Νεοτερα

13 Δεκέμβρη του 1943: «Η τραγωδία των Καλαβρύτων – Οι Ούννοι κολυμπάν στο αίμα»

Από ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ , Πέμπτη, 13 Δεκεμβρίου 2018 | 12:09 π.μ.

Σαν σήμερα στις 13 Δεκέμβρη του 1943 γίνεται ένα από τα μεγαλύτερα εγκλήματα της ναζιστικής Γερμανίας.  Έμεινε στην ιστορία σαν το "Ολοκαύτωμα των Καλαβρύτων".

Αφορμή για τις φρικαλεότητες, οι δυνάμεις κατοχής χρησιμοποίησαν το γεγονός ότι είχε προηγηθεί μάχη των ανταρτών του ΕΛΑΣ με επίλεκτο γερμανικό τάγμα στην Κερπινή τον Οκτώβρη του 1943 κατά την οποία οι γερμανικές στρατιωτικές δυνάμεις υπέστησαν συντριπτική ήττα.

Και οι άνανδροι κατακτητές, σαν αντίποινα,  σκόρπισαν τον όλεθρο στην ευρύτερη περιοχή των Καλαβρύτων προχωρώντας αρχικά σε ομαδική εκτέλεση κατοίκων στην κοινότητα Ρογών, ενώ λίγες μέρες μετά ακολούθησε η μαζική εκτέλεση του ανδρικού πληθυσμού στα Καλάβρυτα και η ολοσχερής καταστροφή της πόλης.

Στην έκτακτη έκδοσή του για τη σφαγή, στις 24 Δεκέμβρη του 1943, ο «Ριζοσπάστης» στο ρεπορτάζ υπό τον τίτλο «Η τραγωδία των Καλαβρύτων – Οι Ούννοι κολυμπάν στο αίμα», γράφει:

«Στα Καλάβρυτα ξετυλίχτηκε μια φρικαλέα πράξη από την πιο φοβερή τραγωδία που έζησε η Ελλάδα και ολόκληρη η Ευρώπη.
Ορδές των Ούννων έκαναν επιδρομή και μπήκαν στα Καλάβρυτα που ο πληθυσμός είχε αδειάσει και αποσύρθηκε ολόκληρος στα βουνά. Οι άνανδροι Ούννοι, βαρβαρότεροι και απ' τις άγριες φυλές της ζούγκλας, κάλεσαν τον πληθυσμό να ξαναγυρίσει στα Καλάβρυτα με την υπόσχεση ότι δεν είχε να πειραχτεί κανένας.


Ο πληθυσμός ξαναγύρισε και τότε οι Ούννοι, οι προστάτες των Ράλληδων Ντερτιλήδων, ρίχτηκαν στην εξόντωση των αθώων και ανυπεράσπιστων ανθρώπων. Εκλεισαν όλα τα γυναικόπαιδα σε ένα σχολείο και έβαλαν φωτιά.
Τυλιγμένες απ” τις φλόγες οι γυναίκες πάλευαν να σπάσουν τις πόρτες, ενώ έριχναν τα παιδιά όξω απ” τα παράθυρα για να σωθούν. Εσπασαν τις πόρτες και μισοκαμένος και ξετρελαμένος αυτός ο κόσμος ρίχτηκε στους δρόμους οπότε αντιμετώπισε άλλο φρικτό θέαμα.

Οι Ούννοι είχαν συγκεντρώσει σε μια διπλανή πλαγιά τον άρρενα πληθυσμό από δεκάξι χρονών και πάνου και τον θέριζαν με πολυβόλα. Σκότωσαν πάνω από οχτακόσιους ανθρώπους και κάμποσες γυναίκες που με θρήνους και οδυρμούς έτρεξαν να περιμαζέψουν τα πτώματα που είταν βουτηγμένα σε βούρκο αίματος.

Οι Ούννοι απόκλεισαν τα Καλάβρυτα και απαγόρεψαν και στον Ερυθρό Σταυρό να επικοινωνήσει και να στείλει οποιαδήποτε βοήθεια στα τραγικά θύματα.

Οι Ούννοι, αυτές οι ύαινες που γρυλίζουν για πολιτισμό και για θρησκεία, έκαναν επιδρομή και στο ιστορικό μοναστήρι της Αγίας Λαύρας. Λεηλάτησαν αυτό το εθνικό μνημείο και σκότωσαν όλους τους καλόγερους γκρεμίζοντάς τους στους βράχους».




Διαβάστε ακόμα:

 13 Δεκεμβρίου 1943: Το Ολοκαύτωμα των Καλαβρύτων

Σαν σήμερα έγινε το στυγερό ναζιστικό έγκλημα στα Καλάβρυτα - Απόφαση του Π.Γ. του ΚΚΕ για την αιματηρή τρομοκρατία των Γερμανο-ράλληδων (Δεκέμβρης 1943)

Εκδηλώσεις με ομιλήτρια την παλαιστίνια φοιτήτρια, πρώην πολιτική κρατούμενη Λίνα Χατάμπ

Από ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ , Τετάρτη, 12 Δεκεμβρίου 2018 | 11:07 μ.μ.

Αθήνα: Πέμπτη, 13 Δεκεμβρίου, 7μμ – Πολυτεχνείο (αμφ. Γκίνη)
Θεσσαλονίκη:Παρασκευή, 14 Δεκεμβρίου, 7μμ– Πολυτεχνική
 (αμφ. 301 Αρχιτεκτονικής)

«Ελευθερία σε όλους τους κρατούμενους, από τον μικρότερο μέχρι τον μεγαλύτερο. Φέρνω μήνυμα ακλόνητης στάσης και περιφρόνησης στους δεσμοφύλακες». Aυτά ήταν τα λόγια της φοιτήτριας Λίνα Χατάμπ, αμέσως μόλις βγήκε από το ισραηλινού κάτεργο της Οφέρ, όπου φυλακίστηκε και βασανίστηκε.

Η Λίνα Χατάμπ, φοιτήτρια στο πανεπιστήμιο Μπιρζάιτ, είναι ένα από τα πολλά θύματα της ισραηλινής βαρβαρότητας ενάντια στον αγωνιζόμενο παλαιστινιακό λαό. Συνελήφθη στη διάρκεια διαδήλωσης στους παλαιστίνιους πολιτικούς κρατούμενους στη Μπεϊτούνια της Δυτικής Οχθης, στις 13 Δεκεμβρίου του 2014. Κατηγορήθηκε για «συμμετοχή σε παράνομη διαδήλωση» και «ρίψη πετρών» σε ισραηλινούς στρατώτες.

Μεταφέρθηκε αρχικά στη φυλακή Οφέρ, όπου βασανίστηκε με ξυλοδαρμό και καθήλωση σε υγρό τοίχο, σε συνθήκες χειμώνα. Στη συνέχεια, μεταφέρθηκε στο κάτεργο της Χασαρόν. Τον Φεβρουάριο του 2015 καταδικάστηκε σε ποινή εξάμηνης φυλάκισης και πρόστιμο 6.000 σέκελ (1.500 δολάρια). Αποφυλακίστηκε τον Ιούνιο του 2015 και, φυσικά, δε σταμάτησε να αγωνίζεται ενάντια στην Κατοχή, συμμετέχοντας στο φοιτητικό κίνημα, στο κίνημα συμπαράστασης στους πολιτικούς κρατούμενους και σε κάθε αντικατοχική εκδήλωση διαμαρτυρίας και αντίστασης.

Η Λίνα Χατάμπ θα έρθει στην Ελλάδα, καλεσμένη της Πρωτοβουλίας Αλληλεγγύης στον Παλαιστινιακό λαό και θα μοιραστεί μαζί μας τις εμπειρίες μιας νέας Παλαιστίνιας, φοιτήτριας και αγωνίστριας του απελευθερωτικού αγώνα. Η εκδήλωση θα γίνει στο Πολυτεχνείο (αμφιθέατρο Γκίνη), την Πέμπτη 13 Δεκεμβρίου, στις 7μμ. Μετά την ομιλία της Λίνα Χατάμπ θα ακολουθήσει συζήτηση με τους παρευρισκόμενους.

Η Λίνα Χατάμπ θα βρίσκεται στη Θεσσαλονίκη, την Παρασκευή 14 Δεκέμβρη, για να μιλήσει σε εκδήλωση που διοργανώνουν συλλογικότητες της πόλης (Αριστερή Συσπείρωση, Δικτύωση Αλληλεγγύης στην Παλαιστινιακή Αντίσταση, Ενωση Φίλων Παλαιστίνης, ΚΚΕ(μ-λ), Κόντρα) στην Πολυτεχνική Σχολή του ΑΠΘ (αίθουσα 301 Αρχιτεκτονικής), στις 7μμ.

Ενα χρόνο μετά την προκλητική αναγνώριση της Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσας του Ισραήλ από την αμερικανική κυβέρνηση (6 Δεκέμβρη του 2017), οι Παλαιστίνιοι δυναμώνουν την αντίστασή τους ενάντια στην ισραηλινή κατοχή, κάτω από ιδιαίτερα αντίξοες συνθήκες, με δυσμενείς διεθνείς συσχετισμούς.
Η σιωνιστική βαρβαρότητα βαθαίνει, ενισχυμένη από την ασυλία που της παρέχει συνεχώς η ιμπεριαλιστική Δύση. Διακόσιοι νεκροί και δέκα χιλιάδες τραυματίες είναι ο φόρος αίματος που καταβάλλουν επί έξι μήνες οι Παλαιστίνιοι στη «νεκρή ζώνη» γύρω από την πολιορκημένη Λωρίδα της Γάζας, διεκδικώντας το Δικαίωμα της Επιστροφής στις πατρογονικές τους εστίες, από τις οποίες ξεριζώθηκαν και ξεριζώνονται εδώ και δεκαετίες.

Πηγή: "ΚΟΝΤΡΑ"

Μαχαιρωμένος βρέθηκε μετανάστης στην Λέσβο - Ελεύθερος ο δράστης της δολοφονικής επίθεσης στον 45χρονος Εαμάν Ουντίν από το Μπαγκλαντές

Δολοφονημένος από μαχαίρι βρέθηκε σήμερα μετανάστης έξω απ' το χωριό Μόρια της Λέσβου.  Προς το παρόν, και σύμφωνα με ιστοσελίδες της Λέσβου, δεν υπάρχουν περισσότερες πληροφορίες για το περιστατικό, δηλαδή ποιοι μπορεί να είναι οι δράστες και για πιο λόγο έκαναν αυτό το έγκλημα.
Το μόνο που μας πληροφορούν είναι ότι το γεγονός αυτό έχει προκαλέσει αναστάτωση στην περιοχή και οι αρχές ασφαλείας φοβούνται μία νέα εξέγερση από τους μετανάστες.

