Home » , » Καμιά εκλογική αυταπάτη - Αγώνες τώρα

Καμιά εκλογική αυταπάτη - Αγώνες τώρα

Από ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ , Πέμπτη 9 Φεβρουαρίου 2012 | 6:02 μ.μ.


Του Θανάση Τσιριγώτη*

Από όλα τα κομματικά επιτελεία, αστικά και αναθεωρητικά, ήχησαν οι σάλπιγγες! Εκλογές! Εκλογές για να εκφραστεί αυθεντικά ο λαός, όπως διακηρύσσει ο Τσίπρας, εκλογές για να ανέβουν λίγο τα ποσοστά του ΚΚΕ, μας λέει σ’ όλους τους τόνους η Παπαρήγα, εκλογές θέλει ο Σαμαράς, ο Κουβέλης και καθένας που βλέπει ή δημαγωγικά λέει πως πίσω από το παραβάν συντελείται το μέγα μυστήριο, κάτι σαν τη θυμέλη των αρχαίων θεάτρων ή σαν την «αγία Τράπεζα» του ιερού των χριστιανών. Το μαγικό χαρτάκι γίνεται όπλο, ξίφος ανίκητο, σφραγίδα αποδοκιμασίας ή επιδοκιμασίας, ιερό βοτάνι για να λυτρωθεί ο λαός από τα μαρτύρια της οικογένειας: Eυρωπαϊκή Ένωση - κυβέρνηση - τραπεζίτες. Ιδιαίτερα μάλιστα σαλπίζουν την εκλογική έφοδο όσοι μπλέκονται στα πόδια του κινήματος, ο ΣΥΡΙΖΑ και το ΚΚΕ.

Την ίδια ώρα που τα αστορεφορμιστικά επιτελεία ξυστρίζουν τα εκλογικά τους άλογα, η τρόικα με την κυβέρνηση βάζουν κι άλλα καρφιά στο φέρετρο του λαού. Αλλά οι ηγεσίες των εκλογολάγνων μάς λένε να κρεμάσουμε τα παπούτσια μας όπως κάνουν οι παλαίμαχοι ποδοσφαιριστές και να σκεφτούμε ψύχραιμα ποιους θα στείλουμε στο κοινοβουλευτικό μαντρί. Θάπρεπε να μηδενίζουμε το μεγαλύτερο πανεθνικό δημοσκοπικό γκάλοπ όπως είναι οι εκλογές; Θα πρέπει να σφυρίζουμε αδιάφορα μπροστά σ’ έναν αστικό θεσμό; Αναμφισβήτητα όχι! Αλλά θα πρέπει να του αποδίδουμε τον ανάλογο «σεβασμό». Με πολιτικό μέτρο και ­κυρίως­ μετρώντας τι φέρνει, τι αλλάζει, τι έρχεται.
Oι πραγματικοί αριστεροί κι οι κομμουνιστές ποτέ δεν ήταν ισοπεδωτικοί, μηδενιστές (νιχιλιστές), τιποτιστές. Αλλά και ποτέ δεν «τρελάθηκαν» από την ομορφιά της κάλπης, το βάθος των εκλογών και τους ορίζοντες της Βουλής. Πολύ δε περισσότερο από τις κρατικές επιχορηγήσεις και τα δοσίματα του συστήματος.

Oι ιμπεριαλιστικοί λύκοι, τα τραπεζικά τσιράκια τους, οι ντόπιοι πρόθυμοι, λίγη σκοτούρα έχουν από το αν θα αλλάξουν θέσεις στα εκλογικά έδρανα βουλευτές σαν κι αυτούς που είδαμε το προηγούμενο διάστημα. Από το αν οι πατέρες κι οι μητέρες του έθνους θα φορέσουν άλλο χρώμα στολή ή από το εάν τα ποσοστά της «αναθεωρητικής τρόικας» (Κουβέλης - Παπαρήγα - Τσίπρας) θα «τσιμπήσουν» λίγο παραπάνω.  Η οικονομική και κοινωνική θέση των εργαζομένων δε θ’ αλλάξει και το μαγγανοπήγαδο -που μπορείς να το πεις μνημόνιο, κρίση, φτώχεια, ανεργία και θάνατο- θα είναι στη θέση του.

