Home » , , , » Μόνη αριστερή απάντηση η άρνηση της πληρωμής του χρέους.

Μόνη αριστερή απάντηση η άρνηση της πληρωμής του χρέους.

Από giorgis , Κυριακή 25 Απριλίου 2010 | 1:31 π.μ.

Οταν μιλάμε για κρίση σήμερα στην Ελλάδα, είτε το θέλουμε είτε όχι, είμαστε υποχρεωμένοι να μιλήσουμε πρώτα απ' όλα για το δημόσιο χρέος. Όχι μόνο γιατί συνοψίζει την κρίση και τη χρεωκοπία του ελληνικού καπιταλισμού σήμερα, αλλά γιατί το δημόσιο χρέος με την εξυπηρέτηση του έχει μετατραπεί σε βασικό μοχλό ανατροπής του συνόλου των ιστορικών κατακτήσεων της εργαζόμενης κοινωνίας σε εργασιακές σχέσεις, κοινωνικά δικαιώματα, δημοκρατία.
Με το χρέος επιχειρείται η μεγαλύτερη αναδιανομή πλούτου που έχει γίνει ποτέ σε βάρος του λαού και της χώρας. Επιχειρείται να παγιωθεί ένα πρωτόγνωρο καθεστώς γενικευμένης εκποίησης υπό την πολιτική εποπτεία της Ε.Ε. και την αποικιοκρατική κηδεμονία του ΔΝΤ. Θα το δεχτεί αυτό η Αριστερά;

Επομένως, δεν μπορεί κανείς να είναι πειστικός στην αντίθεση του με τα μέτρα της κυβέρνησης, αν δεν απαντά πρώτα απ' όλα στο θεμελιώδες ερώτημα: Τι θα γίνει με το δημόσιο χρέος; Γιατί ο λαός και οι εργαζόμενοι θα πρέπει να επωμιστούν την αποπληρωμή του; Γιατί θα πρέπει να αναγνωρίσουν ως δική τους υποχρέωση το χρέος που συσσώρευσε η οικονομική και πολιτική ολιγαρχία μέσα από τη λεηλασία αυτού του τόπου;

Γιατί θα πρέπει να πληρώσουν για το καθεστώς της διαφθοράς και της ασυδοσίας, του οποίου προϊόν αποτελεί το δημόσιο χρέος;
Τι σόι Αριστερά είναι αυτή που, αντί να πει το αυτονόητο, κάθεται και διαπραγματεύεται απλά τους όρους διαχείρισης και αποπληρωμής του χρέους;
Τι σόι Αριστερά είναι αυτή που, αντί από θέση αρχής να παλέψει για την άρνηση πληρωμής του δημόσιου χρέους μέσα από μια μονομερή παύση πληρωμών, συζητά μόνο για το πώς θα καταφέρει η χώρα να βρειχαμηλότοκα δάνεια; Λες κι αν η χώρα βρει δάνεια με επιτόκια Γερμανίας ή με 1%, λύθηκε το πρόβλημα. Λες και θα πάψει η απομύζηση πλούτου και εισοδημάτων της χώρας από τους διεθνείς κερδοσκόπους, τοκογλύφους και δανειστές.

Ένα το δίλημμα, μια και η απάντηση.
Το δίλημμα που ξεκαθαρίζει σήμερα την ήρα από το στάρι, τους αβανταδόρους των πολυεθνικών και των τραπεζιτών από τους αληθινούς αγωνιστές του λαού και της εργατικής τάξης, έχει τεθεί από την ίδια την κοινωνία. Κι αυτό δεν είναι το Δεξιά ή Αριστερά. Ούτε το υπέρ ή κατά των μέτρων της κυβέρνηση. Αλλά το αν πρέπει ή όχι ο λαός και χώρα να ξεπουληθεί, προκειμένου να πληρώσει το δημόσιο χρέος της ρεμούλας και της κερδοσκοπίας.
Ιδίως όταν ελληνικός λαός, μέσα από τη διασπάθιση του εισοδήματος και των δικαιωμάτων του έχει πληρώσει μιάμιση φορά το υπάρχον χρέος μέσα στην τελευταία δεκαετία και πάνω από δυόμισι φορές, αν υπολογιστεί από την πρώτη επιβολή της μονόπλευρη λιτότητας το 1984.