Να σημειώσουμε και μια δικαστική εξέλιξη που σημειώθηκε σήμερα στο ίδιο νησί. Ο 29χρονος "Ελληναράς" ο οποίος το περασμένο Σάββατο επιτέθηκε με σιδερολοστό εντελώς αναίτια -«Ήθελε να με σκοτώσει» κατάγγειλε το θύμα- στον 45χρονος Εαμάν Ουντίν από το Μπαγκλαντές, μετά την απολογία του στον ανακριτή αφέθηκε ελεύθερος με περιοριστικούς όρους.

Ο λόγος που δέχτηκε την δολοφονική επίθεση η οποία συνοδευόταν με βρισιές ρατσιστικού περιεχομένου, ο μετανάστης ήταν γιατί είπε στον 29χρονο να μην παρκάρει σε συγκεκριμένη θέση που προορίζεται για στάθμεση από ΑμεΑ. (Διαβάστε περισσότερα εδώ).
Η σχετική ειδησεογραφία μας λέει ότι ανάμεσα στις κατηγορίες που απέδωσε στον δράστη  η Εισαγγελία Πρωτοδικών Μυτιλήνης δεν υπάρχει το κίνητρο της ρατσιστικής βίας.(Για περιουσιακές διαφορές λέτε να επιχείρησε ο "ελληναράς" να δολοφονήσει τον μετανάστη;) 

Αναμενόμενο: Ελεύθεροι χωρίς περιοριστικούς όρους οι μπάτσοι που συνέργησαν στην δολοφονία του Ζακ Κωστόπουλου


Του Γ. Γ.

Σχεδόν αναμενόμενη ήταν η απόφαση του ανακριτή ο οποίος έλαβε καταθέσεις από τους 4 μπάτσους οι οποίοι συνέργησαν στην δολοφονία του Ζακ Κωστόπουλου.
Πείστηκε από τις δικαιολογίες τους ότι "έδρασαν στα πλαίσια των καθηκόντων τους" όπως αυτά τα ορίζουν τα εγχειρίδια που διδάσκονται και έτσι τους άφησε ελεύθερους χωρίς περιοριστικούς όρους.

Να μην ξεχνάμε ότι ελεύθεροι κυκλοφορούν και οι άλλοι δυο δολοφόνοι του Ζακ. Ο κοσμηματοπώλης και ο μεσίτης.

Μπορεί σε βάρος των "οργάνων της τάξης" να έχουν απαγγελθεί κατηγορίες κακουργηματικού μάλιστα χαρακτήρα για πρόκληση θανατηφόρας σωματικής βλάβης, αυτό όμως δεν σημαίνει τίποτα. Μπορεί στην πορεία να πάρουν και ... προαγωγή όμως συνέβη με τους μπάτσους βασανιστές του Κύπριου φοιτητή στην γνωστή υπόθεση της "ζαρντινιέρας".

Αλλωστε είχαν προηγηθεί οι "αθωώσεις" αυτών των μπάτσων, από τους συναδέλφους τους συνδικαλιστές καθώς και από τους δικηγόρους υπερασπιστές τους. Να έβγαινε "εκτός κλίματος" ο ανακριτής που χειρίστηκε την υπόθεση; Δεν γίνονται αυτά τα πράγματα. Πόσο μάλλον όταν είναι γνωστές οι «σχέσεις στοργής» που υπάρχουν μεταξύ κατασταλτικών μηχανισμών και δικαστικής εξουσίας, όπως γράφαμε σε περασμένη ανάρτησή μας.

Να σημειώσουμε επίσης ότι η ασυδοσία και η ατιμωρησία των μπάτσων τους οδηγεί να χλευάζουν δημόσια τους πολιτικούς προϊσταμένους τους, ενώ από την πρώτη στιγμή της δολοφονίας του Ζακ Κωστόπουλου προσπάθησαν να κουκουλώσουν την υπόθεση.
Μάλιστα αυτό το έχει καταγγείλει δημόσια η δικηγόρος της οικογένειας του δολοφονημένου ακτιβιστή, Αννυ Παπαρρούσου: «Πρέπει να καταγγελθεί ότι η αστυνομία συνειδητά δε συνεργάστηκε, δεν έδωσε πληροφορίες και στοιχεία για την υπόθεση και το γιατί το καταλαβαίνει κανείς και από τις δημόσιες δηλώσεις των εκπροσώπων των αστυνομικών. Πρέπει να καταγγελθεί και ότι η αστυνομία δε συνδράμει και τώρα με οποιονδήποτε τρόπο ώστε να συμπληρωθεί η ελλιπέστατη δικογραφία».

Τα συλλογικά εγκλήματα δεν ενοχοποιούν κανέναν ως συνήθως.

Της Π. Μ.

Ας ξεκινήσω με αυτό: Ο Νίτσε διαλάλησε πως ο Θεός είναι νεκρός, το επανέλαβε ο Σάρτρ αργότερα εν απόλυτη ηρεμία: "Κύριοι, ο Θεός πέθανε".

Στα απέραντα σφαγεία του σύγχρονου κόσμου, στο επέκεινα της εποχής της πνευματικής, διανοητικής, κοινωνικής και εν τέλει οικονομικής εξόντωσης, η δυσκολότερη, η πιο σκληρή,η πιο αιμορραγούσα πάλη είναι εκείνη της διατήρησης του ανθρωπισμού ή ό,τι ίχνους παρέμεινε ζωντανό και δεν χάθηκε στη λήθη μέσα από τη λαίλαπα των καιρών που πέρασαν.
Αλλά και η γνώση πως ο μόνος τρόπος να νικήσει κανείς το θάνατο είναι να αγαπήσει με πάθος την ζωή.

Η μεγάλη πρόκληση για τον άνθρωπο είναι να περάσει από τον homo sapiens στον homo universalis.
Έχω πια καταλήξει ότι δεν θα συμβεί ποτέ καθολικά. Ευτυχώς όμως δεν θα εκλείψουν ποτέ και αυτοί που έχουν κατορθώσει να πετύχουν αυτή τη μετάβαση και είναι η ελπίδα αυτού του πλανήτη.
Αγάπη και αλληλεγγύη για να βγούμε ζωντανοί, για να μπορέσουμε να αντικρίσουμε κάποια στιγμή χωρίς μίσος ο ένας τα λαγούμια του άλλου κι ο καθένας τα δικά του. Δυστοπικά ουτοπικό, αλλά αναγκαίο να το οραματιζόμαστε.

Για τους πρόσφυγες ανά τον κόσμο, που δεν χρειάζονται την ασημαντότητα των παγκόσμιων ημερών για να γνωστοποιήσουν τις στατιστικές για τους θανάτους τους, την καταισχύνη των serial killers με γραβάτα και τον εμπαιγμό εις βάρους τους. Για να μας υπενθυμίζουν πως ζωντανός στον "πολιτισμό" μας δεν πρόκειται να μπει ποτέ κανείς και πως αυτό το "επί γης ειρήνη" θα σήμαινε το τέλος του πολιτισμού όπως τον ξέρουμε. Και αυτό θα είχε δυσβάσταχτο κόστος. Για αυτό και δεν προωθείται.

Τα συλλογικά εγκλήματα δεν ενοχοποιούν κανέναν ως συνήθως.Το θέμα είναι να το μνημονεύουμε αυτό συνεχώς.Και πως σε έναν κόσμο που όλο και στενεύει,τόσο περισσότερο έχουμε ανάγκη ο ένας των άλλον.Αυτή θα ήταν μια αρχή για όλους μας.

* Η φωτογραφία της ανάρτησης είναι η ύψιστη ύβρις. Να κουβαλάς όλη σου την ζωή σε μια πλαστική σακούλα.
Τι κατάντια για ολόκληρο τον κόσμο. Είναι από την Ειδομένη. Στην ουσία όμως είναι φωτογραφία από όλες τις Ειδομένες της γης. Θα έπρεπε να μας στοιχειώνει όλους. 

Ρουβίκωνας: "Διεθνιστική, ταξική αλληλεγγύη προς τους αγωνιζόμενους της Γαλλίας"

Αποκεντρώνει την δράση του ο "Ρουβίκωνας". Σήμερα μέλη αυτής της αναρχικής ομάδας μαζί με άτομα από την Ελευθεριακή Πρωτοβουλία Θεσσαλονίκης εκφράζοντας «την αμέριστη διεθνιστική, ταξική αλληλεγγύη προς τους αγωνιζόμενους και τις αγωνιζόμενες, τις εξεγερμένες και τους εξεγερμένους της Γαλλίας που προσβλέπουν σε έναν καλύτερο για όλους κόσμο, στηρίζουμε τον δίκαιο αγώνα τους και ευελπιστούμε να καταφέρουν όσο το δυνατόν πιο εκτεταμένες νίκες γίνεται προς όφελος των από τα κάτω», έκαναν παρέμβαση στο Γαλλικό Ινστιτούτο της Θεσσαλονίκης πετώντας τρικάκια.

Σε κείμενο που ανάρτησαν στο intymedia και το οποίο τιτλοφορούν "Αλληλεγγύη στους αγωνιζόμενους και στις αγωνιζόμενες, στις εξεγερμένες και στους εξεγερμένους της Γαλλίας", αφού κάνουν μια αναλυτική τοποθέτηση για τα όσα συμβαίνουν αυτό το καιρό με τις κινητοποιήσεις των "Κίτρινων Γιλέκων", και όχι μόνο, τονίζουν μεταξύ άλλων:

"Τώρα είναι η στιγμή που οι καταπιεσμένοι και οι εκμεταλλευόμενοι στη Γαλλία μπορούν να τολμήσουν όσα το κράτος και το κεφάλαιο τους έχουν απαγορεύσει να αξιώσουν. Το έδαφος του αστισμού τρίζει, η όξυνση των αγώνων θα πρέπει να ενταθεί, η ταξική αλληλεγγύη και η αγωνιστική συλλογικοποίηση μπορούν να κάνουν το κίνημα πιο συνεκτικό και να το στρέψουν προς μιας επαναστατική κατεύθυνση ικανή μέχρι και να αξιώσει με υλικούς όρους την προλεταριακή έφοδο στον ουρανό".

