Η επίδραση της Παρισινής Κομμούνας στους Γάλλους διανοούμενους

 Η επίδραση της Παρισινής Κομμούνας στους Γάλλους διανοούμενους

της Μαρί-Τερέζ Χαρτζουλάκη, εκπαιδευτικού,

Το κείμενο που ακολουθεί αποτελεί την εισήγηση της Μαρί-Τερέζ Χαρτζουλάκη, εκπαιδευτικού, στο ΔΙΗΜΕΡΟ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΩΝ ΕΚΔΗΛΩΣΕΩΝ για την ΠΑΡΙΣΙΝΗ ΚΟΜΜΟΥΝΑ που συνδιοργάνωσαν στις 24 & 25 Απριλίου 2015 με μεγάλη επιτυχία και αξιοσημείωτη προσέλευση στα Χανιά της (Θέατρο Βλησίδη) ο πολιτιστικός σύλλογος: «ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΤΩΝ ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ» και ο σύλλογος: «ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΕ ΔΥΟ ΘΑΛΑΣΣΕΣ- ΠΕΡΙΟΧΕΣ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ»

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Ο πολιτισμός είναι ένα από τα σημαντικά  θέματα με τα οποία καταπιάστηκε η Κομμούνα. Στόχος της, να φέρει τον πολιτισμό στο λαό, να φροντίσει να είναι ανεξάρτητος από το κράτος και να μην αποτελεί εμπόρευμα.

 Αρκετοί, όμως, διανοούμενοι  της εποχής, όπως ο Τεοφίλ Γκωτιέ (Théophile Gautier) ή ο Λεκόντ ντε Λίλ (Leconte de Lisle), είχαν αναπτύξει μία αριστοκρατική θεωρία για την Τέχνη -( l’Art pour l’Art)- σύμφωνα με την οποία ο καλλιτέχνης μπορεί να γίνει κατανοητός μόνο από μία ελίτ. Αυτή τους η ιδεολογία δεν μπορούσε παρά να έρθει σε σύγκρουση με το ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ

Ιστορία μιας προλεταριακής ζωής, του Μπαρτολομέο Βαντσέτι

  Με αφορμή την προβολή της πολυβραβευμένης ταινίας: Σάκο και Βαντσέτι, του Τζουλιάνο Μολντάντο την περασμένη Κυριακή στα Χανιά δημοσιεύουμε την Ιστορία μιας προλεταριακής ζωής, του Μπαρτολομέο Βαντσέτι, το κειμενο δηλαδή που έγραψε στη φυλακή πριν οδηγηθεί στο θάνατο. Εκδόθηκε από την Eπιτροπή Yπεράσπισης των Σάκο και Bαντσέτι στη Bοστώνη της Mασαχουσέτης το 1923. Η μετάφραση από τα ιταλικά στα αγγλικά έγινε από την Eugene Lyons, ενώ στα ελληνικά έγινε από τη Λία Γκυιόκα.

Ιστορία μιας προλεταριακής ζωής

 A ́

    Η ιστορία μου δεν αξιώνει ολόκληρη αυτοβιογραφία. Ανώνυμος σ’ ένα πλήθος ανωνύμων, μου έλαχε να ελκύσω και να καθρεφτίσω λίγο από το φως της δυναμικής σκέψης που οδηγεί την ανθρωπότητα σε καλύτερη μοίρα.     Γεννήθηκα στις 11 Ιουνίου 1888 από τον Tζιοβάνι Mπατίστα Bαντσέτι και την Tζοβάνα Bαντσέτι στο Bιλαφαλέτο, στην επαρχία του Kούνεο στο Πεδεμόντιο. Η πόλη εκτείνεται στη δεξιά όχθη του Mάγκρα, στη σκιά μιας όμορφης αλυσιδωτής λοφοσειράς. Η κοινότητα είναι κυρίως γεωργική. Εδώ έζησα στους κόλπους της οικογένειας ως τα δεκατρία μου χρόνια.

Πήγα στα τοπικά σχολεία της περιοχής. Αγαπούσα πολύ τη μελέτη. Οι πρώτες αναμνήσεις μου είναι από απονομές σχολικών βραβείων σε εξετάσεις, όπως ένα β’ βραβείο στη θρησκευτική κατήχηση. Ο πατέρας μου δεν ήταν σίγουρος αν έπρεπε να μ’ αφήσει να σπουδάσω ή να μαθητεύσω σε κάποιον τεχνίτη.

Μια μέρα διάβασε στην Gazzetta del Popolo ότι στο Tορίνο, σαρανταδύο δικηγόροι είχαν υποβάλει αίτηση να προληφθούν σε μια θέση που πλήρωνε μηνιάτικο μόλις τριανταπέντε λίρες το μήνα. Το άρθρο τούτο στάθηκε καθοριστικό για την ενηλικίωσή μου, αφού μετά απ’ αυτό ο πατέρας μου αποφάσισε ότι έπρεπε να μάθω κάποια τέχνη και ν’ ανοίξω μαγαζί.

Το 1901, λοιπόν, με παρέδωσε στα χέρια του σινιόρ Kονίνο, που είχε ζαχαροπλαστείο στο Kούνεο και με παράτησε εκεί για να δοκιμάσω, για πρώτη φορά στη ζωή μου, τι θα πει σκληρή κι αδιάκοπη  ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ

Χανιά: Προβολή της ταινίας Machuca του Χιλιανού σκηνοθέτη Andrés Wood.

  Ο πολιτιστικός σύλλογος "ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΤΩΝ ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΤΕΧΝΩΝ" σε συνδιοργάνωση με την Περιφέρεια Κρήτης – Περιφερειακή Ενότητα Χανίων και το Πνευματικό Κέντρο Χανίων στα πλαίσια του αφιερώματος στον ισπανικό και ισπανόφωνο κινηματογράφο (Β' κύκλος) θα προβάλει την Κυριακή 26 Ιανουαρίου 2020 στο θέατρο "Μίκης Θεοδωράκης" (παλιό τελωνείο Χανίων) την κοινωνική ταινία Ματσούκα/Machuca (Ισπανία, 2002, 113') του Χιλιανού σκηνοθέτη Αντρές Γουντ/Andrés Wood.

  Την ταινία θα προλογίσει η εκπαιδευτικός Βίκυ Παπαναγιώτου.

  Λόγω αυξημένης προσέλευσης θα γίνουν δύο προβολές:

Α' προβολή: 20.00μ.μ-22.00μ.μ.

Β΄προβολή: 22.15-24.15μ.μ.

