Να τους πάρουμε φαλάγγι!.

Να τους πάρουμε φαλάγγι!.
Με φόρα να ξεκινήσουμε να τους πάρουμε φαλάγγι, δεν είναι τόσο δύσκολο, μια απόφαση… Πουτάνες θα κυνηγάνε νταβατζήδες, κουρελιασμένοι μετανάστες θα κυνηγάνε μπάτσους.
Εργάτες θα κυνηγάνε γραβατωμένους μπούληδες.
Να είσαι έτοιμη, θα ακούσεις τότε βουητό από πλήθος, φωνές με παράπονο και οργή.
Θα δεις περιπολικά να καίγονται και λευκά κελιά να ανοίγουν. Να το πάρεις χαμπάρι τότε μην φοβηθείς.

Κατέβα στο δρόμο ζήτα πίσω τη ζωή που σου έκλεψαν και δείξε με το δάχτυλο σου τον χαφιέ.
Κι ο κόσμος που θα φτιάξουμε συντρόφισσα,δεν θα έχει κράτη και σύνορα δεν θα έχει θεούς και αφέντες, ούτε παπάδες και εξουσιαστές. Και θα ζούμε για μας και θα δουλεύουμε για πάρτη μας.
Και τα διαβάσματά μας για τους κομμουνάρους του Παρισιού, για τις φωτιές του Οκτώβρη στην Πετρούπολη, για τον μεγάλο Δεκέμβρη στην Αθήνα, θα γίνουν οδηγός για την ιντιφάντα της δικιάς μας γενιάς.

Να ΄χεις το νου σου σε αυτούς που θα μιλάνε για συναίνεση και αποτελεσματικότητα, για διάλογο και μεταρρυθμίσεις.

Χομπίστες επαναστάτες που εξιλεώνονται με φιλανθρωπίες και το κούνημα μιας σημαίας. Θα τα κατεβάσουν με την πρώτη απειλή.

Οι σύντροφοι μας δεν θα μιλάνε ακαταλαβίστικα και δεν θα σου χτυπάνε φιλικά την πλάτη, θα έχουν ροζιασμένα τα χέρια τους και την ψυχή τους και φλόγα στα μάτια, δεν θα κρατάνε πολύχρωμες σημαιούλες..

Κι εκείνο τον τοίχο που όλο τον γράφαμε και πάντα την άλλη μέρα τον έσβηναν, τούτη τη φορά θα πάμε μέρα να τον γράψουμε, όχι πια στα κρυφά, μόνο που δεν θα γράψουμε τα γνωστά μας συνθήματα. Δυο μονάχα λέξεις με μεγάλα κεφαλαία γράμματα. ΠΛΗΡΩΣΤΕ ΡΟΥΦΙΑΝΟΙ.
Μεθυσμένες στιγμές, η αδρεναλίνη στο κόκκινο και o κόσμος τσαμπουκάς και λεύτερος.

Υ.Γ. Αποδοκιμάζω ενεργά τόσο τους κλεφτές όσο και τα κολλητήρια που τους στηρίζουν πολιτικά.
Σας ξέρω σαν κάλπικες δεκάρες και σας έχω στη μπούκα.
Σε οποία πολιτική λιτότητας θαμαι σκληρός αντίπαλος κι εχθρός.
Σας αρνούμαι το δικαίωμα να μιλάτε εν ονόματι μου.
Είμαι αντίθετος στον κοινοβουλευτισμό σας, της ληστείας της σήψης της και διαφθοράς.
(Από προκήρυξη της 17 Ν. 9-6-1999

ΝΑ ΑΠΟΦΥΛΑΚΙΣΤΕΙ ΤΩΡΑ Ο ΣΑΒΒΑΣ ΞΗΡΟΣ

ΝΑ ΑΠΟΦΥΛΑΚΙΣΤΕΙ ΤΩΡΑ Ο ΣΑΒΒΑΣ ΞΗΡΟΣ

Στηρίξτε το αίτημα του πολιτικού κρατούμενου

Ανθρώπινο εμπόρευμα

Είναι κάποιες ειδήσεις που είτε δεν παρουσιάζονται καθόλου είτε είναι στριμωγμένες στις μέσα σελίδες των φυλλάδων με ψιλά γράμματα που περνάν εντελώς απαρατήρητες. Αντιγράφω από το «Εθνος» (27/12) μια είδηση που αναφέρετε σε Ρουμάνους μετανάστες που ζούσαν στην Αρτα: «Επαιρναν μεροκάματο 5-10 ευρώ και πλήρωναν 1 ευρώ για να κοιμούνται σ' ένα παράπηγμα. Οταν κάηκε, κάτοικοι και Αρχές της Αρτας τους φρόντισαν, αλλά δύο ημέρες μετά τους πήραν με το ζόρι, άγνωστο για πού, οι δουλέμποροι.»
Μάλιστα. Το δουλεμπόριο του 21ου αιώνα με τεράστια κέρδη και καθόλου ρίσκο.

