Ο Στρατής Γιακαλής και ένας άλλος κόσμος που δεν χάθηκε…

 

Είναι από τις στιγμές που μια απ' τις συνηθισμένες περιπλανήσεις στο διαδίκτυο σε γεμίζει αναμνήσεις, ζωντανές εικόνες απ' το παρελθόν, νοσταλγικές θυμίσεις. Τυχαία, λοιπόν, συναντώ ένα βίντεο -το παραθέτω στο τέλος της ανάρτησης- όπου ο σύντροφος και παιδικός μου φίλος Στρατής Γιακαλής, μαζί με τον γιό του Παναγιώτη, δείχνουν πώς έσπαιρναν σιτάρι οι αγρότες στο παρελθόν.

Εχω να δω αυτό το καλό φιλαράκι μου αρκετά χρόνια. (Η εποχή τα βάρη και οι συνθήκες, που λέει και ο ποιητής). Την τελευταία φορά είχαμε βρεθεί σε μια ουζοκατάνυξη στο στο «ησυχαστήρι» του. Αυτό βρίσκεται στην «μέση του πουθενά». Στην πλαγιά ενός βουνού της Λέσβου, που μόνο με αυτοκίνητο 4Χ4 μπορείς να έχεις πρόσβαση αφού ο «στρατιωτικός δρόμος» που σε οδηγεί σ’ αυτό το μέρος είναι εντελώς κακοτράχαλος.

Ανακάλυψε ένα πέτρινο κτίσμα –από την εποχή της τουρκοκρατίας- που το ανακαίνησε, και αποτελεί την βάση του. Μια γεννήτρια παρέχει στοιχειώδη φωτισμό την νύχτα, ενώ το θρόισμα των δέντρων, οι φωνές των βατράχων απ’ το διπλανό ποταμάκι, και ο ήχος απ’ τα κουδούνια των ζώων, συνθέτουν ένα μοναδικό σκηνικό. Πρόβατα, κατσίκια, κότες, σκυλιά οι μόνιμοι θαμώνες του.

Η θερμοκρασία εκεί ειδικά τον χειμώνα, είναι πολύ χαμηλή.  
Και ξέρετε κάτι; Μην φανταστείτε ότι δεινοπαθεί. Είναι τώρα σαν να βλέπω τον Στρατή, να έρχεται μεσημέρι κουρασμένος απ' τις αγροτικές δουλειές που έχει ξεκινήσει από τα χαράματα. Να είναι αράζει σε μια προβιά δίπλα στο τζάκι του. Να έχει φτιάξει σαλάτα από τις ντομάτες που έκοψε απ’ τον «μπαχτέ» του, να έχει ρίξει πάνω της δικό του λαδοτύρι, πιθανόν, να έχει βγάλει την "γραγούδα" με τα κουκιά που θα έχουν βράσει στο τζάκι και να κατεβάζει τις ρακές του –από ποτό που έχει φτιάξει ο ίδιος- συνοδεία με χαβάδες που θα μουρμουρίζει το ραδιόφωνο του.

Κάποια στιγμή θα βάλει άλλο ένα κούτσουρο στο τζάκι και αποκαμωμένος θα το ρίξει .. στο ροχαλητό. Ανετος, χωρίς σκουτούρες και βασανιστικές σκέψεις.

Πόσοι από μας παραδιδόμαστε σ’ αυτή την κατάσταση στον Μορφέα;

Υ.Γ. Πριν καιρό είχε ρθει στην Αθήνα. Το φιλοξένησαν. Κάποια στιγμή που καθίσαμε να πιούμε μερικά ούζα βγάζει απ’ το σακίδιο του μια νάιλον σακούλα. Μέσα είχε σταρένιο ψωμί. – Ρε Στρατή, του λέω έκπληκτος … ήρθες στην Αθήνα και έφερες και έφερες ψωμί απ’ το χωριό; -Ασε ρε Γιώργη, μου απαντάει. Ψωμί τρώτε εσείς; Αχυρο σας ταϊζουν. Δοκίμασε ψωμί που έχει ζυμώσει το Λιτσέλ (η γυναίκα του) και μετά μου λες.

Δυστυχώς εμείς που ζούμε στην τερατούπολη, πέρα απ’ την γεύση έχουμε χάσει και πολλά άλλα