  ΣΥΝΟΨΗ: Χιλή, 1973. Ο Ινφάντε κι ο Ματσούκα ζουν στο Σαντιάγκο, δυο εντεκάχρονα αγόρια από δυο κόσμους που χωρίζονται από ένα αόρατο κι όμως αδιαπέραστο τοίχος. Ο Ινφάντε ζει στην πλούσια καθωσπρέπει συνοικία, ο Ματσούκα στην τενεκεδούπολη λίγα τετράγωνα μακριά. Είναι μια εποχή, που κάποιοι, εμπνευσμένοι από την επαναστατική αύρα των ημερών, προσπαθούν να γκρεμίσουν τις διαχωριστικές γραμμές που χωρίζουν τους ανθρώπους. Ένας απ’ αυτούς τους αισιόδοξους οραματιστές είναι κι ο

Πατήρ Μάκενρω, ο διευθυντής ενός ιδιωτικού εκκλησιαστικού σχολείου. Με την υποστήριξη των γονιών των μαθητών του, δέχεται στο επιλεκτικό σχολείο του και παιδιά από πάμπτωχες οικογένειες της τενεκεδούπολης. Είναι αποφασισμένος να διδάξει στους μαθητές τον σεβασμό προς τον άνθρωπο. Ο Ματσούκα κι ο Ινφάντε βρίσκονται στην ίδια τάξη. Η φιλία τους θα τους οδηγήσει σε συναρπαστικές ανακαλύψεις και εκπλήξεις. Όμως, αυτή η προσπάθεια ενοποίησης των δυο κόσμων, πέρα από τα πρακτικά της προβλήματα, έρχεται αντιμέτωπη και με την ανοιχτή κοινωνική σύγκρουση που συνταράζει την Χιλιανή κοινωνία…

Συνοπτικές πληροφορίες για την ταινία
Πρωτότυπος τίτλος	Machuca
Έτος παραγωγής	2004
Είδος	Κοινωνική
Χώρα	Χιλή
Γλώσσες	Ισπανικά
Διάρκεια	121'
Σκηνοθεσία	Αντρές Γουντ
Σενάριο	Ρομπέρτο Μπρόντσκι Μαμούν Χασάν Αντρές Γουντ Ελισέο Αλτουνάγκα
Ηθοποιοί	Ματίας Κερ, Αριέλ Ματελούνα, Μανουέλα Μαρτέλι
Μουσική	Miguel Miranda José Miguel Tobar
Διακρίσεις   Η ταινία απέσπασε 12 βραβεία και 5 διακρίσεις.	·     Βραβείο  το 2004 στο Διεθνές Κινηματογραφικό Φεστιβάλ του Βανκούβερ στην κατηγορία Most Popular International Film. ·     Βραβείο Αριελ το 2005 στην κατηγορία  Best Iberoamerican Film.

Λίγες περισσότερες πληροφορίες για την ταινία 

   Βρισκόμαστε στο Σαντιάγο της Χιλής το 1973, λίγο πριν ο δικτάτορας Augusto Pinochet καταλάβει την εξουσία. Ο Pedro Machuca είναι ένα φτωχό αγόρι που χάρη σε ένα "κοινωνικό πείραμα", βρίσκεται (με υποτροφία) στο ιδιωτικό σχολείο "st. Patrick's English SchoolΑ". Στην τάξη του θα συναντήσει τον ντροπαλό Gonzalo, που προέρχεται από μια πλούσια οικογένεια και με τον οποίο γρήγορα θα γίνει φίλος, παρότι οι νταήδες του σχολείου έχουν άλλη άποψη. Ο Gonzalo γοητεύεται από την επαφή με τον κόσμο του Pedro, μακριά από τον προστατευτισμό της οικογένειάς του. Στην παρέα των δύο αγοριών θα προστεθεί η τσαχπίνα γειτόνισσα του Pedro, Silvana, την οποία θα διεκδικήσουν με το ίδιο ενδιαφέρον. Όσο όμως τα πολιτικά πάθη εντείνονται, οι δύο φίλοι συνειδητοποιούν το χάσμα που τους χωρίζει σε "ταξικό" επίπεδο. Το πραξικόπημα της 11ης Σεπτεμβρίου θα βάλει τελικά τις σχέσεις των τριών σε δοκιμασία.
  Η ταινία του Andres Wood εξιστορεί με αρκετή συγκίνηση την πνευματική ενηλικίωση τριών αρκετά διαφορετικών ηρώων, τοποθετώντας τους στην ιδιαίτερα τεταμένη πολιτική περίοδο του 1973 στη Χιλή. Χρησιμοποιώντας αρκετά αυτοβιογραφικά στοιχεία, ο σκηνοθέτης καταφέρνει να σχολιάσει μια περίοδο με νωπές ακόμα μνήμες χωρίς όμως να προκαλεί. Αυτό που ίσως περνά απαρατήρητο -και πρέπει να σημειωθεί- είναι η προσπάθεια του Wood να μην παγιδευτεί στην παρουσίαση των καταστάσεων με χρήση κλισέ και εύκολων χαρακτηρισμών, παραμένοντας (κατά το δυνατόν) αντικειμενικός. Οι ερμηνείες χαρακτηρίζονται από έντονη φυσικότητα κερδίζοντας από το πρώτο λεπτό τη συμπάθειά μας, ενώ την προσοχή μας τράβηξε η μεταστροφή του χαρακτήρα του Gonzalo. Αν και βολεμένο πλουσιόπαιδο, αρχίζει να προβληματίζεται για την κατάσταση καταλήγοντας στις διαδηλώσεις στους δρόμους του Σαντιάγο. Η ταινία έκανε σημαντική εισπρακτική πορεία στη Χιλή, αφήνοντας παράλληλα θετικές εντυπώσεις στα διεθνή φεστιβάλ όπου προβλήθηκε. Αποτελεί μάλιστα ένα πρώτης τάξης μάθημα για τους εγχώριους κινηματογραφιστές και τον τετριμμένο τρόπο που προσεγγίζουν τα "κλασικά" θεματικά μοτίβα για τον Ελληνικό εμφύλιο και τη χούντα των συνταγματαρχών.

Θανάσης Γεντίμης, http://www.cinemanews.gr/v5/movies.php?n=2641

 Δείτε το trailer της ταινίας ΕΔΩ 

ΕΙΣΟΔΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗ 

 

Ο λαβύρινθος του Πάνα του χαρισματικού Γκιγιέρμο ντελ Τόρο προβάλλεται στο Πνευματικό Κέντρο Χανίων

Ο πολιτιστικός σύλλογος "ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΤΩΝ ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΤΕΧΝΩΝ" μετά την εξαιρετική επιτυχία που σημείωσε τον φετινό χειμώνα στα Χανιά το αφιέρωμα στον πολυβραβευμένο Σύγχρονο Ισπανικό και Ισπανόφωνο Κινηματογράφο, θα προβάλει στην κεντρική αίθουσα του Πνευματικού Κέντρου Χανίων (Ανδρέα Παπανδρέου 70) έξι ακόμα ταινίες στα πλαίσια του δεύτερου κύκλου προβολών (Ιανουάριος-Φεβρουάριος 2019).

