Προσωπικές μνήμες νεαρού ρεπόρτερ για την δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπράκη

Πηγή: Ξενοφώντας Μαυραγάνης - History

 Ενα γεγονός για την πόλη επρόκειτο να  λάβει χώρα, αλλά όχι τόσο σημαντικό για μια εφημερίδα, όπως η "Μακεδονία"  - όπου μόλις είχα αναλάβει βοηθός αστυνομικού συντάκτη-, η οποία ήταν ταγμένη στον κεντροαριστερό, όπως θα λέγαμε σήμερα, χώρο, ανήκοντας στην Ενωση Κέντρου. Ηταν μια εκδήλωση της Επιτροπής για τη Διεθνή Υφεση και Ειρήνη Θεσσαλονίκης, προσανατολισμένης προς την ΕΔΑ. που τότε αποτελούσε το τρίτο κόμμα της Βουλής με 22 βουλευτές. Ενας απ’ αυτούς ήταν ο Γρηγόρης Λαμπράκης, γιατρός - υφηγητής πανεπιστημίου, συνεργαζόμενος με την ΕΔΑ, της οποίας δεν ήταν μέλος. Ηταν όμως μαχητικός βουλευτής που είχε πρωταγωνιστικό ρόλο στις έντονες διαμαρτυρίες που διαδραματίστηκαν στο Λονδίνο και είχαν στόχο τη βασίλισσα Φρειδερίκη. 

Ο επιχειρησιακός πυρήνας του Καφέ Τραμπούκ

Στη Θεσσαλονίκη ήδη λειτουργούσαν ο τοπικός Σύνδεσμος Μπέρτρανι Ράοελ, η Φοιτητική Πνευματική Κίνηοη Ροτόντα και η περιοδική έκδοση «Σπουδαστικός Κόσμος», η θεσσαλονικιά εκδοχή της «Πανσπουδαστικής» της Αθήνας. που στεγαζόταν ο’ ένα υπόγειο στην αρχή της οδού Αλ. Σβώλου - τότε Πρίγκηπος Νικολάου- σε απόσταση 100 περίπου μέτρων από το πανελληνίως γνωστό Καφέ Τραμπούκ. όπου σύχναζε ο κύριος και επιχειρησιακός θα λέγαμε πυρήνας των εκοφιτών.

Το βράδυ της 22ας Μαΐου ο διευθυντής μου Γιάννης Ιωαννίδης, που τίμησε το λειτούργημά του, μου είπε με τη χαρακτηριστική θρακιώτικη προφορά του αλλά και με κάποια αδιόρατη ειρωνεία, αφού με θεωρούσε παρασυρμένο από τις ευαισθησίες μου κυρίως στον χώρο της Αριστεράς:

«Μαυραγάνη, κάνε μια βόλια από τη Βενιζέλου να δεις τι γίνεται με την ομιλία του Λαμπράκη. Κάτι μου μυρίζει άσχημα».

Ανέβαινα τη Βενιζέλου, στην οποία παρατήρησα μια περίεργη αλλά και ανησυχητική κίνηση. Γνωστοί εκοφίτες. που τους γνώριζα και με γνώριζαν λόγω της δραστηριοποίησής μου, ανεβοκατέβαιναν στα πεζοδρόμια οργισμένοι και κραυγάζοντας συνθήματα: «Η ΕΔΑ στη Βουλγαρία», «Τα κομμούνια στη Μόσχα», «Αλήτες, σήμερα θα πεθάνετε». 

Κάποιοι που με γνώριζαν καλά κινήθηκαν εναντίον μου, αλλά ταχύνοντας το βήμα μου έφτασα ακριβώς στη γωνία Βενιζέλου και Ερμού, έχοντας αριστερά μπροστά μου το κτίριο όπου μιλούσε ο Λαμπράκης, ακριβώς μπροστά μου την οδό Σπανδωνή και δεξιά πάλι μπροστά μου, απέναντι ακριβώς, το ξενοδοχείο Κοσμοπολίτ, όπου διέμενε ο μάρτυρας της ειρήνης.

Οι δρόμοι ήταν άδειοι από κόσμο, αλλά με πολλούς αστυνομικούς. Οι «αγανακτισμένοι» ήταν στα πεζοδρόμια της Βενιζέλου, της Ερμού και πολλοί στην αρχή της οδού Σπανδωνή, σχηματίζοντας ένα τείχος που δεν σε άφηνε να δεις τι γίνεται πίσω από αυτό.

Από αριστερά μου είδα μια ομάδα πολιτών με επικεφαλής τον Λαμπράκη. που δεν γνώριζα προσωπικά, να βγαίνει από το κτίριο της συγκέντρωσης και. μετά από κάποια μικρή στάση, τον Λαμπράκη να προπορεύεται και να περπατά στην Ερμου, με κατεύθυνση ανατολικά, πιθανόν προς το ξενοδοχείο του, ενώ σε απόσταση πέντε ή έξι μέτρων τον ακολουθούσαν τα στελέχη του κινήματος ειρήνης. Ανάμεσά τους οι δικηγόροι Σύλλας Παπαδημητρίου, Γιώργος Πάτσας, Γιώργος Τριανταφυλλίδης, ο γιατρός Χρήστος Φράγκος, ο δάσκαλος και πρώην καπετάνιος του ΕΑΑΣ Κώστας Βέρρος.

Η σκηνή της δολοφονίας

Ξαφνικά, και ενώ βρισκόταν ακριβώς μπροστά μου, σε δύο μέτρα απόσταση από το πεζοδρόμιο όπου στεκόμουν εγώ, ακούγεται δυνατός θόρυβος μηχανής και από τη Σπανδωνή, την έξοδο της οποίας απελευθέρωσαν εν ριπή οφθαλμού αυτοί που την έφραζαν, φάνηκε ένα τρίκυκλο με κατεύθυνση το σημείο όπου βρισκόμουν εγώ. Σε κλάσματα δευτερολέπτου είδα τον Λαμπράκη ανάσκελα στο κατάστρωμα του δρόμου και το τρίκυκλο με την ίδια ιλιγγιώδη ταχύτητα που εμφανίστηκε να προσπαθεί να διαφύγει από τη Βενιζέλου, στην οποία μπήκε αντίθετα από τη φορά των αυτοκινήτων, που δεν υπήρχαν βέβαια.

Δεν είδα, ή δεν μπόρεσα να δω λόγω και της συγχύσεως που με διακατείχε, αν το χτύπημα που δέχτηκε ο Λαμπράκης στο δεξιό κάτω μέρος της κεφαλής του του καταφέρθηκε από άνθρωπο που βρισκόταν στον δρόμο ή στην καρότσα του τρίκυκλου. Αυτό που μπορώ να πω τώρα, 50 χρόνια μετά και ύστερα από πολλές συζητήσεις, είναι ότι όλα αυτά έγιναν σε χρόνο μηδέν και σαφώς προϋπολογισμένα.

Ως δημοσιογράφος έσπευσα να μεταδώσω την είδηση στην εφημερίδα, αλλά όπως μου είπαν δύο βλοσυροί κύριοι που κάθονταν μπροστά στο πλησιέστερο περίπτερο, «το τηλέφωνο ήταν χαλασμένο».

Ετσι πήγα τρέχοντας στην εφημερίδα, όπου μου ανατέθηκε η παρακολούθηση του ρεπορτάζ οπότε είχα την ευτυχή συγκυρία να γνωρίοω τον μεγάλο Γιάννη Βούλτεψη της «Αυγής» και τους Γιώργο Μπέρτσο της «Ελευθερίας» και Γιώργο Ρωμαίο του «Βήματος».

Εικόνες πένθους έξω από το ΑΧΕΠΑ

Οι πρώτες μέρες |...| συνδέθηκαν με τα γεγονότα που διαδραματίζονταν έξω από το νοσοκομείο ΑΧΕΠΑ, όπου εκατοντάδες φοιτητές και άλλοι νέοι συγκεντρώνονταν νύχτα μέρα, αποτελώντας ένα είδος φρουράς στον ουσιαστικά νεκρό αγωνιστή της Αριστερός. Στο εσωτερικό του νοσοκομείου σπουδαίοι γιατροί Ελληνες και ξένοι, ανάμεσα τους κι ο διάσημος Ούγγρος νευροχειρουργύς καθηγητής Λάζλυ Ζόλνταν καθώς και ο Αγγλος Ν. Ντον, ο Τσέχος Κ. ΓΙαιρύφσκι και ο Ρώσος Ζάιγκοφ, που μετακλήθηκαν επειγόντως από την κυβέρνηση. εξέφραζαν την απαισιοδοξία τους για την πορεία της υγείας του βουλευτή, δηλώνοντας πως δεν υπάρχουν ελπίδες.

Ενα απ' αυτά τα πρωινά, μαζί με ιον φωτορεπόριερ Γιάννη Κυριακίδη (...) μπήκαμε ντυμένοι με ιατρικές μπλούζες στο δωμάτιο του Λαμπράκη. φωτογραφίζοντάς τον τραχειοτομημένο και διαοωληνωμένο. Νομίζω πως δεν υπάρχουν παρόμοιες φωτογραφίες άλλου φωτορεπόρτερ.

Το Στάλινγκραντ θα τους πονά για πάντα - Σαν σήμερα το 1943 η ολοκληρωτική συντριβή της ναζιστικής στρατιάς στο Στάλινγκραντ

Στις 2 Φλεβάρη του 1943 μετά από σφοδρές μάχες 140 ημερών τελειώνει η ηρωική μάχη του Στάλινγκραντ, με την θριαμβευτική νίκη του κόκκινου στρατού και την συντριβή της 6ης Γερμανικής Στρατιάς.

Η παράδοση της 6η Στρατιάς του Γερμανικού Στρατού, υπό τη διοίκηση του στρατάρχη Πάουλους, στους αντιπροσώπους της 62ης και 64ης Στρατιάς, υπό την ηγεσία του Στρατάρχη Ζούκοφ, σηματοδοτεί την αλλαγή στο ρου του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, με την καταστροφική ήττα που υπέστη η μέχρι τότε «ανίκητη» Βέρμαχτ.

Τον ανεπανάληπτο ηρωικό αγώνα των κατοίκων του Στάλινγκραντ και του σοβιετικού στρατού -ο οποίος παρουσιάζεται αναλυτικά στις παραπομπές που παραθέτουμε- αναγκάζονται να τον αναγνωρίζουν και μεγάλοι αστοί ηγέτες όπως ο Τσόρτσιλ και ο  Ρούζβελτ.

Οπως τόνιζε και ο Ι. Β. Στάλιν, σε μεγάλη εκδήλωση για την Αντιφασιστική Νίκη στη Μόσχα: "...  Τα γερμανικά στρατεύματα καταθέτουν τα όπλα... Οι θυσίες που προσφέραμε δεν πήγαν χαμένες. Στο μέλλον πάνω από την Ευρώπη θα κυματίζει η σημαία της ελευθερίας και της ειρήνης των λαών... η περίοδος του πολέμου στην Ευρώπη τέλειωσε. Αρχίζει η περίοδος της ειρηνικής ανάπτυξης".

Διαβάστε επίσης:

2 Φλεβάρη 1943: Οι ναζιστικές ορδές παραδίνονται στο Στάλινγκραντ!

Το Στάλινγκραντ θα τους πονά για πάντα

2 Φλεβάρη 1943 λήγει η ηρωική μάχη του Στάλινγκραντ

«Σύντροφοι! Δεν υπάρχει γη για μας πίσω από το Βόλγα!»

Στάλινγκραντ  

Στην μνήμη του συντρόφου Κωστή Νικηφοράκη ("Εφυγε" σαν σήμερα το 2007)

Του Γ. Γ.

Σαν σήμερα το 2007 έφυγε από την ζωή ένας ξεχωριστός σύντροφος και αγωνιστής που με τη δράση του και το παράδειγμά του, άφησε ανεξίτηλο το στίγμα του, ιδιαίτερα στην ευρύτερη περιοχή των Χανίων. Ο Κωστής Νικηφοράκης.

Παρακάτω παραθέτουμε κείμενο που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα "ΚΟΝΤΡΑ", το 2012, όταν οι σύντροφοι του οργάνωσαν πολιτικό μνημόσυνο.

Ο Κωστής Νικηφοράκης γεννήθηκε στις 20 Ιούλη του 1950 σ΄ ένα χωριό της Κισσάμου και από μικρός έδειξε τον ασυμβίβαστο χαρακτήρα του. Στο τέλος των γυμνασιακών του σπουδών αποβλήθηκε απ’ όλα τα σχολεία της χώρας ως «ανατρεπτικό στοιχείο». Χρειάστηκε η παρέμβαση ενός «τοπικού άρχοντα», στον οποίο προσέφυγε η οικογένειά του, για να πάρει το απολυτήριο.
Εφυγε για την Ιταλία το 1968, για να σπουδάσει γιατρός.

Από την πρώτη στιγμή εντάχθηκε στο αντιδικτατορικό κίνημα (αρχικά στο ΠΑΚ). Μέσα σ’ αυτό το κίνημα, αλλά και στο επαναστατικό κίνημα που φούντωνε εκείνα τα χρόνια στην Ιταλία, σφυρηλάτησε την επαναστατική του συνείδηση.
Ηταν από τους ιδρυτές της Ενωσης των Ελλήνων φοιτητών «Νίκος Μπελογιάννης». Πέρασε στο μαρξιστικό-λενινιστικό ρεύμα και το 1971 εντάχθηκε στο ΑΜΕΕ και την ΟΜΛΕ.

