλυπτε "οι αναρχικοί των Εξαρχείων δέχτηκαν κονβόι με «πολεμοφόδια» από τη Γαλλία", δεν είδαμε να συγκινηθεί κανένας.

Και κάτι ακόμα για όσους ενδιαφέρονται για την "αξιοπιστία", του δημοσιογραφικού "λειτουργήματός". Η φημολογία που κυκλοφορεί αναφέρει ότι το "πάρτι" που έχει στηθεί με τα "μυστικά κονδύλια" επί υπουργίας Κοτζιάς δεν έχει προηγούμενο ακόμα ακόμα και την εποχή που ήταν υπουργός Εξωτερικών ο Σαμαράς. Κι εδώ μιλάμε για  πάρα πολύ χρήμα, που καταλήγει ένα μεγάλο μέρος του στις τσέπες δημοσιογράφων.
Γιατί γι' αυτό το ζήτημα δεν μιλάει κανένας;

Όπως γράφαμε και σε προηγούμενη ανάρτηση μας ποτέ δεν μάθαμε ποιους περιλαμβάνει ο «κατάλογος των 40 δημοσιογράφων που είναι και πράκτορες της ΕΥΠ» όπως δήλωσε δημοσίως ο δημοσιογράφος Κώστας Τσαρούχας.

Να θυμίσουμε και κάτι άλλο. Οι μπάτσοι της Σκότλαντ Γιαρντ που ήρθαν εδώ στην ιστορία της 17Ν έγραψαν μια έκθεση που την δημοσίευσε τα περιοδικό τους “Janes Intelligence Review”.

Στην έκθεση τους, λοιπόν, οι Αγγλοι πράκτορες αναφέρουν: «δημοσιογράφοι που δουλεύουν σε ΜΜΕ λειτουργούν ταυτόχρονα και ως κρατικοί υπάλληλοι».

Και αυτοί είναι που κάνουν την «βρόμικη» δουλειά. Παραπληροφορούν, απροσανατολίζουν, κατευθύνουν, την λεγόμενη «κοινή γνώμη». Για τις «υπηρεσίες» αυτές απολαμβάνουν το παντεσπάνι τους.

Αλλά αυτά τα ονόματα δεν υπάρχουν σε καμιά λίστα και δεν πρόκειται να ‘ρθουν ποτέ στην δημοσιότητα.

Ο Παναΐτ Ιστράτι δίνει το 1928 διάλεξη για την Οκτωβριανή Επανάσταση στην Αθήνα προκαλώντας την απέλασή του ως επικίνδυνου από τις ελληνικές Αρχές!

Γράφει ο Δημήτρης Δαμασκηνός,
φιλόλογος, ιστορικός ερευνητής
Αναδημοσίευση από τον Αγώνα της Κρήτης

Συμπληρώθηκαν 134 χρόνια από την ημέρα που γεννήθηκε ο Παναΐτ Ιστράτι (10 Αυγούστου 1884), ο σπουδαίος αυτός Ρουμάνος ελληνικής καταγωγής 1 που στις μέρες μας, αν και έχει λίγο-πολύ σβηστεί από τη μνήμη του πολυάριθμου κοινού, 2 δεν παύει να είναι ένας σπουδαίος συγγραφέας, τον οποίο, όταν ο Ρομαίν Ρολλάν τον παρουσίαζε το 1924 στο ευρωπαϊκό κοινό τον χαρακτήρισε ως τον "Μαξίμ Γκόργκι των Βαλκανίων".

Ο Παναΐτ Ιστράτι φωτογραφημένος στο γραφείο του.
 
Ο πατέρας του ήταν ο Γεώργιος Βαλσάμης από την Κεφαλονιά και η μητέρα του η Ζωίτσα Ιστράτι από τη Βραΐλα της Ρουμανίας. Πήρε το όνομα του αδελφού του, Παναγιώτη, ύστερα από τον πρόωρο θάνατο του τελευταίου.
 
Χρόνια περιπλανήθηκε στις χώρες της Μεσογείου: "Περπάταγε κάτω από τον καφτό ήλιο της Αφρικής, ή με βροχή, άστεγος πολλές φορές, πεινασμένος πολλές φορές, πάντα αξεδίψαστος να βλέπει και ν’ ακούει για την ομορφιά της ζωής", θα γράψει ο Γιάννης Μαγκλής στην εισαγωγή της ελληνικής μετάφρασης του Μπάρμπα-Αγγελή 3. Και θα συνεχίσει συμπληρώνοντας: 

"Και τι δεν έκανε για να κερδίσει τον "επιούσιον"; γκρούμ σε ξενοδοχείο, βοηθός ζαχαροπλάστη, σαλεπιτζής, γκαρσόνι σε καμπαρέ, κλειδαράς, χαλκωματάς, μηχανικός, εργάτης, χτίστης, μπογιατζής, εκφορτωτής, υπηρέτης σε σπίτια, διαφημιστής πλανόδιος, επιγραφοποιός, περιπτεριούχος, δημοσιογράφος, φωτογράφος… Έμεινε στην Αίγυπτο, τη Συρία, τη Γιάφα, το Μπερούτι, τη Δαμασκό, το Λίβανο, σεργιάνισε την Ανατολή, έμεινε στην Ελλάδα, την Ιταλία, τη Γαλλία, απένταρος τις πιότερες φορές, συχνά λαθρεπιβάτης, που τον ξετρύπωναν στο χρόνο του ταξιδιού για να τον πετάξουν έξω στο πρώτο λιμάνι που έπιανε το καράβι" 4. Και παράλληλα "διαβάζει μέσα στις αλήτικες πορείες του τη ρούσικη λογοτεχνία, ακούει στους καφενέδες ανατολίτικες ιστορίες και παραμύθια της Χαλιμάς" 5.   

