Σεπτέμβριος 1944: Η απελευθέρωση της Καλαμάτας Τα προεόρτια του Μελιγαλά

Ξημερώματα 9ης Σεπτεμβρίου 1944. Καλαμάτα. Το 9ο  Σύνταγμα του ΕΛΑΣ ενισχυμένο με δύο Τάγματα του 8ου Συντάγματος (διοικητής του ο αντισυνταγματάρχης Ρουμπέας) συγκεντρώνονται στην περιοχή Τούρλες και από εκεί μέσω ενός ρέματος βόρεια του Νεκροταφείου διεισδύουν στο κέντρο της πόλης.

Είχε προηγηθεί, τέσσερις μέρες πριν, η συγκέντρωση και συντεταγμένη αποχώρηση των γερμανικών κατοχικών στρατευμάτων μαζί με 200 αυτοκίνητα (η απόφαση για τη γερμανική αποχώρηση από την Ελλάδα είχε παρθεί ήδη από τις 26 Αυγούστου του 1944). Ο ΕΛΑΣ είχε στήσει ενέδρα κατά την αποχώρηση τους, από τη Θουριά μέχρι τον Άγιο Φλώρο, όμως προδόθηκε και ακολούθησαν μικροσυμπλοκές με τους συνεργάτες των Γερμανών, τους ταγματασφαλίτες, οι οποίοι είχαν εξοπλιστεί με βαρύ οπλισμό και είχαν πάρει εντολή να κρατούν τα μετόπισθεν, προστατεύοντας έτσι την αποχώρηση των γερμανικών στρατευμάτων. 

Στη συνέχεια τα Τάγματα Ασφαλείας συμπτύχθηκαν στην  Καλαμάτα, τον Μελιγαλά, την Πύλο και τους Γαργαλιάνους.

Παρενθετικά να αναφέρουμε ότι η απόφαση για την συγκρότηση των Ταγμάτων Ασφαλείας πάρθηκε τον Ιούνιο του 1943  από την κατοχική κυβέρνηση Ράλλη και τους Γερμανούς. Επρόκειτο για ένοπλους δωσιλογικούς σχηματισμούς, που εξοπλίστηκαν και σιτίζονταν από τις κατοχικές δυνάμεις. Στόχος ήταν να επανδρωθούν από  την  «αντικομμουνιστικής μερίδας του ελληνικού λαού» και να αξιοποιηθούν εναντίον της εαμική Αντίστασης για την «εξοικονόμηση γερμανικού αίματος» (Χ. Μάγερ, Από τη Βιέννη στα Καλάβρυτα, σελ. 502). 

Ενδεικτικό της πλήρους συνεργασίας των Ταγμάτων με τους Γερμανούς, είναι ότι μετά τις μάχες που έδιναν μαζί τους σε περίπτωση γερμανικών απωλειών έβγαζαν ανακοίνωση «εκ των ημετέρων δυνάμεων, εις γερμανός νεκρός». Οι σύμμαχοι, η ελληνική κυβέρνηση Μέσης Ανατολής, η κυβέρνηση εθνικής ενότητας, οι αντιστασιακές οργανώσεις τα αποκήρυξαν και η καταπολέμηση τους θεωρήθηκε  «εθνικό αι συμμαχικό καθήκον». (Δ. Κυριαζής, 1940-1950: η δεκαετία που συγκλόνισε τη χώρα, σ. 361)

Στη Μεσσηνία, ο πρώτος  πυρήνας των ταγμάτων  ιδρύθηκε στις 18/2/1944 με Διοικητή τον Δ. Αλεξόπουλο. Την υποστήριξή του ανέλαβε μια «πολιτική επιτροπή», με πρόεδρο τον πολιτευτή Περικλή Μπούτο και μέλη τον κοινοτάρχη, δυο δικηγόρους κι ένα γιατρό (Η. Θεοδωρόπουλος, Η πηγάδα του Μελιγαλά, σ. 133-4) 

Οι μόνιμες βάσεις τους ήταν στην Καλαμάτα, τον Μελιγαλά, την Πύλο, τους Γαργαλιάνους. Μετά την εγκατάστασης τους έλαβαν μέρος  άμεσα σε «εκκαθαριστικές επιχειρήσεις» των κατοχικών στρατευμάτων.

Πέρα όμως από τις μάχες, τα Τάγματα φροντίζουν να σπείρουν ένα κλίμα τρομοκρατίας σε όλη τη Μεσσηνία με μαζικές συλλήψεις, βασανιστήρια, εκτελέσεις και κάψιμο σπιτιών, των οπαδών του ΕΑΜ. 

Την άνοιξη, ως αντίποινα της δολοφονίας του γερμανού στρατηγού Κρεντς και τριών συνοδών του, από τον ΕΛΑΣ Λακωνίας, το Τάγμα Ασφαλείας Καλαμών-Μελιγαλά εκτελεί 40 άτομα, τριάντα στην Καλαμάτα και δέκα στο νεκροταφείο του Μελιγαλά. Μεταξύ των τελευταίων ήταν και μια 18χρονη επονίτισσα, η Ασπασία Ξιάρχου, από τη γειτονική Ανθούσα. Μάλιστα όταν ένα κρατούμενος κατόρθωσε να διαφύγει, την επομένη, εκτελέστηκαν στη θέση του άλλοι δύο (Γ. Σχινάς, Η εθνική Αντίσταση στη Μεσσηνία, σ. 98-99).

Το καλοκαίρι του ’44 τα Τάγματα εντείνουν τη δράση τους. Στις 15 Ιουνίου τουφεκίζουν δέκα κρατούμενους στο Μελιγαλά (ανάμεσά τους 2 γυναίκες κι ένας ηλικιωμένος ανάπηρος). Την επόμενη μέρα εκτελούν στις όχθες του ποταμού Νέδα 27 κρατούμενους αντιστασιακούς που έχουν συλλάβει σε διάφορες φάσεις και τους έχουν φυλακίσει στα κρατητήρια του Τάγματος. Οι εκτελέσεις ήταν αντίποινα για τη δολοφονία του ταγματάρχη του Τάγματος Ασφαλείας Καλαμάτας, Παναγιώτη Γεωργανά, ο οποίος μια μέρα πριν είχε πέσει σε ενέδρα(υπέκυψε δυο μέρες αργότερα) μπαίνοντας στο σπίτι του  στην Ανδανία (Μπουλούκου σήμερα). 

Πέραν των εκτελέσεων πυρπόλησαν σπίτια στις ενορίες Αγ. Γεωργίου και Αγ. Κωνσταντίνου που βρίσκονταν κοντά στο σπίτι του Γεωργανά. Το έγκλημα αυτό δεν ανακοινώθηκε στις λογοκριμένες καλαματιανές εφημερίδες, όπως συνήθιζαν να κάνουν οι Γερμανοί για εκφοβισμό του πληθυσμού, και γνωστοποιήθηκε μόνο μετά την απελευθέρωση της Καλαμάτας, όταν στα χέρια του ΕΑΜ/ΕΛΑΣ έπεσε έγγραφο του Διοικητή του Τάγματος Χωροφυλακής που γνωστοποιούσε στους Γερμανούς τις εκτελέσεις.

Μετά την αποχώρηση των Γερμανών από την Καλαμάτα, τα Τάγματα Ασφαλείας ταμπουρώνονται στην πόλη. 

Αποστολή του ΕΑΜ με τη συμμετοχή του Αμερικάνου Τζών Φατσέα μπαίνει στην Καλαμάτα, διαπραγματεύεται μαζί τους και τους ζητά να παραδοθούν μαζί με τον οπλισμό τους, και να τεθούν στη διάθεση της κυβέρνησης εθνικής ενότητας, όπως προβλεπόταν από το συνέδριο του Λιβάνου. 

Εκείνοι αρνούνται κατηγορηματικά. Το λόγο πλέον  έχουν τα όπλα. Οι δυνάμεις του ΕΛΑΣ μπαίνουν στην πόλη και με μια αιφνιδιαστική κίνηση ανατινάσσουν το καφενείο Πάνθεον, στο οποίο βρίσκονταν 50 χωροφύλακες. Ακολουθεί ολοήμερη μάχη με τους άνδρες των Ταγμάτων και τη χωροφυλακή, που αποτελούσε τη μόνη επίσημη ένοπλη εξουσία στην πόλη. 

Τελικά, μετά από σημαντικές απώλειες, η ηγεσία των ταγμάτων μαζί 100 άνδρες, και υπό τη διοίκηση του ανθυπολοχαγού Νίκου Θεοφάνους και του νομάρχη Μεσσηνίας Δημήτριου Περρωτή, διαφεύγει ακολουθώντας τη σιδηροδρομική γραμμή, που τη φύλαξη της είχε αναλάβει ο εφεδρικός ΕΛΑΣ. Προορισμός ο Μελιγαλάς, στο οποίο βρισκόταν εγκατεστημένη ισχυρή δύναμη ταγματασφαλιτών. 

Κατά τη διαφυγή τους δολοφονούν στο Ασπροχώρι 3 αντάρτες αλλά και πολίτες από διάφορες περιοχές της Μεσσηνίας που κοιμόντουσαν στην ύπαιθρο, πραγματοποιώντας ολιγόωρη στάση για ανάπαυση στο χωριό, κατά τη διαδρομή τους προς την Καλαμάτα, καθώς είχαν μάθει ότι είχε απελευθερωθεί  και ήθελαν να βρεθούν εκεί για να πανηγυρίσουν. Τελικά οι αντάρτες βάλουν με μυδραλιοβόλα εναντίον των Ταγματασφαλιτών και εκείνοι καταδιωκόμενοι φτάνουν στο Μελιγαλά.

Οι απώλειες του ΕΛΑΣ στη μάχη με τους ταγματασφαλίτες και του χωροφύλακες για την κατάληψη της Καλαμάτας ήταν 12 ή 13 μαχητές και ο διοικητής του 9ού Συντάγματος του ΕΛΑΣ αντισυνταγματάρχης Ι.Σερβός. 

Την επόμενη ημέρα πραγματοποιήθηκε η κηδεία  τους και η ταφή τους στην Φραγκόλιμνα με πάνδημη συμμετοχή (μετά τα Δεκεμβριανά  ο ομαδικός τάφος  των ανταρτών του ΕΛΑΣ βεβηλώθηκε και πετάχτηκαν τα οστά των μαχητών). Επιπλέον εκλέχθηκε «Προσωρινή Λαϊκή Επιτροπή Πόλης Καλαμάτας». Ακολούθησαν λαϊκά δικαστήρια με κατηγορούμενους τον κατοχικό νομάρχη και στρατοδικείο για τον κατοχικό δήμαρχο Καλαμάτας Ηλία Καρατζά και άλλους συνεργάτες των Γερμανών.

Στις 13 Σεπτεμβρίου ήρθε η σειρά του Μελιγαλά, όπου είχαν οχυρωθεί οι εναπομείναντες ταγματασφαλίτες. Όταν η ηγεσία τους απέρριψε το κάλεσμα του ΕΑΜ να καταθέσουν τα όπλα ακολούθησε τριήμερη μάχη με ισοδύναμες αριθμητικά τις αντίπαλες δυνάμεις (1.000-1.200 ένοπλοι εκατέρωθεν), ωστόσο οι αντάρτες διέθεταν την υποστήριξη χιλιάδων χωρικών του εφεδρικού ΕΛΑΣ, που συνέρρεαν από τα πέριξ με αυτοσχέδιο οπλισμό.

*Αρχική φωτογραφία: Παρέλαση στην οδό Αριστομένους, 28 Οκτωβρίου 1944. Στην παρέλαση έλαβαν μέρος τμήματα του 8ου Συντάγματος του ΕΛΑΣ, μία διμοιρία ναυτών του ελληνικού πολεμικού ναυτικού, αγγλικό τμήμα στρατού, επονίτες και επονίτισσες, τα σχολεία της πόλης και τ’ αητόπουλα. Στη φωτογραφία εν μέσω δύο ανταρτών παρελαύνει ο διοικητής του ΙΙ Τάγματος του 8ουΣυντάγματος, λοχαγός Γεώργιος Αρετάκης, γνωστός με το ψευδώνυμο «Σφακιανός» λόγω της κρητικής του καταγωγής.  

Πηγή: Νατάσα Κεφαλληνού - "Το περιοδικό"

60 χρόνια από την ίδρυση της Νεολαίας Λαμπράκη

 

Αρχές Ιουνίου 1963 και η ελληνική νεολαία ήταν σε αναβρασμό. Η νέα γενιά δεν μπορούσε να αναπνεύσει από τα σκληρά, καταπιεστικά μέτρα των συντηρητικών κυβερνήσεων της εποχής, ενώ ένα πλέγμα νόμων, διατάξεων, απαγορεύσεων που διαιωνίζονταν από την εποχή του Εμφυλίου, «έπνιγε» κάθε δημοκρατική, κάθε ελεύθερη φωνή. Καρπός των αγώνων εκείνων αποτέλεσε η ίδρυση ταυτόχρονα στη Θεσσαλονίκη και την Αθήνα της “Δημοκρατικής Κίνησης Νέων Γρηγόρης Λαμπράκης” που στη συνέχεια μετονομάστηκε σε “Δημοκρατική Νεολαία Λαμπράκη”.

Είχαν προηγηθεί τα προηγούμενα χρόνια οι σκληροί αγώνες των νέων για το Κυπριακό, το 1-1-4 για την υπεράσπιση του Συντάγματος και την αύξηση των δαπανών στην Παιδεία κατά 15%, ενώ ιστορική είχε μείνει η πορεία χιλιάδων σπουδαστών της Σχολής Υπομηχανικών «Ευκλείδης» Θεσσαλονίκης και άλλων τεχνικών σχολών προς την Αθήνα, οι οποίοι βάδιζαν επί μέρες με τα πόδια, με αίτημα τη βελτίωση της τεχνικής εκπαίδευσης.