Όποιος σήμερα αποφεύγει να τοποθετηθεί καθαρά και να προτάξει το αίτημα της άρνησης της πληρωμής του χρέους μέσα από τη μονομερή παύση πληρωμών, τότε βρίσκεται στην αντίπερα όχθη Είτε το ξέρει είτε όχι. Είτε προσπαθεί να θολώσει τα νερά με γενικές καταγγελίες του καπιταλισμού, όπως κάνει η ηγεσία του ΚΚΕ. Είτε τρέμει μήπως και τεθεί θέμα εξόδου από το ευρώ και την ΟΝΕ όπως συμβαίνει με την ηγεσία του ΣΥΝ.

Το περίεργο και τερατώδεςμε τις ηγεσίες της Αριστεράς σήμερα είναι ότι καλούν τον απλό κόσμο να υποστεί τη δήμευση της ζωής και της χώρας του, γιατί, αν τυχόν και διεκδικήσει μονομερή παύση πληρωμών και έξοδο από το ευρώ, τότε χιλιάδες λιμοί, σεισμοί και καταποντισμοί θα επιπέσουν στους άμοιρους που αψήφησαν τον Ύψιστο εκ Βρυξελλών και Ουάσινγκτον.
Αντί να επενδύσουν στη δύναμη του λαού, στους αγώνες του, στην ανάγκη του να ανατρέψει τη σημερινή κατάσταση, να σπάσει τα δεσμά και τα τετελεσμένα, επικαλούνται την αδυναμία του μπροστά στις δήθεν πανίσχυρες αγορές, το ισχυρό ευρώ και τη δήθεν πανίσχυρη Ε.Ε. .

Αφήστε πρώτα να φτιάξουμε μια άλλη Ευρώπη, αφήστε να εφεύρουμε ένα καλύτερο ευρώ, αφήστε να ανακαλύψουμε μια καλύτερη ΕΚΤ, που να χρηματοδοτεί με 1% τα κράτη, αφήστε να διαπραγματευτούμε με τους γύπες των αγορών μήπως και μας φιλοδωρήσουν με την ελεημοσύνη τους, αφήστε να αλλάξουν οι συσχετισμοί και, τέλος πάντων, αφήστε να έρθει η επουράνια βασιλεία του Κυρίου και έπειτα βλέπουμε.
Έπειτα, αφού η χώρα θα έχει ξεπουληθεί μέχρι το τελευταίο ακατοίκητο νησάκι της, αφού ο λαός θα έχει υποστεί τα πάνδεινα, θα έρθουν όλοι αυτοί, που σήμερα αρνούνται να θέσουν το αυτονόητο, για να πουν ότι δικαιώθηκαν.

Αριστερή πολιτική πάνω στο πτώμα της χώρας και των εργαζομένων δεν μπορεί να υπάρξει. Το αίτημα της άρνησης της πληρωμής του χρέους δεν είναι «ύστατο μέσο», ούτε κάτι που μπορεί εύκολα να «απορροφήσει» ο καπιταλισμός. Αποτελεί, μαζί με την έξοδο από το ευρώ, τη μόνη δυνατή αφετηρία για την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας προς όφελος του λαού. Όλες οι άλλες επιλογές αποτελούν προϊόν φόβου, ήττας και συνθηκολόγησης με την κυρίαρχη πολιτική.

Δημήτρης Καζάκης, οικονομολόγος - συγγραφέας. (Το άρθρο βρίσκεται στην εφημερίδα "Δρόμος".
Μοιράσου το :

+ σχόλια + 5 σχόλια

28 Απριλίου 2010 στις 5:42 μ.μ.

