«Μητέρα των μαχών» οι ευρωεκλογές αυτής της Κυριακής

Πηγή: Γιώργος Δελαστίκ - "Εθνος"

Οι ηγεσίες όλων των κομμάτων θέλουν σίγουρα να ξεχάσουν τα αποτελέσματα των δημοτικών και περιφερειακών εκλογών της προχθεσινής Κυριακής.

Πώς να θέλει π.χ. η ΝΔ να θυμάται ότι αυτήν την αποφράδα ημέρα οι υποψήφιοι του ΣΥΡΙΖΑ για τον Δήμο Αθηναίων και την Περιφέρεια Αττικής πέταξαν έξω από τον δεύτερο γύρο τους δεξιούς υποψηφίους Αρη Σπηλιωτόπουλο και Γιώργο Κουμουτσάκο;

Σύμφωνοι και στις προηγούμενες αυτοδιοικητικές εκλογές του 2010 είχε χάσει η ΝΔ τον Δήμο της Αθήνας, αλλά στον πρώτο γύρο ο υποψήφιος της τότε, ο Νικήτας Κακλαμάνης, είχε πάρει 35%. Πώς να συγκρίνει κανείς εκείνο το ποσοστό με το προχθεσινό 17% του Αρη Σπηλιωτόπουλου; Και το 2010 είχε χάσει η ΝΔ την Περιφέρεια Αττικής, αλλά εν πάση περιπτώσει ο Βασίλης Κικίλιας είχε χάσει στον δεύτερο γύρο με 47,5% έναντι 52,5% του Γιάννη Σγουρού, έχοντας συγκεντρώσει στον πρώτο γύρο ο Β. Κικίλιας 20,5% των ψήφων.

Συγκρίνονται αυτά τα ποσοστά με το προχθεσινό... 14% του Γιώργου Κουμουτσάκου; Οχι, βέβαια. Αλλά και η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, η οποία δικαίως πλέει σε πελάγη ευτυχίας για την επιτυχία της στην Αττική και την Αθήνα, δεν είναι λογικό να θέλει να ξεχάσει ότι, ενώ διεκδικεί τη διακυβέρνηση της χώρας, οι υποψήφιοί της κατόρθωσαν να περάσουν στον δεύτερο γύρο μόνο σε 4 από τις 13 περιφέρειες της χώρας; Μάλιστα οι δύο από αυτούς τους υποψηφίους, στη Στερεά Ελλάδα και την Πελοπόννησο, μόνο τυπικά συμμετέχουν στον δεύτερο γύρο, αφού ο μεν πρώτος έχει 18,5% έναντι... 42% (!) του υποψηφίου της ΝΔ, ο δε δεύτερος 16% έναντι 44% του δεξιού αντιπάλου του! Μόνο στην Αττική και στα Ιόνια Νησιά έχουν δικαίωμα στην ελπίδα οι υποψήφιοι περιφερειάρχες του ΣΥΡΙΖΑ.

Πώς να μη θέλει να ξεχάσει τις προχθεσινές εκλογές η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ, όταν το 2010 είχε εκλέξει τους 8 από τους 13 περιφερειάρχες και τώρα είναι ζήτημα αν θα επανεκλεγούν 2-3, οι οποίοι, όμως, δηλώνουν όλοι... «ανεξάρτητοι» για να επιβιώσουν πολιτικά;

Ούτε το ΚΚΕ θέλει να θυμάται αυτές τις εκλογές. Ο Θανάσης Παφίλης είχε πάρει το 2010 στην Περιφέρεια Αττικής 14,5%, ενώ προχθές το ποσοστό του μειώθηκε στο 11%, ενώ ο Νίκος Σοφιανός στον Δήμο Αθηναίων από 13,74% το 2010 τώρα έπεσε στο 7,5%. Ολοι κραυγάζουν ότι νίκησαν, αλλά όλοι ενδόμυχα θέλουν να ξεχαστούν οι δημοτικές και περιφερειακές εκλογές.

Η αλήθεια είναι ότι οι αυτοδιοικητικές εκλογές θα ξεχαστούν την Κυριακή, όταν θα δοθεί η «μητέρα όλων των μαχών» μέχρι τις επόμενες βουλευτικές εκλογές, οι ευρωεκλογές. Το διασκεδαστικό είναι ότι κανένα κόμμα δεν θα θέλει να συγκριθούν τα ποσοστά του στις ευρωεκλογές της Κυριακής με τα ποσοστά που είχε στις προηγούμενες ευρωεκλογές του 2009! Το ΠΑΣΟΚ είχε πάρει τότε 36,6%, ενώ τώρα θα θεωρηθεί μεγάλη επιτυχία αν πάρει... 8%!

Η ΝΔ είχε πάρει το 2009 ποσοστό 32,3%, ενώ σήμερα δεν θα θεωρούσε ότι απέτυχε ακόμα και αν έπαιρνε... 10 (!) εκατοστιαίες μονάδες λιγότερες. Ο ΣΥΡΙΖΑ είχε πάρει τότε μόλις 4,7%, ενώ αν πάρει σήμερα ένα ποσοστό κατά... 20 (!) εκατοστιαίες μονάδες μεγαλύτερο, αυτό θα θεωρηθεί σοβαρή ήττα. Το ΚΚΕ είχε πάρει τότε 8,35%, ποσοστό που δεν είναι και εντελώς αδύνατο να το πάρει και σήμερα ή έστω να το προσεγγίσει από τα κάτω. Ο ΛΑΟΣ, το οποίο στις προηγούμενες ευρωεκλογές είχε πάρει ποσοστό 7,15% και 2 ευρωβουλευτές, και οι Οικολόγοι Πράσινοι, που είχαν πάρει 3,5% και 1 ευρωβουλευτή, κινούνται σήμερα στη σκιά της ευρωκοινοβουλευτικής ανυπαρξίας και θα θεωρηθεί θαύμα αν πιάσουν το 3%.

Το Μνημόνιο, στο οποίο υπήγαγε την Ελλάδα ο Γιώργος Παπανδρέου από τον Μάιο του 2010 και οι συνέπειες του οποίου ελάχιστα είχαν γίνει αντιληπτές από τους Ελληνες τον Νοέμβριο του 2010 που έγιναν οι αυτοδιοικητικές εκλογές και φυσικά δεν υπήρχε καν τον Ιούνιο του 2009 που έγιναν οι προηγούμενες ευρωεκλογές, έχει αλλάξει εκ βάθρων και για πάντα το πολιτικό σκηνικό της χώρας μας.

Οι ευρωεκλογές της Κυριακής θα διαμορφώσουν έναν ριζικά διαφορετικό συσχετισμό πολιτικών δυνάμεων, παγιώνοντας ίσως το πλαίσιο που διαμορφώθηκε με τις βουλευτικές εκλογές του 2012, αλλά ταυτόχρονα αναδιατάσσοντας την ισχύ των κομμάτων μέσα στο πλαίσιο αυτό και σφυρηλατώντας νέες συμμαχίες. Δεν έχουν, όμως, πλέον νόημα οι υποθέσεις και οι εκτιμήσεις, όταν σε μόλις πέντε μέρες θα υπάρχουν εκλογικά αποτελέσματα για να βασιστούν πάνω τους αναλύσεις και όχι εικασίες. Πόσω μάλλον που αυτές οι ευρωεκλογές αναμένεται να συγκλονίσουν εκ θεμελίων όλη την Ευρώπη.

Οψόμεθα...

Ώρα να... χρεοκοπήσει η Ελλάδα (!), λένε οι "Financial Times"

Πηγή: Γιώργος Δελαστίκ - "Εθνος"

Ούτε στους χειρότερους εφιάλτες της η κυβέρνηση Σαμαρά - Βενιζέλου δεν φανταζόταν τη χθεσινή πισώπλατη μαχαιριά που της έδωσαν οι «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς» του Λονδίνου, η μεγαλύτερη οικονομική εφημερίδα της Ευρώπης και η «Βίβλος» του επιχειρηματικού κόσμου της Γηραιάς Ηπείρου. Γροθιά στο στομάχι και μόνο ο τίτλος: «Αυτή θα μπορούσε να είναι η στιγμή για την Ελλάδα να κάνει στάση πληρωμών!». Ακόμη χειρότερα, το άρθρο στο χθεσινό φύλλο της βρετανικής εφημερίδας στο οποίο αναφερόμαστε φέρει την υπογραφή του ενός από τους δύο κορυφαίους αρθρογράφους των «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς» - του Βόλφγκανγκ Μινχάου.

Την ώρα που ο πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς έχει εξαπολύσει ολόκληρη προπαγανδιστική εκστρατεία βασισμένη στο ότι δανείστηκε 3 δισεκατομμύρια ευρώ για 5 χρόνια με επιτόκιο 4,75% με την ελπίδα μήπως και μέσω της διαφήμισης του γεγονότος ότι του δάνεισαν οι ξένοι κατορθώσει και σώσει την κυβέρνησή του, έρχονται οι «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς» και τι γράφουν; Η διατύπωση του αρθρογράφου είναι ωμή: «Η ελληνική οικονομία δεν είναι σε ύφεση. Δεν ανακάμπτει. Εχει καταρρεύσει»! Ο Βόλφγκανγκ Μινχάου είναι καταλυτικός στην επιχειρηματολογία του. «Μεταξύ του 2008 και του 2013 το πραγματικό ΑΕΠ (της Ελλάδας) συρρικνώθηκε κατά 23,5% και οι επενδύσεις κατά 58,4%. Η πιο πρόσφατη επισκόπηση των εργαζομένων έδειξε ανεργία 26,7% τον Ιανουάριο. Το μέγεθος της ανεργίας των νέων το 2013 ήταν 60,4%», αναφέρει ο Μινχάου στο άρθρο του και συνεχίζει ακάθεκτος: «Από 2,8 εκατομμύρια ελληνικά νοικοκυριά, τα 2,3 εκατομμύρια έχουν φορολογικά χρέη που δεν μπορούν να αποπληρώσουν. Οι συντάξεις είναι η κύρια πηγή εισοδήματος για το 48,6% των οικογενειών.

Επιπροσθέτως 3,5 εκατομμύρια απασχολούμενοι πρέπει να υποστηρίζουν 4,7 εκατομμύρια ανέργους ή μη οικονομικά ενεργά άτομα», υπογραμμίζει ο Βρετανός αρθρογράφος. «Με ένα δημόσιο χρέος που αναμένεται να αυξηθεί φέτος στο 177% του ΑΕΠ, η Ελλάδα δεν προσελκύει πολλές πραγματικές επενδύσεις από το εξωτερικό ακριβώς τώρα. Ούτε μπορεί να παραγάγει εσωτερικές επενδύσεις εξαιτίας του κατεστραμμένου τραπεζικού συστήματος... Ποιος άνθρωπος που έχει τα λογικά του θα κάνει μακροπρόθεσμη επένδυση σε μια χώρα με μη βιώσιμο μακροπρόθεσμα δημόσιο χρέος;», αναρωτιέται ο κορυφαίος αρθρογράφος των «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς». «Βρίσκω δύσκολο να δω πώς θα μπορούσε κάποιος να δημιουργήσει έκρηξη επενδύσεων, εκτός πια αν το επίσημο χρέος διαγραφεί ή υπάρξει στάση πληρωμών», προσθέτει και αρχίζει να αναπτύσσει την άποψή του περί της καταλληλότητας των συνθηκών για να κηρύξει η Ελλάδα στάση πληρωμών. «Για πρώτη φορά από τότε που άρχισε η κρίση, η Ελλάδα είναι σε θέση να κάνει παύση πληρωμών», ισχυρίζεται και αυτό το εξηγεί ως εξής: «Η Ελλάδα έχει πρωτογενές πλεόνασμα - προ της πληρωμής των τόκων.