Η αναστάτωση στους κόλπους της νεολαίας αλλά και τις μεγαλύτερες ακόμη ηλικίες κορυφώνεται, όταν στις 22 Μαΐου 1963, κράτος και παρακράτος σε στενή συνεργασία καταφέρουν δολοφονικά χτυπήματα στον Μαραθωνοδρόμο της Ειρήνης, Γρηγόρη Λαμπράκη, για να πλήξουν το ανερχόμενο κίνημα ειρήνης.

Στα πέντε μερόνυχτα που ο βουλευτής της Αριστεράς, ο μαραθωνοδρόμος αθλητής, ο διαπρεπής γιατρός και ο σπουδαίος άνθρωπος Γρηγόρης Λαμπράκης χαροπαλεύει στο Νοσοκομείο ΑΧΕΠΑ, εκατοντάδες άνθρωποι, κυρίως νέοι εργαζόμενοι, φοιτητές και μαθητές, ξενυχτάνε καθισμένοι στο γρασίδι, στο πάρκο της πανεπιστημιούπολης.

Κι εκεί, επισημαίνεται η ανάγκη δημιουργίας μιας νεολαιίστικης κίνησης που θα παλεύει για τα ιδανικά της Δημοκρατίας και της Ειρήνης, για τα οποία πάλευε ο δολοφονημένος αγωνιστής. Μιας ανεξάρτητης οργάνωσης η οποία θα φέρει στον τίτλο της το όνομά του, για να θυμίζει τη θυσία του οσιομάρτυρα.

«Κάθε νέος και Λαμπράκης»

Ήδη, εκεί στο γρασίδι του ΑΧΕΠΑ, είχε ριχτεί για πρώτη φορά το σύνθημα «Κάθε νέος και Λαμπράκης», σύνθημα που το δημοσίευσε η εφημερίδα «Η Αυγή» στις 30 Μαΐου 1963. Ενώ γεννήθηκε κι ένα νέο έμβλημα, το «Ζ».

Ο σπόρος είχε πέσει. Κι όταν τα ξημερώματα της 27ης Μαΐου 1963 ο Λαμπράκης χάνει την άνιση μάχη με τον θάνατο, ο πόνος βρίσκει την έκφρασή του με τη δημιουργία της κίνησης για την οποία γίνονταν οι συζητήσεις τις ώρες της προσμονής.

Έτσι, λίγες ώρες, ελάχιστες μέρες μετά την παλλαϊκή κηδεία του Λαμπράκη στην Αθήνα, οι φιλειρηνικοί νέοι της Θεσσαλονίκης προχωρούν στη δημιουργία της «Δημοκρατικής Κίνησης Νέων Γρηγόρης Λαμπράκης». Ενώ σχεδόν ταυτόχρονα, με διαφορά λίγων ημερών, ανάλογη κίνηση ιδρύεται στην Αθήνα, με πρόεδρο τον Μίκη Θεοδωράκη.

Στην Αθήνα η δημιουργία της ΔΚΝΓΛ ανακοινώνεται στις 8 Ιουνίου 1963, ενώ η ιδρυτική της συγκέντρωση πραγματοποιείται στο θέατρο “Ακροπόλ”. Την ιδρυτική διακήρυξή της, συνυπέγραψαν διανοούµενοι, καλλιτέχνες και λογοτέχνες ενώ πρόεδρός της ανέλαβε ο Μίκης Θεοδωράκης. Το 1964 συγχωνεύθηκε µε την Νεολαία ΕΔΑ και συναποτέλεσαν την Δηµοκρατική Νεολαία Λαµπράκη.

Ο 86χρονος σήμερα Νίκος Μυρσίνης, φοιτητής τότε της Νομικής στο ΑΠΘ, που υπήρξε ο δεύτερος κατά σειρά πρόεδρος της ΔΚΝΓΛ Θεσσαλονίκης, εξιστορεί:

«Τις ατέλειωτες ώρες της αναμονής, όσο καθόμασταν στο γρασίδι, έξω από το ΑΧΕΠΑ, ρίχτηκε εκεί από πολλούς η ιδέα για τη δημιουργία μιας νεολαιίστικης οργάνωσης φιλειρηνικής που θα είχε το όνομα του Γρηγόρη Λαμπράκη. Το σχεδίασαν αυτό αρκετά παιδιά.

Θυμάμαι την Εφη Χαλκίδου, δικηγόρο τώρα στην Αθήνα, που τότε ήταν μαθήτρια νυχτερινού γυμνασίου. Ηταν επίσης ο Κώστας Χρυσοβέργης, που υπήρξε ο πρώτος πρόεδρος της ΔΚΝΓΛ Θεσσαλονίκης. Κι όταν λίγο αργότερα πήγε στρατιώτης, εκλέχθηκα εγώ στη θέση του. Θυμάμαι ακόμη πολλά παιδιά, όπως τους Χαρπαντίδη, Κωτσίκο, Θόδωρο Καζέλη που είχε αναλάβει υπεύθυνος για την ύπαιθρο, Βασίλη Πολάτογλου, Τριαντάφυλλο Ρουσά, Αργύρη Μπαρή, Κώστα Κακουλίδη, Μιχαλιό Σπυριδάκη και άλλους πολλούς».

Η ίδρυση της Δημοκρατικής Κίνησης Νέων Γρηγόρης Λαμπράκης

Η ίδρυση της Κίνησης, σύμφωνα πάντα με τον Ν. Μυρσίνη, έγινε τις πρώτες ημέρες του Ιούνη του 1963. Και όπως παρατηρεί: «Λίγες μέρες μετά την κηδεία, μαζευτήκαμε αρκετοί και αποφασίσαμε αυθόρμητα, χωρίς να μας πει κανείς τίποτα, χωρίς καθοδήγηση από πουθενά, να ιδρύσουμε τη Δημοκρατική Κίνηση Νέων Γρηγόρης Λαμπράκης. Η επιδίωξή μας εξ αρχής ήταν να είναι μια μαζική, φιλειρηνική, ευρεία οργάνωση νεολαίας που να αγκαλιάζει τους δημοκρατικούς νέους, όσους ήταν εναντίον του φασισμού».

Σχεδόν ταυτόχρονα, με απόσταση λίγων ωρών ή ημερών, η Δημοκρατική Κίνηση Νέων Γρηγόρης Λαμπράκης κάνει την εμφάνισή της και κεντρικά, στην πρωτεύουσα, με τον δημοφιλή συνθέτη Μίκη Θεοδωράκη να αναλαμβάνει την προεδρία της.

Σύμφωνα με την ιστορικό Ιωάννα Παπαθανασίου, τη νύχτα της 28ης Μαΐου 1963, λίγες μόλις ώρες μετά την κηδεία, είχε πραγματοποιηθεί στα γραφεία της ΕΔΑ, που τότε βρίσκονταν στην οδό Αριστείδου της Αθήνας, άτυπη συνάντηση του Μίκη Θεοδωράκη με μέλη της Εκτελεστικής Επιτροπής της ΕΔΑ, για το πώς θα μπορέσει να εκφραστεί καλύτερα εκείνο το βουβό κύμα οργής της νεολαίας. Στη σύσκεψη, σύμφωνα με τη μαρτυρία του Τάκη Μπενά, μετείχαν, εκτός από τον ίδιο και τον Μ. Θεοδωράκη, οι Αντ. Μπριλλάκης, Ν. Καρράς και ενδεχομένως ο Λ. Κύρκος.

Η διακήρυξη 30 προσωπικοτήτων

Η επίσημη πανελλαδική εμφάνιση της ΔΚΝΓΛ γίνεται με διακήρυξη που εκδίδεται στις 8 Ιουνίου 1963 και την υπογράφουν 30 προσωπικότητες της εποχής, μεταξύ των οποίων ο Μίκης Θεοδωράκης, οι ζωγράφοι Μίνως Αργυράκης, Μέντης Μποσταντζόγλου (Μποστ) και Βάσω Κατράκη, οι ηθοποιοί Ασπασία Παπαθανασίου, Αλέκος Αλεξανδράκης, Νότης Περγιάλης και Γιώργος Χαραλαμπίδης, οι συγγραφείς Φαίδρος Μπάρλας, Νίκος Τσεκούρας, Γιώργος Μανιάτης, οι σκηνοθέτες Νίκος Κούνδουρος και Μήτσος Λυγίζος, οι βαλκανιονίκες Γεώργιος Θάνος και Νίκος Γεωργόπουλος, ο Θεόδωρος Πάγκαλος κ.ά.

Η ΔΚΝΓΛ αρχίζει να αναπτύσσεται ταχύτατα, δημιουργώντας τμήματα πολιτισμού και αθλητισμού, κινηματογράφου, σκάκι κ.ά. Αξέχαστη έμεινε στους Θεσσαλονικείς η παράσταση του έργου του Αλεξέι Αρμπούζοφ «Μακρινός δρόμος» που είχε δοθεί στο θέατρο «Παλλάς».

Όλα αυτά φυσικά, υπό τη στενή παρακολούθηση πάντα των αστυνομικών αρχών και την παρεμπόδιση κάθε δραστηριότητας. Με πιο χαρακτηριστική, την επέμβαση κατά την κατάθεση από τη ΔΚΝΓΛ, στις 2 Σεπτεμβρίου 1963, στεφάνου στη μνήμη των θυμάτων του Ολοκαυτώματος από τους ναζί. Και όπως θυμάται ο Ν. Μυρσίνης, «όχι μόνο διέλυσαν εκείνη την εκδήλωσή μας, ποδοπατώντας βέβηλα το στεφάνι, αλλά και εναντίον 15 μελών της Κίνησης υπέβαλαν μηνύσεις για… διατάραξη της τάξης, επειδή τραγουδούσαμε το τραγούδι του Μίκη Θεοδωράκη “Βράχο, βράχο τον καημό μου”! Η δίκη, θυμάμαι, έγινε στο Πταισματοδικείο της Νέας Μηχανιώνας που υπήρχε τότε, και όπου φυσικά απαλλαχτήκαμε». Η δραστηριότητα αυτή της ΔΚΝΓΛ κράτησε 16 μήνες, μέχρι τον Σεπτέμβριο του 1964 που η Κίνηση συνενώθηκε με τη Νεολαία της ΕΔΑ και αποτέλεσαν τη «Δημοκρατική Νεολαία Λαμπράκη», η οποία είχε μια επίσης λαμπρή πορεία, με πρόεδρο πάντα τον Μίκη Θεοδωράκη.

Πηγή: Σπύρος Κουζινόπουλος, δημοσιογράφος, συγγραφέας και ιστορικός ερευνητής - Κουτί της Πανδώρας

Σαν σήμερα το 1996, όπως μου τα διηγήθηκε ένας φίλος.

Γράφει ο mitsos175

«Ξύπνα, ρε μαλάκα, πόλεμος»! Αυτό είπε ένας στρατιώτης σ’ ένα άλλο που κοιμόνταν στον θάλαμο και ήταν παλιότερη σειρά. Εκείνος σηκώθηκε χωρίς να πει λέξη κι ετοιμάστηκε. Αργότερα έμαθα πως τους πήγαν στα πλοία. Μετά βέβαια γύρισαν πίσω.

Ήμουν θαλαμοφύλακας, πριν λίγες μέρες είχα παρουσιαστεί, νέος, ήταν μάλλον η δεύτερη υπηρεσία που έκανα, μετά από μια σκοπιά, αλλά δεν έδωσα μεγάλη σημασία. Άλλωστε, αν γίνονταν πόλεμος θα έπρεπε να μας ξυπνήσουν όλους, σκέφτηκα.

Βέβαια την άλλη μέρα το «ράδιο αρβύλα» έδινε κι έπαιρνε. Αλλά και πάλι δε χαμπάριαζα. Προτιμούσα να ακούω ανέκδοτα. Οι δικοί μου πήραν τηλέφωνο κι ανησυχούσαν. Τους διαβεβαίωσα πως δεν υπάρχει κανένας λόγος ανησυχίας. Το καλό ήταν πως το φαϊ στο ΚΨΜ ήταν πιο φτηνό από τα καφέ και τα ψητοπωλεία έξω. Ακόμα θυμάμαι τα σάντουιτς.

Με ποιον να πολεμήσουμε μωρέ; Με τη σύμμαχο και γείτονα Τουρκία; Γιατί; Για ένα «βράχο» όπως έλεγαν πολλοί; Αφού δεν έγινε πόλεμος το 1974, δεν θα γίνονταν τίποτα. Μετά, ένας που είχε ραδιόφωνο είπε κάτι για ένα ελικόπτερο. «Ρίξαμε εμείς δικό τους; - Όχι, μας έριξαν αυτοί, δικό μας»! Και δώστου πάλι η συζήτηση!

Να σου πω την αλήθεια, με ωφέλησε που δεν είχα καμία ενημέρωση. Ήμουν αρκετά ψύχραιμος, άλλωστε είχα σοβαρότερα προβλήματα, τη γρίπη, που κυριολεκτικά έκανε θραύση. Τι κορωνοϊός και κουταμάρες; Όλος ο θάλαμος με πυρετό! Πολλοί στο αναρρωτήριο. Να έχεις γρίπη και να κάνεις αγγαρείες. Αν γίνονταν κάτι; Είχαμε βγει ήδη εκτός μάχης οι περισσότεροι. «Το τρενάκι ξεκινάει, στην Τουρκία για να πάει…» Μάλλον θα έκανε πρώτα στάση στο Νοσοκομείο.