 
Η έναρξη θα γίνει την Κυριακή 12 Ιανουαρίου 2020 με την προβολή της ταινίας φαντασίας Ο λαβύρινθος του Πάνα/El Laberinto del Fauno (Ισπανία Μεξικό, 2006, διάρκεια: 118΄) του χαρισματικού Μεξικάνου δημιουργού Γκιγιέρμο ντελ Τόρο/Guillermo del Toro.
 
Την ταινία θα προλογίσει ο εκπαιδευτικός Δημήτρης Δαμασκηνός.
 
Λόγω αυξημένης προσέλευσης θα γίνουν δύο προβολές:

Α' προβολή: 20.00μ.μ-22.00μ.μ.

Β΄προβολή: 22.00-24.00μ.μ.

 Ο λαβύρινθος του Πάνα, του Γκιγιέρμο ντελ Τόρο

ΣΥΝΟΨΗ: Στην Ισπανία του 1944 η 10χρονη Οφηλία μετακομίζει με τη μητέρα της στο στρατιωτικό οχυρό του πατριού της, του λοχαγού Βιδάλ, ενώ ομάδες παρτιζάνων αντιστέκονται ακόμη στο φρανκικό καθεστώς. Η μικρή ανακαλύπτει ένα μικρό λαβύρινθο με φύλακα έναν μυθικό Πάνα, ο οποίος της αποκαλύπτει ότι είναι πριγκίπισσα.

Λίγες περισσότερες πληροφορίες για την ταινία 

Βρισκόμαστε στην Ισπανία στα 1944, σε μια περίοδο σκοτεινή, λίγα χρόνια μετά το τέλος του εμφυλίου, όταν ο Φράνκο, με τη βοήθεια των Γερμανών και των Ιταλών φασιστών, κατάφερε να υπερισχύσει. Η Οφηλία (μια πολύ γλυκιά Ιβάνα Μπακέρο), ένα μικρό κοριτσάκι, φτάνει με την έγκυο μητέρα της, Κάρμεν (Αριάδνη Γκιλ) στο σπίτι του νέου της συζύγου, του εγωιστή και σαδιστή Βιντάλ (Σέρζι Λοπέζ), λοχαγού στο στρατό του Φράνκο, για να γεννήσει το παιδί της.

Εκεί η Οφηλία, στην προσπάθειά της να ξεφύγει από τη σκληρή και απάνθρωπη πραγματικότητα (με το λοχαγό Βιντάλ να βασανίζει και να εκτελεί με κυνική αδιαφορία αθώους χωρικούς και αντάρτες), αναζητεί καταφύγιο σ' ένα λαβύρινθο που ανακαλύπτει κοντά στο απομονωμένο σπίτι τους. Εκεί, ο κρυμμένος στο μαγικό βασίλειο του λαβυρίνθου Φαύνος, ένα ον, μισός άνθρωπος-μισός τράγος (ο Νταγκ Τζόουνς του «Hellboy»), της αποκαλύπτει πως αυτή είναι η χαμένη για αιώνες πριγκίπισσα, που εγκατέλειψε το υπόγειο βασίλειό της για τον κόσμο των ανθρώπων, όπου και πέθανε, και που τώρα την περιμένουν να επιστρέψει -μόνο που για να μπορέσει να γίνει αποδεκτή πρέπει να ξεπεράσει τρεις δύσκολες δοκιμασίες.

Παράλληλα με την ιστορία της Οφηλίας, ο Ντελ Τόρο αφηγείται την ιστορία της υπηρέτριας Μερσέντες (Μαριμπέλ Βερντού) και του γιατρού (Αλεξ Ανγκούλο), δύο ανθρώπων που βοηθούν κρυφά τους εναπομείναντες αντάρτες.

Δύο διαφορετικοί κόσμοι που ο Ντελ Τόρο σκιτσάρει με έξοχες, εικαστικά πανέμορφες, με μια δόση σουρεαλισμού, εικόνες. Παράδειγμα οι σκηνές της διείσδυσης της Οφηλίας στο λαβύρινθο του Πάνα-φαύνου: με την Οφηλία, σαν καινούργια «Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων», να σχεδιάζει με μια μαγική κιμωλία την πόρτα που της ανοίγει την είσοδο στο λαβύρινθο, όπου συναντά διάφορα φανταστικά όντα (όντα που μοιάζουν να βγήκαν από παραμύθια των αδερφών Γκριμ και άλλων συγγραφέων), που όμως δεν ανήκουν στην τρομακτική, φρικτή πραγματικότητα του αληθινού, έξω κόσμου -όπως το τέρας που είναι στην πραγματικότητα ο Βιντάλ.
 
Ο Ντελ Τόρο, όπως και στην ταινία του «Η ραχοκοκαλιά του διαβόλου», εστιάζει το ενδιαφέρον του στα παιδιά και τις τραυματικές εμπειρίες τους από τον ισπανικό εμφύλιο πόλεμο. Εμπειρίες που ο σκηνοθέτης αφηγείται με εξαιρετική μαεστρία μπολιάζοντας τη, συχνά πολύ έντονα, ρεαλιστική πλευρά της ταινίας του με ένα φανταστικό, σουρεαλιστικό υπόβαθρο, που αντλεί από παραμύθια, θρύλους και ιστορίες -όπως εκείνη της «Αλίκης στη χώρα των θαυμάτων». Μόνο που η δική του «χώρα» δεν ανήκει στον κόσμο του όμορφου, παιδικού παραμυθιού του Λούις Κάρολ αλλά σ' έναν κόσμο εφιαλτικό, κόσμο επικίνδυνων, υπαρκτών φαντασμάτων (συγγενικών με γνωστά σύγχρονα, υπαρκτά «φαντάσματα» που μας στοιχειώνουν), που αντλούν την έμπνευσή τους από τους «μαύρους πίνακες» του Γκόγια.
 
