ΒΙΑΣ ΕΓΚΏΜΙΟ

Πηγή: Γιώργος Ρούσης - f/b

Επειδή πολλοί εξ' αριστερών, σπεύδουν να καταδικάσουν την βία απ' όπου κι αν προέρχεται , όπως πάντα, ενάντια στο ρεύμα αναφωνώ:

Ζήτω η βία του Χριστού κατά των εμπόρων, των φαρισαίων, και κατά της πολιτικής και οικονομικής εξουσίας της εποχής του.

Ζήτω η βία του Σπάρτακου .

Ζήτω η βία του Τόμας Μύντσερ και εκείνη του πολέμου των χωρικών .

Ζήτω η Βία του Ροβεσπιέρου

Ζήτω η βία των επαναστάσεων του 1848

Ζήτω η ανεπαρκής, κατά του κλασικούς του μαρξισμού, βία της Κομμούνας του Παρισιού

Ζήτω η βία των μπολσεβίκων

Ζήτω η βία της Εθνικής Αντίστασης

Ζήτω η βία του ΔΣΕ κατά των δοσιλόγων, των Άγγλων κατακτητών και των Ελλήνων συνεργατών τους

Ζήτω η βία των λαών που αντιστέκονται κατά των ιμπεριαλιστικών επιδρομών και κατακτητών

Ζήτω η βία του Φιντελ και του Τσε

Ζήτω η κατά της κυρίαρχης εξουσίας βία, μαμή της ιστορίας

Όχι στην κρατική βία της δικτατορίας του κεφαλαίου, η οποία μόνον με επαναστατική βία είναι δυνατόν να ανατραπεί .

Τελικά όπως γράφει ο Saint Just: «Η βία δεν διαμορφώνει ούτε δίκαιο ούτε λογική, όμως είναι αδύνατον να την αποφύγουμε αν θέλουμε να οδηγηθούμε [σε μια τέτοια κοινωνία που θα ] γίνεται σεβαστό το δίκαιο και η λογική». 

"Oπου εξουσιάζει η βία μόνον η βία ωφελεί" .

Πηγή: Γιώργος Ρούσης - f/b

ΠΡΟΣΟΧΗ MHN ΤΟ ΠΑΡΑΤΡΑΒΑΤΕ.

Γιατί διευκολύνετε τον κόσμο να καταλάβει, ότι  όπως έλεγε ο Μπρεχτ στην "Αγία Ιωάννα των Σφαγείων, "όπου εξουσιάζει η βία μόνον η βία ωφελεί" .

Και όταν στην βία σας της κεφαλαιοκρατικής εξουσίας, ο λαός αντιτάξει την δική του μαζική και οργανωμένη  βία, όπως έλεγε ο Σαιν Ζυστ,  οι  κεφαλαιοκράτες δεν δικαιούνται, κατ’ εικόνα και ομοίωση των αριστοκρατών, κατά την περίοδο της Γαλλικής Επανάστασης, να παραπονεθούν, μια και εκείνοι ήταν που γαλούχησαν  τους ανθρώπους με τη βία. 

 Και oπως λέει ο ίδιος :

 «Η βία δεν διαμορφώνει ούτε δίκαιο ούτε λογική, όμως είναι αδύνατον να την αποφύγουμε αν θέλουμε να οδηγηθούμε  [σε μια τέτοια κοινωνία που θα ]γίνεται σεβαστό το δίκαιο και η λογική».

Το σιδερόφραχτο κράτος δεν μπορείς να το αντιμετωπίσεις παρά μόνο με την οργανωμένη λαϊκή αντιβία

Του Γ.Γ.

«Tο οργανωμένο κράτος δεν πρέπει να στείλει ένα λανθασμένο μήνυμα. Οτι, δηλαδή, απεμπολεί το δικαίωμα της επιβολής της τάξης και του μονοπωλίου της βίας, το οποίο καλώς ή κακώς διαθέτει για την τήρηση των νόμων».

Κυριάκος Μητσοτάκης

 "Η επιβολή του νόμου εμπεριέχει στοιχεία αναγκαστικότητας. Το ξύλο είναι στοιχείο αναγκαστικότητας".

Μάκης Βορίδης

Πάμε τώρα στην ουσία και να σχολιάσουμε τα πρόσφατα γεγονότα που έχουν σχέση στις δράσεις αλληλεγγύης στο δίκαιο αίτημα του απεργού πείνας και δίψας Δ. Κουφοντίνα, που σήμερα βρίσκεται στην 59η μέρα του αγώνα του και η ζωή του κρέμεται σε μια κλωστή.

Δεν θα αναφερθώ γενικότερα για τις δυνάμεις καταστολής σαν πυλώνα του αστικού κράτους. Το έχω κάνει σχολιάζοντας ένα άρθρο του Μ. Κοττάκη.

Από χτες παρακολουθώντας όλους τους δημοσιολόγους, σε έντυπα και ηλεκτρονικά ΜΜΕ, οι οποίοι σχολίαζαν το ασφαλίτικο κρεσέντο στο Σύνταγμα ήταν σαν να έβλεπες μπάτσους που έβγαζαν το πηλήκιο τους και έπιαναν το μαρκούτσι και την πένα του δημοσιοκάφρου.  

Αναφέρουμε μια χαρακτηριστική περίπτωση για να δούμε πάνω σε πιο καμβά εξελίχθηκε όλη η σχετική ειδησεογραφία των καθεστωτικών ΜΜΕ.

Κοιτάξτε πόση παραπληροφόρηση και κυβερνητική προπαγάνδα μπορεί να περιέχει μια και μόνο πρόταση. Αντιγράφουμε από την ιστοσελίδα της ΕΡΤ: "Αστυνομικές δυνάμεις προσπάθησαν να απωθήσουν τους συγκεντρωμένους υποστηρικτές του πολυϊσοβίτη, για ακόμα μία μέρα, στο κέντρο της Αθήνας". 

Η απρόκλητη επίθεση στων δυνάμεων καταστολής στους διαδηλωτές ονομάζεται "προσπάθεια απώθησης", η αλληλεγγύη σε ένα δίκαιο αίτημα ενός κρατουμένου, η απαίτηση δηλαδή να εφαρμοστεί ο δικός τους λεγόμενος "νομικός πολιτισμός" χαρακτηρίζεται "υποστήριξη στον πολυισοβίτη"! Τύφλα να 'χουν δηλαδή οι κυβερνητικές ανακοινώσεις που έβγαζε ο μακαρίτης Γ. Γεωργαλάς επί Απριλιανής δικτατορίας.

Σύμφωνα με την ανακοίνωσή της ΓΑΔΑ, οι διαδηλωτές επιχείρησαν να καταλάβουν το οδόστρωμα της οδού Φιλελλήνων γι’ αυτό «οι αστυνομικές δυνάμεις που έσπευσαν άμεσα, τους απώθησαν με χρήση των αναγκαίων μέσων, ώστε να μην υπάρξει περαιτέρω κλιμάκωση». Το ίδιο έπραξαν λίγο αργότερα στις οδούς Σταδίου, Πανεπιστημίου και Ακαδημίας...

Το "επιχείρημα" ότι το κράτος με τους κατασταλτικούς μηχανισμούς του χρειάζεται κάποια πρόφαση να την χρησιμοποιήσει σαν "άλλοθι" ώστε να καταστείλει λαϊκή ή εργατική κινητοποίηση είναι αστείο, γι' αυτό προσπερνάμε την μπατσάδικη ανακοίνωση
Γελοίος είναι επίσης ο ισχυρισμός ότι ορισμένοι μπάτσοι έχουν ανάγκη κάποιο πρόσχημα για να εκτονώσουν σε πολίτες τα κτηνώδη αισθήματά τους.

Στην εποχή του Χρυσοχουντίδη και της νεοδημοκρατικής "κανονικότητας" δεν έχουν ανάγκη να επικαλεστούν, καμιά δικαιολογία για να ξυλοκοπούν και να βιαιοπραγούν σε πολίτες, 

Αλήθεια, υπάρχουν ακόμα κάποιοι που ισχυρίζονται ότι πρέπει να αγωνιστούμε για τον "εκδημοκρατισμό" των κατασταλτικών μηχανισμών; 

Το θέμα όμως, δεν είναι απλώς να αντιμετωπίζουμε ειδησεογραφικά μια κατάσταση. Το ζητούμενο είναι με ποιο τρόπο θα την αντιμετωπίσουμε. Και η άποψη μου είναι γνωστή. Η λύση είναι μια: Η εκδήλωση στοχευμένης μαζικής λαϊκής αντιβίας. Να μπολιαστεί το συνειδητό με το ασυνείδητο και αυθόρμητο, να εκφραστεί αυτό στους δρόμους και τότε θα τρίξουν στην κυριολεξία τα θεμέλια  του αστικού πολιτικού συστήματος.

 Η επιδίωξη του καθεστώτος είναι ξεκάθαρη. Το μονοπώλιο της βίας πρέπει να διαφυλαχθεί ως κόρη οφθαλμού. Να παραμείνει αποκλειστικό προνόμιο, περιουσιακό στοιχείο του αστικού κράτους. Οι πολίτες πρέπει να παραμένουν υποταγμένοι και να νιώθουν στο πετσί τους την βία των ένστολων πραιτόρων του συστήματος. 

Εδώ όμως μπαίνει ένα ερώτημα που πρέπει να το απαντήσουμε ξεκάθαρα. Ολες αυτές τις μέρες είχαμε μια σειρά δράσεις αλληλεγγύης στον απεργό πείνας Δ. Κουφοντίνα. Αναφερόμαστε στον εμπρησμό αυτοκινήτων μπάτσων, καταστροφή ΑΤΜ τραπεζών κ.α 

Τέτοιες ενέργειες έχουν ουσιαστικά αποτελέσματα; 

Αρχικά δεν έχουμε κανένα λόγο να τις καταδικάσουμε, όμως κάνει το ΚΚΕ (και όχι οι κομμουνιστές που έχουν μια διαφορετική προσέγγιση στον μ/λ απ' ότι το κόμμα του Περισσού). 

Είναι όμως ατελέσφορες. Το σιδερόφραχτο κράτος δεν μπορείς να το αντιμετωπίσεις παρά μόνο με την οργανωμένη λαϊκή αντιβία Οπως έλεγε και ο Λένιν «Μόνο το μαζικό κίνημα μπορεί να θεωρηθεί σαν πραγματική πολιτική πάλη. Και οι μεμονωμένες τρομοκρατικές ενέργειες μπορούν και πρέπει να φέρουν όφελος μόνο όταν βρίσκονται σε στενή και άμεση σύνδεση με το μαζικό κίνημα». 

Και εδώ θεωρούμε σκόπιμο να επαναφέρουμε ένα περασμένο κείμενο του Πανεπιστημιακού δασκάλου Γιώργου Ρούση, το οποίο κάνει κριτική σε ΣΥΡΙΖΑ και ΚΚΕ για τις απόψεις που έχουν περί βίας.

Σαν επίλογος μια άποψη του Δημήτρη Κουφοντίνα: 

 «Ο ριζικός κοινωνικός μετασχηματισμός δεν μπορεί παρά να είναι έργο της κινητοποιημένης και οργανωμένης κοινωνίας. Η δράση του αντάρτικου πόλης δεν μπορεί να νοηθεί σε αντίθεση με τη λαϊκή κινητοποίηση, ανεξάρτητα και αποκομμένα από αυτήν. Αν δεν υπάρχει λαϊκή στήριξη στο αντάρτικο σχέδιο, αναπόφευκτα αυτό οδηγείται στην αποτυχία. Ο αγώνας δεν μπορεί να είναι καθαρά στρατιωτικός. Χρειάζεται να είναι πολιτικοστρατιωτικός».