Μετά, στη μονάδα, έμαθα τα πιο «ωραία». Την ώρα που πίστευαν πως θα πάνε για πόλεμο, έβρεχε καταρρακτωδώς. Πέρα από το ότι ένα στραβάδι έβαλε τα κλάματα, πέρα από το γεγονός πως δυο χαζοβιόληδες πέρασαν τα μπουμπουνητά για πυροβόλα, η μονάδα έχασε αυγά και πασχάλια: Τα φορτηγά δεν είχαν μπαταρίες! Φυσικά δεν κινήθηκαν. Άλλα οχήματα κόλλησαν στη λάσπη. Έχεις ακούσει το στίχο «εμείς κινήσαμε γι αλλού, κι αλλού η ζωή μας πάει»; Αυτό ακριβώς έπαθαν κάποιοι άλλοι, βρέθηκαν αλλού γι αλλού! Έκαναν ώρες να ξεκολλήσουν ένα όχημα. Ένα άλλο έπαθε βλάβη κι αυτό ήταν! Για φαντάσου να έσκαγε μύτη κάνα εχθρικό μαχητικό ελικόπτερο...

Πάλι καλά που είχαμε πυρομαχικά. Φόρτωναν όλο το βράδυ με βροχή. Πίσσα σκοτάδι και βρέχει πραγματικά, όχι τις μαλακίες που λένε τα κανάλια για να δικαιολογήσουν τις πλημμύρες. Τώρα τα πυρομαχικά τα έστειλαν στην Ουκρανία κι ησυχάσαμε.

Αξιωματικοί να ουρλιάζουν, φαντάροι να τρέχουν πανικόβλητοι, περισσότερο έντρομοι μη φάνε καμπάνα! Χαμούλης. Άλλοι να σταυροκοπιούνται, κι άλλοι να ρίχνουν Χριστοπαναγίες! Όλα μαζί! Έτσι μου τα είπαν, έτσι στα λέω. Το χειρότερο βέβαια ήρθε μετά. Μήνες επιφυλακή. Μας πήγαινε η υπηρεσία γαμιώντας! Να έχεις τους μισούς από όσους προβλέπεται και να είσαι σε επιφυλακή τουλάχιστο ένα εξάμηνο. Ούτε στο εχθρό σου.

Όσοι δεν ξέρουν, νομίζουν, πως ο στρατός ανεφοδιάζεται μαγικά. Πως η βροχή δεν επηρεάζει τις κινήσεις το 1996. Εδώ πλημμυρίζει η πρωτεύουσα κάθε χρόνο, με μια σταγόνα νερό, θέλουμε τη βοήθεια του ναυτικού!

Άντε στο διάολο που μας πείτε για Ίμια. Μαλάκες… Χάσαμε εκεί τρία παιδιά. Ευτυχώς δεν έγινε το μεγάλο «μπαμ» να πάνε άκλαυτοι χιλιάδες».

Η ιστορία μας πρέπει να διδάξει τον άριστο πρωθυπουργό μας και τον αξιότιμο υπουργό προστασία του συστήματος κ. Τάκη Θεοδωρικάκο

Είναι κρίμα που οι νεοέλληνες είμαστε τόσο κοντόφθαλμοι, ανιστόρητοι και γενικά βλέπουμε το δέντρο χάνοντας το δάσος.

Είναι πρόβλημα που είναι τόσο ανιστόρητα τα αντικοινωνικά φοιτητικά στοιχεία που πρωτοστάτησαν, στις κινητοποιήσεις, έχοντας την αλληλεγγύη από τους γνωστούς αναρχοκομμουνιστές και έτσι υποχρεώθηκε ο άριστος πρωθυπουργός μας να επιβάλλει στον υπουργό προστασίας του συστήματος τον αξιότιμο κ. Τάκη Θεοδωρικάκο, να ματαιώσει την λειτουργία της Πανεπιστημιακής αστυνομία. ώστε να επιβληθεί η αρμόζουσα τάξις στα ΑΕΙ.

Αν κάποια κριτική έπρεπε να γίνει στον νέο ηγέτη μας, που έστειλε ο Θεός, γιατί μας λυπήθηκε, είναι γιατί δεν δημιουργούνται νέα σώματα αστυνομικών για να επιβλέπουν και να καταστέλλουν την κομμουνιστική προπαγάνδα που υπάρχει στην δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Και θα έπρεπε να υπάρχει σχεδιασμός ώστε οι υπερασπιστές του νόμου και της τάξης άμεσα να μην απουσιάζουν από τα δημοτικά σχολεία με προοπτική να κάνουν την εμφάνιση τους σε νηπιαγωγεία και παιδικούς σταθμούς που αποτελούν εκτροφείο μπαχαλοειδών, αντικοινωνικών στοιχείων.

Ας πάρουν επιτέλους ιστορικά μαθήματα οι κυβερνώντες!
Για να συμβάλουμε σ' αυτή την κατεύθυνση και να θυμίσουμε από πότε χρονολογείτε η διαβρωτική αντεθνική προσπάθεια των κομμουνιστών που στοχεύει την μαθητιώσα νεολαία μας, παραθέτουμε ένα δημοσίευμα της αρχαιοτέρας εφημερίδας μας "Ακρόπολις" με χρονολογία 17/1/ 31.

Αναφέρεται στον εντοπισμό και στην εξόντωση ενός επικίνδυνου κομμουνιστικού μαθητικού πυρήνα και στους σατανικούς τρόπους που χρησιμοποιούν οι ινστρούχτορες κομμουνιστές για να παγιδεύουν νέα παιδιά για να τα στρέφουν ενάντια στα ιερά και τα όσια της φυλής.

Ελπίζουμε το παρακάτω απόσπασμα της εφημερίδας που παραθέτουμε να αποτελέσει μάθημα για τον κ. Μητσοτάκη καθώς και για κ. Θεοδωρικάκο και κ. Κεραμέως. ώστε να αναθεωρήσουν την ατυχή απόφαση που έχουν πάρει. Οι καταστάσεις που υπήρχαν τότε, είναι και σήμερα παρούσες.

Ενα απόσπασμα από το δημοσίευμα της εθνικόφρων εφημερίδας που αναφέραμε:  

 Και οι συλληφθέντες μαθηταί και μαθήτριες οι περισσότεροι δεν ήργησαν να ομολογήσουν

-Μάλιστα επηγαίναμεν και ακούγαμεν ιδιαίτερα μαθήματα κομμουνιστικά.

- Προς ποίον σκοπόν;

- Δια να ημπορούμε να διαφωτίσωμεν και ημείς τους Ελληνες, εις το ότι η εργατική τάξις δοκιμάζεται σκληρότατα και το υφιστάμεμον καθεστώς πρέπει να ανατραπεί

Και συμπληρώνει η καλή εφημερίδα

Είναι βέβαιον ότι λειτουργούν και άλλα παρόμοια σχολεία εις την Τούμπαν, εις την Καλαμαριάν, εις το Κουλέ Καφέ και εις το Βαρδάρι. Και είναι επίσης βέβαιον, ότι μαθηταί και μαθητριαι διαφόρων σχολίων, περισυλλέγονται κατά πολλούς και διάφορους σατανικούς τρόπους και παραπλανώνται.

Εμείς το καθήκον μας το κάναμε. Ελπίζουμε να βρει ανταπόκριση η πρόταση μας από την κυβέρνηση και έτσι να έχουμε σύντομα όχι μόνο Πανεπιστημιακή αλλά και σχολική αστυνομία. Οι καιρού οι μενετοί. 

Πήξαμε στους "κομμουνιστές": Από τον Μητσοτάκη, στον Δανίκα και στον Κατρούγκαλο (Ηχητικό από την "Ελληνοφρένεια"

Οι συντελεστές της ραδιοφωνικής εκπομπής "Ελληνοφρένεια" πέρα του ότι μας χαρίζουν μειδιάματα με τον ατακαδόρικο και εύστοχο τρόπο με τον οποίο σχολιάζουν την επικαιρότητα, μοιράζονται μαζί μας το πλούσιο αρχείο που διαθέτουν και μοιράζονται μαζί μας δηλώσεις πολιτικάντηδων που εμείς αγνοούσαμε.

Με αφορμή, λοιπόν, την πρόσφατη συνέντευξη που έδωσε ο Μητσοτάκης, στο σιχαμένο πολιτικό γενίτσαρος Δ. Δανίκα, και τον χαρακτηρισμό που εισέπραξε από υπάλληλο του Αλαφούζου ως "κομμουνιστής", αυτός ο δημοσιολόγος, ότι πιο άθλιο, αποκρουστικό έχει να παρουσιάσει η καθεστωτική δημοσιοκαφρίλα, η "Ελληνοφρένεια" μας θύμισε κάποιες ανάλογες περιπτώσεις.

Μάθαμε, λοιπόν, ότι όπως είχε δηλώσει ο μακαρίτης Μητσοτάκης, η "βασίλισσα" Φρειδερίκη τον θεωρούσε "κομμουνιστής", όπως ακριβώς και η γιαγιά του Κώστα Μπακογιάννη, Μαρίκα Μητσοτάκη, εκτιμούσε ότι ήταν και ο εγγονός της Κώστας Μπακογιάννης. Επίσης την ιδιότητα του κομμουνιστή είχε αποδώσει και ο Γιώργος Κατρούγκαλος στον εαυτό του.  

Σας παραθέτουμε το παρακάτω ηχητικό, με την προσδοκία να σας χαρίσουμε ένα χαμόγελο.

Εξωφρενική «εθνικόφρων» προπαγάνδα για τα "σεξουαλικά όργια των εαμοσλάβων συμμοριτών"!

Του Γ. Γ.

Αν κάποιος ιστορικός έμπαινε στην διαδικασία να συλλέξει την «εθνικόφρων» προπαγάνδα σε βάρος των κομμουνιστών και ειδικά την μορφή που είχε πάρει την περίοδο του εμφυλίου πολέμου, με αιχμή την "ακόλαστον ζωή" των μαχητών/ιων του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας, θα μπορούσε να γράψει ένα ολόκληρο βιβλίο. 

Τέτοιες αναλυτικές και εκφραστικές περιγραφές που υπάρχουν από τους συντάκτες του αντικομουνιστικού τύπου της εποχής, ούτε η φαντασία του Φώσκολου δεν θα μπορούσε να προσεγγίσει. Και καλά αυτός, έγραφε σενάρια φαντασίας. Οι προπαγανδιστές όμως της εθνικοφροσύνης τότε, παρουσίαζαν σαν πραγματικότητα ότι μπορεί να εφεύρει ένας αρρωστημένος εγκέφαλος και ειδικά ότι αντιστρατευόταν στην κατεστημένη "ηθική διαπαιδαγώγηση" της εποχής, για να στραφούν ενάντια στους αντάρτες/ισες του ΔΣΕ.

Αυτή η φυλλάδα που έδινε ρέστα σ' αυτή την κατεύθυνση, ονομαζόταν "Εμπρός". Τα γράφω αυτά γιατί διαβάζοντας το ρεπορτάζ που είχε δημοσιεύσει σαν σήμερα 16 Γενάρη του 1948, αφού μας πληροφορεί για τις ήττες που υπέστησαν, στα πεδία των μαχών, οι "ξενοκίνητοι συμμορίτες", από τους "ηρωικούς άντρες του Εθνικού Στρατού", δίνει και μια άλλη διάσταση στα "σεξουαλικά όργια των εαμοσλάβων συμμοριτών", που μας είχε παρουσιάσει τις προηγούμενες μέρες. Τότε είχε ανακαλύψει αιχμάλωτες αντάρτισσες "με σημεία κατά και παρά φύσιν ασελγείας" καθώς ότι στα "εγκαταλειμμένα κρυσφύγετα των συμμοριτών, ανευρέθηκαν πλήθος φαρμάκων δια αφροδίσια νοσήματα".

Με την αποκάλυψη" του κάνει, η φυλλάδα, με το δημοσίευμα που είχε στα σήμερα το 1948, το τερματίζει! Ακου ότι "στρατιώτες ανεκάλυψαν εντός καλύβης μαιευτήριον εις το οποίον ενοσηλεύοντο 25 επίτοκοι συναγωνίστριαι"!

Τώρα εδώ τι να σχολιάσεις; Το μόνο που μπορείς να αναρωτηθείς είναι το πώς υπήρχαν άνθρωποι να πιστεύουν τέτοια εξωφρενική προπαγάνδα!  

Η λατρεία του Μητσοτακέικου προς τον "μεγαλειότατο" (Βίντεο)

Δεν τόλμησε η κυβέρνηση να προβεί σε τέτοια πρόκληση και να κάνει την κηδεία του έκπτωτου   βασιλιά Κωνσταντίνο Γκλύξμπουργκ δημοσία δαπάνη και με τιμές αρχηγού κράτους, όπως ζητούσε η οικογένεια του αποθανόντος προκαλώντας θλίψη σε υπουργούς, όπως στον Θάνο Πλεύρη και Στέλιο Πέτσα, ενώ παράλληλα δημιούργησε μελαγχολία σε κυβερνητικά στελέχη ανάμεσα στα οποία και η προερχόμενη από το ΛΑΟΣ Φερονίκη (Νίκη) Τζαβέλλα γιατί δεν "τιμήθηκε" όπως του άξιζε ο "μεγαλειότατος".

Τώρα τι ακριβώς συνέβει και υπήρξε αυτή η κατάληξη, αν δηλαδή έβαλαν βέτο οι Καραμανλικοί επικαλούμενοι ότι δεν ταιριάζει στην ιστορία της παράταξης να κηδευτεί ο Γκλύξμπουργκ σαν αρχηγός κράτους, όπως διαβάζουμε στο διαδίκτυο, δεν γνωρίζουμε. 