Ταυτόχρονα, συμμετείχε στο κίνημα της Αυτονομίας, που εκείνη την περίοδο γνώριζε μεγάλη άνθιση στην Ιταλία. Χαρακτήρας ασυμβίβαστος και έχοντας εγκολπωθεί τις ιδέες του προλεταριακού διεθνισμού, δεν περιορίζεται στην αντιδικτατορική δράση και στις συγκρούσεις με τους χαφιέδες της πρεσβείας, που του κόστισαν την αφαίρεση του διαβατηρίου του, αλλά συμμετείχε ενεργά στο μεγάλο κίνημα που χαρακτηρίστηκε ως «θερμό ιταλικό φθινόπωρο», αναπτύσσοντας νόμιμη και κυρίως παράνομη δράση.

Οργώνει όλη τη χώρα, παίρνει μέρος σε επιχειρήσεις και συγκρούσεις με την Αστυνομία και τους Ιταλούς φασίστες. Ζει από κοντά το βαρύ χειμώνα της κρατικής καταστολής στη διάρκεια των «μολυβένιων χρόνων» της Ιταλίας. Ζει τη διάσπαση του κινήματος, δένεται με το κίνημα αλληλεγγύης στους πολιτικούς κρατούμενους, παρακολουθεί από κοντά τη στάση τους.
Διατήρησε τους δεσμούς του μέχρι και την ημέρα του θανάτου του.

Επέστρεψε στην Ελλάδα το 1978, έκανε το στρατιωτικό του και στη συνέχεια το αγροτικό του στον Πλάτανο Κισσάμου, όπου άφησε εποχή, γιατί δεν άφηνε σπίτι για σπίτι που να μην επισκεφτεί.

Ολοκλήρωσε την ειδικότητα της παθολογίας αρχικά στα Χανιά και μετά στην Αθήνα, στο Γενικό Κρατικό. Μάλιστα, ήταν από τους πρώτους γιατρούς εκείνα τα χρόνια που έκανε μετά ειδίκευση για 6 μήνες στη ΜΕΘ.

Διορίστηκε στο νεοσύστατο ΕΣΥ το 1985 και υπήρξε από τα ιδρυτικά μέλη της ΟΕΝΓΕ (Ομοσπονδία Νοσοκομειακών Γιατρών Ελλάδας) και της ΠΕΓΕΣΥ (Παγκρήτια Ενωση Γιατρών ΕΣΥ), της οποίας διετέλεσε και πρόεδρος από το 1988.

Αρχικά πρόεδρος και στη συνέχεια γενικός γραμματέας του Ιατρικού Συλλόγου Χανίων, από το 1987 μέχρι το θάνατό του.
Πρόεδρος της Ενωσης Γιατρών ΕΣΥ Νομού Χανίων από την ίδρυσή της και συνεχώς. Διευθυντής τα τελευταία χρόνια της Α΄ Παθολογικής Κλινικής του Νοσοκομείου Χανίων.
Δημοτικός σύμβουλος 1990-94 και νομαρχιακός 1998-2007 (στις δυο τελευταίες νομαρχιακές εκλογές, αυτός ο δηλωμένος ακροαριστερός, συνεργαζόμενος με το συνδυασμό του Γ. Κατσανεβάκη, εκλέχτηκε πρώτος σε σταυρούς νομαρχιακός σύμβουλος απ” όλους τους συνδυασμούς).

Ομως, η δράση του Κωστή Νικηφοράκη δεν καθοριζόταν από τις θεσμικές θέσεις στις οποίες εκλεγόταν. Αυτές τις ήθελε για να στηρίζει την εξωθεσμική και αντιθεσμική του δράση. 
Δεν έλειψε ποτέ από την πρώτη γραμμή του αγώνα. Οχι μόνο δεν έλειψε, αλλά ήταν αυτός που «τραβούσε» τους άλλους.

Από το 1986 πρωτοστατεί στους αγώνες για το κλείσιμο του Κουρουπητού και οργανώνει τις επιτροπές κατοίκων για την προστασία του περιβάλλοντος στο Ακρωτήρι.

Το 1988 πηγαίνει στην Τουρκία μαζί με άλλους ακτιβιστές. Συλλαμβάνεται μαζί με τους Ν. Γιαννόπουλο, Γ. Κουβίδη και Ν. Μπελαβίλα, επειδή άνοιξαν πανό αλληλεγγύης στο στρατοδικείο που δικάζονταν μέλη της Ντεβ Γιολ.
Αναπτύχθηκε τότε ένα πλατύ κίνημα αλληλεγγύης και το τουρκικό καθεστώς αναγκάστηκε να τους απελάσει στην Ελλάδα.

Το 1990 ίδρυσε το κέντρο υποστήριξης τοξικοεξαρτημένων στα γραφεία του Ιατρικού Συλλόγου Χανίων. Εκτοτε εξακολούθησε να στηρίζει συστηματικά τους χρήστες, μαζί με μερικούς γιατρούς της κλινικής του.

Το 1990 πρωταγωνίστησε στην κινητοποίηση ενάντια στις ξένες βάσεις, που ξεκίνησε σαν μια συμβολική κίνηση 30 ανθρώπων και κατέληξε σ’ ένα κίνημα με εξεγερτικά χαρακτηριστικά, που έβαλε φωτιά στη Νομαρχία και ανάγκασε τον Μητσοτάκη να στείλει τα ΜΑΤ από την Αθήνα. Ο Κωστής ήταν από τους βασικούς κατηγορούμενους γι’ αυτή την υπόθεση.

Το Σεπτέμβρη του 1992 μετέτρεψε σε διαδήλωση ενάντια στις αμερικάνικες βάσεις την επίσκεψη του πατριάρχη στα Χανιά.
Δικάστηκε στη δίκη των 28 αντιβασικών διαδηλωτών το Γενάρη-Φλεβάρη του 1994.
Με ακούραστη συστηματική δουλειά και χάρη στο τεράστιο κύρος που ήδη διέθετε στο νομό, κατάφερε να εντάξει –πέρα από όλο το φάσμα της Αριστεράς– όλους τους φορείς στην Επιτροπή κατά των ξένων βάσεων και της εξάρτησης, την πενταετία 1990-95.

Το 1992 κατάφερε ν’ αρπάξει κυριολεκτικά από τα χέρια της Εκκλησίας τα φιλόπτωχα συσσίτια του Αγίου Νικολάου της Σπλάντζιας στα Χανιά και τα μετέτρεψε σε «Κοινωνική Παρέμβαση – Συσσίτια Σπλάντζιας». 

Με το δικό του τρόπο επιβάλλει «φορολογία» στους «έχοντες» της πόλης, για να λειτουργήσουν τα συσσίτια και να μπορούν να προσφέρουν ένα πιάτο φαγητό κάθε μέρα και μια σακούλα με είδη πρώτης ανάγκης κάθε Σάββατο στις άπορες οικογένειες της περιοχής.
Εκεί βρίσκουν καταφύγιο οι φτωχοί, οι εξαθλιωμένοι, οι καραβιές των μεταναστών και των προσφύγων που βγαίνουν στις παραλίες της περιοχής.

Λειτουργεί ιατρείο και οδοντιατρείο κοινωνικής αλληλεγγύης, παιδική βιβλιοθήκη-στέκι για τα παιδιά της γειτονιάς. Οργανώνει μαθήματα ελληνικών για μετανάστες.

Το μαύρο καλοκαίρι του 2002, το καλοκαίρι της τρομοϋστερίας, ο Κωστής, έχοντας και την εμπειρία της Ιταλίας, ήταν από τους πρώτους που κινητοποιήθηκαν για την οργάνωση κινήματος αλληλεγγύης. Συμμετέχει σ’ αυτό το κίνημα μέχρι και τη μέρα του θανάτου του.

Κατέθεσε ως μάρτυρας υπεράσπισης στην πρώτη δίκη της 17Ν και κατήγγειλε το «έγκλημα του Ευαγγελισμού» κατά του Σάββα Ξηρού. Στο εφετείο δηλώθηκε ως μάρτυρας του Δ. Κουφοντίνα, αλλά η υπεράσπιση τού ζήτησε να καταθέσει και πάλι για τα βασανιστήρια του Σάββα στον Ευαγγελισμό.
Το έφερε βαρέως που αναγκάστηκε να καταθέσει και πάλι ως γιατρός και όχι ως επαναστάτης κομμουνιστής, αλλά είχε μάθει να βάζει το συλλογικό πάνω από το προσωπικό.
Βρήκε, όμως, την ευκαιρία, κάποια στιγμή της κατάθεσής του, να στείλει το μήνυμά του: «Για μένα ο Κουφοντίνας είναι σύντροφος», είπε χαμογελώντας και άφησε κάγκελο τους δικαστές.

Την περίοδο αυτή, στη διάρκεια της πρώτης δίκης της 17Ν, «ανταμώνει» με την «Κόντρα». Τον εντυπωσιάζει η μαχητική της φιλολογία, το γεγονός ότι δεν περιορίζεται σε μισόλογα και μια γενικόλογη αλληλεγγύη, αλλά υπερασπίζεται απόλυτα το δικαίωμα στην ένοπλη επαναστατική αντιβία.
Τον ενοχλούν αφάνταστα οι μεσοβέζικες στάσεις στο κίνημα αλληλεγγύης, του τύπου «είμαι αλληλέγγυος, αλλά διαφωνώ». Θεωρεί πως η σωστή στάση είναι αυτή που διατυπώνει η «Κόντρα»: Η ένοπλη επαναστατική αντιβία είναι πολιτικά και κοινωνικά νόμιμη – Οι διαφορές στην τακτική αφορούν τη συζήτηση μέσα στο κίνημα και όχι τη στάση ενώπιον των αστικών δικαστηρίων.

Η γνωριμία γίνεται συνεργασία και η συνεργασία ένταξή του στην «Κόντρα». Γιατί ο Κωστής δεν ήθελε να είναι «ελεύθερος σκοπευτής». Αναζητούσε πάντοτε πολιτική ένταξη, γιατί δεν ήθελε το τεράστιο κοινωνικό του έργο να εκληφθεί ως προσωπικό έργο ενός φωτισμένου γιατρού, αλλά ως επιμέρους καθήκον ενός επαναστατικού κινήματος.

Δυστυχώς, αυτή η περίοδος, η τόσο δημιουργική και για τον Κωστή και για μας, δεν έμελλε να κρατήσει πολύ. Σκάρτα τέσσερα χρόνια. Ο καρκίνος τον χτύπησε στα 55 του χρόνια.

Αντιμετώπισε την αρρώστια θαρραλέα, παρά τη μεγάλη του στενοχώρια για τον επερχόμενο θάνατο.
Πάλεψε με την αρρώστια, χωρίς ποτέ να εγκαταλείψει τα πολιτικά και κοινωνικά του καθήκοντα. Αν και εξαντλημένος από τις συνεχείς θεραπείες στην Ιταλία και στην Ελλάδα, εξακολουθεί την πολύμορφη δράση του. Στο συνδικαλισμό, στην κοινωνική αλληλεγγύη, στην επαναστατική πολιτική. Στην πρώτη γραμμή μέχρι την τελευταία του μέρα.

«Εφυγε» στις 2 Φλεβάρη του 2007, αφού πρώτα φρόντισε να μας αποχαιρετίσει, αναγγέλλοντάς μας ψύχραιμα τον επερχόμενο θάνατό του και αφήνοντάς μας τις τελευταίες παραγγελίες του, που αφορούσαν διεκπεραίωση απλών, καθημερινών καθηκόντων, που γι’ αυτόν είχαν πάντοτε ξεχωριστή σημασία.

Σαν σήμερα 1 Φλεβάρη του 1968: Μια φωτογραφία σύμβολο της φρικαλεότητας του πολέμου που διεξαγόταν στο Βιετνάμ

Ηταν σαν σήμερα 1 Φλεβάρη του 1968, όταν ο φωτορεπόρτερ, Eddie Adams του Associated Press, περνούσε στην ιστορία αποθανατίζοντας με το φωτογραφικό του φακό την εν ψυχρώ εκτέλεση του Βιετκόνγκ αξιωματικού Nguyen Van Lem, από τον στρατηγό και διοικητή της Νοτιοβιετναμέζικης αστυνομίας Nguyen Ngoc Loan.

Ηταν μια φωτογραφία που σύντομα έκανε τον χώρο του κόσμο ενώ κατέστη σε σύμβολο της φρικαλεότητας του πολέμου που διεξαγόταν στο Βιετνάμ. Ο δολοφόνος αμέσως μετά την πράξη του ατάραχος δήλωσε ότι "αν διστάζεις και δεν κάνεις το καθήκον σου, οι άνδρες δεν θα σε ακολουθήσουν ... αυτοί οι άνθρωποι σκότωσαν πολλούς δικούς μου ανθρώπους, νομίζω ότι ο Βούδας θα με συγχωρήσει".

Η φωτογραφία του Άνταμς, γνωστή ως «Εκτέλεση στη Σαϊγκόν», έδωσε στον φωτογράφο το βραβείο Πούλιτζερ ένα χρόνο αργότερα και έλαβε άμεσα θρυλικές διαστάσεις,

Η φήμη των Αμερικανών, οι οποίοι είχαν αναλάβει τη διεξαγωγή του πολέμου στο πλευρό των συμμάχων τους Νοτιοβιετναμέζων εναντίον των κομμουνιστών της Βορείου Κορέας και των ομοϊδεατών τους Βιετκόνγκ στο Νότιο Βιετνάμ, υπέστη τεράστια ζημιά. 