Ετσι είναι ο καπιταλισμός. Το κεφάλαιο μπορεί να ταξιδεύει όπου θέλει και μάλιστα παντού να είναι καλοδεχούμενο, όμως οι εργάτες πρέπει να είναι κλεισμένοι στα "εθνικά τους συρματοπλέγματα" άσχετα αν ο πόλεμος ή οι συνθήκες διαμονής τους κάνουν την ζωή τους κόλαση. Αλλιώς πρέπει να γίνουν «ομιλών εμπόρευμα» στα χέρια κάποιον καθαρμάτων μήπως και αποκτήσουν δικαίωμα στο όνειρο.

Αντε, τώρα και να ρίξει κάποιος/α μαύρη πέτρα πίσω του/της και σηκωθεί να φύγει απ’ την πατρίδα του ελπίζοντας σε μια καλύτερη τύχη.. Πιο θα είναι το μέλλον του; Σε μια περίπτωση αν είναι κοπελιά και μετράει η μπογιά της και βρεθεί σε ένα κύκλωμα γνωστό στην πιάτσα που μέσω εικονικών γάμων της εξασφαλίζει άδεια παραμονής εδώ, να κάνει βίζιτες, αυτή να φυτοζωεί και να περνάει πασάδικα ο νταβατζής της. Αλλιώς η γυναίκα θα είναι υπηρετικό προσωπικό με άθλιο μισθό, και ο άντρας θα δουλεύει εξαντλητικά στα χωράφια, στην οικοδομή, εντελώς ανασφάλιστος με τον φόβο πάντα της απέλασης.

Και μιλάμε πάντα αν κατορθώσουν να φτάσουν στην "γη της επαγγελίας" που ονειρεύονται. Γιατί δεν είναι εύκολο να εγκαταλείψουν την μιζέρια τους και να αποκτήσουν ελπίδες για μια νέα ζωή. Να δούμε το πιο συνηθισμένο που θα κάνει ένας υποψήφιος μετανάστης απ' την Τουρκία. Θα πάει στην πλατεία "Λαλέλι" της Κωνσταντινούπολης και θα περιμένει να πλησιάσει ο δουλέμπορας. Αυτός τα υποψήφια θύματα του τα μυρίζει από μακριά. Θα γίνουν τα παζάρια και η δουλειά θα κλείσει. Αφού το κάθαρμα θα πάρει 1500-2000 δολάρια -είναι τα λεφτά που κατόρθωσε να συγκεντρώσει ο υποψήφιος μετανάστης πουλώντας όλα τα υπάρχοντα του- θα του υποδείξει τον τρόπο για να περάσει στην Ελλάδα. Εδώ να κάνουμε μια παρένθεση και να πούμε ότι οι δουλέμποροι δεν είναι μόνο ξένοι αφού σύμφωνα με τα στοιχεία της μπασκηναρίας απ' τους 29 που συνελήφθησαν το 2006 οι 16 ήταν Ελληνες και οι 13 Τούρκοι.

Αν καταλήξουν ότι θα περάσουν με τα πόδια απ' τις περιοχές του Εβρου τότε θα είναι τυχεροί αν δεν βρεθούν διαμελισμένοι σε κανένα ναρκοπέδιο, ή δεν θα γίνουν κινούμενος στόχος των αποσπασμάτων. Αν τους τσουβαλιάσουν σαν ζώα σε κάποιες κρύπτες που φτιάχνουν σε δουλεμπορικά τους φορτηγά ούτε τότε είναι σίγουρη ότι θα την βγάλουν καθαρή.

Ισως θυμάστε τα περασμένα Χριστούγεννα τον τραγικό θάνατο που είχαν τρία παιδάκια απ' το Κουρδιστάν η Μαρβίν Ανα, 2 χρονών, η Μαρλίν 4 και ο Ροσχάλ, 3 χρονών που πέθαναν από το κρύο στη διάρκεια του ταξιδιού από την Κωνσταντινούπολη στην Αθήνα μέσα σε ένα φορτηγό ψυγείο. Οι γονείς, όταν τα παιδιά άρχισαν να χάνουν τις αισθήσεις τους, χτυπούσαν το διαχωριστικό τζάμι και παρακαλούσαν τον τούρκο δουλέμπορο να σταματήσει το φορτηγό για να ανάψουν φωτιά και να ζεστάνουν τα παιδιά τους, αλλά αυτός δεν τους έδινε σημασία. Σιγά, εμπόρευμα ευτελούς αξίας ήταν γ' αυτόν. Όπως εμπόρευμα για τον δουλέμπορο ήταν οι μετανάστες που πνίγηκαν πρόσφατα στην Νάξο όπως εμπόρευμα ήταν οι 14 μετανάστες που κάηκαν ζωντανοί όταν έπιασε φωτιά το καράβι Πάτρα-Αγκόνα. "14 κομμάτια" που είπε και ο δουλέμπορας νταλικέρης που τους μετέφερε.

Ε, γαμώτο, είναι κάτι τέτοιες ώρες που οργίζομαι τι διάολο καθόμαστε και δεν "πνίγουμε" αυτό το σύστημα που έχει μετατρέψει τις ανθρώπινες ζωές μας σε εμπόρευμα.