(Μας άρεσε πάντως η ειρωνική παρέμβαση χρήστη του twitter που αναφέρει ότι η κυβέρνηση έπρεπε να ζητήσει προηγουμένως γνωμάτευση από τον εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, Ισ. Ντογιάκο, για το πώς έπρεπε να διεξαχθεί η τελετή της κηδείας).

Εμείς, λοιπόν. περιοριζόμαστε σε μια ιστορική υπενθύμιση των ισχυρών φιλικών δεσμών της βασιλικής οικογένειας με το Μητσοτακέικο. 

Παρακάτω παραθέτοντας και το σχετικό βίντεο στο οποίο  Κώστας Μητσοτάκης σε άπταιστα γερμανικά είχε προτείνει την επαναφορά του βασιλιά στην Ελλάδα εν μέσω της χούντας, και την δημιουργία κυβέρνησης με πρωθυπουργό τον Καραμανλή και με την συμμετοχή "όλων των υγειών πολιτικών δυνάμεων πριν βεβαίως των κομμουνιστών".

Την ίδια "λατρεία" για τον "βασιλικό θρόνο" την έδειξε έμπρακτα ο γεννήτορας του Κυριάκου και αργότερα. με το "ριφιφί" στο Τατόι το 1991. 

Από την στιγμή που εκλέχθηκε πρωθυπουργός, ο Κώστας Μητσοτάκης, το 1990, φρόντισε με δικούς του μηχανισμούς και εκπροσώπους της τέως βασιλικής οικογένειας, με επικεφαλής τον ναύαρχο Σταυρίδη, να συγκεντρωθεί όλη η κινητή περιουσία της τέως βασιλικής οικογενείας από όλα τα ανάκτορα στο Τατόι, σε ένα συγκεκριμένο χώρο. 

Ετσι, λοιπόν τον Φλεβάρη του 1991 έγινε το μεγάλο ριφιφί. Με την βοήθεια όλου του κρατικού μηχανισμού που έλεγχε ο Μητσοτάκης, έξι τεράστιες νταλίκες πήγαν στο Τατόι και φόρτωσαν όλα τα πολύτιμα αντικείμενα που υπήρχαν, το βάρος των οποίων έφτανε τους 32 τόνους (!) όπως είχε γραφτεί τότε, και τον οποίων η αξία ήταν ανυπολόγιστη! Εφτασαν στον Πειραιά όπου τους ανέμενε πλοίο με αναμμένες μηχανές και τα κλοπιμαία φυγαδεύτηκαν στην Αγγλία.   

Να προσθέσουμε ότι μετά απ' αυτή την εξέλιξη είχε δημιουργηθεί πολιτικός σάλος με τα κόμματα της αντιπολίτευσης και τα ΜΜΕ που ήταν ευνοϊκά διακείμενα σ' αυτή να κάνουν λόγο για «σκάνδαλο ολκής». Φυσικά από κανέναν δεν ζητήθηκαν ποινικές ευθύνες.

Τιμή και δόξα στην κομμουνίστρια Κατίνα Λατίφη

Από τον συντροφικό ιστότοπο Από την Σπίθα στην Φλόγα

Στα ενενήντα πέντε της έφυγε η Αντάρτισσα κομμουνίστρια και συγγραφέας Κατίνα Λατίφη. Σχεδόν ένας αιώνας αφοσίωσης στα πανανθρώπινα ιδανικά, στην αταλάντευτη κομμουνιστική στράτευση, στην υπηρεσία της φτωχολογιάς και του ιστορικού χρέους, της ταξικής και κοινωνικής απελευθέρωσης.

Διαβάζοντας κανείς την ιστορία της νομίζει ότι βρίσκεται μπροστά σε ένα μεταφυσικό ον με δυνάμεις κι αντοχές τεράστιες, που μαχόταν μαζί με άλλους αγωνιστές να δέσουν το ατσάλι των καιρών, ενάντια σε τύραννους πάνοπλους και δήθεν ανίκητους.

Από τα μικρά της, αετόπουλο στις γραμμές της ΕΠΟΝ στη θεσσαλική γη, στον Αλμυρό του Βόλου. Κυνηγημένη εξορίζεται στην Ικαρία κι έπειτα ως μαχήτρια του ΔΣΕ μάχεται στις σκληρότερες μάχες στο Γράμμο Βίτσι. Η γη τραντάζεται απ’ τις αμερικανικές ναπάλμ, πεσκέσι των Αμερικανών στο εξαρτημένο αστικό κράτος. Το αντάρτικο βαστάει, λόφο το λόφο, βουνό το βουνό, τα λιανοντούφεκα μάχονται για την λαοκρατία. Τον Αύγουστο του 1949 πραγματοποιείται η συγκροτημένη υποχώρηση προς τις Λαϊκές Δημοκρατίες.

Η Κάτινα Λατίφη, στέλεχος του Επαναστατικού ΚΚΕ, με απόφαση του ΠΓ και του Ζαχαριάδη γύρνα σε καθεστώς πλήρους παρανομίας στην Ελλάδα έχοντας ως καθήκον να στηθούν οι οργανώσεις του Κόμματος, να ξαναβγεί ο Ριζοσπάστης, να ξαναβρεθούν οι Κομμουνιστές στο πλάι του βασανισμένου λαού μας, να υψώσει μέσω λαϊκών αγώνων ξανά κεφάλι, να μην αφεθεί στα νύχια των προδοτών γερμανοτσολιάδων που γίναν εξουσία μέσα απ’ τους ιμπεριαλιστές πάτρωνες τους.

Η ίδια περιγράφει ως εξής εκείνα τα χρόνια: «Από το Πήλιο πέρασα στο Μαυροβούνι, μετά κάτω από δραματικές συνθήκες πήγα στην Όρθρη του Αλμυρού και σε συνέχεια στα Άγραφα, στον Γράμμο το 1948, στο Βίτσι το 1949, Γράμμο το 1949, και με την ήττα στην Αλβανία. Από κει στην Πολωνία, στη Ρουμανία, στην Ουγγαρία και επειδή αμέσως μετά την ήττα προσχώρησα στην ομάδα του Νίκου Μπελογιάννη, το 1952 στάλθηκα παράνομα στην Αθήνα για την αναδιοργάνωση των λαϊκών αγώνων. Στη Βουδαπέστη και τη Ρουμανία εργάσθηκα σαν οξυγονοκολλήτρια στα ναυπηγεία και σαν κλωστοϋφαντουργίνα. Ήταν τότε μια απόφαση του κόμματος να εργασθούν τα στελέχη στην παραγωγή, αυτή ήταν μια πολύ σωστή απόφαση γιατί άλλο ο αγώνας που κάναμε έστω και αν παίζαμε με τον θάνατο, και άλλο να περιμένεις να χτυπήσει η σειρήνα του εργοστασίου και να ξεκινάς μέσα στα χιόνια για ολονύχτια βάρδια. Μεγάλη εμπειρία».

Όταν ο κλοιός σφίγγει και συλλαμβάνεται ο Νίκος Μπελογιάννης, με απόφαση του Κόμματος επιστρέφει στην ΕΣΣΔ. Σπουδάζει κοινωνικοοικονομικές επιστήμες και γνωρίζει τον Σύντροφό της ζωής της. Επιστρέφει μετά από 28 χρόνια στην Ελλάδα. Αντικρίζει ξανά την πατρική γη και τον λαό μας. Η μητέρα της νομίζοντας ότι είχε πεθάνει στις μάχες στο Γράμμο αργεί να την γνωρίσει..

Έπειτα και παρόλες τις μεταπολιτευτικές προκλήσεις, η ίδια αφιερώνεται σε ένα σκοπό και χρέος. Να κρατήσει τις μνήμες ζωντανές μέσα από την συγγραφή. Να φωτίσει το σκοτάδι της λήθης, που προσπαθούν αναθεωρητές και ταξικοί αντίπαλοι να επιβάλουν. Τα χρόνια που η Κόκκινη σημαία κατέβαινε απ' την κορφή της σοβιετικής γης μέσα από τη μνήμη και την υπεράσπιση του Σοσιαλισμού έβαλε η Κατίνα το δικό της αθάνατο μετερίζι, τη δική της κραυγή απέναντι σε εχθρούς και «φίλους», που μιλούσαν και κουνούσαν απειλητικά το δάκτυλο στους λαούς, για το τέλος της Ιστορίας και της Ταξικής πάλης.

Με ακέραιη σεμνότητα και θάρρος βρίσκονταν μέχρι τέλους και ως συνταξιούχος στην πάλη του λαού μας.

Την ένδοξη γενιά της Κατίνας, τα ώριμα τέκνα της ανάγκης και της οργής τα γεννάει η συγκρότηση του Κομμουνιστικού κινήματος. Αυτό αποδείχτηκε περίτρανα. Το μπόλιασμα του δίκαιου αγώνα με την πρωτοπόρα μαρξιστική-λενινιστική θεωρία και πρακτική. Η οργανωμένη πάλη γεννά Αγωνιστές Κομμουνιστές.

Καπετάνισσα δε σε αποχαιρετάμε… Ξέρουμε και είμαστε βέβαιοι ότι σε αυτούς τους καιρούς της ιδιώτευσης και της συντριβής που δοκιμάζουν οι Ιμπεριαλιστές, οι αστοί κι αναθεωρητές, θα ανταμώσουμε ξανά. Στις νέες εφόδους, στις νέες λαμπρές σελίδες που θα γράψει η πάλη των λαών με μπροστάρηδες τους νέους και νέες Κομμουνιστές!

Εις το επανιδείν Καπετάνισσα! 

Από σήμερα βρέθηκε και η μορφή της Κατίνας Λατίφη στο εικονοστάσι των αγίων της τάξης μας

Πως να αποχαιρετήσεις μέσα σε λίγες γραμμές μια ηρωίδα της τάξης μας, την Κατίνα Λατίφη – Τέντα, που έφυγε σήμερα απ' την ζωή στα 95 της χρόνια; Μια κομμουνίστρια που από μαθήτρια ακόμη στην Κατοχή, πήρε μέρος στην Εθνική Αντίσταση μέσα από τις γραμμές της ΕΠΟΝ, και στη συνέχεια στον Εφεδρικό ΕΛΑΣ.

Μετά τη συμφωνία της Βάρκιζας, όταν ξεκίνησε η περίοδος της λεγόμενης Λευκής Τρομοκρατίας, είχε την ίδια αντιμετώπιση από το αστικό κράτος όπως και οι υπόλοιποι αγωνιστές. Διώχθηκε, φυλακίστηκε και εξορίστηκε. Δραπέτευσε και εντάχθηκε στον Δημοκρατικό Στρατό Ελλάδας.

Ελαβε στις μάχες του Γράμμου και του Βίτσι, όπου αγωνίστηκε με όλες τις δυνάμεις της. Τραυματίστηκε από τις πρώτες βόμβες ναπάλμ, είδε συντρόφισσες και συντρόφους να πέφτουν αιμόφυρτοι αλλά να μη χάνουν την ελπίδα, και να τραγουδούν μέχρι τελευταίας ανάσας για τη νίκη. 

Τι στερνό αντίο να πεις σ' αυτή την μορφή που από σήμερα προστέθηκε στο εικονοστάσι των αγίων της τάξης που μέχρι την στερνή της  ανάσα δεν "παραδέχτηκε την ήττα" μας, που μέχρι το τέλος της ζωής της συνέχισε  να αναζητά μια Αριστερά που θα της έδινε ελπίδα, όραμα, να ξαναπάρει το αντάρτικο τουφέκι και να ξαναβγεί στο βουνό παλεύοντας για τον 'πραγματικό σοσιαλισμό" όπως είχε πει;

Νομίζουμε ότι δεν χρειάζεται κάτι άλλο να προσθέσουμε γ' αυτή την αγωνίστρια, παρά μόνο να σας προτείνουμε να διαβάζεται μια συνέντευξη που είχε δώσει στο περιοδικό "Μετρό", το 2015: Μαχήτρια Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας: "Για τον πραγματικό σοσιαλισμό θα 'παιρνα και τώρα το τουφέκι" (Βίντεο)

Ο Νίκος Τεμπονέρας ζει στους αγώνες και στις εξεγέρσεις για Ψωμί – Παιδεία – Ελευθερία – Ειρήνη

Από τις Παρεμβάσεις Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Δ.Ε., λάβαμε και παραθέτουμε:

Συγκέντρωση στα Ψηλά Αλώνια (Πάτρα), Δευτέρα 9 Ιανουαρίου στις 18:30

Πριν 32 χρόνια, στις 9 Ιανουαρίου του 1991, πάγωνε όλη η Ελλάδα, διαβάζοντας στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων ότι ο καθηγητής Νίκος Τεμπονέρας είχε πέσει νεκρός στην Πάτρα το προηγούμενο βράδυ. Οι Κένταυροι, που μαζί με τους “Rangers” συγκροτούσαν τα παρακρατικά τραμπούκικα τάγματα εφόδου της ΟΝΝΕΔ, της νεολαίας της ΝΔ, από το πρωί της 8ης Ιανουαρίου περιφέρονται στα σχολεία της Πάτρας και επιχειρούν ανακατάληψη των σχολείων. Τα καταφέρνουν το βράδυ στο 3ο-7οΓυμνασίο – Λύκειο της πόλης, στο σχολικό συγκρότημα «Βουδ». Καθηγητές και γονείς έτρεξαν να συμπαρασταθούν στους μαθητές. Οι τραμπούκοι επιτίθενται εκσφενδονίζοντας τσιμεντόλιθους και άλλα αντικείμενα. Από επίθεση με σιδερολοστό των ΟΝΝΕΔιτών Καλαμπόκα και Μαραγκού, χτυπιέται θανάσιμα στο κεφάλι ο μαθηματικός, μέλος της οργάνωσης Εργατικό Αντιϊμπεριαλιστικό Μέτωπο (ΕΑΜ) και των Αγωνιστικών Παρεμβάσεων, Νίκος Τεμπονέρας.