Ο Ιόν Λούκα Καρατζιάλε και o Παναΐτ Ιστράτι στο Βερολίνο, 1911 ή 1912.
 
Ο συγγραφέας συνδέθηκε με βαθιά φιλία με τον Νίκο Καζαντζάκη σε μια καθοριστική στιγμή για τη ζωή του. Οι δύο συγγραφείς που θα έγραφαν λαμπρά κεφάλαια στην ιστορία της παγκόσμιας λογοτεχνίας, συναντήθηκαν για πρώτη φορά στη Μόσχα, στις 13 Νοεμβρίου του 1927, ως προσκεκλημένοι της σοβιετικής κυβέρνησης στην 10η επέτειο της Επανάστασης». "Και οι δύο, ενταγμένοι στο μέτωπο της Αριστεράς της εποχής εκείνης. Ο Παναΐτ ερχόταν, για πρώτη φορά, από το Παρίσι, ως αντιπρόεδρος της Εταιρείας Φίλοι της Σοβιετικής Ένωσης, ο Νίκος, κηρυγμένος θαυμαστής της Οκτωβριανής Επανάστασης, βρισκόταν εκεί για τρίτη φορά” εξηγεί η κ. Λαζάρ 6.

Από την περιοδεία του Νίκου Καζαντζάκη και του Παναΐτ Ιστράτι στην Ε.Σ.Σ.Δ.: ο Καζαντζάκης, ο Ιστράτι, η σύντροφός του Bilili Baud-Bovyκαι η Ελένη Σαμίου σε ελληνικό χωριό του Καυκάσου. Οκτώβριος 1928.
 
 Ο Καζαντζάκης γνώριζε βέβαια τα βιβλία του Παναγιωτάκη και θαύμαζε τον κύριο ήρωά του, τον Ανδριανό Ζωγράφι, που ήταν ο ίδιος ο Ιστράτι: "-Είσαι ο Ανδριανός απαρράλλαχτος! του ‘πα γελώντας. Δεν είσαι επαναστάτης, όπως θαρρείς, είσαι μονάχα επαναστατημένος. Ο επαναστάτης έχει σύστημα, τάξη, συνοχή στην ενέργειά του, χαλινάρι στην καρδιά του∙ εσύ είσαι αντάρτης. Δύσκολο πολύ να μείνεις σε μιαν ιδέα πιστός" 7.
 
Στο δοκίμιό του Ο Παναΐτ Ιστράτι και ο κομμουνισμός ο Μπορίς Σουβαρίν ανέλυσε τη θέση του Ιστράτι απέναντι στον κομμουνισμό πριν από το ταξίδι του στην ΕΣΣΔ:
"Δεν ήταν μέλος του κομμουνιστικού κόμματος, αλλά μοιραζόταν τις λαϊκές αντιλήψεις που σχετιζόταν με "το Χάραμα της Ανατολής", όπως έλεγαν τότε, από έντονη εχθρότητα προς την αστική κοινωνία […] Ο Ιστράτι δεν είχε καθόλου μαρξιστική κατάρτιση κι ούτε νοιαζόταν γι’ αυτό: τα αισθήματά του αντικαθιστούσαν το δόγμα, το ένστικτό του τον τοποθετούσε πλάι στους φτωχούς, τους καταπιεσμένους, τα θύματα. Και τους επαναστατημένους κάθε μορφής" 8.

O Παναΐτ Ιστράτι με την Bilili Baud-Bovy στο δεύτερο ταξίδι του στην ΕΣΣΔ (Αύγουστος-Δεκέμβριος 1928).
 
Στο σύντομο πέρασμα του από την Ελλάδα τον Ιανουάριο του 1928 προσκεκλημένος από την εφημερίδα "Ελεύθερον Βήμα", ο Ιστράτι έδωσε μαζί με τον Νίκο Καζαντζάκη στις 11 του μηνός μια διάλεξη στο θέ­α­τρο Αλά­μπρα, με θέ­μα την πο­ρεία και τα ε­πι­τεύγ­μα­τα της Οκτω­βρια­νής Επα­νά­στα­σης. Οργα­νω­τής ή­ταν ο Εκπαι­δευ­τι­κός Όμι­λος, με πρω­το­στά­τη τον πρό­ε­δρό του Δη­μή­τρη Γλη­νό. Σύμφωνα με μαρτυρία του Εμμανουήλ Κριαρά, πανεπιστημιακού καθηγητή, που ήταν παρών στη διάλεξη, μίλησε στα Γαλλικά και μεταφραστής του ήταν ο Παντελής Πρεβελάκης.

Ανυπόγραφο Άρθρο, Ο Παναϊτ Ιστράτι στην Αθήνα, εφημερίδα “Ριζοσπάστης, Σάββατο 31 Δεκεμβρίου 1927.
 
Ο συγγραφέας Ασημάκης Πανσέληνος καταθέτει τη μαρτυρία του για τη διάλεξη αυτή του Ιστράτι:
    "… Πατείς με πατώ έτρεξε ο κόσμος στην Αλάμπρα, γέμισαν φίσκα οι διάδρομοι και κρέμονταν οι άνθρωποι σαν τσαμπιά από τα θεωρεία να ακούσουνε τους ομιλητές, τον Ιστράτι, τον Καζαντζάκη και τον Γληνό. Και τώρα θυμάμαι τον Ιστράτι, με τη βασανισμένη μορφή του να μιλάει και να λέει για τους "λευκούς" και για τους ξένους "επεμβασίες", που γιουρούντιζαν 9 τη χώρα, από όλα τα σύνορα να πνίξουν την επανάσταση με τη φωτιά και το φονικό -άνοιγαν, είπε, τις κοιλιές των μπολσεβίκων, τους άδειαζαν τα άντερα και τις γέμιζαν με χώμα! Τώρα η επανάσταση νίκησε και γιόρταζε τα δέκα της χρόνια.
    Τον άκουγα σαν υπνωτισμένος. Φρίκη, αγανάκτηση και χαρά γενόταν όλα μέσα μου ένας λυγμός και στεκόταν στο λαρύγγι μου κόμπος. Κι ένιωσα τότε πως πέρα από τα βιβλία του Μαρξ και του Ένγκελς, αυτό που συντάραζε από καιρό την συνείδηση μου ήταν αυτή η ίδια η Οχτωβριανή Επανάσταση. Κρατούσε τα αισθήματα και τη σκέψη μου σε μια μαγική διέγερση και ό,τι άκουγα, ό,τι διάβαζα σχετικό- το βιβλίο του Τζον Ριντ 10– με διαπερνούσε σαν ρίγος" 11.