Η Κομισιόν έχει προβλέψει ότι το πρωτογενές πλεόνασμα θα φτάσει στο 2,7% του ΑΕΠ φέτος και θα αυξηθεί στο 4,1% το 2015... Η Ελλάδα δεν εξαρτάται πλέον από τους ξένους επενδυτές... Η Ελλάδα βραχυπρόθεσμα είναι αξιόχρεη», γράφει μεταξύ πολλών άλλων, τα οποία έχουν κυρίως τεχνική αξία, προκειμένου να υποστηρίξει ότι η εναλλακτική λύση είναι «η Ελλάδα να κάνει παύση πληρωμών για όλο το εξωτερικό χρέος της». Τελειώνοντας το ομολογουμένως εντυπωσιακό, αλλά και άκρως επιζήμιο για την κυβέρνηση Σαμαρά άρθρο του, ο Βόλφγκανγκ Μινχάου υπογραμμίζει: «Δεν υποστηρίζω την έξοδο (σ.σ.: εννοεί την έξοδο της χώρας μας από την Ευρωζώνη και την εισαγωγή εθνικού νομίσματος, τα πλεονεκτήματα του οποίου έχει αναλύσει παραπάνω). Οι Ελληνες ψηφοφόροι και οι ξένοι επενδυτές, όμως, πρέπει να γνωρίζουν ότι η Ελλάδα βρίσκεται τώρα σε μια θέση όπου υπάρχει επιλογή».

Η ελληνική κυβέρνηση, δηλαδή, μπορεί να διαλέξει αν θα κάνει παύση πληρωμών ή όχι, αν θα διατηρήσει το ευρώ ως εθνικό νόμισμα ή όχι. Το ζήτημα δεν είναι αν κάποιος συμφωνεί με τον Μινχάου ή όχι, αν οι θέσεις του είναι σωστές ή όχι, αν είναι υποβολιμαίες ή ειλικρινείς, αν η ασκούμενη πολιτική είναι «μονόδρομος» όπως ισχυρίζονται ο Αντώνης Σαμαράς και ο Ευάγγελος Βενιζέλος ή αν θα αλλάξει ριζικά μόλις γίνει κυβέρνηση ο ΣΥΡΙΖΑ, όπως ισχυρίζεται ο Αλέξης Τσίπρας. Αυτές είναι προσωπικές απόψεις του καθενός και η ομοφωνία γύρω από αυτές αποκλείεται εκ προοιμίου και εξ ορισμού. Τη ζημιά στην κυβέρνηση Σαμαρά - Βενιζέλου δεν την κάνει η άποψη του Μινχάου. Την κάνει ο ισχυρισμός κορυφαίου αρθρογράφου των «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς» ότι «η ελληνική οικονομία δεν ανακάμπτει, έχει καταρρεύσει»! Επειτα από αυτό το άρθρο, ποιος επενδυτής ακούει το success story της ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ...

Με το ΠΑΣΟΚ "ξοφλημένο" και τη Ν.Δ να περιδινείται, η ελληνική άρχουσα τάξη δεν έχει άλλη επιλογή από το να στηρίξει τον ΣΥΡΙΖΑ!

Πηγή: Γ. Δελαστίκ - "Εθνος"

Κρίση κομματικής εκπροσώπησης

Φαρμακοποιοί, αρτοποιοί, ταξιτζήδες, κτηνοτρόφοι. Ψηφοφόροι της ΝΔ ήταν κατά πλειοψηφία οι επαγγελματίες που δραστηριοποιού­νταν στους κλάδους αυτούς. Τώρα όμως εξαιτίας του πολυνομοσχεδίου περνούν συντριπτικά στο στρατόπεδο των ορκισμένων εχθρών του Αντώνη Σαμαρά και του Βαγγέλη Βενιζέλου. Τους καταστρέφει και αυτούς η μνημονιακή πολιτική της κυβέρνησης ΝΔ-ΠΑΣΟΚ. Οπως έχει ήδη καταστρέψει σχεδόν κάθε κοινωνικό στρώμα και επαγγελμα­τική ομάδα στην Ελλάδα. Μόνο πολλοί συνταξιούχοι και τμήματα αγροτών έχουν παραμείνει ως μεγάλα κοινωνικά στρώματα που ακόμη ψηφίζουν τη Δεξιά. Ο λόγος είναι ότι με τις διαρκώς μειούμενες συντάξεις τους ζουν ολόκληρες οικογένειες των παιδιών και των εγγονών τους!

Οι πολιτικές συνέπειες αυτής της πολιτικής είναι πολύ σοβαρότερες και βαθύτερες από όσο φαντάζεται πολύς κόσμος. Απειλούν να στερήσουν το κατεστημένο από μεγάλα κόμματα, ικανά να εκπροσωπήσουν με στιβαρό τρόπο τα συμφέροντά του, εξασφαλίζοντας όμως παράλληλα και εκτεταμένη λαϊκή επιρροή. Διακυβέρνηση με συνάθροιση κομμάτων του 15%, του 10% και του 5% δεν είναι σοβαρή.

Το ΠΑΣΟΚ τελείωσε οριστικά και αμετάκλητα ως κόμμα-πυλώνας του συστήματος. Μέσα σε δυόμισι χρόνια, ο Γιώργος Παπανδρέου από τον κολοφώνα του 44% το καταπόντισε στο 13% και ήδη κατατάσσεται στα κόμματα με μονοψήφιο ποσοστό. Νέο κεντροαριστερό κόμμα που να διαδεχθεί το ΠΑΣΟΚ και να κινείται στο πλαίσιο του 30%, του 40% ή και παραπάνω όχι μόνο δεν έχει φτιαχτεί, αλλά και ούτε φαίνεται στον ορίζοντα για το ορατό μέλλον. Σίγουρα αυτό συνιστά απώλεια για το κατεστημένο. Δεν θα ήταν σοβαρή η ζημιά αν περιοριζόταν στον έναν από τους δύο πυλώνες του κομματικού σκηνικού. Η κρίση όμως συγκλονίζει και τον δεξιό κομματικό πυλώνα.

Η ΝΔ κλυδωνίζεται βίαια από την πολιτική του Σαμαρά. Πλέει πλησίστια προς διαλυτική πολιτική κρίση ανάλογη με αυτήν που εκμηδένισε το ΠΑΣΟΚ. Αν όντως οι κάλπες των ευρωεκλογών δείξουν ότι η ΝΔ κυμαίνεται πλέον σε ποσοστό της τάξης του 20% συν-πλην μία-δύο εκατοστιαίες μονάδες, δεν υπάρχει σωτηρία για τη ΝΔ! Ακόμη και σήμερα άλλωστε τη ΝΔ ψηφίζουν μόνο οι 2 από τους 3 συντηρητικούς ψηφοφόρους - ο άλλος ψηφίζει ή τους αντιμνημονιακούς Ανεξάρτητους Ελληνες ή την ακροδεξιά Χρυσή Αυγή.

Χωρίς κυβέρνηση είναι αδύνατον να λειτουργήσει οποιοδήποτε επιχειρηματικό κατεστημένο. Με το ΠΑΣΟΚ όμως «ξοφλημένο», αν σε δύο μήνες περιδινείται και η ΝΔ σε υπαρξιακή κρίση και καταρρέει και η κυβέρνηση «ανάγκης» Σαμαρά-Βενιζέλου, τι θα κάνει σε πολιτικό επίπεδο η ελληνική άρχουσα τάξη; Δεν έχει πολλές επιλογές. Στην πραγματικότητα έχει μία και μόνη.
Θα στηρίξει ΣΥΡΙΖΑ! Δεν έχει άλλη επιλογή! Φυσικά και δεν αρέσει στο σύστημα ο Τσίπρας.

Σαφώς και προτιμούν τον Σαμαρά ή τον Βενιζέλο και εκατοντάδες ομοίους τους. Οι οικονομικοί παράγοντες όμως διακατέχονται από έναν ρεαλισμό. Μια δυσάρεστη κυβέρνηση είναι πάντα προτιμότερη από το χάος της ακυβερνησίας. Αν ο ΣΥΡΙΖΑ είναι η μόνη δυνατότητα διακυβέρνησης, θα τον στηρίξουν, δεν θα τον ανεχθούν απλώς!

Με σταυρωμένα χέρια δεν θα καθίσουν. Αφενός θα στηρίζουν τον ΣΥΡΙΖΑ και αφετέρου θα εντείνουν τις προσπάθειές τους να τον ενσωματώσουν πλήρως στο σύστημα. Θα πετύχουν; Την έκβαση θα τη δούμε στην πράξη.

Ενα κεντροαριστερό Ποτάμι υπέρ του Μνημονίου

Πηγή: Γιώργος Δελαστίκ – «Επίκαιρα»

Διέλυσε ο σταυρός των ευρωεκλογών τους «58» κεντροαριστερούς «συνταξιούχους μαγαζάτορες», όπως προσφυώς τους αποκάλεσε το στέλεχος του ΠΑΣΟΚ Θάνος Μωραΐτης. Ξεράθηκε από… πολιτικό δάκο η Ελιά του Βαγγέλη Βενιζέλου μόλις απέτυχε να μπλέξει στα κλαδιά της τη ΔΗΜΑΡ. Αντιθέτως, όπως όλα δείχνουν, μάλλον ετελεύτησε τον πολιτικό βίο του το βενιζελικό ΠΑΣΟΚ κρεμασμένο στην Ελιά αυτή, έχοντας χάσει τους μισούς από τους είκοσι επτά όλους κι όλους βουλευτές που του έχουν απομείνει.

Τώρα περάσαμε στην ύστατη πριν από τις εκλογές απόπειρα να δημιουργηθεί εκ μηδενός ένα κεντροαριστερό μνημονιακό- Ποτάμι, το οποίο να μην έχει καταντήσει ξεροπόταμο πριν οι “Ελληνες προσέλθουν στις κάλπες στις 25 Μαΐου, σε δύο μόλις μήνες.

Εφημερίδες, τηλεοπτικά κανάλια, ραδιόφωνα που παραδοσιακά υποστήριζαν το ΠΑΣΟΚ  καταβάλλουν αγωνιώδεις προσπάθειες να δημιουργήσουν κλίμα ότι δήθεν το νεοϊδρυθέν κόμμα συγκλονίζει εκ βάθρων το πολιτικό σκηνικό και ότι διεμβολίζει συντριπτικά τον ΣΥΡΙΖΑ!