Χειμώνας του 1990. Ο Υπουργός Παιδείας της ΝΔ Κοντογιαννόπουλος φέρνει στη βουλή ένα αντιδραστικό, νεοφιλελεύθερο και οπισθοδρομικό νομοσχέδιο, που αναστατώνει όλη την εκπαιδευτική κοινότητα. Ήταν ο «πρωτοπόρος» της μεγάλης προσπάθειας όλων των κυβερνήσεων που ακολούθησαν μέχρι σήμερα, που άνοιξε την πόρτα του νεοφιλελευθερισμού στην εκπαίδευση, των ταξικών φίλτρων επιλογής, αλλά και της περικοπής των μέχρι τότε δημοκρατικών κατακτήσεων του μαχόμενου εκπαιδευτικού κινήματος στην παιδεία. Ταυτόχρονα, επιδίωξε την εγκαθίδρυση ενός νέου ολοκληρωτισμού στη μαθητική νεολαία και το κίνημά της, με απόπειρες ελέγχου, πειθάρχησης και «ελληνοχριστιανικής αγωγής» της νεολαίας. Στο νομοσχέδιο προβλέπονταν: εξετάσεις από το Γυμνάσιο στο Λύκειο, κατάργηση των αδικαιολόγητων απουσιών, κατάργηση των 15μελών συμβουλίων, πειθαρχικός έλεγχος της εξωσχολικής ζωής με pointsystem, επανακαθιέρωση της πρωινής προσευχής, της έπαρσης της σημαίας και του υποχρεωτικού εκκλησιασμού 3 φορές τον χρόνο, επιβολή ομοιόμορφης ενδυμασίας, κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου και των δωρεάν συγγραμμάτων, χρονικό όριο στις πανεπιστημιακές σπουδές, λειτουργία ιδιωτικών ΑΕΙ και εξίσωση των ΑΕΙ με τα κολλέγια, περικοπές κοινωνικών παροχών σε φοιτητές κ.ά.

Αρχικά οι φοιτητές και στη συνέχεια και οι μαθητές ξεσηκώνονται. Το 70% των σχολείων της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης τελούσε υπό κατάληψη! Τα συλλαλητήρια σε όλη την Ελλάδα ήταν μαζικά και ενθουσιώδη. Η κυβέρνηση ευελπιστούσε ότι μετά τις γιορτές οι καταλήψεις θα εκτονώνονταν, αλλά έπεσε έξω. Το πανεκπαιδευτικό κίνημα συνέχισε με μεγαλύτερη ένταση. Οι καθηγητές με στάσεις εργασίας βρίσκονται έξω από τα σχολεία και συμπαρίστανται στους μαθητές. Αρνούνται να βάλουν απουσίες στις/στους καταληψίες μαθητ(ρι)ες και διώκονται πειθαρχικά από τον ίδιο τον υπουργό παιδείας!

Η κοινοβουλευτική αριστερά – ο Συνασπισμός της Αριστεράς και της Προόδου (ΚΚΕ και ΕΑΡ) – δεν δείχνει να αντιλαμβάνεται την βαθιά αντίθεση του πανεκπαιδευτικού κινήματος προς την κυβερνητική πολιτική, το μέγεθος και το μεγαλείο του κινήματος και δεν δίνει απλόχερα την υποστήριξή της. Μετά την συνάντηση με τον πρωθυπουργό Μητσοτάκη, ο Γρηγόρης Φαράκος, Γεν. Γραμματέας του ΚΚΕ, ζητάει απλά «μια κάποια αναστολή της εφαρμογής των ΠΔ», καθώς «τα σχολεία πρέπει να λειτουργούν» ενώ ο Ριζοσπάστης, μετά την απόσυρση επιμέρους άρθρων του ΠΔ, κυκλοφορεί στις 16/12/90 με πρωτοσέλιδο «ο αγώνας δικαιώνεται»!

Την δολοφονία του Τεμπονέρα ακολούθησε μεγάλη πολυήμερη λαϊκή εξέγερση σε Πάτρα, Αθήνα και σε όλη την Ελλάδα, ενάντια στον αυταρχισμό και την κρατική καταστολή, η πρόκληση πυρκαγιάς από δακρυγόνα στο κατάστημα Κ. Μαρούσης και ο θάνατος 4 ανθρώπων, αφού η αστυνομία παρεμπόδιζε την πυροσβεστική να πλησιάσει, η παραίτηση του υπουργού και η αντικατάστασή του από τον Γ. Σουφλιά που του ανατέθηκε το έργο της “πυρόσβεσης” και η απόσυρση όλου του νομοσχεδίου.

Οι φυσικοί αυτουργοί της δολοφονίας Τεμπονέρα σχεδόν αθωώθηκαν με εξαίρεση τον Καλαμπόκα που έμεινε στην φυλακή μόνο 7 χρόνια και βρέθηκε τελικά σε διευθυντική θέση της Εθνικής Τράπεζας Βόλου. Για τους ηθικούς αυτουργούς ούτε κουβέντα.

32 χρόνια μετά δεν καλούμε σε μνημόσυνο. Ο Νίκος Τεμπονέρας είναι το σύμβολο του συλλογικού ανθρώπου που υπερασπίζεται χωρίς όρους και προϋποθέσεις το δικαίωμα του αγώνα για την ανατροπή της κοινωνικής βαρβαρότητας και την επικράτηση του δίκιου. Είναι ο εργαζόμενος που υπερασπίστηκε τον συλλογικό αγώνα, που δε φοβήθηκε και δεν έσκυψε το κεφάλι, δε λογοδότησε στη διοίκηση, στην εξουσία, στους νοικοκυραίους της εποχής και στους φασίστες, δίνοντας την ίδια τη ζωή του. Είναι ο Δάσκαλος που «υπερασπίστηκε το παιδί για να υπάρχει ελπίδα», ξεπερνώντας τους τοίχους της σχολικής αίθουσας και μιας δημοσιοϋπαλληλικής διδασκαλίας.

Απέναντι στο δόγμα «νόμος, τάξη, κέρδη» υψώνουμε τείχος αγώνα για τα σύγχρονα μορφωτικά και εργασιακά μας δικαιώματα, για τα κοινωνικά αγαθά, τις ελευθερίες! Απέναντι στην βάρβαρη επίθεση του κεφαλαίου και στην προσπάθεια της κυβέρνησης της ΝΔ και όλων των μέχρι τώρα κυβερνήσεων (ΝΔ-ΣΥΡΙΖΑ-ΠΑΣΟΚ) για την επιβολή ταξικών φίλτρων διαλογής, κατηγοριοποίησης και απόρριψης μαθητών, εκπαιδευτικών και σχολείων μέσα από την αξιολόγηση – αυτοαξιολόγηση, επιδιώκοντας τον έλεγχο του συνδικαλισμού και την απαγόρευση απεργιών και διαδηλώσεων μέσα από τον νόμο Χατζηδάκη, ξηλώνοντας ό,τι έχει απομείνει από εργατικά – συνταξιοδοτικά δικαιώματα, οδηγώντας στην φτώχεια και στην επιβίωση την πλειοψηφία του εργαζόμενου κόσμου, την ώρα που το μεγάλο κεφάλαιο (τράπεζες, ενέργεια, φαρμακοβιομηχανίες, πολεμική βιομηχανία κλπ) βλέπει τα πλούτη του να εκτοξεύονται, διεκδικούμε με τους αγώνες του λαού και της νεολαίας ένα δημόσιο και δωρεάν σχολείο για όλα τα παιδιά χωρίς διαχωρισμούς και διακρίσεις, για την ανατροπή των πολιτικών κυβέρνησης-Ε.Ε.-ΟΟΣΑ, για αύξηση των δαπανών για την παιδεία, για μόνιμους μαζικούς διορισμούς, για μόρφωση, δουλειά και ζωή με δικαιώματα.

Δε υπάρχει ειρήνη χωρίς δικαιοσύνη

Ο ΝΙΚΟΣ ΤΕΜΠΟΝΕΡΑΣ ΖΕΙ

ΜΕ ΠΕΤΡΟΥΛΑ ΛΑΜΠΡΑΚΗ ΜΑΣ ΟΔΗΓΕΙ

Με τα μάτια της Ασφάλειας - 6 Γενάρη του 1919. Η πρώτη συγκέντρωση του Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος Ελλάδας (μετέπειτα ΚΚΕ)

Ηταν σαν σήμερα 6 Γενάρη του 1919, όταν το Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα Ελλάδος (αργότερα μετονομάστηκε σε ΚΚΕ) πραγματοποιεί την πρώτη του ανοιχτή συγκέντρωσή του στην Αθήνα, στο κεντρικότατο τότε θέατρο «Διονύσια» στην πλατεία Συντάγματος. 

Ηταν μια εκδήλωση με τεράστια για την εποχή της επιτυχία κάτι που απασχόλησε όλες τις εφημερίδες που κυκλοφορούσαν. Σύμφωνα με τα απομνημονεύματα του Αβραάμ Μπεναρόγια, ηγετικού στελέχους του κόμματος από τη Θεσσαλονίκη, η εκδήλωση στο «Διονύσια» εντασσόταν στο πλαίσιο μιας ευρύτερης καμπάνιας σε όλη την Ελλάδα σκοπό να έρθει το ΣΕΚΕ σε επαφή με το ευρύτερο κοινό. Σκοπός του νεοσύστατου κόμματος ήταν «να διαμορφώση τον αγώνα της εργατικής τάξεως εις αγώνα συνειδητόν και ενιαίον και να οδηγήση αυτήν εις την φυσικήν και αναγκαίαν αποστολήν της».

Το 1ο Σοσιαλιστικό Συνέδριο του ΣΕΚΕ που συνήλθε στις 17-23 Νοέμβρη του 1918 στον Πειραιά, ήταν το πιο σημαντικό ιστορικό γεγονός της εποχής, γιατί μπήκε το θεμέλιο της ανάπτυξης της συνειδητής ταξικής πάλης για την εκπλήρωση του ιστορικού ρόλου της εργατικής τάξης. Το ΣΕΚΕ υπήρξε η μήτρα του ΚΚΕ και ήταν ένα κόμμα επαναστατικό - διεθνιστικό, ενώ είχε ταχθεί από την πρώτη στιγμή. στο πλευρό της Οχτωβριανής Επανάστασης.

Η πιο εκτενή αναφορά για την πρώτη δημόσια συγκέντρωση του ΣΕΚΕ, στην οποία υπάρχει πλήθος ιστορικών στοιχείων, ειδικά από δημοσιεύματα του τύπου, είναι αυτή που έχει κάνει ο δημοσιογράφος Τάσος Κωστόπουλος στην "ΕφΣυν".  Διαβάστε την.

Γεώργιος Ιβάνωφ: Ενας από τους μεγαλύτερους σαμποτέρ των Συμμάχων κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Εκτελέστηκε από τους Γερμανούς, σαν σήμερα, στις 4/1/1943

Ηταν σαν σήμερα, πριν από 80 χρόνια (4/1/1943), όταν οι Γερμανοί κατακτητές εκτελούσαν τον Γέρζι (Γεώργιο) Ιβανόφ και τους Έλληνες συνεργάτες του. Έναν κορυφαίο σαμποτάζ στα χρονικά της ελληνικής αντίστασης και έναν από τους μεγαλύτερους σαμποτέρ των Συμμάχων κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο

Όταν εκτελέστηκε ο Γεώργιος Ιβανόφ, η Ιβανώφ όπως τον μάθαμε στην Ελλάδα (με την ορθογραφία της εποχής), ήταν 32 ετών. Είχε προλάβει προλάβει όμως να ζήσει δέκα ζωές. 
Μετά από εκπαίδευση στη Σχολή της S.O.E. (Special Operations Executive) στη Μέση Ανατολή, στις 13 Οκτώβρη του 1941 το αγγλικό υποβρύχιο Thunderbolt τον αποβιβάζει στην ακτή ανάμεσα σε Άγιο Ανδρέα και Νέα Μάκρη. Η αποστολή του είναι να οργανώσει αντιστασιακές ομάδες και να κάνει όσα σαμποτάζ μπορεί. 

Ολη η ζωή του Πολωνού υπεραθλητή του Ηρακλή, που μεγάλωσε και αγάπησε την Ελλάδα, μέχρι και την μέρα που οδηγήθηκε στο εκτελεστικό απόσπασμα, υπήρξε μια συναρπαστική ιστορία, που αγγίζει τα όρια του μύθου, και θα μπορούσε να είναι ένα ωραίο σενάριο μιας κινηματογραφικής ταινίας. Είναι όμως ολότελα αληθινή και σχεδόν λησμονημένη, όπως ολόκληρο το έπος της ελληνικής αντίστασης στην γερμανική κατοχή. 

Το καλύτερο αφιέρωμα που υπάρχει στο διαδίκτυο για την ιστορία του ηρωικού αυτού σαμποτέρ που σε πολλές περιπτώσεις και σε συνεργασία με αγωνιστές του ΕΑΜ προκάλεσε τρομακτικές απώλειες στις ναζιστικές στρατιωτικές δυνάμεις που είχαν καταλάβει την Ελλάδα, το υπογράφει ο Γιάννης Φιλέρης στην ιστοσελίδα news247. Διαβάστε το.

