Home » , » Σκέψεις μπροστά στο δημοψήφισμα

Σκέψεις μπροστά στο δημοψήφισμα

Από ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ , Δευτέρα, 29 Ιουνίου 2015 | 10:13 μ.μ.

 Γράφει ο Λεωνίδας Βαρνακιώτης

Η τωρινή συγκυρία χαρακτηρίζεται από τη συνολική και σε όλα τα πεδία επίθεση του κεφαλαίου και του ιμπεριαλισμού, με σκοπό την πλήρη υποταγή και αποσυγκρότηση της εργατικής τάξης, την ερημοποίηση και παραπέρα επικυριαρχία των ιμπεριαλιστών στις εξαρτημένες χώρες, την ανακατανομή των σφαιρών επιρροής, την προετοιμασία όρων ακόμη και για συνολικότερες πολεμικές αναμετρήσεις μεταξύ των βασικών ιμπεριαλιστικών δυνάμεων.

Η επίθεση αυτή, που στην Ελλάδα έχει πάρει παροξυσμικές διαστάσεις ιδιαίτερα την τελευταία 5ετία και εντάσσεται στο συνολικότερο πλέγμα της εξάρτησης της αστικής τάξης από τον ιμπεριαλισμό και ισχυροποίησης αυτής της εξάρτησης, έχει γνωρίσει στην πράξη την προσπάθεια της εργατικής τάξης και του λαού να αντισταθεί με όρους κινήματος, ιδιαίτερα τη διετία 2010-2012. Ωστόσο λόγω του πολύ χαμηλού επιπέδου ανάπτυξης των κομμουνιστικών, επαναστατικών δυνάμεων μέσα στο λαϊκό κίνημα, το κινηματικό ξέσπασμα εκείνης της διετίας, όπως είδαμε, έπιασε το όριά του σε εκείνη τη φάση, χωρίς να μπορέσει να καταγράψει έστω και κάποια απτή πολιτική νίκη απέναντι στην επίθεση του συστήματος.

Αυτό που κατάφερε να αφήσει σαν γενικό πολιτικό στίγμα, ήταν η μη νομιμοποίηση στη συνείδηση των μαζών, της επιβολής των μνημονιακών μέτρων, που όσο και αν το σύστημα, στηριζόμενο στους ιδεολογικούς μηχανισμούς του και την  ιδεολογική και πολιτική στήριξη και πατρονάρισμα των ιμπεριαλιστών, επιδίωκε να παρουσιάσει ως ένα «αναγκαίο κακό» στο οποίο πρέπει ο λαός να συναινέσει για να «νοικοκυρευτεί» η χώρα, δεν κατάφερε να αποσπάσει τη συνειδητή συναίνεση της πλειοψηφίας του λαού. Με άλλα λόγια, λιγότερο ή περισσότερο συνειδητά, μεγάλα κομμάτια του λαού ένιωθαν ότι βρίσκονται εν μέσω μιας επίθεσης, μιας αναμέτρησης, που χρόνο με το χρόνο έβλεπαν ότι δε φαίνεται να έχει κάποια «αίσια» γι’ αυτούς έκβαση στο ορατό μέλλον.

Σε αυτό το συγκεκριμένο επίπεδο και βαθμό πολιτικοποίησης και συγκρότησης του λαού συνέβαλλε καθοριστικά το γεγονός ότι δεν είχε δίπλα του και καμιά οργανωμένη πολιτική δύναμη, που να εξηγήσει πλατιά την κατάσταση και να προτείνει αγωνιστική διέξοδο, καθώς οι όποιες επαναστατικές δυνάμεις είτε έχουν περιορισμένη σύνδεση μαζί του, είτε απαιτούσαν από τις μάζες να υιοθετήσει ολόκληρα προγράμματα περί μεταβατικών ακροβασιών και φαντασιώσεων.

Με αυτούς τους όρους και αυτά τα δεδομένα μπορούμε να πούμε ότι το επίπεδο ανάπτυξης του κινήματος και άρα το επίπεδο ιδεολογικής και πολιτικής συγκρότησης που έχει κατακτηθεί από το λαό, είναι αυτό που είναι. Είναι αυτό που αντιστοιχεί στις μάχες που έδωσε, με τους όρους που τις έδωσε και με τα αποτελέσματα που κατέγραψε. Είναι τόσο, όσο του έδωσε τις δυνάμεις στις πρόσφατες εκλογές της 25 Γενάρη να στείλει ένα μήνυμα τόσο στους ιμπεριαλιστές όσο και στο ντόπιο κεφάλαιο, ότι «δε θέλουμε άλλα μνημόνια, δεν θέλουμε άλλα μέτρα, δεν υποτασσόμαστε στους ωμούς εκβιασμούς και τρομοκρατία του συστήματος». Ανεξαρτήτως αν σε εκείνη τη φάση αυτή η ψήφος πρακτικά και πολιτικά είχε ως αποτέλεσμα την άνοδο στην κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, ο λαός ψήφισε με αυτό το γενικό πολιτικό σκεπτικό. Ήταν μια στάση αντίθεσης στο σύστημα και όχι τόσο μια στάση συνειδητής στήριξης στο πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ για το οποίο να είχε πειστεί.