Ο Νίκος Καζαντζάκης με τον Παναΐτ Ιστράτι (δεξιά) και τον Θεσσαλονικιό δημοσιογράφο Ν. Καστρινό στη Θεσσαλονίκη (29/12/1927).

Ο Παναΐτ Ιστράτι με τον Νίκο Καζαντζάκη στην Αθήνα, κάτω από τον βράχο της Ακρόπολης τον Ιανουάριο του 1928.

Μετά το τέλος της ομιλίας του ακολούθησε διαδήλωση στην Πλατεία Kάνιγγος, γεγονός που προκάλεσε την αστυνομική επέμβαση.

Α[νυπόγραφο] Ά[ρθρο], Υπό την σημαίαν της ανταρσίας, εφημερίδα Εμπρός, Πέμπτη 12 Ιανουαρίου 1928, σελ. 1.: 
"Ο Παναΐτ Ιστράτι, ο πλανόδιος αυτός υμνητής της ερυθράς τρομοκρατίας, ήρπασεν χθες μίαν άκραν της λεοντής υπό την οποίαν εκρύπτοντο οι αγύρται μισθοφόροι της Μόσχας κaι τους απεκάλυψεν. Όσον και αν φωνάξουν ή θελήσουν να διαμαρτυρηθούν οι άνθρωποι της ελληνικής δυστυχώς Τσεκάς, δεν θα κατορθώσουν του λοιπού να αποκρύψουν το αίσχος των… 

Ό,τι ήρχισεν προ ετών πολλών εις τον Βόλον με τον Δελμούζον κηρύσσοντα την αθεΐαν, συνεπληρώθη χθες εις την "Αλάμπραν" με τον Γληνόν και τον Καζαντζάκην ψάλλοντας την Τρίτην Διεθνή ομού μετά του Γαλλορουμάνου αλήτου, του τολμήσαντος, εις στιγμήν κραιπαλώδους ενθουσιασμού δια τους βρηχυθμούς των μαινομένων "συντρόφων" ν’ αποκαλέση "πουλημένα τομάρια" τους Έλληνας διανοουμένους οίτινες δεν ηθέλησαν να χειροκροτήσουν τας σφαγάς τας διαπραχθείσας εις την Ρωσσίαν εν ονόματι δήθεν των ελευθεριών του ανθρώπου".

Όπως ήταν φυσικό, οι δια­λέ­ξεις των Ιστράτι-Καζαντζάκη προ­κά­λε­σαν έ­ντο­νες πο­λι­τι­κές α­ντι­πα­ρα­θέ­σεις και, συγχρόνως, δι­κα­στι­κές α­να­κρί­σεις στους δύο ο­μι­λη­τές και τον ορ­γα­νω­τή.

Α[νυπόγραφο] Άρθρο], Υπό την σκέπην του Εκπαιδευτ. Ομίλου ο Π. Ιστράτι ύμνησε τον κομμουνισμόν και καθύβρισε τους διανοουμένους πλέξας το εγκώμιον της Τσέκας 12. Το χθεσινόν αίσχος, εφημερίδα Εμπρός, Πέμπτη 12 Ιανουαρίου 1928, σελ. 1.
 
Πα­ράλ­λη­λα, μια επί­σκε­ψη του Ιστρά­τι στο σα­να­τό­ριο Σω­τη­ρία και α­νά­λο­γο άρ­θρο, που δημοσιεύτηκε στον Ριζοσπά­στη, ό­ξυ­νε α­κό­μη πε­ρισ­σό­τε­ρο την πο­λι­τι­κή α­τμό­σφαι­ρα.
 
Ας αφήσουμε και πάλι τον Ασημάκη Πανσέληνο να διηγηθεί κι αυτά τα γεγονότα που οδήγησαν στην απέλαση του Ιστράτι:

"Τώρα λοιπόν που ξανάρθε στην Ελλάδα με τον Νίκο τον Καζαντζάκη, σαν να μην φτάναν όσα είπε εκείνη τη βραδιά στην "Αλάμπρα", σηκώθηκε μια μέρα και πήγε στο σανατόριο "Σωτηρία" έφριξε με την αθλιότητα που συνάντησε, τη βρόμα, την πείνα, την εγκατάλειψη, όπου οι άνθρωποι στοιβαγμένοι ο ένας πάνω στον άλλο ξερνούσαν αίμα και πέθαιναν αβοήθητοι -και τους πρότρεψε να κατέβούν να εγκατασταθούν στα μέγαρα της Αθήνας.
    Οι φημερίδες φρυάξανε. Ανασκουμπώθηκαν και οι δικαστικές αρχές, μα πριν προφτάσουν, ο Παναΐτ Ιστράτι απελάθηκε" 13.
"Γράμμα των φυλακισμένων συντρόφων μας στον Παναϊτ Ιστράτι"  που υπογράφει για τους 18 φυλακισμένους των φυλακών Συγγρού και με εντολή τους ο Πέτρος Πικρός, εφημερίδα Ριζοσπάστης, Κυριακή 01/01/1928, σελ. 1. Δίπλα ακριβώς δημοσιεύεται ο χαιρετισμός του Παναϊτ Ιστράτι "στους εξόριστους και φυλακισμένους μας".
 