Άλλωστε είδαμε ή ακούσαμε από τους τριάντα βουλευτές των παραπάνω κομμάτων όταν μιλούν στη Βουλή «να τρέμουνε τα γυαλικά στα ράφια»; είδαμε ή ακούσαμε να μεταφέρεται στη Βουλή η οργή των δρόμων, ο θυμός των ανθρώπων, η έγνοια του βιοπαλαιστή;

Και πώς να το δούμε άλλωστε όταν τους «μπούκωσε» το αστικό κράτος με 12 εκ. ευρώ για το 2011, ενώ ετοιμάζονται να τσεπώσουν πολλαπλάσια για το 2012;

Oι εκλογές λοιπόν θα έρθουν. Τον Απρίλη ή αργότερα καταπώς θέλει το ΠΑΣOΚ και το ΛΑOΣ.
Το πραγματικό δίλημμα για τον κόσμο της εργασίας και τη νεολαία είναι πώς θα στρώσουν το δρόμο ως τις εκλογές με «πύρινα χαλιά». Με αγώνες, με απεργίες, με καταλήψεις, με αντίσταση, με οργή.
Όποιος θέλει να ξεσκονίσει το «εκλογικό του βιβλιάριο» ας το κάνει. Μόνο που πρέπει να ξέρει πως η αναγωγή και η ελπίδα του παραβάν που συνοδεύεται από την παραίτηση και την κούφια ελπίδα είναι η καλύτερη συνταγή της ήττας.

O δρόμος προς τη νίκη έχει, εκτός των άλλων, και μια σημαία. Καμία εκλογική αυταπάτη. Αγώνες τώρα.

* Αναδημοσίευση από το ΛΑΙΚΟ ΔΡΟΜΟ www.m-lkke.gr
Μοιράσου το :

+ σχόλια + 4 σχόλια

Ανώνυμος
10 Φεβρουαρίου 2012 - 9:28 π.μ.

Ούτε στο 10% δεν φτάνουν οι εργαζόμενοι που είναι εγγεγραμμένοι στα συνδικάτα. Απ’ αυτούς η συντριπτική πλειοψηφία είναι στο δημόσιο και τον ευρύτερο δημόσιο τομέα.
Συνολικά η δύναμη, τα ποσοστά της ΠΑΣΚ και της ΔΑΚΕ είναι συντριπτικά στο συνδικαλιστικό κίνημα και ελέγχουν με συντριπτικές πλειοψηφίες ΓΣΕΕ – ΑΔΕΔΥ – συνδικάτα. Η δύναμη, τα ποσοστά της συστημικής αριστεράς κάτι λένε, όσο γι αυτά της αντισυστημικής απλά υπάρχουν και καταγράφονται.
Τα εκλογικά ποσοστά της συστημικής αριστεράς είναι απλά αξιοπρεπή. Όσο για τα εκλογικά ποσοστά της αντισυστημικής αριστεράς προκαλούν κατάθλιψη.
Ντάξ ξέρω, η επιρροή της αριστεράς ποτέ δεν ήταν αντίστοιχη με τα εκλογικά της ποσοστά, αν οι εκλογές ήταν κίνδυνος για το σύστημα θα τις καταργούσαν κλπ. Ντάξ το έχουμε εμπεδώσει, η μεγάλη πλειοψηφία των εργαζομένων το ίδιο.
Όμως η συμμετοχή των εργαζομένων στις απεργιακές συγκεντρώσεις, στις κινητοποιήσεις, στις διαμαρτυρίες λίγο πολύ αντανακλούν τη δυναμική της αριστεράς στα κινήματα και δεν απέχει εντυπωσιακά από τα εκλογικά της ποσοστά.
Στα καλέσματα οι εργαζόμενοι να πάρουν την τύχη στα χέρια τους, να …αυτοοργανωθούν στα πάντα όλα, το αποτέλεσμα είναι –ουσιαστικά- να είμαστε πάλι εμείς κι εμείς και τρωγόμαστε και μεταξύ μας. Στις εκλογές μειοψηφούμε, στα συνδικάτα μειοψηφούμε, στα κινήματα είμαστε μειοψηφίες, στις κινητοποιήσεις είμαστε εικόνα των μειοψηφικών ποσοστών και τα μοιάζουμε.
Τελικά ρε σ. Θανάση που διεκδικούμε την πλειοψηφία; Που στο διάολο θέλουμε να καταγραφούμε; Που στο διάολο είμαστε δύναμη; Ή μήπως είμαστε μαγική εικόνα και απλά ζούμε ανάμεσα στους εργαζόμενους;

Ανώνυμος
10 Φεβρουαρίου 2012 - 2:46 μ.μ.