Ερχόμαστε λοιπόν με αυτά τα δεδομένα και στην περίπτωση του δημοψηφίσματος, που μπορεί βέβαια να είχε τεθεί ως πιθανό ενδεχόμενο ένα προηγούμενο διάστημα, αλλά απ’ ότι φάνηκε λίγες πλευρές του έδιναν σοβαρές πιθανότητες να εκδηλωθεί σε αυτή τη φάση. Ήταν λοιπόν μια εξέλιξη που «δυστυχώς» «ξεβόλεψε» λίγο τους κομμουνιστές. Έθεσε ζητήματα που ίσως δεν είχαν συνηθίσει να αντιμετωπίζουν συχνά, δεν ήταν μέσα στην «προβλεπόμενη λίστα» αυτών που κάνουν καθημερινά οι κομμουνιστικές οργανώσεις.

Το δημοψήφισμα λοιπόν, με μια έννοια είναι και ένα παράδειγμα της γενικής σωστής θεώρησης ότι είτε μας αρέσει είτε όχι, ούτε η ταξική πάλη εξελίσσεται ευθύγραμμα και βάσει ενός μοντέλου, ούτε και έχει μια και μόνο καθαρή όψη. Έχει πολλές αντιθέσεις, πλευρές και παραμέτρους, και η ιστορία έχει αποδείξει ότι οι κομμουνιστές μπορούν να συμβάλλουν στη λύση αυτών των αντιθέσεων μόνο όταν κατορθώνουν να δουν την κύρια, κάθε φορά, αντίθεση και την κύρια πλευρά αυτής τη αντίθεσης. Όπως και να το κάνουμε δεν γίνεται να τα έχουμε όλα τακτοποιημένα σε κουτάκια.

Έτσι λοιπόν στην παρούσα φάση, οι κομμουνιστικές οργανώσεις καλούνται να πάρουν θέση σε μια συγκυρία, που για πολλωστή φορά, δεν είναι ούτε αυτή που θα θέλανε, ούτε αυτή που έχει τους όρους ώστε να δοθεί μια ολοκληρωμένη και «καθαρή» απάντηση. Καλούνται να πάρουν θέση σε μια μάχη που θέτει το ίδιο το σύστημα, για δικούς του λόγους και που την ετοιμάζει με τους δικούς του όρους. Μια μάχη που ο λαός καλείται να δώσει υπό δυσμενείς συσχετισμούς, αλλά που είναι ένας ακόμη κρίκος στην αλυσίδα της ταξικής πάλης, και τα δεδομένα που αναπόφευκτα και αντικειμενικά θα διαμορφώσει είτε σε προοδευτική είτε σε αντιδραστική κατεύθυνση, θα επηρεάσουν, στο βαθμό που του αναλογεί, τον υπάρχοντα συσχετισμό.

Επίσης, κατά τη γνώμη μου, η στάση κάθε κομμουνιστικής δύναμης σε ένα δημοψήφισμα, πρέπει να εκλαμβάνεται πάντα ως ζήτημα τακτικής και όχι στρατηγικής. Ζήτημα τακτικής με βασικό κριτήριο το αν η συμμετοχή σου ή όχι σε αυτό θα σε βοηθήσει να ενισχύσεις δεσμούς και σχέσεις στήριξης και εμπιστοσύνης, προς και από το λαό, ανεξαρτήτως των στρατηγικών και απώτερων στόχων σου που μπορεί να υπερβαίνουν τις αντικειμενικές και υποκειμενικές δυνατότητες της συγκεκριμένης συγκυρίας. Το αντίστοιχο ισχύει και για κάθε άλλη πολιτική διαδικασία αστικής προέλευσης. Έτσι πρέπει να αντιμετωπίζεται και έτσι πρέπει να ιεραρχείται και όχι ως ζήτημα αρχών, δηλαδή η συμμετοχή να σε κατατάσσει στους ρεφορμιστές και η αποχή στους επαναστάτες.

Μπροστά στην πρόκληση του δημοψηφίσματος, οι κομμουνιστές οφείλουν να εξετάσουν και να αξιολογήσουν τα ακόλουθα:

Αν τα πολιτικά δεδομένα και η πολιτική φόρτιση αυτής της διαδικασίας, οδηγούν την πλειοψηφία του λαού να συμμετάσχει και με ποια πολιτική στάση ή αντίθετα, αν έχει διαμορφωθεί ένα μαζικό πολιτικό ρεύμα αντίθεσης στην κυβέρνηση, απαξίωσής της και άρα που να οδηγεί τον κόσμο στην αποχή;