Απίθανης φαιδρότητας αλλά σοβαρότατης πολιτικής σκοπιμότητας δημοσκοπήσεις εμφανίζουν το κόμμα αυτό να έχει ήδη υπερβεί μέσα σε μόλις μία εβδομάδα το ποσοστό… πέντε (!) κομμάτων –  ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ

Τα πάντα γνωρίζουν οι Αμερικάνοι για το χαμένο μπόινγκ

Πηγή: Γιώργος Δελαστίκ - "Εθνος"

Θέατρο παίζει η αμερικανική μυστική υπηρεσία ηλεκτρονικής παρακολούθησης όλου του πλανήτη, η διαβόητη NSA, όταν τηρεί σιγή ιχθύος για το τι ακριβώς έχει γίνει με το χαμένο Μπόινγκ των μαλαισιανών πολιτικών αερογραμμών με τους σχεδόν τριακόσιους επιβάτες.
Θέατρο παίζει και η αμερικανική κυβέρνηση φυσικά, η οποία έχει ενημερωθεί πλήρως για τα πάντα που αφορούν το αεροπλάνο αυτό, του οποίου η τύχη υποτίθεται ότι αγνοείται. Νοτίως της ινδικής υποηπείρου, νοτιότερα των Μαλδίβων Νήσων, βρίσκονται τα νησιά των Βρετανικών Εδαφών του Ινδικού Ωκεανού. Στο νότιο τμήμα αυτού του νησιωτικού συμπλέγματος, κυριολεκτικά στη μέση του πουθενά, με τις κοντινότερες ακτές να απέχουν χιλιάδες και χιλιάδες μίλια, βρίσκεται η κολοσσιαίας στρατιωτικής σημασίας αμερικανική αεροναυτική βάση στο νησί Ντιέγκο Γκαρσία.

Από τη βάση αυτή οι ΗΠΑ ελέγχουν ολόκληρη τη νότια Ασία από τη Σαουδική Αραβία ως την Ινδία και τη Μαλαισία, τις ανατολικές ακτές όλης της Αφρικής και την Αυστραλία! Από εκεί ξεκινούν με απόλυτη ασφάλεια τα αμερικανικά βομβαρδιστικά για να πλήξουν στόχους σε οποιαδήποτε χώρα της περιοχής που προαναφέραμε, αν αυτό διατάξει η Ουάσιγκτον. Λόγω της τεράστιας στρατιωτικής σημασίας της αμερικανικής βάσης του Ντιέγκο Γκαρσία και της έλλειψης δυνατότητας λειτουργίας επίγειων σταθμών επιτήρησης της περιοχής εκ μέρους των ΗΠΑ, η ηλεκτρονική σάρωση του Ινδικού Ωκεανού από τους κατασκοπευτικούς δορυφόρους της NSA είναι απείρως πυκνότερη από όσο θα μπορούσε να φανταστεί κάποιος αδαής, παρατηρώντας έναν απέραντο ωκεανό σχεδόν εντελώς άδειο από νησιά.

Χωρίς να παριστάνουμε τον ειδικό, είμαστε απολύτως βέβαιοι ότι δεν υπάρχει ούτε μία πιθανότητα στο εκατομμύριο να πετούσε όχι έξι - επτά ώρες, αλλά ούτε ένα λεπτό ένα θηριώδες Μπόινγκ και να μην έχει εντοπιστεί από τους κατασκοπευτικούς δορυφόρους της NSA! Οχι σήμερα, αλλά πριν από δέκα και πλέον χρόνια η διακριτική ικανότητα των δορυφόρων κατασκοπείας είναι τόσο μεγάλη ώστε από το Διάστημα μπορούν να διαβάσουν την... πινακίδα κυκλοφορίας οποιουδήποτε αυτοκινήτου κινείται σε οποιονδήποτε δρόμο οποιασδήποτε πόλης ή χωριού της Γης! Είναι απολύτως αδύνατον να πετάξει αεροσκάφος στην περιοχή και να μην είναι πλήρως καταγεγραμμένη ανά δευτερόλεπτο η πτήση του από την NSA. Τα στρατιωτικά μέσα ανίχνευσης ιπτάμενων αντικειμένων δεν έχουν απολύτως καμία σχέση με τα ραντάρ της πολιτικής αεροπορίας που απλώς λαμβάνουν το ειδικό σήμα που εκπέμπει διαρκώς κάθε αεροσκάφος που μεταφέρει επιβάτες για να αποφεύγονται τα ατυχήματα στον αέρα.

Τα στρατιωτικά μέσα κατασκοπείας εντοπίζουν τα αεροσκάφη οπτικά, λόγω αντανάκλασης κυμάτων, από τις θερμικές ανωμαλίες διαφοράς θερμοκρασίας ενός κινητήρα εν λειτουργία με τους -60 βαθμούς θερμοκρασίας του αέρα σε αυτά τα ύψη και με άλλες, πολύ πιο σύγχρονες μεθόδους που αποτελούν κρατικά μυστικά και φυσικά δεν είναι γνωστές στους δημοσιογράφους ή στους επιστήμονες που δεν εργάζονται στις αντίστοιχες κρατικές υπηρεσίες. Αναφέρουμε αυτές τις λεπτομέρειες για να θεμελιώσουμε τον ισχυρισμό μας ότι οι Αμερικανοί γνωρίζουν τα πάντα για την πτήση και την τύχη του μαλαισιανού Μπόινγκ. Γιατί δεν αποκαλύπτουν τι έγινε; Τι προσπαθούν να κρύψουν; Δεν γνωρίζουμε. Το βέβαιο είναι ότι καλλιεργούν σκοπίμως τη σύγχυση θέτοντας σε κυκλοφορία πληθώρα σεναρίων, τα περισσότερα των οποίων είναι ηλίθια. Μας προξένησε ομολογουμένως πολύ μεγάλη εντύπωση η διοχετευθείσα πληροφορία ότι το μαλαισιανό Μπόινγκ πετούσε έξι - επτά ώρες προς τα δυτικά, πάνω από τον Ινδικό Ωκεανό και ότι είτε ακολούθησε βόρεια διαδρομή προς το Καζακστάν (πράγμα απολύτως αδύνατο χωρίς να εντοπιστεί από την ινδική αεράμυνα), είτε πέταξε σε νότια διαδρομή. Εδώ βρίσκεται όλη η ουσία. Νότια βρίσκεται η...αμερικανική βάση του Ντιέγκο Γκαρσία!

Αν όντως είχε σημειωθεί οιασδήποτε μορφής αεροπειρατεία στο μαλαισιανό Μπόινγκ και οι αεροπειρατές δεν απαντούσαν στις απαιτήσεις προσδιορισμού της ταυτότητας του αεροσκάφους και επιπλέον ακολουθούσαν πορεία προς τον Νότιο Ινδικό Ωκεανό προσεγγίζοντας θεωρητικά τον εναέριο χώρο της αμερικανικής βάσης του Ντιέγκο Γκαρσία, η πιθανότερη εκδοχή είναι τραγική: δεν αποκλείεται καθόλου να έχει καταρριφθεί από αμερικανικά μαχητικά αεροσκάφη! Η στρατιωτική λογική δεν επιτρέπει ταλαντεύσεις σε τέτοιες περιπτώσεις! Δεν είναι δυνατόν πάντως ένα επιβατικό αεροπλάνο να πετάει εκτός πορείας επί έξι ώρες και να μην έχει πλαισιωθεί από πολεμικά αεροπλάνα των ΗΠΑ ή άλλων χωρών για να δουν τι συμβαίνει και να το αναγκάσουν να προσγειωθεί εκεί που θα του υποδείκνυαν, καταρρίπτον

«Το ΠΑΣΟΚ πέθανε»! Ο ενταφιασμός στις ευρωεκλογές

Πηγή: Του Γιώργου Δελαστίκ – «Επίκαιρα»

Επιδημία… πολιτικού δάκου χτύπησε την «Ελιά» του Βαγγέλη Βενιζέλου εν τη γενέσει της. Ούτε το λαδάκι για το καντήλι στην ταφόπλακα του ΠΑΣΟΚ δεν θα μπορέσει να μαζέψει ο πρόεδρός του! «Το ΠΑΣΟΚ πέθανε!» είχε σπεύσει να προαναγγείλει από το ραδιοσταθμό Βήμα FM ο Κώστας Σκανδαλίδης, τσακίζοντας το ηθικό των μελών του Κινήματος, οι οποίοι έτσι προτίμησαν να τρέχουν στα καπηλειά και να μπεκροπίνουν για να ξεχάσουν το κόμμα τους παρά να τρέξουν δίπλα στον πρόεδρο τους για δενδροφύτευση!

Μπάχαλο το “κανε το ΠΑΣΟΚ με τις δηλώσεις του ο Σκανδαλίδης. Μέχρι και μια άτυπη συνεδρίαση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του κόμματος είχε συγκαλέσει ο δόλιος ο Βενιζέλος μπας και μαζέψει κανέναν άνθρωπο στη συνδιάσκεψη, αλλά από τους 27 βουλευτές που έχει το ΠΑΣΟΚ έκαναν… κοπάνα οι 11!  Τρέχουν να δουν πώς θα μπορέσουν να σώσουν το προσωπικό πολιτικό τους μέλλον και έχουν ήδη σαλπάρει διακριτικά για άλλες κομματικές πολιτείες. Κατά ΣΥΡΙΖΑ μεριά όσοι δεν βαρύνονται με μνημονιακά εγκλήματα.

Μιλάμε για τόσο παταγώδη αποτυχία του Βενιζέλου, ώστε πέρασε στους τίτλους του σχετικού ρεπορτάζ πολλών εφημερίδων ότι απουσίασε από τη συνδιάσκεψη ο… Γιώργος Παπανδρέου! Μια ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ

Εσωτερικός πόλεμος σε όλα τα κόμματα μέσω... ευρωεκλογών!

Πηγή: Γιώργος Δελαστίκ - "Εθνος"

Δεν υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία για τους λόγους που ώθησαν τον Αντώνη Σαμαρά και τον Ευάγγελο Βενιζέλο, οι οποίοι αντιμετωπίζουν τραγικό πρόβλημα πολιτικής επιβίωσης αν η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ συντριβούν στις ευρωεκλογές, να αποφασίσουν την εκλογή των ευρωβουλευτών με σταυρό και όχι με λίστα.

Επιδιώκουν μέσω του τρόπου αυτού τη μεγιστοποίηση του ποσοστού που θα αποσπάσουν τα δύο κυβερνητικά κόμματα. Αντί να έχουν 21 απολύτως αδρανείς υποψηφίους στις λίστες τους, όπου οι πρώτοι είναι βέβαιοι ότι θα εκλεγούν και οι υπόλοιποι είναι ακόμη πιο αδρανείς γιατί δεν θα εκλεγούν, με το νέο σύστημα θα έχει το κάθε κόμμα 42 υποψηφίους που θα τρέχουν και θα αλωνίζουν όλη την Ελλάδα προσπαθώντας να εκλεγούν, χρησιμοποιώντας όλες τις μεθόδους προκειμένου να εκλεγούν προσωπικά ευρωβουλευτές, εξασφαλίζοντας μια καλοπληρωμένη πενταετία άνετης ζωής!

Ειδικά τώρα που το ΠΑΣΟΚ απειλείται με άμεση αποσύνθεση και η ΝΔ με κατάρρευση της επιρροής της, θα ήταν υπέροχο για οποιοδήποτε στέλεχος των δύο κομμάτων να περάσει μια πενταετία πολιτικής ασφάλειας στο Στρασβούργο και στις Βρυξέλλες, βλέποντας πώς πάνε τα πράγματα και σε ποιο κόμμα να ενταχθεί αργότερα, αν το σημερινό κόμμα του «βαρέσει διάλυση»!