"Ανάλαφρες ειδήσεις"

Μαζί με την Πρωτοχρονιά σκάνε μύτη και οι ανάλογες «κοινωνικές υποχρεώσεις». Όχι ότι μου κάνει καμιά αίσθηση όλο αυτό το νταλαβέρι αλλά στην τελική το έχω συνηθίσει. Πώς το έχω δεδομένο ότι αυτές τις μέρες θα παίξω πόκα και θα κάνω αλισβερίσι με Ρηγάδες και Ντάμες; Κάπως έτσι θα κάνω και μια τσάρκα στα μαγαζιά για να αγοράσω τα πρεπούμενα που θα χαρίσω. Διπλός καφές και τέσσερα τσιγάρα για να ανοίξει το βλέφαρο και βουρ στην καταναλωτική πιάτσα.

Μπορεί, ρε καρντάσια, να πάει καλά η μέρα όταν με το που ξεκινάς ακουμπάς στο βενζινά 40 ευρώπουλα να ποτίσει το αυτοκίνητο που έχει στεγνώσει; Μια στάση στον περιπτερά μετά για μια κούτα καρκινοσωλίνες και αρχίζεις να νιώθεις ότι σε παίρνει από κάτω.

Σιγά μην αφήσω να μου χαλάσει η διάθεση. Ξέρετε τι έκαναν οι παλιοί μπεκρήδες; Όταν ξυπνούσαν το πρωί με ένα κεφάλι καζάνι από τα βραδινά πιόματα έριχναν στο λάρυγγα τους ξεροσφύρι μονοκοπανιάς μια καντήλα αδούλωτο ρακί και ερχόταν στα ίσια τους. Που κολλάει αυτό; Στην φιλοσοφία που είχαν οι μικρασιάτες πρόγονοι μου ότι το ίδιο που κάποια στιγμή σε ρίχνει μπορεί την άλλη στιγμή να σε ανεβάσει. Κάτι ανάλογο έκανα και εγώ. Απαισιόδοξες σκέψεις για το πώς θα κουλαντρίσω οικονομικά την κατάσταση πήγαν να με μαραζώσουν; Αλλες θα φέρω στην γκλάβα μου και θα κάνουν χαμογελαστή την μέρα μου.

Ανοιξα το ράδιο στο αυτοκίνητο. κάνοντας στάση σε ένα σταθμό με γαβγατζίδικα άσματα. Οδηγούσα σιγοντάροντας φάλτσα πότε τον Τερζή στον "παλιόκαιρο" και πότε τον Τερλέγκα στο "μια αγάπη δεν τελειώνει μ' ένα χωρισμό". Καλά, ότι έχω ποιοτική μουσική κουλτούρα δεν το συζητάμε καν...
Ανάμεσα στα σκυλάδικα, στις διαφημίσεις με τα τηλέφωνα 090... που "εξασφαλίζουν ερωτικό σύντροφο", η εκφωνήτρια που παρουσίαζε την εκπομπή ενημέρωνε το κοινό της και με "ανάλαφρες ειδησούλες" όπως τις χαρακτήριζε. Εμπλούτισα τις εγκυκλοπαιδικές γνώσεις που για τις αλαξοκωλιές που έγιναν σε ένα ρωμαιοκαθολικό μοναστήρι, για το τι απαιτήσεις έχουν απ' τις "ιέρειες του έρωτα" οι πελάτες τους για μια διάσημη ηθοποιό που κερατώνει τον άντρα της με ένα Αλβανό κλπ.

Μέχρι εδώ όλα καλά. Αντζελα Δημητρίου, Καράς, Τερζής, στα άσματα και μια χαζοχαρούμενη κότα να κακαρίζει στο μικρόφωνο. Ελα ντε όμως που στις επόμενες "ανάλαφρες ειδησούλες" που έλεγε άρχισα να συφιλιάζομαι. Σπικάρει, που λέτε η μικρά: "Επιχειρηματίας που θέλησε να κρατήσει την ανωνυμία του αγόρασε πληρώνοντας 86 εκατομμύρια ευρώ τον πίνακα του Πικάσο που έχει τίτλο ¨το αγόρι με πίπα¨, για να τον χαρίσει, όπως λέγετε, στην αγαπημένη του. Αχ, γιατί να μην είμαι εγώ η αγαπημένη του που ξέρω από αγόρια και πίπες, χιχιχιχιχι".
Αιντε τώρα να χωνέψεις εσύ που παίρνεις 30 και 35 ευρώπουλα μεροκάματο ότι υπάρχουν άτομα που ακουμπάν 86 εκατ ευρώ για να πάρουν ένα πίνακα. Καταπίνετε με τίποτα αυτό;