Μπράβο στον Καζάκη. και μια ακόμα αποψη στο ιδιο μηκος κυματος:
http://avantgarde2009.wordpress.com/2010/04/28/%ce%b5%ce%ba%cf%84%cf%8c%cf%82-%ce%b5%ce%bb%ce%ad%ce%b3%cf%87%ce%bf%cf%85-%ce%b5%ce%af%ce%bd%ce%b1%ce%b9-%ce%b7-%ce%ba%ce%b1%cf%84%ce%ac%cf%83%cf%84%ce%b1%cf%83%ce%b7/#comments

μαρξιστής
13 Νοεμβρίου 2010 στις 1:48 μ.μ.

"Με το χρέος επιχειρείται η μεγαλύτερη αναδιανομή πλούτου που έχει γίνει ποτέ σε βάρος του λαού και της χώρας".
1) Όταν οι αστοί και οι μικροαστοί λένε "χώρα", "τόπος", "Ελλάδα",
"έθνος", εννοούν την αστική τάξη. Άρα, είναι λάθος ότι η αναδιανομή γίνεται "σε βάρος του λαού και της χώρας".
2) Επίσης είναι λάθος ότι με τα μέτρα του μνημονίου γίνεται κάποια "αναδιανομή". Αυτό θα σήμαινε ότι η κρίση και το χρέος είναι ανύπαρκτα και ότι όλα τα μέτρα που παίρνονται είναι για να πλουτίσει ακόμα περισσότερο η αστική τάξη. Εδώ όμως ανακύπτει το ερώτημα : Και γιατί δεν τα έπαιρναν αυτά τα μέτρα πρωτύτερα; Θα μπορούσε να απαντήσει κανείς "γιατί τότε δεν υπήρχε η κρίση, ούτε η αδυναμία άλλου δανεισμού για εξυπηρέτηση του χρέους", αυτό όμως είναι ομολογία ότι η κρίση και το χρέος υπάρχουν και συνεπώς τα μέτρα είναι αναγκασμένη να τα πάρει η αστική τάξη για να εξυπηρετήσει το χρέος της και για να βγει από την κρίση όχι πλουσιότερη, αλλά με τις λιγότερες και μικρότερες πληγές. Η σωστή διατύπωση θα ήταν "η αστική τάξη θέλει να φορτώσει τα βάρη της κρίσης και του χρέους (που η ίδια δημιούργησε)στο λαό".
3) Θα νόμιζε κανείς ότι το να μιλάει για "αναδιανομή" μέσω της οποίας τα πλούτη της αστικής τάξης θα γίνουν ακόμα μεγαλύτερα, το να στιγματίζει, δηλαδή, κανείς την απληστία της αστικής τάξης είναι πολύ πιο ριζοσπαστικό, έως και επαναστατικό από το να παραδέχεται ότι υπάρχει κρίση και αδυναμία εξυπηρέτησης του χρέους και γι' αυτό είναι αναγκασμένη η αστική τάξη να πάρει αυτά τα μέτρα. Ειδικά, αυτό το "αναγκασμένη", μπορεί να θεωρηθεί και σα δικαιολόγηση των μέτρων και άφεση αμαρτιών για την αστική τάξη. "Τι να κάνει η καημένη, αναγκασμένη είναι να πάρει αυτά τα μέτρα!".
Ας δούμε αν είναι έτσι τα πράγματα :
Αν δεχτεί κανείς ότι ούτε κρίση υπάρχει ούτε αδυναμία δανεισμού (αιτίες που επέβαλαν τα μέτρα) και ότι όλα γίνονται για λόγους αναδιανομής, ή ότι (σε άλλη παραλλαγή) κρίση και αδυναμία δανεισμού υπάρχουν, αλλά ότι αυτά χρησιμοποιούνται σαν απλό πρόσχημα για να παρθούν τα μέτρα και να επιτευχθεί η "αναδιανομή" για να ικανοποιηθεί η απληστία της αστικής τάξης, βγαίνει το συμπέρασμα ότι μπορεί να διατηρηθεί ο καπιταλισμός και να ανατραπούν τα μέτρα, αρκεί με αγώνες να κατορθώσουν οι εργαζόμενοι να σφίξουν τα λουριά της αστικής τάξης και να την αναγκάσουν να περιορίσει την απληστία της. Αυτό σημαίνει το σύνθημα "πάρτε τα μέτρα πίσω!".
Αν, αντίθετα, υποστηρίζει κανένας ότι η κρίση και το χρέος είναι αναπόφευκτα λόγω της ύπαρξης του καπιταλισμού (και ειδικά για το χρέος , της υποανάπτυξης του ελληνικού καπιταλισμού, που δεν παράγει σχεδόν τίποτα), τότε η λύση είναι η ανατροπή του καπιταλισμού και όχι η συμμόρφωσή του προς όφελος του λαού. Έτσι η πολύ "ριζοσπαστική" εξήγηση της "απληστίας" και της αναδιανομής, καταλήγει στην πολύ μέτρια λύση του περιορισμού της απληστίας της αστικής τάξης (θα την αναγκάσουμε να περιοριστεί στα κέρδη που ήδη βγάζει χωρίς τα μέτρα), ενώ η "άφεση αμαρτιών της αστικής τάξης" καταλήγει στη λύση της ανατροπής της.