Αν μάλιστα σκεφθούμε ότι η ΝΔ αναμένεται να βγάλει το πολύ 4-5 ευρωβουλευτές και το ΠΑΣΟΚ θα είναι θαύμα αν κατορθώσει να βγάλει... 2 (!) από τους συνολικά 21 Ελληνες ευρωβουλευτές, είναι προφανές ότι οι υποψήφιοι των δύο κυβερνητικών κομμάτων θα δώσουν κυριολεκτικά με λυσσώδη τρόπο την ευρωεκλογική μάχη, μεγιστοποιώντας τις ψήφους των κομμάτων τους στο πλαίσιο του εφικτού.

Εννοείται ότι οι αρχηγοί των κομμάτων χάνουν εξουσία με τη σταυροδοσία. Αρκεί να αναλογιστούμε τι απίθανους τύπους, ακόμη και... πολιτικά σούργελα είχαν συμπεριλάβει κατά καιρούς σε εκλόγιμες θέσεις οι πολιτικοί αρχηγοί της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, που τα κόμματά τους έπαιρναν τη μερίδα του λέοντος των ευρωβουλευτών.

Ούτε αξιόλογους ανθρώπους βέβαια μπορούν να τοποθετήσουν στην Ευρωβουλή, ανθρώπους με γνώσεις που όμως είναι σχεδόν αδύνατον να εκλεγούν, όπως επίσης έκαναν μέχρι τώρα. Εδώ όμως ο Σαμαράς και ο Βενιζέλος απειλούνται να καούν οι ίδιοι, σιγά μην τους νοιάζει ποιοι θα είναι οι ελάχιστοι ευρωβουλευτές των κομμάτων τους!

Επιπροσθέτως, σοβαρό πλήγμα συνιστά η εισαγωγή του σταυρού και για τον Αλέξη Τσίπρα, όσο και αν ο ηγέτης του ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να παραδεχτεί κάτι τέτοιο δημόσια.
Του αφαιρείται σε κάποιο βαθμό η δυνατότητα να συγκροτήσει μια ευρωβουλευτική ομάδα από άτομα της επιλογής του, τα οποία θα λειτουργούσαν συν τοις άλλοις και ως παράγοντες καθησυχασμού διαφόρων ισχυρών κοινωνικών ομάδων, στρωμάτων ή τάξεων. Σίγουρα κάποιοι προβεβλημένοι μέσω τηλεόρασης άνθρωποι του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ θα καταφέρουν να εκλεγούν, αλλά στην εκλογή άλλων, λιγότερο γνωστών ανθρώπων του θα υποστεί απώλειες. Αλλο πράγμα να ορίζει ένας αρχηγός κόμματος ποιοι θα είναι οι ευρωβουλευτές του και ακόμη και με ποια σειρά θα εκλεγούν και εντελώς άλλο πράγμα να προσπαθεί να τους σπρώξει να εκλεγούν μέσα από ένα «τσούρμο» 42 υποψηφίων!

Ο τεράστιος αριθμός των υποψηφίων υποσκάπτει ακόμη περισσότερο όμως τόσο τους προέδρους όσο και την εσωτερική ενότητα των πολιτικών κομμάτων. Με τη λίστα, κανένας εσωκομματικός αντίπαλος του αρχηγού δεν δεχόταν να μπει σε μη εκλόγιμη θέση του ευρωψηφοδελτίου και έτσι ο αρχηγός είχε το κεφάλι του ήσυχο! Ούτε φυσικά τοποθετούσε εσωκομματικούς αντιπάλους του σε εκλόγιμες θέσεις. Τώρα όμως τα πράγματα αλλάζουν ριζικά. Πρώτα πρώτα στους 42 υποψηφίους ο αρχηγός του κόμματος δεν έχει καμιά δικαιολογία να μη συμπεριλάβει 5, 10 ή και 20 εσωκομματικούς αντιπάλους του διαφόρων τάσεων.

Αν δεν το κάνει, έρχεται σε ευθεία σύγκρουση με μεγάλο μέρος των στελεχών και των οπαδών. Δεύτερον, αφού δεν υπάρχει λίστα αλλά σταυρός για την εκλογή, θα διεξαχθεί ένας ανηλεής εσωτερικός πόλεμος μέσα σε κάθε κόμμα για το ποιος θα εκλεγεί, με σοβαρές πιθανότητες επιτυχίας εκλογής και εσωκομματικών αντιπάλων. Με δεδομένο όμως ότι στις ευρωεκλογές ολόκληρη η χώρα είναι μία και μόνη εκλογική περιφέρεια, ένας εσωκομματικός αντίπαλος που κατορθώνει να εκλεγεί δεν θα είναι πλέον ένας διορισμένος από τον αρχηγό ευρωβουλευτής, αλλά μια πολιτική προσωπικότητα με πανελλαδική απήχηση και υποστηρικτές - δηλαδή πολιτικό στέλεχος πρώτης γραμμής, άρα αναβαθμισμένα επικίνδυνος αντίπαλος για τον αρχηγό του κόμματός του! Θα δούμε σίγουρα πολλά σε αυτές τις ευρωεκλογές.

Γ. Δελαστίκ: για την εγκληματική ταξική μνημονική πολιτική - Καίριες τοποθετήσεις πολιτών (3 Βίντεο)

Με απόλυτο ήπιο και νηφάλιο λόγο και μόνο χρησιμοποιώντας τεκμηριωμένα επιχειρήματα  ο δημοσιογράφος Γ. Δελαστίκ έκλεψε τις εντυπώσεις στην τηλεοπτική εκπομπή του Νίκου Χατζηνικολάου. 

Παραθέτοντας οικονομικά στοιχεία, που δεν δέχονται αμφισβήτηση έκανε σκόνη την κυβερνητική προπαγάνδα και εκτίμησε ότι «πρέπει να είμαστε ηλίθιοι» για να πιστέψουμε όσα μας σερβίρει το επικοινωνιακό επιτελείο του Μαξίμου.  

Με την μνημονική – ταξική πολιτική που ακολουθούν οι τελευταίες κυβερνήσεις «όχι τα παιδιά μας, αλλά και τα εγγόνια μας έχουν στραγγαλιστεί» απ’ τις δεσμεύσεις που έχει αναλάβει αυτή η κυβέρνηση. υπογράμμισε ο ίδιος, καταρρίπτοντας επίσης έναν άλλο μύθο ότι  οι Ελληνες όλα τα περασμένα χρόνια  ζούσαμε με δανεικά.

Και μόνο ότι το μνημονικό δημοσιοκαφρικό παπαγαλάκι που λέγεται Κώνστας και η εκπρόσωπος της Ν.Δ Αννα Μισέλ Ασημακοπούλου βρέθηκαν σε πλήρη αμηχανία, κατάπιαν την γλώσσα τους και δεν έκαναν καμιά προσπάθεια να αντικρούσουν τα λεγόμενα του Γ. Δελαστίκ τα λέει όλα.

Στην ίδια εκπομπή είχαμε πολύ ενδιαφέρουσες παρεμβάσεις πολιτών που την παρακολουθούσαν στο στούντιο.
Επιλέξαμε να παραθέσουμε δυο απ’ αυτές. Τον «θάνατο του εμποράκου», όπου ένας μικρομεσαίος επιχειρηματίας περιγράφει το οικονομικό αδιέξοδο στο οποίο βρέθηκε,

και τα λεγόμενα μιας αξιοπρεπέστατης συνταξιούχου που μας περιγράφει πολύ χαρακτηριστικά όχι μόνο το Γολγοθά που βιώνουν οι απόμαχοι της δουλειάς λόγω των τσεκούρωμα των συντάξεων τους αλλά και το μαρτύριο που περνάν όλα τα λαϊκά στρώματα τα τελευταία χρόνια λόγω της καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης .

«ΟΧΙ, η ΕΕ δεν έσωσε την Ελλάδα, μόνο την βούλιαξε στα χρέη»!

Πηγή: Γ. Δελαστίκ - "Εθνος"

Ο τίτλος του άρθρου της αυστριακής εφημερίδας «Ντι Πρέσε» προκαλεί ενδιαφέρον: «Τι δεν θέλουμε να ξέρουμε για την Ελλάδα».
Ο υπότιτλος δίνει απαντήσεις σε όλα: «Η χώρα δεν σώθηκε, η διεθνής αλληλεγγύη δεν υπήρξε και δεν γνωρίζουμε αν η όλη υπόθεση θα καταλήξει σε πολιτική καταστροφή»!

Ο αρθρογράφος Βόλφγκανκ Μπεμ είναι εντυπωσιακά διεισδυτικός: «Πρώτον, η Ελλάδα δεν σώθηκε με τα μέχρι τώρα δάνεια βοήθειας των 240 δισεκατομμυρίων ευρώ. Σώθηκαν μόνο οι διεθνείς τράπεζες, μερικές από τις οποίες θα βρίσκονταν μπροστά στην καταστροφή σε περίπτωση ολικής παύσης εξυπηρέτησης του ελληνικού χρέους. Το ελληνικό κράτος έχει μόνο φορτωθεί ακόμη περισσότερα βάρη από το ξέσπασμα της κρίσης» υπογραμμίζει χωρίς περιστροφές.

Τις τράπεζές τους έσωσαν οι Ευρωπαίοι με το Μνημόνιο, λέει πολύ σωστά, όχι τους Ελληνες, που τους φόρτωσαν ακόμη μεγαλύτερο δημόσιο χρέος! 
Το άρθρο της αυστριακής εφημερίδας συνεχίζει ακάθεκτο: «Το γεγονός είναι ότι από το αποκαλούμενο πακέτο σωτηρίας των ευρωεταίρων προέκυψαν συνολικά έξι πακέτα λιτότητας των κυβερνήσεων, υψηλότεροι μαζικοί φόροι, χαμηλότεροι μισθοί και συντάξεις καθώς και μια σοβαρή άνοδος της ανεργίας. Οποιος βρεθεί εκτός ταμείου ανεργίας δεν είναι πλέον ασφαλισμένος, ούτε για ασθένεια. Αυτοί έχουν στο μεταξύ γίνει τρία εκατομμύρια άνθρωποι» τονίζει.

«Η χώρα δεν εξυγιάνθηκε μέσω του πακέτου βοήθειας» υποστηρίζει η «Ντι Πρέσε», η οποία εμφανίζεται πολύ απαισιόδοξη για το μέλλον της ελληνικής οικονομίας. «Ακόμη και αν κατόρθωνε η κυβέρνηση -πράγμα που σχεδόν κανένας δεν πιστεύει- να έβγαινε στο τέλος αυτού του χρόνου από την ευρωπαϊκή ομπρέλα σωτηρίας, θα παραμείνει πίσω ένα τεράστιο βουνό χρέους πολύ πάνω από 300 δισεκατομμύρια ευρώ» επισήμανε χαρακτηριστικά, προσθέτοντας: «Το ισχνό κράτος, το οποίο επέβαλαν οι δανειστές, ναι μεν θα υπάρξει, αλλά η προοπτική θέσεων εργασίας στον ιδιωτικό τομέα που θα αντικαταστήσουν την απώλεια θέσεων στον δημόσιο τομέα παραμένει αυταπάτη».