Ο λαβύρινθος του Πάνα-Περιπέτεια μύησης στη ζωή σε σκηνικό θανάτου: Ο «λαβύρινθος του Πάνα» είναι μια ιστορία τρόμου από το χώρο του φανταστικού, φτιαγμένη με σύγχρονα χολιγουντιανά υλικά και τοποθετημένη τεχνηέντως στον ομφαλό ενός ιστορικού και πολιτικού δράματος. Είναι ένα φιλόδοξο, αινιγματικό και κάποιες στιγμές χαοτικό, παραμύθι για την παιδική ηλικία και το τέλος της αθωότητας, με φόντο το τέλος του ισπανικού Εμφυλίου και την επικράτηση του φρανκισμού. «Ο φασισμός είναι πάνω απ’ όλα μια μορφή διαστροφής της αθωότητας και της παιδικότητας. Αντιπροσωπεύει τον απόλυτο τρόμο και είναι ένα ιδανικό θέμα μέσω του οποίου μπορείς να διηγηθείς ένα παραμύθι για μεγάλους», λέει ο Μεξικανός σεναριογράφος και σκηνοθέτης της ταινίας Γκιγιέρμο ντελ Τόρο.
 
Ο «λαβύρινθος του Πάνα» είναι ένα αλληγορικό ταξίδι μύησης στη ζωή σε ένα γκρίζο και σκοτεινό σκηνικό θανάτου. Είναι το βλέμμα (άλλοτε απορημένο και άλλοτε τρομοκρατημένο) ενός μικρού κοριτσιού στη διάρκεια μιας περιπέτειας ενηλικίωσης και αφύπνισης της σεξουαλικότητας. Ο Ντελ Τόρο σκιαγραφεί έναν κόσμο μοιρασμένο στα δύο: στο φως (η μέρα, που είναι μουντή, στις αποχρώσεις του γκρίζου της στολής των φαλαγγιτών του Φράνκο) και στο σκοτάδι (ο κόσμος του ενστίκτου, στον οποίο βασιλεύει ο τραγόμορφος Πάνας, όπου δεν υπάρχουν όρια ηθικής).
 
Η ιστορία που αφηγείται αρχίζει το 1944 σε μια ορεινή περιοχή της Ισπανίας. Ο Εμφύλιος ουσιαστικά έχει τελειώσει και ένα εκτελεστικό απόσπασμα του φρανκικού στρατού, με αρχηγό τον παρανοϊκό λοχαγό Βιντάλ, καταδιώκει τους τελευταίους των ηττημένων ανταρτών. Σε ένα αγρόκτημα όπου έχει στρατοπεδεύσει ο λόχος του Βιντάλ φτάνει μια μέρα η σύζυγος του λοχαγού, η εγκυμονούσα Κάρμεν, μαζί με την κόρη της από τον προηγούμενο γάμο της, την Οφηλία. Το κορίτσι, τραυματισμένο από το θάνατο του πατέρα της, αντιδρά σφόδρα στο γάμο της μητέρας της και προσπαθεί να υπερβεί την πραγματικότητα μέσω της φαντασίας. Κατασκευάζει έναν κόσμο από μαγικά και αλλόκοτα πλάσματα και περιπλανιέται εντός του σαν την Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων.
 
Οι χώροι και τα πρόσωπα δημιουργούν συμμετρία (φως-σκοτάδι, η υποταγμένη Κάρμεν και η ανυπότακτη υπηρέτρια του Βιντάλ, ο «ταυρομάχος» Βιντάλ και ο «Μινώταυρος» Πάνας) γιατί ο Ντελ Τόρο βλέπει την πραγματικότητα και τη φαντασία ως συγκοινωνούντα δοχεία. [...]

Πηγή

Είπαν-έγραψαν για την ταινία

Η πολιτική, η ψυχανάλυση και η ιστορική αλήθεια συναντιούνται στο γοητευτικότερο παραμύθι του σύγχρονου ευρωπαϊκού σινεμά. Ελεύθερος από χολιγουντιανούς περιορισμούς, ο δημιουργός της «Μορφής του Νερού» υπογράφει εδώ τη γοητευτικότερη και σαφώς καλύτερη ταινία του και κερδίζει Όσκαρ (μόνο) φωτογραφίας, σκηνικών και μακιγιάζ.
 
[...] Όπως στη «Ραχοκοκαλιά του Διαβόλου» (2001) και την πρόσφατη «Μορφή του Νερού», ο Ντελ Τόρο συνδυάζει δεξιοτεχνικά σκληρό ρεαλισμό και σκοτεινή φαντασία, πλάθοντας έναν ονειρικό κόσμο που είναι ταυτόχρονα λύτρωση κι εφιάλτης, απόδραση και καταδίκη. Ελεύθερος από χολιγουντιανούς περιορισμούς, υπογράφει εδώ τη γοητευτικότερη και σαφώς καλύτερη ταινία του και κερδίζει Όσκαρ (μόνο) φωτογραφίας, σκηνικών και μακιγιάζ.

 Δείτε το trailer της ταινίας ΕΔΩ

Είσοδος Ελεύθερη

Συνδιοργάνωση:

Περιφέρεια Κρήτης-Περιφερειακή Ενότητα Χανίων

Πνευματικό Κέντρο Χανίων

Προβολή ταινίας στα Χανιά: "Τα αθώα θύματα" του Μάριο Κάμους

  ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Ο πολιτιστικός σύλλογος "ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΤΩΝ ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΤΕΧΝΩΝ
" στα πλαίσια του κινηματογραφικού αφιερώματος στον σύγχρονο Ισπανικό και Ισπανόφωνο Κινηματογράφο, την Κυριακή 1 Δεκεμβρίου 2019 στην κεντρική αίθουσα του Πνευματικού Κέντρου Χανίων (Ανδρέα Παπανδρέου 70) θα προβάλλει τη δημοφιλή κοινωνική ταινία Τα αθώα θύματα/Los Santos Inocentes (Ισπανία, 1984, 107') του σημαντικού Ισπανού σκηνοθέτη Μάριο Κάμους/Mario Camus.
  Η ταινία αποτέλεσε μία από τις μεγαλύτερες διεθνείς επιτυχίες του ισπανικού κινηματογράφου, ενώ απέσπασε την ιδιαίτερη μνεία καθώς και το βραβείο ανδρικού ρόλου για τους δύο πρωταγωνιστές στο Φεστιβάλ Κανών.
 
Την ταινία θα προλογίσει o εκπαιδευτικός Δημήτρης Δαμασκηνός.
 
Λόγω αυξημένης προσέλευσης θα γίνουν δύο προβολές:

Α’ προβολή: 20.00-22.00 μ.μ.

Β’ προβολή: 22.00-24.00 μ.μ.