μαρξιστής
13 Νοεμβρίου 2010 στις 2:14 μ.μ.

"Με το χρέος επιχειρείται η μεγαλύτερη αναδιανομή πλούτου που έχει γίνει ποτέ σε βάρος του λαού και της χώρας".
1) Όταν οι αστοί και οι μικροαστοί λένε "χώρα", "τόπος", "Ελλάδα",
"έθνος", εννοούν την αστική τάξη. Άρα, είναι λάθος ότι η αναδιανομή γίνεται "σε βάρος του λαού και της χώρας".
2) Επίσης είναι λάθος ότι με τα μέτρα του μνημονίου γίνεται κάποια "αναδιανομή". Αυτό θα σήμαινε ότι η κρίση και το χρέος είναι ανύπαρκτα και ότι όλα τα μέτρα που παίρνονται είναι για να πλουτίσει ακόμα περισσότερο η αστική τάξη. Εδώ όμως ανακύπτει το ερώτημα : Και γιατί δεν τα έπαιρναν αυτά τα μέτρα πρωτύτερα; Θα μπορούσε να απαντήσει κανείς "γιατί τότε δεν υπήρχε η κρίση, ούτε η αδυναμία άλλου δανεισμού για εξυπηρέτηση του χρέους", αυτό όμως είναι ομολογία ότι η κρίση και το χρέος υπάρχουν και συνεπώς τα μέτρα είναι αναγκασμένη να τα πάρει η αστική τάξη για να εξυπηρετήσει το χρέος της και για να βγει από την κρίση όχι πλουσιότερη, αλλά με τις λιγότερες και μικρότερες πληγές. Η σωστή διατύπωση θα ήταν "η αστική τάξη θέλει να φορτώσει τα βάρη της κρίσης και του χρέους (που η ίδια δημιούργησε)στο λαό".
3) Θα νόμιζε κανείς ότι το να μιλάει για "αναδιανομή" μέσω της οποίας τα πλούτη της αστικής τάξης θα γίνουν ακόμα μεγαλύτερα, το να στιγματίζει, δηλαδή, κανείς την απληστία της αστικής τάξης είναι πολύ πιο ριζοσπαστικό, έως και επαναστατικό από το να παραδέχεται ότι υπάρχει κρίση και αδυναμία εξυπηρέτησης του χρέους και γι' αυτό είναι αναγκασμένη η αστική τάξη να πάρει αυτά τα μέτρα. Ειδικά, αυτό το "αναγκασμένη", μπορεί να θεωρηθεί και σα δικαιολόγηση των μέτρων και άφεση αμαρτιών για την αστική τάξη. "Τι να κάνει η καημένη, αναγκασμένη είναι να πάρει αυτά τα μέτρα!".
Ας δούμε αν είναι έτσι τα πράγματα :
Αν δεχτεί κανείς ότι ούτε κρίση υπάρχει ούτε αδυναμία δανεισμού (αιτίες που επέβαλαν τα μέτρα) και ότι όλα γίνονται για λόγους αναδιανομής, ή ότι (σε άλλη παραλλαγή) κρίση και αδυναμία δανεισμού υπάρχουν, αλλά ότι αυτά χρησιμοποιούνται σαν απλό πρόσχημα για να παρθούν τα μέτρα και να επιτευχθεί η "αναδιανομή" για να ικανοποιηθεί η απληστία της αστικής τάξης, βγαίνει το συμπέρασμα ότι μπορεί να διατηρηθεί ο καπιταλισμός και να ανατραπούν τα μέτρα, αρκεί με αγώνες να κατορθώσουν οι εργαζόμενοι να σφίξουν τα λουριά της αστικής τάξης και να την αναγκάσουν να περιορίσει την απληστία της. Αυτό σημαίνεi το σύνθημα "πάρτε τα μέτρα πίσω!".
Αν, αντίθετα, υποστηρίζει κανένας ότι η κρίση και το χρέος είναι αναπόφευκτα λόγω της ύπαρξης του καπιταλισμού (και ειδικά για το χρέος , της υποανάπτυξης του ελληνικού καπιταλισμού, που δεν παράγει σχεδόν τίποτα), τότε η λύση είναι η ανατροπή του καπιταλισμού και όχι η συμμόρφωσή του προς όφελος του λαού. Έτσι η πολύ "ριζοσπαστική" εξήγηση της "απληστίας" και της αναδιανομής, καταλήγει στην πολύ μέτρια λύση του περιορισμού της απληστίας της αστικής τάξης (θα την αναγκάσουμε να περιοριστεί στα κέρδη που ήδη βγάζει χωρίς τα μέτρα), ενώ η "άφεση αμαρτιών της αστικής τάξης" καταλήγει στη λύση της ανατροπής της.