Εμ γιατί η άλλη "ανάλαφρη ειδησούλα" που έριξε καπάκι στο φινάλε του "μωρό μου εσύ"; : "Φήμες αναφέρουν ότι ο πρώην γενικός γραμματέας του Υπουργείου Πολιτισμού που αποπειράθηκε να αυτοκτονήσει είχε αρκετές ερωμένες που τις άλλαζε συνεχώς. Αχ, πόσο τον καταλαβαίνω -συμπλήρωσε το τσουλάκι- είναι δράμα αυτό που ζει τώρα. Εχασε την θέση του, τις ερωτικές συντρόφους του και αντιμετωπίζει πρόβλημα με την υγεία του». Συνέχισε την πάρλα της κάνοντας αναφορά σε ένα βίντεο που υποτίθεται δείχνει ροζ στιγμές του συγκεκριμένου τύπου με υπόκρουση ένα άσμα του Καζαντζίδη που λέει «απ’ τα ψηλά στα χαμηλά κι απ’ τα πολλά στα λίγα» Μόνο που δεν έβαλε τα κλάματα για τις δραματικές στιγμές που ζει ο παρολίγον αυτόχειρας.
Οντος είναι ένα δράμα. Τα πρότυπα που δημιουργεί το σύστημα έχοντας σαν όχημα του μαζί με όλα τα' άλλα και τέτοιες "ψυχαγωγικές εκπομπές".

Για να θυμόμαστε...

Αντί ν' αποφασίζει μια φορά κάθε τρία ή έξι χρόνια ποιο μέλος της άρχουσας τάξης θα εκπροσωπεί και θα τσαλαπατά το λαό στη Βουλή, το γενικό εκλογικό δικαίωμα θα χρησίμευε στον οργανωμένο σε κομμούνες λαό, όπως το ατομικό δικαίωμα εκλογής χρησιμεύει σε κάθε εργοδότη, για να διαλέγει εργάτες, επιστάτες και λογιστές για την επιχείρησή του.

ΚΑΡΛ ΜΑΡΞ__
_____________

Τον πουλημένο και σαπισμένο κοινοβουλευτισμό της αστικής κοινωνίας η Κομμούνα τον αντικαταστάνει με θεσμούς, όπου η ελευθερία της γνώμης και της συζήτησης δεν εκφυλίζεται σε απάτη, γιατί οι βουλευτές είναι υποχρεωμένοι να εργάζονται οι ίδιοι, οι ίδιοι να εφαρμόζουν τους νόμους τους, οι ίδιοι να ελέγχουν τα αποτελέσματα της εφαρμογής τους, οι ίδιοι να φέρνουν άμεσα την ευθύνη απέναντι στους εκλογείς τους. Οι αντιπροσωπευτικοί θεσμοί μένουν, μα δεν υπάρχει εδώ κοινοβουλευτισμός σαν ιδιαίτερο σύστημα, σαν χωρισμός της νομοθετικής από την εκτελεστική εργασία, σαν προνομιούχα θέση για τους βουλευτές.

Β. Ι. ΛΕΝΙΝ

<...η βία παίζει κι έναν άλλο ρόλο στην Ιστορία, έναν επαναστατικό προοδευτικό ρόλο, είναι η μαμμή που από κάθε παλιά κοινωνία ξεγεννά μια καινούργια, αποτελεί το όργανο με το οποίο επιβάλλεται η κοινωνική εξέλιξη και σπάει τις αποστεωμένες, τις νεκρές πολιτικές μορφές...>

Φρ. Ενγκελς

Ο μαρξισμός μου έχει βαθιές ρίζες και έχει εξαγνισθεί. Πιστεύω στην ένοπλη πάλη σαν μοναδκή λύση για τους λαούς που αγωνίζονται για την απελευθέρωσή τους και είμαι συνεπής με τις πεποιθήσεις μου. Πολλοί θα με πουν τυχοδιώκτη και είμαι, μόνο που είμαι άλλου είδους τυχοδιώκτης, ένας από εκείνους που προβάλλουν τα στήθη τους για να αποδείξουν τις αλήθειες τους.

Τσε Γκουεβάρα

«Αν ο μόνος σκοπός που αξίζει τον κόπο κανείς να γεννηθεί είναι η λευτεριά, και μόλις γεννηθεί του την υποθηκεύουν τα συμφέροντα, τι άλλο του απομένει παρά η επανάσταση;»

Γ. Σκαρίμπας.

Στρατηγέ, το τανκ σου είναι δυνατό μηχάνημα θερίζει δάση ολόκληρα, κι εκατοντάδες άντρες αφανίζει
Μόνο που έχει ένα ελάττωμα:
Χρειάζεται οδηγό.
Στρατηγέ, το βομβαρδιστικό σου είναι πολυδύναμο.
Πετάει πιο γρήγορα απ΄ τον άνεμο, κι απ΄ τον ελέφαντα σηκώνει βάρος πιο πολύ.
Μόνο που έχει ένα ελάττωμα:
Χρειάζεται πιλότο.
Στρατηγέ, ο άνθρωπος είναι χρήσιμος πολύ.
Ξέρει να πετάει, ξέρει και να σκοτώνει.
Μόνο που έχει ένα ελάττωμα:
Ξέρει να σκέφτεται.

(Γερμανικό Εγχειρίδιο Πολέμου, Μπρεχτ)

Φυλλάδες

Ένα απ’ τα πολλά μου ξούρια μου είναι ότι σχεδόν κάθε απόγευμα κάνω ιντερνετική περατζάδα απ’ τις σελίδες των φυλλάδων. Φτιάχνω, που λέτε, μπαμπατζάνικη καφεδιά, ανάβω τσιγαριά και σεργιανώ στα γραφόμενα των δημοσιοκάφρων.