Αυτή τη στιγμή η ανεργία είναι πάνω απο 21% (σύμφωνα με τα δικά τους στοιχεία, που όποιος κάνει 2 μεροκάματα την εβδομάδα θεωρείται "εργαζόμενος"). Αναλυτικότερα εάν κοιτάξει κάποιος τις εργασιακές στατιστικές τον πιάνει τρόμος. Η αριστερά απο τη πλευρά της προτείνει την οργάνωση των εργαζομένων στους χώρους εργασίας για την ανατροπή του καπιταλισμού. Εν μέρη συμφωνώ.
Από την άλλη όμως με τέτοια ανεργία καταλαβαίνει εύκολα κανείς πως όσοι έχουν απομείνει να δουλεύουν υπό ποιές συνθήκες το κάνουν. Υπό καθεστώς τρομοκρατίας, απειλών, ρουφιανιάς, χρεών κ.α. που όλοι γνωρίζουμε...
Πως γίνετε λοιπόν μέσα απο αυτόν τον εργασιακό μεσαίωνα να περιμένει η αριστερά να οργανωθεί ο λαός στα συνδικάτα και μάλιστα με αγωνιστηκές διαθέσεις, όταν δέν υπάρχουν σωματεία πλέον στους χώρους εργασίας και όταν υπάρχουν είναι ρουφιανοεργοδοτικά? Σύν της άλλης είναι φυσικό αποτέλεσμα όταν έχει θεριέψει ο καπιταλισμός να έχουν τσακιστεί τα σωματεία. Τι κάνουμε τότε? Θα περιμένουμε να οργανωθεί ο λαός, μετά να πάρουμε την πλειοψηφία και μετά να ξεκινήσουμε την επανάστααη? ρωτάω καλοπροαίρετα.
ΕΙΜΑΙ ΑΝΕΡΓΟΣ, ΑΝΕΝΤΑΧΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟΣ

Ανώνυμος
10 Φεβρουαρίου 2012 - 3:06 μ.μ.

Αναρωτιεμαι ποσο Λενινιστικη ειναι οι θεσεις αυτες του ΚΚΕ μ-λ(μαρξιστικο- ΛΕΝΙΝΙΣΤΙΚΟ!!!)

Ανώνυμος
10 Φεβρουαρίου 2012 - 7:26 μ.μ.

Οι εκλογες που φωναζει το ΚΚΕ δεν εχουν να κανουν με την διαμορφωση μιας νεας κυβερνησης (οπως λεει ο ΣΥΡΙΖΑ για μια αριστερη κυβερνηση) αλλα με την αποσταθεροποιηση ολοκληρου του πολιτικου πλαισιου του καπιταλισμου και της "δημοκρατιας". Αν λοιπον δεν σχηματιζεται κυβενηση με κανεναν τροπο παρα μονο με την συμβολη ολων (πλην ΚΚΕ) τοτε μπορουμε να μιλαμε για μια αποσταθεροποιηση που αν διαρκεσει για πολυ καιρο, μην πω και μηνες μπορει να οδηγησει στην ριζοσπαστικοποιηση του κοσμου. Ας μην ξεχναμε οτι αν δεν δημιουργηθει αστικη κυβενηση τοτε δεν θα μπορει να συζητιεται και να ψηφιζεται τιποτα στην βουλη. Σε καμια περιπτωση αυτο δεν θα επιφερει τιποτα αν ο λαος δεν αποκτησει και λειτουργησει τα μεσα παραγωγης μονος του χωρις αφεντικα. Επομενως οι εκλογες μπορουν να αποτελεσουν ενα λιθαρακι στην πορεια του αγωνα του οποιου η τελικη εκβαση θα κριθει στα εργοστασια και μονο.

Δημοσίευση σχολίου

 
Copyright © ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ
Powered by Blogger