Ανώνυμος
13 Νοεμβρίου 2010 στις 2:23 μ.μ.

"Με το χρέος επιχειρείται η μεγαλύτερη αναδιανομή πλούτου που έχει γίνει ποτέ σε βάρος του λαού και της χώρας".
1) Όταν οι αστοί και οι μικροαστοί λένε "χώρα", "τόπος", "Ελλάδα",
"έθνος", εννοούν την αστική τάξη. Άρα, είναι λάθος ότι η αναδιανομή γίνεται "σε βάρος του λαού και της χώρας".
2) Επίσης είναι λάθος ότι με τα μέτρα του μνημονίου γίνεται κάποια "αναδιανομή". Αυτό θα σήμαινε ότι η κρίση και το χρέος είναι ανύπαρκτα και ότι όλα τα μέτρα που παίρνονται είναι για να πλουτίσει ακόμα περισσότερο η αστική τάξη. Εδώ όμως ανακύπτει το ερώτημα : Και γιατί δεν τα έπαιρναν αυτά τα μέτρα πρωτύτερα; Θα μπορούσε να απαντήσει κανείς "γιατί τότε δεν υπήρχε η κρίση, ούτε η αδυναμία άλλου δανεισμού για εξυπηρέτηση του χρέους", αυτό όμως είναι ομολογία ότι η κρίση και το χρέος υπάρχουν και συνεπώς τα μέτρα είναι αναγκασμένη να τα πάρει η αστική τάξη για να εξυπηρετήσει το χρέος της και για να βγει από την κρίση όχι πλουσιότερη, αλλά με τις λιγότερες και μικρότερες πληγές. Η σωστή διατύπωση θα ήταν "η αστική τάξη θέλει να φορτώσει τα βάρη της κρίσης και του χρέους (που η ίδια δημιούργησε)στο λαό".
3) Θα νόμιζε κανείς ότι το να μιλάει για "αναδιανομή" μέσω της οποίας τα πλούτη της αστικής τάξης θα γίνουν ακόμα μεγαλύτερα, το να στιγματίζει, δηλαδή, κανείς την απληστία της αστικής τάξης είναι πολύ πιο ριζοσπαστικό, έως και επαναστατικό από το να παραδέχεται ότι υπάρχει κρίση και αδυναμία εξυπηρέτησης του χρέους και γι' αυτό είναι αναγκασμένη η αστική τάξη να πάρει αυτά τα μέτρα. Ειδικά, αυτό το "αναγκασμένη", μπορεί να θεωρηθεί και σα δικαιολόγηση των μέτρων και άφεση αμαρτιών για την αστική τάξη. "Τι να κάνει η καημένη, αναγκασμένη είναι να πάρει αυτά τα μέτρα!".
Ας δούμε αν είναι έτσι τα πράγματα :