Προβολή ταινίας στα Χανιά: Το λεωφορείο της συμφοράς (1980), του Σλόμποταν Σίζαν

  "ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΤΩΝ ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΤΕΧΝΩΝ" ολοκληρώνοντας φέτος το χειμώνα τον πρώτο κύκλο του αφιερώματος στον  εξαιρετικό Βαλκανικό κινηματογράφο με τίτλο: "Εδώ είναι Βαλκάνια!" θα προβάλλει την Κυριακή, 16 Δεκεμβρίου 2018 σε δύο προβολές (στις 20.00μ.μ. και στις 22.00μ.μ.) στην κεντρική αίθουσα εκδηλώσεων του Πνευματικού Κέντρου Χανίων  (Ανδρέα Παπανδρέου 70, Χανιά) την κλασική ταινία Το λεωφορείο της συμφοράς (1980), του Σλόμποταν Σίζαν, η οποία ψηφίστηκε το 1996 ως η καλύτερη σερβική ταινία της περιόδου 1947-95 από τη γιουγκοσλαβική ακαδημία τεχνών και επιστημών.

Α' προβολή: 20.00μ.μ.-22.00μ.μ.
Β' προβολή: 22.00μ.μ.-24.00μ.μ.

Το λεωφορείο της συμφοράς (1980), του Σλόμποταν Σίζαν


  Σύνοψη: Ένα λεωφορείο "σαραβαλάκι" γεμάτο με ασυνήθιστους επιβάτες, κωμική εικόνα μιας παρακμιακής εποχής, κατευθύνεται προς το Βελιγράδι λίγο πριν εκδηλωθεί η γερμανική εισβολή της άνοιξης του 1941.


Υπόθεση: Άνοιξη του 1941, παραμονές της εισβολής των Γερμανών στο Βελιγράδι, ένα παλιό λεωφορείο ξεκινάει από ένα χωριό με προορισμό την πρωτεύουσα μέσα από επαρχιακούς χωματόδρομους. Οι επιβάτες είναι ένας βετεράνος του πρώτου παγκοσμίου πολέμου, ένας γόης τραγουδιστής, δυο νεαροί τσιγγάνοι μουσικοί, ένα νιόπαντρο ζευγάρι, ένας κυνηγός με καραμπίνα, ένας άρρωστος που πηγαίνει στο νοσοκομείο και ένας κομψοντυμένος γερμανόφιλος λάτρης της τάξης και των Ναζί.
 
Iδιοκτήτης του λεωφορείου είναι ο κύριος Κρστιτς, που συν τοις άλλοις εμπορεύεται και γουρούνια, τα οποία μεταφέρει με το λεωφορείο μαζί με τους επιβάτες, ενώ ο γιος του, που είναι λίγο ελαφρός στο πνεύμα είναι ο οδηγός του λεωφορείου.
 
Στην πορεία οι ταξιδιώτες βιώνουν ορισμένες απρόσμενες καταστάσεις, συνέπεια της εμπόλεμης κατάστασης στην περιοχή. Πρώτα μια υποχρεωτική παράκαμψη εξαιτίας ενός νεοφτιαγμένου στρατοπέδου, έπειτα ένας χωρικός που οργώνει το δρόμο της παράκαμψης, ένα σκασμένο λάστιχο, μια κηδεία, μια οικογενειακή βεντέτα, μια ετοιμόρροπη γέφυρα, μια στρατιωτική περίπολος κι ένα χαμένο πορτοφόλι, θα βγάλουν στην επιφάνεια το χαρακτήρα του κάθε ενός επιβάτη, θα δοκιμάσουν τις σχέσεις τους, και παράλληλα θα καθυστερήσουν την άφιξη του λεωφορείου στην πρωτεύουσα, σε μια πρωτεύουσα που πλέον βρίσκεται στο έλεος των βομβαρδισμών.
 
Πρόκειται για μια ταινία-σταθμό στην ιστορία του γιουγκοσλαβικού κινηματογράφου, η οποία επηρέασε σε αρκετό βαθμό το έργο των μετέπειτα μεγάλων σκηνοθετών όπως ο Κουστουρίτσα. Το σκηνικό για το τι πρόκειται να παρακολουθήσουμε στήνεται ήδη από την αρχή, όταν εμφανίζεται το παλιό σχεδόν σαράβαλο λεωφορείο και οι επιβάτες που περιμένουν στο σταθμό. Στην πορεία μέσα από πολλές κωμικοτραγικές καταστάσεις όλοι θα ξεδιπλώσουν τους χαρακτήρες τους: ο βετεράνος που νιώθει περήφανος για τον ίδιο και για το γιο του που έχει καταταγεί στο στρατό, ο γόης καλλιτέχνης που δε διστάζει να την πέσει στη νιόπαντρη κοπέλα, η οποία φαίνεται να έχει το πάνω χέρι στο γάμο αυτό, ο άτσαλος κυνηγός που άθελά του θέτει σε κίνδυνο τους υπόλοιπους συνεπιβάτες, κι ο κομψοντυμένος φιλογερμανός που κρατάει σημειώσεις ως ρουφιάνος και δε διστάζει να υποπτεύεται ως κλέφτες τους τσιγγάνους μουσικούς και να κάνει παρατηρήσεις στο νεαρό ζευγάρι για τους τρόπους τους.
Κοντά σ' αυτούς κι ο φιλοχρήματος ιδιοκτήτης του λεωφορείου, που δεν χάνει ευκαιρία να εκμεταλλευτεί οικονομικά τους επιβάτες του. Σε διάφορα σημεία της ταινίας, οι τσιγγάνοι μουσικοί παίζουν ένα συγκεκριμένο μουσικό θέμα, εν είδει χoρικού, με παραλλαγή στους στίχους περιγράφοντας κάθε φορά μια διαφορετική κατάσταση που βιώνουν οι ίδιοι και η χώρα στην ταραγμένη εκείνη περίοδο.

Στη χώρα μας η ταινία έγινε γνωστή με τον τίτλο "Το λεωφορείο της συμφοράς". Ο αυθεντικός τίτλος μεταφράζεται ως "Ποιος τραγουδάει εκεί πέρα". Απέσπασε ειδικό βραβείο επιτροπής στο φεστιβάλ του Μόντρεαλ.



ΕΙΣΟΔΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗ

Ο εγκληματίας ισλαμοφασίστας του Στρασβούργο θα συλληφθεί σύντομα. Οι πραγματικοί ηθικοί αυτουργοί του εγκλήματος του, όμως;

Γράφει ο mitsos175.

Οι πολύ πλούσιοι είναι το 1% του πληθυσμού. Συνήθως συχνάζουν σε διαφορετικά μέρη από 'κει που πάμε οι υπόλοιποι. Έτσι ένα τυφλό τρομοκρατικό χτύπημα δεν τους αγγίζει καθόλου, ακόμα κι αν είναι πολύνεκρο.

Τι γίνεται, αν χτυπήσει κάποιος φανατικός ηλίθιος, ή προβοκάτορας, στα τυφλά; Πανικός. Ποιος εκμεταλλεύεται αυτόν τον πανικό, αυτόν το φόβο; Οι πολιτικές μαριονέτες του Κεφαλαίου, για να περάσουν κατασταλτικά μέτρα προς όλους. Και φυσικά οι φασίστες, οι σωματοφύλακες τους, ώστε να "δικαιωθούν" για το μίσος που τρέφουν απέναντι σε μειονότητες και ξένους.

"Πολύ χρήσιμο και πάνω στην ώρα" ήταν το προβοκατόρικο -έτσι λειτουργεί αντικειμενικά-χτύπημα στο Στρασβούργο. Ο κόσμος κλείστηκε φοβισμένος στα σπίτια του,την ώρα που φουντώνει η αγανάκτηση για την οικονομική λεηλασία των εργαζομένων από ανθρωποφάγους νεοφιλελεύθερους.

Οι εγκληματίες ισλαμοφασίστες ακόμα μια φορά φαίνεται να προσφέρουν υπηρεσίες στους εργοδότες τους. Μπορεί στην Ασία να έχασαν κατά κράτος, αλλά στην Ευρώπη είναι ακόμα χρήσιμοι.
Ο φασισμός του ηλίθιου φανατικού ισλαμιστή, βοηθά το "χριστιανό" ανεγκέφαλο φασίστα να έρθει στην εξουσία, ώστε να καταδιώξει (μεταξύ άλλων) και τους μουσουλμάνους.

Ο ISIS άλλωστε είναι υπεύθυνος για το θάνατο εκατοντάδων χιλιάδων μουσουλμάνων σε Ασία και Αφρική στην προσπάθεια του να καταλάβει χώρες και να υποδουλώσει τον πληθυσμό τους προς χάρη των ιμπεριαλιστών, που τον στρατολόγησαν, τον εξόπλισαν και τον χρηματοδότησαν. Έχει χτυπήσει το Ισλάμ σχεδόν όσο οι Σταυροφόροι. Άλλωστε κι αυτοί λεηλασίες, βασανισμούς, σφαγές και δολοφονίες έκαναν στο όνομα του Θεού.

Δεν ξέρω πώς θα βαφτίσουν τον τρομοκράτη που επιτέθηκε στο Στρασβούργο, που είναι υπεύθυνος για το θάνατο και τον τραυματισμό ανθρώπων, όπως και για το φόβο και τον αποπροσανατολισμό, ξέρω όμως ότι αυτό που έγινε, ωφελεί το μεγάλο κεφάλαιο. Ωφελεί όσους θέλουν περισσότερη καταστολή, λιγότερα ανθρώπινα δικαιώματα.

Είχαμε προβλέψει, πως μετά την στρατιωτική πανωλεθρία του ISIS στη Συρία, οι εναπομείναντες μισθοφόροι του παραστήματος της CIA και άλλων ευρωπαϊκών μυστικών υπηρεσιών, θα κάνουν κατά καιρούς τέτοιες τρομοκρατικές ενέργειες, ιδιαίτερα όταν ο κόσμος ετοιμάζεται να βγει στο δρόμο, να διεκδικήσει καλύτερη ζωή.

Ο βλάκας εγκληματίας θα πιαστεί σύντομα. Οι πραγματικοί ηθικοί αυτουργοί, όσοι δημιούργησαν πολέμους, φτώχεια και καταστροφές, όσοι καλλιεργούν συστηματικά το διχασμό για να κερδίσουν, θα εξακολουθούν να κυβερνάνε.

Αλήθεια, πως και τη γλύτωσαν τόσοι ευρωβουλευτές "που έπεσαν μπροστά τους οι πυροβολισμοί"; Ήταν τυχεροί, δεν ήταν τόσο κοντά, ή μήπως το χτύπημα δεν ήταν τυφλό, αλλά οι σφαίρες προορίζονταν για τον απλό κόσμο; 

Υ.Γ: Εχει στην σημασία του. Στις κινητοποιήσεις του Γαλλικού λαού. τέσσερις άνθρωποι έχασαν την ζωή τους και εκατοντάδες τραυματίστηκαν, ορισμένοι πάρα πολύ σοβαρά -με κύρια ευθύνη των κατασταλτικών μηχανισμών- αλλά γ' αυτούς δεν μιλάει κανένας.