Πρώτη τζούρα μου η έγκυρη Espresso. Ρίχνω ένα οφθαλμόλουτρο στις προκλητικά ντυμένες καλλιτέχνιδες μας που ποζάρουν, ενημερώνομαι για τα μαλιοτραβήγματα που έχουν οι τηλεοπτικές περσόνες μας, μαθαίνω αν ξέσπασε καμιά εικόνα της Παναγιάς σε κλάματα. Πέρα απ’ αυτά όμως ακονίζω και το μυαλό μου με τα κουϊζ που βάζει αν και συνήθως δεν έχουν και πολύ ενδιαφέρον αφού τα περισσότερα αφορούν το παπαδαριό. Τι με νοιάζει εμένα ποιος είναι ο «έκφυλος αρχιμανδρίτης που έκανε στοματικό σεξ σε 17χρονο μαύρο φορώντας πετραχήλι» ή «ποιός δεσπότης έχει τρελό έρωτα με τον άτακτο διάκο του». Κάποια άλλα όμως με τσιγκλάνε να χαμπαριάσω σε ποιους αναφέρετε. Του στυλ, ας πούμε, «Ο ένας είναι μεγαλοδημοσιογράφος, η άλλη όμορφη βουλευτίνα από το χώρο της αντιπολίτευσης. Μια σχέση όλο πάθος, που συζητιέται. Αυτός παντρεμένος, εκείνη χωρισμένη. Ο γάμος του δημοσιογράφου κινδυνεύει να τιναχτεί στον αέρα. Ποιοι είναι;».

Η αλήθεια όμως είναι ότι πιο δυνατές παρόμοιες σπαζοκεφαλιές της ρίχνει ο Δημήτρης Ρίζος απ’ τον «Αδέσμευτο Τύπο». Παιδί της πιάτσας ο ίδιος, με πολλά χρόνια στο κουρμπέτι, έχει πιο καλό μάτι για το τι γίνετε στις κρεβατοκάμαρες των εθνοπατέρων μας. Το κακό είναι ότι μας τα λέει με το σταγονόμετρο. Γράφει ας πούμε στις 30/10: «Ποιος πολιτικός είναι πια ασυγκράτητος... "ματάκιας"; Μάλιστα έχει φθάσει σε τέτοιο σημείο η ηδονοβλεψία του, ώστε βάζει ακόμα και τη σύζυγό του να κάνει έρωτα με τρίτους για να βλέπει!».
Μέχρι εκεί όμως. Λεπτομέρειες γιοκ. Και πριν προλάβεις να χαμπαριάσεις ποιον βιτσιόζο εθνονταβατζή εννοεί, σου ρίχνει την επομένη καπάκι να ψάχνεσαι ποιον πασόκο βουλευτή τουλούμιασαν στο ξύλο για τα τσιλιμπουρδίσματα του. «Ποιον "πράσινο" βουλευτή τον έκανε μαύρο στο ξύλο ο απατημένος σύζυγος, που ανακάλυψε τις ερωτοδουλειές (με τον βουλευτή) της γυναίκας του;», γράφει στις 31/10.
Τέσπα. Αφού ο Ρίζος θέλει να έχω άγνοια του κοινωνικού γίγνεσθαι θα το αντέξω. Μπορώ να κάνω και διαφορετικά; Τώρα για ποιο λόγο βγάζει στον αφρό πώς νταλαβερίζουν τις σεξουαλιστικές τους ορμές κάποιοι εθνοπατέρες είναι απλό. Θέλει να ενημερώσει το αναγνωστικό του κοινό.

Το γράφω αυτό για να μην κάνετε κανέναν αυθαίρετο παραλληλισμό του Ρίζου με έναν άλλον ακροδεξιό εκδότη – δημοσιογράφο, τον Μιχαλόπουλο, που αποδείχτηκε εκβιαστής σε «επώνυμα πρόσωπα» με όχημα την εφημερίδα του

Εκεί που έχω ένσταση όμως με τον εκδότη του «Αδέσμευτου Τύπου» είναι το πώς αντιμετώπισε τις δηλώσεις του Πάγκαλου στο «Πρώτο Θέμα». Είχε δώσει μια συνέντευξη στην εφημερίδα ο Θόδωρας και ανάμεσα στα άλλα ανέφερε: «Μπουρδέλα στην Ελλάδα είναι και τα Μέσα Ενημέρωσης αλλά και οι θεσμοί και ο Τύπος». Και δεν φτάνει που φαίνεται να υιοθετεί τις εκτιμήσεις του Πάγκαλου ο Ρίζος, σπεύδει και να τον συμπληρώσει. «Με "μαντάμες" τους αρχηγούς και τους βαρόνους των ΜΜΕ και ιερόδουλες δημοσιογράφους και πολιτικούς» διευκρινίζει για όποιον δεν κατάλαβε την Παγκάλειο ρήση.