Αν δεχτεί κανείς ότι ούτε κρίση υπάρχει ούτε αδυναμία δανεισμού (αιτίες που επέβαλαν τα μέτρα) και ότι όλα γίνονται για λόγους αναδιανομής, ή ότι (σε άλλη παραλλαγή) κρίση και αδυναμία δανεισμού υπάρχουν, αλλά ότι αυτά χρησιμοποιούνται σαν απλό πρόσχημα για να παρθούν τα μέτρα και να επιτευχθεί η "αναδιανομή" για να ικανοποιηθεί η απληστία της αστικής τάξης, βγαίνει το συμπέρασμα ότι μπορεί να διατηρηθεί ο καπιταλισμός και να ανατραπούν τα μέτρα, αρκεί με αγώνες να κατορθώσουν οι εργαζόμενοι να σφίξουν τα λουριά της αστικής τάξης και να την αναγκάσουν να περιορίσει την απληστία της. Αυτό σημαίνεi το σύνθημα "πάρτε τα μέτρα πίσω!".
Αν, αντίθετα, υποστηρίζει κανένας ότι η κρίση και το χρέος είναι αναπόφευκτα λόγω της ύπαρξης του καπιταλισμού (και ειδικά για το χρέος , της υποανάπτυξης του ελληνικού καπιταλισμού, που δεν παράγει σχεδόν τίποτα), τότε η λύση είναι η ανατροπή του καπιταλισμού και όχι η συμμόρφωσή του προς όφελος του λαού. Έτσι η πολύ "ριζοσπαστική" εξήγηση της "απληστίας" και της αναδιανομής, καταλήγει στην πολύ μέτρια λύση του περιορισμού της απληστίας της αστικής τάξης (θα την αναγκάσουμε να περιοριστεί στα κέρδη που ήδη βγάζει χωρίς τα μέτρα), ενώ η "άφεση αμαρτιών της αστικής τάξης" καταλήγει στη λύση της ανατροπής της.

ανώνυμος μαρξιστής
13 Νοεμβρίου 2010 στις 6:12 μ.μ.

Συγνώμη για την τριπλή δημοσίευση, αλλά μόλις πατούσα το κουμπί για τη δημοσίευση του σχολίου, μου έβγαζε μια κάρτα : "Ο ίντερνετ εξπλόρερ δεν μπορεί να εμφανίσει την ιστοσελίδα" και ξαναπροσπαθούσα να το δημοσιεύσω. Την τρίτη φορά εγκατέλειψα την προσπάθεια.
Παρακαλώ τη διαχείριση να κρατηθεί μόνο η μία δημοσίευση. Ευχαριστώ.

Δημοσίευση σχολίου

 
Copyright © ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ
Powered by Blogger