Διαχρονικές αλήθειες από τον Νίκο Σταυρίδη, που πέθανε σαν σήμερα πριν 31 χρόνια (Βίντεο)

Ενας απ’ τους καλύτερους ηθοποιούς του κινηματογράφου και του θεάτρου, ο Νίκος Σταυρίδης, άφησε την τελευταία του πνοή σαν σήμερα, πριν 31 χρόνια, στις 12 Δεκέμβρη του 1987.

Με το αστείρευτο ταλέντο του μας χάρισε απλόχερα το γέλιο και έχουν μείνει αξέχαστες οι ερμηνείες του, ειδικά στις κινηματογραφικές ταινίες που το σενάριο τους ήταν στηριγμένο σε κείμενα του Νίκου Τσιφόρου.

Εδώ μπορείτε να παρακολουθήσετε ένα ντοκιμαντέρ που προέβαλε η ΕΡΤ και το οποίο κάνει μια αναλυτική αναδρομή στην καλλιτεχνική παρουσία του Νίκου Σταυρίδη.

Στην μνήμη, λοιπόν, αυτού του μεγάλου ηθοποιού παραθέτουμε ένα βιντεάκι, στο οποίο πρωταγωνιστεί από την σπαρταριστή κωμωδία του Αλέκου σακελάριου «Οι παπατζήδες».
Ποιο γλαφυρή περιγραφή για μια πλευρά του καπιταλισμού, δεν υπάρχει.

Αβαντάρει τον Π. Τατσόπουλο, ο Τσίπρας, για να εκλεγεί βουλευτής;

Από giorgis , Τρίτη, 11 Δεκεμβρίου 2018 | 10:05 μ.μ.

Του Γ. Γ.

Τι διάολο, αβαντάρει τον Π. Τατσόπουλο, ο Τσίπρας για να εκλεγεί βουλευτής; Πώς αλλιώς να εξηγήσει κανείς αυτή την επίθεση που του έκανε παίρνοντας ψευτοκουτσαβάκικο ύφος; Λες και ο πρωθυπουργός ανέλαβε προσωπικά το καθήκον να ξαναβρεθεί ο φλωρολελές, παραλογοτέχνης Τατσόπουλος με την παχυλή βουλευτική αργομισθία.

Το γράφουμε αυτό γιατί όταν ο Μητσοτάκης ανακοίνωσε ότι στις επόμενες εκλογές ο Τσατσόπουλος θα βρεθεί στα ψηφοδέλτια της Ν.Δ., έγινε ένας ψιλοχαμός από τα ΜΜΕ που στηρίζουν το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, που εκδήλωσαν την αντίδρασή τους όχι πάντα με χλιαρό τρόπο. (Χαρακτηριστικό είναι αυτό το άρθρο στο antinews).
Και ξαφνικά μετά την επίθεση που έκανε ο Τσίπρας στον πρώην βουλευτή του κόμματός του, βλέπουμε όλες τις ιστοσελίδες που πρόσκεινται στην συντηρητική παράταξη να "ανακαλύπτουν" τα "προσόντα" του Τατσόπουλου.

Εντάξει. Ενας καιροσκόπος, πολιτικός τυχοδιώκτης και "εγωπαθείς ρεμπεσκές" -όπως τον είχε χαρακτηρίσει σε ανάρτησή του ο askourdoulakos- είναι ο Τατσόπουλος.
Πέρα όμως το ότι ξέχασε τι έλεγε στο παρελθόν ο ίδιος ο Τσίπρας για το άτομο που σήμερα αποκαλεί "απολειφάδι" είναι προβληματικό να παρουσιάζεται πρωθυπουργός από το βήμα της βουλής και να κάνει τέτοια "σεξιστική πλακίτσα"

Αυτές οι ζωγραφιές θα μπορούσαν να είναι των δικών σου παιδιών

Της Π. Μ

"Ο άνθρωπος είναι απίστευτα ανθεκτικός. Για πολύ καιρό συνεχίζει να θυμίζει άνθρωπο. Αυτός ο ιδιότυπος τρόπος να πεθαίνει το κάνει δύσκολο να δει κανείς τους μαζικούς, τους αμέτρητους θανάτους".

Μπ. Μπρέχτ.

Πόλεμος:
Δεν χρειάζεται να είσαι κοντά για να μυρίσεις, να ακούσεις, να νιώσεις, να καταλάβεις. Αρκεί μία μόνο εικόνα. Χωρίς υποσημειώσεις, χωρίς επεξηγήσεις.
Πηγή μιας εκκωφαντικής σιωπής, πιο διαπεραστικής και από τις σειρήνες του πολέμου. Πάνω σε μια λευκή κόλλα χαρτί παιδιά του πολέμου καταθέτουν όσα έχουν εισβάλλει ισοπεδωτικά στη ζωή τους.

Είναι ζωγραφιές παιδιών από τη Συρία. Ή κάθε παιδιού ανά τον πλανήτη, θύμα του φασισμού και του ιμπεριαλισμού.
Εκεί τα παιδιά δεν έχουν πλέον σπίτι, δεν πηγαίνουν σχολείο, ούτε παίζουν στους δρόμους και τις αυλές. Δεν χαμογελούν, ούτε ονειρεύονται. Δεν ακούν τραγούδια ούτε διαβάζουν παραμύθια. Αυτά είναι στοιχεία μιας χαμένης παιδικής αθωότητας που έχει κλέψει η απότομη και βίαιη ενηλικίωση, η σκληρή γνωριμία με την πιο σκοτεινή πλευρά της ζωής.

Αυτή για την οποία οι γονείς τους δεν πρόλαβαν να τους μιλήσουν. Τους πρόλαβε η ίδια η ζωή που τώρα έχει μεταμορφωθεί σε έναν επίμονο και βασανιστικό εφιάλτη που κλέβει το φως βυθίζοντας τη ζωή τους σε ένα βαθύ σκοτάδι και ανοίγοντας βαθιά τραύματα στο σώμα τους και την ψυχή.

Το δεύτερο αυτό τραύμα μεταβιβάζεται από γενιά σε γενιά. Έκτοτε δεν μπορείς να ξέρεις πότε και αν θα τελειώσει ο πόλεμος.

Αυτές οι ζωγραφιές θα μπορούσαν να είναι των δικών σου παιδιών. Αλλά δεν θα ήσουν εκεί να τις δείς. Ούτε να τα αγκαλιάσεις. Γιατί έτσι είναι ο πόλεμος.

Δεν πείθουν τον Γαλλικό λαό τα μέτρα ψίχουλα που ανακοίνωσε ο Μακρόν

Το ότι η Γαλλική κυβέρνηση εγκατέλειψε την αρχική της αδιαλλαξία και αναγκάστηκε να ανακοινώσει μέτρα «χαρτζιλίκι» -όπως τα χαρακτήρισε ο ηγέτης της Ανυπότακτης Γαλλίας Ζαν-Λικ Μελανσόν- για τα πιο φτωχά στρώματα της Γαλλικής κοινωνίας, μπορεί και να θεωρηθεί μια νίκη του εξεγερμένου λαού, αν και όχι σημαντική. 
Κι αυτά τα μέτρα όμως θα βαρύνουν εργαζόμενους και συνταξιούχους. αφού ένα απ' τα βασικά αιτήματα των "Κίτρινων Γιλέκων", το να επανέλθει δηλαδή η φορολόγηση των πλουσίων, δεν ικανοποιείται.

Δεν είναι επίσης τυχαίο, ότι η μόνοι που εκδήλωσαν την ικανοποίηση τους για το διάγγελμα Μακρόν ήταν οι συνδικαλιστικές οργανώσεις των εργοδοτών και η Γαλλική δεξιά.

Μπορούμε να εκτιμήσουμε δηλαδή ότι η προσπάθεια του Γάλλου προέδρου να κατευνάσει τον εξεγερμένο λαό έπεσε στο κενό.

Τα μέτρα που ανακοινώθηκαν είναι ψίχουλα, αφού και το πιο πολυδιαφημιζόμενο απ' αυτά, η αύξηση δηλαδή στον κατώτατο μισθό κατά 100 ευρώ τον μήνα, δεν είναι τίποτε άλλο παρά η αύξηση ενός προνιακού επιδόματος, και αφορά μόνο 2 εκατομμύρια εργαζόμενους ενώ ο Μακρόν είχε προαναγγείλει ότι αυτό αυτό θα δοθεί σταδιακά, πολύ πριν απ' τις κινητοποιήσεις. Τώρα το δίνει άμεσα.

Επίσης δεν ανακοινώθηκε το παραμικρό μέτρο στήριξης στους ανέργους, ούτε η ικανοποίηση των αιτημάτων των μαθητών που αυτές τις μέρες βρίσκονται σε κινητοποιήσεις.

Ολα δείχνουν ότι και αυτό το Σάββατο τα "Κίτρινα Γιλέκα" θα βρεθούν στους δρόμους των Γαλλικών πόλεων, ενώ όπως αναφέρει το ΑΜΠΕ οι βουλευτές των Σοσιαλιστών, της Ανυπότακτης Γαλλίας και του Κομμουνιστικού Κόμματος θα καταθέσουν σήμερα πρόταση μομφής εναντίον της κυβέρνησης για τη διαχείριση της κρίσης των «κίτρινων γιλέκων», καθώς οι βουλευτές του PS (Σοσιαλιστικό Κόμμα) αποφάσισαν ομόφωνα να συμμετάσχουν στην κίνηση αυτή.  

Ανούσια συλλογική ενοχή

Της Π. Μ 

Ο δήμιος ήταν, είναι και μάλλον θα είναι ο ακρογωνιαίος λίθος της κοινωνίας των ανθρώπων.
Η ηθική και οι άγραφοι νόμοι είναι η έκφραση του αγελαίου ενστίκτου στο άτομο.
Προτιμούμε μια ανούσια συλλογική ενοχή αντί για μια ουσιαστική ατομική ευθύνη.

Το ζήτημα είναι να ζεις με τέτοιο τρόπο, ώστε όταν τα παιδιά σου σκέφτονται για δικαιοσύνη, φροντίδα και ακεραιότητα, να σκέφτονται εσένα.

Ο συνήγορος της οικογένειας της Ελένης Τοπαλούδη, εκπροσωπώντας τους γονείς της δήλωσε: "Πρέπει να γίνει σεβαστή η ζωή και των δολοφόνων". 