Η βία της 17 Ν και η θεσμοθετημένη νόμιμη βία - Με αφορμή μια δήλωση του Θοδωρή Δρίτσα.

Μόνο θετικά δεν μπορεί να εκτιμηθεί η πολιτική διαδρομή του Θοδωρή Δρίτσα, με πιο χαρακτηριστική του ενέργεια, την εποχή που ήταν υπουργός Ναυτιλίας, επί κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ το ξεπούλημα του μεγάλου λιμανιού του Πειραιά στην κινεζική εταιρία Cosco.

Από κει και πέρα όμως η δήλωσή που έκανε ότι .«Με αυτό που κάνει η κυβέρνηση θα αναβιώσει μια συζήτηση για τη δράση του ένοπλου και της τρομοκρατίας, όπως λέγεται, αν και κανείς δεν έχει τρομοκρατηθεί από τις δράσεις αυτών των οργανώσεων, όπως της 17 Νοέμβρη», είναι απόλυτα σωστή. Το ότι το κόμμα του τον αποδοκίμασε για να δώσει τα διαπιστευτήρια του ακόμα μια φορά στο σύστημα, και το ότι ο ίδιος στην συνέχεια και μετά τα πυρά που δέχτηκε από την Ν.Δ., εμφανίστηκε σαν "βρεγμένη γάτα", ανασκευάζοντας και μιλώντας ότι "παρερμηνεύτηκαν" τα λεγόμενα του, είναι μια άλλη ιστορία.

Ο Δρίτσας είπε κάτι το αυτονόητο. Οτι κανένας απ' τα λαϊκά στρώματα δεν τρομοκρατήθηκε από την δράση της 17 Ν., θα μπορούσε να συμπληρώσει μάλιστα ότι η οργάνωση είχε τεράστια λαϊκή αποδοχή και να θυμίσει ότι αυτό παρουσιαζόταν και σε δημοσκοπήσεις αστικών ΜΜΕ με χαρακτηριστική αυτή του Flash.gr που παρουσίαζε το 28% του εκλογικού σώματος θετικά διακείμενο προς την 17Ν ενώ τα μέλη της οργάνωσης τα χαρακτήριζε ιδεολόγους επαναστάτες.

Κανένας άνθρωπος της τάξης μας δεν αισθάνθηκε ποτέ ότι κινδυνεύει από την στοχευμένη βία της Ε.Ο 17 Νοέμβρη. Αλλη είναι η βία που τρομάζει όλους/ες εμάς. Η νομιμοποιημένη βία. Αυτή που περιγράφει σε κείμενο της η  καθηγήτρια Κοινωνιολογίας του Παντείου πανεπιστημίου Φωτεινή Τσαλίκογλου : «Μορφή θεσμικά αποδεκτής βίας αποτελεί η φτώχεια, η ανεργία, η απειλή της απόλυσης, μορφή βίας αποτελεί να ζεις με τον τρόμο της επιβίωσης. Μια βία όμως που τείνει να πάρει τις διαστάσεις ενός "φυσικοποιημένου" κακού, μια βία που δε θα ποινικοποιηθεί από κανένα δικαστήριο και οι δράστες της θα απολαύουν μια αδιατάρακτη ασυλία»

Ενα κείμενο του Δ. Κουφοντίνα. Ιούλης 2012.

Χαιρόμαστε πάρα πολύ που με αρκετούς αναγνώστες/ιες μας έχουμε αποκτήσει μια διαδραστική σχέση. Εν πολύς μάλιστα καθορίζουν με τα μηνύματα που μας στέλνουν την θεματολογία του ιστότοπου μας και μας δίνουν πολλές σημαντικές πληροφορίες, ενώ μοιραζόμαστε μαζί τους σκέψεις και προβληματισμούς.. Τους ευχαριστούμε για μια ακόμα φορά στην εμπιστοσύνη και στην συμπαράσταση που δείχνουν σ' αυτό το διαδικτυακό μας εγχείρημα.

Το παρακάτω λοιπόν, κείμενο που μας έστειλε  ο αναγνώστης μας Αντ. Ο. και το οποίο υπογράφει ο Δημήτρης Κουφοντίνας περιέχετε στην έκδοση του "Δαίμων του Τυπογραφείου"  η οποία έχει τίτλο "Grapo.Αντιφασιστικές ομάδες αντίστασης 1 Οκτώβρη 1975 - 2008".

***

 Ο επαναστάτης που είναι πολιτικός κρατούμενος θεωρεί ότι αποτελεί κομμάτι του ευρύτερου κινήματος. Η φυλακή είναι για αυτόν ένα πεδίο του ίδιου αγώνα. Βρίσκεται όμως στα χέρια της εξουσίας ως όμηρος, ως μέσο εκφοβισμού του λαϊκού κινήματος και ως μέσο πίεσης προς την επαναστατική οργάνωση στην οποία αυτός ανήκει. Γι’ αυτό η αντίσταση του θα χτυπηθεί παραδειγματικά, γι’ αυτό θα πληρώσει βαρύ τίμημα για τον αγώνα του.

Αυτός ο αγώνας του πολιτικού κρατούμενου έχει απέναντι στο λαό ιδιαίτερη ηθική αξία, επειδή διεξάγεται από κάποιον που ρίσκαρε την ελευθερία του για την επαναστατικά υπόθεση, και τώρα με την απεργία πείνας ρισκάρει την ίδια του την ζωή. Έτσι το μήνυμα αντίστασης που στέλνει σπάει τον βασικό χαρακτήρα της φυλακής, την απομόνωση του από την κοινωνία, αποτελεί έμπρακτο παράδειγμα κατά τις αδράνειας, κατά της παθητικής αποδοχής της καταπίεσης, και γι’ αυτό συνεγείρει τη λαϊκή συμπάθεια και γεννά κίνημα αλληλεγγύης.

 Η απεργία πείνας, ως στιγμή του κοινωνικού πολέμου, στην οποία αναδεικνύεται ατόφια η κοινωνική αντιπαράθεση, απεκδύεται ακόμα και τα ίδια της τα αιτήματα, προβάλλοντας την καθαρή συγκρουσιακή της ουσία. […]

Ακόμα και ο πολιτικός κρατούμενος που αναγκάστηκε να καταφύγει στην απεργία πείνας ως έσχατη λύση για να διατήρηση τη συνθήκη της ανθρώπινης ύπαρξης του, για τον οποίο κάθε μικρή νίκη, κάθε κερδισμένος από την εξουσία χώρος ανάσας έχουν τεράστια σημασία, για τον ίδιο έχει ζωτική σημασία ότι αντιτάχθηκε και σε αυτό το πεδίο στην εξουσία, ότι νίκησε την αδράνεια, ότι ένιωσε ζωντανός, ενεργός επαναστάτης, ότι επιβεβαίωσε την ταυτότητα του αυτή, ότι έστειλε έξω το μήνυμα ότι βρίσκεται στο ίδιο μετερίζι, ότι συνεχίζει να πιστεύει, να αντιστέκεται να παλεύει.

 «Υπήρξαν τρομακτικά συνεπείς». Η φράση αυτή ταιριάζει απόλυτα στους απεργούς πείνας […], που αφού είδαν να τους κλείνουν κάθε δρόμο, αφού εξάντλησαν όλους τους τρόπους διαμαρτυρίας, αφού χρησιμοποίησαν όλες τις μορφές αντίστασης, κατέφυγαν στην έσχατη: Να χρησιμοποιήσουν ως όπλο το ίδιο τους το σώμα σε μια απεργία πείνας μέχρις εσχάτων, σε μια μορφή πάλης από την φύση της βίαιη, που αντιτάσσει στην κρατική βία της ταπείνωσης, του εξευτελισμού, της εξόντωσης, τη βία που αντιστρέφει τη φορά της, που στρέφεται απέναντι στον ίδιο τον εαυτό του επαναστάτη, στο γυμνό του σώμα, τελευταίο ανάχωμα και μετερίζι.

 Αποφασισμένοι «να πεθάνουν για να ζήσουν» […]. Παλεύοντας με τα καλώδια, τα σωληνάκια, τους καθετήρες της αναγκαστικής σίτισης, μέχρι να τους καθηλώσουν δεμένους με ιμάντες στα κρεβάτια της φυλακής, ακροβατώντας στο έσχατο όριο, όταν η λέξη και η δράση έχουν εκλείψει, όταν διακύβευμα μόνο, ακραίο και τελευταίο, απομένει το γυμνό σώμα, που τρώει σιγά σιγά τις σάρκες του, καταναλώνει τον ίδιο του τον εαυτό, διαλύει τα ζωτικά του όργανα, κομματάκι κομματάκι, κάθε στιγμής ανεπίστρεπτης, που ξέρει πως ακόμα και αν επανέλθει πολλά από αυτά θα έχουν χαθεί, όταν η μόνη «τροφή» που το ζωογονεί είναι εκείνο το ακριβό μυστικό που αναδύεται από τα βάθη του είναι του: η ανυποταξία, η αξιοπρέπεια, η αίσθηση της Ιστορίας, οι σκιές των συντρόφων που έπεσαν στον ίδιο μακρύ αγώνα.

 Οι πολιτικοί κρατούμενοι […] επωμίστηκαν το βάρος μιας ολόκληρης ιστορίας αγώνα, έβαλαν την ίδια τη ζωή τους ενέχυρο στην επαναστατική υπόθεση. Αν και πόσα από τα αιτήματά τους κέρδισαν· αυτό δεν έχει τόση σημασία. Εκείνο που μετρά, αυτό που μένει στην ιστορία για την απελευθέρωση του ανθρώπου είναι ότι στις πιο δύσκολες συνθήκες μπορείς να αντισταθείς και να νικήσεις, ότι μπορείς κάτω από το πελώριο βάρος του σωφρονιστικού κατασταλτικού μηχανισμού να μην λυγίσεις. Και για αυτό μεγάλη είναι η τιμή που τους αξίζει.

Iούλης 2012

Δημήτρης Κουφοντίνας

Την ταξική βία φυγείν αδύνατον

Του Γιώργου Ρούση - f/b

Απάντηση σε όσους απ' αφορμή την καταδίκη σε θάνατο του Δημήτρη Κουφοντίνα καταδικάζουν την βία γενικώς και αορίστως.

Την ταξική  βία φυγείν αδύνατον

Οι συστημικές, κυβερνητικές δυνάμεις, γεννήτορες και δάσκαλοι της βίας, την καταδικάζουν όταν στρέφεται εναντίον τους, μ' άλλα λόγια όταν θερίζουν ό,τι έσπειραν. 

Από την άλλη, η ενσωματωμένη Αριστερά αποδέχεται το ρόλο του απολογούμενου και δεν χάνει ευκαιρία να καταδικάσει γενικώς και αορίστως τη βία και να δηλώσει ότι η ίδια δεν πρόκειται ποτέ να τη χρησιμοποιήσει. Ταυτόχρονα χαρακτηρίζει όχι μόνον τους μπαχαλάκιδες και τους προβοκάτορες , αλλά αδιακρίτως  κάθε βίαιη αντίδραση στο σύστημα, ως προβοκατόρικη .

