Γεια χαρά. Βρίσκεσαι σε ένα μπλογκ που δεν είναι ανεξάρτητο, αντικειμενικό, αδέσμευτο και τα σχετικά. Οσοι/ες γράφουμε εδώ είμαστε στρατευμένοι στον αγώνα ενάντια στην καπιταλιστική βαρβαρότητα, οραματιζόμαστε μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, ένα πολιτικό σύστημα χωρίς καταπιεστές και καταπιεζόμενους
Τα ψέματα και οι αυταπάτες τελείωσαν. Η σύγκρουση γενικεύεται και μπαίνει στην πιο καθοριστική της φάση. Αυτήν που, τελικά, θα καθορίσει τις ζωές μας για τις πολλές επόμενες δεκαετίες. Η «χούντα» της κυβέρνησης, του ΔΝΤ, της ΕΕ και των συνοδοιπόρων τους, ΝΔ και ΛΑΟΣ, επιχειρεί να επιβάλει στρατιωτικό νόμο στην κοινωνία, με τα τανκς του χρέους και των ελλειμμάτων, της ανταγωνιστικότητας και της κερδοφορίας των επιχειρήσεων, αλλά και της τρομοκρατίας κράτους και ΜΜΕ. Η απειθαρχία, η εργατική εξέγερση και η ανατροπή αυτής της πολιτικής, αλλά και της κυβέρνησης του κεφαλαίου, «από τα κάτω και από τα αριστερά», αποκτούν χαρακτήρα ζωής ή θανάτου!
Είναι η ώρα που πρέπει να μιλήσει το «έθνος των εργαζομένων», η άλλη Ελλάδα. Να βγουν ορμητικά στο προσκήνιο τα εκατομμύρια των Ελλήνων και μεταναστών εργαζομένων, οι άνεργοι και οι νέοι. Αυτή η κοινωνική πλειοψηφία, που κατά καιρούς δίνει το «παρών» στην άμπωτη και την παλίρροια των αγώνων. Που επιζεί, ανασαίνοντας έστω και με το καλάμι, στους βάλτους που την την έχουν εγκλωβίσει η εργοδοτική και ταγμένη στην κυβέρνηση και στο κεφάλαιο συνδικαλιστική γραφειοκρατία της ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ.
Είναι απολύτως φυσιολογικό ο κόσμος να αισθάνεται πανικόβλητος και ζαλισμένος από τα απίστευτης έκτασης χτυπήματα που δέχεται, ενώ προσπαθεί να συνειδητοποιήσει το μέγεθος της συμφοράς και της έκτασης των αλλαγών στη ζωή του. Αυτό, όμως, δεν μπορεί να κρατήσει για πολύ. Διότι βρισκόμαστε μπροστά στο μεγαλύτερο κοινωνικό πόλεμο που έχει ποτέ διεξαχθεί στην Ελλάδα, τουλάχιστον μεταπολεμικά. Έναν πόλεμο με τουλάχιστον δεκαετή διάρκεια, ο οποίος δεν αποκλείεται να ενταχθεί στο πλαίσιο ενός πανευρωπαϊκού φάσματος συγκρούσεων ή ακόμη και ενός Τρίτου Παγκόσμιου Πολέμου που θα είναι κοινωνικός. Η ευθύνη της Αριστεράς είναι ιστορική. Ειδικά σήμερα, που αναδεικνύεται πιο επιτακτικά και με σχετικά πιο μαζικούς όρους η ανάγκη της αντικαπιταλιστικής επανάστασης, της εξουσίας των εργαζομένων, της αναγέννησης του κομμουνισμού στον 21ο αιώνα!
Ανατροπή ή εξαθλίωση
Το στρατόπεδο των εχθρών των εργαζομένων, των συνταξιούχων, των μικρομεσαίων συγκροτήθηκε πλήρως. Με εκτελεστικό όργανο την κυβέρνηση Παπανδρέου, οικονομικό καθοδηγητή το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και πολιτικό εγκέφαλο τη γερμανίδα καγκελάριο Άνγκελα Μέρκελ, το «μαύρο μέτωπο» κυβέρνησης - ΔΝΤ -ΕΕ είναι πανέτοιμο και πανίσχυρο για να συνθλίψει τον κόσμο της εργασίας στην Ελλάδα. Έχει στόχο να μειώσει βίαια τα εισοδήματα του ελληνικού λαού, φέρνοντας τα τουλάχιστον είκοσι - τριάντα χρόνια πίσω. Παράλληλα, στοχεύουν να καταργήσουν όλες τις εργατικές κατακτήσεις του 20ού αιώνα!