Ολα τριγύρω αλλάζουνε, αλλά το υπηρετικό πολιτικό προσωπικό των καπιταλιστών, παραμένει στον ίδιο ρόλο

Του Γ. Γ.

Παρουσιάζει ενδιαφέρον το παρακάτω κειμενάκι το οποίο δημοσιεύεται στον "Ριζοσπάστη", σαν σήμερα 1η Γενάρη του 1947. 

Πρόκειται για ένα απόσπασμα από εμπιστευτική έκθεση που είχαν συντάξει οι επικεφαλείς της ΟΥΡΝΑ (Oργανισμός Περίθαλψης και Αποκατάστασης των Ηνωμένων Εθνών) που βρισκόταν στην Ελλάδα. 

(Παρουσιαζόταν ως μια διεθνή οργάνωση, αν και στην ουσία ήταν όργανο της Αμερικάνικης κυβέρνησης. Με το πρόσχημα ότι προσφέρει βοήθεια σε διάφορες ευρωπαϊκές χώρες για να επουλώσουν τις πληγές τους από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, ουσιαστικά αποσκοπούσε στο να εδραιώσει την κυριαρχία των ΗΠΑ. Στην μεταπολεμική Ελλάδα συνέβαλε στα μέγιστα στο να ξανασηκώσουν κεφάλι οι πρώην ταγματασφαλίτες, που είχαν μετονομαστεί από την κυβέρνηση σε ΜΑΥδες -Μονάδες Ασφαλείας Υπαίθρου-, αναθέτοντας τους να μοιράζουν στην επαρχία, τρόφιμα κα ρούχα στον λαό που υπέφερε. Αυτό όμως είναι ένα θέμα στο οποίο θα αναφερθούμε σε άλλη ανάρτηση μας).

Το παρακάτω δημοσίευμα μας δείχνει ότι δεν έχει αλλάξει στο παραμικρό το αστικό υπηρετικό πολιτικό των καπιταλιστών. Οι επιθυμίες των πλουτοκρατών είναι διαταγές σ αυτό, τότε μέχρι σήμερα.

Αντιγράφουμε από το όργανο της ΚΕ του ΚΚΕ:

Aποδεικνύεται όλο και περισσότερο, μετά την απελευθέρωση της Ελλάδας, ότι η οικονομική ζωή είναι διαβρωμένη σε μονοπωλιακούς οργανισμούς και μονοπωλιακές μεθόδους καθορισμού των τιμών. Ο έλεγχος της πλειοψηφίας των βιομηχανιών βρίσκεται συγκεντρωμένη σε λίγα χέρια. Τα αγροτικά προϊόντα διοχετεύονται στην αγορά από μια χούφτα μεγαλεμπόρους που έχουν απόλυτη επίγνωση ότι ελέγχουν τον ανεφοδιασμό ...

Οι σημερινές μονοπωλιακές ενώσεις που ελέγχουν την παραγωγή όπως και οι έμποροι με κανένα λόγο δεν είναι διατεθειμένοι να ανεχθούν τις αναγκαίες μειώσεις στα πραγματικά τους εισοδήματα. Και επιδιώκουν με κάθε δυνατό μέσο να αποκαταστήσουν τα προπολεμικά επίπεδα των κερδών τους σε βάρος της υπόλοιπης κοινωνίας. 

Απόσπασμα από εμπιστευτική έκθεση της ΟΥΡΝΑ

Η υποτέλεια στους ξένους κηδεμόνες τους, είναι γραμμένη ανεξίτηλα στο πολιτικό DNA των αστών πολιτικών

Του Γ. Γ. 

Προσφέρεται για ιστορική αναδρομή η σημερινή μέρα, με αφορμή ότι ήταν 30 Δεκέμβρη 1944, όταν οι ξένοι επικυρίαρχοι, οι Αγγλοι τότε, εκτίμησαν ότι ο πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου, είχε φθαρεί κάνοντας την βρόμικη δουλειά που του είχαν αναθέσει -με αποκορύφωμα την σφαγή του λαού στις 3 Δεκέμβρη- και τον αντικατέστησαν με ένα άλλο υποχείριο τους, τον Νικόλαο Πλαστήρα. (Σε λίγους μήνες σούταραν κι αυτόν, θεωρώντας τον ανίκανο να εκτελεί αποτελεσματική τις εντολές τους). Και φυσικά δεν πρόβαλε καμιά αντίρρηση, ο "γερός της δημοκρατίας" τους, στις επιθυμίες των προστατών του αστικού καθεστώτος της Ελλάδας.

Δεν είναι στις προθέσεις μας τώρα να κάνουμε σ' αυτή την ανάρτηση ιστορικές αναφορές. Απλώς θα θυμίσουμε ότι για τους αστούς πολιτικούς η υποτέλεια στους ξένους είναι γραμμένη ανεξίτηλα στο πολιτικό DNA τους. Αυτοί, λοιπόν, που για χρόνια μιλούσαν για "ξενοκίνητους κομμουνιστές", διαχρονικά δεν ήταν παρά το υπηρετικό προσωπικό των ξένων αφεντάδων τους. 
Από την εποχή που ο Υπ. Στρατιωτικών Παναγιώτης Κανελλόπουλος, παρουσιάζοντας  στρατιωτικό άγημα, απευθύνθηκε στον Αμερικανό στρατηγό Βαν Φλιτ, λέγοντας του; "Στρατηγέ, ιδού ο στρατός σας", και ο διαβόητος Αμερικανός πρέσβης στην χώρα μας, Πιουριφόι, "γαμούσε και έδερνε" στην κυριολεξία, ανεβοκατεβάζοντας κυβερνήσεις, μέχρι της μέρες μας.

Και επειδή αναφέρθηκα αρχικά στον "παπατζή" Γ. Παπανδρέου, ήρθε στην μνήμη μου ένα άλλο περιστατικό με πρωταγωνιστή τον ίδιο. Το περιγράφει σε βιβλίο του ο γιος του Ανδρέας Παπανδρέου και διαδραματίστηκε τον Ιούνη του 1964. 
Ο τότε πρωθυπουργός, μαζί με τον ιδρυτή του ΠΑΣΟΚ που ήταν αναπληρωτής υπουργός Συντονισμού της κυβέρνησης του πατέρα του, συνοδευόμενοι από τον υπουργό Εξωτερικών Στ. Kωστόπουλο, βρέθηκαν στην Ουάσιγκτον καλεσμένοι από τον τότε πρόεδρο των ΗΠΑ., Λύντον Τζόνσον, για να πάρουν εντολές σχετικά με τον χειρισμό του κυπριακού ζητήματος. Στην συνάντηση που είχαν κάποια στιγμή ο "γέρος της δημοκρατίας", πήγε να ψελλίσεις κάποιες ενστάσεις, στις εντολές που λάμβανε επικαλούμενος το Σύνταγμα. Η απάντηση που έλαβε από τον Αμερικανό πρόεδρο ήταν: "Στ' αρχίδια μου το γαμημένο σύνταγμα σας". Φυσικά, ο τότε Ελληνας πρωθυπουργός το βούλωσε και τσακίστηκε να εκτελέσει τις εντολές που είχε πάρει. Κατά τ' άλλα οι κομμουνιστές υπήρξαν ... ξενοκίνητοι ...

29 Δεκέμβρη 1890: Ο στρατός των ΗΠΑ, "εκπολιτίζει" τους Ινδιάνους, μακελεύοντάς τους

"Ακόμα βλέπω τις σφαγιασμένες γυναίκες και τα παιδιά σκορπισμένους σε όλη την κοιλάδα": Σαν σήμερα, 29 Δεκέμβρη 1890, ο στρατός των ΗΠΑ περικυκλώνει έναν καταυλισμό ινδιάνων Λακότα στο Γούντεντ Νι Κρικ.

H επέμβαση είναι μέρος της γενικότερης επιχείρησης "εκπολιτισμού" των Ινδιάνων, με στόχο να αρπάξει ότι γη τους είχε απομείνει από τις συμφωνίες που είχαν υπογράψει (οι Λευκοί τις καταπάτησαν όλες). Και να καταστείλει κάθε προσπάθεια αντίστασης στον "εκπολιτισμό" (ιδιαίτερα το θρησκευτικό κίνημα του "χορού των φαντασμάτων" (Ghost Dance), που είχε αρχίσει να εξαπλώνεται). 

Λίγες μέρες πριν η αστυνομία των ΗΠΑ είχε δολοφονήσει τον "Καθιστό Ταύρο", αρχηγό των Σιού. Οι στρατιώτες εισβάλλουν στον καταυλισμό για ελέγχους. Λίγο μετά ανοίγουν -αναίτια- πυρ. Τα πολυβόλα που έχουν στηθεί γύρω από τον καταυλισμό αρχίζουν να πυροβολούν τους Ινδιάνους που έβγαιναν από τις σκηνές και έτρεχαν να σωθούν. Ήταν τέτοια η μανία των δολοφόνων που κυνηγούσαν γυναίκες και παιδιά μίλια μακριά. 300 άνδρες, γυναίκες και παιδιά δολοφονήθηκαν και ρίχτηκαν σε μαζικό τάφο. 

Από τους 25 νεκρούς στρατιώτες πολλοί σκοτώθηκαν από τα πυρά των πολυβόλων που πυροβολούσαν αδιάκριτα μέσα στο πλήθος. Μετά την σφαγή ο στρατός των ΗΠΑ αποφάσισε έρευνα η οποία κατέληξε στην αθώωση όλων των υπευθύνων. Επιπλέον, 20 από τους δολοφόνους παρασημοφορήθηκαν με ..τιμητικό μετάλλιο από το Κογκρέσο (η υψηλότερη τιμή για τις ένοπλες δυνάμεις των ΗΠΑ). 

To Κογκρέσο ζήτησε συγνώμη για την σφαγή 100 χρόνια μετά (1990).

Το 2019 Ινδιάνοι ζήτησαν αφαίρεση των μεταλλίων. Η γενοκτονία τους είναι ένα από τα μεγαλύτερα εγκλήματα της ιστορίας.

(Γούντεντ Νι Κρικ: Η παγωμένη σορός του δολοφονημένου αρχηγού των Ινδιάνων) μέσω   threadreaderapp.com

"Το κάτεργο των φυλακών Αβέρωφ"

"Το κάτεργο των φυλακών Αβέρωφ": Σαν σήμερα, 28 Δεκέμβρη 1931, η κυβέρνηση Βενιζέλου αποφασίζει τη διάλυση της "Ενωσης Νομικών" επειδή αποκάλυψε τα βασανιστήρια στα οποία υποβάλλονταν οι κομμουνιστές κρατούμενοι των φυλακών Αβέρωφ. 

Οι φυλακές Αβέρωφ ήταν σωφρονιστικό ίδρυμα που λειτούργησε στην Αθήνα από το 1892 έως το 1971. Ήταν χτισμένες στη τοποθεσία που σήμερα βρίσκεται το κτίριο του Αρείου Πάγου. Η κατασκευή τους ολοκληρώθηκε με δαπάνες του "εθνικού ευεργέτη" Γεωργίου Αβέρωφ, ο οποίος τις πρόσφερε στην βασίλισσα Όλγα, σύζυγο του Γεωργίου Α΄, με αφορμή την συμπλήρωση τριάντα ετών γάμου του βασιλικού ζεύγους. Τέσσερα χρόνια αργότερα, η βασίλισσα Όλγα μεταβίβασε την κυριότητα του "δώρου" της στο ελληνικό δημόσιο (1896). 

Οι φυλακές ήταν χτισμένες επί της Λεωφόρου Αλεξάνδρας στους Αμπελοκήπους, απέναντι από το σημείο που βρίσκεται το γήπεδο του ΠΑΟ και προορίζονταν να χρησιμοποιηθούν για "σωφρονισμό" ανηλίκων, όπως έγινε αρχικά. Γρήγορα μετατράπηκαν σε κέντρο κράτησης και βασανισμού πολιτικών κρατουμένων. Η δικτατορία του Μεταξά θα παραλάβει το κολαστήριο από την Ελληνική "δημοκρατία" και θα επεκτείνει την "αξιοποίηση" του. Το ίδιο θα γίνει στην συνέχεια και με τους ναζί και τις κατοχικές αρχές. 

Στα Δεκεμβριανά του 1944 θα καταγραφεί η μοναδική στιγμή στην ιστορία των φυλακών που η φρουρά και η διοίκηση θα συμπαρασταθούν σε κρατούμενους. Μόνο που οι συγκεκριμένοι "κρατούμενοι" δεν ήταν άλλοι από τους δωσίλογους εγκληματίες και συνεργάτες των ναζί, τους οποίους οι Άγγλοι και η Ελληνική αστική τάξη είχαν μεταφέρει εκεί για προστασία. 

18 Δεκέμβρη 1944 ο ΕΛΑΣ επιτέθηκε στις φυλακές για να τους συλλάβει και να τους τιμωρήσει παραδειγματικά για την προδοτική τους στάση στην κατοχή. Στην διάρκεια της πολιορκίας, η φρουρά των φυλακών άνοιξε τα κελιά των "κρατουμένων" δωσιλόγων και σε ορισμένους έδωσε όπλα, για να τους ενισχύσει στην άμυνα κατά του ΕΛΑΣ! Οι περισσότεροι δωσίλογοι φυγαδεύτηκαν. 

Μετά την απελευθέρωση, το κολαστήριο των φυλακών Αβέρωφ θα γίνει τόπος μαρτυρίου για εκατοντάδες γυναίκες από όλη την Ελλάδα, κυρίως από 20 έως 40 ετών, καταδικασμένες για τη συμμετοχή τους στην αντίσταση κατά των κατακτητών και τον ΔΣΕ η για την.. συγγενική σχέση με τους αντάρτες. 