Όμως όσο λάθος είναι να θεωρείται ότι ο άνθρωπος από την φύση του είναι ένας λύκος για τον άλλο άνθρωπο, άλλο τόσο είναι να θεωρείται ότι μπορεί να υπάρχει μια ταξική και δη καπιταλιστική κοινωνία δίχως βία και ακόμη περισσότερο  ότι η ανατροπή του καπιταλισμού μπορεί να επιτευχθεί δίχως βία .

Με αλλά λόγια η βία όπως άλλωστε και κάθε κοινωνική συμπεριφορά ναι μεν δεν είναι κάποιο ειδολογικό, βιολογικό χαρακτηριστικό  μιας φυσικής αμετάβλητης οντότητας, όμως είναι αναπόσπαστη με την μορφή της ταξικής βίας από τις ταξικές κοινωνίες .

Όσον αφορά στον καπιταλισμό η βία έπαιξε καθοριστικό ρόλο τόσο στην φάση του περάσματος από την φεουδαρχία σε αυτόν, κάτι που σήμαινε πέρασμα από τον εξωοικονομικό στον οικονομικό καταναγκασμό, όσο και κατά την πρωτογενή καπιταλιστική συσσώρευση, η οποία και ανδρώθηκε με τις πιο βάρβαρές μορφές εκμετάλλευσης γυναικών και παιδιών συμπεριλαμβανομένων.

Επίσης η βία, και ο φόβος της βίας, σε συνδυασμό με την δόλια αποσπασμένη συναίνεση αποτελούν τους πυλώνες του αστικού κράτους. 

Μάλιστα με την νομοτελειακή αντιδραστικοποίηση του καπιταλισμού και μάλιστα σε περιόδους κρίσης όπως η σημερινή, ο ρόλος της βίας αναβαθμίζεται για να μπορέσουν να περάσουν τα απαραίτητα για την αντιμετώπιση της κρίσης μέτρα .

Κάτω από αυτές τις συνθήκες η άρνηση της βίας, ακόμη και όταν αυτή είναι οργανωμένη και μαζική, σηματοδοτεί μια κοινοβουλευτικολαγνεία και εν τέλη την υιοθέτησης της ειρηνικής ταξικής συνύπαρξης, εκ μέρους των πολιτικών και συνδικαλιστικών φορέων του εργατικού κινήματος. 

Σηματοδοτεί άρνηση του δικαιώματος αντίστασης στη βία, με βία, τη στιγμή μάλιστα που το κεφαλαιοκρατικό σύστημα προσφεύγει όλο και περισσότερο στη βία.

Σηματοδοτεί την άρνηση της μεγάλης αλήθειας του Μπρεχτ ότι «μόνον η βία ωφελεί όπου εξουσιάζει η βία».  

Αλλά και η ίδια η ανατροπή του καπιταλισμού δεν μπορεί παρά να είναι βίαιη, και αυτό διότι το κεφάλαιο σε καμιά περίπτωση δεν θα αποδεχτεί οικειοθελώς να παραδώσει την εξουσία του, αλλά θα καταναγκαστεί να το πράξει, και θα επιχειρήσει να αντιδράσει βίαια.

Και όταν σε αυτήν την αντίδραση ο λαός αντιτάξει τη δική του βία, τότε οι κεφαλαιοκράτες κατ’ εικόνα και ομοίωση των αριστοκρατών, κατά την περίοδο της Γαλλικής Επανάστασης, αντιδρούν κατά της λαϊκής τρομοκρατίας, ενώ  όπως τους κατήγγειλε ο μεγάλος επαναστάτης Σαιν Ζυστ δεν έχουν  κανένα δικαίωμα να το πράττουν μια και εκείνοι ήταν που γαλούχησαν τους ανθρώπους με τη βία. 

Όσο για τους αριστερούς εκείνους που αρνούνται τη βία, καλό είναι να γνωρίζουν ότι :

Αρνούνται την θέση του Ένγκελς, ότι «η βία παίζει στην Ιστορία και έναν άλλο ρόλο (εκτός από το ρόλο του κακοποιού), ρόλο επαναστατικό [...] και, όπως λέει ο Μαρξ, είναι η μαμή κάθε παλιάς κοινωνίας, που κυοφορεί μια νέα [...] η βία είναι το όργανο, που με αυτό το κοινωνικό κίνημα ανοίγει το δρόμο του και σπάζει τις αποστεωμένες, απονεκρωμένες πολιτικές μορφές» .  

Αρνούνται το γεγονός ότι ναι μεν η θεωρία μπορεί να μετατραπεί σε υλική δύναμη αν γίνει κτήμα των μαζών, όμως «η κριτική των όπλων δεν μπορεί να αντικατασταθεί από το όπλο της κριτικής».

Αρνούνται ότι στην κάθε περίπτωση η αναγκαία για την ανατροπή του κεφαλαιοκρατικού συστήματος επανάσταση δεν μπορεί παρά να είναι βίαιη.

Αρνούνται τέλος τη μεγάλη λενινιστική αλήθεια της «αναγκαιότητας συστηματικής διαπαιδαγώγησης των μαζών στο πνεύμα αυτής και μόνον αυτής της άποψης για βίαιη επανάσταση [η οποία] βρίσκεται στη βάση όλης της διδασκαλίας του Μαρξ και του Ενγκελς» .

Αρνούμενοι όμως όλα τα παραπάνω, όχι μόνο αφήνουν έκθετο το λαϊκό κίνημα στην πολύμορφη βία του συστήματος, αλλά ουσιαστικά αποκλείουν την ανατροπή του και μαζί μ' αυτήν και τη λύτρωση από τα σημερινά δεινά.

Ακόμη όμως, και στην πρώτη φάση του κομμουνισμού, δεν είναι δυνατόν να μην ασκείται ταξική βία εκ μέρους του σοσιαλιστικού μισοκράτους ή κομμούνας, και αυτό όχι μόνον εναντίον της αποκαθηλωμένης από την εξουσία, ισχνής μειοψηφία των τέως κεφαλαιοκρτατών, οι οποίοι και θα συνεχίζουν να αντιδρούν, αλλά και εναντίον των ίδιων των εργαζομένων, με τη μορφή του καταναγκασμού για να τηρούν το ακόμη εν ισχύ ίσο αστικό δίκαιο, μια και θα κυριαρχεί για ένα διάστημα η αρχή στον καθένα ανάλογα με την εργασία του , κάτι που σημαίνει ίσο δίκαιο για άνισους , αν και όχι πια κοινωνικά, ανθρώπους. 

Δεν είναι λοιπόν παρά μόνον όταν θα έχουν εξαφανιστεί οι τάξεις, το κράτος, και ακόμη η αναγκαιότητα τήρησης του αστικού δικαίου, που είναι δυνατόν να εξαφανιστεί και η ταξική βία . 

Τελικά όπως γράφει ο Saint Just «Η βία δεν διαμορφώνει ούτε δίκαιο ούτε λογική, όμως είναι αδύνατον να την αποφύγουμε αν θέλουμε να οδηγηθούμε [σε μια τέτοια κοινωνία που θα ]γίνεται σεβαστό το δίκαιο και η λογική».

Δυο σκέψεις με αφορμή μια ενέργεια της 17 Ν., που έγινε σαν σήμερα το 1983

Του Γ. Γ.

Σαν σήμερα στις 15 Νοέμβρη του 1983, η Ε.Ο. !7 Νοέμβρη πραγματοποιεί άλλη μια εντυπωσιακή ενέργεια εκτελώντας τον προϊσταμένου της αμερικανικής στρατιωτικής αποστολής Jusmagg, Τζορτζ Τσάντες και τον οδηγό του  του Νίκο Βελούτσο.

"Αποφασίσαμε να χτυπήσουμε σήμερα έναν από τους κυριότερους στρατιωτικούς μηχανισμούς του αμερικάνικου Ιμπεριαλισμού στη χώρα μας, την αμερικάνικη στρατιωτική αποστολή, εκτελώντας έναν από τα σημαντικότερα ανώτερα στελέχη του όπως και τον όδηγό-γορίλα-σωματοφύλακά του. Η αμερικανική στρατιωτική αποστολή μαζί με το σύνολο των αμερικανικών στρατιωτικών δυνάμεων και τίς άλλες μυστικές υπηρεσίες, αποτελεί μία δύναμη κατοχής και τρομοκράτησης - σε πελώρια κλίμακα - τον λαού'", αναφέρονται ανάμεσα στα άλλα στην σχετική προκήρυξη της 17 Ν..

Αυτό που θέλουμε να υπογραμμίσουμε όμως σ' αυτή την ανάρτηση είναι κάτι άλλο. Είχαμε συνηθίσει για δεκαετίες, κάθε φορά που υπήρχε μια ενέργεια από οργάνωση ένοπλης μειοψηφικής βίας να διαβάζουμε "σεντόνια" και από αριστερές γραφίδες τα οποία μας έλεγαν ότι τέτοιες δράσεις "είναι νερό στον μύλο της αντίδρασης", αφού το κράτος της χρησιμοποιεί για να πολλαπλασιάζει και να θωρακίζει περισσότερο τους κατασταλτικούς του μηχανισμούς.  

Εδώ και πολλά χρόνια όμως όχι απλώς δεν υπάρχει καμιά οργάνωση ένοπλης μειοψηφικής βίας, αλλά ούτε και κάποιες στρακουστρούκες όπως αυτές που τοποθετούσε ο Επαναστατικός Αγώνας και η "ΣτΦ" δεν κάνουν την εμφάνισή τους. Και όμως βιώνουμε καταστάσεις που η μεγέθυνση των κατασταλτικών μηχανισμών και η μπατσάδικη βία και ασυδοσία δεν έχουν προηγούμενο. 

Μήπως κάποιοι πρέπει να αναθεωρήσουν τις απόψεις τους; Πιθανόν να τους βοηθήσει να ξεκαθαρίσουν κάποια πράγματα αν διαβάσουν το πολύ καλό βιβλίο του Μερλόν Ποντί «Ανθρωπισμός και τρομοκρατία».

Ιστορία μιας προλεταριακής ζωής, του Μπαρτολομέο Βαντσέτι

  Με αφορμή την προβολή της πολυβραβευμένης ταινίας: Σάκο και Βαντσέτι, του Τζουλιάνο Μολντάντο την περασμένη Κυριακή στα Χανιά δημοσιεύουμε την Ιστορία μιας προλεταριακής ζωής, του Μπαρτολομέο Βαντσέτι, το κειμενο δηλαδή που έγραψε στη φυλακή πριν οδηγηθεί στο θάνατο. Εκδόθηκε από την Eπιτροπή Yπεράσπισης των Σάκο και Bαντσέτι στη Bοστώνη της Mασαχουσέτης το 1923. Η μετάφραση από τα ιταλικά στα αγγλικά έγινε από την Eugene Lyons, ενώ στα ελληνικά έγινε από τη Λία Γκυιόκα.

Ιστορία μιας προλεταριακής ζωής

 A ́

    Η ιστορία μου δεν αξιώνει ολόκληρη αυτοβιογραφία. Ανώνυμος σ’ ένα πλήθος ανωνύμων, μου έλαχε να ελκύσω και να καθρεφτίσω λίγο από το φως της δυναμικής σκέψης που οδηγεί την ανθρωπότητα σε καλύτερη μοίρα.     Γεννήθηκα στις 11 Ιουνίου 1888 από τον Tζιοβάνι Mπατίστα Bαντσέτι και την Tζοβάνα Bαντσέτι στο Bιλαφαλέτο, στην επαρχία του Kούνεο στο Πεδεμόντιο. Η πόλη εκτείνεται στη δεξιά όχθη του Mάγκρα, στη σκιά μιας όμορφης αλυσιδωτής λοφοσειράς. Η κοινότητα είναι κυρίως γεωργική. Εδώ έζησα στους κόλπους της οικογένειας ως τα δεκατρία μου χρόνια.