Αυτοί είναι πανέτοιμοι. Στο δικό μας στρατόπεδο, όπως είναι φυσικό, για την ώρα επικρατεί φόβος, σύγχυση, ανοργανωσιά. Ο κόσμος είναι πανικόβλητος, ζαλισμένος από τα απίστευτης έντασης χτυπήματα που του ανακοινώνεται ότι θα δεχθεί, βυθισμένος σε ένα τέλμα παραλυτικής αδράνειας. Προσπαθεί να συνειδητοποιήσει το μέγεθος της συμφοράς που θα τον βρει και δυσκολεύεται να αντιληφθεί την έκταση της κατάρρευσης της ζωής που γνώριζε. Κυριαρχεί το ένστικτο εξεύρεσης τρόπων προσωπικής επιβίωσης με τις λιγότερες δυνατές απώλειες. Αυτή η στάση των μαζών, όσο και αν μας απογοητεύει και ενισχύει τους αντιπάλους μας, είναι απολύτως φυσιολογική και συνηθισμένη στα αρχικά στάδια των μεγάλων καταστροφών. Το ζητούμενο είναι να μην παγιωθεί αυτή η αρχική έλλειψη αντιστάσεων και ταυτόχρονα το μέτωπο αντίστασης και η ισχύς της δράσης του να αρθούν στο ύψος των απαιτήσεων, οι οποίες είναι κυριολεκτικά πρωτοφανείς.
Πρόκειται για το μεγαλύτερο κοινωνικό πόλεμο που έχει ποτέ διεξαχθεί στην Ελλάδα εδώ και τουλάχιστον έναν αιώνα. Εναν πόλεμο με τουλάχιστον δεκαετή διάρκεια, ίσως και μεγαλύτερη, ο οποίος κατά τα φαινόμενα πιθανότατα θα ενταχθεί στο πλαίσιο ενός πανευρωπαϊκού και παγκόσμιου αντίστοιχου φάσματος συγκρούσεων.
Ο Τρίτος Παγκόσμιος Πόλεμος θα είναι κοινωνικός και πλησιάζει ταχύτατα, όπως όλα δείχνουν. Σε μια τέτοια περίπτωση, το μέτωπο αντίστασης του κόσμου της εργασίας πρέπει να είναι κάτι απείρως σοβαρότερο, βαθύτερο και ανθεκτικότερο από μερικές πολυάνθρωπες, εντυπωσιακές και μαχητικές διαδηλώσεις, οι οποίες βεβαίως είναι απολύτως απαραίτητες για ψυχολογικούς λόγους. Και μόνο να γίνει δυνατόν να μεταφερθεί απλώς στους δρόμους αυτή η «κοινωνία του καναπέ», των πιστωτικών καρτών και των πάσης φύσεως δανείων. εποτελεί ένα τεράστιο άλμα. Αναγκαία συνθήκη για τον άνισο και σκληρότατο αγώνα, όχι όμως και ικανή να προδικάσει τη νικηφόρα έκβαση του πολέμου.
Πόλεμος χωρίς πολιτική καθοδήγηση δεν κερδίζεται ποτέ! Στο απέναντι στρατόπεδο λαμβάνει χώρα ήδη η συσπείρωση όλων των αστικών πολιτικών δυνάμεων. Παρά τις μεταξύ τους αψιμαχίες προς το θεαθήναι, η ουσία είναι ότι το ΠΑΣΟΚ, η ΝΔ και το ΛΑΟΣ αποδέχονται και δεν αμφισβητούν το καθεστώς επικυριαρχίας του ΔΝΤ και της ΕΕ που άλλωστε είναι σύμμαχοι τους. Τα κόμματα αυτά είχαν πάρει σχεδόν το 85% των ψήφων στις εκλογές προ επταμήνου. Αυτό δείχνει και το μέγεθος των δυσκολιών στη συγκρότηση του μετώπου αντίστασης.
Δεν υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία ότι η συντριπτική πλειοψηφία των ψηφοφόρων αυτών των κομμάτων διαφωνεί ήδη ή θα διαφωνεί σύντομα με τα μέτρα πτώχευσης του ελληνικού λαού που θα επιβάλουν οι ξένοι δυνάστες του ΔΝΤ και της ΕΕ. Από του σημείου όμως αυτή η διαφωνία τους να μετατραπεί σε μαχητικό αγώνα και τελικά σε πολιτική ρήξη με το συνασπισμό των κομμάτων του αστικού μπλοκ που από εδώ και πέρα θα δρουν ως όργανα του καθεστώτος ΔΝΤ - ΕΕ - ελληνικού κεφαλαίου, η απόσταση είναι τεράστια. Το πρόβλημα του εργατικού κινήματος έγκειται στο ό,τι αν δεν διανυθεί από τις μάζες αυτή η τεράστια απόσταση, δεν υπάρχει ελπίδα νίκης. Όσο τα κόμματα του αστικού συνασπισμού εξουσίας διατηρούν την πολιτική κυριαρχία τους επί των εργαζομένων και στις νέες συνθήκες υποβάθμισης ή εξαθλίωσης τους, η όποια αντίσταση αποφέρει μόνο προσωρινά και αναστρέψιμα επιμέρους κέρδη. Με απλά λόγια, από τη στιγμή που ΠΑΣΟΚ, ΝΔ και ΛΑΟΣ αποδέχτηκαν το ρόλο του εκτελεστικού οργάνου των εντολών του ΔΝΤ και της ΕΕ στο πλαίσιο της συμμαχίας τους, η μόνη λύση για την απόκρουση της αντιλαϊκής επίθεσης τους είναι η πλήρης ανατροπή του πολιτικού σκηνικού.