Από την στιγμή που δημοσιεύτηκε η φωτογραφία η παγκόσμια κοινή γνώμη είχε κατατάξει τον Loan στην κατηγορία των απάνθρωπων δολοφόνων. Ζώντας μέσα στην καταφρόνια και την περιφρόνηση ακόμα και από τους συμπατριώτες του ο  Loan αναγκάστηκε να μετακομίσει στις Ηνωμένες Πολιτείες, Δεν δικάστηκε ποτέ για την δολοφονία, ενώ τελικά ο εκτελεστής στρατηγός της διάσημης φωτογραφίας, πέθανε το 1998 από καρκίνο στη Βιρτζίνια, σε ηλικία 67 ετών.

1/2/1962. Επιστολή Ν. Ζαχαριάδη προς την "καραμανλική (ελληνική) δικαιοσύνη"

Του Γ. Γ.

Πηγή: Δοκίμιο Ιστορίας του ΚΚΕ 1949 - 1968 Β' Τόμος

Την 1.2.1962 ο Νίκος Ζαχαριάδης ταχυδρόμησε στην ελληνική πρεσβεία στη Μόσχα την ακόλουθη επιστολή - αίτημα, που προοριζόταν για τον εισαγγελέα Πλημμελειοδικών Αθήνας.
Η επιστολή δεν έφτασε στον Ελληνα πρέσβη, γι' αυτό και ο Ζαχαριάδης πήγε στην πρεσβεία στις 10 Μάρτη και την παρέδωσε προσωπικά στον πρέσβη:

«Παρακαλώ να μου γνωρίσετε αν εκκρεμούν ενάντιά μου κατηγορίες για την κομμουνιστική, επαναστατική μου δράση ενάντια στην αστοτσιφλικάδικη Αντίδραση και στην υποδούλωση της Ελλάδας στον ξένο, τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό. Πιστεύω ότι, στις κρίσιμες στιγμές που περνά ο λαός και η Ελλάδα, και η παραμικρή συμβολή στον αγώνα του ελληνικού λαού για τη Δημοκρατία, την Ειρήνη, την Ανεξαρτησία και το Σοσιαλισμό, για την υπεράσπιση της τύχης και των επαναστατικών παραδόσεων του λαού μας, είναι αναγκαία και επιβεβλημένη. 

Εφ' όσον ενάντιά μου εκκρεμούν κατηγορίες και εφ' όσον θα μου επιτραπεί, είμαι έτοιμος να γυρίσω στην Ελλάδα για να τις αντιμετωπίσω και ανατρέψω ακόμα μια φορά και μπροστά στην καραμανλική (ελληνική) δικαιοσύνη, για να επιβεβαιώσω ακόμα μια φορά την απόλυτη προσήλωσή μου στην υπόθεση του λαού πούμε γέννησε, ανέδειξε και μου 'δωσε την τιμή να με συγκαταλέξει στις γραμμές του σαν αγωνιστή του.» 
(Βλ. Πέτρος Ανταίος, Ν. Ζαχαριάδης. «Θύτης και Θύμα», σελ. 278, εκδ. «Φυτράκη», Αθήνα, 1991.)

Στις 8.4.1962 δόθηκε στον Ζαχαριάδη κατηγορηματικά αρνητική απάντηση. 

Το ίδιο αίτημα υπέβαλε με γράμμα του προς την ΚΕ του ΚΚΣΕ το Μάρτη του 1962:
«...Ζήτησα να μου επιτραπεί να κατέβω στην Ελλάδα, για να υπερασπίσω την κομμουνιστική κομματική, επαναστατική τιμή μου απ' τη συκοφαντία και την κατασπίλωση». Πήρε την προφορική απάντηση πως η ΚΕ του ΚΚΣΕ δε θεωρεί σκόπιμο σε αυτές τις συνθήκες το γυρισμό του Ζαχαριάδη στην Ελλάδα.

Επίσης, στις 6.4.1964, πάλι μέσω της ελληνικής πρεσβείας, έστειλε στον τότε πρωθυπουργό Γ. Παπανδρέου το ακόλουθο γράμμα:
«Παρακαλώ όπως μου επιτρέψετε να γυρίσω στην Ελλάδα. Οι λόγοι για την αίτησή μου αφτή παραμένουν οι ίδιοι, όπως τους έκθεσα στο γράμμα μου προς τον κ. Εισαγγελέα Πλημμελειοδικών Αθηνών της 1.2.62.» 

Σε σημείωμα που υπογράφεται από τους Μ. Παρτσαλίδη και Λ. Στρίγκο, με ημερομηνία 4.5.1967, μετά από τη συνάντηση με τους Σουσλόφ, Πέλσε και Ουλιανόφσκι, γίνεται η εξής αναφορά σχετικά με τον Ν. Ζαχαριάδη:
«Στο τέλος μίλησε για το νέο εκβιασμό που επιχειρεί εναντίον του Κόμματος ο Ζαχαριάδης και υπογράμμισε πως η υπόθεση, και κατά τη γνώμη του ΠΓ του ΚΚΕ, πρέπει ν' αντιμετωπιστεί από κοινού από τα δύο Κόμματα. Ο σ. Σουσλόφ που μίλησε ύστερ' από τον σ. Κολιγιάννη αναφέρθηκε (...) και στο ζήτημα Ζαχαριάδη. Για τον Ζαχαριάδη σημείωσε πως το βασικό πρόβλημα που βάζει θα το λύσει, βέβαια, το ΚΚΕ.»  

Μια ιστορική απεργία στο Λαύριο, σαν σήμερα το 1929

 

"Εάν ο χωροφύλακας πυροβόλησε καλώς έπραξε. Δεν μπορείτε να πείτε, ότι είχε καθήκον ο χωροφύλακας να σταυρώσει τα χέρια και να αφήσει τους απεργούς να αναστατώνουν τον κόσμο"

Σαν σήμερα,1 Φεβρουαρίου 1929, οι μεταλλωρύχοι της Γαλλικής Εταιρίας του Λαυρίου κηρύσσουν απεργία για αύξηση μισθών. Θα διαρκέσει 47 μέρες και θα αναδειχθεί σε μια από τις πιο μαχητικές απεργίες της περιόδου. 

Η κυβέρνηση Βενιζέλου κινητοποιεί σύσσωμο τον κατασταλτικό μηχανισμό. Τετάρτη 6 Φλεβάρη, μετά από Γενική Συνέλευση, "οι εργάτες ξεχύθηκαν προς τα μεταλλεία για να πείσουν και τους άλλους εργάτες να απεργήσουν. Μπρος στους φούρνους όμως που βρισκόταν σμήνη χαφιέδων και χωροφυλάκων τους υπεδέχθησαν με ομοβροντία πυροβολισμών, ο δε ενωμοτάρχης Τούμπας ξάπλωσε νεκρό με δύο σφαίρες τον εργάτη Συρίγο...γίνεται πανδαιμόνιο. Οι απεργοί εξαγριωμένοι ορμούν ενάντια στους χωροφύλακες που απ' το φόβο τους παραδίδουν τα όπλα...οι φούρνοι σταματούν κι οι Μεταλλωρύχοι που τους κινούσαν βγαίνουν από μέσα για να ενωθούν με τους απεργούς...την επομένη, η πόλη είναι νεκρή.. μόνο τ' απόγευμα ακούστηκε να βαράν πένθιμα οι καμπάνες και να καλούν τον κόσμο στη κηδεία...στη πλατεία όμως μπροστά, πίσω από το φέρετρο του σ. Συρίγου μια θάλασσα πάνω από 7 χιλ. πλήθος ακολουθεί και καταριέται τους δολοφόνους." 

Ο υπουργός Ζαβιτσάνος (πρωθυπουργός τότε ήταν ο Ελ. Βενιζέλος) δηλώνει στη Βουλή: "Εάν ο χωροφύλακας πυροβόλησε καλώς έπραξε. Δεν μπορείτε να πείτε, ότι είχε καθήκον ο χωροφύλακας να σταυρώσει τα χέρια και αφήσει ελεύθερους τους απεργούς να αναστατώνουν τον κόσμο". 

1η Μάρτη, η κυβέρνηση στέλνει στο Λαύριο τον εισαγγελέα Κώνστα, ο οποίος εκτοξεύει φοβέρες για να κάμψει τους απεργούς. Μεταξύ άλλων απειλεί: "Κράτος 7 εκατομμυρίων δεν θα δειλιάσει να σκοτώσει 5 χιλιάδες ταραξίες"! 

Η ταξική αλληλεγγύη, όμως, σηκώνει τείχος στον αυταρχισμό της εργοδοσίας και του κράτους της. Καθ' όλη τη διάρκεια του αγώνα, καταφθάνουν οικονομικές ενισχύσεις από συνδικάτα και μεμονωμένους ανθρώπους. 

16 Μάρτη, ο υπουργός Εθνικής Οικονομίας υποχρεώνεται σε συμφωνία που περιελάμβανε: 10% αύξηση. Να απολυθούν άμεσα όλοι οι κρατούμενοι. Να επανέλθουν όλοι οι εργάτες στη θέση τους. Να ιδρυθεί ταμείο συντάξεων. Επίσης, αποφασίστηκε αποζημίωση της οικογένειας του Συρίγου.

 Πηγή: Praxis Review - twitter

Σαν σήμερα η οργάνωση "Ιούνης '78" εκτελεί τον αρχιβασανιστή της χούντας Πέτρο Μπάμπαλη

Του Γ. Γ.

 «Οι δίκες των βασανιστών της Χούντας διεξήχθησαν έναν χρόνο μετά την πτώση της χούντας, σε Αθήνα, Πάτρα και Χαλκίδα, με τους περισσότερους κατηγορουμένους να πέφτουν "στα μαλακά" και μερικούς να αθωώνονται. Μεταξύ των αθωωθέντων και οι -γνωστοί από πολλές καταγγελίες βασανισθέντων- αστυνόμοι Ευάγγελος Μάλλιος και Πέτρος Μπάμπαλης, που έπεσαν νεκροί λίγο αργότερα - ο πρώτος τον Δεκέμβριο του 1976 από τα όπλα της οργάνωσης "17 Νοέμβρη" και ο δεύτερος τον Ιανουάριο του 1979 από τα όπλα της οργάνωσης "Ιούνης '78"», αναφέραμε σε περασμένη ανάρτησή μας που τιτλοφορούσαμε «Ελληνική Δικαιοσύνη: "Χρυσές" σελίδες μιας πολύ αμαρτωλής ιστορίας».

Σαν σήμερα, λοιπόν, 31 Γενάρη του 1979 «σκοτεινοί κύκλοι της ανωμαλίας» προβαίνοντας σε «νέα πρόκληση» με σκοπό «την ματαίωση της αποκάλυψης των υπονομευτών της δημοκρατίας και της εθνικής ανεξαρτησίας», σύμφωνα με το δημοσιογραφικό όργανο της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ «δολοφονούν τον Μπάμπαλη».

Η εκτίμηση όμως αυτή του ΚΚΕ δεν πρέπει να συμβάδιζε με τα αισθήματα που προκλήθηκαν στον ελληνικό λαό με την γνωστοποίηση της εκτέλεσης του χουντικού αρχιβασανιστή.

Αλλωστε ήταν σχετικά πρόσφατα όσα είχαν δει την δημοσιότητα για τα απάνθρωπα βασανιστήρια που είχαν γίνει στην ΕΣΑ και στην Ασφάλεια από τους διεστραμμένους μπάτσους – βασανιστές που μάλλον χαροποίησε τον κόσμο η εκτέλεση του Μπάμπαλη.
Επίσης, όπως αναφέραμε σε άλλο κείμενο μας: Η κοινωνική οργή για την ατιμωρησία των βασανιστών εκφράζεται με μια σειρά συνθημάτων, όπως «Οι φασίστες στο Γουδί», «Δίκες λαϊκές για τους βασανιστές», «Φόλα στο σκύλο της ΕΣΑ», «Ο λαός δεν ξεχνά, τους φασίστες τους κρεμά», κλπ, 

Η προκήρυξη της «Ομάδας Ιούνης ‘78» που ανέλαβε την ευθύνη της εκτέλεσης αυτού του καθάρματος –την αντιγράφουμε από τον τρίτο τόπο της σειράς «ΑΝΤΙΠΛΗΡΟΦΟΡΗΣΗ»- είναι ξεκάθαρη για τους λόγους που αυτή η οργάνωση προχώρησε σ’ αυτή την ενέργεια:

ΓΙΑΤΙ ΕΚΤΕΛΕΣΑΜΕ ΤΟΝ ΜΠΑΜΠΑΛΗ

Από σήμερα, ο άθλιος και μισητός βασανιστής, ο αστυνόμος Πέτρος Μπάμπαλης έπαψε να υπάρχει. Εκτελέστηκε από μια ομάδα αγωνιστών. Η προσωπικότητα και το έργο του Μπάμπαλη είναι γνωστά σε όλους. Στην περίοδο της χούντας η δράση του και η φήμη τον ξεπέρασαν και τα σύνορα της Ελλάδας.

Ήτανε από τους αρχηγούς των δυνάμεων καταστολής και επικεφαλής των καταδιωκτικών μηχανισμών της Ασφάλειας στη χουντική περίοδο. Με ιδιαίτερη λύσσα προσπάθησε να χτυπήσει τους αγωνιστές της αντίστασης ενάντια στη χούντα και το καθεστώς πού την είχε δημιουργήσει.