Η αυστριακή εφημερίδα δεν διστάζει να κατεδαφίσει και την υποτιθέμενη αλληλεγγύη των εταίρων της Ελλάδας στην ΕΕ: «Η επαινεθείσα και από τον Αυστριακό καγκελάριο Φάιμαν, αλληλεγγύη, προς τον ελληνικό λαό ουδέποτε υπήρξε! Ελαβε χώρα μόνο κατ' ελάχιστο μέτρο με τη μορφή κουρέματος χρέους περίπου 107 δισεκατομμυρίων ευρώ που κατείχαν ιδιώτες δανειστές» γράφει.

Ο αρθρογράφος της «Ντι Πρέσε» έχει επίγνωση της ελληνικής πραγματικότητας και σε καμιά περίπτωση δεν προσπαθεί να τη συγκαλύψει. «Φυσικά, το θεμέλιο του κακού γεννήθηκε στην Ελλάδα» υπογραμμίζει κατηγορηματικά και εξηγεί με σαφήνεια τι εννοεί: «Επί δεκαετίες τα δύο μεγαλύτερα κόμματα, η ΝΔ και το σοσιαλιστικό ΠΑΣΟΚ, προσέφεραν υπερβολικά πολλά κάθε φορά με κρατική βοήθεια στην εκλογική τους πελατεία ... Μια ελίτ δημοσίων υπαλλήλων, προερχόμενη και από τα δύο κόμματα, χρησιμοποίησε ανενδοίαστα προς όφελός της τις κρατικές δουλειές.

Προσφάτως αποκαλύφθηκαν λαδώματα υψηλόβαθμων Ελλήνων δημοσίων υπαλλήλων στους εξοπλισμούς από επιχειρήσεις της Γερμανίας, Σουηδίας και Ρωσίας». Ολα αυτά που αναφέρουμε παραπάνω δεν τα γράφει κάποια αριστερή αυστριακή εφημερίδα, η οποία πρόσκειται φιλικά προς τον Αλέξη Τσίπρα. Κάθε άλλο. Βαθιά αστική εφημερίδα είναι η «Ντι Πρέσε». Ομιλος που συνδέεται με την Καθολική Εκκλησία της Αυστρίας είναι αυτός που την κατέχει. Αυτό άλλωστε γίνεται αμέσως αντιληπτό από το κλείσιμο του άρθρου που παρουσιάσαμε, όπου ούτε λίγο ούτε πολύ επιχειρείται τεχνηέντως μια προβολή ως εξίσου καταστροφικών λύσεων η άνοδος στην εξουσία του ΣΥΡΙΖΑ με το να έπαιρνε την εξουσία η... Χρυσή Αυγή! «Καθώς η κατάσταση έχει εκτραπεί κατ' αυτόν τον τρόπο, κανείς δεν μπορεί να πει σήμερα αν η δημοσιονομική και οικονομική κρίση θα εξελιχθεί σε επικίνδυνη πολιτική κρίση.

Αν ριζοσπαστικές δυνάμεις όπως ο αριστερός ΣΥΡΙΖΑ ή η δεξιά Χρυσή Αυγή έρχονταν ποτέ στην εξουσία, με μεγάλη πιθανότητα θα εκμηδενίζονταν όλα τα διεθνή βοηθητικά μέτρα για την εξυγίανση του κράτους και οι λιτές επιτυχίες μεταρρυθμίσεων. Αυτός ο κίνδυνος δείχνει όμως επίσης πόσο λεπτός είναι ο πάγος πάνω στον οποίο χτίστηκε η δράση διάσωσης (της Ελλάδας)» συμπεραίνει η κεντρώα αυστριακή εφημερίδα, από τις κορυφαίες αυτής της χώρας.

"Απάτριδες" είναι φορολογικά σε όλη τη γη οι εφοπλιστές

Πηγή: Γιώργος Δελαστίκ - 'Εθνος"

Παραμένει «μέγα το της θαλάσσης κράτος» των Ελλήνων σε ό,τι αφορά στον εμπορικό στόλο που βρίσκεται στην ιδιοκτησία εφοπλιστών από τη χώρα μας, έστω και αν συνεχίζει να συρρικνώνεται το ποσοστό του στο σύνολο του παγκόσμιου εμπορικού στόλου. Συνεχίζει, λοιπόν, ο ελληνόκτητος εμπορικός στόλος να παραμένει στην πρώτη θέση της παγκόσμιας κατάταξης αναφορικά με τη χωρητικότητά του βάσει της αρμόδιας αρχής του ΟΗΕ (UNCTAD), με 294,4 εκατομμύρια τόνους. Δεύτερη είναι η Ιαπωνία με 237,7 εκ. τόνους. Τρίτη η Κίνα με 190 εκ. τόνους και τέταρτη η Γερμανία με 125,7 εκατομμύρια. Δεν είναι καθόλου τυχαίο επομένως ότι στην περίφημη στον κλάδο της ναυτιλίας λίστα των Λόιντς, που αναφέρει τους 100 κορυφαίους επιχειρηματίες στον τομέα αυτόν για το 2013, φιγουράρουν τα ονόματα 14 Ελλήνων εφοπλιστών και ενός κορυφαίου στελέχους ναυτιλιακής επιχείρησης.

Δεν υπάρχει κανένας άλλος οικονομικής δραστηριότητας τομέας που στους 100 κορυφαίους του πλανήτη να φιγουράρουν 15 Ελληνες! Τρεις Ελληνες πλοιοκτήτες μάλιστα συμπεριλαμβάνονται στην πρώτη δεκάδα - ο Γιάννης Αγγελικούσης, η Αγγελική Φράγκου και ο Γιώργος Οικονόμου. Η αλήθεια βέβαια είναι πως εδώ και χρόνια οι Κινέζοι εφοπλιστές έχουν ξεπεράσει πολύ τους Ελληνες συναδέλφους τους στον αριθμό των πλοίων που κατέχουν - και όχι μόνο οι Κινέζοι, αλλά και οι Γιαπωνέζοι και οι Γερμανοί. Σε ό,τι αφορά λοιπόν τον αριθμό των πλοίων η Κίνα είναι πρώτη με 5.313, ακολουθούμενη από την Ιαπωνία με 3.991 και τη Γερμανία με 3.833.

Η Ελλάδα έχει πέσει στην τέταρτη θέση της παγκόσμιας κατάταξης με 3.695 πλοία Ελλήνων εφοπλιστών. Η Κίνα δηλαδή έχει ξεφύγει πολύ μπροστά στον αριθμό των πλοίων, ενώ Ιαπωνία, Γερμανία και Ελλάδα βρίσκονται ουσιαστικά αρκετά κοντά. Είναι προφανές βεβαίως ότι οι Ελληνες πλοιοκτήτες έχουν σαφώς μεγαλύτερα πλοία από τα κινεζικά, ιαπωνικά και γερμανικά, αφού τα πλοία τους έχουν μεγαλύτερη συνολική χωρητικότητα παρόλο που είναι λιγότερα σε αριθμό.

Απροσδόκητα για πολλούς είναι τα αποτελέσματα της διερεύνησης του πόσα πλοία και με πόση χωρητικότητα καθεμιάς από τις τέσσερις ηγεμονικές ναυτιλιακές δυνάμεις του πλανήτη βρίσκονται να πλέουν με τη σημαία της χώρας τους, πράγμα που σημαίνει ότι πληρώνουν στο δικό τους κράτος και όχι σε ξένα κράτη τους φόρους τους. Το πρώτο που παρατηρεί κανείς είναι αναμενόμενο: όλοι οι εφοπλιστές της υφηλίου είναι «φορολογικά απάτριδες», ακόμη και οι Κινέζοι! Ποιος από τους μη σχετικούς με τον κλάδο αναγνώστες φανταζόταν π.χ. ότι το... 50% των κινεζικών πλοίων με το 65% της συνολικής χωρητικότητας της κινεζικής ναυτιλίας βρίσκονται υπό ξένη (!) σημαία;

Αν μάλιστα προσθέσουμε ότι οι Κινέζοι εφοπλιστές που έχουν τα μισά πλοία τους και τα δύο τρίτα της χωρητικότητας του στόλου τους υπό ξένη σημαία είναι οι κατά πολύ περισσότερο... «πατριώτες» των απανταχού της Γης πλοιοκτητών, παίρνουμε μια πρόγευση του τι πρόκειται να δούμε παρακάτω! Σε ό,τι αφορά την Ελλάδα, ούτε καν το ένα τέταρτο (!) των πλοίων και της συνολικής χωρητικότητας του ελληνικού εμπορικού στόλου δεν βρίσκεται υπό ελληνική σημαία: μόνο τα 825 από τα 3.695 ελληνικής ιδιοκτησίας πλοία έχουν υψωμένη τη γαλανόλευκη - ποσοστό μόλις 22%.

Στα 825 ελληνικού νηολογίου πλοία αντιστοιχούν μόνο 69,5 εκατομμύρια τόνοι χωρητικότητας (ποσοστό 23,5%), ενώ υπό ξένη σημαία βρίσκονται 2.870 ελληνόκτητα πλοία με υπερτριπλάσια χωρητικότητα 225 εκ. τόνων (ποσοστό σχεδόν 77%)! Αξίζει μάλιστα να θυμίσουμε ότι πριν από τέσσερα χρόνια, το 2009, τα υπό ελληνική σημαία πλοία ήταν 1.121 και σήμερα μειώθηκαν κατά 300! Την ώρα της κρίσης, οι εφοπλιστές αντί να βοηθήσουν τη χώρα υφιστάμενοι κάποιες προσωπικές θυσίες, κατέβασαν την ελληνική σημαία! Το τραγελαφικό όμως είναι ότι παρά τη στάση τους αυτή, οι Ελληνες εφοπλιστές δικαιούνται να ισχυρίζονται ότι είναι σαφώς πιο... «πατριώτες (!)» από τους Γιαπωνέζους ή τους Γερμανούς.

Μόλις τα 738 από τα 3.991 γιαπωνέζικης ιδιοκτησίας πλοία φέρουν ιαπωνική σημαία (ποσοστό 18,5%), στα οποία μάλιστα αντιστοιχεί μόλις το... 7,7% (!) της χωρητικότητας του γιαπωνέζικου εμπορικού στόλου. Ακόμη χειρότεροι είναι οι Γερμανοί εφοπλιστές: μόνο 396 από τα 3.833 γερμανόκτητα πλοία βρίσκονται υπό γερμανική σημαία! Ενα στα... δέκα πλοία! Στα τετρακόσια αυτά πλοία μάλιστα αντιστοιχούν μόνο 16,6 εκατομμύρια από τα συνολικά 126 εκατομμύρια τόνους χωρητικότητας του στόλου των Γερμανών, το 13%! «Φορολογικά απάτριδες» λοιπόν είναι όλοι οι εφοπλιστές απανταχού της υφηλίου, όχι μόνο οι Ελληνες που λατρεύουν τα νηολόγια της Λιβερίας, του Παναμά, των νησιών Μάρσαλ και της Μάλτας!

Οι ευρωεκλογές απειλούν να γίνουν ο... «τάφος» της κυβέρνησης

Πηγή: Γιώργος Δελαστίκ - "Επίκαιρα"

Πανικός επικρατεί στους κόλπους της κυβέρνησης ενόψει των ευρωεκλογών της 25ης Μαΐου. Όλες οι μυστικές δημοσκοπήσεις προκαλούν αναστάτωση και απερίγραπτο εκνευρισμό στη ΝΔ και στο ΠΑΣΟΚ, καθώς δείχνουν ότι πέραν πάσης αμφιβολίας η εκλογική συντριβή των δύο κυβερνητικών κομμάτων -με κατεξοχήν αδύναμο κρίκο το ΠΑΣΟΚ φυσικά- θα προσλάβει πρωτοφανείς και πολιτικά καταστροφικές διαστάσεις.