Έργο τιτάνιο, χωρίς αμφιβολία. Κάθε άλλο παρά ανέφικτο, όμως. Καμιά κυβέρνηση που κάλεσε το ΔΝΤ δεν επιβίωσε πουθενά, σε καμιά χώρα. Η κυβέρνηση του... Γιωργάκη Τσολάκογλου είναι επομένως πιθανότατα ξοφλημένη. Η υποταγή της ΝΔ και του ΛΑΟΣ στο καθεστώς ΔΝΤ - ΕΕ δημιουργεί τις προϋποθέσεις το λάθος τους να είναι μοιραίο - να μη μπορέσουν δηλαδή να επωφεληθούν αυτοί από την κατάρρευση του ΠΑΣΟΚ. Το κρίσιμο ερώτημα είναι αν η Αριστερά είναι σε θέση να ηγηθεί ενός τόσο σημαντικού αγώνα.
Αντιγράφω από το άλλο ιστολόγιο μου, ένα κείμενο που πάντως γράφτηκε πριν λίγες μέρες (πριν την επίσημη ανακοίνωση των μέτρων, για την οποία θα γράψω νέο κείμενο):
«Απ’ τα τσακάλια, δε γλυτώνεις μ’ εφκές ή παρακάλια» -Κ. Βάρναλης
Λόγω έλλειψης χρόνου, μερικά πράγματα σε "τηλεγραφική" μορφή:
Για το χρέος της Ελλάδας, τα spreads, κτλ: Έχουμε ξαναπεί ότι αυτό το χρέος ΔΕ ΜΠΟΡΕΙ να ξεπληρωθεί, ξεχάστε το. Αυτό το ξέρουν και οι δανειστές, και το προσεχές διάστημα θα δούμε πολλούς εξ αυτών να ζητούν "αναδιάρθρωση του χρέους". Ήδη υπάρχουν κάμποσοι που το ζητούν, παρά το ότι ο πρόεδρος της Ε (ποιος τον έβγαλε αυτόν πρόεδρο της ΕΕ είπαμε? Όχι πάντως ο "κυρίαρχος λαός", εγώ δε θυμάμαι να ερωτήθηκαν καν) το αρνείται (λέμε και κανά ψεματάκι, τόσο και τόσα τους έχουμε πει άλλωστε, προκειμένου να μην πάρει χαμπάρι ο κόσμος τι γίνεται):
Δεν τίθεται «κανένα θέμα αναδιάρθρωσης του χρέους» της Ελλάδας, δήλωσε σήμερα Τετάρτη από το Τόκιο ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Ένωσης Χέρμαν βαν Ρόμπεϊ, ο οποίος ανακοίνωσε επίσης ότι συγκάλεσε σύνοδο των χωρών της Ευρωζώνης για την δημοσιονομική κρίση της Ελλάδας την 10η Μαΐου. http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_a...04/2010_334888
ΟΜΩΣ, ένα σωρό τράπεζες το ζητούν αυτό το πράγμα (και επαναλαμβάνω ότι στο προσεχές διάστημα αυτές οι φωνές θα πολλαπλασιαστούν): Deutsche Bank: Οι τράπεζες να διαγράψουν μέρος του ελληνικού χρέους Οι τράπεζες και οι λοιποί πιστωτές της Ελλάδας θα μπορούσαν να μοιραστούν το κόστος διάσωσης της χώρας διαγράφοντας μέρος των χρημάτων που της έχουν δανείσει, πρότεινε την Τρίτη ο Τόμας Μάιερ, επικεφαλής οικονομολόγος της μεγαλύτερης ιδιωτικής τράπεζας της Γερμανίας Deutsche Bank. «Αν μειωθεί το ύψους 300 δισ. ευρώ χρέος της Ελλάδας στο μισό, τότε η χώρα πιθανότατα θα μπορέσει να δανειστεί εκ νέου από τις αγορές», δήλωσε, τονίζοντας ότι τα χρήματα δεν είναι απαραίτητο να καλυφθούν από κρατικά ταμεία. Ένα ποσό γύρω στα 50 δισ. ευρώ, δήλωσε, μπορεί να προέλθει από τον ιδιωτικό τομέα, δηλαδή από τράπεζες και λοιπούς πιστωτές που θα πρέπει να διαγράψουν χρήματα που έχουν δανείσει στην Ελλάδα κι επομένως να τα εμφανίσουν ως ζημιές. http://athenstock.blogspot.com/2010/...e-bank_28.html C. Suisse: Η Ελλάδα θα αποφύγει την αναδιάρθρωση χρεών έως το Μάρτιο του 2011 Η Ελλάδα θα