Σε περίπτωση που εκτιμάται ότι ο λαός θα πάει μαζικά να ψηφίσει, με ποιο γενικό πολιτικό σκεπτικό θα το κάνει; Με το σκεπτικό ότι «ψηφίζω ΟΧΙ στην πρόταση των ιμπεριαλιστών επειδή προτιμώ την πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ» ή με το σκεπτικό ότι «ψηφίζω ΟΧΙ στην πρόταση των ιμπεριαλιστών, γιατί εξακολουθώ να μη δέχομαι άλλα νέα μέτρα;» Ποια λοιπόν είναι η ΚΥΡΙΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΠΛΕΥΡΑ του ζητήματος; Και τι εμποδίζει τις επαναστατικές οργανώσεις, συμμετέχοντας δίπλα στον κόσμο σε μια τέτοια μάχη, να αναδείξουν και να ενισχύσουν αυτή την κύρια πολιτική πλευρά;

Σε άμεση συνάρτηση με το προηγούμενο, η μαζική συμμετοχή και υπερίσχυση του «ΟΧΙ στην πρόταση των δανειστών» τι πολιτική παρακαταθήκη θα αφήσει στη συνείδηση του λαού και στην επόμενη φάση της ταξικής πάλης; Θα είναι μια παρακαταθήκη που θα διευκολύνει το ΣΥΡΙΖΑ να προωθήσει νέα μέτρα (ή το δικό του μνημόνιο), ή θα είναι μια παρακαταθήκη που θα συνιστά άλλη μια πράξη αντίστασης και άρα θα κρατά το λαό, αν μη τι άλλο, σε συνεχή πολιτική άρνηση και αμφισβήτηση ενάντια ΣΕ ΚΑΘΕ ΝΕΟ ΜΕΤΡΟ ΠΟΥ ΘΑ ΕΠΙΧΕΙΡΗΘΕΙ ΝΑ ΕΡΘΕΙ ΑΠΟ ΟΠΟΙΟΝΔΗΠΟΤΕ; Και πάλι σε μια τέτοια περίπτωση, τι εμποδίζει τους κομμουνιστές με τη ζύμωσή τους να προετοιμάσουν το έδαφος για την επόμενη μέρα;

Ποια στάση, με βάση το τι πολιτικά έχει κατακτηθεί ως τώρα, θα εκληφθεί από το λαό ως στήριξη από τους κομμουνιστές στη βασική πολιτική πλευρά του όλου αυτού ζητήματος, ώστε να μπορέσουν αυτοί (οι κομμουνιστές) να κάνουν πιο εύκολα και ευέλικτα πλατιά και μαζική δουλειά και ζύμωση μέσα στις μάζες για να εξειδικεύσουν την απόψή τους;

Για να μην πλατιάζω, πιστεύω ότι η θέση της αποχής και του άκυρου που έχουν πάρει μια σειρά δυνάμεις της Αριστεράς (ΚΚΕ, ΚΚΕ(μ-λ), Μ-Λ ΚΚΕ), στις συγκεκριμένες συνθήκες και με τους δοσμένους πολιτικούς και κινηματικούς όρους, είναι μεγάλο λάθος τακτικής, που θα βάλει εμπόδια σε επόμενη φάση σε αυτό που λέγεται οικοδόμηση όρων εμπιστοσύνης με τις μάζες. Η διαπίστωση αυτή αφορά όλες τις δυνάμεις της Αριστεράς που έχουν αναφορά στο λαό και τους αγώνες του, ανεξάρτητα των επιμέρους απόψεων που μπορεί να έχει η καθεμιά ή της γενικότερης τακτικής της.

Δεν είναι ο λαός τόσο παραπλανημένος από το ΣΥΡΙΖΑ, όσο εκτιμάται από ορισμένες πλευρές. Ας μην απελπιζόμαστε με τη σκέψη ότι μόνο οι κομμουνιστές έχουν ψιλιαστεί τι παίζει με το ΣΥΡΙΖΑ, και τώρα έχει έρθει η ώρα να το αποκαλύψουν στον κόσμο ότι του την έχουν στημένη την επόμενη μέρα. Ο λαός το αισθάνεται και το καταλαβαίνει ότι οι αγωνίες του δε θα τερματιστούν με το “ΟΧΙ” στο δημοψήφισμα. Ειδικά το τελευταίο 5μηνο, ακόμη και ένα μέρος του λαού που, καλοπροαίρετα είχε τις αυταπάτες του, τώρα έχει ήδη υποψιαστεί ή και αντιληφθεί ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έχει μπει στη φάση της ραγδαίας προσαρμογής στις επιταγές του ιμπεριαλισμού και του κεφαλαίου. Ανεξάρτητα του τι θα ακολουθήσει, και το πιο πιθανό είναι να ακολουθήσει ένα τροποποιημένο πακέτο μέτρων, που πιθανότατα θα προωθήσει ο ίδιος ο ΣΥΡΙΖΑ, ΜΕΧΡΙ ΤΟΤΕ ΟΜΩΣ, ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΣΥΜΒΕΙ ΑΥΤΟ, μεσολαβεί μια μάχη που καλείται ο λαός να δώσει και μάλιστα με “μπροστάρη” υποτίθεται το ΣΥΡΙΖΑ. Το θέμα λοιπόν είναι, με βάση αυτά που έχουν κατακτηθεί, και με δεδομένη την κινηματική αδράνεια, ποια στάση βοηθά ώστε αυτή η μάχη να θέσει όρους που θα ετοιμάσουν το λαό να παλέψει ενάντια στο επόμενο μνημόνιο από καλύτερες θέσεις.