Τα αθώα θύματα του Μάριο Κάμους

Σύνοψη: Κάπου στην Ισπανία, στη δεκαετία του '60, ο Paco και η σύζυγός του Régula είναι πολύ φτωχοί. Δουλεύουν ως εργάτες για έναν πολύ πλούσιο γαιοκτήμονα. Έχουν 3 παιδιά τα οποία δεν μπορούν να πάνε στο σχολείο, επειδή ο αφέντης χρειάζεται τη δουλειά τους. Όταν ο αδελφός της Régula απολύεται από εκεί που εργάστηκε για 61 χρόνια, έρχεται να μείνει μαζί τους. Η ταινία αποτελεί μια μομφή εναντίον του αρχαϊσμού της ισπανικής επαρχίας της δεκαετίας του '60.

Δείτε το trailer της ταινίας:

Λίγα περισσότερα λόγια για την ταινία: Βασισμένη στην νουβέλα του Miguel Delibes περιγράφει την ζωή στην Ισπανική ύπαιθρο, ακολουθώντας την ζωή μιας οικογένειας κολίγων, που δουλεύει στα κτήματα της μαρκησίας και του αλαζονικού γιου της. Στα χρόνια της δικτατορίας του Φράνκο, με την ταξική συνείδηση των ανθρώπων του μόχθου να βρίσκεται στο ναδίρ, η εξαθλίωση τους δεν είναι μόνο αποτέλεσμα της οικονομικής εξάρτησης, αλλά διαπερνά την ίδια την ουσία της ύπαρξής τους.

Σε όλη την ταινία, η διαχεόμενη σκληρότητα των γαιοκτημόνων και των επιστατών τους, βρίσκεται καλά κρυμμένη κάτω από ένα πέπλο προσποιητού ενδιαφέροντος. Για τους εργάτες, μια φαινομενικά απολίτικη, δουλική συμπεριφορά, κρύβει το καζάνι, κάτω από το οποίο βράζει ένας άωρος, ταξικός θυμός. Με εικόνες από τη ζωή στην φύση και τις αγροτικές εργασίες, με σκηνές κυνηγιού- το σπορ της άρχουσας τάξης- με καταγραφές της πραγματικότητας στα άθλια φτωχοκάλυβα και στην πολυτελή έπαυλη, ο θεατής μυείται σε ένα κόσμο, που αποτελεί προνομιακό πεδίο ανάπτυξης των οραμάτων της Αριστεράς.
 
Ο ελαφρώς νοητικά και ψυχολογικά καθυστερημένος υπερήλικας Azarias (Francisco Rabal) πετάγεται στον δρόμο από το αφεντικό του και έρχεται να μείνει με την οικογένεια της αδελφής του, που μένει με τον άνδρα της Paco (Alfredo Landa) και τα τρία τους παιδιά στο υποστατικό του senorito Ivan (Juan Diego). Καθώς η ιστορία εξελίσσεται γινόμαστε μάρτυρες της συμπεριφοράς των πλούσιων ευγενών απέναντι στους εργάτες της γης τους. Μια συμπεριφορά, που θυμίζει αυτήν απέναντι σε ένα ζώο. Απέχθεια και ταυτόχρονα στυγνή εκμετάλλευση.

Ο σκηνοθέτης δεν ακολουθεί γραμμική χρονική αφήγηση. Οι σκηνές μπερδεύονται μεταξύ τους, το μέλλον παρεμβάλλεται στα γεγονότα του παρόντος και έρχεται να προλάβει απορίες και να δώσει απαντήσεις σε πρόωρα ερωτηματικά. Με αυτό το τεχνικό εργαλείο, το ενδιαφέρον του θεατή αναζωπυρώνεται, καθώς κάθε επιμέρους σκηνή κλείνει το παζλ και οδηγεί στην τελική κάθαρση.

Παράλληλα με το κεντρικό θεματικό μοτίβο παρακολουθούμε και αρκετά επί μέρους ζητήματα, όπως αυτό της αμφισβήτησης της κοινωνικής ιεραρχίας, από την επόμενη γενιά και την σχέση των γαιοκτημόνων με την γη, σε συνάρτηση με αυτήν των εργατών τους. Στην πρώτη περίπτωση μια επιφανειακή, ωφελιμιστική αρπαγή φυσικών πόρων, σε αντιδιαστολή με μια ήρεμη, φιλική, οικολογική προσέγγιση στην δεύτερη περίπτωση.

Την ταινία διαπνέει σε όλη της την διάρκεια ένας διάχυτος λυρισμός. Τα εξωτερικά πλάνα με τις θημωνιές, το χρώμα του σταχιού, η ελεύθερη κίνηση των πουλιών, τα χρώματα της εξοχής, μαζί με τις εξαιρετικές ερμηνείες των ηθοποιών πλάθουν ένα αρμονικό αποτέλεσμα. Μια αφορμή για σκέψη και προβληματισμό. Ένα ιστορικό ντοκουμέντο με κοινωνιολογικές προεκτάσεις.

Είσοδος Ελεύθερη

Είσοδος Ελεύθερη

Συνεργασία:

Ινστιτούτο Θερβάντες της Αθήνας

Πρεσβεία της Ισπανίας στην Ελλάδα

Πρεσβεία της Αργεντινής στην Ελλάδα

Συνδιοργάνωση:

Περιφέρεια Κρήτης-Περιφερειακή Ενότητα Χανίων

Πνευματικό Κέντρο Χανίων

Η αριστουργηματική ταινία "Επίσημη Ιστορία" του Λουίς Πουένσο προβάλλεται την Κυριακή στα Χανιά

Ο πολιτιστικός σύλλογος "ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΤΩΝ ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΤΕΧΝΩΝ" σε συνεργασία με το Ινστιτούτο Θερβάντες της Αθήνας, την πρεσβεία της Ισπανίας και την πρεσβεία της Αργεντινής στην Ελλάδα και σε συνδιοργάνωση με την Περιφέρεια Κρήτης – Περιφερειακή Ενότητα Χανίων και το Πνευματικό Κέντρο Χανίων, συνεχίζοντας τον φετινό χειμώνα στα Χανιά τις προβολές του αφιερώματος στον πολυβραβευμένο Σύγχρονο Ισπανικό και Ισπανόφωνο Κινηματογράφο θα προβάλει την Κυριακή 17 Νοεμβρίου 2019 στην κεντρική αίθουσα του Πνευματικού Κέντρου Χανίων (Ανδρέα Παπανδρέου 70)  το αριστούργημα Η επίσημη ιστορία/La Historia Oficial (Αργεντινή, 1985, 110') του Λουίς Πουένσο/Luis Puenzo που έχει τιμηθεί και με Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας το 1985.