Αν θέλουμε πραγματικά, να τιμήσουμε τη μνήμη της, ας φροντίσουμε να μην υπάρξει άλλη Ελένη.
Να τσακίσουμε από δω και πέρα στη ρίζα της τη νοοτροπία τού "μάτσο" άντρα και του "δεν μπορεί, τα θελε κι αυτή".

Γελοίες αλλά και επικίνδυνες οι μεθοδεύσεις της "Αντιτρομοκρατικής" σε βάρος του "Ρουβίκωνα"

Αυτή η φάμπρικα της αντιτρομοκρατικής να στήνει δικογραφίες και μάλιστα κακουργηματικού χαρακτήρα, στηριζόμενη σε "ανώνυμα τηλεφωνήματα", έχει παρελθόν. Αρκεί να θυμηθούμε ότι ένα τέτοιο τηλεφώνημα αποτέλεσε την αφετηρία για να στηθεί η αστυνομικοδικαστική σκευωρία σε βάρος της Ηριάνας.

Μπορεί να φαίνεται και να είναι εντελώς γελοία αυτή η μεθόδευση, δεν παύει όμως να είναι άκρως επικίνδυνη.

Γράφουμε τα παραπάνω γιατί σήμερα με ανάρτησή του στο f/b το μέλος του "Ρουβίκωνα" Γιώργος Καλαϊτζίδης μας γνωστοποιεί, ότι όπως τον ενημέρωσε η δικηγόρος του, το όνομα του καθώς και ονόματα μελών της συλλογικότητας που ανήκει, περιλαμβάνονται σε δικογραφία που έχει συντάξει η λεγόμενη "Αντιτρομοκρατική" και η οποία τους εμπλέκει με την ένοπλη οργάνωση Ο.Λ.Α.

Κι' όλα αυτά γιατί βάσει κατάθεσης μπάτσου της αντιτρομοκρατικής υποτίθεται ότι  "Αγνωστος άντρας πραγματοποίησε κλήση στο τηλεφωνικό κέντρο της Υπηρεσίας μας και συγκεκριμένα στη τηλεφωνική γραμμή πληροφοριών με αριθμό κλήσης 1014 και ανέφερε τα ακόλουθα: "Σε διαμέρισμα στον 6ο όροφο στην οδό ... στον Αγιο Παντελεήμονα πηγαίνουν οι αναρχικού ..... ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΛΑΪΤΖΙΔΗΣ και άλλα άτομα. Κρύβουν εκρηκτικά και τα όπλα που χρησιμοποιήθηκαν στην επίθεση στην Πρεσβεία του Ισραήλ. Τα άτομα αυτά πηγαίνουν προσεκτικά ένα ένα και μπαίνουν στο σπίτι με δικά τους κλειδιά".

Προφανώς όλο αυτό το σκηνικό είναι αστείο, αφού αν είχε μια τέτοια πληροφορία η "αντιτρομοκρατική" και την θεωρούσε αξιόπιστη, το πρώτο πράγμα που θα έκανε είναι το αυτονόητο. Θα έστηνε μια επιχείρηση -αφού γνώριζε τόπο και χρόνο- και θα συνελάμβανε τους "τρομοκράτες"  επ' αυτοφόρω.

"Κίτρινα Γιλέκα" και Πρωτοπορία

Γράφει ο Ελευθεριακός Πάνθηρας

Και ενώ το κίνημα "κίτρινα γιλέκα" στην Γαλλία βρίσκεται σε εξέλιξη και αντιμετωπίζεται με όργιο κρατικής καταστολής από το αστικό κράτος αλλά ανταπαντά με μαζική αντι -βία....εδώ στην Ελλάδα ο Ριζοσπάστης με άρθρο του καταδικάζει το κίνημα (φαίνεται δε το ελέγχει από τον Περισσό😀), η Λαϊκή Ενότητα εκφράζει την μικροαστική καρικατούρα, ενώ δυνάμεις του επαναστατικού χώρου είναι "υπέρ" ή μέχρι "δύσπιστοι"...

Μπορεί το κίνημα να ξεκίνησε από αγρότες με αιτήματα (αύξηση καυσίμων, φορολογία, κόστος ζωής..., ακόμα και με την στήριξη της Λεπέν), γρήγορα πλαισιώθηκε με εργατικά - λαϊκά στρώματα σε όλη την επικράτεια με αντικυβερνητικά - συγκρουσιακά χαρακτηριστικά.

Κανένα κίνημα δεν είναι ομοιόμορφο (ακόμα και η Οκτωβριανή επανάσταση...), παρεμβαίνουν πολιτικές ομάδες, το ζητούμενο είναι πιο ρεύμα θα ηγεμονεύσει για να το "οδηγήσει" στην νικηφόρα έκβαση. Το σίγουρο, άρα το ζητούμενο είναι ότι λείπει μια πρωτοπορία - επαναστατική που θέτει το ζήτημα της εξουσίας (πολιτικά μέχρι και στρατιωτικά...).

Άρα μπορεί ο Μακρόν να υποχωρήσει...το κίνημα να "νικήσει"....η Γαλλία δεν θα είναι ίδια...κάποια κομμάτια θα ριζοσπαστικοποιηθούν, εκλογικά -πιθανόν- να κερδίσει η Λεπέν...(όπως ο Ντε Γκολ μετά τον Μάη του 1968) το ερώτημα όμως θα ξαναπαρουσιάζεται - εδώ και εκεί- θα φτιάξουμε την πρωτοπορία - επαναστατική που θα είναι και θα γίνεται καταλύτης στις εξεγέρσεις που γεννά ο καπιταλισμός...

Μανώλη, ο Λουδοβίκος και η Αντουανέτα σε περιμένουν...

Γράφει ο mitsos175

Ελέω Ράιχ, με τις ευλογίες των Τραπεζών και την αμέριστη υποστήριξη των ΜΜΕ, ο Λουδοβίκος έγινε βασιλιάς της Γαλλίας. Κάθε Λουδοβίκος έχει και μια Αντουανέτα. Όπως και μια λόξα, μια πετριά. "Το κράτος είμαι εγώ" έλεγε ένας προηγούμενος Λουδοβίκος, ο οποίος χρεοκόπησε τη Γαλλία με τους πολέμους και τις σπατάλες που έκαναν οι αυλικοί και ο ίδιος.

Ο Μακρόν ως άλλος "βασιλιάς ήλιος" νόμισε πως έπιασε τον Πάπα από τους ανδρικούς γεννητικούς του αδένες, μόλις εκλέχτηκε Πρόεδρος από τους Γάλλους.
Ξέχασε πως οι Γάλλοι επέλεξαν αυτόν ως "το μη χείρον", για να μην εκλεγεί η ακροδεξιά Μαρίν Λε Πεν και πως το ποσοστό που πήρε στον 1ο γύρο, παρά την προπαγάνδα των ΜΜΕ, την αβάντα του συστήματος και βέβαια την αηδία για τα παραδοσιακά αστικά κόμματα, ήταν κάτω από το 1/4 των ψηφισάντων και κάτω από το 1/5 των εγγεγραμμένων. 

Η αλαζονεία που έδειξε μόλις έκαστε στην καρέκλα, εξόργισε τους ήδη θυμωμένους Γάλλους εργαζόμενους. Όταν μάλιστα άρχισε να δείχνει τα πραγματικά του πιστεύω εφαρμόζοντας τη συστηματική λεηλασία των φτωχών εισοδημάτων, τότε η οργή ξεχείλισε. Οι Γάλλοι ψήφισαν κατά του φασισμού κι έβγαλαν ένα φασίστα του κερατά.

Ρωτάω τους ρεφορμιστές του ΣΥΡΙΖΑ που χάρηκαν, όταν βρήκε ο Μακρόν: Ποια η διαφορά, όσον αφορά την καταστολή μεταξύ Μακρόν και ενός οποιοδήποτε δικτάτορα; (Σύμφωνα μάλιστα με δημοσιεύματα Γαλλικών ΜΜΕ τα τεθωρακισμένα της αστυνομίας που κατέβηκαν στους δρόμους το Σάββατο ήταν εξοπλισμένα με ένα μυστικό όπλο. Ενα υγρό που μπορεί να ακινητοποιήσει ρίχνοντας κάτω εκατοντάδες διαδηλωτές ακόμα κι' αν αυτοί φορούσαν αντιασφυκτικές μάσκες. Αυτή την φορά δεν δόθηκε πολιτική εντολή να χρησιμοποιηθούν. Την επομένη;). 

Ψήφισαν άραγε οι Γάλλοι να συλλαμβάνονται μικρά παιδιά και να τους φέρονται ως αιχμαλώτους πολέμου; 

Ρωτώ όσα ΜΜΕ κόπτονται δήθεν για το Περιβάλλον, αλλά όχι όταν "επενδύουν" οι Πολυεθνικές, δηλαδή καταστρέφουν εντελώς ολόκληρα δάση όπως στις Σκουριές, ή όταν θέλουν να κάνουν χωματερή ένα Παράδεισο, όπως στην Κερατέα:
Τα χημικά των μπάτσων είναι οικολογικά; 

"Τι θα γίνει με τις διακοπές των τουριστών στο Παρίσι"! Ρωτάνε οι νεοφιλελέ κανίβαλοι. Νόμιζα πως το Παρίσι είναι τόπος εξορίας, έτσι είχε πει ο Κουλής.
Λοιπόν, αν οι τουρίστες δεν ενδιαφέρονται, για το αν θα έχουν συνάνθρωποι τους να φάνε τα Χριστούγεννα, να πάνε να πνιγούν! Αν η φορολογία ταυτίζεται με την Οικολογία, τότε κάποιοι "οικολόγοι" θέλουν γκιλοτίνα.
Αν η δημοκρατία είναι το ξύλο και η άγρια καταστολή, τότε σίγουρα δεν είμαι δημοκράτης. Δεν είμαι, πιστεύω στη δικτατορία του προλεταριάτου για τους λόγους που η αστική δημοκρατία συμπεριφέρεται έτσι στον υποτιθέμενο "κυρίαρχο λαό".

Φορώντας κίτρινα γιλέκα κάπου 300.000 άνθρωποι διαδήλωσαν κατά της αλαζονείας και της φορομπηχτικής πολιτικής. Έσπασαν μερικά τζάμια, κάηκαν και μερικά αμάξια.

Να δεχτώ πως τα άδεια κεφάλια των ευγενών που έπεφταν στην Επανάσταση του 1789 είχαν μικρότερη αξία από ένα ακριβό αμάξι; Ας το δεχτώ.
Όμως ο εθνικός ύμνος της Γαλλίας, αυτός που ο Μακρόν στέκεται σούζα, εξυμνεί μεταξύ άλλων τη λεηλασία, τα λιντσαρίσματα, τις καταστροφές, τους αποκεφαλισμούς... πολύ περισσότερα από μερικές φθορές.
 Ίσως, για να μείνουν στην Ιστορία οι σημερινοί Γάλλοι θα πρέπει να εντείνουν τις κινητοποιήσεις, να μιμηθούν τους παλιούς...
Marchons, marchons, Qu'un sang impur abreuve nos sillons.