Στάκα, όμως, γιατί εδώ το πράγμα σηκώνει συζήτηση. Ακόμα και μια απλή διαδικτιακή μπουρδελότσαρκα να κάνει κάποιος στην ιστοσελίδα http://www.bourdela.com/ διαπιστώνει ότι τα μπουρδέλα λειτουργούν μια χαρά. Συνεχώς ανανεώνουν τις υπηρεσίες που προσφέρουν και πάνω απ’ όλα δεν παραμυθιάζουν τους πελάτες τους. Τα μπουρδέλα είναι οι μόνες επιχειρήσεις σ’ αυτή την χώρα που εργάζονται σωστά. Μην τα κάνουμε ίσα κι όμοια όλα. Ετσι κύριε Πάγκαλέ; Οσο για τον Ρίζο που αδίκησε τις ιερόδουλες παρομοιάζοντας τες με τους δημοσιογράφους και τους πολιτικούς, τι να πει κανείς; Οι πουτάνες, Δημήτρη, κάνουν λειτούργημα ξελαμπικάρωντας κάθε στερημένο. Επιτελούν κοινωνικό έργο και εργάζονται σκληρά. Εχεις δει καμιά πουτάνα αργόμισθη; Κάποια ιερόδουλη να κυκλοφορεί με μπάτσο σωματοφύλακα, να παντελωνιάζει 8-9.000 ευρώπουλα τον μήνα και να παίρνει σύνταξη σε 5-6 χρόνια; Τι σχέση, λοιπόν, έχουν με τους δημοσιοκάφρους και τους πολιτικούς;

Πλουτοκράτες

Κάποια πράγματα πήραν την ανηφόρα και δεν σταματάνε με τίποτα. Τα κέρδη, ας πούμε, των τραπεζιτών και βιομηχάνων, οι παπαριές που λένε οι πολικάντηδες, όπως και η εξαθλίωση της εργαζόμενης κοινωνίας. Μια ματιά στις οικονομικές στήλες των φυλλάδων σε κάνει να παραμιλάς.

Στο ιστορικό υψηλό επίπεδο των 1.313 εκατ. ευρώ ανήλθαν τα καθαρά κέρδη του Ομίλου της Εθνικής Τράπεζας στο εννεάμηνο του 2007, αυξημένα κατά 66% σε σχέση με την αντίστοιχη περίοδο του 2006. Ο όμιλος της ATEbank στους πρώτους εννιά μήνες του 2007 αύξησε τα κέρδη της κατά 93,9% συγκριτικά με πέρυσι. Κατά 111,91%, είδε φέτος να αυξάνονται τα κέρδη της η εταιρία Νηρεύς και ο κατάλογος αυτός δεν έχει τελειωμό.

Με την ευκαιρία, ας θυμηθούμε τι έγραφε σε μια προκήρυξη της η 17 Νοέμβρη: «Σε μια κοινωνία με εκρηκτικές ταξικές αντιθέσεις και πελώρια οικονομικά σκάνδαλα, τύπου μπανάνας, όπου οι μεγαλύτεροι έλληνες καπιταλιστές εκτός από στυγνοί εκμεταλλευτές — κι αφήνοντας κατά μέρος την ευθύνη τους για τους χιλιάδες δολοφονημένους και σακατεμένους στα λεγόμενα «εργατικά ατυχήματα,» — είναι οι μεγαλύτεροι απατεώνες της χώρας και μ' αυτά ακόμη τα κριτήρια του αστικού νόμου. Κλέβουν τα δάνεια, δηλαδή την εργασία τον λαού, για να χτίσουν δεκάδες πολυτελείς βίλες εδώ και στο εξωτερικό, για να φουσκώνουν τις καταθέσεις τους στις ξένες τράπεζες».

Την ίδια στιγμή που η ανεργία θερίζει την εργατική τάξη, και ενώ η ακρίβεια στην αγορά σου φέρνει πυρετό, κάποιοι στυλοβάτες της καπιταλιστικής βαρβαρότητας που βιώνουμε μιλάν λες και απευθύνονται σε χαχόλους. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδας, Γκαργκάνας. Και τι δεν δήλωσε! Πρότεινε ενοποιήσεις ταμείων και περικοπές στις πρόωρες συντάξεις, αύξηση ορίων ηλικίας και εισφορών, μείωση του ποσοστού αναπλήρωσης της σύνταξης επί του βασικού μισθού... Για να καταλάβατε τι επαφή έχει αυτός ο τύπος με την πραγματικότητα αρκεί να σας αναφέρω κάποιες παλαιότερες διαπιστώσεις του. «Επειδή κάποιοι έμποροι αύξησαν την τιμή στα ραπανάκια δε σημαίνει ότι υπάρχει ακρίβεια στην αγορά», είχε πει ο γίγαντας. Και μετά έριξε την κοτρόνα και μας καράφλιασε εντελώς: «Οι συνταξιούχοι πηγαίνουν και διακοπές και περνούν ωραία και έτσι δεν προσφέρουν στην κοινωνία και την οικονομία».