Πήγα στα τοπικά σχολεία της περιοχής. Αγαπούσα πολύ τη μελέτη. Οι πρώτες αναμνήσεις μου είναι από απονομές σχολικών βραβείων σε εξετάσεις, όπως ένα β’ βραβείο στη θρησκευτική κατήχηση. Ο πατέρας μου δεν ήταν σίγουρος αν έπρεπε να μ’ αφήσει να σπουδάσω ή να μαθητεύσω σε κάποιον τεχνίτη.

Μια μέρα διάβασε στην Gazzetta del Popolo ότι στο Tορίνο, σαρανταδύο δικηγόροι είχαν υποβάλει αίτηση να προληφθούν σε μια θέση που πλήρωνε μηνιάτικο μόλις τριανταπέντε λίρες το μήνα. Το άρθρο τούτο στάθηκε καθοριστικό για την ενηλικίωσή μου, αφού μετά απ’ αυτό ο πατέρας μου αποφάσισε ότι έπρεπε να μάθω κάποια τέχνη και ν’ ανοίξω μαγαζί.

Το 1901, λοιπόν, με παρέδωσε στα χέρια του σινιόρ Kονίνο, που είχε ζαχαροπλαστείο στο Kούνεο και με παράτησε εκεί για να δοκιμάσω, για πρώτη φορά στη ζωή μου, τι θα πει σκληρή κι αδιάκοπη  ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ

Στη φυλακή ο ένας κατηγορούμενος για την επίθεση στον γιατρό Δημήτρη Μακρέα

Ένοχοι και οι δύο κατηγορούμενοι - Ποιες ποινές τους επιβλήθηκαν 

  Ένοχοι κρίθηκαν με ομόφωνη απόφαση του τριμελούς πλημμελειοδικείου, οι δύο κατηγορούμενοι για τον ξυλοδαρμό του γιατρού Δημήτρη Μακρέα, που έλαβε χώρα το 2015. 

 

 

  Η έδρα έκρινε ένοχους και τους δύο, ωστόσο στον ένα κατηγορούμενο, ο οποίος δεν παρέστη καν στην δίκη, επέβαλε φυλάκιση τριών ετών και έξι μηνών για επικίνδυνη σωματική βλάβη και οπλοχρησία, ο δεύτερος κρίθηκε ένοχος με δύο χρόνια φυλάκιση για επικίνδυνη σωματική βλάβη, ενώ αναγνωρίστηκε ελαφρυντικό λόγω του νεαρού της ηλικίας του.

  Η ποινή του δεύτερου κατηγορούμενου μπορεί να μετατραπεί σε χρηματική ποινή, ενώ αξίζει να σημειωθεί πως οι ποινές και των δύο κατηγορούμενων, μειώθηκαν λόγω του νέου ποινικού κώδικα που εισήγαγε ο ΣΥΡΙΖΑ. 

  Η εκδίκαση της υπόθεσης ήταν σε εξέλιξη από το μεσημέρι της Τετάρτης, σε δεύτερο βαθμό η οποία αρχικά επρόκειτο να γίνει στις  14 Δεκεμβρίου του 2018, αλλά λόγω κωλύματος του συνήγορου ενός εκ των κατηγορουμένων είχε αναβληθεί για σήμερα.

  Η εισαγγελέας ζήτησε να κηρυχθούν οι κατηγορούμενοι ένοχοι για επικίνδυνη σωματική βλάβη και για παράνομη οπλοχρησία ροπάλου. Η κατηγορία της οπλοφορίας, δεν ισχύει βάσει του νέου ποινικού κώδικα. Αξίζει να σημειωθεί πώς σήμερα στο δικαστήριο, προσήλθε και ο ένας από τους δύο κατηγορούμενους, ο οποίος ισχυρίστηκε ότι όταν έγινε το συμβάν ήταν ύπο την επήρεια μέθης, ενώ ζήτησε συγγνώμη για την πράξη του. 

  Υπενθυμίζεται πως οι κατηγορούμενοι για επικίνδυνη σωματική βλάβη από κοινού, παράνομη οπλοφορία και οπλοχησία ξύλινου ροπάλου είναι δύο.

  Ο ένας στην πρώτη δίκη, στις 2 Απριλίου 2015,  είχε καταδικαστεί σε ποινή φυλάκισης 4 ετών για την επικίνδυνη σωματική βλάβη και 10 μηνών για την παράνομη οπλοφορία και οπλοχρησία και ο άλλος σε ποινή φυλάκισης 4 ετών για την επικίνδυνη σωματική βλάβη.

  Οι ποινές ήταν μη εξαγοράσιμες αλλά είχαν ανασταλτικό χαρακτήρα μέχρι την εκδίκαση της Έφεσης.

  Στην πρώτη δική υπήρχε και τρίτος κατηγορούμενος,  τον οποίο ο ίδιος ο γιατρός αλλά και άλλοι μάρτυρες στην κατάθεσή τους στο δικαστήριο δεν αναγνώρισαν ως κάποιον από εκείνους που συμμετείχαν στην επίθεση, με αποτέλεσμα να αθωωθεί.

Το χρονικό της υπόθεσης

  Υπενθυμίζεται πως το βράδυ της Τετάρτης 25 Απριλίου 2015, ο γιατρός Δημήτρης Μακρέας μαζί με την σύζυγό του, φεύγοντας από το Στέκι Μεταναστών και κατευθυνόμενος προς το αυτοκίνητό του στην οδό Δασκαλογιάννη  της Σπλάντζιας δέχτηκε απρόκλητη επίθεση από πίσω με χτύπημα στο κεφάλι με κάποιου είδους ρόπαλο.

  Ο γιατρός νοσηλεύτηκε στο Νοσοκομείο Χανίων με κρανιοεγκεφαλική κάκωση και ένα αιμάτωμα υποσκληρίδιο, μώλωπες σε διάφορα σημεία του σώματος και κάταγμα κροτάφου. Ενώ όπως είπε σήμερα ο ίδιος εκκρεμεί μια ακόμη εγχείρηση στον αυχένα.

  Ο κ. Μακρέας ανέφερε πως  από την ανταπόκριση του κόσμου αλλά και μετά την πρώτη δίκη, αισθάνθηκε δικαιωμένος, αν και ακόμη δεν έχει διευκρινιστεί ο λόγος της επίθεσης που δέχτηκε, αφού οι κατηγορούμενοι δεν έχουν εμφανιστεί στο δικαστήριο καθώς δεν είναι υποχρεωμένοι αφού οι κατηγορίες είναι σε βαθμό πλημμελήματος.

  Παράλληλα επεσήμανε πως ούτε από την αστυνομία έγινε κάποια έρευνα για να δοθούν απαντήσεις για τον σκοπό της επίθεσης που είχε δολοφονικό χαρακτήρα.

 

 

  Αναδημοσίευση από flashnews.gr

Δείτε ακόμα:

Συμπαράσταση στον γιατρό Δημήτρη Μακρέα για τη φασιστική, δολοφονική επίθεση επίθεση που δέχτηκε και συγκέντρωση αλληλεγγύης στα Δικαστήρια την Τετάρτη 13-11-2019

Συμπαράσταση στον γιατρό Δημήτρη Μακρέα για τη φασιστική, δολοφονική επίθεση που δέχτηκε και συγκέντρωση αλληλεγγύης στο Εφετείο Χανίων την Τετάρτη 13-11-2019

Με αφορμή την εκδίκαση της υπόθεσης της τυφλής, φασιστικής και ρατσιστικής, δολοφονικής επίθεσης που δέχθηκε ο γιατρός Δημήτρης Μακρέας το βράδυ της 25ης Μαρτίου 2015, η "Παρέμβαση Εκπαιδευτικών για τη Ρήξη και την Ανατροπή" ζητά από το ΔΣ της ΕΛΜΕ Χανίων να συμπαρασταθεί και πάλι στον γνωστό για τη δράση του στα κινήματα αλληλεγγύης αλλά και την πολύτιμη ιατρική προσφορά του στην κοινότητα γιατρό Γενικής Ιατρικής Δημήτρη Μακρέα κηρύσσοντας για τον σκοπό αυτό τρίωρη στάση εργασίας την προσεχή Τετάρτη 13 Νοεμβρίου 2019 (11.00π.μ.- 14.00μ.μ) που εκδικάζεται τελεσίδικα η υπόθεση στο Εφετείο Χανίων και καλώντας τους συναδέλφους σε συγκέντρωση αλληλεγγύης, ώστε να απαιτήσουμε την παραδειγματική τιμωρία των ενόχων.    

  Οι φασίστες με την επί σειρά ανοχή του κράτους, την προβολή από τα καθεστωτικά Μ.Μ.Ε. λειτουργώντας ως πέμπτη φάλαγγα των μνημονιακών κυβερνήσεων έχουν στ' αλήθεια αποθρασυνθεί. Παρόμοια περιστατικά έχουν συμβεί αρκετές φορές στα Χανιά.

  Όπως τόνισε και σε παλιότερη συνέντευξή του ο γιατρός Δημήτρης Μακρέας "η σιωπή είναι συνενοχή και είναι σημαντικό να αποτρέψουμε ως κοινωνία τον κίνδυνο, αυτά τα χτυπήματα να αποκτήσουν χαρακτήρα κανονικότητας". Πρέπει να δοθεί το μήνυμα, με αφορμή την εκδίκαση στο εφετείο, ότι η τοπική κοινωνία δεν πρέπει να ανέχεται και να δικαιολογεί αντίστοιχες καταστάσεις και συμπεριφορές.   

Να υπενθυμίσουμε στο σημείο αυτό ότι η δίκη σε δεύτερο βαθμό είχε αναβληθεί στις 14 Δεκεμβρίου του 2018 για την επίθεση που δέχτηκε τον Μάρτιο του 2015 ο Δημήτρης Μακρέας που ξυλοκοπήθηκε βάναυσα αφού χτυπήθηκε πισώπλατα. Η ομάδα που του επιτέθηκε και τον χτύπησε έδρασε με οργανωμένο και φασιστικό τρόπο. Απρόκλητα και αιφνιδιαστικά χτυπώντας τον με στυλιάρι στο κεφάλι  και έπειτα γρονθοκοπώντας από τέσσερα νεαρά άτομα, σεσημασμένα για τις αντιδημοκρατικές τους πρακτικές και απόψεις.

Ήταν μια τυφλή, δολοφονική επίθεση που θα μπορούσε να είχε καταλήξει στο μοιραίο, αν τα τραύματα στο κεφάλι που στόχευαν οι φασίστες ήταν πιο εύστοχα. Ευτυχώς ο γιατρός έχει γερή κράση, άντεξε στα πισώπλατα κτυπήματα των θρασύδειλων τραμπούκων και κατέληξε ημιαναίσθητος στα επείγοντα του Γενικού Νοσοκομείου Χανίων, φέροντας πολλαπλά θλαστικά τραύματα στο πρόσωπο και κρανιοεγκεφαλική κάκωση με υποσκληρίδιο αιμάτωμα.