Οι συνθήκες στις φυλακές ήταν πρωτόγονες. Δεν υπήρχαν έπιπλα ούτε ο απαραίτητος ιματισμός και οι κρατούμενες κοιμόντουσαν στο πέτρινο πάτωμα. Τα μόνα σκεύη που επιτρέπονταν ήταν ένα αλουμινένιο πιάτο, μια κούπα και ένα κουτάλι. Τα κελιά δεν αερίζονταν. Η ατμόσφαιρα ήταν αποπνικτικά ζεστή το καλοκαίρι και πολύ κρύα το χειμώνα. Ξυλόσομπες υπήρχαν μόνο στο πλυσταριό και την κουζίνα. Οι κρατούμενες ήταν υποχρεωμένες να καθαρίζουν ολόκληρη τη φυλακή και το διοικητήριο τρεις φορές τη μέρα, να μαγειρεύουν, να μεταφέρουν προμήθειες φορτώνοντας από τα φορτηγά βαριά φορτία στις πλάτες τους και ξεφορτώνοντας τα στη φυλακή. Δεν είχαν προσωπική ζωή και αναγκάζονταν να κάνουν τα πάντα σε δημόσια θέα. Είχαν χάσει την αίσθηση του χρόνου και του εξωτερικού κόσμου. Δεν τους επιτρεπόταν να έχουν ρολόγια, ημερολόγια, εφημερίδες, ραδιόφωνα, ούτε καφέ και τσιγάρα, ποτήρια, πιρούνια, μαχαίρια. 

276 γυναίκες είχαν καταδικαστεί σε θάνατο και από αυτές οι 17 εκτελέστηκαν. 

Από το 1945 – 1950 συμβίωσαν για ένα χρονικό διάστημα στη φυλακή γυναίκες που είχαν γίνει μητέρες μαζί με τα παιδιά τους. Αναφέρονται 106 μητέρες και 119 παιδιά. Οι συνθήκες διαβίωσης ήταν απάνθρωπες. Ακόμα και η τροφή ήταν ανεπαρκής γιατί τα παιδιά δεν υπολογίζονταν στους κρατούμενους. Μητέρες και παιδιά έδιναν καθημερινά αγώνα σωματικής και ψυχικής επιβίωσης. 

Η απομάκρυνση των παιδιών από τις μητέρες τους επιβλήθηκε από την διοίκηση των φυλακών τον Αύγουστο του 1950 ως τιμωρία, επειδή οι φυλακισμένες διαμαρτυρήθηκαν για εκτελέσεις πολιτικών κρατουμένων. Πολλά παιδιά κατέληξαν στις "παιδουπόλεις" της "Φρίκης" Γλύξμπουργκ, για να "σωφρονιστούν" με βάση τις "εθνικές αξίες", απομονωμένα από την κοινωνία, σε ένα στερητικό περιβάλλον με στρατιωτική πειθαρχία σε συνδυασμό με σωματικές ποινές και άθλιες συνθήκες διαβίωσης. 

Τα παιδιά κοιμούνταν σε μεγάλους θαλάμους, όπου υπήρχαν 30-100 κρεβάτια χωρίς κανονικά στρώματα και σεντόνια. Το φαγητό ήταν λιγοστό όπως και ο ρουχισμός. Τα παιδιά είχαν τη δυνατότητα να επικοινωνούν με αλληλογραφία με τις μανάδες τους στη φυλακή, τους πατέρες τους και τους συγγενείς τους. Η αλληλογραφία όμως δεν ήταν συχνή. Σπάνια δέχονταν επισκέψεις συγγενών. 

Μετά την αποφυλάκισή της κάθε μητέρα ήθελε να επανασυνδεθεί με το παιδί της. Αυτή η επιθυμία δεν ήταν στις περισσότερες περιπτώσεις εφικτή εξ αιτίας των οικονομικών και κοινωνικών συνθηκών. Φοβόντουσαν αντίποινα από τη χωροφυλακή και τις διάφορες παρακρατικές οργανώσεις.

Τα σπίτια τους ήταν κατεστραμμένα ή κατασχεμένα, δεν είχαν χρήματα, δεν μπορούσαν να βρουν δουλειά. Πολλές άλλαξαν τόπο διαμονής και έκαναν ευκαιριακές δουλειές για να ζήσουν. Η φτώχεια ήταν μόνιμος σύντροφός τους και τα παιδιά αναγκάζονταν να δουλεύουν παράλληλα με τη φοίτησή στο σχολείο. 

Μετά την επιβολή της δικτατορίας της 21ης Απριλίου του 1967, οι φυλακές Αβέρωφ ξανάγιναν χώρος κράτησης πολιτικών κρατουμένων, ακόμα και αστών πολιτικών όπως ο Ανδρέας Παπανδρέου.

 Στα 1971 οι φυλακές έκλεισαν και τον επόμενο χρόνο (1972) κατεδαφίσθηκαν. Έτσι το κάτεργο σβήστηκε από τον χάρτη. Στην θέση του χτίστηκε το "Θέμιδος Μέλαθρον" δηλαδή οι εγκαταστάσεις του Αρείου Πάγου και άλλων δικαστικών υπηρεσιών.

*Με στοιχεία από το βιβλίο της Μαντώς Νταλιάνη – Καραμπατζάκη "Παιδιά στη δίνη του ελληνικού εμφυλίου πολέμου 1946–1949", η παραπάνω ανάρτηση που αλιεύσαμε από την ιστοσελίδα  threadreaderapp.com

Μάο Τσε-Τουνγκ: 129 χρόνια από τη γέννησή του . Σκέψεις της εφημερίδας των Γερμανών Μαρξιστών - Λενινιστών για τη σημασία του έργου του μεγάλου Κινέζου επαναστάτη.

Γράφει ο Νίκος από Βόλο

ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ ΤΗΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ "ΚΟΚΚΙΝΗ ΣΗΜΑΙΑ" (ROTE FAHNE)  ΟΡΓΑΝΟΥ ΤΟΥ ΜΑΡΞΙΣΤΙΚΟΥ ΛΕΝΙΝΙΣΤΙΚΟΥ ΚΟΜΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ (MLPD) ΔΙΑΒΑΖΟΥΜΕ: 26-12-1893, 26-12-2022 ΕΠΕΤΕΙΟΣ TΩΝ 129 ΕΤΩΝ ΑΠΟ ΤΗ ΜΕΡΑ ΤΗΣ ΤΗΣ ΓΕΝΝΗΣΗΣ ΤΟΥ ΜΑΟ ΤΣΕ -ΤΟΥΝΓΚ

Σήμερα που ο κόσμος απαιτεί σοσιαλισμό, το έργο του Μάο είναι πιο σημαντικό από ποτέ!

Σαν σήμερα πριν από 129 χρόνια γεννήθηκε ο Μάο Τσε Τουνγκ. Οδήγησε τις λαϊκές μάζες της Κίνας στη νέα δημοκρατική και στη σοσιαλιστική επανάσταση και υπό την ηγεσία του η οικοδόμηση μιας λεύτερης σοσιαλιστικής κοινωνίας σημείωσε ανεξίτηλα επιτεύγματα.

Αν κοιτάξετε απλώς μερικά πράγματα που έχουν συμβεί στον κόσμο τις τελευταίες ημέρες, σκέφτεστε: τα πράγματα δεν μπορούν να εξακολουθήσουν να πηγαίνουν όπως έχουν πάει ως τώρα. Η ανθρωπότητα αξίζει κάτι πολύ καλύτερο από τις κρίσεις, τους πολέμους, την καταστολή, της περιβαλλοντικές καταστροφές και υποκριτικές κυριακάτικες ομιλίες.
Στο Παρίσι, τρεις άνθρωποι που πολέμησαν για την ελευθερία του κουρδικού λαού δολοφονούνται από έναν ποταπό φασίστα. Κανείς δεν πιστεύει ότι πρόκειται για έναν μόνο δράστη και αμέσως ξεσπά κύμα διαμαρτυρίας και αλληλεγγύης.
Στις ΗΠΑ, τα ακραία καιρικά φαινόμενα με θερμοκρασίες έως και μείον 45 βαθμούς προκαλούν θύματα.
Στην Ουκρανία και τα δύο ιμπεριαλιστικά μπλοκ εντείνουν τον πόλεμο.

Παρ' όλες τις ενδείξεις για ακόμα χειρότερη εμπλοκή στον πόλεμο, η Γερμανία εγκρίνει παραδόσεις όπλων στο καθεστώς Zελένσκι. Ο Γερμανός πολιτικός υπεύθυνος της υγείας προτείνει υπαίθριες αγορές φαρμάκων, επειδή οι φαρμακευτικές εταιρείες δεν παράγουν πλέον βασικά φάρμακα. Δεν κερδίζουν αρκετά από αυτά!
Στις Φιλιππίνες, τη Γερμανία, την Ολλανδία και πολλές άλλες χώρες σε όλο τον κόσμο, τιμάται ο επαναστάτης μαρξιστής-λενινιστής, ιδρυτής και καθοδηγητής του ΚΚ των Φιλιππίνων, σύντροφος Χοσέ Μαρία Σισόν (Joma Sison), που πέθανε στις 16 Δεκεμβρίου.
Η λαχτάρα των εργαζομένων και των πλατιών μαζών για μια κοινωνία στην οποία οι άνθρωποι θα βρίσκονται στο επίκεντρο είναι αδήριτη. Και οι κυβερνώντες δεν στέκονται καθόλου γερά πάνω στη σέλα τους. Η επιταχυνόμενη αποσταθεροποίηση έχει κυριεύσει το ιμπεριαλιστικό παγκόσμιο σύστημα. 

Αλλά ο σοσιαλισμός στη Σοβιετική Ένωση, στη Λαϊκή Δημοκρατία της Γερμανίας και τελικά και στην Κίνα έχει καταστραφεί... Πώς λοιπόν μπορούν οι λαοί του κόσμου να εργαστούν ξανά με θάρρος και αυτοπεποίθηση για μια διεθνή σοσιαλιστική επανάσταση; Με τη Μεγάλη Προλεταριακή Πολιτιστική Επανάσταση στη δεκαετία του 1960, ο Μάο Τσε- Τουνγκ και η κινεζική εργατική τάξη απέδειξαν ότι η προδοσία του σοσιαλισμού, η αποκατάσταση του καπιταλισμού από μια νέα αστική τάξη είναι μπορεί να αποφευχθεί! Ο κίνδυνος της παλινόρθωσης απείλησε τη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας το 1966. Τότε η Κεντρική Επιτροπή του ΚΚ Κίνας κινητοποίησε την πιο αποφασιστική επαναστατική δύναμη, τις μάζες του λαού. Το ψήφισμα για τη Μεγάλη Προλεταριακή Πολιτιστική Επανάσταση της 8ης Αυγούστου 1966 αναφέρει: «Αν και η αστική τάξη έχει ανατραπεί, εξακολουθεί να προσπαθεί... να επιτύχει τον στόχο της παλινόρθωσης με όλες της τις δυνάμεις. Το προλεταριάτο πρέπει να κάνει ακριβώς το αντίθετο. Πρέπει να αποκρίνεται πεισματικά σε κάθε πρόκληση που εξαπολύει εναντίον του η αστική τάξη στον ιδεολογικό τομέα.» (βλ . στο βιβλίο του συντρόφου Στέφαν Ένγκελ "Η Κρίση της Αστικής Ιδεολογίας και του Αντικομμουνισμού", σελ. 203).

Οι κινεζικές λαϊκές μάζες, με επικεφαλής την εργατική τάξη και τον Μάο Τσε Τουνγκ, ήταν σε πλήρη δράση. Δεν μπορεί κανείς να μετρήσει τις πρωτοβουλίες που έχουν αναπτυχθεί σε ολόκληρη τη χώρα για την εδραίωση της δικτατορίας του προλεταριάτου σε όλους τους τομείς της ζωής. Ευτυχώς υπάρχουν πολλά ταξιδιωτικά, ταινίες και ιστορίες αστών συγγραφέων που έχουν καταγράψει αυτές τις εξελίξεις. Στο πρόγραμμα του εκδοτικού οίκου Neuer Weg υπάρχει ξεχωριστή ενότητα με αυτά τα βιβλία και φυσικά υπάρχουν τα βιβλία με τα συμπεράσματα και την περαιτέρω ανάπτυξή τους στη σειρά εκδόσεων Revolutionärer Weg.(Σημ.: Η αναφορά αυτή του δημοσιεύματος γίνεται στο εκδοτικό του Μαρξιστικού Λενινιστικού Κόμματος Γερμανίας)

Η Πολιτιστική Επανάσταση είχε -και έχει ακόμα- εξαγριωμένους αντιπάλους. Γιατί για όσους θέλουν να διατηρήσουν ή να αποκαταστήσουν τον καπιταλισμό με οποιοδήποτε κόστος, δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο από αυτό: με την επανάσταση είχε αναπτυχθεί ένα αιχμηρό όπλο ενάντια στην απειλή της προδοσίας του σοσιαλισμού. Μετά τον θάνατο του Μάο Τσε Τουνγκ, ο καπιταλισμός αποκαταστάθηκε και στην Κίνα. Δεν αρκούσε επομένως μια πολιτιστική επανάσταση. Ο Μάο Τσε Τουνγκ και η Μεγάλη Προλεταριακή Πολιτιστική Επανάσταση καλύφθηκαν και καλύπτονται με άγρια ​​αντικομμουνιστική αυθαίρετη κριτική. Αυτό ξεκινά μεν από μερικά λάθη και υπερβολές, παίρνει όμως διαστάσεις εξαιτίας της σχετικής χειραγώγησης εκ μέρους των μέσων ενημέρωσης.