Από κει και ύστερα, και σε επίπεδο τακτικής των κομμουνιστών, νομίζω κανείς δε θα αρνηθεί να συζητήσει μαζί σου τις ιδιαίτερες πλευρές της άποψής σου, και για το δημοψήφισμα, και για το ΣΥΡΙΖΑ και για την ΕΕ κλπ κλπ ούτε θα σε χαρακτηρίσει ως ουρά του ΣΥΡΙΖΑ το να συμμετέχεις τακτικά στο δημοψήφισμα στηρίζοντας το «ΟΧΙ». Ίσα ίσα, που στις δοσμένες συνθήκες, όπου θα ασκηθούν τόσοι και τόσοι εκβιασμοί και πιέσεις στο λαό για να υποταχθεί και να ψηφίσει «ΝΑΙ», ο λαός θα χρειαστεί την πολιτική στήριξη των κομμουνιστών να πει ξανά ένα ηχηρό «ΟΧΙ» και όταν θα δώσεις αυτή τη μάχη μαζί του, μπορείς να είσαι σίγουρος ότι θα είναι πιο δεκτικός στις ενστάσεις σου και στους αστερίσκους που θα του θέτεις για το δημοψήφισμα και θα είναι πιο έτοιμος και πιο κοντά σου να δώσει τις σκληρές μάχες που θα έρθουν στην επόμενη φάση. Και μάλιστα με πιο ισχυρή σχέση πολιτικής εμπιστοσύνης μαζί σου.

Αντίθετα είναι μεγάλο πολιτικό λάθος να απαιτείς να απαντήσεις τα ζητήματα που δεν απαντήθηκαν τόσα χρόνια ως σήμερα, μέσα από μια τακτική επιλογή και μια αναζήτηση μια ιδεολογικής και πολιτικής καθαρότητας.

Είναι λάθος τακτικά να αρνείσαι να πας προς τις μάζες αλλά να απαιτείς από αυτές να κάνουν το άλμα προς εσένα ενώ ετοιμάζονται να δώσουν μια σοβαρή πολιτική μάχη (που θα τη δώσουν αντικειμενικά).

Είναι λάθος τακτικά (και μάλλον συνιστά επικίνδυνο σύμπτωμα αριστερισμού, δογματισμού), παρακάμπτοντας το τι έχει κατακτηθεί στη συνείδηση του κόσμου, να νιώθεις ότι η συμμετοχή σου στο δημοψήφισμα με προτροπή για το «ΟΧΙ» σε αποτρέπει από το να ξεδιπλώσεις την ιδιαίτερη άποψή σου για το ίδιο το δημοψήφισμα, το ΣΥΡΙΖΑ, την ΕΕ κλπ κλπ.

Είναι λάθος τακτικά, και μεγάλο λάθος πολιτικής εκτίμησης, να έχεις ουσιαστικά προεξοφλήσει ότι ο λαός θα πει το «ΟΧΙ» (αλήθεια πόσο σίγουροι αισθάνεστε για κάτι τέτοιο;) και άρα αυτό που πλέον  έχουμε μπροστά μας είναι το καθήκον να του ξεκαθαρίσουμε ποιο θα έπρεπε να είναι το σωστό, γνήσιο, γωνιασμένο και καθαρό «ΟΧΙ» ώστε να το στήριζε στην περίπτωση που του έθεταν ένα άλλο αντίστοιχο ερώτημα.

Συνοπτικά λοιπόν, τίθεται το ερώτημα: Ποια θα είναι η πολιτική κεφαλαιοποίηση και υπέρ ποιας πλευράς που θα έχει το εκάστοτε αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος; Όχι τόσο σε επίπεδο τηλεοπτικής εντύπωσης και συκοφαντικής επεξεργασίας από διάφορα κέντρα, αλλά σε επίπεδο διεργασίας στη συνείδηση του λαού. Δηλαδή μια χαμηλού ποσοστού καταγραφή του “ΟΧΙ” στο δημοψήφισμα, είτε ως αποτέλεσμα του άκυρου (ΚΚΕ) είτε ως αποτέλεσμα της αποχής (ΚΚΕ(μ-λ), Μ-Λ ΚΚΕ), σε συνδυασμό με ένα σημαντικό ποσοστό του «ΝΑΙ» τι γενικό πολιτικό κλίμα θα διαμορφώσει στο λαό; Θα του αναπτερώσει το ηθικό για να τον προετοιμάσει για τις επόμενες μάχες, ή μήπως θα αποτελέσει βούτυρο στο ψωμί της αντίδρασης, των ιμπεριαλιστών, των ΜΜΕ και των «Μένουμε Ευρώπη»; Αντίθετα ένα μαζικό «ΟΧΙ», ανεξαρτήτως πως μπορεί να επιχειρήσουν κάποιοι να το ερμηνεύσουν, τι γενικό πολιτικό μήνυμα θα στείλει, τόσο στους ιμπεριαλιστές όσο και στην ντόπια αντίδραση; Ότι ο λαός «θέλει ίσως κάποια άλλα μέτρα» ή ότι ο λαός παραμένει μαζικά σε σχέση αντίθεσης με τις πολιτικές του συστήματος αρνούμενος να υποταχθεί; Και πόσο εύκολο θα είναι για το ΣΥΡΙΖΑ, την επομένη ενός μαζικού «ΟΧΙ» στην πρόταση των ιμπεριαλιστών, να κατεβάσει το δικό του μνημόνιο (όχι ότι δε θα το επιχειρήσει, αλλά με τι πολιτικούς όρους στο λαό);