Ο Δημήτρης Μακρέας νοσηλεύτηκε στο νοσοκομείο με κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις και υποσκληρίδιο αιμάτωμα. Πρωτοδίκως από την ομάδα που του επιτέθηκε οι δύο από τους τρεις κατηγορούμενους είχαν κριθεί ένοχοι και καταδικάστηκαν για επικίνδυνη σωματική βλάβη ενώ για τον ένα εξ’ αυτόν επιβλήθηκε επιπλέον ποινή για οπλοφορία και οπλοχρησία.
 
Συγκεκριμένα, οι ποινές που επιβλήθηκαν για τον πρώτο κατηγορούμενο είναι 4 χρόνια χωρίς αναστολή, εφέσιμη και με εγγυοδοσία 5.000 ευρώ + 10 μήνες για παράνομο οπλοφορία και οπλοχρησία, ενώ 4 χρόνια χωρίς αναστολή, εφέσιμη και με εγγυοδοσία 5.000 ευρώ ήταν η ποινή για τον δεύτερο εκ των τριών κατηγορούμενων.

  Ας σημειωθεί πως η ανακοίνωση που είχε εκδώσει τότε το ΔΣ της ΕΛΜΕ Χανίων ήταν η εξής:

ΕΛΜΕ Χανίων: «Τυφλή, δολοφονική επίθεση»

Η ΕΛΜΕ Χανίων εκφράζει τον αποτροπιασμό της για τα πρόσφατα φαινόμενα ωμής φασιστικής και ρατσιστικής βίας που πραγματοποιήθηκαν ανήμερα της 25 Μαρτίου στα Χανιά. Με τη γνωστή ύπουλη και άνανδρη τακτική της αιφνιδιαστικής επίθεσης πολλών  εναντίον ενός, συμπολίτες μας μετανάστες λοιδωρήθηκαν και προπηλακίστηκαν. Για μια ακόμη φορά φασίστες με γνώση των μεθόδων… πειθούς που χρησιμοποιεί η νεοναζιστική οργάνωση της Χρυσής Αυγής επέλεξαν τη μέθοδο του τραμπουκισμού ενάντια σε μετανάστες που διεκδικούν το δικαίωμα στην πόλη μας να υπάρχουν.

 Θύμα της παραπάνω επίθεσης υπήρξε αυτή τη φορά και ο γνωστός για τη δράση του στα κινήματα αλληλεγγύης αλλά και την πολύτιμη ιατρική προσφορά του στην κοινότητα Γενικός Ιατρός Δημήτρης Μακρέας. Απρόκλητα και αιφνιδιαστικά χτυπήθηκε με στυλιάρι στο κεφάλι  και έπειτα γρονθοκοπήθηκε από τέσσερα νεαρά άτομα, σεσημασμένα για τις αντιδημοκρατικές τους πρακτικές και απόψεις.

Ήταν μια τυφλή, δολοφονική επίθεση που θα μπορούσε να είχε καταλήξει στο μοιραίο, αν τα τραύματα στο κεφάλι που στόχευαν οι φασίστες ήταν πιο εύστοχα. Ευτυχώς ο γιατρός έχει γερή κράση, άντεξε στα πισώπλατα κτυπήματα των θρασύδειλων τραμπούκων και κατέληξε ημιαναίσθητος στα επείγοντα του Γενικού Νοσοκομείου Χανίων, φέροντας πολλαπλά θλαστικά τραύματα στο πρόσωπο και κρανιοεγκεφαλική κάκωση με υποσκληρίδιο αιμάτωμα.

Μόνος λόγος της επίθεσης η γνωστή ειρηνική, αντιφασιστική και αντιρατσιστική δράση του και η παρουσία του κοντά στο Στέκι Μεταναστών. Οι φασίστες με την επί σειρά ετών ανοχή του κράτους, την προβολή από τα καθεστωτικά Μ.Μ.Ε. λειτουργώντας ως πέμπτη φάλαγγα των μνημονιακών κυβερνήσεων έχουν στ’ αλήθεια αποθρασυνθεί. Παρόμοια περιστατικά έχουν συμβεί αρκετές φορές στα Χανιά, όπως αυτό της εκπαιδευτικού από τη Χαλέπα, η οποία δίδασκε μαθήματα Ελληνικής Γλώσσας σε μετανάστες, όπου άγνωστοι της χάραξαν στο πρόσωπο τον αγκυλωτό σταυρό.

Επειδή τα παραπάνω δεν μπορούν να μας αφήνουν αδιάφορους ζητάμε:

Την παραδειγματική καταδίκη των δραστών, όπως και όλων όσοι εμπλέκονται σε κρούσματα φασιστικής και ρατσιστικής βίας στην πόλη των Χανίων.

Την παρουσία όλων μας στο αντιφασιστικό συλλαλητήριο που θα πραγματοποιηθεί το Σάββατο
28/3 στις 12:00 στην Αγορά των Χανίων.


27/03/2015

Αξίζει να σημειωθεί πως και το Δημοτικό Συμβούλιο Χανίων κατά τη συνεδρίαση της 26ης/3/2015 με την υπ΄ αριθμ. 211 Απόφαση, που έλαβε ομόφωνα, είχε εκδώσει ψήφισμα συμπαράστασης στο γιατρό, Δημήτρη Μακρέα για τη ρατσιστική επίθεση, που δέχτηκε, στο οποίο σημειωνόταν ότι  «καταδικάζει αυτή τη ρατσιστική επίθεση και συμπαραστέκεται στο Δημήτρη Μακρέα, που υπερασπίστηκε την ανθρώπινη αξιοπρέπεια πληρώνοντας το τίμημα της ευαισθησίας και το χρέος του».

Ειδικότερα, το εν λόγω ψήφισμα του Δημοτικού Συμβουλίου Χανίων είχε ως εξής:

"Στην πόλη μας το βράδυ της 25ης Μαρτίου, έλαβε χώρα για μια ακόμα φορά ένα θλιβερό γεγονός – περιστατικού ρατσιστικής βίας από ομάδα νεοναζί.

Ο γιατρός Δημήτρης Μακρέας υπερασπιζόμενος μετανάστες συμπολίτες μας που προπηλακίζονταν, έπεσε θύμα ξυλοδαρμού και μεταφέρθηκε στο Νοσοκομείο Χανίων.

Το Δημοτικό Συμβούλιο Χανίων καταδικάζει αυτή τη ρατσιστική επίθεση και συμπαραστέκεται στο Δημήτρη Μακρέα, που υπερασπίστηκε την ανθρώπινη αξιοπρέπεια πληρώνοντας το τίμημα της ευαισθησίας και το χρέος του.

Απαιτούμε από το Κράτος την παραδειγματική τιμωρία των ενόχων καθώς και κάθε άλλης ρατσιστικής και φασιστικής επίθεσης.

Καλούμε το Χανιώτικο Λαό να καταδικάσει πολιτικά τέτοιες θρασύδειλες συμπεριφορές φασιστικής βίας”.

Ας σημειωθεί σ' αυτό το σημείο πως το πρωί της Παρασκευής 14/122018, λίγο πριν γίνει γνωστή η αναβολή της εκδίκασης της υπόθεσης στο Εφετείο Χανίων, ο γιατρός Δημήτρης Μακρέας είχε παραχωρήσει συνέντευξη στην ΕΡΤ Χανίων. Διαβάστε το ρεπορτάζ της δημοσιογράφου Σοφίας Θεοδωράκη (photos + audio)

Χανιά: Δικάζονται ξανά για τον άγριο ξυλοδαρμό του γιατρού (audio) Ο Δ. Μακρέας στην ΕΡΤ Χανίων

Η επίθεση σε βάρος του γιατρού Δημήτρη Μακρέα που οδήγησε στον σοβαρό τραυματισμό του, το απόγευμα της 25ης Μαρτίου του 2015, αναβιώνει σήμερα Παρασκευή, σε δεύτερο βαθμό, στο Τριμελές Πλημμελειοδικείο Χανίων. Πριν 3,5 χρόνια, ο Δημήτρης Μακρέας ξυλοκοπήθηκε βάναυσα αφού χτυπήθηκε πισώπλατα. Η ομάδα που του επιτέθηκε και τον χτύπησε έδρασε με οργανωμένο και φασιστικό τρόπο. Ο Δημήτρης Μακρέας νοσηλεύτηκε στο νοσοκομείο με κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις και υποσκληρίδιο αιμάτωμα.

Πρωτοδίκως οι δύο κατηγορούμενοι έχουν κριθεί ένοχοι και τους έχουν επιβληθεί ποινές 4 ετών και 10 μηνών στον πρώτο και 4 ετών στον δεύτερο, χωρίς αναστολή μέχρι την εκδίκαση της έφεσης.

Σήμερα στην ΕΡΤ Χανίων μίλησε ο γιατρός Δημήτρης Μακρέας, τονίζοντας ότι η σιωπή είναι συνενοχή και περιγράφοντας την ανασφάλεια και την αγωνία που βίωσε για πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα, μην γνωρίζοντας ποιος τον χτύπησε, γιατί τον χτύπησε, αν κινδυνεύει η ζωή του από δεύτερη ενέδρα, αν η οικογένειά του είναι ασφαλής. Πρέπει, τόνισε ο κ. Μακρέας, να αποτρέψουμε ως κοινωνία, τον κίνδυνο, αυτά τα χτυπήματα να αποκτήσουν χαρακτήρα κανονικότητας, ενώ ανάφερε ότι από την αρχή της έρευνας για την υπόθεση, υπήρξε προσπάθεια συγκάλυψης και η αστυνομία ήταν παντελώς απούσα. Πρέπει να δοθεί το μήνυμα, με αφορμή την σημερινή εκδίκαση, ότι η τοπική κοινωνία δεν πρέπει να ανέχεται και να δικαιολογεί αντίστοιχες καταστάσεις και συμπεριφορές, ενώ ευχήθηκε το δικό του χτύπημα και η δικιά του ταλαιπωρία να οδηγήσει σε κάτι πιο φωτεινό και πιο όμορφο για την ίδια την πόλη.

Σε ανάρτησή της στο facebook η σύντροφος του Δ. Μακρέα, Δώρα Μαργαρίτη, αναφέρεται στα γεγονότα που σημάδεψαν την υπόθεση, αλλά και στην ανοχή και την συγκάλυψη, που όπως υποστηρίζει, δίνουν τη θέση τους στην αποδοχή και την υιοθέτηση της φασιστικής βίας.

Το κείμενο της Δώρας Μαργαρίτη:

ΜΙΑ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΞΥΛΟΔΑΡΜΟ ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΜΑΚΡΕΑ ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΗ ΔΙΚΗ ΣΤΟ ΕΦΕΤΕΙΟ ΤΩΝ ΔΡΑΣΤΩΝ

 25η Μαρτίου του 2015. Έχουν περάσει 3,5 χρόνια από τότε… Εκείνο το απόγευμα, στις 8 η ώρα απέναντι από την πλατεία της Σπλάντζιας, στο κέντρο των Χανίων, εγώ και ο σύντροφός μου περπατούσαμε χέρι χέρι στο πεζοδρόμιο της οδού Δασκαλογιάννη, όταν αιφνιδιαστικά ένας τύπος με λοστό χτύπησε το Δημήτρη πισώπλατα. Πάγωσα. Δεν μπορούσα να αντιδράσω. Σχεδόν ταυτόχρονα 3-4 άτομα ακόμη άρχισαν να τον ξυλοκοπούν με γροθιές και κλοτσιές στο κεφάλι. Όλα έγιναν τόσο γρήγορα. Δεν κατάλαβα ούτε από πού ήρθαν, ούτε πότε έφυγαν, ούτε πώς μου πετάχτηκε ξαφνικά το κινητό από το χέρι, ούτε γιατί ο οδηγός του διερχόμενου οχήματος δεν αντιδρούσε, όταν άρχισα να φωνάζω βοήθεια και χαμογελούσε αδιάφορα…
 
Ο Δημήτρης κατάκοιτος στο δρόμο και οι δράστες άφαντοι. Πήγαμε στο νοσοκομείο. Κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις, μας είπαν, και υποσκληρίδιο αιμάτωμα. Ήρθαν από την ασφάλεια να μας πάρουν κατάθεση. Το ίδιο βράδυ "συνελήφθησαν" κάποιοι ύποπτοι. Κανένας ποτέ δεν έμαθε με ποιον ακριβώς τρόπο. Τους είδαμε που έφτασαν ένας ένας στην ασφάλεια.Τηλέφωνο τους πήραν; σκέφτηκα... Αναγνωρίσαμε τους δύο. Είμαι σίγουρη ότι ήταν και ο τρίτος. Λόγω μιας μικρής αμφιβολίας της στιγμής, δεν τον αναγνωρίσαμε.