Η υ­πό­θε­ση είχε προηγουμένως φτάσει ακόμα και σε επε­ρώ­τη­ση ως τη Βου­λή. Προ­σω­ρι­νά έ­γι­νε τό­τε κά­ποιος συμ­βι­βα­σμός για την πα­ρα­μο­νή του Ιστρά­τι στην Ελλά­δα. Τε­λι­κά, ό­μως, υ­πε­ρί­σχυ­σε η Υπη­ρε­σία Αλλο­δα­πών, που τον ε­ξα­νά­γκα­σε να φύ­γει ως α­νε­πι­θύ­μη­τος, ε­πει­δή ­θεω­ρούνταν ε­πι­κίν­δυ­νος για τη δη­μό­σια α­σφά­λεια. "Μας κατηγόρησαν", έγραψε ο Ιστράτι γι’ αυτήν την υπόθεση, "ότι προσπαθούμε να κάνουμε επανάσταση στην Ελλάδα. Εμένα, ως αλλοδαπό, με απέλασαν από την Ελλάδα, τον Γληνό και τον Καζαντζάκη τους συνέλαβαν με την κατηγορία της προδοσίας της πατρίδος".

Α[νυπόγραφο] Ά[ρθρο], Ο Παναϊτ Ιστράτι στις Φυλακές Συγγρού μεταξύ των φυλακισμένων συντρόφων. Πρώτη του σκέψη οι αγωνιστές του προλεταριάτου, εφημερίδα Ριζοσπάστης, Τρίτη 03 Ιανουαρίου 1928, σελ. 1:  […]  

Θερ­μή πε­ρι­γρά­φε­ται η συ­νά­ντη­σή του με τους κρατού­με­νους σε υ­πό­στε­γο, στο προ­αύ­λιο των φυ­λα­κών, α­φού του απαγορεύτη­κε η ά­νο­δος στους θα­λά­μους, με το πρό­σχη­μα ό­τι χρεια­ζό­ταν ειδική ά­δεια του Υπουρ­γείου. Στο δη­μο­σίευ­μα κα­τα­γρά­φο­νται λε­πτο­με­ρώς όσα ε­λέχ­θη­σαν με­τα­ξύ κρα­του­μέ­νων και Ιστρά­τι. Κα­τά τον α­νώ­νυ­μο συντάκτη, ο Ιστρά­τι, "κα­τα­πλη­χτι­κά α­πλός, με­γά­λη κι’ α­νοι­χτή καρ­διά, με την πρώ­τη θερ­μή χει­ρα­ψία, βρέ­θη­κε α­μέ­σως σύ­ντρο­φος μέ­σα σε συ­ντρό­φους, αγω­νι­στής μέ­σα σ’ α­γω­νι­στές. Με λό­για – συ­νε­χί­ζει – που δεν εί­χαν τί­πο­τα α­π’ το συ­νη­θι­σμέ­νο, ψεύ­τι­κο, ξη­ρό κ’ ε­πί­ση­μο", μί­λη­σε στους φυ­λα­κι­σμέ­νους. 

"Σας γνώ­ρι­σα – ση­μειώ­νει για τον Ιστρά­τι – σας ή­ξαι­ρα πριν α­κό­μα σας δώ. Όπως σας τό­γρα­ψα ή­δη, πα­τώ­ντας στο χώ­μα του πα­τέ­ρα μου, η πρώ­τη μου σκέ­ψη, ο πρώ­τος μου λο­γι­σμός εί­τα­νε για σας, για σας φυ­λα­κι­σμέ­νοι αγωνιστές, της προ­λε­τα­ρια­κής υ­πό­θε­σης, και για τους συ­ντρό­φους μας εξορίστους".     
Στο πρώ­το μέ­ρος του δη­μο­σιεύ­μα­τος κα­τα­γρά­φο­νται ό­σα εί­πε ο Ιστρά­τι. Είναι λό­για μάλ­λον εν­θαρ­ρυ­ντι­κά προς τους φυ­λα­κι­σμέ­νους. Ανα­φέ­ρε­ται στα προ­σω­πι­κά του βιώ­μα­τα ως φυ­λα­κι­σμέ­νος κι ό­τι πρέ­πει να δεί­ξουν πως ξέρουν να πε­ρι­φρο­νούν τα δε­σμά τους  14.
 
 "Γιατί είναι αλήθεια", έγραψε ο Ασημάκης Πανσέληνος, "πως η “Σωτηρία” ήταν τότες απαραδειγμάτιστο στίγμα σε ολάκερη την Ελλάδα και δεν είχαν περάσει κιόλας πολλά χρόνια, αφότου οι άρρωστοι με επικεφαλής τον Ιωσήφ Ραφτόπουλο και με μαύρες σημαίες κατέβηκαν στην Αθήνα να διαμαρτυρηθούν για την εγκατάλειψή τους. Κρύο ρίγος διέδραμε τη ραχοκοκκαλιά μερικών -αυτοί που δημιουργούν την αθλιότητα δεν θέλουν και να τη βλέπουν. […]

Ο Παναϊτ Ιστράτι στο σανατόριο της Μοντάνα το 1926-1927 όπου νοσηλεύτηκε για ν’ αντιμετωπίσει έναν παλιό του εχθρό που έκανε και πάλι την εμφάνισή του, τη φυματίωση.
 