Ήτανε υπεύθυνος για την άγρια ασφαλίτικη τρομοκρατία. Ήτανε υπεύθυνος για τα φοβερά βασανιστήρια χιλιάδων και χιλιάδων ατόμων. Ήτανε υπεύθυνος για την καταστροφή της υγείας και της ζωής πολλών εκατοντάδων αγωνιστών και όχι μόνον αυτών, αλλά και όσων έτυχε, για οποιοδήποτε λόγο, να βρεθούν στα χέρια των ασφαλιτών. Ήτανε υπεύθυνος για την «ανάδειξη» πολλών εκατοντάδων χαφιέδων σε επίλεκτους βασανιστές, που και σήμερα συνεχίζουν τη δράση τους και που όλο και περισσότερο γίνονται απαραίτητα στηρίγματα της κρατικής εξουσίας των αφεντικών. Ήτανε από τους υπεύθυνους της εκστρατείας των δολοφονιών, που εξαπέλυσε η Ασφάλεια μετά το Νοέμβρη του 1973, που είχε σαν αποτέλεσμα πολλές δεκάδες νεκρούς - που τους παρουσίασαν για «αυτοκτονημένους» - και που σήμερα φαίνεται ότι όλα τα επίσημα κόμματα τους ξέχασαν. Ήτανε ακόμα υπεύθυνος για βασανισμούς και εκβιασμούς, με αποκλειστικό σκοπό να αρπάξει διάφορα χρηματικά ποσά από τους συγγενείς των θυμάτων.

Το καθεστώς της καπιταλιστικής εξουσίας και αστικής κυριαρχίας, είχε φροντίσει από τα πριν να προετοιμάσει το στέλεχος του, τον Μπάμπαλη, για το πέρασμα στη «δημοκρατία». Διάλεξε γι' αυτόν, και ο Μπάμπαλης πιστά τον ακολούθησε, ένα άλλο τρόπο δράσης, πού να ταιριάζει καλύτερα με τη «δημοκρατία» και να εξυπηρετεί το ίδιο καλά τις ανάγκες και τις επιδιώξεις του καθεστώτος.

Έτσι ο Μπάμπαλης δε διατήρησε το επίσημο πόστο του στην Ασφάλεια, αλλά ανέλαβε την οργάνωση και την εκπαίδευση του «ανεπίσημου» μηχανισμού τρομοκρατίας του καθεστώτος, πάντα σε στενή εξάρτηση και συνεργασία με την επίσημη Ασφάλεια. Δε συνέχισε ο ίδιος τα βασανιστήρια κρατουμένων, αλλά έγινε το πρότυπο για μίμηση στους καινούριους βασανιστές, που συνεχίζουν να εφαρμόζουν αυτή την τακτική σ' όλα τα αστυνομικά τμήματα της χώρας και σε διάφορες στρατιωτικές μονάδες.

Οι περιπτώσεις που γίνονται γνωστές, όπως αυτές του Βιδάλη, τον Κοσμίδη και άλλων, καθώς και των διάφορων «υπόπτων» που "πιέζονται να ομολογήσουν", είναι μόνο ένα μικρό κομμάτι της πραγματικότητας. Δε συμμετείχε ο Μπάμπαλης στις ανοικτές και επίσημες τρομοκρατικές δραστηριότητες της αστυνομίας, που είναι αστυνόμευση κάθε λαϊκής κινητοποίησης και εκδήλωσης — τρομοκράτηση απεργών και προστασία απεργοσπαστών και αφεντικών — επιθέσεις με κάθε είδους όπλα ενάντια σε διαδηλωτές, δολοφονίες και τραυματισμοί διαδηλωτών — αυθαίρετα σπασίματα γραφείων οργανώσεων και τραμπούκικες έφοδοι σε σπίτια αγωνιστών, εκβιαστικά και τρομοκρατικά μπλόκα σε δρόμους, σε αυτοκίνητα, σε δημόσια κέντρα, αυθαίρετες και τραμπούκικες συλλήψεις, κακοποιήσεις και βασανιστήρια κρατουμένων, δικαστικές σκευωρίες ενάντια σε αγωνιστές, αλλά και σε καθέναν που γίνεται ενοχλητικός, ψυχρές δολοφονίες σε καουμπόικο στιλ και τέλος όλοι οι καθημερινοί εκβιασμοί.

Οργάνωσε όμως ο Μπάμπαλης φασιστικές ομάδες και ήτανε από τους υπεύθυνους για τις «ανεπίσημες» τρομοκρατικές ενέργειες της Ασφάλειας, πού είναι: οι επιθέσεις ενάντια σε διάφορα μέλη πολιτικών οργανώσεων (ξυλοδαρμοί, απειλές, απόπειρες απαγωγής), η δράση των φασιστικών ομάδων πού ο ίδιος οργάνωσε, η αποστολή με το ταχυδρομείο εκρηκτικών υλών σε διάφορα πρόσωπα και οργανώσεις και κυριότερα η εγκληματική ενέργεια της έκρηξης βόμβας μέσα στον κινηματογράφο Έλλη την ώρα της προβολής με σκοπό να σκοτώσει τους τυχαίους θεατές.

Δεν άρπαξε χρήματα με καινούριους εκβιασμούς, αλλά είχε εξασφαλίσει, χάρη στην πείρα του σαν εγκληματίας ασφαλίτης και χάρη στη δραστηριότητα του, τη χρηματική ενίσχυση πολλών αφεντικών-επιχειρηματιών. Τα αφεντικά τον αμείβανε και τον χρηματοδοτούσανε γενναιόδωρα, μέχρι την τελευταία του ώρα, με πολλή χαρά τους και με σιγουριά για την επένδυση τους. Φυσικά χρησιμοποιήσανε πάντα γι' αυτό το σκοπό τους ληστευμένους μισθούς των εργαζομένων στις επιχειρήσεις τους.

Όπως στη διάρκεια της δικτατορίας και της χούντας, έτσι και μετά από αυτήν, σε περίοδο δημοκρατίας και κοινοβουλίου, Ο Μπάμπαλης ήτανε το άλλο σκέλος του δίδυμου, Μάλλιος-Μπάμπαλης, δηλαδή ένα από τα σημαντικά στελέχη των μηχανισμών τρομοκρατίας του καθεστώτος, μηχανισμών που είναι απαραίτητοι για το καθεστώς της καπιταλιστικής εξουσίας, είτε αυτό χρησιμοποιεί τη δικτατορία και τη χούντα, είτε εξυπηρετείται από τη δημοκρατία και τον αστικό κοινοβουλευτισμό.

Ας θρηνήσει το καθεστώς της εκμετάλλευσης και της καταπίεσης, ας θρηνήσουν τα αφεντικά και τα όργανα τους για την εξόντωση του Μπάμπαλη, όπως θρηνήσανε και για τον άλλο εκλεκτό εκπρόσωπο και όργανο τους, το Μάλλιο.

Ο Μπάμπαλης παρόλο πού φοβότανε συνέχεια, ήτανε πάντα προκλητικός. Κουβαλούσε συνέχεια μαζί του και επιδεικτικά το όπλο του. Είχε οργανώσει χαφιέδικη άμυνα γύρω του, κάποιοι γείτονες και κάποιοι καταστηματάρχες της περιοχής, αστυνόμευαν και κατασκόπευαν τους κατοίκους της περιοχής και αναφέρανε κάθε κίνηση και πληροφορία στο αφεντικό τους, τον Μπάμπαλη. Συχνά επίσης, επίσημοι χαφιέδες και ασφαλίτικα αμάξια ελέγχανε την περιοχή του σπιτιού του. Όλα αυτά δεν μπόρεσαν να προφυλάξουν τον Μπάμπαλη, από τη δίκαιη και απαραίτητη εξόντωση του.
Μέχρι πότε η βία και η τρομοκρατία των αφεντικών θα ονομάζεται δικαιοσύνη;

Μετά τις 24.7.74, για να μπορέσει ο Μπάμπαλης να συνεχίσει τη δραστηριότητα του σα στέλεχος των μηχανισμών τρομοκρατίας του καθεστώτος (όπως όλοι οι όμοιοι του και οι συνεργάτες του) έπρεπε να εκτονωθεί και να κουκουλωθεί το μίσος και η λαϊκή αγανάκτηση εναντίον του.
Αυτή την εκτόνωση του μίσους και της λαϊκής αγανάκτησης καθώς και τη βαθμιαία αλλά γρήγορη αποκατάσταση του Μπάμπαλη και όλων των βασανιστών, τα ανέλαβε και τα πραγματοποίησε η λεγόμενη ανεξάρτητη δικαιοσύνη. Σ' αυτό της το έργο είχε τη βοήθεια και τη συμπαράσταση όλων των επίσημων κομμάτων, που μας «πείσανε», για μια ολόκληρη περίοδο, για τη δήθεν ανεξαρτησία της δικαιοσύνης.

Η πραγματική λοιπόν αστική δικαιοσύνη, η δικαστική δηλαδή εξουσία του καθεστώτος, αφού μας ταλαιπώρησε όλους με το γελοίο και λυπηρό θέαμα εκατοντάδων στημένων δικών, αφού μας μπούχτισε με τις δίκες-φάρσες και με τις δικολαβίες της, αφού μας εξόργισε με την «ανεξαρτησία» της και αφού μας αποστόμωσε με τη θρασύτητα και τη χυδαιότητα της, κατάφερε στο τέλος να οδηγήσει σε πραγματικό θρίαμβο τόσο τη νομιμότητα (την αστική), όσο και τη δικαιοσύνη (την καθεστωτική). Αυτή η επιχείρηση της αστικής δικαιοσύνης ήτανε πραγματικός θρίαμβος για το καθεστώς, γιατί όχι μόνο κατάφερε να κατοχυρώσει την ομαλή συνέχιση του καθεστώτος από τη δικτατορία στη δημοκρατία, αλλά κατάφερε κιόλας, με νομικίστικους τρόπους, να απαλλάξει από κάθε ευθύνη εκατοντάδες και εκατοντάδες βασανιστές (και όχι μόνον αυτούς), ενώ όλοι μας αφήναμε να περάσει το νέο αυτό έγκλημα σε βάρος μας ΑΔΙΑΜΑΡΤΥΡΗΤΑ, καθηλωμένοι και ξεγελασμένοι όπως ήμασταν από τις αυταπάτες μας περί δημοκρατίας και ανεξάρτητης δικαιοσύνης.

Είναι μεγάλη η ευθύνη των επίσημων κομμάτων πού άφησαν να παιχτεί, και να εξακολουθεί και σήμερα να παίζεται, αυτό το παιχνίδι σε βάρος μας, της δήθεν ανεξάρτητης δικαιοσύνης. Και ας προσέξουν πριν πουν ότι η ενέργεια της εκτέλεσης του Μπάμπαλη είναι δήθεν «προβοκάτσια» πού σκοπεύει στην «αποσταθεροποίηση της δημοκρατίας». Γιατί τότε θα τους απαντήσουμε ότι αυτό σημαίνει, πως αυτά τα κόμματα φροντίζουν για τη σταθερότητα αυτής της δημοκρατίας, αυτού του καθεστώτος, αυτής δηλαδή της καθημερινής εκμετάλλευσης, καταπίεσης, βίας και τρομοκρατίας ενάντια στο προλεταριάτο, ενώ οι λαϊκές και επαναστατικές δυνάμεις φυσικά και προσπαθούν να μη σταθεροποιηθεί ποτέ ένα τέτοιο καθεστώς πάνω στις πλάτες τους.

Και ας μη βγάζουν στη φόρα τη συνταγή του «συσχετισμού των δυνάμεων πού είναι σε βάρος του κινήματος», γιατί τότε θα θυμηθούμε ότι ποτέ μέχρι σήμερα δε μας είπαν το αντίθετο, θα τους απαντήσουμε ότι οι λαϊκές δυνάμεις έχουν πια αρχίσει να θέλουν να πάψουν να είναι μόνιμα στην ουρά των εξελίξεων, και να ακολουθούν συνέχεια τους πολιτικαντισμούς των λογής-λογής «εκπροσώπων». Έχουν αρχίσει να φτιάχνουν τις δυνάμεις τους, τις δικές τους δυνάμεις, πού είναι οι μόνες πού μπορούν να καλυτερέψουν, μέσα από συγκεκριμένους αγώνες σύγκρουσης, τη σχέση δύναμης με το καθεστώς και τα όργανα του. Έχουν αρχίσει να ενεργούν και να σκέφτονται με κριτήρια, όχι τις θελήσεις, τις ορέξεις, τις φοβέρες και τους εκβιασμούς των αφεντικών και του κράτους τους, αλλά με κριτήρια τα δικά τους συμφέροντα και επιδιώξεις. Και είναι ξεκάθαρο ότι για να δυναμώσουν και για να αυξηθούν οι λαϊκές και οι επαναστατικές δυνάμεις πού προωθούν τη σύγκρουση με το καθεστώς, πρέπει να κατακτήσουν αυτό το δυνάμωμα τους μέσα από συγκεκριμένους αγώνες, πρέπει αναγκαστικά να συγκρουστούν έμπρακτα με το καθεστώς και τα όργανα του, πού με κάθε τρόπο θέλουν και επιδιώκουν να τις κρατάνε μόνιμα αδύναμες και υποταγμένες.

Διασώζοντας, όμως, με αυτό τον τρόπο, τον Μπάμπαλη και όλους τους βασανιστές η «ανεξάρτητη δικαιοσύνη» αποκαλύφτηκε οριστικά ποια είναι.
Είναι ένας από τους βασικότερους μηχανισμούς της καπιταλιστικής εξουσίας, γιατί της εξασφαλίζει την ομαλή συνέχιση, παρά τις επιφανειακές πολιτικές μεταβολές. Είναι ένα συγκεκριμένο και αποτελεσματικό ιδεολογικό όπλο στα χέρια του καθεστώτος, γιατί στα όνομα της νομιμότητας μπορεί και διαπράττει συνέχεια μικρά και μεγάλα εγκλήματα, που είναι απαραίτητα για να διασφαλίζεται η εξουσία των αφεντικών.

