Του Κώστα Βαξεβάνη - HOT DOC
Ο εισαγγελέας Θανάσης Ανδρεουλάκος το 2005 αποχώρησε από τη
Δικαιοσύνη ως αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου. Με τον μεγαλύτερο βαθμό
δηλαδή πέραν του εισαγγελέα του ανώτατου δικαστηρίου, τον οποίο είναι
λογικό να επιθυμούσε, όπως όλοι οι συνάδελφοι του. Σε όλη του τη θητεία
υπήρξε από τους εισαγγελείς με πολύ καλή σχέση με τον νομικό κόσμο και
τους δημοσιογράφους. Και όπως συμβαίνει πάντα και με όλους, ο όρος
«καλός στη δουλειά του», πέρα από τη σχετικότητα της κρίσης, εμπεριέχει
και το πώς διαμορφώνονται οι σχέσεις των ανθρώπων. Με αυτή την έννοια
τουλάχιστον, ο Αθ. Ανδρεουλάκος ήταν ένας πετυχημένος εισαγγελέας.
Στα 30 χρόνια που υπηρέτησε τη Δικαιοσύνη μετά τη Μεταπολίτευση, το κοινό μυστικό που υπήρχε στον νομικό κόσμο για τον εισαγγελέα Ανδρεουλάκο ήταν πως, πριν υπηρετήσει αυτό που ο καθένας αντιλαμβανόταν ως δημοκρατική Δικαιοσύνη, υπηρέτησε τη «δικαιοσύνη» των συνταγματαρχών. Ο νεαρός εισαγγελέας Ανδρεουλάκος είχε καταλάβει την καρέκλα του βασιλικού επιτρόπου στα στρατοδικεία του Παπαδόπουλου και, απ’ ό,τι αποδεικνύεται πια από τη δημοσιογραφική έρευνα, επιτελούσε το έργο του με μεγάλη συνέπεια.
Στα χρόνια που ακολούθησαν μετά την πτώση της χούντας, τα έργα και οι ημέρες του νεαρού βασιλικού επιτρόπου ξεχάστηκαν, όπως άλλωστε και οι ευθύνες του. Στο Δικαστικό Σώμα, όπως άλλωστε και στην Αστυνομία και τον Στρατό, δεν έγινε καμία ουσιαστική αποχουντοποίηση. Άλλωστε, τον Ιούλιο του 1975, με μια πρωτοφανή του απόφαση ο Άρειος Πάγος είχε χαρακτηρίσει τα εγκλήματα των χουντικών «στιγμιαία». Έτσι εκατοντάδες χουντικοί, υπεύθυνοι βασανισμών, εραστές της «επαναστάσεως» του Παπαδόπουλου, τέρατα που ασχημόνησαν επί ανθρώπων, αφέθηκαν ελεύθεροι παρότι υπήρχαν Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ ΜΑΣ
Στα 30 χρόνια που υπηρέτησε τη Δικαιοσύνη μετά τη Μεταπολίτευση, το κοινό μυστικό που υπήρχε στον νομικό κόσμο για τον εισαγγελέα Ανδρεουλάκο ήταν πως, πριν υπηρετήσει αυτό που ο καθένας αντιλαμβανόταν ως δημοκρατική Δικαιοσύνη, υπηρέτησε τη «δικαιοσύνη» των συνταγματαρχών. Ο νεαρός εισαγγελέας Ανδρεουλάκος είχε καταλάβει την καρέκλα του βασιλικού επιτρόπου στα στρατοδικεία του Παπαδόπουλου και, απ’ ό,τι αποδεικνύεται πια από τη δημοσιογραφική έρευνα, επιτελούσε το έργο του με μεγάλη συνέπεια.
Στα χρόνια που ακολούθησαν μετά την πτώση της χούντας, τα έργα και οι ημέρες του νεαρού βασιλικού επιτρόπου ξεχάστηκαν, όπως άλλωστε και οι ευθύνες του. Στο Δικαστικό Σώμα, όπως άλλωστε και στην Αστυνομία και τον Στρατό, δεν έγινε καμία ουσιαστική αποχουντοποίηση. Άλλωστε, τον Ιούλιο του 1975, με μια πρωτοφανή του απόφαση ο Άρειος Πάγος είχε χαρακτηρίσει τα εγκλήματα των χουντικών «στιγμιαία». Έτσι εκατοντάδες χουντικοί, υπεύθυνοι βασανισμών, εραστές της «επαναστάσεως» του Παπαδόπουλου, τέρατα που ασχημόνησαν επί ανθρώπων, αφέθηκαν ελεύθεροι παρότι υπήρχαν Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ ΜΑΣ
Δημοσίευση σχολίου