Εδώ που τα λέμε όμως πολλοί στην θέση του θα έλεγαν τις ίδιες μαλακίες. Ξέρεις τι είναι να τσεπώνεις τον χρόνο 770.000 ευρώπουλα, να διαθέτεις βίλα στο Κουφονήσι, πολυκατοικία στα Βριλήσια, διατηρητέο στη Φιλοθέη και τεράστιους τραπεζικούς λογαριασμούς; Ενας άλλος τραπεζίτης, ο Τ. Αράπογλου, της Εθνικής Τράπεζας, είναι πιο κυνικός στις δηλώσεις του αφού αυτός θεωρεί δεδομένο ότι πρέπει να δουλεύουμε πάνω από 40 ώρες την βδομάδα και συμφωνεί απόλυτα με τις απόψεις Γκαργκάνα.

Φτωχαδάκι κι αυτός. Μόνο 607.835 ευρώ δαγκώνει τον χρόνο από τους μισθούς του και καλά που τον τσοντάρουν κάτι έξτρα μπακίρια από παραστάσεις στα Δ.Σ θυγατρικών, δωρεάν χρήση αυτοκινήτων, οι πιστωτικές κάρτες κ.α και μπορεί και τα φέρνει βόλτα. Μπροστά σ’ αυτούς, ο Μητσοτάκης που παντελωνιάζει 10.000 ευρώ σύνταξη τον μήνα είναι φουκαράς. Οπότε δείχνω κατανόηση στις παρόμοιες δηλώσεις του επίτιμου και δεν της σχολιάζω καθόλου.

Σ’ αυτή την αντεργατική λαίλαπα της κυβέρνησης απέναντι στην εργατική τάξη ποια είναι η στάση του λεγόμενου συνδικαλιστικού εργατικού κινήματος; Απάντηση σ’ αυτό πήρε όποιος παρακολούθησε την τηλεοπτική εκπομπή του Πρετεντέρη που είχε καλεσμένο τον πρόεδρο της ΓΣΕΕ Γ. Παναγόπουλος. Πραγματικά ήταν να λυπάσαι τον εργατοπατέρα που ψέλλιζε κάτι κοινοτυπίες αφήνοντας ουσιαστικά αδιάφορους τους άλλους καλεσμένους της εκπομπής. Ειδικά την στιγμή που ο δημοσιογράφος Δ. Δανίκας –έχει περάσει ένα φεγγάρι απ’ το κόμμα του Περισσού και διατηρεί ακόμα μια τζούρα ρεφορμιστικής αγωνιστικότητας- είπε ότι δεν είναι δυνατόν κάποιοι ατσαλάκωτοι γραβατομένοι να αντιληφθούν πόσο αρνητικά θα επηρεάσει το βιοτικό επίπεδο των εργαζόμενων αν υλοποιηθούν τα αντιασφαλιστικά μέτρα που σχεδιάζει η κυβέρνηση. Ο εργατοπατέρας στα λεγόμενα του δημοσιογράφου αναγνώρισε τον εαυτό του, κοκκίνισε και μπροστά στην κάμερα έβγαλε την γραβάτα του. Την μάσκα του αγωνιστή συνδικαλιστή που φοράει θα τολμήσει ποτέ να την βγάλει;.

Κάλαντα

Αφού είναι μέρες που λένε τα κάλαντα να κάνει εισαγωγή η στήλη με τις πρωτοχρονιάτικες ευχές που έψαλε (δια πένας Γ. Σουρή) το κουβέρνο του 1892: «Στους υπουργούς και βουλευτάς της πλειονοψηφίας/ χρόνους πολλούς κι ευδαίμονας, λουφέ κι υπερτροφίας/ Και στους Ρωμηούς που ξέχασαν το χρώμα της στερλίνας/ ένα σακκί με θησαυρόν αφράτης καβαλίνας».

Πέρασε πάνω από ένας αιώνας από τότε. Κύλισε πολύ νερό στ’ αυλάκι αλλά κάποια πράγματα εξακολουθούν να είναι τα ίδια. Η αστική τάξη της χώρας μας και ο κυβερνητικός θίασος τα ίδια κάλαντα εξακολουθούν να ψέλνουν. Και το χειρότερο είναι ότι οι ευχές τους υλοποιούνται αφού αυτοί συνεχίζουν να κρατάν το μαχαίρι και το καρπούζι.

Ξεζουμίζουν τόσο πολύ την εργατική τάξη που έφτασε στο σημείο ακόμα και ο πρόεδρος του ΣΕΒ, Δασκαλόπουλος, να τους λέει να κάνουν λίγο κράτει στην ασυδοσία τους. «Η κοινωνική ανασφάλεια μπορεί να οδηγήσει ακόμα και σε κοινωνικές αναταραχές» είπε, εκφράζοντας τον φόβο του ότι δεν θα μπορεί επ’ αόριστο η συνδικαλιστική γραφειοκρατία να κολαντρίζει τις αντιδράσεις των εργατών. Μέχρι εκεί όμως, γιατί συνέχισε το τροπάρι του μιλώντας για «υπευθυνότητα», «αντοχές της ελληνικής οικονομίας» και τα σχετικά.