Κλείνοντας αυτή την παρέμβαση, θα ήθελα να θέσω και τους εξής προβληματισμούς:
Ότι προφανώς και δε θεωρώ το εν λόγω δημοψήφισμα ως τη «μητέρα των μαχών» που θα καθορίσει με απόλυτο τρόπο τις εξελίξεις. Ωστόσο αποτελεί μια πολιτική μάχη που πρέπει να ειδωθεί με γνώμονα τις όποιες δυνατότητες δίνει να έρθεις σε επαφή με ένα κομμάτι του λαού που, όπως είπα θέλει να εκφράσει την αντίθεσή του στην επίθεση του συστήματος όπως αυτή εκφράζεται με τα νέα μέτρα που επίκεινται. Και εκτιμώ ότι η αποχή μπορεί να ενισχύει χαρακτηριστικά περιχαράκωσης, σεχταρισμού και φόβου «μην κάψουμε τα δάχτυλά μας» στους κομμουνιστές, αναστέλλοντας την αναγκαία τάση επαφής και σύνδεσης με τις λαϊκές μάζες.

Δεύτερον, και επειδή οι εξελίξεις είναι σοβαρές και ίσως και λίγο απρόβλεπτες, ποια θα πρέπει να είναι η στάση των κομμουνιστών, σε περίπτωση που (όπως ακούγεται από ορισμένες πλευρές τις τελευταίες ώρες) διαφοροποιηθεί η στάση των ιμπεριαλιστών και επανέλθουν με νέα πρόταση “βελτιωμένη” όπως τους εγκαλεί ο ΣΥΡΙΖΑ; Στο ενδεχόμενο δηλαδή να μην ακυρωθεί το δημοψήφισμα, αλλά να εισηγηθεί η κυβέρνηση το “ΝΑΙ” τελικά. Πόσο εύκολο θα είναι να αλλάξουν στάση οι κομμουνιστές και πόσο πιο εύκολο θα είναι, αν έχοντας εξαρχής τη θέση του “ΟΧΙ” επιμείνουν σε αυτήν και πάρουν με το μέρος τους (τουλάχιστον σε αυτή τη συγκυρία) πολιτικά το λαό;

Τρίτον, υποστηρίζεται ότι η πρόταση για ΑΠΟΧΗ ή ΑΚΥΡΟ διασφαλίζει ότι αποτρέπει από το να συναθροιστεί ένα “θολό” (!!!!!!) “ΟΧΙ” με την πολιτική της κυβέρνησης. Πόση απόσταση όμως εκτιμάται ότι υπάρχει μεταξύ αυτής της “μη συνάθροισης” του “ΟΧΙ” με το ΣΥΡΙΖΑ και της συνάθροισης της ΑΠΟΧΗΣ και του ΑΚΥΡΟΥ με το “ΝΑΙ” και το αντιδραστικό κλίμα της απέναντι πλευράς; Πάντα, μιλώντας με τους υπάρχοντες πολιτικούς όρους και κινηματικές συνθήκες.

Συναγωνιστικά!
Λεωνίδας Βαρνακιώτης
Μοιράσου το :

+ σχόλια + 7 σχόλια

εξοδιστης
29 Ιουνίου 2015 - 10:41 μ.μ.

Συναγωνιστη, ο εισοδισμος σε όλες τις παραλλαγές του ηταν, είναι και θα είναι η κακοδαιμονία των επαναστατων.

Δωτης Ζερβος
29 Ιουνίου 2015 - 10:45 μ.μ.

Απ ότι κατάλαβα, το ΚΚΕ θα "πολιορκησει" τα εκλογικα τμήματα την Κυριακή. Οπότε για ποια απομονωση μιλάς;;;

Ανώνυμος
30 Ιουνίου 2015 - 12:17 π.μ.

Μια παραλλαγή του Πασοκ & λοιπές δημοκρατικές δυνάμεις μαζί με τα χρονοντούλαπα της ιστορίας.. Οι προσπάθειες εγκλωβισμού των μαζών με ψευτοδιλλήματα συνεχίζεται.

Λ.Βαρνακιώτης
30 Ιουνίου 2015 - 1:21 μ.μ.