Αυτές θα είναι οι όγδοες ευρωεκλογές που θα γίνουν στην Ελλάδα, με πρώτες εκείνες του 1981, τη χρονιά που η χώρα μας εντάχθηκε στην ΕΟΚ, όπως ονομαζόταν τότε η ΕΕ. Το στοιχείο που προκαλεί τρόμο στις ηγεσίες της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ είναι ότι τον ερχόμενο Μάιο είναι βέβαιο πως και τα δύο κόμματα μαζί δεν υπάρχει περίπτωση να πιάσουν ούτε το... μισό (!) ποσοστό από εκείνο που είχαν πιάσει κατά μέσο όρο και στις επτά προηγούμενες ευρωεκλογικές αναμετρήσεις. 

Ούτε το μισό!

Οι ευρωεκλογές ανέκαθεν σε όλες τις χώρες της ΕΕ, συμπεριλαμβανομένης φυσικά της Ελλάδας, δεν είχαν την παραμικρή πολιτική σημασία και ουδέποτε πυροδοτούσαν σημαντικές πολιτικές εξελίξεις σε εθνικό επίπεδο.

Αυτή τη φορά όμως, αν τα μέχρι στιγμής δημοσκοπικά ευρήματα επαληθευτούν στις κάλπες και ειδικά αν το άθροισμα των ποσοστών της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ πέσει κάτω από το... 30% (!), το πλήγμα θα είναι τόσο συντριπτικό, που πιθανότατα η κυβέρνηση Σαμαρά - Βενιζέλου θα καταρρεύσει σε ελάχιστες ημέρες, αν όχι την ίδια τη νύχτα των ευρωεκλογών!

Από το 70% στο... 30%!

Η πολιτική ασημαντότητα των ευρωεκλογών έχει οδηγήσει στο σημείο που σχεδόν κανένας Έλληνας δεν έχει έστω και θολή εικόνα για τα αποτελέσματα τους. Είναι αναγκαίο να τα φρεσκάρουμε στη μνήμη των αναγνωστών μας.

Στις επτά αναμετρήσεις, λοιπόν, των ευρωεκλογών η ΝΔ έχει πάρει τα εξής ποσοστά: 31,34% (1981), 38,05% (1984), 40,41 % (1991), 32,65% (1994), 36% (1999), 43,04% (2004) και, τέλος, 32,29% το 2009. Με άλλα λόγια, το καλύτερο αποτέλεσμα της ήταν το 43,04% του 2004 και το χειρότερο αποτέλεσμα το 31,34% του 1981, τριάντα και πλέον χρόνια πριν.

Το ΠΑΣΟΚ έχει πάρει τα ακόλουθα ποσοστά στις ευρωεκλογές: 40,12% (1981), 41,58% (1984), 35,96% (1989), 37,69% (1994), 32,92% (1999), 34,02% (2004) και 36,64% (2009). Καλύτερο αποτέλεσμα, δηλαδή, το 41,58% του 1984 και χειρότερο το 32,92% του 1999.

Η πρώτη παρατήρηση είναι ότι τόσο τα μέγιστα όσο και τα ελάχιστα ποσοστά της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ διαφέρουν ελάχιστα μεταξύ τους: 43,04% το καλύτερο ποσοστό της ΝΔ και 41,58% του ΠΑΣΟΚ, ούτε μιάμιση εκατοστιαία μονάδα διαφορά. Τα ίδια και με τα χειρότερα ποσοστά τους - 32,92% του ΠΑΣΟΚ και 31,34% της ΝΔ, πάλι μιάμιση μονάδα διαφορά.

Η δεύτερη παρατήρηση έχει σαφώς μεγαλύτερη πολιτική βαρύτητα. Αν παρατηρήσουμε το άθροισμα των ποσοστών της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ σε όλες τις ευρωεκλογές, θα εντυπωσιαστούμε από το πραγματικά πολύ στενό εύρος μόλις δέκα περίπου εκατοστιαίων μονάδων μέσα στο οποίο κινείται το άθροισμα αυτό.

Ας το δούμε αναλυτικά: ΝΔ συν ΠΑΣΟΚ 71,46% το 1981 και 79,63% το 1984. Στη συνέχεια, 76,37% το 1989 και 70,3% το 1994, ακολουθούμενο από το 68,92% του 1999, το 77,06% του 2004 και το 68,93% του 2009. Μάξιμουμ, δηλαδή, το 79,63% και μίνιμουμ το 68,92% - μια διαφορά ανάμεσα τους μόλις δέκα εκατοστιαίων μονάδων.

Για πρώτη φορά όμως τον ερχόμενο Μάιο τα δύο κόμματα-πυλώνες του πολιτικού συστήματος στη χώρα μας όχι απλώς αποκλείεται να πιάσουν το κατώτατο άθροισμα τους σε ευρωεκλογές επί μία τριακονταετία, αλλά αποκλείεται να πιάσουν έστω και το... μισό (!) του ποσοστού αυτού. Όνειρο θερινής νυκτός είναι για τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ να μπορούσαν να κατακρημνιστούν από το 70% στο 35%. Εδώ κινδυνεύουν να μην πιάσουν ούτε το 30%!

Διπλασιασμός της Αριστεράς

Προς την εντελώς αντίθετη κατεύθυνση αναμένεται να κινηθεί το άθροισμα του ποσοστού των δύο μεγάλων ιστορικών ρευμάτων της ελληνικής Αριστεράς, του ΚΚΕ και του άλλου που σήμερα εκφράζεται από τον ΣΥΡΙΖΑ. Πολύ πιο δεξιό αυτό το ρεκόρ εκφραζόταν προ είκοσι πέντε τριάντα χρόνων από το ΚΚΕ Εσωτερικού, μετακινήθηκε σαφώς πιο αριστερά με τον ΣΥΝ που απέμεινε μετά τη διάλυση του ενιαίου Συνασπισμού των Φλωράκη - Κύρκου και έγινε πολύ αριστερότερο μεταλλασσόμενο στον ΣΥΡΙΖΑ.

Το ΚΚΕ, λοιπόν, είχε πάρει 12,84% στις ευοωεκλογές του 1981 και 11,64% σε εκείνες του 1984, με τον ενιαίο Συνασπισμό να παίρνει 14,31% στις ευρωεκλογές του 1989. Μετά τη διάλυση του ενιαίου Συνασπισμού, το ΚΚΕ καταποντίστηκε στο 6,29% το 1994, συνήλθε με 8,66% το 1999 και ανέβηκε ακόμα περισσότερο, στο 9,47%, το 2004, υποχωρώντας στο 8,35% το 2009.

Το ΚΚΕ Εσωτερικού πήρε 5,29% το 1981 και έπεσε στο 3,42% το 1984. Μετά τη διάλυση του ενιαίου Συνασπισμού, έφτασε κυριολεκτικά σε απόσταση αναπνοής από το ΚΚΕ, παίρνοντας ως ΣΥΝ πλέον 6,25% (έναντι 6,29% του ΚΚΕ) στις ευρωεκλογές του ' 994. Έπεσε στο 5,16% ο ΣΥΝ το 1999 και ακόμη περισσότερο, στο 4,16%, το 2004. Ως ΣΥΡΙΖΑ πλέον ανέβηκε οριακά στο 4,7% το 2009 και αναμένεται εκτόξευση του στην «πολιτική στρατόσφαιρα» για αριστερό κόμμα με ποσοστό γύρω στο... 30% (!) στις ευρωεκλογές του Μαΐου. Ίδωμεν.

Το άθροισμα του ποσοστού των δύο αριστερών κομμάτων ήταν 18,13% το 1981 και 15,06% το 1984, με τον ενιαίο Συνασπισμό να παίρνει ακόμη χαμηλότερο ποσοστό - 14,31% το 1984. Στη συνέχεια το άθροισμα τους κόλλησε μία εικοσαετία γύρω στο 13%: αρχικά 12,54% το 1994 και 13,82% το 1999, στη συνέχεια 13,63% το 2004 και 13,05% το 2009.
Μέγιστο ποσοστό του ΚΚΕ σε ευρωεκλογές το 12,84% το 1981, προ τριάντα και πλέον χρόνων, και ελάχιστο το 6,29% του 1994, προ εικοσαετίας.

Μέγιστο ποσοστό των προδρόμων του ΣΥΡΙΖΑ (ΚΚΕ Εσωτερικού) το 5,29%, επίσης το 1981, προ τριακονταετίας, και ελάχιστο το 3,42%, επίσης προ τριακονταετίας. Εν αναμονή όμως της εκτόξευσης του μετά από ένα πεντάμηνο που θα... σπάσει τα κοντέρ τόσο του δικού του ποσοστού όσο και όλης της ελληνικής Αριστεράς στις ευρωεκλογές, όπως έχει ήδη σπάσει από πέρσι κάθε ρεκόρ ψήφων της Αριστεράς σε βουλευτικές εκλογές.

Πότε καταρρέουν

Παρά την αναμενόμενη εκλογική συντριβή της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ και την παντελή αδυναμία τους να πιάσουν το Μάιο έστω και το μισό του ελάχιστου αθροίσματος των ποσοστών που έχουν πάρει από κοινού σε ευρωεκλογές (δηλαδή το 35% ως το μισό του 70%), η πτώση της κυβέρνησης δεν είναι καθόλου σίγουρη.

Δεδομένου ότι ΝΔ και ΠΑΣΟΚ κυβερνούν με το ποσοστό τους αθροιστικά να μην είναι παρά 42% (29,66% η ΝΔ συν 12,28% το ΠΑΣΟΚ), αν πάρουν όντως στις ευρωεκλογές 35%, κυριολεκτικά δεν τρέχει τίποτα.

Αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς, ούτε με αθροιστικό ποσοστό ΝΔ - ΠΑΣΟΚ γύρω στο 30% πρόκειται να πέσει η κυβέρνηση. Δεν θα τους δημιουργήσει κανένα άμεσο πολιτικό πρόβλημα κυβερνητικής επιβίωσης το 30%, όσο κι αν μεσοπρόθεσμα μπορεί να κατοχυρώσει ως «ξοφλημένους» πολιτικά τον Σαμαρά και τον Βενιζέλο και να παγιώσει στις συνειδήσεις των ψηφοφόρων ως βέβαιη την ήττα τους και την απομάκρυνση τους από την εξουσία, όταν θα γίνουν βουλευτικές εκλογές.

Τα πράγματα αλλάζουν άρδην, αν το ποσοστό τους κυμανθεί γύρω στο 20% για τη ΝΔ και γύρω στο 5% για το ΠΑΣΟΚ. Τότε δεν μπορεί να τους σώσει κυριολεκτικά τίποτα! Θα διαλυθεί η κυβέρνηση εν ριπή οφθαλμού και θα ανατραπεί εκ των ένδον.