Επιβεβαίωσε κι αυτός τον Μπέρτολντ Μπρεχτ που γράφει στο «Γερμανικό Εγχειρίδιο Πολέμου»: «Αυτοί που αρπάνε το φαΐ από το τραπέζι/κηρύχνουν τη λιτότητα./ Αυτοί που παίρνουν όλα τα δοσίματα/ ζητάν θυσίες.Οι χορτάτοι μιλάν στους πεινασμένους/ για τις μεγάλες εποχές που θα 'ρθουν».

Φυσικά πέρα απ’ ότι λεν οι πλουτοκράτες και τα δεκανίκια τους, συνεχίζουν το πλιάτσικο στα λεφτά που προέρχονται από τον ιδρώτα της εργατικής τάξης χωρίς καθόλου φρενάρισμα. Σταγόνα στον ωκεανό ορισμένοι μεγαλοαπατεώνες που βγαίνουν στον αφρό. Το πιο πιθανόν είναι ότι κάποιες φορές δεν τα βρίσκουν στην μοιρασιά και αλληλοκαρφώνονται. Πάντως μην νομίζετε ότι και αν ακόμα κάποια λαμόγια κάτσουν στο σκαμνί μετά θα πάρουν τον δρόμο για την ψειρού.

Τι να πρωτοθυμηθούμε; Για το «καρτέλ του γάλακτος»; Τους λωποδύτες του Χρηματιστηρίου; Δεν φτάνει που μας ληστεύουν νόμιμα οι τράπεζες και οι κερδοσκόποι εδώ συμβαίνουν πράγματα που μόνο σε μπανανία της Αφρικής θα μπορούσες να συναντήσεις.

Να γράφω ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα. Πριν κάποιους μήνες το περιοδικό «Αντί» είχε γράψει για έναν τύπο ο οποίος «όταν ήταν προϊστάμενος στην ΣΔΟΕ παρεμπόδισε τις έρευνές για τη μεγάλη υπόθεση με φούσκες στο Χρηματιστήριο και «πυραμίδες», που έμεινε γνωστή ως «υπόθεση Τσιτσιρίγκου». Κι εδώ συνέβη το αυτονόητο. Δεν έγινε τίποτα και η καταγγελία πέρασε στο ντούκου. Αντίθετα αυτή η δραστηριότητα του τον έκανε να πάρει κυβερνητικά γαλόνια και σήμερα να έχει επεκτείνει τις επιχειρήσεις του. «Μίζα-μαμούθ δυο εκατομμυρίων ευρώ φέρεται να έλαβε ο γενικός γραμματέας του υπουργείου Οικονομίας προκειμένου να απαλλάξει μεγάλη ασφαλιστική εταιρεία από φόρο μεταβίβασης ακινήτων ύψους 20 εκατομμυρίων ευρώ», διαβάζω σε εφημερίδα που αναφέρετε στο ίδιο πρόσωπο. Σιγά και τι έγινε. Θα το πηδήξει κι’ αυτό το παλούκι. Δεν νομίζω να αμφιβάλει κανείς γ’ αυτό αφού είναι δεδομένο ότι τέτοια μουτρόμουτρα χτενίζονται σε υψηλούς καθρέφτες.

Αλλωστε η δικαιοσύνη τους έχει να ασχοληθεί με ποιο σοβαρά ζητήματα. Με τους δυο εναερίτες της ΔΕΗ, π.χ που με μια συμβολική τους κίνηση κουκούλωσαν δυο χαφιεδοκάμερες που παρακολουθούσαν τους διαδηλωτές.. Εκεί ο εισαγγελέας έδρασε στο πιτς φυτίλι. Εβαλε τους ασφαλίτες να τους παρακολουθούν και όταν έληξε η συγκέντρωση έστειλε δύο διμοιρίες των ΜΑΤ και 30 μοτοσικλετιστές και τους συνέλαβαν. Πάλι καλά που δεν έστειλε και κανένα τεθωρακισμένο γιατί εδώ έχουμε να κάνουμε με σκληρούς κακοποιούς.

Είναι βλέπετε εργάτες που δεν αποτελούν ανθρώπινα γρανάζια του καπιταλιστικού συστήματος. Μην τα κάνουμε όλα ίσα κι όμοια. Την ίδια αντιμετώπιση θα έχουν αυτοί που δουλεύουν πάνω στις κολώνες της ΔΕΗ, νύχτα μέρα, με κρύο και ζέστη με τα «δικά μας παιδιά»; Ε, και τι έγινε που –σύμφωνα με τα στατιστικά στοιχεία της ΕΤΕ-ΔΕΗ- κάθε χρόνο σκοτώνονται 10-14 εναερίτες από ηλεκτροπληξία και άλλοι 5-10 βρίσκονται καθηλωμένοι σε αναπηρικά καρότσια γιατί πέφτουν από μεγάλο ύψος; Εργάτες είναι. Αναλώσιμο υλικό. Και αφού παρανόμησαν πρέπει να υποστούν τις συνέπειες. Τι διάολο, έχουμε κράτος ή δεν έχουμε;