"Λίγο πριν φύγει από την Ελλάδα είχα την ευκαιρία να κάνω μια ημίωρη, από κοντά, γνωριμία μαζί του, όταν η Έφη, κάποιος άλλος φίλος κι εγώ, πήγαμε και τον συναντήσαμε στην Κηφισιά, στο σπίτι του Γ. Νάζου που έμενε, για να του δώσουμε ένα γράμμα (που μας έστειλε από τη Μυτιλήνη ο Κώστας Φριλίγγος) χαιρετιστήριο της άφιξής του. Κουβεντιάζαμε πολύ φιλικά. Του μιλήσαμε για τη ζωή στην Ελλάδα, για το Πανεπιστήμιο και για τα φοιτητικά μας ζητήματα (γιατί;) και ιδιαίτερα του τονίσαμε για δύο εξόριστους συναδέλφους μας τότε, θαρρώ, τον Ζήση τον Παπαθανασίου και τον Κώστα τον Κολοζόφ. Ο Ιστράτι, μας άκουγε να του μιλούμε ελληνικά, και μας καταλάβαινε τσάτρα πάτρα 15. 
    
Καθώς όμως άκουσε τη λέξη "εξόριστοι" άνοιξε απορεμένος τα μάτια του και τα χοντρόχερά του τα βασανισμένα από τη χειροναχτική δουλειά, άνοιξαν και τούτα διάπλατα, σε ένδειξη αμηχανίας: γιατί μαθές διαμαρτυρόμαστε; τόσο μεγάλο πράμα είναι που δυο συμφοιτητές μας είναι αξούριστοι; 
    
Ξέρεις πολύ καλά τι σημαίνει να σε πιάσει ένα νευρικό γέλιο και να βρίσκεσαι μπροστά σ’ ένα πρόσωπο σοβαρό, πας να συμμαζευτείς και σε παραπαίρνει. Γελούσαμε λοιπόν εμείς, γελούσε κι ο Ιστράτι χωρίς να ξέρει γιατί γελάμε. Κι όταν του εξηγήσαμε γαλλικά τι συμβαίνει, πάλι γελούσαμε κι εμείς κι εκείνος, ώσπου φύγαμε. Καταλαχού κι ήταν κι ο ίδιος αξούριστος και με τη ρόμπα, την ώρα εκείνη που μας δεχόταν στο σπίτι της Κηφισιάς. 
    
Και παρόλο όμως που έφυγε ο Ιστράτι, ο εισαγγελέας δεν τονε λησμόνησε, αυτή είναι η δουλειά του. Απάγγειλε κατηγορία εναντίο του κι εναντίο του Καζαντζάκη και του Γληνού, που τον πλαισίωναν στη συγκέντρωση της "Αλάμπρα". Της αρέσουν της κρατικής εξουσίας κάτι παρόμοια χωρατά όπου με την αστυνομία της σε απελαύνει και με την κερά-Δικαιοσύνη κατόπι σε δικάζει κι αδειάζει πάνω σου τον τενεκέ των σκουπιδιών" 16.   
    
Η δίκη αναβλήθηκε δυο φορές κι έγινε οριστικά την 1η Ιουνίου 1928.

"Στο μεταξύ είχε φύγει κι ο Καζαντζάκης και κάθισε στο σκαμνί μονάχα ο Γληνός. Με γράμμα του προς το δικαστήριο ο Καζαντζάκης έγινε αλληλέγγυος με τους κατηγορουμένους. Συνήγοροι του Γληνού ήταν ο Αλέξανδρος Σβώλος κι ο Περικλής Ράλλης. Μάρτυρες υπεράσπισης ο Αλέξανδρος Παπαναστασίου, ο Κωνσταντίνος Τριανταφυλλόπουλος, ο Καραπάνος, ο Θεοδωρόπουλος, ο Σωμερίτης κι άλλοι. Μάρτυρες κατηγορίας, μην τα μιλάς.

Στο εδώλιο καθότανε ο Γληνός, πλην στόχος της κατηγορίας ήτανε ο Ιστράτι, γιατί όταν αποδειχνόταν πως ο Ιστράτι ήταν κατάσκοπος, πράχτορας, αλήτης, τότε τι γύρευε ο Γληνός μαζί του, και για ποιον λόγο ο Εκπαιδευτικός Όμιλος να πατρονάρει τη συγκέντρωση στην “Αλάμπρα”;
    
Μέσα σ’ εκείνη την απερίγραπτη μπουρδολογία, εμφανίστηκε μπρος στην έδρα, γαλήνια η μορφή του Αλέξανδρου Παπαναστασίου κι έκοψε τα γόνατα της κατηγορίας. 
    
-Ο Παναϊτ Ιστράτι, είπε, είναι μεγάλος συγγραφέας και ό,τι είπε είναι αλήθεια. 
    
Ο Αλέξανδρος Σβώλος έκανε συνταγματικό δικαστήριο στους δικαστές, τον Τριανταφύλλου, τον Λαμπρία και τον Μεϊμάρη. Ο Γληνός αθωώθηκε. Το ίδιο κι οι άλλοι" 17.     
 
Ήδη ο Καζαντζάκης είχε ξαναπάρει το δρόμο για τη Ρωσία, στις 19 Απριλίου. Ο Ιστράτι ήταν από τον Φεβρουάριο ήδη εκεί και τον περίμενε στο Κίεβο. Σχεδίαζαν από κοινού να κάνουν ένα μεγάλο ταξίδι κατά μήκος της Σοβιετικής Ένωσης και να γράψουν μαζί μια σειρά άρθρων για τον διεθνή Τύπο. Τ’ άρθρα αυτά θα έβγαιναν αργότερα σε τρεις τόμους με τον τίτλο Ακολουθώντας το κόκκινο άστρο 18.

Φωτογραφία του Παναΐτ Ιστράτι στο Nizhny Novgorod κατά το δεύτερο “γιγάντιο ταξίδι” του στη Ρωσία τον Αύγουστο του 1928. Διακρίνονται (από αριστερά προς τα δεξιά): η Bilili Baud-Bovy, σύντροφος του Ιστράτι, ο ποιητής Machenko, ο Παναΐτ Ιστράτι και πίσω η Ελένη Σαμίου και ο Νίκος Καζαντζάκης. (φωτογραφικό αρχείο ΑΣΚΙ).