Είναι η ίδια «ανεξάρτητη δικαιοσύνη» και οι ίδιοι "λειτουργοί" της που τον καιρό της χούντας ευλογούσαν τα εγκλήματα των βασανιστών και καταδικάζανε τα θύματα και τους αντιπάλους της χούντας με αυτή τη «δικαιοσύνη» και με αυτούς τους «λειτουργούς της», που σήμερα, αφού απαλλάξανε νομικά τους βασανιστές, εξακολουθούν να καταδικάζουν καθημερινά και να στέλνουν στις φυλακές του αστικού κράτους, τους αγωνιστές και όσους προλετάριους έχουν την κακή τύχη να πέσουν στα χέρια της.

Είναι η ίδια «ανεξάρτητη δικαιοσύνη» και οι ίδιοι οι «λειτουργοί της» που και τότε και σήμερα δίνουν το νομικό ντύσιμο στις πιο άθλιες σκευωρίες της αστυνομίας και στις πιο μεγάλες αγριότητες του καθεστώτος.

Αυτήν λοιπόν την «ανεξάρτητη δικαιοσύνη», που είναι η αστική δικαιοσύνη, αυτήν τη νομιμότητα που είναι η νομική έκφραση της εξουσίας των αφεντικών και αυτά τα όργανα καταπίεσης και τρομοκρατίας, που λέγονται υπηρέτες ή λειτουργοί των θεσμών του καθεστώτος, μέσα στους οποίους τα βασανιστήρια και οι βασανιστές έχουν πολύ σημαντική θέση, οι λαϊκές και οι επαναστατικές δυνάμεις θα τα αντιμετωπίσουν σαν αυτά που είναι, σαν ταξικούς εχθρούς δηλαδή, που πρέπει και να αποκαλυφτούν και να χτυπηθούν άμεσα, συγκεκριμένα, και όπως χτες.

Έτσι λοιπόν εμείς, μια ομάδα αγωνιστών, ένα κομμάτι των δυνάμεων του λαϊκού και επαναστατικού κινήματος της χώρας μας αποφασίσαμε την εκτέλεση του Πέτρου Μπάμπαλη:

- γιατί ήτανε ο γνωστός βασανιστής αστυνόμος της Ασφάλειας και έπρεπε να πληρώσει για τα αμέτρητα εγκλήματα του

- γιατί εξακολούθησε, και μετά την εγκληματική του δράση σαν βασανιστής, να είναι ένα σημαντικό όργανο και συνειδητό στέλεχος των «ανεπίσημων» μηχανισμών καταστολής και τρομοκρατίας του καθεστώτος ενάντια στους προλετάριους, και

- γιατί στο πρόσωπο του και στη δράση του εκφραζότανε μια συγκεκριμένη και «αντιπροσωπευτική λειτουργία» του συστήματος της καπιταλιστικής εξουσίας, βίας και αυθαιρεσίας.

Και αυτή η «αντιπροσωπευτική λειτουργία» είναι μία πολύ συγκεκριμένη και συνεχής πρακτική, απαραίτητη για να διατηρείται η εκμετάλλευση και η καταπίεση, και δεν είναι ένας αφηρημένος «θεσμός». Και αυτή την πρακτική βίας και αυθαιρεσίας θα την αντιμετωπίσουμε και θα την πολεμήσουμε με συγκεκριμένους και συνεχείς αγώνες, και όχι με αφηρημένες διακηρύξεις και διαμαρτυρίες, που όπως έχει φανεί όχι μόνο δεν ωφελούν σε τίποτα, αλλά και αποπροσανατολίζουν, καθησυχάζουν και αποδυναμώνουν κάθε διάθεση και θέληση για αγώνα.

Η εξόντωση του εχθρού του λαϊκού και επαναστατικού κινήματος Πέτρου Μπάμπαλη, ήτανε μια σοβαρή και απαραίτητη πολιτική ενέργεια. Δεν είναι όμως και καθοριστική, με την έννοια κάποιου σταθμού στην εξέλιξη του κινήματος. Είναι απλά και μόνο μια «στιγμή» στη διάρκεια και την εξέλιξη του ταξικού πολέμου στην Ελλάδα. Είναι μια «στιγμή», όπως υπήρξαν και άλλες «στιγμές» πριν απ' αυτήν και θα υπάρξουν και άλλες, πολύ περισσότερες, μετά από αυτή. Ήτανε μια «στιγμή» του αγώνα, όπως τέτοιες «στιγμές» ήτανε οι εκατοντάδες άλλες βίαιες ενέργειες λαϊκής αντίστασης που με αυθόρμητο και με οργανωμένο τρόπο, οι λαϊκές και επαναστατικές δυνάμεις αντιτάχθηκαν ενάντια στην καπιταλιστική εξουσία και τα όργανα της (χτύπημα απεργοσπαστών - μαχητικές συγκρούσεις στους δρόμους - δυναμικές κινητοποιήσεις για κοινωνικά προβλήματα - κάψιμο αμερικάνικων αυτοκινήτων - χτύπημα αμερικάνικων στόχων - βίαιες αντικαπιταλιστικές ενέργειες).

Η εξέλιξη, η όξυνση και το ανέβασμα του ταξικού αγώνα είναι συνδυασμός όλων αυτών των «στιγμών», είναι συνδυασμός όλων των ενεργειών και όλων των διαδικασιών πού προωθούν έμπρακτα τη ρήξη και τη σύγκρουση με το καθεστώς, που μαζί με τη μόνιμη και όλο και περισσότερη δραστηριότητα για την οργάνωση των λαϊκών και επαναστατικών δυνάμεων, θα εξασφαλίζει τη συνέχεια και την ανάπτυξη του αγώνα, παρά τα χτυπήματα του αντιπάλου, θα βελτιώνει τη σχέση δύναμης επειδή θα δυναμώνει τις δικές μας δυνάμεις, θα βοηθάει να γίνεται ο ταξικός αγώνας όλο και πιο ενιαίος, συνειδητός και αποτελεσματικός.

Όπως ο Πέτρος Μπάμπαλης, έτσι και όλα τα όργανα και οι συνένοχοι της κρατικής τρομοκρατίας και της καθημερινής βίας και αυθαιρεσίας ενάντια στους προλετάριους, είναι υπεύθυνοι για τα εγκλήματα τους απέναντι στο λαϊκό κίνημα.

Μέχρι πότε η κρατική βία και τρομοκρατία των αφεντικών και των οργάνων τους, θα ονομάζεται «δικαιοσύνη»;

Μέχρι πότε αυτό πού συμφέρει στους καπιταλιστές και στους συνενόχους τους θα ονομάζεται «νομιμότητα»;

Μέχρι πότε οι άγριες κακοποιήσεις και τα βασανιστήρια ενάντια στους προλετάριους (αν και οπότε αποκαλύπτονται) θα ονομάζονται «πίεση για ομολογία» η το πολύ-πολύ «υπέρβαση καθήκοντος»;

Μέχρι πότε οι επιθέσεις ενάντια σε απεργούς και σε διαδηλωτές θα ονομάζεται «διατήρηση της δημοσίας τάξεως και ασφάλειας»;

Μέχρι πότε οι τραυματισμοί και οι δολοφονίες άοπλων αγωνιστών και προλετάριων, από τα ένοπλα όργανα του καθεστώτος, ανοιχτά ή καλυμμένα γίνονται (του Παναγούλη, του Σιδέρη, της Τσιβίκα, του Κεχαΐδη, του Γκουλιόβα και τόσων άλλων) θα ονομάζονται «ατυχήματα» ή «νόμιμη άμυνα» και θα αποτελούν την πιο οξυμένη μορφή της καθημερινής κρατικής τρομοκρατίας;

Μέχρι πότε οι καθημερινές δολοφονίες και ακρωτηριασμοί των εργατών στους τόπους της καταναγκαστικής εργασίας, θα ονομάζονται «εργατικά ατυχήματα» και θα αποτελούν τροφή για την ένταση της εκμετάλλευσης και την αύξηση των κερδών των αφεντικών;

Μέχρι πότε οι αυθαιρεσίες της αστυνομίας και των δικαστικών, οι τραμπούκικες έφοδοι σε σπίτια και γραφεία, οι σκευωρίες ενάντια στους αγωνιστές, η άγρια καθημερινή καταπίεση και εκμετάλλευση, θα ονομάζονται «εξασφάλιση της κοινωνικής ειρήνης, γαλήνης και ηρεμίας» και θα αποτελούν την ουσία του δημοκρατικού καθεστώτος;

Μέχρι πότε ο χαφιεδισμός θα ονομάζεται «νομιμοφροσύνη» και οι χαφιέδες «εθνικόφρονες»;

Μέχρι πότε οι επίσημοι δολοφόνοι του κράτους σαν τους Κ. Πλέσσα και Ι. Στεργίου, θα παίρνουν παράσημα «άνδραγαθίας» και παχυλές αμοιβές για τα εγκλήματα τους;

Μέχρι πότε η επιχείρηση διαστρέβλωσης των συνειδήσεων και μετατροπής των ανθρώπων σε χαφιέδες θα μπορεί να ονομάζεται «νόμος του κράτους» και μάλιστα «αντιτρομοκρατικός»;

Μέχρι πότε η συστηματική και ένοχη σιωπή όλων των αντιπολιτευτικών κομμάτων και οργανώσεων, θα είναι αποτελεσματικός βοηθός για το θάψιμο και το κουκούλωμα των πιο σημαντικών γεγονότων για το λαϊκό και επαναστατικό κίνημα; Όπως είναι η συνωμοσία της σιωπής γύρω από τη δολοφονία του αγωνιστή Χρήστου Κασίμη (της ομάδας Διεθνιστική Αλληλεγγύη) στις 19/20-10-77 από χαφιέδες στη διάρκεια ένοπλης συμπλοκής της αστυνομίας με ομάδα αγωνιστών. Αυτή η συνωμοσία σιωπής προσπαθεί όχι μόνο να θάψει το γεγονός ότι στη χώρα μας υπάρχει και αναπτύσσεται η επαναστατική βία ενάντια στα αφεντικά, αλλά και να στερήσει τις λαϊκές και επαναστατικές δυνάμεις από μια πολύτιμη κληρονομιά και εμπειρία, που στάθηκε ο σκοτωμός, και έτσι όπως έγινε, τον αγωνιστή Χρήστου Κασίμη.

Χαιρετίζουμε συναγωνιστικά όλους τους συντρόφους, όλες τις λαϊκές και επαναστατικές δυνάμεις, που προωθούν με συγκεκριμένους τρόπους και ενέργειες τη σύγκρουση με το καθεστώς της εκμετάλλευσης για την ανατροπή και την καταστροφή του.

Χαιρετίζουμε όλους εκείνους, που με τον αγώνα τους φέρνουν όλο και πιο κοντά τη στιγμή που τα αφεντικά και τα όργανα τους δε θα μπορούν πια να κοιμούνται ήσυχοι.

ΝΑ ΑΝΑΠΤΥΞΟΥΜΕ ΤΗ ΛΑΪΚΗ ΚΑΙ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ ΒΙΑ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΟΥ ΚΑΘΕΣΤΩΤΟΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗ ΤΩΝ ΑΦΕΝΤΙΚΩΝ

ΝΑ ΧΤΥΠΗΣΟΥΜΕ ΜΕ ΟΛΟΥΣ ΤΌΥΣ ΤΡΟΠΟΥΣ ΤΑ ΟΡΓΑΝΑ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΥΣ ΠΟΥ ΤΟΥΣ ΣΤΗΡΙΖΟΥΝ

Ο ΛΑΪΚΟΣ ΚΑΙ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΜΟΝΟΣ ΤΡΟΠΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑ ΤΡΟΠΗ ΤΗΣ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ - Ο ΑΓΩΝΑΣ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

ΟΜΑΔΑ ΙΟΥΝΗΣ 78                                        

Σαν σήμερα 31 Γενάρη του 1949 η περίφημη διάλεξη του Μάνου Χατζιδάκι για το ρεμπέτικο

Ηταν σαν σήμερα 31 Γενάρη του 1949 στην δίνει του εμφυλίου πολέμου όταν ο συνθέτης Μάνος Χατζιδάκις έδωσε την περίφημη διάλεξή του για το Ρεμπέτικο στο «Θέατρο Τέχνης» του Κάρολου Κουν. Ηταν μια ομιλία που τάραξε νερά. Δόθηκε σε μια εποχή κατά την οποία το κράτος και οι μηχανισμοί του κυνηγούσαν τo ρεμπέτικο,  ενώ οι αστοί και οι διανοούμενοι το περιφρονούσαν. Αυτός ήταν ο λόγος που προκάλεσε εντύπωση η τοποθέτηση του Χατζηδάκι  ότι το ρεμπέτικο τραγούδι είναι ένας μουσικός και πολιτιστικός θησαυρός της Ελλάδας.

Σ' αυτή την εκδήλωση ο Μάνος Χατζηδάκης παρουσιάζει τον Μάρκο Βαμβακάρη και τη Σωτηρία Μπέλλου, οι οποίοι τραγούδησαν μπροστά στο έκπληκτο κοινό του Θεάτρου Τέχνης. Η διάλεξη προκαλεί αντιδράσεις. Μέχρι που αστυνομία ειδοποιεί τη μητέρα του Χατζιδάκι να προσέχει για λίγο καιρό ο γιος της όταν κυκλοφορεί στη γειτονιά τους, στο Παγκράτι.