αποφύγει την αναδιάρθρωση των χρεών της τουλάχιστον έως το Μάρτιο του 2011 σύμφωνα με την Credit Suisse. Όπως αναφέρει το Dow Jones Newswires, η ελβετική τράπεζα προειδοποιεί πως το haircut θα είναι 50% ή μεγαλύτερο. “Είτε το ελληνικό χρέος θα εξυπηρετηθεί, ή θα υπάρξει 50% haircut… δεν βλέπουμε κάποια μέση κατάσταση,” αναφέρει η τράπεζα. http://athenstock.blogspot.com/2010/...isse-2011.html Citi’s global economist, Willem Buiter, has done some serious, serious thinking on the issue of sovereign debt problems in the eurozone. In the ‘game’ between Greece and the Euro Area member states (EA) (where EA is shorthand for all the other parties at the other side of a potential conditional financial rescue effort for Greece), we argue that the only plausible outcome is where Greece does not default unilaterally but adjusts, most likely with restructuring of its debt, where the EA offers financial support with tough conditionality (‘tough love’). http://ftalphaville.ft.com/blog/2010...-a-new-europe/
Τι σημαίνουν όλα αυτά? Γιατί μερικοί από τους μεγαλύτερους δανειστές της Ελλάδας θέλουν να μειωθεί "λιγάκι" το χρέος, παρότι χάνουν κάποια από τα κέρδη τους?
Το κάνουν άραγε αυτοί οι τραπεζίτες επειδή νοιάζονται για εμάς? Όχι βέβαια, απλά ξέρουν ότι είναι αδύνατον να αποπληρωθεί το χρέος, και απλά κοιτάζουν να αρπάξουν όσα περισσότερα μπορούν, να περιορίσουν τις ζημιές τους στο μικρότερο δυνατό βαθμό.
Θα αρμέξουν το λαό όσο μπορούν, "και μετά βλέπουμε".
Φοβούνται άλλωστε μήπως τυχόν ο κόσμος καταλάβει ότι τον αρμέγουν κανονικά (ο Simon Johnson του ΜΙΤ και πρώην στέλεχος του ΔΝΤ υπολόγισε ότι η Ελλάδα θα πρέπει να δίνει 8-9% του ΑΕΠ κάθε χρόνο στους ξένους πιστωτές, από το 2012 και μετά) και απλά αρνηθεί να πληρώσει. Κάτι άκουσα ότι παρομοίασαν το ρήμαγμα μας με πικρό φάρμακο που πρέπει να πιούμε. Και η απάντηση είναι πως η στάση πληρωμών είναι το πικρό φάρμακο που θα πρέπει αυτοί να πιούνε.
Η φτωχοποίηση είναι δεδομένη, αλλά αν είναι να ματώσουμε, να ματώσουμε για χατήρι μας, όχι για χατήρι των κάθε λογής αρπαχτικών, ντόπιων και ξένων.
Η στάση πληρωμών θα είναι τρομερό χτύπημα για όλους αυτούς τους τραπεζίτες και τους κάθε λογής υποτακτικούς τους, που καθημερινά θα ζητούν να πάρουν ότι περισσότερο μπορούν.
Μεγάλο βάρος για έναν λαό, να πρέπει να δώσει το "πρώτο χτύπημα", τι να κάνουμε όμως, η Ελλάδα είναι ο αδύναμος κρίκος, εμείς είμαστε αυτοί που καλούμαστε κατά κύριο λόγο να πούμε ΟΧΙ μέσω της στάσης πληρωμών. Όχι χρεωκοπία, για να έρθουν μετά και να πάρουν κτίρια, ακίνητα, γη, κτλ, αλλά στάση πληρωμών.
Και μάλιστα όσο νωρίτερα, τόσο καλύτερα, ο χρόνος κυλά εναντίον μας από αυτή την άποΨη, με την έννοια ότι όσο το καθυστερούμε, τόσα περισσότερα μας αρπάζουν, και μετά από μερικά χρόνια απλά θα μας έχουν πιει "και την τελευταία σταγόνα αίματος".