Η ταινία είναι "ένα αδιαμφισβήτητο διαμάντι του αργεντίνικου σινεμά. Η συγκλονιστική κινηματογραφική κατάθεση του σπουδαίου Λουίς Πουένσο ζωντανεύει μία από τις πιο σκοτεινές σελίδες στην ιστορία της χώρας του, καθρεφτίζοντας μια περίπτωση ανάμεσα σε χιλιάδες άλλες που συνθέτουν το πορτρέτο της ίδιας της Αργεντινής. Μιας κοινωνίας στα όρια της αβύσσου, που πασχίζει να ανακατασκευάσει το μέλλον της, να εξετάσει τις πληγές της και να αναγνωρίσει τον εαυτό της στα πρόσωπα των θυμάτων και των εκτελεστών της. Ένα διαχρονικό και ταυτόχρονα επίκαιρο φιλμ". (βλ. Γιώργος Ρούσσος, 40 χρόνια από την Αργεντίνικη χούντα η «Επίσημη Ιστορία» αποκαλύπτεται).

Την ταινία θα προλογίσει η εκπαιδευτικός Βίκυ Παπαναγιώτου.

Λόγω αυξημένης προσέλευσης στην έναρξη του αφιερώματος θα γίνουν δύο προβολές:

Α’ προβολή: 20.00-22.00μ.μ.

Β’ προβολή: 22.00-24.00μ.μ.

Η επίσημη ιστορία, του Λουίς Πουένσο

«Οι λαοί δεν μπορούν να επιβίωσουν χωρίς ιστορία. Η ιστορία είναι η μνήμη των λαών. Κατανοώντας τη κατανοούμε τον κόσμο.»

Με αυτά τα λόγια υποδέχεται τους μαθητές της στο πρώτο μάθημα τη σχολικής χρονιάς η Αλίσια Ιμπάνες, καθηγήτρια Ιστορίας σε λύκειο της Αργεντινής, το 1983, τη χρονιά που έληξε η επταετής χούντα στη χώρα, γνωστή κι ως Βρώμικος Πόλεμος. Η ίδια είναι μια βολεμένη μεγαλοαστή, παντρεμένη με έναν πλούσιο κι επιτυχημένο επιχειρηματία με θολές και ύποπτες διασυνδέσεις με ανώτερα κυβερνητικά στελέχη.

Η προηγούμενη επταετία ελάχιστα την άγγιξε, καθώς ζει ευτυχισμένη με το σύζυγο και την υιοθετημένη κόρη τους, την πεντάχρονη Γκάμπι, ενώ αναλώνεται σε ανώδυνες κοινωνικές συναναστροφές, όπου η πολιτική και το παρελθόν δεν έχουν καμία θέση. Κατά τη διάρκεια μιας επανασύνδεσης με τις φίλες της, θα συναντήσει τυχαία κι αναπάντεχα την εδώ και καιρό εξαφανισμένη Άννα, η οποία εγκατέλειψε τη χώρα μετά την άνοδο του στρατιωτικού καθεστώτος. Από τη φίλη της θα μάθει έντρομη, όχι μόνο για τους βασανισμούς που εκείνη υπέστη από το καθεστώς αλλά και για τα δεκάδες μωρά από μητέρες κρατούμενες που δόθηκαν για υιοθεσία χωρίς φυσικά να ερωτηθούν ποτέ οι οικογένειές τους. Εκεί ο κόσμος της Αλίσια θα καταρρεύσει, καθώς οι αμφιβολίες και οι ενοχές ως προς την καταγωγή της ίδιας της κόρης της θα την κάνουν να αναθεωρήσει, αλλά και να συνειδητοποιήσει το πραγματικό νόημα των όσων έλεγε στους μαθητές της.

[...] Στην εναρκτήρια σκηνή της ταινίας οι μαθητές και οι καθηγητές του σχολείου της Αλίσια τραγουδούν μέσα στη βροχή τον εθνικό ύμνο της Αργεντινής για την ισότητα και την ελευθερία των κατοίκων της χώρας και μέσα στα επόμενα εκατό λεπτά θα γίνει αντιληπτή στο έπακρο η ειρωνεία, καθώς η Αλίσια διδάσκει μεν την επίσημη και θεσμικά παγιωμένη Ιστορία, τους «πολιτικούς και κοινωνικούς θεσμούς της χώρας από το 1810», όπως εμφατικά διακηρύσσει στις μαθητές της, αγνοούσε, όμως, ή μάλλον εθελοτυφλούσε μπροστά στις χιλιάδες ιστορίες των συμπολιτών της που δολοφονήθηκαν, βασανίστηκαν κι εξαφανίστηκαν από το καθεστώς, μέχρι τη στιγμή που η Ιστορία έγινε προσωπικό της βίωμα.

Ο Πουένσο κινηματογραφεί αυτή την πορεία της (αυτό)συνειδητοποίησης της ηρωίδας και ολόκληρης της χώρας εστιάζοντας με κοντινά πλάνα στα πρόσωπα των ηθοποιών του και κυρίως σ' αυτό της πρωταγωνίστριας του, Νόρμα Αλεάντρο, η οποία με απόλυτη επιτυχία αποδίδει το πέρασμα από τον εφησυχασμό στην αμφιβολία.

Ταυτόχρονα παραδίδει μια αποκαλυπτική τοιχογραφία της αργεντίνικης κοινωνίας της περιόδου: οι ανώτερες κοινωνικές τάξεις βαυκαλίζονται και ακκίζονται χωρίς ίχνος ενοχής για το βρώμικο παρελθόν, στους δρόμους επικρατεί ένα εκρηκτικό κλίμα με πορείες και διαμαρτυρίες για τους πάνω από 30.000 εξαφανισμένους, στης δημόσιες υπηρεσίες κανείς δε γνωρίζει το οτιδήποτε για την τύχη των αγνοούμενων παιδιών, ενώ στο σχολείο αντιστρέφονται οι ρόλοι και είναι οι μαθητές τελικά, επιζώντες μάρτυρες άλλωστε των γεγονότων, που θα κάνουν το ουσιαστικό μάθημα της Ιστορίας στη δασκάλα τους. «Η Ιστορία γράφεται από τους δολοφόνους», όπως θα πει κι ένας μαθητής της Αλίσια, λίγο πριν καταρρεύσει ο κόσμος της.

