Home » , » ΤΕΠ Νοσοκομείο Χανίων - Μήπως οι γιατροί είναι άνθρωποι;

ΤΕΠ Νοσοκομείο Χανίων - Μήπως οι γιατροί είναι άνθρωποι;

Από ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ , Παρασκευή, 3 Μαρτίου 2017 | 9:50 π.μ.

Μας στάλθηκε από την γιατρό Ειρήνη Νταουνάκη

Ουρλιαχτά έξω από την αίθουσα ΤΕΠ... Φωνές, κλάματα, γροθιές στους τοίχους

Σώστε το παιδί μου...το σπλάχνο μου σιγοψιθύριζε η μάνα, υποβασταζόμενη... Φώναζε ο πατέρας.. ο γιος μου, ένας είναι! Όχι Θεέ μου, μην το πάρεις..
Συγγενείς  φίλοι, θλίψη και στεναχώρια. Μάτια και πρόσωπα γεμάτα δάκρυα, κόκκινα από ταραχή και άγχος, από λύπη και θυμό.. Πως συνέβη να αναρωτιούνται;
Θα ζήσει! Θα δεις.. Να εμψυχώνουν τους εαυτούς τους και να στάζουν τα λόγια τους Ελπίδα.. Αχ! Αυτή η Ελπίδα δύσκολα εγκαταλείπει σαν μπει στο παιχνίδι...

Η πόρτα των ΤΕΠ ανοίγει, χειρουργοί έχουν βάλει πέμπτη ταχύτητα στο φορείο και οδεύουν προς το χειρουργείο. Άκρα σιγή... Κάποιος σιγοψιθύρισε, γιατρέ θα σωθεί; Ένας, από όλους τους χειρουργούς μονάχα γύρισε, και .. ήταν εκείνος που θα έπεφτε όλο το βάρος πάνω του... Ανοιγοκλεισε τα μάτια " θα κάνουμε το καλύτερο, έχε πίστη" φώναξε καθώς τσουλούσε μαζί με τους υπόλοιπους το φορείο..

Ο κόσμος πολύς εκείνο το βράδυ, ο καθένας για το δικό του πόνο, άκουγες τα μουρμουρητά και τις συζητήσεις "Παναγία μου νέο παιδί" έλεγε ο ένας! "Να δώσει δύναμη ο Θεός στη μάνα να αντέξει τούτο το κακό που τη βρήκε" έλεγε ο άλλος.. Κουράγιο και δύναμη μοίραζαν όλοι απλόχερα. Κανένας αδιάφορος...

Τα χέρια μου ιδρωμένα, πολλές εγχειρήσεις είχαν περάσει από τα χέρια μου, μα σε τούτη ήθελα να δώσω ότι είχα και δεν είχα.. Θα το σώσω το παλικάρι έλεγα και ξαναλέγα στον εαυτό μου.. Δέθηκα...

Ισως ήταν εκείνη η στιγμή που είχε ακόμα τις αισθήσεις και με μια ανάσα, σιγανά με κοίταξε με τα μεγάλα αμυγδαλωτά του μάτια και μου είπε "αφήνομαι σε εσένα, ξέρεις εσύ".
Ένιωσα χίλια βάρη στο κεφάλι, στη πλατη, στα δάκτυλα... Το μυαλό μου κατέκλυσαν ερωτήσεις...Θα τα καταφέρω; Έλα Άγγελε έχεις καταφέρει τόσα.. Το έχεις και εδώ.. Θα δεις. Όχι δεν θα τα καταφέρω, ήδη μου "φεύγει". Χίλιες δύο αντιφάσεις μέσα στο μυαλό μου και γω να προσπαθώ με μανία να σταθεροποιήσω τα δάκτυλα μου.

Άνοιξα την ήδη μισάνοικτη κοιλιά από το τρακάρισμα, σχεδόν όλα τα όργανα αιμοραγούσαν, πίεζα εδώ έρεε το αίμα εκεί... Πίεζα από την άλλη, έχανα σφυγμούς. Αιμορραγία... ακατάσχετη...
Φιάλες να πηγαινοέρχονται, χτύποι καρδιάς να μισοχάνονται..

Μπιιιιιιιπ... Ο πιο μακάβριος χτύπος... Τα χέρια μου να πιάνουν την καρδιά, να την πιέζω να της δώσω ζωή.. Και της έδωσα! Τουλάχιστον 3 φορές.. Αλλά δεν το επιθυμούσε, ήταν σαν να μου έλεγε.. Άσε με... Μη με βασανίζεις άλλο.. Σταμάτα να με πιέζεις..  σώνει και καλά να χτυπήσω.. Κουράστηκα.. Τώρα θέλω να κοιμηθώ.. Άσε με, με ακούς; Σταματά να παριστάνεις το Θεό! Δεν είσαι...