Παναΐτ Ιστράτι – Νίκος Καζαντζάκης.

    Ο μεγάλος Ρουμάνος συγγραφέας , χτυπημένος από τη φυματίωση, άφησε οκτώ χρόνια αργότερα την τελευταία του πνοή στις 16 Απριλίου του 1935 και τάφηκε χωρίς θρησκευτική τελετή στο νεκροταφείο Μπέλου στο Βουκουρέστι 19.

Σημειώσεις:

1 Παναΐτ Ιστράτι (Panait Istrati Βράιλα 1884–Βουκουρέστι 1935): Το ελληνικό του όνομα ήταν Γεράσιμος Βαλσάμης.
2 Βλ. Ναταλί Χατζηαντωνίου, Ο Αβδελιώτης συνταξιδιώτης του Παναΐτ Ιστράτι, εφημερίδα “Ελευθεροτυπία”, Τρίτη 21 Δεκεμβρίου 2010.
3 Βλ. Παναΐτ Ιστράτι, Μπάρμπα Αγγελής, εισαγωγή-μετάφραση: Γιάννης Μαγκλής, εικονογράφηση: Αποστόλης Κυρίτσης, λινοτυπία: Λουκάς Γιοβάνης, γενική επιμέλεια: Δημοσθένης Καϊάφας, εκδόσεις: Πανεπιστημιακός Τύπος Φ. Καϊάφα & Σία Ο.Ε., σελ. 13.
4 Βλ. Παναΐτ Ιστράτι, Μπάρμπα Αγγελής, ο.π., σελ. 13.
5 Nίκος Καζαντζάκης, Ταξιδεύοντας/Ρουσία, εισαγωγή-επιστημονική επιμέλεια: Νίκος Μαθιουδάκης, “Εκδόσεις ΕΘΝΟΣ Α.Ε.”, Αθήνα Δεκέμβριος 2013, σελ. 222.
6 Bλ. ΑΜΠΕ, Ο Παναΐτ Ιστράτι και η οικογένεια Καζαντζάκη, εφημερίδα Καθημερινή, Τετάρτη 28 Αυγούστου 2013.
7 Nίκος Καζαντζάκης, Ταξιδεύοντας/Ρουσία, ο.π., σελ. 226.
8 Boris Souvarine, P. Istrati et le communisme, Éditeur: Editions Chamo Libre 01/01/198, σελ. 4.
9 γιουρουντίζω: τρέχω με φόρα, επιτίθεμαι.
10 Το βιβλίο για το οποίο κάνει λόγο ο Ασημάκης Πανσέληνος είναι το διάσημο λογοτεχνικό επίτευγμα του Τζον Ρίντ και πολιτικό ντοκουμέντο, Δέκα μέρες που συγκλόνισαν τον κόσμο, επιμέλεια: Μαρίζα Ξένου-Ευαγγελία Χατζηευστρατίου, εκδόσεις Red Marks, Μάιος 2014.
11 Βλ. Ασημάκης Πανσέληνος, Τότε που ζούσαμε, εκδόσεις Μεταίχμιο, 2013.
12 Η Τσέκα, Cheka (ρωσικά: чрезвычайная комиссия) ήταν η Επιτροπή για την Κρατική Ασφάλεια που ίδρυσαν μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση οι μπολσεβίκοι στις 19 Δεκεμβρίου του 1917 καταργώντας την αντίστοιχη υπηρεσία της Ρωσικής Αυτοκρατορίας, την Οχράνα.
13 Βλ. Ασημάκης Πανσέληνος, Τότε που ζούσαμε, ο.π.
14 Με­σο­λα­βούν εκ νέ­ου λό­για εν­θάρ­ρυν­σης, ε­νώ ως κλεί­σι­μο τους ε­πι­φυ­λάσ­σει πά­λι ταύ­τι­ση μα­ζί τους, λέ­γο­ντας, ό­τι “την η­μέ­ρα που θα κα­τα­διωχ­θώ κι’ ε­γώ, θα συλ­λη­φθώ και θα με στεί­λουν στη φυ­λα­κή, θα εί­ναι η πιο με­γά­λη τι­μή που μπο­ρεί να μου κά­νει η α­στι­κή τά­ξη”. “Στα θερ­μά κι’ ά­δο­λα λό­για του με­γά­λου προ­λε­τά­ριου δια­νοού­με­νου -σημειώνε­ται στο α­νυ­πό­γρα­φο δη­μο­σίευ­μα- α­πά­ντη­σε α­πό μέ­ρους των φυλακι­σμέ­νων ο σ. Πι­κρός. […] Το δη­μο­σίευ­μα, μας πλη­ρο­φο­ρεί ε­πί­σης, ό­τι “α­πό μέ­ρους της α­γω­νι­ζό­με­νης νε­ο­λαίας και των φυλακισμένων και ε­ξο­ρί­στων νέων α­γω­νι­στών χαι­ρέ­τι­σε και μί­λη­σε στον Ιστρά­τι – ο σ. Λευ­τέ­ρης Απο­στό­λου”.
15 τσάτρα πάτρα: (για γλώσσα) που δεν μιλιέται σωστά επειδή είναι λίγο γνωστή στον ομιλητή, ευτυχώς η γυναίκα μου μίλαγε τσάτρα πάτρα τα τούρκικα και μπορέσαμε να ξεμπλέξουμε κάποια στιγμή.
16 Βλ. Ασημάκης Πανσέληνος, Τότε που ζούσαμε, ο.π.
17 Βλ. Ασημάκης Πανσέληνος, Τότε που ζούσαμε, ο.π.
18 Βλ. Δέσποινα Θεοδωράκη, Μια ματιά στη Σοβιετική Ένωση μέσω τεσσάρων συγγραφέων (Ν. Καζαντζάκης, Π. Ιστράτι, Α. Ζιντ, Τ. Στάινμπεκ), Δήμος Ηρακλείου, εκδοτική φροντίδα: Βικελαία Δημοτική Βιβλιοθήκη, Ηράκλειο Κρήτης 1988, σελ. 23.
19 Αρκετά από τα εργοβιογραφικά στοιχεία για τον Παναΐτ Ιστράτι έχουν αντληθεί: 1. από το Χρονολόγιο που συνέταξε ο Ζαμφίρ Μπαλάν και μετάφρασε στα ελληνικά η Άντζελα Μπράτσου (βλ. Παναΐτ Ιστράτι, Μεσογειακές περιπλανήσεις, Μουσείο Βραΐλας, εκδόσεις Ίστρος, Βραΐλα 2014, σελ. 182-191) & 2. Δέσποινα Θεοδωράκη, Μια ματιά στη Σοβιετική Ένωση μέσω τεσσάρων συγγραφέων (Ν. Καζαντζάκης, Π. Ιστράτι, Α. Ζιντ, Τ. Στάινμπεκ), Δήμος Ηρακλείου, εκδοτική φροντίδα: Βικελαία Δημοτική Βιβλιοθήκη, Ηράκλειο Κρήτης 1988, σελ. 51-72.