Τώρα ο Μακρόν παίρνει πίσω το χαράτσι και δίνει κάποια ψίχουλα μπας και γλυτώσει. Σε λίγο θα αναγκαστεί να δώσει και λόγο για τα εγκλήματα του.

Μανώλη, ο Λουδοβίκος και η Αντουανέτα σε περιμένουν... 

Σαν σήμερα το 2012 πήρε την πιρόγα του και μας αποχαιρέτησε ο ποιητής και στιχουργός Άλκης Αλκαίος

Από ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ , Δευτέρα, 10 Δεκεμβρίου 2018 | 7:23 μ.μ.

Μια μέρα σαν την σημερινή, το 2012, πήρε την πιρόγα του και μας αποχαιρέτησε ο ποιητής και στιχουργός Άλκης  Αλκαίος σε ηλικία 63 ετών χάνοντας τη  μάχη με τον καρκίνο

Πλούτισε τη ζωή μας με αριστουργήματα υψηλής καλλιτεχνικής αξίας επιλέγοντας να ζει και να εργάζεται μακριά από τα ΜΜΕ και τις δημόσιες εμφανίσεις.

Συμβάλει στην  πορεία και το έργο του Θάνου Μικρούτσικου από την πρώτη στιγμή που συναντιούνται  καλλιτεχνικά το 1978 με το τραγούδι: Φλεβάρης του 1948 στο δίσκο Τραγούδια της λευτεριάς με την φωνή της Μαρίας Δημητριάδη και συνεχίζουν:

Το 1980 στη μπαλάντα ενός φιλήσυχου από δίσκο Δελτίο καιρού (Μ. Δημητριάδη)

Το 1982 στο Εμπάργκο  με ερμηνευτές το Θ. Μικρούτσικο, τη Μ Δημητριάδη, το Β. Μπονάτσο, το Μ. Μητσιά και τον Κ.Καράλη.

Το 1983 στο Κι αυτό κακοήθες παιδιά από το δίσκο, Αραπιά πάψε για λίγο να χτυπάς με το Σπαθί.

Το 1983 στο Μετανάστης στο Παγκράτι από το δίσκο Αυτά τα βράδια

Το 1989 στο δίσκο Όσο κρατάει ένας καφές με το Διονύση Θεοδόση

Το 1996 στου Αιώνα την παράγκα με τον Δημήτρη Μητροπάνο

Το 2006 στο Υπέροχοι Μονάχοι σε ερμηνείες του Μ. Μητσιά και του Χ. Θηβαίου


Έδωσε τραγούδια επίσης στο Βασίλη Παπακωνσταντίνου στους δίσκους:

1989, Χορεύω ( Βικτώρια, Να γράφεις να τηλεφωνείς)

1991.Χρόνια πολλά (όλα για πάρτη σου)

1992 Σφεντόνα (Στο γήπεδο αυτό)

1994 Δε σηκώνει (Πόρτο Ρίκο, Σαν να μη σ έχασα)

2009 Ουράνια τόξα κυνηγώ

Στο Νότη Μαυρουδή το  1988 Το πρωινό Τσιγάρο ένα τραγούδι από ποίημα αφιερωμένο στον Μάνο Λοΐζο

Στον Σωκράτη Μάλαμα στους δίσκους: 13000 μέρες, Ο φύλακας κι ο βασιλιάς, Ένα

Τραγούδια του επίσης ερμήνευσαν οι Μίλτος Πασχαλίδης, Χ. Κροκίδης, Λ. Μαχαιρίτσας, Μάριος Τόκας, Γιώργο Νταλάρας.

Πηγή: Η ιστοσελίδα μας


Από την ιστοσελίδα antifonies αντιγράφουμε:

Ο Βαγγέλης Λιάρος, όπως ήταν το πραγματικό του όνομα, δεν ήταν μόνον ο στιχουργός των μεγάλων τραγουδιών όπως η «Πιρόγα», η «Ρόζα», το «Πρωινό τσιγάρο» και τόσα άλλα. Ηταν ένας βαθιά πολιτικοποιημένος άνθρωπος, με έντονη αντιδικτακτορική δράση την οποία μάλιστα «πλήρωνε» για όλη του τη ζωή.

Σύμφωνα με μαρτυρίες της εποχής, την περίοδο της δικτατορίας είχε εμπλακεί ενεργά στην πρώτη, άκαρπη απόπειρα δραπέτευσης του Αλέκου Παναγούλη από τη φυλακή, όπου βρισκόταν μετά την αποτυχημένη προσπάθεια δολοφονίας του Γιώργου Παπαδόπουλου.

Συνελήφθη, βασανίστηκε άγρια και οι πληγές αυτών των βασανισμών σημάδεψαν ισόβια το κορμί του, καθώς του δημιούργησαν σοβαρότατα νευρολογικά και κινητικά προβλήματα.

Ο Αλκης Αλκαίος πάλεψε με όλες του τις δυνάμεις για να αντιμετωπίσει αυτά τα προβλήματα. Κάποια στιγμή, μάλιστα, ταξίδεψε στο εξωτερικό προκειμένου να υποβληθεί σε μία ειδική επέμβαση, η οποία, όμως, δεν είχε τα αναμενόμενα αποτελέσματα.

Ετσι, όσο περνούσαν τα χρόνια ήταν αναγκασμένος να περνά τις ημέρες και τις νύχτες του κλεισμένος σ’ ένα σπίτι και για μεγάλα χρονικά διαστήματα ήταν καθηλωμένος στο κρεβάτι. Φύλακας-άγγελός του σε όλη αυτήν την περιπέτεια ήταν ο πατέρας του, ο οποίος ζούσε μαζί του και τον περιέβαλε με όλη του την αγάπη. Τα προβλήματα υγείας μπορεί να καθήλωσαν το κορμί του Αλκη Αλκαίου, δεν στάθηκαν, ωστόσο, ικανά να εγκλωβίσουν την ψυχή, τη φαντασία και το ταλέντο του.

Μπορεί να μην έβγαινε συχνά από το σπίτι του, μπορεί να μην έζησε προσωπικές στιγμές που κάθε άνθρωπος θα ήθελε να ζήσει, ήταν όμως ο ποιητής που έγραψε τα πιο συγκλονιστικά ερωτικά κείμενα αλλά και κάποιους από τους πιο προφητικούς στίχους του ελληνικού τραγουδιού, στίχους που ακούμε σήμερα, δεκαετίες ολόκληρες μετά τη σύλληψή τους, και μας ακούγονται τόσο επίκαιροι, τόσο σημερινοί…

Σύμφωνα με τις μαρτυρίες όσων των γνώρισαν, συνεργάστηκαν και έκαναν παρέα μαζί του, ο Αλκης Αλκαίος ήταν ένας άνθρωπος εξαιρετικά γλυκός, γενναιόδωρος αλλά και πολύ δυνατός. «Ηταν λεβέντης. Δεν σε άφηνε καν να αντιληφθείς το πρόβλημά του, ούτε του άρεσε να συζητά για όσα είχε ζήσει στο παρελθόν.

Πάντα μιλούσε για το μέλλον. Μπορεί να ήταν κλεισμένος σ’ ένα δωμάτιο, αλλά το δωμάτιο αυτό είχε παράθυρα σ’ όλον τον κόσμο», μας λέει ο Μίλτος Πασχαλίδης, ένας από τους τραγουδοποιούς της νεότερης γενιάς που συνεργάστηκε στενά με τον Αλκαίου.

«Είχε εμμονή με τις λέξεις, δούλευε πολύ το κείμενό του και απαιτούσε από τον συνθέτη να μην αλλάζει ούτε ένα κόμμα.

Προτιμούσε να αλλάξει τον τίτλο ενός τραγουδιού, παρά να αντικαταστήσει μια απλή για τους άλλους λέξη, η οποία όμως για τον ίδιο είχε καθοριστική σημασία…», συμπληρώνει. Και πάντα αποδεικνυόταν εκ των υστέρων πως ο στιχουργός είχε δίκιο, αφού, για ακόμη μία φορά, το τραγούδι σημείωνε μεγάλη επιτυχία.

Ο Αλκης Αλκαίος ήταν ο άνθρωπος που εισήγαγε τις «δύσκολες» λέξεις στο λαϊκό τραγούδι, που «μίλησε» μέσα από τη σύνθετη ποιητική του γλώσσα στην ψυχή κάθε Ελληνα, που έγραψε τραγούδια για πολλούς και διαφορετικούς ερμηνευτές από τη Χάρις Αλεξίου και τον Δημήτρη Μητροπάνο μέχρι τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου και τον Σωκράτη Μάλαμα…

Κι αν ο περισσότερος κόσμος που έχει λατρέψει τα τραγούδια του δεν είδε ποτέ το πρόσωπό του και δεν διάβασε ποτέ καμιά συνέντευξή του, είναι γιατί ο ίδιος το είχε επιλέξει, καθώς πίστευε πως ό,τι έχει να προσφέρει στον κόσμο το προσφέρει μέσα από την ποιητική του έμπνευση.

"Ρουβίκωνας" και κοινωνική αποδοχή - Μια προσωπική γνώμη, με αφορμή μια δημοσκόπηση


Του Γ. Γ.

Η σημερινή είδηση μας λέει ότι μέλη της αναρχικής ομάδας του "Ρουβίκωνα" με αφορμή την συμμετοχή της συλλογικότητάς τους στην 1η παγκόσμια ημέρα δράσης στην οποία συμμετέχουν αναρχικές, αυτόνομες και αντιεξουσιαστικές ομάδες από 15 χώρες, έκαναν μια συμβολική επίθεση, σπάζοντας κάποια τζάμια και πετώντας μπογιές στο δημαρχείο του Αλίμου, σαν αντίδραση για τον θάνατο οδηγού απορριμματοφόρου στις 16 του Νοέμβρη.