Ελπίζουν στην αποχή

Μοναδική τους ελπίδα να διασωθούν είναι η όσο το δυνατόν μεγαλύτερη αποχή στις ευρωεκλογές του Μαΐου - οπωσδήποτε πάνω από το πρωτοφανές για την Ελλάδα ποσοστό του... 50%!
Ένα τόσο υψηλό ποσοστό αποχής απονομιμοποιεί πλήρως στις συνειδήσεις των Ελλήνων το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών και επιτρέπει στην κυβερνητική προπαγάνδα να αμυνθεί αποτελεσματικά.

Κλειδί για την επίτευξη τόσο υψηλής αποχής είναι η μεθόδευση εκ μέρους των Σαμαρά - Βενιζέλου της απαγόρευσης συμμετοχής της Χρυσής Αυγής στις ευρωεκλογές, με την επίκληση οποιουδήποτε προσχήματος. Σε μια τέτοια περίπτωση, το συντριπτικά μεγαλύτερο μέρος των ψηφοφόρων της Χρυσής Αυγής δεν θα πάει να ψηφίσει, μην έχοντας ιδεολογικοπολιτική συνάφεια με κανένα άλλο κόμμα πλην της ΝΔ, την οποία όμως σιχαίνεται σε αυτή τη φάση, έστω κι αν την ψήφιζε παλαιότερα ακόμη και επί δεκαετίες.

Αν η ΝΔ κατορθώσει να απαγορεύσει τη συμμετοχή της Χρυσής Αυγής στις ευρωεκλογές, πράγμα που ήδη αποτελεί τον ύψιστο πολιτικό της στόχο με πολύ σοβαρές πιθανότητες επιτυχίας, τότε θα επωφεληθεί διπλά: αφενός θα αποτρέψει ένα ίσως 10% των ψηφοφόρων από το να ψηφίσει εναντίον της και, αφετέρου, θα αυξηθεί θεαματικά η αποχή, υποβαθμίζοντας το κύρος των ευρωεκλογών. 

Κατάρρευση της κυβέρνησης

Πηγή: Γιώργος Δελαστίκ - "Επίκαιρα"

Εδραιώνεται σταδιακά η πεποίθηση στο συντριπτικά μεγαλύτερο μέρος των Ελλήνων ότι στις επόμενες βουλευτικές εκλογές, ανεξάρτητα σχεδόν από το πότε και σε ποιες συνθήκες θα γίνουν, ο ΣΥΡΙΖΑ θα αναδειχθεί οπωσδήποτε πρώτο κόμμα. Είναι πολύ νωρίς ακόμη για να εκτιμήσει κανείς την έκταση της εκλογικής νίκης του ΣΥΡΙΖΑ, πόσω μάλλον το αν θα κατορθώσει να σχηματίσει κυβέρνηση και κυρίως τι είδους κυβέρνηση θα είναι αυτή και τι πολιτική θα ακολουθήσει.

Η βαθμιαία εμπέδωση όμως του πολιτικά αναπότρεπτου χαρακτήρα της ήττας της ΝΔ και της πανωλεθρίας του ΠΑΣΟΚ, που πιθανότατα θα οδηγήσει και στη διάλυση του ως κόμματος έχει από τώρα σοβαρότατες πολιτικές συνέπειες. Πρώτα πρώτα, καθιστά εξαιρετικά πιθανή τη συντριβή των δύο κυβερνητικών κομμάτων στις ευρωεκλογές - και μιλάμε για εκλογικό καταποντισμό πέραν του εσχάτου ορίου αντοχής. Εννοούμε, δηλαδή, να πέσει το άθροισμα των ποσοστών της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ ακόμη και κάτω από το 30%! Αυτή τη στιγμή, κάτι τέτοιο αγγίζει τα όρια της βεβαιότητας αλλά οι έξι μήνες που μεσολαβούν μέχρι τις ευρωεκλογές του Μαΐου είναι τεράστιος πολιτικός χρόνος στη σημερινή χρεοκοπημένη Ελλάδα του Μνημονίου.

Κατάρρευση της κυβέρνησης

Ο ασήμαντος από πολιτική σκοπιά χαρακτήρας των ευρωεκλογών ευνοεί την ψήφο καταιγιστικής καταδίκης της κυβέρνησης Σαμαρά - Βενιζέλου και της πολιτικής που ασκεί. Μιας πολιτικής που επιτίθεται ανελέητα εναντίον όλων των κοινωνικών στρωμάτων και των επαγγελματικών ομάδων του ελληνικού πληθυσμού, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που αποτελούσαν επί δεκαετίες τα πολιτικά στηρίγματα της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, δεδομένου ότι στόχος των Γερμανών και της ΕΕ είναι η βίαιη υποβάθμιση του βιοτικού επιπέδου όλων των Ελλήνων, ακόμη και των συνεργατών του Βερολίνου! Αν, πάντως, οι κάλπες επιβεβαιώσουν στις ευρωεκλογές ότι ΝΔ και ΠΑΣΟΚ αθροιστικά έχουν πλέον κάτω του 30% των ψήφων, είναι πολύ δύσκολο να επιβιώσει η κυβέρνηση Σαμαρά και να βγάλει το χρόνο φέτος.

Είναι βέβαιο ότι η κυβέρνηση Σαμαρά -Βενιζέλου καμιά πρόθεση δεν θα έχει ούτε τότε να παραιτηθεί από μόνη της, αφού η απομάκρυνση από την εξουσία ισοδυναμεί με το πολιτικό τέλος και την έναρξη προσωπικής πολιτικής περιπέτειας τόσο για τον Αντώνη Σαμαρά όσο και για τον Βαγγέλη Βενιζέλο. Είναι επίσης βέβαιο πως ούτε το ελληνικό κατεστημένο ούτε οι Γερμανοί θα θέλουν να αφήσουν την κυβέρνηση αυτή να παραιτηθεί και θα πιέζουν αφόρητα προς την κατεύθυνση της παραμονής στην Εξουσία τόσο τους αρχηγούς της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ όσο και τους δεκάδες βουλευτές αυτών των δύο κομμάτων που ελέγχουν πολιτικά.

Θα «σκορπίσει» το ΠΑΣΟΚ!

Αυτό που δεν καταλαβαίνουν οι Γερμανοί όμως είναι ότι αν το ΠΑΣΟΚ πάρει στις ευρωεκλογές ένα ποσοστό γύρω στο 5%-6%, τότε το κόμμα αυτό θα διαλυθεί εν ριπή οφθαλμού! Οι βουλευτές του, ο καθένας χωριστά και για λογαριασμό του, θα φύγουν τρέχοντας από το «νεκρό» ΠΑΣΟΚ με μοναδικό μέλημα να σώσουν το «πολιτικό τομάρι» τους προσωπικά, αδιαφορώντας παντελώς για τους υπόλοιπους συναδέλφους τους, το κόμμα τους και την ιδεολογία της Κεντροαριστεράς.

Τίποτα και κανένας δεν θα μπορέσει να τους συγκρατήσει σε μια τέτοια περίπτωση και η κυβέρνηση Σαμαρά - Βενιζέλου θα καταρρεύσει αστραπιαία, χωρίς κανέναν προγραμματισμό ή σχέδιο η κάποιο πλαίσιο εναλλαγής στην εξουσία που να συμπεριλαμβάνει τη ΝΔ.

Ενα τέτοιο ενδεχόμενο, όσο κι αν ακούγεται παράξενο, δεν προκαλεί πλέον φόβο ούτε στο ελληνικό κατεστημένο αλλά ούτε και στους Γερμανούς και τους υπόλοιπους της ΕΕ. Όλοι τους συνειδητοποιούν σταδιακά ότι η υπόθεση της κυβέρνησης ΝΔ - ΠΑ-ΣΟΚ έχει πλέον τελειώσει, απομένουν μόνο οι διαδικαστικές λεπτομέρειες για τη διευθέτηση του ζητήματος. Όσο κι αν ακόμη τους προκαλεί δυσφορία το γεγονός, ετοιμάζονται να προσαρμοστούν στην επόμενη φάση, μιας κυβέρνησης, δηλαδή, που θα έχει τον ΣΥΡΙΖΑ στον πυρήνα της, με άγνωστους για την ώρα συμμάχους και πολιτική.

0 ΣΥΡΙΖΑ αλλάζει

Καθώς πλησιάζει σιγά σιγά η ώρα της ανόδου του στην εξουσία, ο ΣΥΡΙΖΑ αλλάζει τόσο τις πολιτικές θέσεις του όσο και κυρίως το κοινό των ψηφοφόρων που απευθύνεται. Σε κάθε περίπτωση, η διεύρυνση της εκλογικής απήχησης του ΣΥΡΙΖΑ τόσο πολύ και τόσο γρήγορα καθιστά αναπότρεπτες μια σειρά από αλλαγές. Στις περιπτώσεις αυτές το κομβικό σημείο είναι αν το κόμμα που αυξάνει ραγδαία την πολιτική επιρροή του είναι αυτό που μεταλλάσσει την πολιτική συνείδηση όσων το ψηφίζουν ή αν, αντιθέτως, προσαρμόζεται αυτό στις επιθυμίες των νέων του ψηφοφόρων.

Το ποια επιλογή από τις δύο κάνει είναι κρισιμότατο ζήτημα, γιατί αυτό καθορίζει και το πλαίσιο της πολιτικής που θα ασκήσει όταν βρεθεί στην εξουσία. Όσον αφορά στον ΣΥΡΙΖΑ, εκτιμούμε ότι πριν από τις περσινές εκλογές καθόριζε αυτός την πολιτική συνείδηση των ψηφοφόρων του, αλλά μετά τις εκλογές του Ιουνίου του 2012 δείχνει να προσαρμόζεται αυτός στα όσα ζητούν οι νέοι, σαφώς περισσότεροι από τους παλαιότερους, ψηφοφόροι του.

Αντιμνημόνιο, όχι Αριστερά

Η πολιτική ευφυΐα του Αλέξη Τσίπρα ήταν ότι τόλμησε πέρσι να προβάλει το ανήκουστο μετά τον Εμφύλιο σύνθημα «κυβέρνηση της Αριστεράς». Αυτό το σύνθημα του επέτρεψε να πάει στο 17% στις εκλογές του Μαΐου του 2012, αναδεικνυόμενος έτσι στον κυρίαρχο πόλο στους κόλπους της Αριστεράς πάσης φύσεως, με την ευρεία έννοια του όρου.

Μόλις συνέβη αυτό, μέσα σε έναν και μόνο μήνα, στη βάση ακριβώς του συνθήματος «κυβέρνηση της Αριστεράς», λεηλάτησε εκλογικά όλα ανεξαιρέτως τα κόμματα της Αριστεράς και κάποια υπαρκτά κινήματα, αρχής γενομένης από το ΚΚΕ, το οποίο καταβύθισε στο χαμηλότερο εκλογικό ποσοστό της ιστορίας του (4,5%), αποσπώντας τους μισούς ψηφοφόρους του (από 536.000 τον Μάιο του άφησε 277.000 τον Ιούνιο)! Ο ΣΥΡΙΖΑ πήρε ακόμη πάνω από 130.000 ψηφοφόρους από τους Οικολόγους, όπως και 55.000 από την ΑΝΤΑΡΣΥΑ και 30.000 από το κίνημα «Δεν πληρώνω» κ.λπ., και έτσι εκτοξεύτηκε στο 27% στις εκλογές του Ιουνίου του 2012.