Από την εποχή του Πιουριφόυ οι Αμερικάνοι είχαν να γλεντήσουν τόσο πολύ την Ελλάδα

Γράφει ο mitsos175.

Πρώτη φορά “Αριστερά”, πρώτη φορά τόσο βαθιά. Βαθιά υπόκλιση έκαναν πάλι οι μεταμφιεσμένοι δεξιοί του ΣΥΡΙΖΑ.
Από την εποχή του Πιουριφόυ οι Αμερικάνοι είχαν να γλεντήσουν τόσο πολύ την Ελλάδα. Πάντα βέβαια πηδούσαν κι έδερναν (στην κυριολεξία), αλλά υπήρχαν εποχές που ξεσάλωναν.
Κάποτε πχ ένας Αμερικάνος άστραψε ένα χαστούκι σε κάποιο κυβερνητικό λωποδύτη κι αυτός για “ευχαριστώ” έστειλε δώρο στην γυναίκα του! “Ωραίες εποχές”. 

“Πρόεδρε ιδού η αποικία σου” φαίνεται να λέει ο Τσίπρας στον Πλανητάρχη Τραμπ. Σαν υπάκουα δουλάκια, οι Έλληνες πολιτικοί, τσακίζονται να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντα των ΗΠΑ.
Γιατί η Γερμανία μπορεί να είναι πάνω από όλους για τους Γερμανούς, για μας όμως πάνω από όλα είναι η Αμερική και το δολάριο. Διότι ο θείος από την Ουάσιγκτον μας “βοηθούσε πάντοτε”.
Θα ξεχάσουμε το τζίρο των οίκων ανοχής, κάθε φορά που έρχονταν ο 6ος στόλος;
Αμ τα όπλα που μας έδιναν, για να πολεμήσουμε στην Κορέα; Χώρια τα δολάρια προς τα ακροδεξιά κομματόσκυλα, τα οποία μετατράπηκαν από απατεώνες σε Κροίσους.
Και τη Χούντα βοήθησαν και τους παρακρατικούς και κάθε δεξιό λαμόγιο. Χρωστάμε τόσα πολλά στους Αμερικάνους, που δεν θα σταματήσουμε ποτέ να πληρώνουμε τοκογλυφικά πανωτόκια.

Τακτική των καουμπόηδων είναι να βάζουν τους βλάκες, “να βγάζουν το φίδι από την τρύπα”. Ένα γνωστό παράδειγμα είναι η Γεωργία. Το 2008 έπεισαν τους Γεωργιανούς ότι θα τους βοηθήσουν. Τους έδωσαν λίγα όπλα και τους είπαν “θα γίνετε μεγάλη χώρα, πηγαίνετε να πουλήσετε τσαμπουκά στους Ρώσους”! Όταν όμως οι Ρώσοι τσαντίστηκαν κι άρχισαν τους βομβαρδισμούς, οι Αμερικάνοι πήραν ένα ποπ κορν κι έβλεπαν το ξύλο που έριχνε η Ρώσικη αρκούδα στη μικρή Γεωργία, που εδώ που τα λέμε, πήγε γυρεύοντας.
Στην Κύπρο πάλι, είπαν στους βλαμμένους χουντικούς, να κάνουν ντου, να διώξουν το Μακάριο. Το τι έγινε, το θυμόμαστε καλά. Όπως και τη στάση των “συμμάχων μας” στην Τουρκική εισβολή.

Που το πάω; Η Τουρκία κι εμείς έχουμε σοβαρά, σοβαρότατα, οικονομικά προβλήματα. Κανονικά, όχι πόλεμο δεν μπορούμε να κάνουμε, τίποτε απολύτως. Αλλά μερικοί εθνικιστές, πλουτοκράτες και πολιτικοί, πάνε φιρί φιρί να μας μπλέξουν σε φασαρίες.
Δεν θα ανησυχούσα, αν δεν υπήρχε μεγάλη συγκέντρωση αδίστακτων ηλιθίων στην πολιτική ζωή και των δυο χωρών. Κάποιοι, ίσως επειδή τους διέταξαν οι Αμερικάνοι, θεωρούν πως είναι δήθεν ευκαιρία, να ξεκαθαρίσουμε τους λογαριασμούς με τους Τούρκους! Μεταξύ άλλων προκλήσεων αναστέλλουν τώρα τα Μέτρα Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης, κλιμακώνοντας επικίνδυνα την ένταση.