Ποιος ο λόγος να δεχτεί κανείς να τον ρημάξουν για μερικά ακόμα χρόνια, και μετά να τον αφήσουν να χρεωκοπήσει, όταν μπορεί ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ να πει στάση πληρωμών και θα δώσει στους τοκογλύφους αυτό που τους αξίζει, δηλαδή μεγάλες ζημιές - και ακόμα περισσότερο, θα δώσει ώθηση και σε άλλους λαούς να κάνουν το ίδιο (το βλέπετε ήδη ότι η Ελλάδα είναι η "κορυφή του παγόβουνου", έχει συνέχεια το πράγμα).
Για την προχθεσινή μέρα, απλά οι δανειστές δε θέλουν να κρατούν στα χέρια τους το χρέος της Ελλάδας, διότι ξέρουν ότι θα χάσουν τα λεφτά τους, και έτσι το πουλάνε, εξ ου και η πτώση που σημειώθηκε.
Ο κόσμος "δεν ξέρει από που του ήρθε" (σε προσωπικό επίπεδο εγώ το βλέπω και από ανθρώπους που όταν τους έλεγε πριν κάποια χρόνια για καπιταλιστική κρίση και διάλυση της ευρωζώνης, κτλ με κοίταζαν περιφρονητικά ή σα να ήμουν εξωγήινους, τώρα με ρωτούν τι να κάνουν τις αποταμιεύσεις τους).
Εγώ τους απαντώ ότι και πριν τόσα χρόνια, δηλαδή χρυσό (άντε και κανά χωράφι σε κάποιες περιπτώσεις)
διάγραμμα χρυσού-ευρώ - ο χρυσός είναι σε επίπεδα ρεκόρ έναντι του ευρώ
Ο χρυσός, όπως τόσες και τόσες φορές έχουμε δει, είναι το υπέρτατο καταφύγιο αν κάποιος είναι ιδιοκτήτης χρήματος και δε θέλει να επενδύσει τα χρηματά του.
Το κεφάλαιο πρέπει να επενδύεται, αυτό λαχταρά, να επενδύεται ώστε να αυγατίζει, αυτός είναι ο καπιταλισμός. Πρέπει ο ιδιοκτήτης του χρήματος να πάρει τα λεφτά του και να πάρει μερικούς εργάτες και μερικά μέσα παραγωγής ώστε να παράγουν κάτι, και έτσι να βγάλει λεφτά.
Στη σημερινή συγκυρία όμως, υπάρχει το πρόβλημα ότι δεν επενδύει ο κεφαλαιοκράτης, διότι για να επενδύσει πρέπει να έχει προηγουμένως πειστεί ότι η επένδυση του αυτή θα "πιάσει τόπο" (δηλαδή θα τον κάνει πλουσιότερο).
Για να γίνει αυτό, για να πειστεί ο κεφαλαιοκράτης ζητά να πέσουν οι μισθοί και τα λοιπά δικαιώματα των εργατών σε επίπεδα Κίνας, ή έστω Βουλγαρίας. Έως ότου γίνει αυτό, ή έως ότου οι εργάτες καταλάβουν την εκμετάλλευση που υφίστανται και αποφασίσουν να δώσουν ένα τέλος, οι κεφαλαιοκράτες δε θα επενδύουν.
Το κεφάλαιο λοιπόν θα βρίσκεται σε κατάσταση "χειμερίας νάρκης", περιμένοντας να "βελτιωθούν οι συνθήκες" (δηλαδή να φτηνύνουν οι εργάτες ώστε οι εργοδότες να έχουν μεγαλύτερα ποσοστά κέρδους). Εδώ είναι που μπαίνει ο χρυσός, ως το καλύτερο αποθηκευτικό μέσο.
Ο χρυσός δεν ανεβαίνει, ούτε κατεβαίνει γενικά. Αυτά που λένε περί "ανόδου του χρυσού" είναι παραπλανητικά - στην πραγματικότητα, όπως έχουμε ξαναπεί, τα νομίσματα είναι αυτά που πέφτουν έναντι του χρυσού (που μένει σταθερός), και όχι το αντίθετο. Απλά τους βολεύει να το παρουσιάζουν έτσι, διότι ο κόσμος αισθάνεται καλύτερα, ΝΟΜΙΖΟΝΤΑΣ ότι το νόμισμα που έχει στην τσέπη του είναι σταθερό, και απλά υπάρχουν και κάποιοι "περίεργοι επενδυτές" που έχουν κέρδος με το χρυσό. "Άστους όμως αυτούς, αυτοί είναι επενδυτές, εμείς ας μείνουμε στο ευρώ/δολλάριο/γιεν, κτλ".
Δεν καταλαβαίνει δηλαδή ο κόσμος ότι και τα νομίσματα ΕΠΕΝΔΥΣΗ είναι, όλα στον καπιταλισμό μπορούν να ειδωθούν ως επένδυση.
Και τα νομίσματα πέφτουν διότι τα πληθωρίζουν, και έτσι πέφτει η αξία του μισθού του εργάτη, ώστε να γίνει πιο φτηνός ("ανταγωνιστικός").