Ο Δημήτρης έχει διαφύγει τον κίνδυνο, είπαν οι γιατροί. Η ψυχή πήγε στη θέση της κι άρχισε από κείνη τη στιγμή ένα ατελείωτο κυνήγι. Το κουβάρι άρχισε να ξετυλίγεται. Ένας πυρήνας ανθρώπων, φίλων, γνωστών, μουσικών και πολιτικών συντρόφων και άγνωστων ανθρώπων κινητοποιήθηκαν για να βοηθήσουν με κάθε τρόπο. Η υποστήριξη αυτή και η αληθινή αλληλεγγύη ήταν που νίκησε το φόβο και μας έδωσε τη δύναμη να το παλέψουμε, να το κάνουμε γνωστό στην πόλη και να προχωρήσουμε.

Το βίντεο από τη στιγμή της επίθεσης:


Υπενθυμίζουμε, τέλος, πως και το Δημοτικό Συμβούλιο Χανίων κατά τη συνεδρίαση της 26ης/3/2015 με την υπ΄ αριθμ. 211 Απόφαση, που έλαβε ομόφωνα, είχε εκδόσει ψήφισμα συμπαράστασης στο γιατρό, Δημήτρη Μακρέα για τη ρατσιστική επίθεση, που δέχτηκε, στο οποίο σημειωνόταν ότι  «καταδικάζει αυτή τη ρατσιστική επίθεση και συμπαραστέκεται στο Δημήτρη Μακρέα, που υπερασπίστηκε την ανθρώπινη αξιοπρέπεια πληρώνοντας το τίμημα της ευαισθησίας και το χρέος του».

Αυτόπτες μάρτυρες μας έδωσαν στοιχεία -μόνο κατ’ ιδίαν και κανείς στην αστυνομία, άλλοι τηλεφωνούσαν να μας πουν για το ποιόν των δραστών -χωριό βλέπεις τα Χανιά, πόσο μάλλον το Ακρωτήρι. Γίναμε για 10 μέρες ερευνητές, ντετέκτιβ, ανακριτές ενώ πλήρης ήταν η απουσία της αστυνομικής έρευνας. Το θλιβερό της υπόθεσης ήταν η στιγμή που συνειδητοποιήσαμε την ανοχή ενός μεγάλου μέρους της τοπικής κοινωνίας απέναντι σε τέτοιους ανθρώπους και τέτοιες πρακτικές.

Ακούσαμε ατάκες του τύπου "παιδιά είναι μωρέ, παρασύρθηκαν", "του κουμπάρου μου το κοπέλι είναι, ας το καλύψουμε"… Δεκάδες αντίστοιχα περιστατικά μικρής ή μεγάλης κλίμακας μας γνωστοποιήθηκαν. Με αγωνία τηλεφωνούσαν άνθρωποι για να τα μοιραστούν μαζί μας, τα οποία ποτέ δε βγήκαν στη δημοσιότητα κυρίως εξαιτίας του φόβου. Παράλληλα άνθρωποι απειλήθηκαν, μάρτυρες εκφοβίστηκαν, τα γεγονότα διασtρεβλώθηκαν από τα MME. Ως σύγκρουση συμμοριών παρουσιάστηκε αρχικά το γεγονός. Μαζέψαμε όσα βίντεο μπορέσαμε απ’ τα καταστήματα. Οι περισσότεροι δεν τα έδιναν. Δουλειά της αστυνομίας, έλεγαν -και με το δίκιο τους από μια μεριά.

Άλλοι έλεγαν ότι έχουν σβηστεί. Κατά έναν περίεργο τρόπο, όσα βίντεο πήρε η αστυνομία, εξαφανίστηκαν και ουδέποτε χρησιμοποιήθηκαν ως πειστήρια.
Βγήκε η δικογραφία. Επικίνδυνη σωματική βλάβη το κατηγορητήριο. Πλημμέλημα…
 
Στη δίκη νιώθαμε σαν κατηγορούμενοι. Έπρεπε να αποδείξουμε το αυτονόητο. Ευτυχώς, η υπερασπιστική γραμμή που θέλησαν να ακολουθήσουν οι δράστες κατέρρευσε αμέσως και σ’ αυτό συνέβαλε καθοριστικά –παρόλο που δεν εντάχθηκε στη δικογραφία- το μοναδικό βίντεο που έφτασε στα χέρια μας και κυκλοφόρησε στα ΜΜΕ και το οποίο έδειχνε ξεκάθαρα το απρόκλητο της επίθεσης. Ήταν μια δικαίωση για μας, γιατί διαφορετικά το θέμα θα είχε κουκουλωθεί και θα είχε αποκρυφθεί η αλήθεια.
 
Οι δράστες καταδικάστηκαν σε 4 χρόνια φυλάκισης ο ένας και 4 χρόνια και 10 μήνες ο άλλος χωρίς αναστολή, ποινές μη εξαγοράσιμες που θεωρήθηκαν μεγάλες για τα δικαστικά δεδομένα. Ζήτησαν έφεση και ως τώρα είναι έξω. Ο τρίτος "φερόμενος" δράστης αθωώθηκε.

Και γυρίζοντας στο σήμερα: πρώτο και σημαντικότερο, ο Δημήτρης ζωντανός. Αφού πέρασε μια μεγάλη σωματική και ψυχική οδύνη. Βγήκαμε κι οι δυο μας πιο δυνατοί απ’ αυτή την ιστορία, αλλά και πιο συνειδητοποιημένοι. Εισπράξαμε πολλά συν και πλην από τους ανθρώπους και την εποχή μας.
 
Σήμερα, 3 χρόνια μετά, η κατάσταση σε κοινωνικό επίπεδο φαίνεται να πηγαίνει όλο και χειρότερα. Οι φασιστικές αντιλήψεις και πρακτικές ολοένα και κερδίζουν έδαφος. Η ανοχή και η συγκάλυψη δίνουν τη θέση τους στην αποδοχή και την υιοθέτηση της φασιστικής βίας. "Σε ξυλοφορτώνω γιατί δε μ’ αρέσει η φάτσα σου. Και βρίσκω και υποστηρικτές στο facebook γιατί είμαι μάγκας." Δυστυχώς, κάποιοι άλλοι που βρέθηκαν στη θέση του Δημήτρη δεν ήταν το ίδιο τυχεροί. Συγκλονιστική η περίπτωση του Ζακ Κωστόπουλου, του οποίου το θάνατο είδε όλη η Ελλάδα να εκτυλίσσεται μπροστά στα μάτια της αλλά και μπροστά σε ένα κοινό που παρακολουθούσε άπραγο.

Η ωμή βία, το ακραίο μίσος, η ηδονή που προκύπτει απ το βασανισμό του άλλου… Πώς μπορεί να υπάρχουν στις ψυχές των ανθρώπων; Πώς μπορούμε εμείς, οι υπόλοιποι να τα ανεχόμαστε; Να κάνουμε ότι δεν τα βλέπουμε; "Να κοιτάξουμε εμείς το σπίτι μας και όλα καλά"! Παχύδερμα θα γίνουμε; Κι όποιος νομίζει ότι αυτά συμβαίνουν μόνο στις ταινίες ή σε κάποιο άλλο μέρος του πλανήτη, είναι βαθιά γελασμένος. Γίνονται δίπλα στην πόρτα μας. Να ξυπνήσουμε. Η σιωπή είναι συνενοχή!

Δώρα Μαργαρίτη

Αναδημοσίευση από την ΕΡΤ Χανίων

Παρακολουθήστε ολόκληρο το ντοκιμαντέρ: “ELDORADO – ο αγώνας για τις Σκουριές”

  Το μεγαλύτερο εξορυκτικό έργο στην Ευρώπη και ο αγώνας των πολιτών ενάντια στην περιβαλλοντική καταστροφή. Το ντοκιμαντέρ «ELDORADO – ο αγώνας για τις Σκουριές» περιγράφει τον αγώνα των κατοίκων της περιοχής, την ποινικοποίηση του κινήματος και το υψηλό τίμημα για το περιβάλλον και τα ανθρώπινα δικαιώματα από το κυνήγι του χρυσού, σε μία παραγωγή που χρηματοδοτήθηκε από τους ίδιους τους θεατές.

  Όπως αναφέρει το Omniatv, το ντοκιμαντέρ «ELDORADO – The Struggle for Skouries» των Leopold Helbich και Wasil Schauseil χρηματοδοτήθηκε από τους ίδιους τους θεατές, οι οποίοι είχαν την ευκαιρία να το παρακολουθήσουν πρώτοι. Μέσω καμπάνιας στην ιστοσελίδα indiegogo, καλύφθηκαν τα έξοδα της παραγωγής κατά 102%, με 150 δωρεές.

  Το ντοκιμαντέρ είναι πλέον διαθέσιμο για όλους (ΕΔΩ), και αποτυπώνει τον αγώνα των κατοίκων, αλλά και την καταστολή και την ποινικοποίηση του κινήματος μπροστά στα συμφέροντα της εταιρείας.

  

  Διαβάστε ένα απόσπασμα από το Δελτίο Τύπου του ντοκιμαντέρ:

  Η περιοχή της Βόρειας Ελλάδας έχει γίνει το επίκεντρο της προσοχής της καναδικής εξορυκτικής εταιρίας Eldorado Gold, η οποία φτιάχνει ένα «χρυσό» μονοπώλιο. Παρόλο που τα εξορυκτικά της σχέδια θα οδηγήσουν σε ανυπολόγιστη περιβαλλοντική καταστροφή, η εταιρία έχει την υποστήριξη των ελληνικών κυβερνήσεων καθώς και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, στα πλαίσια των πολιτικών για την προσέκλυση των «επενδύσεων».
  Υπάρχει μεγάλη πίεση στον τοπικό πληθυσμό προκειμένου να μην αντιδράσει. Παρόλα αυτά, οι τοπικές κοινότητες αντιτίθενται στις εξορυκτικές δραστηριότητες εδώ και χρόνια. Η μετατροπή της Βόρειας Ελλάδας σε «εξορυκτική χαβούζα» προωθείται από την Ευρωπαϊκή Ένωση, προκειμένου να καλυφθούν οι ανάγκες για πρώτες ύλες των βιομηχανιών, με τεράστιο όμως κόστος για το περιβάλλον και τα ανθρώπινα δικαιώματα.
  Το «ELDORADO – ο αγώνας για τις Σκουριές» είναι ένα ντοκιμαντέρ για τον αγώνα των πολιτών ενάντια στην περιβαλλοντική καταστροφή στο μεγαλύτερο εξορυκτικό έργο στην Ευρώπη. Με συνεντεύξεις κατοίκων της περιοχής και αρχειακό υλικό, το ντοκιμαντέρ περιγράφει την ποινικοποίηση του κινήματος και το υψηλό κόστος του χρυσού που θα πληρωθεί με την καταστροφή του περιβάλλοντος και την καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

thepressproject.gr

Ιδιοκτήτης καντίνας στον Σταυρό Χανίων έδειρε γυναίκες επειδή είχαν μαζί τους σάντουιτς ενώ η κουζίνα της καντίνας ήταν κλειστή

  Ένα περιστατικό αγριότητας συνέβη την Κυριακή στο Σταυρό Ακρωτηρίου σε γνωστή καντίνα της περιοχής. Σύμφωνα με καταγγελία που έφτασε στην εφημερίδα μας, ο ιδιοκτήτης καντίνας μαζί με μέλη της οικογένειάς του επιτέθηκε σε γυναίκες, σε μία παρέα 17 ατόμων, επειδή 3 άτομα είχαν μαζί τους σάντουιτς μιας και η κουζίνα της καντίνας εκείνη την ώρα ήταν κλειστή.