Κάθισα δίπλα στο νεαρό.. Πέταξα το σκούφο στο πάτωμα και του έπιασα το χέρι.. Οι νοσηλεύτριες απόρησαν.. Δεν ήμουν ο εαυτός μου.. Απλά τον κοίταξα και είπα... "Συγγνώμη νεαρέ μου, δεν ήταν περαστικό τελικά.." Προσπάθησα, θέλω να με πιστέψεις.."  Σηκώθηκα μετά από αρκετή ώρα.. Απευθύνθηκα πάλι σε εκείνον "και τώρα νεαρέ ήρθε η ώρα να" σκοτώσω" και τους γονείς σου.. Δυστυχώς πάτε πακέτο..

Χαμήλωσα το βλέμμα, κράτησα το χέρι της μάνας και απλά μονολόγησα εμφανώς επηρεασμένα από την μόλις κατάληξη που είχε η ιστορία..
"Συγγνώμη έκανα ότι περνούσε από το χέρι μου, για το γιό σας"

Οι φωνές και τα ουρλιαχτά έπνιξαν κάθε άλλο ήχο στην αίθουσα αναμονής,.. είδα χέρια να κρύβουν πρόσωπα.. είδα μάτια χαμένα.. είδα στόματα να λένε μοιρολόγια... είδα πραγματική λύπη.. Ήταν η πρώτη φορά που σκιαγραφούσα την κάθε κίνηση.. Επηρεάστηκα.. Έκανα να φύγω και ένα χέρι έπιασε το δικό μου.. Ήταν το χέρι της μάνας που με φωνή που ίσα έβγαινε, μου είπε "Γιατρέ είχε όνομα". Δεν κατάλαβα.. Και αθώα ρώτησα "παρακαλώ;" "Γιατρέ, λέω είχε όνομα Γιάννη, Γιάννη τον έλεγαν.. Αυθόρμητα είπα.. Ωραίο όνομα.. Και έφυγα.. Για ώρες σκεφτόμουν τι είπα.. Το ανέλυα ξανά και ξανά στο μυαλό μου.. Τι βλάκας... Έλεγα από μέσα μου..

Γύρισα σπίτι, ήθελα να μιλήσω γιαυτό που μου συνέβη, δεν το έκανα όμως.. Βγήκα στο μπαλκόνι, έβαλα ένα καλό ουίσκι και στο πικ απ ένα καλό κομμάτι.. Nick Cave into my arms.. Πριν πιω την πρώτη γουλιά, σήκωσα το ποτήρι, έκανα ένα νεύμα και είπα " Γιάννη σε ευχαριστώ! Με έβαλες σε πιο βαθειές σκέψεις, σκέψεις που δεν πίστευα ότι θα είχα μετά από τόσα χρόνια σε αυτή τη δουλειά.. Ήπια τη γουλιά μου, χαμήλωσα το κεφάλι και έβαλα τα κλάμματα.. Όπως ένα μικρό παιδί που κλαίει γοερά και ψάχνει απεγνωσμένα την αγκαλιά της μητέρας του.. Τα μάτια μου έγιναν κόκκινα, πρήστηκαν και το σώμα μου είχε παραλύσει.. Έπεσα στο πάτωμα, έμεινα στα πλακάκια σε στάση εμβρύου και συνέχισα να κλαίω σαν μωρό..

Το ξημέρωμα με βρήκε έτσι.. Ευάλωτο και μεθυσμένο, είχα ρουφήξει το μπουκάλι.. Πέρα από αυτά όμως με βρήκε και πιο συνειδητοποιημένο, ο θάνατος επηρεάζει πιο πολλούς ανθρώπους από όσους νομίζεις..
 Ένας θάνατος δεν ξεχνιέται έστω και αν λίγο έχεις δεθεί με το άτομο. Ο θάνατος είναι θάνατος, που ενσωματώνει όλες τις άσχημες λέξεις... θλίψη, λύπη, μοναξιά, τρόμος, φόβος και  λέξη σε τρομάζει.

Μονολογησα στον εαυτό μου και είπα " κοίτα μην ξαναγίνεις αγγελιοφόρος θανάτου".. Δεν θα στο συγχωρήσω εαυτό μου.. Και έτσι έκλεισα συμφωνία μαζί του...  Μια συμφωνία που προς το παρόν τηρώ ακόμα.

Ζητήθηκε ανωνυμία από τον ιατρό. Περιστατικό του Γενικού Νοσοκομείου Χανίων.
Μοιράσου το :

Δημοσίευση σχολίου

 
Copyright © ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ
Powered by Blogger