Ο χρυσός επίσης δείχνει και κάτι άλλο, την ΑΒΕΒΑΙΟΤΗΤΑ, όταν ο κάτοχος κάποιου κεφαλαίου φοβάται, δεν επενδύει σε μετοχές, κτλ, το γυρίζει στο χρυσό. Όταν το κεφάλαιο φοβάται μήπως οι εργάτες καταλάβουν πόσο πολύ τους εκμεταλλεύονται και κινητοποιηθούν, το γυρίζει στο χρυσό, που αποδεικνύεται εκτός των άλλων και βαρόμετρο που μετρά την εμπιστοσύνη στο καπιταλιστικό σύστημα
Δεν είναι τυχαίο που έχουμε δει μέχρι και "ατυχήματα" που συμβαίνουν σε μάρτυρες δικών που αφορούν μανιπιουλάρισμα της τιμής του χρυσού, δε θέλουν να τον βλέπουν πολύ ψηλά.
Ειδικά για την Ελλάδα, παρότι "ποτέ μη λες ποτέ", προφανώς και ένα μέρος τουλάχιστον από τις αποταμιεύσεις του ο κόσμος πρέπει να τις έχει σε χρυσό, μιας και όπως είπαμε και πιο πάνω, οι δανειστές κρατούν την Ελλάδα επίτηδες σε ημιθανή κατάσταση, προκειμένου να αρπάξουν ότι μπορούν, και μετά θα την αφήσουν σε κατάσταση "καμμένης γης", με μια χούφτα ολιγάρχες να έχουν μαζέψει ότι υπάρχει και δεν υπάρχει και το λαό απελπισμένο να πεινάει. Και όσο δεν υπάρχει κινητοποίηση της κοινωνίας, έτσι θα πάει.
Πώς έχετε φανταστεί τη ζωή σας μετά από ένα χρόνο?
Μετά από 5 χρόνια?
Μετά από 10? Μετά από 20?
Για φανταστείτε μια κατάσταση συνεχούς ρημάγματος, non-stop, παρατεταμένη ανεργία, φτώχεια, εγκληματικότητα, προκειμένου να τρώνε και να πίνουν ο Μίχαλος και η Ντόιτσε Μπανκ.
Στάση πληρωμών τώρα, έξοδος-διάλυση του ευρώ (το ευρώ μάλιστα αν διαλυθεί θα μιλάμε και για μεγάλο ιδεολογικό πλήγμα, διότι πέρα από το καθαρά οικονομικό σκέλος, που το έχουμε δει, με τη Γερμανία να εξοντώνει όλους τους άλλους καθώς τους ανάγκασε να λειτουργούν με υπερβολικά ισχυρό νόμισμα για τις δυνατότητες τους, το ευρώ λειτουργούσε σε ιδεολογικό επίπεδο και σαν ένας τρόπος να αποκρυφτούν διαφορές που τώρα φαίνονται καθαρά - "είμαστε όλοι ευρωπαίοι" - μόνο που "μερικοί είναι πιο ευρωπαίοι από άλλους". Παρεμπιπτόντως, η Γερμανία μάλλον θα αναζητήσει άλλους καταναλωτές των προιόντων της, μιας και πολλοί θα φτωχύνουν στην ευρωζώνη. Μόνο που η Γερμανία, όπως και κάθε παραγωγός άλλωστε, θα έχει μεγάλο πρόβλημα τα επόμενα χρόνια σχετικά με το που θα πουλήσει τα προιόντα της, διότι οι εργαζόμενοι παγκοσμίως έχουν φτωχύνει σε επίπεδα 19ου αιώνα. Και γι' αυτό πολλοί καπιταλιστές πιέζουν την Κίνα να αυξήσει μισθούς (μέσω ανατίμησης του γουάν) στους εργάτες εκεί, ώστε να καταναλώνουν αυτοί, αλλά η Κίνα δεν το πολυδέχεται προς το παρόν, διότι αν ακριβύνουν τα μεροκάματα, θα χάσει επενδύσεις, αφού το κεφάλαιο θα μετακομίσει πχ σε Ινδία, κτλ που θα είναι πιο "ανταγωνιστικό" το "περιβάλλον", δηλαδή πιο μεγάλα τα κέρδη των κεφαλαιοκρατών)
Σε δυο μέρες είναι και η εργατική Πρωτομαγιά - Για να δούμε ποιοι θα βγουν έξω.
Τα ΜΕΓΑΛΑ έργα, όπως πχ το 8ωρο, γίνονται από ΜΕΓΑΛΟΥΣ ανθρώπους. Οι εργάτες εκείνοι είχαν πίστη, αυπαπάρνηση, έδωσαν και το αίμα τους στο αγώνα για να βγουν και να χτίσουν μια καλύτερη ζωή.