Συναγωνιστές, απαντάω όσο πιο συνοπτικά μπορώ, μιας και οι απόψεις μου είναι καταγεγραμμένες στο κείμενο:
1. Ο εισοδισμός είναι αποτέλεσμα της άποψης ότι μια οργάνωση πιστεύει ότι πρέπει να μπει σε ένα κόμμα το οποίο έχει λάθος γραμμή για να το διορθώσει ή στη χειρότερη να αποσπάσει κόσμο από αυτήν. Είναι πολύ συγκεκριμένη έννοια ο εισοδισμός με σαφή πολιτικά και οργανωτικά - πρακτικά χαρακτηριστικά. Η επιλογή της τάδε ή δείνα στάσης σε τακτικά ζητήματα από ένα κόμμα ή οργάνωση προκειμένου να πλατύνει τους διαύλους επικοινωνίας του με το λαό δεν είναι εισοδισμός. Είναι αυτό που πρέπει να κάνει κάθε κομμουνιστική δύναμη για να μην αποκόβεται από τις μάζες, χωρίς να απαιτείται να μπεις σε καμιά άλλη οργάνωση για να κάνεις αυτή τη δουλειά. Εκτός αν θεωρείς ότι όλος ο κόσμος που θα ψηφίσει "ΟΧΙ" είναι δηλωμένος και πεισμένος Συριζαίος.

2. Δεν αντιλαμβάνομαι για ποια "πολιορκία" μιλάς, αλλά εγώ δεν αναφέρομαι σε πρακτικά ζητήματα, αλλά στο κατά πόσο μια στάση ΠΟΛΙΤΙΚΑ σε βοηθάει να αναπτύξεις δεσμούς με τις μάζες. Κατά πόσο έχεις μια πραγματική ΓΡΑΜΜΗ ΜΑΖΩΝ ή κατά πόσο η γραμμή σου σε κρατάει μακριά τους. Το θέμα δεν είναι αν θα πας εσύ και τα μέλη σου να συμμετέχεις ή να μοιράσεις μια προκήρυξη, και άρα να βγεις από την υποχρέωση, λέγοντας ότι "πολιόρκησες" με την παρουσία σου τα εκλογικά τμήματα.

3. Το αν είναι "ψευτοδίλημμα" ή όχι (το ΝΑΙ ή ΟΧΙ στο συγκεκριμένο δημοψήφισμα) μπορείς να περιμένεις λίγες μέρες και να δεις το αποτέλεσμα και τι πολιτικό κλίμα θα διαμορφωθεί για να καταλάβεις. Όπως επίσης, το αν είναι ψευτοδίλημμα φαίνεται και από τη στάση του στρατοπέδου της αντίδρασης. Δηλαδή αν βγει ένα μαζικό "ΟΧΙ" της τάξης του 70% (λέω τι θα ήταν ευκταίο κατά τη γνώμη μου), ο ιμπεριαλισμός, το κεφάλαιο, τα ΜΜΕ ακόμη και οι ρεφορμιστές μεταξύ αυτών και ο ίδιος ο ΣΥΡΙΖΑ, δε θα ιδρώσει το αυτί τους (εφόσον πρόκειται για ψευτοδίλημμα); Δε θα οξυνθούν οι αντιθέσεις στο αστικό μπλοκ διαχείρησης, δε θα ενταθούν τα προβλήματα μεθόδευσης της επίθεσης το αμέσως επόμενο διάστημα, ακόμη και για το ΣΥΡΙΖΑ; Δε θα είναι πιο έτοιμος ο λαός για να αποκρούσει ένα νέο πακέτο μέτρων; Όσο αφορά τα περί ΠΑΣΟΚ και χρονοντούλαπων τα αντιπαρέρχομαι τόσο για λόγους οικονομίας, όσο και για λόγους άρνησης να μπω σε μια αντιδιαλεκτική συζήτηση με παραδείγματα από το παρελθόν, καθώς υπάρχουν πολλά τέτοια που θα υποστήριζαν τη δική μου γνώμη, αλλά όπως είδες δεν τα ανέφερα ούτε στο κείμενο γιατί η συζήτηση πρέπει να διεξάγεται με σημερινούς όρους και δεδομένα. Δεν είναι ίδιες ούτε οι αντικειμενικές συνθήκες, ούτε η ταξική σύνθεση της κοινωνίας, ούτε το επίπεδο της ταξικής πάλης, ούτε οι υποκειμενικές δυνατότηταες της αριστεράς ίδιες μεταξύ του τότε (δεκαετία 70, αρχές 80) και του τώρα.

Δ.Ν.
30 Ιουνίου 2015 - 6:03 μ.μ.