  Αφού οι ιδιοκτήτες με πολύ αγενή τρόπο τους ζήτησαν να σταματήσουν να τρώνε, αν και η κουζίνα της καντίνας ήταν κλειστή, και αφού ένας εκ της παρέας συνέχισε να τρώει, η ένταση αυξήθηκε με εκστομίση ύβρεων εκ μέρους των ιδιοκτητών. Να σημειώσουμε ότι η παρέα που αποτελούνταν από 17 άτομα ήδη είχε παραγγείλει καφέδες και μπύρες τους οποίους κατανάλωναν στο κατάστημα.

  Η επίθεση εκ μέρους του ιδιοκτήτη έγινε εις βάρος γυναικών ενώ να σημειώσουμε ότι παρόν στο περιστατικό δίχως πάντως να δεχθεί επίθεση ήταν και γυναίκα θηλάζουσα με βρέφος 5 μηνών.

  Όπως αναφέρεται στην έγγραφη καταγγελία η παρέα μετά από το περιστατικό και υπό το φόβο νέας επιθέσεως, αποχώρησε εν μέσω ύβρεων και απειλών και συνόδευσαν μια γυναίκα που είχε δεχθεί γροθιές στο νοσοκομείο Χανίων, όπου διαπιστώθηκε ότι είχε κακώσεις αλλά και ρωγμώδες κάταγμα σε δάκτυλο του ποδιού.

Διαβάστε την καταγγελία που δημοσιεύει ο «Αγώνας της Κρήτης»: 

  Ένα απίστευτο γεγονός προπηλακισμού και ξυλοδαρμού έλαβε χώρα την Κυριακή 30/06/19 απόγευμα σε παραλία στο Σταυρό Ακρωτηρίου του νομού Χανίων. Πρωταγωνιστές του περιστατικού ήταν η οικογένεια των ιδιοκτητών καντίνας και παρέα πελατών.

  Αφορμή στάθηκαν κάποια σάντουιτς που τρεις εκ των πελατών έφεραν μαζί τους έπειτα από ενημέρωση ότι η κουζίνα της καντίνας ήταν κλειστή. Να σημειωθεί ότι μία εξ’ αυτών ήταν μητέρα θηλάζουσα με βρέφος 5 μηνών.

  Ακολούθησε η αγενής σύσταση από πλευράς των ιδιοκτητών η οποία ταχύτατα κλιμακώθηκε σε ένα παροξυσμό ύβρεων και προπηλακισμό των συγκεκριμένων πελατών. Ενώ έγιναν επανειλημμένες προσπάθειες από την πλευρά των μελών της παρέας ώστε να αποκλιμακωθεί η ένταση, η άμεση αντίδραση των ιδιοκτητών γινόταν ολοένα και πιο επιθετική. Σε ένα παραλήρημα ύβρεων, σεξιστικών χαρακτηρισμών και απειλών από την ιδιοκτήτρια και την κόρη της, ο 50χρονος ιδιοκτήτης σηκώθηκε με δολοφονική ψυχρότητα και επιτέθηκε σε κοπέλα της παρέας την οποία έσπρωξε και έριξε πάνω στα τραπεζοκαθίσματα. Στη συνέχεια κινήθηκε απειλητικά σε δεύτερη κοπέλα την οποία γρονθοκόπησε στο πρόσωπο και αφού την έριξε κάτω τη γρονθοκόπησε ξανά. Αμέσως μετά επέστρεψε στο τραπέζι του και κάθισε με πρωτοφανή ηρεμία.

  Παρά το σοκ της αγριότητας η παρέα των πελατών αισθανόμενοι διαρκή απειλή για την σωματική της ακεραιότητα αποφάσισε να αποχωρήσει από την καντίνα ενώ οι απειλές και οι ύβρεις από την πλευρά των ιδιοκτητών συνεχιζόταν με την ίδια ένταση.

  Στη συνέχεια έγινε εξέταση και δόθηκαν οι πρώτες βοήθειες στη γρονθοκοπημένη κοπέλα από τους εφημερεύοντες ιατρούς του Γ.Ν.Χανίων (κάκωση αριστερής κροταφογναθικής, κάκωση δεξιού οφθαλμού και ρωγμώδες κάταγμα δακτύλου ποδιού) καθώς και καταγραφή του ξυλοδαρμού. Το περιστατικό καταγγέλθηκε στο αστυνομικό τμήμα Χανίων όπου κατατέθηκε και μηνυτήρια αναφορά στο πρόσωπο του 50χρονου ιδιοκτήτη της καντίνας παρουσία 17 μαρτύρων.

  Καταγγέλλουμε την απαράδεκτη και απρόκλητη συμπεριφορά και την βιαιοπραγία εκ μέρους των ιδιοκτητών της εν λόγω καντίνας απέναντι σε αυτές τις δύο νεαρές γυναίκες και στην υπόλοιπη παρέα. Δυστυχώς αυτό δεν είναι ένα μεμονωμένο περιστατικό. Υπάρχει ένα πλήθος προφορικών και γραπτών αναφορών για την αγενή και επιθετική συμπεριφορά των συγκεκριμένων ιδιοκτητών.

  Η χθεσινή κλιμάκωση σε βία και ξυλοδαρμό πρέπει να αποτελέσει συναγερμό για όλη την δημοκρατική κοινωνία των Χανίων που θέλει να προασπίσει το δικαίωμα όλων για πρόσβαση στις παραλίες χωρίς να νιώθει ότι απειλείται από τέτοιου είδους κατάπτυστες συμπεριφορές. Θα πρέπει να μπει ένα φρένο στους σεξιστές τραμπούκους που απειλούν τον δημόσιο χώρο προωθώντας τον τουρισμό για λίγους στο βωμό του οικονομικού τους κέρδους.

  Καλούμε-προτρέπουμε οποιονδήποτε ήταν παρών στο περιστατικό ή έχει έρθει αντιμέτωπος με παρόμοια συμπεριφορά από τα συγκεκριμένα άτομα να επικοινωνήσει μαζί μας στην παρακάτω ηλεκτρονική διεύθυνση:  report.attack.stavros@gmail.com

  Τέτοιες ενέργειες δεν πρέπει να μένουν ατιμώρητες. Με την ενεργή συμμετοχή όλων μας μπορούμε να απομονώσουμε τις φασιστικές σεξιστικές συμπεριφορές!

Υπογραφή

  Οι παρούσες-παρόντες στο περιστατικό

Αναδημοσίευση από την εφημερίδα "Αγώνας της Κρήτης"

Κρατικοδικαστική μεθόδευση σε βάρος της Ειρήνης Αθανασάκη στα όρια της αλητείας

Ηταν αρχές Δεκέμβρη του 2009 όταν το πενταμελές εφετείο κακουργημάτων με την απόφασή του ρίχνει αυλαία στη δίκη της κακοστημένης ασφαλίτικης σκευωρίας με δικαζόμενα φερόμενα μέλη του Επαναστατικού Λαϊκού Αγώνα.

Ολοι οι κατηγορούμενοι αθωώνονται με διαφορετικό σκεπτικό για τον καθένα. Σχεδόν εφτά χρόνια μετά τη σύλληψη των Χρ. Τσιγαρίδα, Κ. Αγαπίου, Ειρ. Αθανασάκη και Αγγ. Κανά, το δικαστήριο απάλλαξε τους τρεις (ο Κ. Αγαπίου είχε στο μεταξύ πεθάνει), με μια απόφαση-παζλ, η οποία περιλαμβάνει αρκετά ενδιαφέροντα στοιχεία.

- Καταρχάς, υπάρχει ένα σκέλος ομόφωνης απόφασης, το οποίο αποδομεί εν μέρει τη ναζιστική αρχή της συλλογικής ευθύνης, στην οποία στηρίχτηκε η καταδίκη όλων των κατηγορούμενων στην πρώτη πρωτόδικη δίκη (στη δεύτερη, ως γνωστόν, απαλλάχτηκαν κατά πλειοψηφία, ο μεν Τσιγαρίδας διότι δεν προέκυψε τίποτα που να τον συνδέει με τις ενέργειες, αν και υπήρξε μέλος του ΕΛΑ, οι δε Αγαπίου, Αθανασάκη, Κανάς διότι δεν αποδείχτηκε ότι υπήρξαν μέλη του ΕΛΑ). Το σκέλος που αποφασίστηκε ομόφωνα η αθώωση των κατηγορούμενων είναι αυτό της προμήθειας και κατοχής εκρηκτικών.

Εδώ θα σταθούμε στην περίπτωση της Ειρήνης Αθανασάκη: που έρχεται σήμερα στην δημοσιότητα. Να υπενθυμίσουμε ότι από την έδρα του δικαστηρίου έχει κριθεί ομόφωνα αθώα, με διαφοροποίηση όμως στο σκεπτικό. Τρεις δικαστές έκριναν ότι δεν προέκυψε απολύτως τίποτα σε βάρος της, ενώ δύο έκριναν ότι ναι μεν υπήρξε μέλος του ΕΛΑ, όμως δεν προέκυψαν στοιχεία σε βάρος της για το διάστημα 1987-1995.

Με την τελεσίδικη αθωωτική απόφαση, η Ειρήνη ξεκινάει ένα δικαστικό αγώνα για να δικαιωθεί, αφού έμεινε άδικα για 939 ολόκληρε μέρες φυλακή. Κάνει χρήση της νομοθεσίας που ορίζει τα της καταβολής χρηματικής αποζημίωσης στους αδίκως καταδικασθέντες και προσέφυγε στη Δικαιοσύνη.
Για δέκα ολόκληρα χρόνια μετά την αθώωση της, οι "λειτουργοί της Θέμιδας" ανακαλύπτουν προσχήματα και εξακολουθούν να ταλαιπωρούν την γυναίκα που μια αστυνομικοδικαστική σκευωρία της επέβαλε μια τεράστια δραματική περιπέτεια.