Συνδυάζοντας αριστοτεχνικά το συλλογικό τραύμα με το ατομικό, η «Επίσημη Ιστορία» του Λουίς Πουένσο (ενός σκηνοθέτη που δεν κατάφερε με τις επόμενες ταινίες του να φτάσει στα ίδια δημιουργικά επίπεδα), όχι μόνο παραμένει διαχρονικά επίκαιρη ακόμα και σήμερα,... αλλά καθίσταται επιτακτική ως ένα μάθημα για τη σημασία που έχουν τόσο η κατανόηση του παρελθόντος προκειμένου να αποφευχθούν τα ίδια λάθη και στο μέλλον, όσο και η γνώση κι η κατάκτηση της αλήθειας, ακόμη και με τίμημα τον επιφανειακό εφησυχασμό. Η τελική σκηνή της ταινίας, άλλωστε, την οποία δε θα αποκαλύψουμε και η οποία λειτουργεί ποικιλοτρόπως αντιστικτικά με την εναρκτήρια, καλύπτει και εκμηδενίζει την όποια απόσταση υπάρχει ανάμεσα στην Ιστορία και στην ιστορία.

Τάσος Χατζηευφραιμίδης

Ώρα έναρξης: 20.00μ.μ
Είσοδος Ελεύθερη

Δείτε το trailer της ταινίας:

Η γλώσσα της πεταλούδας του José Luis Cuerda στα Χανιά

Ο πολιτιστικός σύλλογος "ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΤΩΝ ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΤΕΧΝΩΝ" σε συνεργασία με το Ινστιτούτο Θερβάντες της Αθήνας διοργανώνει τον φετινό χειμώνα στα Χανιά ένα εξαιρετικό αφιέρωμα στον πολυβραβευμένο Σύγχρονο Ισπανικό και Ισπανόφωνο Κινηματογράφο που με την ανήσυχη και οξυδερκή του γραφή έχει κερδίσει τη διεθνή αναγνώριση.

  Ο πρώτος κύκλος των προβολών (Νοέμβριος-Δεκέμβριος 2019) περιλαμβάνει έξι ταινίες που θα παρουσιαστούν στην κεντρική αίθουσα του Πνευματικού Κέντρου Χανίων (Ανδρέα Παπανδρέου 70). Η έναρξη θα γίνει την Κυριακή 10 Νοεμβρίου 2019 με την προβολή της πολυβραβευμένης ταινίας Η γλώσσα της πεταλούδας/La Lengua delas Mariposas (Ισπανία, 1999, 96') του Ισπανού σκηνοθέτη Χοσέ Λουίς Κουέρδα/José Luis Cuerda.

Η γλώσσα της πεταλούδας του José Luis Cuerda

 Η ταινία "Η γλώσσα της πεταλούδας" διαδραματίζεται σε ένα χωριό της Γαλικίας λίγο πριν την έναρξη του ισπανικού εμφυλίου το 1936 και είναι βασισμένη σε τρία διηγήματα του Μανουέλ Ρίβας.

Με φόντο τις απαρχές του ισπανικού εμφυλίου, όταν η δημοκρατία συνθλίβεται, οι λέξεις άθεος και κομμουνιστής γίνονται μισητές και τα βιβλία κρύβονται, ο μόνος ουσιαστικός τρόπος μάθησης είναι η εναλλακτική εκπαίδευση στην φύση που εφαρμόζει ο ηλικιωμένος "αναρχικός" δάσκαλος Don Gregorio…

Οι μεταφορές της φύσης που χρησιμοποιεί ο ιδεαλιστής δάσκαλος για να περάσει τα ουμανιστικά του μηνύματα στους μαθητές και ιδιαίτερα στον αγαπημένο του Moncho, γίνονται κωδικοποιημένη γλώσσα που κρύβεται όπως η γλώσσα της πεταλούδας, αλλά είναι έτοιμη να ρουφήξει το "νέκταρ" της γνώσης και να σκορπίσει τους σπόρους της στις επόμενες γενιές.

  "Αν καταφέρουμε έστω και μια γενιά να ζήσει ελεύθερη, κανείς δεν θα μπορέσει να της κλέψει την ελευθερία…" (Don Gregorio)

Πως μπορεί ο επερχόμενος φασισμός να αλλάξει τις ζωές ανθρώπων που ζούσαν φαινομενικά ειρηνικά μέχρι πρότινος; Συχνά σε έναν εμφύλιο πόλεμο με έντονα πολωμένο περιβάλλον, οι άνθρωποι διαλέγουν πλευρά για λόγους που δεν είναι πάντα πολιτικοί: Ο φόβος η θρησκευτική κατήχηση και η ανάγκη προστασίας των δικών σου ανθρώπων υπερισχύουν.

Το "La lengua de las mariposas" προσφέρει μια κυριολεκτική και συμβολική αναπαράσταση της καταστροφικής δύναμης του πολιτικού ολοκληρωτισμού που μετατρέπει την αγάπη σε μίσος, την ελευθερία σε φυλακή και σηματοδοτεί το τέλος των χρόνων της αθωότητας ενός οκτάχρονου παιδιού και μιας ολόκληρης χώρας.

Ο Jose Luis Cuerda έχει κάνει μια εξαιρετική ταινία που μπορεί να εμφανίζεται σε κάποια σημεία αποσπασματική συμπυκνώνοντας τρεις διαφορετικές ιστορίες ("A lingua das bolboretas", "Un saxo na neboa", και "Carmina") σε μια, καταφέρνει όμως πετυχημένα να παραδώσει το συμβολικό μήνυμά του, που αφορά όχι μόνο το ισπανικό κοινό και τα γεγονότα του ‘36, αλλά όλον τον κόσμο σε όλες τις εποχές.

Η ομορφιά της εικόνας η νοσταλγική μουσική του γνωστού σκηνοθέτη Alejandro Amenabar, η τρυφερότητα και η ιδεατή σχέση μεταξύ δασκάλου και μαθητή, τα πρώτα ερωτικά σκιρτήματα των νεαρών ηρώων της ταινίας, σε έναν μοναδικό συνδυασμό με την υποβόσκουσα σκληρότητα, τη βία και αγωνία της εποχής.

Η ταινία ενώ είναι έγχρωμη ξεκινάει και τελειώνει με ασπρόμαυρη φωτογραφία θέλοντας ίσως να αποτυπώσει στα μάτια του θεατή έναν νοσταλγικό και ιστορικό χαρακτήρα, και οι τελευταίες σκηνές της ορθώς συγκαταλέγονται στις συγκλονιστικότερες του παγκόσμιου κινηματογράφου. Αξιοσημείωτες επίσης είναι και οι αναφορές μέσω του Don Gregorio στον Ισπανό ιδεολόγο ποιητή και δάσκαλο Antonio Machado (1875-1939) στον οποίο ο σκηνοθέτης διακριτικά απομένει έναν φόρο τιμής.

Το "La lengua de las mariposas" απέσπασε έξι βραβεία Γκόγια στις κατηγορίες καλύτερης ταινίας, σκηνοθεσίας, σεναρίου, μουσικής, καλλιτεχνικής διεύθυνσης και καλύτερης ερμηνείας πρωτοεμφανιζόμενου ηθοποιού, καθώς και το βραβείο καλύτερης ταινίας στο φεστιβάλ του Κλίβελαντ.