Δηλαδή φίλε Βαρνακιώτη το κατά τη γνώμη σου θετικό αποτέλεσμα θα ξεπεράσει το γεγονός ότι ο εργαζόμενος λαός είναι παντελώς ανοργάνωτος, στους χώρους δουλειάς, στη γειτονιά, και όπου αλλού, ότι με κάποιο τρόπο θα τον κατεβάσει στο δρόμο να διεκδικήσει τα δίκια του και να ανατρέψει όλους όσους τον καταδυναστεύουν; Αυτό πιστεύεις ή περιορίζεται η αισιοδοξία σου στη σφαίρα της ψυχολογίας;
Γιατί άραγε αυτό δεν το πέτυχαν τα αποτελέσματα των εκλογών του 2012 και 2015 όπου η αριστερά στο σύνολό της βγήκε ενισχυμένη; Όχι μόνο δεν το πέτυχαν αλλά το λαϊκό κίνημα είναι πολύ πιο πίσω από το 2012.
Γιατί άραγε η αριστερά θα πρέπει μια ζωή να σείρεται πίσω από τα διλήμματα που του θέτει το σύστημα και ο ρεφορμισμός και να μην προσπαθεί να βάλει τη δική της ατζέντα στο κίνημα που θα έπρεπε να είναι αυτή της υπεράσπισης των λαϊκών και εργατικών δικαιωμάτων, τις διεκδίκησης κατακτήσεων και της ανατροπής πολιτικών μέχρι και του συστήματος;
Πότε οι οποιεσδήποτε εκλογικές διαδικασίες βοήθησαν το ανέβασμα του κινήματος;
Γιατί ένα δημοψήφισμα που διεξάγεται ως διαπραγματευτικό χαρτί, ως τέτοιο θέλει το λαό ο ΣΥΡΙΖΑ, το είπε και ο Τσίπρας χθες, είναι έκφραση δημοκρατίας και όχι προσπάθεια εξαπάτησης του λαού;
Γιατί ο αποπροσανατολισμός από το ερώτημα και η μετατροπή του σε ναι ή όχι στην Ε.Ε. δεν είναι προσπάθεια αποπροσανατολισμού του λαού που άλλα θα νομίζει ότι ψηφίζει και άλλα θα του βγουν;
Αν η κυβέρνηση αποσπάσει το όχι και το χρησιμοποιήσει όπως αυτή θέλει, προτείνοντας τα δικά της μνημόνια, τότε δεν θα πρέπει οι οπαδοί του όχι που δεν ανήκουν στο ΣΥΡΙΖΑ να απολογηθούν για την επιλογή τους; Την αλλαζονεία του Τσίπρα απέναντι στο ΚΚΕ, όταν είπε ότι ό,τι και να λέτε στο τέλος θα βρεθούμε να ψηφίζουμε το ίδιο, την είδες;
Και μια τελευταία παρατήρηση. Συνηθίζεται από κάποιους χώρους να τσουβαλιάζονται απόψεις και στάσεις κομμάτων και οργανώσεων γιατί έτσι θεωρούν ότι είναι πιο βολικό να απαντήσουν. Διαστρεβλώνοντας. Στον ίδιο πειρασμό μπήκες και εσύ. Είναι άλλη η στάση του ΚΚΕ που με τον δικό του τρόπο καλεί σε συμμετοχή στο δημοψήφισμα, συμβάλλοντας στις αυταπάτες κατά τη γνώμη μου, και άλλη των άλλων δύο οργανώσεων που καλούν σε αποχή. Η στάση τους ξεκινά από διαφορετικές αφετηρίες.


Ανώνυμος
30 Ιουνίου 2015 - 6:37 μ.μ.

Εκτιμώ ότι και το ΝΑΙ και το ΟΧΙ θα ανοίξουν ένα νέο γύρο αντιλαϊκών πολιτικών και θα την πληρώσει ο λαός πάλι. Είναι θέμα εκτίμησης όχι τόσο της πολιτικής επιρροής που έχει ο ΣΥΡΙΖΑ στην ελληνική κοινωνία, που πιθανά να είναι όπως τα θέτει το κίνημα και να μην έχει τόσο ισχυρή επίδραση, αλλά θέμα ταξικών συσχετισμών και βαθμού συγκρότησης του λαϊκού κινήματος, για την οποία έκαναν καλά τη δουλειά τους όλοι οι Αριστεροί από ΣΥΡΙΖΑ μέχρι ΑΝΤΑΡΣΥΑ με τον εκλογικό και εκλογικίστικο προσανατολισμό τους τα τελευταία χρόνια, καθώς και η επιλογή αναχώρησης από την πάλη του λαού από το ΚΚΕ. Επίσης, δεν πρέπει να αγνοείται η ιμπεριαλιστική διάσταση του συστήματος, οι κόντρες που έχουν οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, οι αντιθέσεις που έχουν ΗΠΑ-Γαλλία-Γερμανία, τόσο γύρω από το ελληνικό ζήτημα όσο και ευρύτερα. Είναι ίδιο το ΟΧΙ με το ΝΑΙ; Η διαφορά είναι ότι οι δυνάμεις που υποστηρίζουν αυτή τη στιγμή το ΝΑΙ θα είναι και αυτές που θα προωθήσουν νέα βάρβαρα μέτρα, άσχετα ποιο θα είναι το αποτέλεσμα.Αυτό όμως δεν μπορεί να καταλήγει σε στήριξη του ΟΧΙ. Κατά συνέπεια θεωρώ ότι η καλύτερη λύση είναι η αποχή. Χωρίς φυσικά να απαντά και αυτή τα προβλήματα. Τα ζητήματα μπορεί να τα απαντήσει μόνο το οργανωμένο λαϊκό κίνημα. Με αποσυγκροτημένη την εργατική τάξη, με το λαό στο περιθώριο και χωρίς ενεργό ρόλο δεν υπάρχουν ούτε ιστορικές ευκαιρίες, ούτε προοπτικές νίκης. Αυτή είναι η μοναδική απάντηση στην λεηλασία των δικαιωμάτων μας και η κάθε επιλογή κρίνεται και θα κρίνεται με το αν και κατά πόσο υπηρετεί την προσπάθεια ανασυγκρότησης του λαϊκού κινήματος και της εργατικής τάξης σαν τάξη για τον εαυτό της.
Δηλώνω εκ των προτέρων ότι εδώ και αρκετά χρόνια υποστηρίζω και εκφράζομαι από το ΚΚΕ(μ-λ)