Αυτή η διάλεξη - τομή στη μουσική ζωή του τόπου, που έδωσε ο συνθέτης, τεκμηριώνοντας θεωρητικά την αξία του ρεμπέτικου και υπεράσπισε το απαγορευμένο, παράνομο, άγνωστο και περιφρονημένο τότε αυτό είδος λαϊκής έκφρασης, είχε κάνει τεράστια εντύπωση. Μπορείτε να την διαβάσετε ολόκληρη εδώ, 

Θεωρούμε σκόπιμο να παραθέσουμε ένα απόσπασμα από δημοσίευμα του "Ριζοσπάστη":  

 "Ρεμπέτικο είναι το λαϊκό"

 Ο λόγος της Σωτηρίας Μπέλου καταγράφεται από την Σ . Αδαμίδου στη βιογραφία της Σ . Μπέλλου "Πότε ντόρτια, πότε εξάρες" (εκδόσεις Λιβάνη). 

"Δε θα ξεχάσω", έλεγε με περηφάνια, "ένα βράδυ, χειμώνα του 1949, που δούλευα με τον Μάρκο Βαμβακάρη στου Παναγάκη, έρχεται και μας βρίσκει ο Μάνος Χατζιδάκις, σχεδόν άγνωστος συνθέτης τότε. Συζητά μ' εμένα και τον Μάρκο και μας λέει ότι οργανώνει μια διάλεξη για το ρεμπέτικο τραγούδι και θα επιθυμούσε στη συνέχεια να γίνει συναυλία με ρεμπέτικα". 

Η Σωτηρία τον συμπάθησε αμέσως. "Ηταν ένας νεαρός συνθέτης, πολύ όμορφος και ευγενικό παιδί. Αγαπούσε το γνήσιο ελληνικό τραγούδι. Ο τρόπος που μιλούσε με έπεισε αμέσως να πω το ναι για τη συναυλία. Με τον Μάρκο ήμασταν οι πρώτοι που τραγουδήσαμε ρεμπέτικα δημόσια, έτσι σε συναυλία δηλαδή".

Η συμμετοχή της στη συναυλία και τα λόγια του Μ. Χατζιδάκι την συγκίνησαν και την έκαναν να νιώθει πιο περήφανη για την τέχνη που υπηρετούσε. "Εγώ, έλεγε, δε θα μπορούσα ποτέ να μιλήσω έτσι γι' αυτά που τόσο αγαπώ, για τα ρεμπέτικα, που είναι τα γνήσια λαϊκά τραγούδια. Ο Μάνος όμως τα είπε πολύ ωραία". 

Την άποψη της ίδιας για το ρεμπέτικο, σε μια εποχή σύγχυσης και συζητήσεων για οριοθέτηση του είδους, την αντλούμε από άλλο σημείο του βιβλίου: "Τι θα πει ρεμπέτικο και τι θα πει ρεμπέτης;", έλεγε η Σ . Μπέλλου . "Λαϊκό τραγούδι είναι το ρεμπέτικο και ρεμπέτης ο λαϊκός τραγουδιστής. Αλλά, όταν μιλάμε για λαϊκό, εννοούμε το γνήσιο, το αυθεντικό. Είπαν διάφοροι ότι ρεμπέτης ήταν ο δυστυχισμένος, ο αδικημένος, ο κυνηγημένος και άλλα τέτοια. Αν υποθέσουμε ότι έτσι ήταν: ποιος ήταν ο αδικημένος και ο κυνηγημένος; Ο απλός λαός δεν ήταν ο αδικημένος και ο κυνηγημένος, από τους πρόσφυγες μέχρι και μετά, στα δύσκολα εκείνα χρόνια; Αρα ρεμπέτικο είναι το λαϊκό. Οι ρίζες του είναι βγαλμένες από τον καημό του Ελληνα, ο οποίος έχει υποστεί και έχει τραβήξει τόσο πολλά. Το ρεμπέτικο, οι ρίζες του βαστάνε από την Ανατολή, αλλά από Ελληνες όμως".

Iμια: Θα ήταν κωμωδία, αν δεν πέθαιναν άνθρωποι. - Το ημερολόγιο γράφει 30 Ιανουαρίου 1996

Γράφει ο mitsos175

Είμαι μια νησίδα του Αιγαίου
Βρίσκομαι μες τα γκρίζα τα νερά.
Και για δυο πα- δυο πάνινες σημαίες
Πεθάνανε τρία παιδιά.

Πήγε ο δη- ο δήμαρχος Καλύμνου
Σημαία ύψωσε Ελληνική
Πήγαν μετά κάποιοι δημοσιογράφοι
Και βάλανε την Τουρκική.

Η κρίση κλιμακώθηκε αμέσως
Πήγαν εκεί βατράχια - ναυτικό
μα πλάκωσαν - πλακώσανε κι οι άλλοι
και πήγανε στο διπλανό.

Αρχίσανε τότε οι πολιτικοί μας
Απ’ την Τιβί να κάνουν το νταή
Μα όλοι αυτοί οι μάγκες οι δικοί μας
Είχαν λερώσει το βρακί.

Κάπου εκεί χαθήκανε τρεις νέοι
Τρία παιδιά που πέταξαν ψηλά
Τότε κατάλαβαν και τα χαϊβάνια
Τα πράγματα είναι σοβαρά.

Πήγαν λοιπόν αμέσως και κλαφτήκαν
Στον Πρόεδρο των Αμερικανών
Κι αυτός μας είπε κόψτε τις βλακείες
Είστε έθνος αυνανιστών.

Έτσι τα χα – τα χάσαμε τα Ίμια
Είπαμε κι από πάνω ευχαριστώ
Κάθε φορά που κάνουν τον καμπόσο
Θέλουν να φάνε το σκασμό.

Είναι για να μας πάρουνε τα φράγκα
Να πάρουμε τα όπλα τ’ ακριβά
Και ας πεθά- πεθάνουμε της πείνας
Αυτοί πάντα θα τρων καλά.

Οι Τούρκοι εργάτες είναι αδερφοί μας
Δεν έχουμε μαζί τους διαφορές
Εχθρός μας ειν’ οι πλούσιοι οι κηφήνες
Αυτοί ζητάνε ταραχές.

Εμείς πεθαίνουμε, αυτοί πλουτίζουν
Μα θα γυρίσει κάπως ο τροχός
Κι όταν κρεμά- κρεμάσουμε φασίστες
Θα κάνει γλέντι κι ο φτωχός.

Β. Κ. Η κρίση των Ιμίων βρίσκεται στο αποκορύφωμα της. Το ημερολόγιο γράφει 30 Ιανουαρίου 1996, όταν ο Θεόδωρος Πάγκαλος, σε μια προσπάθεια να αποσοβήσει τη διαφαινόμενη σύρραξη και απευθυνόμενος στον ναύαρχο Λυμπέρη, τότε αρχηγό ΓΕΕΘΑ, αναρωτιέται «αν θα μπορούσε να πάρει τη σημαία ο αέρας να τελειώνει η ιστορία». Η συμπλοκή αποφεύχθηκε για άλλους λόγους, η πρόταση όμως του τότε υπουργού Εξωτερικών θα έμενε στην Ιστορία.

"Βρομερά σκουλήκια", οι γυναίκες, για τους "τρεις άγιους ιεράρχες", που τιμάει η επικρατούσα θρησκεία σήμερα

30 Γενάρη σήμερα και η επικρατούσα θρησκεία τιμάει, λέει την μνήμη των τριών ιεραρχών. Ας ασχοληθούμε, λίγο μ' αυτή την γιορτή της χριστιανοσύνης γατί παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Κι' αυτή γιατί μπορεί να είμαστε υλιστές αλλά μια επιδερμική άποψη έχουμε και για την ... εκκλησιαστική ιστορία. Δεν φτάνει δηλαδή που πάνε να ξαναγράφουν την πρόσφατη ιστορία μας σε Μουμτζήδικα και Μαραντζίδικα καλούπια, πάνε να μας ταΐσουν και σανό σε ... θρησκευτική συσκευασία.

Ας, δούμε, λοιπόν ένα απόσπασμα από το σχετικό μήνυμα που απευθύνει σήμερα η "Ϊερά" Σύνοδος προς το χριστεπώνυμο πλήρωμα:  

"Στίς 30 Ἰανουαρίου τιμᾶμε, ὅπως κάθε χρόνο, τούς Τρεῖς Ἱεράρχες, δηλαδή τόν Μέγα Βασίλειο, Ἀρχιεπίσκοπο Καισαρείας, τόν Ἅγιο Γρηγόριο τόν Θεολόγο, Ἀρχιεπίσκοπο Κωνσταντινουπόλεως, καί τόν Ἅγιο Ἰωάννη τόν Χρυσόστομο, Ἀρχιεπίσκοπο Κωνσταντινουπόλεως....

 Ἡ Ἑλληνορθόδοξη Παιδεία, τήν ὁποία καλλιέργησαν οἱ τρεῖς αὐτοί ἅγιοι Ἱεράρχες καί διδάσκαλοι, παραμένει καί σήμερα ἐπίκαιρη, διότι προσφέρει πρότυπα στούς νέους. ... Οἱ Τρεῖς Ἱεράρχες γνώρισαν στά πρόσωπα τῶν γονέων τους, καί μάλιστα τῶν μητέρων τους, ἀπαράμιλλα πρότυπα ἀγωγῆς. Ὁ ἴδιος ὁ Μέγας Βασίλειος ὁμολογεῖ ὅτι ἡ διαμόρφωση τῆς προσωπικότητάς του δέν ἦταν παρά ἐποικοδομή στίς καταβολές πού ἔθεσαν ἡ μητέρα του Ἐμμέλεια καί ἡ γιαγιά του Μακρίνα ...

Ὁ Ἀθηνῶν ΙΕΡΩΝΥΜΟΣ, Πρόεδρος

καί τά μέλη τῆς Διαρκοῦς Ἱερᾶς Συνόδου".

Εξοχα. Ας δούμε λοιπόν τα ¨απαράμιλλα πρότυπα αγωγής", που διδάχτηκαν από τους γονείς τους και θέλουν να μας μεταλαμπαδεύσουν οι τρεις ιεράρχες, 

Ας δούμε τι μας γράφει ένας απ' αυτούς ο Αγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος: 

«Γενικά γυναίκα είναι ένα σκουλήκι που σέρνεται, η κόρη του ψεύδους, σκεύος ακαθαρσιών, ο εχθρός της ειρήνης. 0 κατάλογος των αμαρτημάτων και των αδυναμιών της είναι ατελείωτος. Είναι ελαφρόμυαλη, φλύαρη και ακόλαστη. Πάνω απ' όλα είναι παθιασμένη με την πολυτέλεια και τις δαπάνες. Φορτώνεται με κοσμήματα, πουδράρει το πρόσωπό της, βάφει τα μάγουλά της με κοκκινάδια, βάζει μυρωδικά στα ρούχα της, και έτσι γίνεται θανάσιμη παγίδα για τον εκμαυλισμό των νέων μέσω όλων των αισθήσεων. Όσος και αν είναι ο πλούτος, δεν επαρκεί για να ικανοποιήσει την γυναικεία επιθυμία. Μέρα και νύχτα η γυναίκα δεν σκέφτεται τίποτε άλλο παρά το χρυσάφι και τα πολύτιμα πετράδια, τα υφάσματα και τα κεντήματα, τις κρέμες και τα αρώματα. Αν δεν υπήρχε η σεξουαλική επιθυμία, κανένας άντρας με τα σωστά του δεν θα ήθελε να μοιράζεται το σπίτι του με μια γυναίκα και να υφίσταται τις επακόλουθες ζημιές, παρά τις οικιακές εργασίες που εκτελεί. Γι αυτό το λόγο ο Θεός, γνωρίζοντας την ελεεινή της φύση, την προίκισε με το όπλο της σεξουαλικότητας». (Απόσπασμα από το κείμενο του «Προς τους έχοντας παρθένους συνεισάκτους»).

Μέσα στην "χριστιανική αγάπη" και η άποψη που είχε ο ίδιος ιεράρχης για τους ομοφυλόφιλους: 

Κι αφού καθαρίσαμε από τις θείες σεξουαλικές διδαχές για τα "βρομερά σκουλήκια" που "εκμαυλίζουν τους νέους", πάμε και σε μια γενικότερη αναφορά στους τρεις άγιους ιεράρχες. Εδώ θα μας βοηθήσει το βιβλίο του διδάκτωρ Φιλοσοφίας, Γιώργου Ν. Οικονόμου, «Μύθοι και πραγματικότητα για το Βυζάντιο», απ' το οποίο αντιγράφουμε (Οι φώτο δικιά μας παρέμβαση):

  Η ιδεολογική κατασκευή των «τριών Ιεραρχών»

Η εδραίωση του Βυζαντίου στηρίχθηκε στη δίωξη του κλασικού ελληνικού πολιτισμού, με τη συνεργασία αυτοκρατόρων και Πατριαρχείων. Καταστατική αρχή του ήταν η εξαφάνιση οτιδήποτε ελληνικού και ο καταναγκαστικός εκχριστιανισμός με κάθε μέσον. Μετά την καθεστωτική του επικύρωση, ο χριστιανισμός επιδίωξε να είναι και η μοναδική θρησκεία, ακυρώνοντας οιαδήποτε έννοια ανεξιθρησκίας. Τα γεγονότα βίας, λεηλασίας, τρομοκρατίας, καταστροφών, φόνων, καύσεως των βιβλίων είναι γνωστά και δεν είναι μεμονωμένα, αλλά μαζικά. Είναι ο βυζαντινός μεσαίωνας.