Πριν συλληφθεί και οδηγηθεί στην φυλακή, η Ειρήνη Αθανασάκη δούλευε σαν διευθυντικό στέλεχος σε τουριστικό γραφείο. Η ασφαλίτικη μεθόδευση αλλάζει βίαια την ζωή της ριζικά.
Παραμένει  προφυλακισμένη για 546 ημέρες και φυλακισμένη για 393 ημέρες (συνολικά 939 ημέρες).
Μπαίνοντας στην δικαστική διαδικασία για να δικαιωθεί καταθέτει υπόμνημα στο οποίο αναφέρει τις συνέπειες της προφυλάκισης αρχικά και φυλάκισής της στη συνέχεια, μιας κατάστασης από την οποία, όπως τόνιζε, «τραυματίστηκε αφάνταστα ψυχικά και στιγματίστηκε κοινωνικά».

Αναφερόμενη στο οικονομικό κόστος της περιπέτειας της η Αθανασάκη, υπολογίζει ότι έχασε συνολικά 151.800 ευρώ από μισθούς και επιδόματα εορτών τα οποία θα λάμβανε κάτω από κανονικές συνθήκες.

Το Πενταμελές Εφετείο Αθηνών έκανε όμως άλλη "κοστολόγηση". Της επιδίκασε για περιουσιακή ζημία το ποσό των 12 ευρώ ημερησίως και συνολικά 11.268 ευρώ, για την ηθική βλάβη που υπέστη το ποσό των 20.000 ευρώ και για απώλεια μισθών και επιδομάτων 40.700 ευρώ.

Το Ελληνικό κράτος όμως θεώρησε "υπερβολικό" το χρηματικό κόστος που έπρεπε να πληρώσει σε ένα άτομο που κράτησε άδικα φυλακισμένο για 939 ολόκληρες μέρες. 
Προσέφυγε στον Αρειο Πάγο κατά της εφετειακής απόφασης η οποία τελικά και αναιρέθηκε με το αιτιολογικό της «ελλιπούς και αντιφατικής αιτιολογίας».

Ετσι, το θέμα της αποζημίωσης της Ειρήνης Αθανασάκη για την άδικη φυλάκισή της θα κριθεί και πάλι από το Εφετείο, .με διαφορετική σύνθεση αυτή τη φορά, χωρίς να έχει προγραμματιστεί η συνεδρίαση του.

Αν το όλο σκηνικό δεν μας δείχνει το ταξικό μίσος του αστικού κράτους όσους θεωρεί πολιτικούς αντιπάλους του, τί άλλο μπορεί να υποδηλώνει;

Χανιά: Μουσική διαμαρτυρία στην παλιά πόλη μετά από ξυλοδαρμό μουσικού δρόμου

«Οι μουσικοί του δρόμου δεν είναι ζητιάνοι»

  Μια μουσική διαμαρτυρία που κράτησε πάνω από δυόμιση ώρες, χθες το απόγευμα, στο Ενετικό Λιμάνι και τα σοκάκια της παλιάς πόλης ήταν η απάντηση των Καλλιτεχνών του Δρόμου και αλληλέγγυων πολιτών στην πρωτοφανή επίθεση που δέχτηκε ο Ανδρέας, μουσικός του δρόμου, από άνδρες του Λιμενικού.

  Όπως είπε, σε συνέντευξή του στην ΕΡΤ Χανίων ο κιθαρίστας, μετά την άρνησή του να απομακρυνθεί από τον χώρο όπου έπαιζε (έξω από το Κέντρο Αρχιτεκτονικής της Μεσογείου) δέχτηκε ύβρεις, προσαγωγή στο Λιμεναρχείο, απειλές για δίωξη που αφορούσαν ακόμα και Αντίσταση κατά της Αρχής, και τελικά, μετά από ταλαιπωρία και κράτηση ωρών, αφέθηκε ελεύθερος με πρόστιμο 200 ευρώ.

   Σύμφωνα με τον κιθαρίστα, πρόκειται για καθαρά εκδικητική αντιμετώπιση από την πλευρά του Λιμενικού προς το πρόσωπό του, καθώς δεν είναι η πρώτη φορά που προσπαθούν να τον εμποδίσουν να παίξει τη μουσική του στο δρόμο, επικαλούμενοι ένα άρθρο του Ποινικού Κώδικα περί επαιτείας, το οποίο όμως έχει καταργηθεί από τον Οκτώβριο του 2018.

 

  Ο Ανδρέας βιοπορίζεται από τη μουσική στο δρόμο και αλλού και όπως υποστήριξε, έχει δεχτεί κατ’ επανάληψη απειλές και προπηλακισμούς από μπράβους του λιμανιού και λιμενικούς. Όπως εξήγησε, την Τετάρτη το μεσημέρι, ενώ έπαιζε μουσική μπροστά στο ΚΑΜ, τον προσέγγισαν τρεις λιμενικοί με εμφανείς επιθετικές διαθέσεις, απαιτώντας να φύγει.
  Όταν ο Αντρέας υπερασπίστηκε το δικαίωμα στο δημόσιο χώρο, οι λιμενικοί, άρχισαν, όπως υποστηρίζει να βρίζουν, να βάζουν τα χέρια στις λαβές των όπλων για να τρομοκρατήσουν τον ίδιο και δυο ακόμα άτομα που διαμαρτύρονταν για αυτή τη συμπεριφορά. Στη συνέχεια τον έριξαν βίαια στο πλακόστρωτο, τον χτύπησαν και τον πάτησαν με γονατιά στο κεφάλι, με τα σημάδια στο σώμα του, όπως είπε, να είναι εμφανή.

  Ο Ανδρέας δηλώνει αποφασισμένος να συνεχίσει να παίζει τη μουσική του στους δρόμους της πόλης των Χανίων, αφού όπως τόνισε, αυτά τα περιστατικά δυναμώνουν τη θέλησή του. Απαντώντας στα δημοσιεύματα που κάνουν λόγο για αυστηρότερες πρακτικές από τις διωκτικές αρχές, προκειμένου να αντιμετωπιστεί το φαινόμενο της ηχορύπανσης από τους μουσικούς του δρόμου, ο Αντρέας εκτιμά ότι οι μουσικοί θα απαντήσουν σε αυτές τις προθέσεις με τη μουσική τους και θα βάλουν «φρένο» στα σχέδια λιμεναρχείου και αστυνομίας.

  

Πρωτοβουλία Αντίστασης: Σε μια πόλη που ο θόρυβος από τις υπερπτήσεις των πολεμικών αεροσκαφών του ΝΑΤΟ έχει γίνει καθημερινότητα κάποιοι ενοχλήθηκαν από τις νότες των μουσικών του δρόμου!

  Η Πρωτοβουλια Αντίστασης με κείμενό της αναφέρεται στην επίθεση που δέχθηκε μουσικός δρόμου στο παλιό λιμάνι Χανίων από άνδρες του Λιμενικού:
  Επίθεση  από άνδρες του Λιμενικού, στο Ενετικό λιμάνι των Χανίων, δέχτηκε ο Ανδρέας, μουσικός του δρόμου.  Αφού τον προπηλάκισαν, τον εξύβρισαν, τον τρομοκράτησαν ακόμη και με την απειλή όπλου, τον προσήγαγαν και τον κράτησαν για αρκετές  ώρες.  Η κατηγορία που του κόστισε όλη αυτή την περιπέτεια και εμπειρία, αλλά και 200 ευρώ πρόστιμο, ήταν «ηχορύπανση» και «συναυλία με επαγγελματικό σκοπό»!
  Σε μια πόλη που η όχληση από τις υπερπτήσεις των πολεμικών αεροσκαφών του ΝΑΤΟ έχει γίνει καθημερινότητα με οδυνηρές συνέπειες για τη ζωή  και την υγεία μας….
  Σε μια πόλη που όλο και πιο συχνά γινόμαστε μάρτυρες ή και δέκτες της όχλησης και της προκλητικής ως και δολοφονικής συμπεριφοράς των αμερικανονατοϊκών ράμπο, κάθε φορά που κατακλύζουν την πόλη μας για  ξεκούραση από τις φονικές δραστηριότητές τους ….
  Σε μια πόλη που γίνεται όλο και πιο  αφιλόξενη για τους κατοίκους της, πανάκριβη και που όλες οι δραστηριότητες πρέπει να προσαρμοστούν στο να υπηρετούν αυτό το ύψιστο αγαθό τον τουρισμό….
Κάποιοι ενοχλήθηκαν και ενοχλούνται  από τις νότες και τις μουσικές των μουσικών του δρόμου!
  Το συγκεκριμένο περιστατικό δεν είναι το πρώτο. Πολλές φορές οι μουσικοί του δρόμου αντιμετωπίζονται σαν επαίτες , συλλαμβάνονται και κρατούνται με την εφαρμογή του μεταξικού νόμου περί επαιτείας. Μόλις ένα περίπου  χρόνο πριν, με αφορμή παρόμοιο περιστατικό στη Θεσσαλονίκη, μετά από κινητοποιήσεις  και διαμαρτυρίες καταργήθηκε  το άρθρο του ποινικού κώδικα περί επαιτείας, πράγμα  που οι λιμενικοί των Χανίων φαίνεται ότι το αγνοούσαν, σύμφωνα με την καταγγελία του μουσικού.
  Ο Ανδρέας δηλώνει αποφασισμένος να συνεχίσει να παίζει τη μουσική του στους δρόμους της πόλης των Χανίων, αφού όπως τόνισε, αυτά τα περιστατικά δυναμώνουν τη θέλησή του. Δημοσιεύματα  κάνουν λόγο για αυστηρότερες πρακτικές από τις διωκτικές αρχές, προκειμένου να αντιμετωπιστεί το φαινόμενο της ηχορύπανσης από τους μουσικούς του δρόμου. Οι μουσικοί χρειάζεται ν’ απαντήσουν σε αυτές τις προθέσεις και να βάλουν «φρένο»  σ’ αυτούς τους σχεδιασμούς.
  Οι  μουσικοί του δρόμου δεν είναι επαίτες. Είναι δικαίωμά τους ελεύθερα να παίζουν και να τραγουδούν. Προσφέρουν τέχνη και μάλιστα δωρεάν σε μια εποχή που τα πάντα εμπορεύονται. Όποιος θέλει τους ενισχύει. Δεν το απαιτούν. Με αξιοπρέπεια δίνουν από αυτό που αγαπούν υπηρετώντας την τέχνη. Η υπεράσπιση του δικαιώματός τους να παίζουν ελεύθερα είναι καθήκον κάθε  προοδευτικού ανθρώπου.  Σαν Πρωτοβουλία Αντίστασης υπερασπιζόμαστε το δικαίωμα των μουσικών του δρόμου να παίζουν ελεύθερα στους δρόμους και τις πλατείες.
  Η αυθόρμητη αλληλεγγύη που εκφράστηκε άμεσα από μουσικούς του δρόμου και αλληλέγγυους πολίτες στον μουσικό Ανδρέα,  ήταν κάτι πολύ θετικό. Σ’ αυτό  που χρειάζεται όλοι να συμβάλλουμε είναι  στην από κοινού πάλη ενάντια στον αυταρχισμό, την τρομοκρατία και τη φασιστικοποίηση  που είναι  κεντρική πολιτική αυτού συστήματος της καπιταλιστικής βαρβαρότητας και της ιμπεριαλιστικής θηριωδίας και που θα υπηρετηθεί από όποια κυβέρνηση και αν προκύψει από τις εκλογές καθώς και από τους τοπικούς άρχοντες (νομάρχες, περιφερειάρχες, και δημάρχους). Να  συνεχίσουμε λοιπόν να τους ενοχλούμε και με  τις μουσικές του δρόμου, αλλά κύρια με τους αγώνες μας και την ανυποχώρητη πάλη για το δίκιο, δημιουργώντας έτσι  ακόμη πιο όμορφα τραγούδια!!!