Ούτε περίμεναν από το Θεό το "μάνα εξ ουρανού", ούτε κάθονταν μοιρολατρικά να τους ρημάζουν. Οργανώθηκαν, διάβασαν έγραψαν, πόνεσαν, βγήκαν στο δρόμο, έφτιαξαν συνδικάτα, πάλεψαν.
Σήμερα που είναι αυτά?
Οι κυβερνώντες και οι υποτακτικοί τους λένε στον κόσμο ΝΑ ΤΟ ΒΟΥΛΩΣΕΙ και να δεχτεί το βιασμό του, σαν τους βιαστές που ανοίγουν τα μπούτια της γυναίκας και της λένε την κλασσική φράση "μην παλεύεις, γιατί θα πονέσεις περισσότερο"
Εδώ μιλάμε για παρατεταμένο βιασμό όμως, σαν τις απαγωγές που παίρνουν κοριτσάκια και τα κλειδώνουν σε δωμάτια επί χρόνια και συνεχώς τους ρημάζουν τη ζωή.
Όσο και αν σήμερα οι νέοι δε μεγάλωσαν με την αφίσσα του Τσε Γκεβάρα αλλά κάποιου ποδοσφαιριστή, όσο απολιτίκ και αν είναι, όσο, όσο, όσο, είναι τέτοια η έκταση της εκμετάλλευσης που δε μπορεί να αγνοηθεί.
Πολλοί, είμαι σίγουρος, θα προσπαθήσουν όσο μπορούν να την αγνοήσουν, να μη βγουν στο δρόμο, άλλωστε οι ήττες και η οπισθοχώρηση της αριστεράς, του αγώνα, της διεκδίκησης είναι πολύ μεγάλη.
Για πόσο όμως?
Και τι να κάνουμε δηλαδή?
Να ζήσουμε σαν τους κολίγους?
Αυτό το ερώτημα θα απασχολήσει ολοένα και περισσότερο κόσμο, και θα τον απασχολήσει όχι ως ένα θεωρητικό ερώτημα, αλλά ως πρακτικό βίωμα.
Και ΟΣΟ ΠΙΟ ΓΡΗΓΟΡΑ ΒΓΕΙ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ, ΤΟΣΟ ΚΑΛΥΤΕΡΑ.
Αρκετά πια με το διαρκές σκύψιμο, η άρχουσα τάξη μας έχει φέρει σε συνθήκες φεουδαρχίας περασμένων αιώνων.
Υποχώρηση προς τα πίσω?
Πόσο πίσω?
Και μετά τι?
Οι φοβισμένοι εργάτες ούτε καν είχαν διανοηθεί ότι θα συνέβαιναν τέτοια πράγματα - αυτό εξάλλου ήταν και ένα βασικό όπλο της άρχουσας τάξης προκειμένου να τα πραγματοποιήσει όλα αυτά.
Να όμως που τώρα ερχόμαστε σε ζόρικες καταστάσεις, και παρά το αρχικό σοκ, θα πρέπει η αριστερά να βοηθήσει τον κόσμο να το ξεπεράσει όσο το δυνατόν γρηγορότερα, και να πει ως εδώ.
Μπορεί ο άλλος να μην είχε καν διανοηθεί ότι θα έβγαινε σε πορείες, ή μπορεί να μην είχε διανοηθεί ότι θα έπρεπε να μιλήσει στους γύρω του για αιτήματα του στιλ "στάση πληρωμών" για να αντιπαλέψει ντόπιους και ξένους τοκογλύφους. Ούτε με κόμματα ούτε με πολιτική ίσως να μην φανταζόταν ότι θα ασχοληθεί, έτσι είναι όμως η πολιτική - αν δεν ασχοληθείς εσύ με αυτή, θα "ασχοληθεί" αυτή με εσένα.
Αυτά καλούνται να κάνουν οι λαοί, και είπαμε, τα ΜΕΓΑΛΑ έργα θέλουν ΜΕΓΑΛΟΥΣ ανθρώπους, όχι φοβισμένα ανθρωπάκια.