Σε αυτό το «θεάρεστο» έργο συνέβαλαν τα μάλα οι βυζαντινοί θεολόγοι, οι οποίοι δεν ήταν διδάσκαλοι της αρχαιοελληνικής φιλοσοφίας και γραμματείας, αλλά της χριστιανικής ηθικής και πίστεως, της εξ αποκαλύψεως μοναδικής αλήθειας. Οι τελευταίοι διδάσκαλοι της αρχαιοελληνικής παιδείας ήταν οι εθνικοί φιλόσοφοι Πλωτίνος, Πορφύριος, Λιβάνιος, Πρόκλος, Δαμάσκιος. Χαρακτηριστικό παράδειγμα εναντίωσης στον αρχαιοελληνικό πολιτισμό αποτελεί η γνωστή θεολογική τριάδα (Ιωάννης, Γρηγόριος, Βασίλειος).

Ο Ιωάννης χαρακτηρίζει τις εορτές των εθνικών «σατανικάς και πομπάς δαιμόνων» και επικρίνει την ελληνική φιλοσοφία, επειδή προβάλλει ιδέες αντίθετες προς το χριστιανικό δόγμα. Ενθερμος υποστηρικτής της «θεοπνευστίας» των χριστιανικών κειμένων και της εξ αποκαλύψεως αλήθειας, υβρίζει την πλατωνική πολιτεία ως «καταγέλαστον», καθώς και τον παλαιό του δάσκαλο Λιβάνιο, επειδή κατήγγειλε τον εμπρησμό του Ναού του Απόλλωνος στην Αντιόχεια ως έργο των Χριστιανών.

Οι ύβρεις του είναι δηλωτικές της «χρυσοστομίας» του: «Ω μιαρέ...ώ ληρόσοφε...άθλιε και ταλαίπωρε...». Υποστηρίζει ότι τον Ναό έκαψε ο ίδιος ο θεός των Χριστιανών και καταλήγει: «Πράγματι οι Ελληνες είναι πάντα παιδιά, δεν υπάρχει ώριμος Ελλην». Ο Ιωάννης, ως Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως, διέταξε την καταστροφή του Ναού της Αρτέμιδος στην Εφεσο.

Ο Γρηγόριος επιτίθεται λάβρος κατά της ελληνικής φιλοσοφίας, χαρακτηρίζοντάς την άχρηστη και νόθα. Συσχετίζει τους αιρετικούς με τον ελληνικό λόγο και τους στηλιτεύει, διότι αποτελούν ένα «καινόν ασεβείας εργαστήριον». Επιτιθέμενος κατά του Ιουλιανού, που επανέφερε την αρχαιοελληνική παιδεία, ο Γρηγόριος δεν παραθέτει επιχειρήματα, αλλά λιβελογραφεί και υβρίζει: «Ευηθέστατε και ασεβέστατε και απαιδευτότατε τα μεγάλα». Καταφέρεται επίσης κατά των Ομήρου, Ηρακλείτου, Αναξαγόρα, Επίκτητου, Σωκράτη, Πλάτωνα, Αριστοτέλη. Τέλος, στο δίλημμα που ο ίδιος θέτει, ποια είναι προτιμότερη, η αρχαιοελληνική παιδεία («έξω») ή η χριστιανική («ημετέρα»), η εκλογή του είναι σαφώς η δεύτερη.

Ο «ουρανοφάντωρ» Βασίλειος θεωρεί την πολιτική δευτερεύουσα και σχετικής αξίας, καθότι γήινη και αφορώσα το σώμα, ενώ ανώτερη είναι η θεία εξουσία που αφορά την ψυχή στη «μέλλουσα ζωή». Συνεπώς, είναι εντελώς αντίθετος τόσο στην αρχαιοελληνική αντίληψη, που θεωρεί την πολιτική ως πρώτιστη και ουσιαστική ιδιότητα του ανθρώπου (ὁ ἄνθρωπος φύσει πολιτικὸν ζῶον, γράφει ο Αριστοτέλης), όσο και στην πρακτική της αρχαιοελληνικής πόλεως, που χαρακτηρίζεται από τη συμμετοχή στην πολιτική. Απορρίπτει διαρρήδην τη δημοκρατία, που έχει ως βασική αρχή τη συμμετοχή όλων στην εξουσία και στις αποφάσεις.

Κατά τον Βασίλειο, πηγή της εξουσίας δεν είναι ο δήμος, αλλά ο θεός και ο μόνος ικανός να την ασκήσει είναι ο ελέω θεού βασιλεύς. Υποστηρίζοντας το δόγμα «ένας θεός, ένας βασιλεύς, μια οικουμένη», αντιστρατεύεται την αρχαιοελληνική αντίληψη, κατά την οποία πηγή της εξουσίας είναι ο δήμος και όχι ο μονάρχης ή ο θεός.

Το ποικιλοτρόπως προβαλλόμενο κείμενο «Ομιλία προς τους νέους» αναδεικνύει ακριβώς το αδύνατον της ειρηνικής συνύπαρξης ελληνικού πολιτισμού και χριστιανισμού. Το κείμενο αυτό είναι υπεράσπιση των χριστιανικών ιδεωδών και της εξ αποκαλύψεως αλήθειας. Η μόνη αποδεκτή αρετή είναι η πίστη, που προτείνεται ως ανώτερη της έρευνας και της έλλογης γνώσης. Απαξιώνει τον πραγματικό κόσμο προς όφελος της «άλλης ζωής», της «αιωνίου». Προκρίνονται έτσι όλες οι αξίες και σημασίες που είναι εντελώς αντίθετες με την αρχαιοελληνική πρακτική, ηθική και γνωσιοθεωρία. Οι αναφορές του, άλλωστε, στους Ελληνες συγγραφείς είναι επιφανειακές και επιλεκτικές, εξυπηρετούν τα ηθικολογικά του πρότυπα.

Είναι εμφανές πως οι «τρεις Ιεράρχες» δεν υπερασπίζονται την αρχαιοελληνική παιδεία, την ελευθερία και τη δημοκρατία, αλλά το χριστιανικό δόγμα της μισαλλοδοξίας και της ετερονομίας. Η παιδεία ως έννοια και κοσμική πρακτική δημιουργήθηκε στην αρχαία Ελλάδα και δη στην Αθήνα. Επιφανείς αντιπρόσωποι είναι οι μεγάλοι φιλόσοφοι Δημόκριτος, Πρωταγόρας, Σωκράτης, Πλάτων, Αριστοτέλης. Αυτοί θα έπρεπε να εμπνέουν μια πολιτική κοινωνία και όχι θεολογικές μετριότητες του βυζαντινού μεσαίωνα. Οι «τρεις Ιεράρχες» είναι τεχνητή κατασκευή των νεοελλήνων χριστιανών για ιδεολογική χρήση, την οποία η Δεξιά επιβάλλει αυταρχικώς σε μαθητές και εκπαιδευτικούς.

ΜΑΚΡΟΝΗΣΟΣ – 30 ΓΕΝΑΡΗ 1950 «Απόψε χτυπούνε τις γυναίκες»

30 Ιανουαρίου 1950 είναι η μέρα του ξυλοδαρμού των εξορίστων γυναικών στο κολασμένο νησί της Μακρονήσου. Στο ματοβαμμένο αυτό νησί της φρίκης και του τρόμου.

Στο ημερολόγιο, η μέρα αυτή είναι των Τριών Ιεραρχών, μα για μας τις εξόριστες, ήταν η χειρότερη μέρα της ζωής μας.

Για τη Μακρόνησο έχουν γραφτεί και ακουστεί πολλά. Κυρίως για τους άντρες πολίτες ή στρατιώτες. Λίγοι όμως φαίνεται γνωρίζουν πως στο κολαστήρι αυτό πάτησαν το πόδι τους και εξόριστες γυναίκες . Και το λέω αυτό, γιατί με ευκαιρία τις συναυλίες του Μίκη Θεοδωράκη στη Μακρόνησο, είχα διαβάσει τότε στον «Ταχυδρόμο» (τεύχος 184) ένα άρθρο του Ζακ Σαμουήλ με τίτλο «Αυτόπτης Μάρτυρας» και είχα μείνει με το στόμα ανοιχτό, διαβάζοντας τη λεζάντα μιας φωτογραφίας που έλεγε: «Στη Μακρόνησο τα χρόνια που λειτούργησε ως Εθνικό Αναμορφωτήριο δεν υπήρχαν γυναίκες . Το προηγούμενο Σαββατοκύριακο όμως, σύζυγοι, αδελφές, κόρες πρώην κρατουμένων προσπάθησαν να χωρέσουν χρόνους πολλούς μέσα σε λίγες ώρες σ’ αυτό το νησί που ήταν τόπος εξορίας από την εποχή της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας». ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ

Η αγροτική εξέγερση του 1928 και τα κρατικά δάνεια με ρήτρα υποτέλειας

«Το κράτος με τη μορφή ληστών και πάνοπλων χωροφυλάκων, γυρίζει στην Κρήτη για την είσπραξη των φόρων από τους φτωχούς Κρητικούς».

Εφημερίδα “Η Πρωία”, 2 Φεβρουαρίου 1928

***

«Η Κυριακή 29 Ιανουαρίου θα μείνει ιστορική για την πόλη μας. Μόνο οι εναντίον των Τούρκων επαναστάσεις του Κρητικού λαού δύνανται να παραβληθούν με τα σημερινά γεγονότα. Από χτες Σάββατο, χιλιάδες προκηρύξεις της Κομμουνιστικής Οργάνωσης καλούσαν τον Εργατικό και Αγροτικό λαό σε συλλαλητήριο εναντίον των φόρων, εναντίον των εξοπλισμών και των δανείων, επ' ευκαιρία της 4ης επετείου του θανάτου του Λένιν

Μεγάλες διαστάσεις παίρνει η κινητοποίηση των αγροτών της Κρήτης κατά των φορολογικών μέτρων της κυβέρνησης. Στο Ηράκλειο, οργανώνεται παλλαϊκό συλλαλητήριο. Πάνω από 5.000 ένοπλοι κυκλώνουν τη νομαρχία και διαδηλώνουν την απόφασή τους να υπερασπίσουν τη ζωή τους πιο αποφασιστικά, αν η κυβέρνηση απορρίψει τα δίκαια αιτήματά τους».

Ανταπόκριση από το Ηράκλειο στον «Ριζοσπάστη» 2 Φλεβάρη 1928

Είναι καταπληκτικές οι ομοιότητες που υπήρχαν στις αρχές του 1928, με την σημερινή εποχή. Ηταν και τότε μια περίοδος που η χώρα μας βρισκόταν σε ένα είδος μνημονίων με μορφές διεθνούς επιτήρησης από τους Ευρωπαίους «συμμάχους» και τις ΗΠΑ.
Το αστικό κράτος βρισκόμενο μπροστά στην χρεοκοπία –που τελικά δεν την απέφυγε τον Μάη του 1932 όταν ο Ελ. Βενιζέλος κήρυξε παύση πληρωμών- βρήκε την «λύση» στην ίδια πολιτική που εφαρμόζει και σήμερα. Να πληρώσει την κρίση ο φτωχός λαός. Φόροι επί φόρων, έκτακτοι και τακτικοί, χαράτσια σε κάθε οικονομική δραστηριότητα. Σαν αγροτική χώρα εκείνη την εποχή η Ελλάδα η κυβέρνηση βρήκε σαν εύκολα θύματα τους αγρότες.

Τα όσα συνέβησαν στην Κρήτη είναι χαρακτηριστικά. Σύμφωνα με όσα δημοσίευε ο τύπος της εποχής, μόνο στην περιοχή του Ηρακλείου  1.500 αγρότες θα έπρεπε να πληρώσουν 1,5 εκατομμύριο δραχμές, δηλαδή μέσο όρο από 10.000 δραχμές ο καθένας, ποσό τεράστιο για την εποχή.

Οι χωροφύλακες που αναλαμβάνουν να εισπράξουν αυτούς του φόρους βρίσκονται μπροστά στην λαϊκή οργή. Το πλήθος έχει εξαγριωθεί.
Ένα ανοργάνωτο, αλλά μαζικό αγροτικό κίνημα ξεκινάει αρχικά απ’ την Κρήτη με αγρότες να πυρπολούν την φορολογική υπηρεσία στην Μεσσαρά Ηρακλείου και να πραγματοποιούν μαζικές διαδηλώσεις.
Η κρατική τρομοκρατία που πάει να επιβληθεί με την επέμβαση στρατού και χωροφυλακής αποδείχτηκε αναποτελεσματική αφού συνάντησε την καθολική αντίδραση του κόσμου. Σταδιακά η εξέγερση που συγκλόνισε την μεγαλόνησο μεταδίδεται σε όλη την Ελλάδα. Οδηγεί σε ανατροπή την κυβέρνηση Ζαϊμη και στην επιστροφή του Ελευθερίου Βενιζέλου στην κυβερνητική εξουσία, στην τελευταία του θητεία ως πρωθυπουργού, την περίοδο 1928-32

Για να είναι πιο ολοκληρωμένη η ανάρτησή μας δημοσιεύουμε ένα κείμενο από την ιστοσελίδα "Ημεροδρόμος" που υπογράφει ο Δάνης Παπαβασιλείου.

Δάνεια με το στανιό, με ρήτρα… υποτέλειας!