Το σχετικό κείμενο που ανέβασε στο indymedia η αναρχική ομάδα αιτιολογεί την ενέργεια της.
Λίγο αργότερα καταγγέλλοντας την άνοδο της ακροδεξιάς στην Ευρώπη έκαναν παρέμβαση στην πρεσβεία της Ουγγαρίας

Εμείς όμως θα σταθούμε κάπου αλλού. Δεν έχει προηγούμενο σε δημοσκόπηση μεταπολιτευτικά, να υπάρχει ερώτηση στο εκλογικό σώμα ως προς την πρόθεση ψήφου προς αναρχικό σχηματισμό.
Κι' αυτό, γιατί από ζήτημα αρχής, οι αναρχικοί δεν συμμετέχουν σε εκλογές, αλλά και γιατί δεν υπήρξε στο παρελθόν αναρχική συλλογικότητα να παρουσιάζει αξιόλογη παρουσία και δράση

(Το ίδιο συμβαίνει και με τις οργανώσεις ένοπλης μειοψηφικής βίας με εξαίρεση την 17Ν. Υπήρξαν κάποιες δημοσκοπήσεις οι οποίες παρουσίαζαν ένα μεγάλο μέρος των ερωτώμενων να εκφράζουν την πολιτική τους συμπάθεια στην Ε.Ο 17 Νοέμβρη -παράδειγμα έρευνα της ALCO, τον Απρίλη του 2002, έδειχνε ότι το 23,7% αυτών που συμμετείχαν στην δημοσκόπηση να δηλώνει ότι αποδέχεται τις πολιτικές και ιδεολογικές θέσεις της 17Ν- αλλά αυτό δεν έχει καμιά σχέση, με ότι θα αναφέρουμε παρακάτω).

Δεν θα σταθούμε, λοιπόν στα αποτελέσματα της πανελλαδικής έρευνας της ΚΑΠΑ RESEARCH που δημοσιεύτηκε χτες και εκτός των άλλων παρουσιάζει την δημοσκοπική εκλογική απήχηση και την κοινωνική αποδοχή του "Ρουβίκωνα".
Κι αυτό γιατί οι πάγιες απόψεις μας για την εγκυρότητα αυτών των μετρήσεων, είναι γνωστές. Θεωρούμε ότι οι δημοσκοπήσεις δεν είναι τίποτε άλλο παρά εργαλεία χειραγώγησης της λεγόμενης κοινής γνώμης και αυτό έχει αποδειχθεί πολλές φορές στο παρελθόν.
"Ο πελάτης έχει πάντα δίκιο" για να το πούμε σε διαφορετική διατύπωση. (Οποιος/α ενδιαφέρεται μπορεί να την βρει σε όλους τους ενημερωτικούς ιστότοπους).

Με την ευκαιρία όμως αυτή θα γράψουμε κάποια πράγματα γι' αυτή την αναρχική συλλογικότητα ξεκινώντας απ' τα βασικά.
Είτε αρέσει είτε όχι σε ορισμένους, ο "Ρουβίκωνας" αποτελεί μια πραγματικότητα στα πολιτικά και κοινωνικά δρώμενα.
Και είναι προβληματικό να τον αντιμετωπίσεις με μανιχαϊστική λογική.

Εκφράζοντας το προσωπικό οπτικό πεδίο μου -μια "πολυτέλεια" που έχουμε όλοι/ες οι συντάκτες/ιες αυτού του ιστότοπου- θέλω να κάνω κάποιες επισημάνσεις.

Πιστεύω ότι γνωρίζω πολύ καλά το ιδεολογικό χάος που χωρίζει τους κομμουνιστές από τους αναρχικούς. (Αν και εδώ υπάρχει ένα βασικό πρόβλημα ως τους αυτοπροσδιορισμούς. Κομμουνιστές θεωρούνται τα μέλη του ΚΚΕ, κομμουνιστές αυτοπαρουσιάζονται και τα σαλταρισμένα μέλη της ΟΑΚΚΕ του Ζαφειρόπουλου. Αναρχικοί επικαλούνται ότι είναι τα μέλη του "Ρουβίκωνα", με τον ίδιο πολιτικό προσδιορισμό αυτοχαρακτηρίζονται κάποιοι γελοίοι αντικομμουνιστές που εκδίδουν την μηνιάτικη εφημερίδα "Διαδρομή Ελευθερίας).

Γνωρίζω αρκετά παιδιά απ' τον "Ρουβίκωνα" και νομίζω ότι έχουμε σχέσεις αλληλοεκτίμησης. Ποτέ δεν ανοίξαμε συζήτηση τι έγινε στην πρώτη διεθνή, τι συνέβη πριν πολλές δεκαετίες με τους ναύτες της Κρονστάνδης, για τις αντιρρήσεις τους για την δικτατορία του προλεταριάτου και τον δημοκρατικό συγκεντρωτισμό π.χ.
Οχι γιατί μια τέτοια αντιπαράθεση ή και πολεμική κριτική δεν πρέπει να γίνεται. Αλλά για τον λόγο ότι πάντα οι επαναστάτες πρέπει να παίρνουν υπ' όψιν τους "τόπο και χρόνο". Και αυτή την χρονική περίοδο, που η τάξη μας δέχεται την πιο βάρβαρη καπιταλιστική επίθεση, μόνο σαν βαρίδια στον αγώνα μας μπορεί να σταθούν αυτές οι αντιπαραθέσεις. 

Η άποψη μου, λοιπόν, είναι ότι πρέπει να παραμερίσουμε τις όποιες ιδεολογικές αγκυλώσεις και να αποδεχθούμε ότι μέρος του επαναστατικού κινήματος είναι και οι οργανώσεις ένοπλης μειοψηφικής βίας, αλλά και συλλογικότητες όπως ο "Ρουβίκωνας".

Ανάμεσα στους σφοδρούς πολέμιους της αναρχικής ομάδας υπάρχουν και κάποιοι "επαναστάτες της φακής" οι οποίοι την κρατική καταστολή την γνωρίζουν μόνο από βίντεο και αναγνώσματα, αφού οι ίδιοι είναι καλοπληρωμένα τσατσόνια του εργοδότη τους.

Κι όμως αυτοί έχουν το θράσος να χαρακτηρίζουν "χρήσιμους ηλίθιους" τα μέλη του "Ρουβίκωνα", αρκετά απ' τα οποία είναι άνεργα και τα χρηματικά ποσά που καλούνται να πληρώσουν σε δικαστικές διώξεις που αντιμετωπίζουν τα έχουν φέρει σε αδιέξοδο και κινδυνεύουν να πάνε φυλακή. (Για έναν τέτοιο "έξυπνο" δημοσιολόγο, ο οποίος αμείβεται με 2.500 ευρώ τον μήνα σαν "πωλητής του κομμουνισμού" -όπως εύστοχα έχει χαρακτηριστεί, με τους συναδέλφους του να τον αποκαλούν "Φιλιππινέζα" του εργοδότη του- θα αναφερθούμε αναλυτικά σε άλλη μας ανάρτηση).

Κι αυτό δεν το κάνουν μόνο εξ αιτίας "κομματικού πατριωτισμού". Εφαρμόζουν συνειδητά την πολιτική του αστικού κράτους, το οποίο έχει τρομάζει βλέποντας την λαϊκή αντιβία -έστω και αν αυτή εκφράζεται με τις συμβολικές δράσεις του "Ρουβίκωνα"- να νομιμοποιείται σε λαϊκές συνειδήσεις.

Ολοι αυτοί, λοιπόν, παράλληλα με την κρατική καταστολή, κάνουν τα πάντα για συκοφαντήσουν και να προβοκάρουν, την αναρχική ομάδα.
Τρέμουν στην ιδέα ότι το μονοπώλιο της βίας, που σήμερα είναι αποκλειστικό προνόμιο, περιουσιακό στοιχείο του αστικού κράτους, μπορεί να αμφισβητηθεί από την λαϊκή αντιβία. (Και προφανώς δεν θεωρούμε λαϊκή αντιβία το να καις τρόλεϊ και αυτοκίνητα μεροκαματιάρηδων. Αυτές είναι ηλιθιότητες ανεγκέφαλων τύπων).

Και εδώ μπαίνει το ερώτημα: Η δικιά μας στάση ποια πρέπει να είναι; Στις σημερινές συνθήκες, όπου το μαύρο μέτωπο ντόπιων και ξένων πλουτοκρατών, ενωμένο σαν το κρέας με το νύχι, έχει εξαπολύσει ένα ανηλεή πόλεμο απέναντι στην τάξη μας –και δυστυχώς ελλείψη αποτελεσματικών αντιστάσεων, τον κερδίζει σε όλα τα μέτωπα- ποιον εξυπηρετεί αν όσοι αποδεχόμαστε τον μ/λ, έχουμε μόνιμο μέτωπο με αυτή την αναρχική ομάδα;

Και για ποιο λόγο αντί να θεωρούμε συναγωνιστές τα μέλη του "Ρουβίκωνα", να τα αντιμετωπίζουμε σαν πολιτικούς αντιπάλους;

Θεωρούμε, ας πούμε, ατελέσφορη την σημερινή τους ενέργεια στο δήμου Αλίμου, που έγινε σαν αντίδραση για το πρόσφατο εργοδοτικό έγκλημα που συνέβη πρόσφατα εκεί;
Αν είναι έτσι, ας επιλέξουμε εμείς μορφές πάλης που θεωρούμε αποτελεσματικές.

Αλλά πέρα απ' αυτό. Τί μας ενοχλεί που έσπασαν κάποια τζάμια και έπεσαν μερικές μπογιές, συνοδεύοντας την καταγγελία της αναρχικής οργάνωσης, για τους σχεδόν 50 εργάτες των ΟΤΑ οι οποίοι τα 3 τελευταία χρόνια έχασαν την ζωή τους σε εργατικά ατυχήματα, εργοδοτικά στην ουσία εγκλήματα, παλεύοντας για το μεροκάματο;

Το ότι σήμερα βγήκε στις τηλεοράσεις και στην ουσία απολογήθηκε ο δήμαρχος Αλίμου για ένα θανατηφόρο ατύχημα-εργοδοτικό έγκλημα που είχε περάσει στα "ψιλά" της ειδησεογραφίας δεν είναι ένα θετικό γεγονός;

Σε μια εποχή που αυτοαποκαλούμενοι κομμουνιστές και επαναστάτες, προσπαθούν να εδραιώσουν την άποψη ότι «στην επανάσταση δεν θα σπάσει ούτε ένα τζάμι», και οι πάντες έχουν σαν ευαγγέλιο τους την αστική νομιμότητα, αντιλαμβανόμαστε γιατί μια οργάνωση που μπορεί να δρα στοχευμένα και να περιφρουρεί τις ενέργειες της, συγκεντρώνει το μίσος του αστικού πολιτικού προσωπικού, και των κολαούζων του.

Κατανοητό είναι επίσης γιατί βρίσκεται μόνιμα, ο "Ρουβίκωνας", στο στόχαστρο των κατασταλτικών μηχανισμών, καθώς και των αργυρώνητων δημοσιοκάφρων.
Απ' την άλλη όμως και ανεξάρτητα απ' τα αποτελέσματα της δημοσκόπησης που αναφέραμε αρχικά, αντιμετωπίζεται με θετική προδιάθεση από ένα πολύ σημαντικό μέρος της ελληνικής κοινωνίας, κύρια της νεολαίας. Τουλάχιστον αυτή είναι η αίσθησή μας.