Το Μαρξιστικό Λενινιστικό Κονμα της Γερμανίας (MLPD) πάντα υπερασπιζόταν τα επιτεύγματα της ζωής και της δράσης του Μάο Τσε Τουνγκ και τη Μεγάλη Προλεταριακή Πολιτιστική Επανάσταση. Και εμβάθυνε περαιτέρω τη διδασκαλία του σχετικά με της σημασία της ανάπτυξης του σοσιαλιστικού τρόπου σκέψης. "Η ταξική πάλη στο σοσιαλισμό πρέπει επομένως να αποτελεί σχολείο της προλεταριακής σκέψης ή της σοσιαλιστικής συνείδησης. Τελικά, η μετάβαση σε μια αταξική κοινωνία θα κριθεί από το πόσο επιτυχημένη είναι η ανοσοποίηση των μαζών ενάντια στον μικροαστικό τρόπο σκέψης." (Βλ. "Για το ζήτημα του επαναστατικού τρόπου σκέψης", σελίδες 16 έως 24 και το βιβλίο του συντρόφου Στέφαν Ένγκελ «Σοσιαλισμός;», σελίδα 378).  

(ΔΕΥΤΕΡΑ 26 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2022, ΩΡΑ 6:00 Μ.Μ . ΥΠΟΓΡΑΦΗ: GIS )      

Παρθενογένεση και παρθένες μητέρες της αρχαιότητας

Η παρθενογένεση στην αρχαία Ελλάδα

.... Αφού, λοιπόν, η επιστήμη αρνείται πεισματικά να ρίξει φως στο μυστήριο της γέννησης του Θείου Βρέφους, θα πρέπει αναγκαστικά να στραφούμε σε άλλα μονοπάτια.

Η αρχαία ελληνική παράδοση προσφέρει πλούσιο υλικό, δείχνοντας ότι οι έννοιες της παρθενικότητας και της μητρότητας μπορούν να συνδυαστούν.
Βλέπετε, η λέξη παρθένος αρχικά σήμαινε απλώς την ανύπαντρη κοπέλα. 

Για παράδειγμα, ο Ηρόδοτος (5.6) αναφέρει ότι οι Θρακιώτισσες «παρθένες» απολάμβαναν πλήρη ερωτική ελευθερία. 

Στην «Ιλιάδα» (Β 512-15) η Αστυόχη χαρακτηρίζεται «σεβαστή παρθένα», παρόλο που έχει φέρει στον κόσμο δύο γιους.
Στο ίδιο έπος ο Εύδωρος, νόθο τέκνο της Πολυμήλης και του Ερμή, ονομάζεται «παρθένιος» (Π 178-181).

Παρθενίας ονομαζόταν ο γιος που γεννιόταν από έναν πολίτη και μια παλλακίδα. Στη Σπάρτη οι Παρθενίαι ήταν οι νέοι οι οποίοι γεννήθηκαν στη διάρκεια του Μεσσηνιακού Πολέμου και ονομάστηκαν έτσι γιατί οι μητέρες τους ήταν άγαμες.

Αν, λοιπόν, μια γυναίκα μπορεί να είναι «παρθένος» και μητέρα ταυτόχρονα, γιατί να μην είναι το ίδιο και μια θεά; Αλλωστε στη σφαίρα του μύθου η αρσενική συμμετοχή δεν είναι διόλου απαραίτητη για να έρθει μια νέα ζωή στον κόσμο.
Η αρχέγονη Γαία, η μητέρα θεών και ανθρώπων, μόνη της γέννησε το σύμπαν. Σύμφωνα με τον Ησίοδο, εκείνη έφερε στη ζωή τον Ουρανό, τα Ορη και τον Πόντο, «χωρίς ερωτικό σμίξιμο» («Θεογονία», 126-132). Δεν είναι άλλη από την πανίσχυρη Μάνα Φύση, που ο ορφικός ύμνος 10 την εξυμνεί λέγοντας «των πάντων συ είσαι ο πατέρας και η μάνα». Στο ίδιο κείμενο χαρακτηρίζεται «αύτοπάτωρ» και «άπάτωρ», «εκείνη που είναι πατέρας του εαυτού της και πατέρα δεν έχει».

Μια άλλη κοσμογονική θεά, η Νύχτα, έχει επίσης την ικανότητα της παρθενογένεσης. Μόνη της γέννησε το Κοσμικό Αυγό, από το οποίο προέκυψε ο Ερωτας-Φάνης, ο μεγάλος ορφικός θεός. Ο Αριστοφάνης στους «Ορνιθες» (693 κ.ε.) αναφέρει: ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ

Δημήτρης Κωνσταντινίδης. Δολοφονήθηκε σαν σήμερα στις 22 Δεκεμβρη του 1942 και ήταν ο πρώτος νεκρός φοιτητής των διαδηλώσεων στη διάρκεια της Κατοχής

Ηταν μόλις 21 χρόνων και οργανωμένος στο ΕΑΜ Νέων. Ο φοιτητής της Νομικής Δημήτρης Κωνσταντινίδης, συστρατεύτηκε μαζί με χιλιάδες άλλους νέους από την πρώτη μέρα της εισβολής των ναζιστικών δυνάμεων στην χώρα μας στον μεγαλειώδη αντιστασιακό αγώνα του ελληνικού λαού ενάντια στον κατακτητή.

Ετσι δεν θα μπορούσε να απουσιάζει από τη μεγαλειώδη διαδήλωση της 22ας Δεκέμβρη του 1942 που είχε είχε οργανωθεί από το ΕΑΜ, για να ματαιωθεί το σχέδιο των Γερμανών κατακτητών να εφαρμοστεί  και στην Ελλάδα το μέτρο της πολιτικής επιστράτευσης. Η επιδίωξη των Γερμανών ήταν περίπου 80.000 Ελληνες εργάτες να οδηγούνταν στα γερμανικά πολεμικά εργοστάσια για καταναγκαστική εργασία.

Πραγματικά, εκείνη τη μέρα περισσότεροι από 40.000 εργάτες, υπάλληλοι, φοιτητές και μαθητές συγκεντρώθηκαν και κατευθύνθηκαν προς το υφυπουργείο Εργασίας, που βρισκόταν στη διασταύρωση των οδών Τοσίτσα και Μπουμπουλίνας, στα Εξάρχεια.

Η δωσιλογική κυβέρνηση Κ. Λογοθετόπουλου, που είχε αναλάβει προ ημερών τα καθήκοντά της, είχε διορίσει ως υφυπουργό Εργασίας τον Νικόλαο Καλύβα, έναν συνδικαλιστή, ένθερμο υποστηρικτή της δικτατορίας Μεταξά, που από τον Αύγουστο του 1941 είχε τοποθετηθεί γενικός γραμματέας της Εθνικής (Γενικής) Συνομοσπονδίας Εργατών Ελλάδος. (Τον εκτέλεσε στην συνέχεια η ΟΠΛΑ). 

Τρομοκρατημένη η κυβέρνηση από την μαζικότητα της διαδήλωσης παρατάσσει μεγάλη δύναμη από την αστυνομία του Έβερτ που είχε ενισχυθεί από Ιταλούς φασίστες για να μην καταλάβουν το υπουργείο εργασίας  που βρισκόταν επί των οδών Μπουμπουλίνας και Τοσίτσα. Πανικόβλητος ο δοσίλογος Καλύβας διαφεύγει από την πίσω πόρτα του υπουργείου, όταν αντικρύζει τους αποφασισμένους διαδηλωτές να μην υποχωρούν μπροστά στις ένοπλες κατοχικές δυνάμεις.

 «Πιαστείτε χέρι με χέρι να μην αφήσουμε τους φασίστες να προχωρήσουν», φώναζε ο Μήτσος.  Εκείνη την στιγμή ένας Ιταλός μελανοχίτωνας που βρισκόταν πάνω σ’ ένα τζιπ άρχισε να πυροβολεί στα τυφλά. Μια σφαίρα βρήκε τον Δημήτρη Κωνσταντινίδη σχεδόν στην καρδιά του. Οι διαδηλωτές τον μεταφέρουν αιμόφυρτο σε ένα διπλανό σπίτι όπου σε λίγα λεπτά ξεψύχησε,

Ομως, ο αγώνας και η θυσία του δεν πήγαν χαμένα. Το ΕΑΜ συνέχισε τις απεργιακές κινητοποιήσεις και τις διαδηλώσεις, με αποκορύφωμα τη μεγάλη διαδήλωση της 5ης Μαρτίου 1943, οπότε χιλιάδες διαδηλωτές κατέλαβαν το υπουργείο Εργασίας και έκαψαν τις ονομαστικές καταστάσεις των προς επιστράτευση εργατών.

Η Ελλάδα υπήρξε η μοναδική ευρωπαϊκή χώρα στην οποία δεν εφαρμόστηκε το μέτρο της πολιτικής επιστράτευσης.

Ηταν η μεγαλύτερη πολιτική νίκη της ελληνικής Αντίστασης.

Για το Κέντρο Μακεδονικής Γλώσσας: Στηρίζουμε το δικαίωμα διδασκαλίας της μητρικής γλώσσας

Από την Αντιρατσιστική Πρωτοβουλία Θεσσαλονίκης, λάβαμε και παραθέτουμε:

Η μάνα μου δεν ξέρει ελληνικά
καμία γλώσσα του κόσμου δεν μιλεί

Μάρκος Μέσκος

Η πρόσφατη αναγνώριση του Κέντρου Μακεδονικής Γλώσσας στη Φλώρινα ξεσήκωσε τις αναμενόμενες αντιδράσεις των γνωστών εθνικιστικών κύκλων: χριστιανικά σωματεία, ακροδεξιοί πολιτευτές, φασιστικά κόμματα, πρώην πράκτορες γεωπολιτικοί αναλυτές, συγγραφείς εθνικιστικών φληναφημάτων και πάει λέγοντας. 

Το μακεδονικό ζήτημα υπήρξε ανέκαθεν προνομιακός τόπος για τους καθ’ έξιν και κατ’ επάγγελμα σωβινιστές καθώς συνδύαζε την απειλή των «απολίτιστων» Σλάβων, την παγκόσμια (κομμουνιστική) συνωμοσία και, ιδίως στα χρόνια του Μεσοπολέμου, τον «εβραϊκό δάκτυλο». 

Ταυτόχρονα, η διαχρονική δυσανεξία του ελληνικού κράτους απέναντι στις μειονότητες, οι περισσότερες από τις οποίες χαρακτηρίζονται «ανύπαρκτες», έχει ενσταλάξει σε μεγάλο τμήμα του πληθυσμού την αντίληψη πως έστω και η οποιαδήποτε αναφορά σε μειονοτικά δικαιώματα αποτελεί κίνδυνο για την ακεραιότητα της χώρας.

Έχουν υπάρξει αρκετές προσπάθειες μειονοτικών συμπολιτών μας να οργανώσουν πολιτιστικούς ή άλλους συλλόγους που προσέκρουσαν σε δικαστικές απαγορεύσεις, με πιο πρόσφατη αυτή ενός συλλόγου στις Σέρρες. Στη Φλώρινα τώρα, ενώ το κέντρο αναγνωρίστηκε, έχουμε απειλές φασιστικών ομάδων εναντίον του. 

Θεωρούμε αυτονόητο δικαίωμα των συμπολιτών μας, αλλά κι όσων ζουν κι εργάζονται στην Ελλάδα να δημιουργούν συλλόγους, να διδάσκονται τη μητρική τους (ή και οποιαδήποτε άλλη) γλώσσα, να καλλιεργούν τον πολιτισμό τους χωρίς απαγορεύσεις κι απειλές. Και σε μια περίοδο αυξημένου αυταρχισμού, όπως δείχνουν κι οι επανειλημμένες δολοφονίες Ρομά από αστυνομικούς, είναι καθήκον των δημοκρατικών πολιτών η υπεράσπιση των δικαιωμάτων των μειονοτήτων χωρίς ενδοιασμούς κι υποσημειώσεις.

***

Β.Κ: Εδώ να συμπληρώσουμε, και ένα ιστορικό γεγονός. Το 1925 το ελληνικό κράτος είχε εκδώσει ένα Αναγνωστικό για τη διδασκαλία της μακεδονικής γλώσσας στα σχολεία της βόρειας Ελλάδας. Το αναγνωστικό ονομαζόταν “ABECEDAR” και δεν πρόλαβε ποτέ να φτάσει στα σχολεία, γιατί αμέσως μετά την έκδοσή του κατασχέθηκε από τις αρχές και καταστράφηκε.

Μην φανταστείτε ότι είχε τόση μεγαλοθυμία το Ελληνικό κράτος. Το έκανε γιατί έπρεπε να συμμορφωθεί με το άρθρο 9 της «Συνθήκης των Σεβρών» που είχε υπογράψει το 1920 με την εποπτεία της «Κοινωνίας των Εθνών» (προδρόμου του ΟΗΕ).

Αυτό ανάγκαζε την τότε κυβέρνηση: «Σχετικά με την εκπαίδευση, η ελληνική κυβέρνηση στις πόλεις και περιοχές που κατοικεί μεγάλος αριθμός πολιτών οι οποίοι δεν ομιλούν την ελληνική, θα τους παραχωρήσει τις κατάλληλες διευκολύνσεις, ώστε να μπορούν τα παιδιά αυτών των Ελλήνων πολιτών στα δημοτικά σχολεία να μαθαίνουν την μητρική τους γλώσσα».