Ανώνυμος
30 Ιουνίου 2015 - 7:14 μ.μ.

Εγώ πάλι νομίζω ότι ο λόγος που η ΑΝΤΑΡΣΥΑ επέλεξε το ΟΧΙ είναι πολύ απλός. Πιστεύει ότι με το ΟΧΙ η χώρα θα βρεθεί σε ρήξη με την ΕΕ και θα δημιουργηθεί κατά κάποιον τρόπο το έδαφος για την υλοποίηση του προγράμματος της. Η υλοποίηση θα έρθει από κάποιου τύπου κυβέρνηση (αριστερής; πιο αριστερής από τη σημερινή; αντιφατικής; σε αυτό η ΑΡΑΝ είναι πάντα πιο ξεκάθαρη). Στις θέσεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ υπάρχει διατυπωμένο το απλοϊκό σχήμα : θα διαγραφεί το χρέος και από εκεί θα βρούμε τα χρήματα για την υλοποίηση του προγράμματος.
ΠΟΙΟΣ θα υλοποιήσει το πρόγραμμα;
Σε ΠΟΙΑ κοινωνική κατάσταση;
Η έξοδος από την ΕΕ θα φέρει θετικές εξελίξεις για το λαό στο σήμερα ή αντιδραστικές;

ΤΟ ΝΑΡ λέει χαρακτηριστηκά για το ΟΧΙ :Καλούμε τη νεολαία και τον λαό, να αντιτάξουν ένα περήφανο, ανυπότακτο, επιβλητικό «Όχι» μετους μαζικούς κοινωνικούς και πολιτικούς αγώνες ανατροπής, αλλά και σε όποια κάλπη όπου και όταν στηθείΓια την αντεπίθεση του κινήματος, για το μεγάλο «Ναι» στον άλλο δρόμο της συνειδητής ρήξης με ΕΕ – ΔΝΤ, της αντικαπιταλιστικής ανατροπής της επίθεσης του μαύρου μετώπου. Για την άμεση ικανοποίηση των εργατικών λαϊκών αιτημάτων, την παύση πληρωμών και τη διαγραφή του χρέους, την αποδέσμευση από ευρώ και ΕΕ, την εθνικοποίηση των τραπεζών και των μεγάλων επιχειρήσεων χωρίς αποζημίωση και υπό εργατικό έλεγχο, το κτύπημα των κερδών, του πλούτου και της δύναμης του κεφαλαίου, Για μια νέα Άνοιξη των κοινωνικών και δημοκρατικών δικαιωμάτων του λαού μας, ένα διεθνιστικό μήνυμα αντίστασης, αξιοπρέπειας και απελευθέρωσης προς όλους τους λαούς της Ευρώπης και του κόσμου.
ΟΧΙ στην ΥΠΟΤΑΓΗ
ΡΗΞΗ -ΚΑΜΙΑ συμφωνία με το σφαγείο
ΜΠΟΡΟΥΜΕ χωρίς χρέος, Ε.Ε., Δ.Ν.Τ., €ΥΡΩ, κυριαρχία του κεφαλαίου
ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΛΛΟΣ ΔΡΟΜΟΣ, ΜΕ ΛΑΟ ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΟ, ΑΓΩΝΙΖΟΜΕΝΟ, ΚΥΡΙΑΡΧΟ, ΜΕ ΤΟΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΠΛΟΥΤΟ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΟΥ"
Άρα για μένα είναι φανερό ότι ο ρεφορμισμός της ΑΝΤΑΡΣΥΑ προβάλλει τις φαντασιώσεις του πάνω στην κατάσταση. Αντικειμενικά το ΟΧΙ είναι στοίχιση πίσω από το ΣΥΡΙΖΑ και οκ στα μέτρα του, είτε το θέλουμε είτε όχι. Αντικειμενικά αυτό που θα έπρεπε να πει η αριστερά είναι ξεσηκωμός για να μη περάσουν τα βάρβαρα μέτρα. Αν’ αυτού με βάση τις αγνές ρεφορμιστικές αρχές τις αναμασάει το χιλιοειπωμένο μεταβατικό πρόγραμμα.

ΔΚ

Δημοσίευση σχολίου

 
Copyright © ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ
Powered by Blogger