Το γεγονός είναι, ότι σήμερα τα λαϊκά στρώματα αισθάνονται στο πετσί τους μια βία που δεν έχει ενόχους, δεν δικάζεται από κανένα δικαστήριο και οι δράστες της είναι οι εγκληματίες του λευκού κολάρου που υπηρετούν και στηρίζουν το απάνθρωπο καπιταλιστικό σύστημα.
Μπροστά σ' αυτή την βία, η συμβολική λαϊκή αντιβία που ασκεί κάποιες φορές ο Ρουβίκωνας, σε επιλεγμένους στόχους, είναι παιχνίδι σε νηπιοβρεφικό σταθμό.

Κι αν θέλουμε να είμαστε πιο ξεκάθαροι πρέπει να πούμε ότι καρφί δεν καίγεται στην αστική δικτατορία που βιώνουμε, αν πέσουν μερικές μπογιές σε ένα κτίριο ή σπάσουν κάποια τζάμια.
Αλλο είναι που την πονάει. Να μην "θρυμματιστεί" ούτε στο ελάχιστο η αντίληψη του κόσμου ο οποίος αποδέχεται μια "νομιμότητα" η οποία λέει ότι ο ΜΑΤατζής μπορεί ατιμώρητα να ανοίγει κεφάλια διαδηλωτών, ενώ οι ίδιοι οι διαδηλωτές απαγορεύεται να χρησιμοποιήσουν τα κοντάρια απ' τα πανό τους για να αντισταθούν.
Οτι οι μπάτσοι μπορούν να πνίγουν τις διαδηλώσεις στα δακρυγόνα και στα χημικά και κανείς να μην έχει το δικαίωμα να αντιδράσει. Φτιάξαν ένα τέτοιο νομικό οπλοστάσιο που μια μολότοφ να τους πετάξεις και σε συλλάβουν, πας κατηγορούμενος για κακούργημα.

Αν από ένα μεγάλο κομμάτι του κόσμου αυτή η παγιωμένη αντίληψη αμφισβητηθεί δυναμικά το κράτος θα έχει μεγάλο πρόβλημα
Μήπως η ανυπαρξία σήμερα εργατικών αγώνων οφείλεται κατά κύριο λόγο στην αναποτελεσματικότητα που έχουν, στην ξεπουλημένη συνδικαλιστική γραφειοκρατία και στις άσφαιρες 24ωρες απεργίες με τις πορείες - παρελάσεις;
Αν η τάξη μας -έστω ένα σημαντικό μέρος της- πιστέψει στον εαυτό της, πετάξει από πάνω της τα βαρίδια που την κρατούν καθηλωμένη και χρησιμοποιήσει μορφές πάλης που απαιτούν οι καιροί, δεν θα αναστραφεί η σημερινή δραματική κατάσταση του εργατικού κινήματος; 

Και μπορεί σήμερα αυτή η αστική νομιμότητα που αναφέραμε, με τις ενέργειες του "Ρουβίκωνα", να δέχεται ελάχιστα πλήγματα, αλλά το πολιτικό σύστημα κάνει και μια άλλη ανάγνωση.
Βλέπει ότι σε δημοσκοπήσεις -τις οποίες αυτό παίρνει πολύ σοβαρά υπ΄όψιν του- οι δράσεις της αναρχικής ομάδας έχουν μια μειοψηφική μεν, αλλά αξιοσημείωτη αποδοχή, από την κοινωνία.
Σε σημείο, μάλιστα τέτοιο, που το 8% του εκλογικού σώματος να παρουσιάζεται διατεθειμένο να ψηφίσει την αναρχική συλλογικότητα.
Μετά απ' αυτό δεν είναι επόμενο να ανησυχεί; Λογικό, λοιπόν είναι να επιστρατεύει όλους τους τρόπους και μηχανισμούς που διαθέτει ενάντια σ' αυτή την αναρχική συλλογικότητα.

Αραγε όσοι αυτοχαρακτηρίζονται αριστεροί και επέλεξαν με κάθε ευκαιρία να έχουν ανοιχτό μέτωπο με τον "Ρουβίκωνα" ποιες πολιτικές σκοπιμότητες εξυπηρετούν; (Ρητορική φυσικά η ερώτηση).

Οσο αφορά τον ιστότομο μας θα εξακολουθήσουμε, όπως τόσα χρόνια, να πηγαίνουμε "κόντρα στο ρεύμα". Εμείς στην ένοπλη επανάσταση που ονειρευόμαστε και παλεύουμε γ' αυτή, όχι απλώς "θα σπάσουμε τζάμια" αλλά θα ισοπεδώσουμε κάθε τι που θυμίζει το σάπιο διεφθαρμένο καπιταλιστικό καθεστώς και θα οδηγήσουμε σε εκτελεστικά αποσπάσματα της εργατικής τάξης όσους το υπερασπίζονται. 

Για άλλη μια φορά το απύθμενο ταξικό μίσος της αστικής "δικαιοσύνης" κρατάει δεσμώτη τον κατά 93% ανάπηρο Σάββα Ξηρό

Δεν έχουμε να γράψουμε κάτι καινούργιο για την σημερινή είδηση που μας λέει ότι για άλλη μια φορά το Δικαστικό Συμβούλιο του Πειραιά απέρριψε το αίτημα του Σάββα Ξηρού να αποφυλακιστεί για λόγους υγείας.

Ο Σ. Ξηρός ήταν μέλος μιας επαναστατικής οργάνωσης και επέλεξε να αμφισβητήσει ένοπλα το αστικό κράτος και τελικά κατάντησε πολυτραυματίας δεσμώτης του.

Οι δικαστές δεν έχουν κανένα πρόβλημα σαν όργανα του πολιτικού συστήματος να ξαναδείξουν το απύθμενο ταξικό μίσος τους  στους πολιτικούς αντιπάλους τους -πόσο μάλιστα σε αυτούς που συμμετείχαν σε οργανώσεις ένοπλης μειοψηφικής βίας- κουρελιάζοντας για ακόμα μια φορά τον λεγόμενο τους «νομικό πολιτισμό» και να δείξουν ξανά το πιο απάνθρωπο ταξικό πρόσωπο τους.

«Ο Σάββας Ξηρός πρακτικά είναι τυφλός. Οι βλάβες που έχει στα μάτια δεν δίνουν προοπτική να δει», έχει δηλώσει ο διευθυντής της Α΄ Οφθαλμολογικής Κλινικής, καθηγητής Παναγιώτης Οικονομίδης.
Κι εκτός αυτού αντιμετωπίζει και μια σειρά άλλα σοβαρά προβλήματα υγείας (σκλήρυνση κατά πλάκας, πολιομυελίτιδα κ.α) με ιατρικές γνωματεύσεις να αναφέρουν ότι λόγω τον παθήσεων του το ποσοστό αναπηρίας του ανέρχεται στο 93%!

Κι όμως. Οι δικαστές για άλλη μια φορά απέρριψαν το αίτημα αποφυλάκισης του Σάββα Ξηρού ο οποίος έχει ζητήσει να εκτίσει το υπόλοιπο της ποινής του κατ' οίκον, λόγω σοβαρών προβλημάτων υγείας.

Πλεονασμός να αναφέρουμε πόσα άτομα της λεγόμενης καλής κοινωνίας τα οποία είχαν καταδικαστεί επικαλούμενα πολύ λιγότερο σοβαρά προβλήματα υγείας.

Γαλλία: Προεόρτια ενός κοινωνικού πολέμου (Βίντεο)

Από giorgis , Κυριακή, 9 Δεκεμβρίου 2018 | 9:23 μ.μ.

Του Γ. Γ.

«...το "αυθόρμητο στοιχείο" δεν αποτελεί στην ουσία τίποτε άλλο παρά εμβρυακή μορφή του συνειδητού», έγραφε ο Λένιν στο «Τι να κάνουμε;». Και πράγματι το κίνημα που υπάρχει σήμερα στην Γαλλία κυριαρχείται από το "αυθόρμητο στοιχείο", γι΄αυτό είναι και αντιφατικό αφού στις τάξεις του θα συναντήσεις περιθωριοποιημένα στρώματα, άτομα με συντηρητικές ακόμα και ακροδεξιές απόψεις, πληβειακές μάζες, λούμπεν στοιχεία αλλά και νεολαίους και εργάτες όπως και μετανάστες καθώς και την φτωχολογιά σε πόλεις και χωριά της Γαλλίας.

Στους δρόμους όμως "γεννιούνται οι συνειδήσεις" και σωστά μας λέει πάλι ο Λένιν ότι χωρίς την ανάπτυξη του συνειδητού, τα αυθόρμητα ξεσπάσματα δεν μπορούν να καταλήξουν σε τίποτα «περισσότερο (από) ξεσπάσματα απόγνωσης κι εκδίκησης παρά αγώνας».
Είναι τώρα μια άλλη μεγάλη συζήτηση το πώς η ταξική συνείδηση γίνεται κτήμα των μαζών και το πώς μπορεί να μετατραπεί ένα αυθόρμητο ξέσπασμα σε επαναστατική κατάσταση με αμφισβήτηση της εξουσίας των μονοπωλίων και δεν στεκόμαστε τώρα σ' αυτό.

Αυτή την στιγμή παρακολουθούμε την προσπάθεια της Γαλλικής αστικής τάξης και του πολιτικού της προσωπικού, να σκοτώσουν το «έμβρυο» που αναφέραμε.
Και εκεί αποσκοπούσαν οι πάνοπλες μονάδες καταστολής, οι προληπτικές συλλήψεις και προφυλακίσεις, το όργιο κρατικής βίας που παρακολουθήσαμε χτες.

Αυτό όσοι δεν το βλέπουν και τοποθετούνται με το "ναι μεν αλλά", απέναντι στην εμφάνιση στο προσκήνιο του Γαλλικού λαϊκού παράγοντα και ευαγγελίζονται "καθαρά κινήματα που παλεύουν για την ανατροπή του καπιταλισμού", μόνο από πολιτική μυωπία χαρακτηρίζονται και έλλειψη μ/λ κατάρτισης.

Αν οι παρακάτω εικόνες δεν είναι προεόρτια ενός κοινωνικού πολέμου -με ποιες συνθήκες και όρους θα διεξαχθεί είναι ένα άλλο θέμα- τότε τι είναι;

Bίντεο

 
Copyright © ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ
Powered by Blogger