Πάνω σ' αυτά έχω να ξαναπώ τα εξής:
Αν είναι αποπροσανατολισμός δεν πιάνει. Τα χαράτσια, οι περικοπές, οι απολύσεις είναι συνεχείς και κάθε μέρα εντονότερες.
Επίσης δεν έχουμε για μίζες κηφήνων. Τα “αόρατα” δεν είναι αεροπλάνα, είναι “παλτά” αντίστοιχα με τα αόρατα ρούχα του γυμνού αυτοκράτορα.

Δεν πολεμάμε για κανένα καπιταλιστή κερατά, που θα την κοπανήσει στην πρώτη δυσκολία μαζί με τα φράγκα στο εξωτερικό. Το Αιγαίο δεν ανήκει ούτε στην Ελλάδα, ούτε στην Τουρκία. Δυστυχώς ούτε στα ψάρια του, τα οποία έχουμε σχεδόν εξαφανίσει.
Το βούτηξαν οι Αμερικάνικές πολυεθνικές. Ο μόνος αγώνας λοιπόν που θα κάνουμε είναι εναντίον τους, είναι ταξικός και αντιιμπεριαλιστικός. Δεν έχουμε να χωρίσουμε τίποτα με τους Τούρκους εργαζόμενους.

Όταν τα βρουν οι Αμερικάνοι με την Τουρκία, θα μείνουμε μόνοι μας. Και τότε θα τρέχουμε και δεν θα φτάνουμε, αν κάποιοι ανόητοι μας μπλέξουν σε περιπέτειες. Γιατί λεφτά δεν υπάρχουν ούτε για κουλούρι, πόσο μάλλον για όπλα πυρομαχικά κι εφόδια, ενώ οι τοκογλύφοι θα μας ζητάνε ακόμα περισσότερα.

Μια υποθετική σύγκρουση, έτσι όπως είναι σήμερα τα πράγματα, θα διαλύσει τις ελάχιστες δημόσιες υποδομές, που έμειναν στις δυο χώρες. Κι εμείς και οι γείτονες έχουμε αρκετά για να κάνουμε μεγάλη ζημιά ο ένας στον άλλο. Χωρίς ουσιαστικό αποτέλεσμα. Μόλις όμως τελειώσουν τα πυρομαχικά, θα βγούμε κι εμείς και οι Τούρκοι στη γύρα, χωρίς όμως δεκάρα τσακιστή.
Ακόμα και μια σύγκρουση λίγων ημερών, θα βυθίσει τις δυο χώρες στο χάος.

Ειρήνη υμίν λοιπόν και κόψτε τον εθνικιστικό αυνανισμό. Βλάπτει σοβαρά την υγεία όλων. 

72 χρόνια απ’ τη δολοφονία του κομμουνιστή δημοσιογράφου Κώστας Βιδάλη. – Συγκλονιστικές μαρτυρίες και γι’ αυτό το έγκλημα των «εθνικοφρόνων»


Ηταν σαν σήμερα 14 Αυγούστου του 1946 όταν ο κομμουνιστής δημοσιογράφος Κώστας Βιτάλης δολοφονείται μετά από άγρια βασανιστήρια από τους συμμορίτες του Σούρλα.

Το πώς έχασε την ζωή του ο δημοσιογράφος του «Ριζοσπάστη» από τους πρώην συνεργάτες των κατακτητών, ληστές και δολοφόνους που αποτελούσαν αυτή την εξοπλισμένη από αγγλικά όπλα και με «προστασία» του επίσημου κράτους  συμμορία, το παραθέτουμε παρακάτω από εκτενή αποσπάσματα του βιβλίου του Λάζαρου Αρσενίου «Η δολοφονία του Κώστα Βιδάλη».

Θεωρήσαμε σκόπιμο επίσης, να αναπαράγουμε κείμενα από το ίδιο βιβλίο που μας δείχνουν την κατάσταση που επικράτησε στην Θεσσαλία –ανάλογη κατάσταση επικρατούσε και σε όλη την Ελλάδα- μετά την εγκληματική συμφωνία της Βάρκιζας και την παράδοση του οπλισμού του ΕΛΑΣ.

 …. Στην ύπαιθρο της Θεσσαλίας συμβαίνουν συγκλονιστικά γεγονότα. Σχεδόν αμέσως με την εγκατάσταση κρατικών Αρχών στις πόλεις και την παράδοση των όπλων από τις μονάδες του ΕΛΑΣ, εμφανίζονται στην ύπαιθρο συμμορίες ενόπλων της Δεξιάς, που παίρνουν το όνομα από τον αρχηγό τους. Στην περιοχή Φαρσάλων, π.χ. εμφανίζονται οι Σούρληδες, με αρχηγό τον Γρηγόρη Σούρλα, στην περιοχή του Βόλου οι Καλαμπαλίκηδες και Αρχιμανδρίτηδες, στον Αλμυρό οι Κουντούρηδες, στη δυτική Θεσσαλία οι Βουρλάκηδες και Μπισδαίοι, οι Ταμπούρηδες αλλού κ.λ.π.

Τον πρώτο καιρό, όλες οι συμμορίες αριθμούν κάμποσες εκατοντάδες μέλη. Τα πιο δυναμικά από αυτά είναι πρώην συνεργάτες των κατακτητών, ληστοτρόφοι και γνωστοί κλέφτες της υπαίθρου. Τα άλλα προέρχονται από βασιλόφρονες και δεξιούς, παρασυρμένους αγρότες και νομάδες αντιΕΑΜίτες.
Ο οπλισμός τους είναι καινούργιος αγγλικός με αυτόματα και η στολή μερικών επίσης καινούργια αγγλική. Πού τα βρήκαν όλα αυτά; Τους τα έδωσαν με «τρόπο» οι Αγγλοι, που στρατοπέδευαν στη Θεσσαλία.

Κάθε ομάδα κινείται σε περιοχή καθορισμένη από κάποια αόρατη αρχή ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ

Bίντεο

 
Copyright © ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ
Powered by Blogger