Αργύρης Κ.

Πηγή: http://cinephilegr.blogspot.gr

Δείτε το trailer της ταινίας 


Ώρα έναρξης: 20.00μ.μ
Είσοδος Ελεύθερη

 

Αφιέρωμα στον σύγχρονο Ισπανικό Κινηματογράφο στο Πνευματικό Κέντρο Χανίων

  Ο πολιτιστικός σύλλογος "ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΤΩΝ ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΤΕΧΝΩΝ" σε συνεργασία με το Ινστιτούτο Θερβάντες της Αθήνας διοργανώνει τον φετινό χειμώνα στα Χανιά ένα εξαιρετικό αφιέρωμα στον πολυβραβευμένο Σύγχρονο Ισπανικό και Ισπανόφωνο Κινηματογράφο που με την ανήσυχη και οξυδερκή του γραφή έχει κερδίσει τη διεθνή αναγνώριση.  

  Ο πρώτος κύκλος των προβολών (Νοέμβριος-Δεκέμβριος 2019) περιλαμβάνει έξι ταινίες που θα παρουσιαστούν στην κεντρική αίθουσα του Πνευματικού Κέντρου Χανίων (Ανδρέα Παπανδρέου 70). Η έναρξη θα γίνει την Κυριακή 10 Νοεμβρίου 2019 και το πρόγραμμα των προβολών έχει διαμορφωθεί ως εξής:

1.     Η γλώσσα της πεταλούδας/La Lengua de las Mariposas (Ισπανία, 1999, 96') του Χοσέ Λουίς Κουέρδα/José Luis Cuerda (Κυριακή 10 Νοεμβρίου).

2.     Η επίσημη ιστορία/La Historia Oficial (Αργεντινή, 1985, 110') του Λουίς Πουένσο/Luis Puenzo (Κυριακή 17 Νοεμβρίου)

3.     Γύρνα πίσω/Volver (Ισπανία, 2006, 111') του Πέδρο Αλμοδόβαρ/Pedro Almodóvar Caballero (Κυριακή 24 Νοεμβρίου)

4.     Τα αθώα θύματα/Los Santos Inocentes (Ισπανία, 1984, 107') του Μάριο Κάμους/Mario Camus (Κυριακή 1 Δεκεμβρίου)

5.     Μικρές ιστορίες/Historias mínimas (Αργεντινή, 2002, 93') του Κάρλος Σορίν/Carlos Sorin (Κυριακή 8 Δεκεμβρίου)

6.     Ιστορίες για αγρίους/Relatos Salvajes (Αργεντινή, 2014, 122') του Ντάμιαν Σιφρόν/Damián Szifron (Κυριακή 15 Δεκεμβρίου)

Ώρα έναρξης: 20.00μ.μ

Είσοδος Ελεύθερη

Αναδημοσίευση από FlashNews.gr

Η Γλώσσα της Πεταλούδας (La Lengua de las Mariposas) (96’) (1999)

Συντελεστές:
Σκηνοθεσία: José Luis Cuerda
Σενάριο: Rafael Azcona, José Luis Cuerda, Manuel Rivas
Πρωταγωνιστούν: Manuel Lozano, Fernando Fernán Gómez, Uxía Blanco 

Υπόθεση: Με φόντο τις απαρχές του ισπανικού εμφυλίου, όταν η δημοκρατία συνθλίβεται, οι λέξεις άθεος και κομμουνιστής γίνονται μισητές και τα βιβλία κρύβονται, ο μόνος ουσιαστικός τρόπος μάθησης είναι η εναλλακτική εκπαίδευση στην φύση που εφαρμόζει ο ηλικιωμένος «αναρχικός» δάσκαλος,  Don Gregorio…

Βραβεία: Η εξαιρετική δημιουργία του Κουέρδα απέσπασε έξι βραβεία Γκόγια στις κατηγορίες καλύτερης ταινίας, σκηνοθεσίας, σεναρίου, μουσικής, καλλιτεχνικής διεύθυνσης και καλύτερης ερμηνείας πρωτοεμφανιζόμενου ηθοποιού, καθώς και το βραβείο καλύτερης ταινίας στο Φεστιβάλ του Κλίβελαντ.

Χανιά: Αρχίζει ο Β' κύκλος προβολών για τον Νέο Ιρλανδικό Κινηματογράφο

Δελτίο Τύπου

    Ο πολιτιστικός σύλλογος  "ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΤΩΝ ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΤΕΧΝΩΝ" μετά την ολοκλήρωση του τόσο αγαπητού στο κοινό Α' κύκλου προβολών για τον Νέο Ιρλανδικό Κινηματογράφο, θα προβάλλει τους μήνες Ιανουάριο και Φεβρουάριο του 2018 στα Χανιά πέντε ακόμα ταινίες ποιότητας στα πλαίσια του ίδιου κινηματογραφικού αφιερώματος με τίτλο: "Ανιχνεύοντας την ταυτότητα του Νέου Ιρλανδικού Κινηματογράφου". 

    Το πρόγραμμα των προβολών έχει διαμορφωθεί ως εξής:  

 Β' κύκλος προβολών (από 14/01 έως 11/02 2018)

 1. Ματωμένη Κυριακή/Bloody Sunday (2001), του Πολ Γκρίνγκρας  
(Κυριακή, 14 Ιανουαρίου 2018 στις 8.00μ.μ.)

2. Η καντίνα/The Van (1996), του Στήβεν Φρίαρς 
(Κυριακή, 21 Ιανουαρίου 2018 στις 8.00μ.μ.)

3. Γιος κάποιας μάνας/Some Mother's Son (1996), του Τέρυ Τζόρτζ 
(Κυριακή, 28 Ιανουαρίου 2018 στις 8.00μ.μ.)

4. Ο Μικιμπό κι εγώ/ Mickybo and Me (2004), του Τέρυ Λόουν  
(Κυριακή, Ο4 Φεβρουαρίου 2018 στις 8.00μ.μ.)

        5. Εις το όνομα του πατρός/In the name 
       of the Father (1993), του Τζιμ Σέρινταν 
       (Κυριακή, Ο4 Φεβρουαρίου 2018 στις 8.00μ.μ.)
 

    Οι προβολές θα γίνονται κάθε Κυριακή στις 8.00μ.μ. στη φιλόξενη αίθουσα ορόφου του Τ.Ε.Ε. Δυτικής Κρήτης (Νεάρχου 23, είσοδος από Γιαμπουδάκη). ΕΙΣΟΔΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