Από εκεί και πέρα όμως ο ΣΥΡΙΖΑ άλλαξε ριζικά στάση. Πιθανότατα ο Αλέξης Τσίπρας θεώρησε «οροφή» αυτό το 27%, μια οροφή εμφανώς ανεπαρκή για να του δώσει την πρωθυπουργία. Αποφάσισε, λοιπόν, όπως μπορεί κανείς να κρίνει από την πράξη και όχι από τα λόγια του, να γίνει ο ΣΥΡΙΖΑ εκφραστής της οργής και της απελπισίας των πολύ ευρύτερων κοινωνικών στρωμάτων που καταστρέφεται το βιοτικό τους επίπεδο, ίσως και η ζωή πολλών, εξαιτίας του Μνημονίου και της ασκούμενης πολιτικής υλοποίησης των απαιτήσεων του.

Αυτά τα κοινωνικά στρώματα όμως σε καμιά περίπτωση δεν θέλουν αριστερή κυβέρνηση και αριστερή πολιτική. Στρέφονται μόνο εναντίον του Μνημονίου και θα ήταν ευτυχή αν επιστρέφαμε όσο το δυνατόν πιο κοντά στην ευημερία και την ασκούμενη πολιτική του 2009. Θέλουν, λοιπόν, αντιμνημονιακή και όχι αριστερή πολιτική. Αυτό όμως καθορίζει, όπως είναι ευνόητο, και την πολιτική συμμαχιών για τη συγκρότηση μιας τέτοιας κυβέρνησης και την ουσία της πολιτικής που θα ασκήσει μια τέτοια κυβέρνηση.

Δεξιά επιλογή εξουσίας

Ο ΣΥΡΙΖΑ δείχνει να επιλέγει αυτό το δρόμο της ανόδου του στην εξουσία. Η διακήρυξη, άλλωστε, της θέσης «μέσα στην Ευρωζώνη» κόβει κάθε γέφυρα ή δυνατότητα επικοινωνίας με το ΚΚΕ (που έτσι κι αλλιώς ήταν αρνητικό σε συνεργασία με τον ΣΥΡΙΖΑ) και όλες τις άλλες αριστερότερες του ΣΥΡΙΖΑ πολιτικές οργανώσεις ή κινήσεις.

Ο ΣΥΡΙΖΑ θα χάσει έτσι λίγες εκατοντάδες χιλιάδες απογοητευμένους από την πολιτική του αριστερούς ψηφοφόρους, αυτό είναι βέβαιο. Ακόμη πιο σίγουρο όμως είναι ότι τις απώλειες αυτές θα τις υπερκαλύψει με άνεση, όσον αφορά στον αριθμό, με εκατοντάδες χιλιάδες ψηφοφόρους δεξιότερων πολιτικών πεποιθήσεων, που προσδοκούν από μια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ μερική αποκατάσταση του καταβαραθρωμένου επιπέδου ζωής τους. Είναι πιθανότατο ότι ακριβώς αυτές οι μάζες των θυμάτων του Μνημονίου θα ωθήσουν τον ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία, αναδεικνύοντας τον πρώτο κόμμα στις επόμενες βουλευτικές εκλογές.

Το τεράστιο ζήτημα όμως που αναφύεται από εκεί και πέρα είναι αν, υπό το βάρος αφενός των επαίσχυντων δεσμών που έχουν σφυρηλατήσει για την πατρίδα μας ο Παπανδρέου, ο Σαμαράς και ο Βενιζέλος κατ' απαίτηση των δανειστών και αφετέρου με τον αυτοεγκλωβισμό του ΣΥΡΙΖΑ στο βρόχο του ευρώ, υπάρχουν πραγματικά περιθώρια άσκησης ουσιωδώς διαφορετικής πολιτικής από μια κυβέρνηση με πυρήνα τον ΣΥΡΙΖΑ, ανεξάρτητα από τις τωρινές προθέσεις του Αλέξη Τσίπρα. 

Εναντίον του ευρώ στρέφονται τώρα οι ελίτ της Γαλλίας

Πηγή: Γ. Δελαστίκ - "Εθνος"

Σαν πολιτική ατομική βόμβα έσκασε στη Γαλλία η κυκλοφορία του νέου βιβλίου του γνωστού Γάλλου αναλυτή Φρανσουά Εζμπούρ, πασίγνωστου και στο αγγλικό και στο αμερικανικό κοινό υψηλής στάθμης. Ο τίτλος του βιβλίου τα έλεγε όλα: «Το τέλος του ευρωπαϊκού ονείρου». Ακόμη πιο σοκαριστικό το συμπέρασμα του Εζμπούρ: «Το ευρώ ως ενιαίο νόμισμα μιας Ευρώπης χωρίς ομοσπονδιακή κυβέρνηση φέρνει αστάθεια, ανισορροπία και στασιμότητα. Για να σώσουμε την Ευρωπαϊκή Ενωση, αξίζει τον κόπο να αποχωρήσουμε από το ευρώ»! Γνωρίζοντας ότι ο εν λόγω αναλυτής εκφράζει τις θέσεις της γαλλικής οικονομικής και πολιτικής ελίτ, η υποστήριξη τέτοιων θέσεων εκ μέρους του συνιστά πολιτικό σεισμό.

Η συντηρητική γερμανική εφημερίδα «Φράνκφουρτερ Αλγκεμάινε», το αγαπημένο ημερήσιο έντυπο της γερμανικής επιχειρηματικής και πολιτικής ελίτ, σημαίνει αμέσως συναγερμό. «Συντεταγμένη έξοδος» ήταν ο τίτλος σοβαρού άρθρου της την περασμένη εβδομάδα. «Αυξάνεται ο ευρω-σκεπτικισμός στην ελίτ της Γαλλίας» προειδοποιούσε τους αναγνώστες της και τους εξηγεί γιατί πρέπει να ανησυχήσουν σοβαρότατα: «Οι γαλλικές ελίτ, πολιτικές, οικονομικές ή διανοουμένων, παρέμειναν εκπληκτικά ενωμένες στην υποστήριξή τους προς το ευρώ. Η ήττα στο δημοψήφισμα του τέλους Μαΐου του 2005, καθώς η πλειοψηφία των Γάλλων τάχθηκε εναντίον της εμβάθυνσης της Ευρώπης, συσπείρωσε ακόμη στενότερα τους διαμορφωτές της κοινής γνώμης. Η γαλλική ελίτ στάθηκε ακόμη πιο αποφασισμένη εναντίον της γνώμης του λαού» υπογραμμίζει η «Φράνκφουρτερ Αλγκεμάινε». Συνεχίζει την ανάλυσή της, μπαίνοντας στα κρισιμότερα θέματα που αποκαλύπτει το βιβλίο του Φρανσουά Εζμπούρ:

«Στα περασμένα οκτώ χρόνια όμως αποδυναμώθηκε αυτή η συναίνεση. Η χρηματοπιστωτική και η οικονομική κρίση κλόνισαν εκ θεμελίων την ευρωπαϊκή πεποίθηση. Ο Εζμπούρ εξέφρασε δυνατά αυτά που πολλοί Γάλλοι ηγέτες σκέπτονται χαμηλόφωνα. Η νομισματική ένωση δεν είναι δυνατόν ούτε οικονομικά ούτε πολιτικά να επιβιώσει, γράφει. Το ευρώ, το οποίο έπρεπε να διασφαλίσει τη μακροπρόθεσμη ευημερία και ανάπτυξη στην Ευρώπη, δεν εκπλήρωσε τον στόχο του. Ακόμη χειρότερα, το κοινό νόμισμα έγινε βάρος για την Ευρώπη, την οποία απειλεί να καταξεσκίσει, πιστεύει ο Εζμπούρ», γράφει η γερμανική εφημερίδα, πριν περάσει στην παρουσίαση της άκρως επώδυνης για τα γερμανικά συμφέροντα λύσης που προτείνει ο αναλυτής που ανέκαθεν εξέφραζε και συνεχίζει να εκφράζει τις απόψεις της γαλλικής ελίτ - και μάλιστα ουδέποτε τις απόψεις εκείνων των ηγετικών κύκλων που σκέπτονται και δρουν κατά καιρούς «γαλλοκεντρικά», από εθνική αστική σκοπιά.

«Για να σώσουμε την Ευρώπη και το ευρωπαϊκό ενοποιητικό έργο που έχει γίνει μετά από δύο παγκοσμίους πολέμους, ο Εζμπούρ δεν βλέπει κανέναν άλλον δρόμο από μια συντεταγμένη διάλυση του ευρώ» υπογραμμίζει η «Φράνκφουρτερ Αλγκεμάινε» και συνεχίζει: «Μια σωτηρία της Ευρωζώνης μέσω της αυστηρής συμμόρφωσης προς τους διευρυμένους κανόνες του Μάαστριχτ αποκλείεται, όπως πιστεύει ο Εζμπούρ...

Μια συνέχιση των προγραμμάτων λιτότητας και δομικών μεταρρυθμίσεων στις χώρες που βρίσκονται σε κρίση με ελάχιστη ανάπτυξη, θα τινάξει στον αέρα την Ευρωζώνη το αργότερο σε δέκα χρόνια, κατά τον Εζμπούρ. Γι' αυτό απομένει ως μοναδική ανεκτή λύση μια γερμανογαλλική δράση συντονισμένη με την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα για αποχώρηση από το ευρώ και επιστροφή στα εθνικά νομίσματα»! Ο Ελληνας αναγνώστης πραγματικά έχει μια αντικειμενική δυσκολία να αντιληφθεί το τεράστιο πολιτικό βάρος που έχει το γεγονός ότι μια συντηρητική γερμανική εφημερίδα εμφανίζει σε άρθρο της τη γαλλική ελίτ να προτείνει μέσω εκπροσώπου της τη διάλυση του ευρώ. Θεωρητικά μιλώντας, ακόμη και αν από τις 17 χώρες της Ευρωζώνης έφευγαν οι 15 και απέμεναν μόνο η Γερμανία και η Γαλλία, το ευρώ μπορούσε άνετα να διασωθεί και να είναι νόμισμα υψηλού κύρους. Χωρίς τη Γαλλία όμως ευρώ δεν υπάρχει ούτε κατά διάνοια. Από τη στιγμή που ως και οι Γερμανοί αντιλήφθηκαν ότι η γαλλική ελίτ προβληματίζεται πλέον πολύ σοβαρά αν πρέπει να μείνει στο ευρώ ή να αποχωρήσει από αυτό και να επιστρέψει στο φράγκο, τα πράγματα είναι πολύ σοβαρά.

Ο εκνευρισμός των Γερμανών με την απροθυμία της Γαλλίας να υποταγεί οριστικά και αμετάκλητα στις απαιτήσεις του Βερολίνου, σταδιακά παραχωρεί τη θέση του σε μια ανησυχία, σε μια αναστάτωση των Γερμανών για την τύχη του ευρώ. Ασχέτως του αν δεν το λένε ανοιχτά, οι Γερμανοί θεωρούν ότι η Γαλλία παρασιτεί σε βάρος της χώρας τους. Και φυσικά τους ενοχλεί βαθύτατα το γεγονός ότι μια χώρα που κατά την άποψή τους έχει τύχει τόσο προνομιακής οικονομικής στήριξης τολμάει τώρα με τόσο «αχάριστο» τρόπο να σκέπτεται αν πρέπει να απομακρυνθεί από το Βερολίνο και την ηγεμονική επιρροή του.