Στις 19 Ιανουαρίου του 1928 η Ελλάδα υποχρεώνεται, ύστερα από συμφωνία, να αναγνωρίσει ότι όφειλε στις ΗΠΑ 18.127.000 δολάρια από τις πιστώσεις που είχαν παραχωρηθεί από αυτές και τους τόκους τους.

Ηταν μια ακόμη ληστρική συμφωνία, μια λεόντειος συμφωνία, που έδενε χειροπόδαρα τη χώρα και την παρέδιδε στους πιστωτές της. Το μέγεθος της ληστείας αποκαλύπτεται από το γεγονός ότι το δάνειο που είχε πάρει από τις ΗΠΑ ήταν 5,5 εκατομμυρίων δολαρίων και το τελικό ποσό που θα πλήρωνε ήταν κατά 330% μεγαλύτερο!

Πρόκειται για την πρώτη μεγάλης κλίμακας έφοδο του αμερικανικού κεφαλαίου στην Ελλάδα, αφού μέχρι τότε κυριαρχούσε το αγγλικό και το γαλλικό κεφάλαιο. Εξάλλου, όπως είναι γνωστό, από το 1898 είχε επιβληθεί στην Ελλάδα καθεστώς «Διεθνούς Οικονομικού Ελέγχου», με το οποίο δινόταν η δυνατότητα στους μεγάλους πιστωτές της (Αγγλία, Γαλλία, ΗΠΑ) να ελέγχουν τα έσοδα και τα έξοδα του κράτους, όπως και να καθορίζουν τον τρόπο πληρωμής των χρεών και των δανείων της.

Εφημερίδα «Πρωία» της 1ης Φεβρουαρίου 1928

Κατά σύμπτωση, στις 19 Γενάρη 1928, τη μέρα που υπογράφηκε η ληστρική συμφωνία με τους Αμερικανούς στο χωριό Μούρες του Ηρακλείου Κρήτης πάνω από 700 αγρότες κύκλωσαν τα γραφεία της Εφορίας και έκαψαν τα αρχεία της, ενώ στην πόλη οργανώθηκε παλλαϊκό συλλαλητήριο, στο οποίο 5 περίπου χιλιάδες αγρότες και εργαζόμενοι απαίτησαν μαχητικά την κατάργηση της βαριάς φορολογίας.

Το «δάνειο της σταθεροποίησης»…

Λίγες μέρες μετά, στις 29 Μαρτίου 1928, κυρώνεται το λεγόμενο τριμερές δάνειο ή «δάνειο σταθεροποίησης». Ενα από τα πολλά δάνεια που συνήψαν οι αστικές κυβερνήσεις της χώρας μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή. Ο υπερδανεισμός από τις «μεγάλες δυνάμεις» υπήρξε, αφ’ ενός, ο σημαντικότερος παράγοντας για την ολοκληρωτική εξάρτηση της χώρας, αφ’ ετέρου, η αιτία για μια άνευ προηγουμένου σκληρή πολιτική για την εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα.

Η Ελλάδα μπήκε στο στάδιο της μερικής προσωρινής σταθεροποίησης καθυστερημένα, εξαιτίας των συνεπειών που είχε στην οικονομία της η Μικρασιατική Εκστρατεία. Η άρχουσα τάξη εφάρμοσε πολιτική σταθεροποίησης, δυναμώνοντας την εξάρτηση της χώρας από το ξένο κεφάλαιο, εντείνοντας την εκμετάλλευση των εργαζομένων και το χτύπημα των αγώνων τους, περιορίζοντας τις συνδικαλιστικές και πολιτικές ελευθερίες.

Η οικονομική εξάρτηση δυνάμωσε τα χρόνια αυτά με τη μεγάλη τοποθέτηση ξένων κεφαλαίων, κυρίως με τη μορφή δανείων προς το δημόσιο, που έφτασαν τα 907.800.000 χρυσά φράγκα, που προέρχονταν: από την Αγγλία τα 48%, από τις ΗΠΑ (προσφυγικό δάνειο) τα 31%, από το Βέλγιο (δάνειο ύδρευσης) τα 12%, από τη Σουηδία (δάνειο σιδηροδρόμων) τα 6%, από τη Γαλλία, την Ολλανδία και την Ελβετία (παραγωγικό δάνειο) τα 3%.

Από τα εξωτερικά δάνεια η επιβάρυνση του κάθε Ελληνα έφθασε στα 80 δολάρια, πλησίασε δηλαδή στο ετήσιο εισόδημα που ήταν 90 δολάρια. Με τα δάνεια αυτά διείσδυσε ακόμη περισσότερο στην ελληνική οικονομία το ξένο κεφάλαιο, κυρίως το αγγλοαμερικανικό, με τις εταιρίες «Πάουερ», «Ούλεν», «Χάμπρο», «Φαουντέισιον» και «Σέλεκμαν».

Το «τριμερές δάνειο» αποτελούσε μέρος του «Πρωτοκόλλου της Γενεύης», το οποίο υπογράφηκε στις 15 Σεπτέμβρη 1927. Ηταν ύψους 206 εκατομμυρίων χρυσών γαλλικών φράγκων και εκδόθηκε με σκοπό «τη σταθεροποίηση του ελληνικού χρήματος, την εξόφληση ενός μέρους των κρατικών οφειλών και τη συνέχιση του έργου της αποκατάστασης των προσφύγων».

Οι κυβερνήσεις, εκείνης της εποχής, υπό τον Αλέξανδρο Ζαΐμη έριξαν στις πλάτες των εργαζομένων καινούριους φόρους. Την οικονομική σταθεροποίηση την εννοούσαν σαν καθήλωση των ημερομισθίων και μισθών, σαν απόρριψη κάθε αιτήματος των εργατών και αγροτών για τη βελτίωση των συνθηκών της ζωής τους.-

Η δίκη της ένοπλης αντιδικτατορικής οργάνωσης «Λαϊκή Πάλη», που έγινε σαν σήμερα το 1970, μέσα από τις σελίδες βιβλίου του Στέργιου Κατσαρού.

Μια από τις πιο σημαντικές δίκες αγωνιστών του αντιδικτατορικού αγώνα, ξεκινούσε σαν σήμερα, 29 Γενάρη του 1970, στο Εκτακτο Στρατοδικείο Θεσσαλονίκης. Ηταν των μελών της ένοπλης αντιδικτατορικής οργάνωσης «Λαϊκή Πάλη»,

 Αν αυτή η δίκη και οι συγκεκριμένοι αγωνιστές μνημονεύονται σπάνια σε σχετικά αφιερώματα, είναι γιατί ο πυρήνας της ήταν μια μικρή φοιτητική ομάδα στη Θεσσαλονίκη που είχε το όνομα "Εργατική Πάλη" και ιδεολογικά κινούνταν στο πλαίσιο της 4ης Διεθνούς (Τροτσκιστές). Είχε επίσης σχέσεις με την τροτσκιστική οργάνωση “Εργατική Πρωτοπορία”. 

Στην πορεία αποφάσισε να διευρυνθεί και μετονομάστηκε "Λαϊκή Πάλη" έχοντας πλαισιωθεί με άτομα από την ΚΝΕ, όπως ο Πέτρος Έλκας, αγωνιστές προσκείμενους στο Ρήγα Φεραίο, όπως ο Ηλίας Οικονόμου και ο Καϊσίδης, και τον Τάσο Δαρβέρη στέλεχος της προδικτατορικής Αναγέννησης. Ηταν επίσης ότι βασικό της στέλεχος υπήρξε ο Στέργιος Κατσαρός “κόκκινο πανί” για κάποιους χώρους της αριστεράς.

 Σύμφωνα με το κατηγορητήριο, η «Λαϊκή Πάλη» είχε ξεκινήσει τη δράση της τον Μάιο του 1967 με προκηρύξεις και σχεδίαζε να χτυπήσει με βόμβες διάφορα κυβερνητικά κτίρια, το αμερικανικό προξενείο, τα γραφεία του ΝΑΤΟ και τις εγκαταστάσεις της ΕΣΣΟ-ΠΑΠΑΣ.

Οι ποινές που τους επέβαλε το στρατοδικείο ήταν απίστευτα βαριές. τέσσερις (Σ. Κατσαρός, Αντ. Λιάκος, Τ. Δαρβέρης, Τ. Μηταφίδης) καιαδικάστηκαν σε σε ισόβια, τρεις (Η. Οικονόμου, Π. Καϊσίδης, Μ. Αραμπατζόγλου) σε κάθειρξη 10-18,5 χρόνων και δύο (Π. Ελκας, Λ. Καπώνης) σε φυλάκιση.

Η ιστορία αυτής της οργάνωσης ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ

Μουσταφά Σουμπχί: Εδωσε την ζωή του για τα ιδανικά του κομμουνισμού. Δολοφονήθηκε σαν σήμερα το 1921 από όργανα του Κεμαλικού καθεστώτος.

Μια ηρωική μορφή που έδωσε την ζωή του για τα ιδανικά του κομμουνισμού ήταν και ο γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Τουρκίας Μουσταφά Σουμπχί (Mustafa Suphi).

Δολοφονήθηκε σαν σήμερα 29/1/1921 από όργανα του Κεμαλικού καθεστώτος μαζί με την σύζυγό του και 14 ακόμα στελέχη του ΚΚΤ.

Ο ηγέτης του νεοσύστατου τότε ΚΚΤ εκπροσωπούσε το κόμμα του στο 2ο Συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς που είχε γίνει στη Πετρούπολη. Ηταν ένα συνέδριο πολύ καθοριστικό για την πορεία του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος αφού ανάμεσα στα άλλα εγκρίθηκε και το καταστατικό της Διεθνούς στο οποίο διαβάζουμε: «Η Κομμουνιστική Διεθνής έχει ως σκοπό τον ένοπλο αγώνα για την ανατροπή της διεθνούς αστικής τάξης και την ίδρυση της διεθνούς δημοκρατίας των Σοβιέτ, που είναι ο πρώτος σταθμός, στο δρόμο της ολοκληρωτικής κατάργησης κάθε κυβερνητικού συστήματος».

Επιστρέφοντας, λοιπόν στην πατρίδα τους ο Μουσταφά Σουμπχί, μαζί με άλλα στελέχη του κόμματος του, με πλοίο που απέπλευσε από την Τραπεζούντα με προορισμό το Μπατούμι, στα ανοιχτά της Μαύρης Θάλασσας δέχονται επίθεση, από ενεργούμενα άτομα του Κεμαλικού καθεστώτος που πίστευαν ότι δολοφονώντας την ηγεσία του, θα εξάλειφαν από τον πολιτικό χάρτη το ΚΚΤ.

Η δολοφονία αυτή των Τούρκων κομμουνιστών αναφέρεται στην ιστοριογραφία σαν “Περιστατικό της Μαύρης Θάλασσας”.

Σαν σήμερα το 1999 έρχεται καταδιωκόμενος ο Οτσαλάν στην Αθήνα

Ηταν σαν σήμερα το 1999 όταν ο διωκόμενος ηγέτης του PKK, Αμπνουλάχ Οτσαλάν, φτάνει στην Αθήνα και βρίσκει καταφύγιο στο σπίτι της ποιήτριας, συγγραφέας, και αγωνίστριας της Εθνικής Αντίστασης Βούλα Δαμιανάκου, υπόθεση για την οποία η ίδια κινδύνευσε να καταδικαστεί.

Για την γνωστή κατάληξη που είχε ο Οτσαλάν θα αναφερθούμε σε άλλη ανάρτησή μας.

Τώρα αρκούμαστε να αναφέρουμε ένα απόσπασμα από την παρουσίαση του βιβλίου της Β. Δαμιανάκου "Ο Οτσαλάν στο σπίτι μου": «Είναι αυτή η συνωμοσία που με βασανίζει», απάντησε στους δικηγόρους του, ο Αμπντουλάχ Οτζαλάν όταν τον ρώτησαν αν υπέστη βασανιστήρια. Την ίδια απάντηση θα μπορούσε να δώσει σύσσωμος ο Ελληνικός λαός, πως ένιωσε, όταν αυτή η συνωμοσία με δόλο απάτη και αναίδεια, με κάλπικην εγγύηση και πεχλιβάνικα τερτίπια, απέσπασε ιερόν του ικέτη και ρημαγμένον ψυχή τε και σώματι απ’ της αισχρής συνωμοσίας το μέγεθος - τον οδήγησε ενώπιον ... δίκης στημένης κι από ‘κει μπροστά στη στημένη κρεμάλα. . . 

Προσθέτουμε και κάτι άλλο. Ενα μικρό απόσπασμα από το βιβλίο της ίδιας συγγραφέως "Από τον ληστή του νόμου κάλλιο στον ληστή του δρόμου":

"Και τι σωτήρες είδαμε, Γιάννη μου, τι άντρες εθνο-εθνικόφρονες και βάλε… τι εθνάρχες… καραμαν-αλήδες, τι σημιτο-γιωργάκηδες, τι γιουρο-παπαδήμους. Τι νταβατζήδες-έμπορους, τι κάπηλους και τι πατριδο-κάπηλους… Τι τυμβωρύχους πλιατσικολόγους… τι σταυρωτήδες που διεμοιράσαντο του σταυρωμένου έθνους τα ιμάτια… 
Τι ξενοξιππασμένους μωρόχαυλους, που όλη τους την υπόσταση την έχουν κρεμάσει απ’ το Ο.Κ. και το χαμόγελο –όχι του παιδιού– του ξένου δυνάστη, που για πιο κομψό τους βάφτισε εταίρους".