Τι από τα δύο είναι οι λαοί? Θα το δούμε
"Το ΠΑΣΟΚ δέν διαθέτει δημοκρατική νομιμοποίηση για τα μέτρα που θα ανακοινωθούν τα επόμενα 24ωρα. Να κάνουμε εκλογές; Δέν είμαστε αυτόχειρες. Αρα τι μένει; Μία κυβέρνηση σαν και εκείνη του Κωνσταντίνου Καραμανλή τον Ιούλιο του 1974, από όλους τους πολιτκούς χώρους. Η κυβέρνηση αυτή πρέπει να έχει έκτακτες εξουσίες, για να το πώ πιο απλά η χώρα είναι σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης χωρίς δικτατορία αλλά ορισμένα άρθρα του συντάγματος πρέπει να βγούν "εκτός" η να ερμηνευτούν ανάλογα." -Σχόλιο του γνωστού δημοσιογράφου-παπαγάλου Τάσου Τέλλογλου http://radicaldesire.blogspot.com/20...g-post_29.html
Και βέβαια ο Τέλλογλου δεν είναι ο μόνος, ο ΣΚΑΙ έκοψε τις ανακοινώσεις του ΚΚΕ (εντελώς). Φαίνεται μόνο τους κατά συρροήν ψεύτες λωποδύτες και απατεώνες πρέπει να ακούμε, ΠΡΕΠΕΙ όλοι οι άλλοι να κοπούν, γιατί όπως ωραία το είχε θέσει και ο Όργουελ:
“During times of universal deceit, telling the truth becomes a revolutionary act” (Σε εποχές πλήρους απάτης, το να λες την αλήθεια γίνεται επαναστατική πράξη)
Τι να κάνουμε λοιπόν, να βλέπουμε μπάλα (για τα αγοράκια) και κουτσομπολιό (για τα κοριτσάκια) , προσποιούμενοι πως "δεν τρέχει τίποτα"?
Μα αυτό το έκανε η κοινωνία εδώ και χρόνια, και πλέον μας έχουν ρημάξει.
Και ευτυχώς στην Ελλάδα η νεότερη γενιά έχει μια σχετική αγωνιστικότητα, όχι πολλά πράγματα βέβαια, εγώ δεν πετάω στα σύννεφα, αλλά σίγουρα κάτι υπάρχει:
Οι φοιτητές έκαναν μεγάλες κινητοποιήσεις, και απέκτησαν μεγάλη εμπειρία και γνώση για το πως οργανώνεσαι, πως απαντά το κράτος με λασπολογίες και αστυνομική βία.
Η εξέγερση το Δεκέμβρη έδειξε πως και οι πιο πιτσιρικάδες δεν πείθονται από το "όραμα" που τους "προσφέρουν".
Έδειξε βέβαια και το ότι είναι ανοργάνωτοι, χωρίς σχέδιο και κατεύθυνση, χωρίς θεωρητική κατάρτιση, κτλ. Κάπως σαν τα αδάμαστα άλογα που τρέχουν πιο γρήγορα, κλωτσάνε, κτλ, αλλά χωρίς σχέδιο και οργάνωση.
Αυτά όμως η αλήθεια είναι πως αν υπάρχει μια στοιχειωδώς σοβαρή αριστερά μπορούν να αποκτηθούν.
Αν κάποιος δεν έχει θεωρητικά κατάρτιση, μπορεί να διαβάσει μερικά άρθρα και βιβλία και να μάθει 5-6 βασικά πράγματα.
Αν δεν υπάρχει οργάνωση και σχέδιο, κάποιοι θα προτείνουν κάποιο, και θα το δοκιμάσουν, μέχρι κάποιο σχέδιο να πετύχει.
Όρεξη, διάθεση και πίστη στον αγώνα να υπάρχει, και τα υπόλοιπα γίνονται.
Και αυτό είναι τελικά που φοβούνται, δε φοβούνται τον σοκαρισμένο άβουλο παθητικό λαό (κάθε άλλο), αλλά έναν λαό που θα οργανωθεί με σκοπό να τους ανατρέψει.
Δεσ' τε το βίντεο και διαβάστε την ανάρτησή μας για ένα περιστατικό αστυνομικής κτηνωδίας που έγινε στην Πάτμο τον Σεπτέμβρη του 2009. Γράφαμε τότε ανάμεσα στα άλλα: «Τα παιδιά κατεξευτελίστηκαν, βασανίστηκαν, και πήραν το μάθημα ότι δεν είναι τίποτα σ’ αυτό τον κόσμο που ζουν. Υποχρέωσαν τους δυο απ’ αυτούς να γδυθούν εντελώς. Ο εξευτελισμός είναι πρωτοφανής και δεν ήταν μόνο η ψυχολογική βία υπάρχει και σωματική βία, δηλαδή το ένα απ τα παιδιά εδάρθει ανηλεώς. Και τους έκαναν να νιώσουν ότι δεν είναι τίποτε, κάτι λιγότερο από μηδενικά και όλα αυτά συνοδευόταν με τρομερές ύβρεις και βλασφημίες. Και τα παιδάκια είναι σε ηλικία από 13 μέχρι 17 χρονών».
Σήμερα μαθαίνουμε, απ’ την ιστοσελίδα του Τριανταφυλλόπουλου ότι ένας απ’ αυτούς τους μπάτσους που είναι «Κατηγορούμενος για βασανιστήρια προήχθη σε Διοικητή».
Τίποτα το ιδιαίτερο δηλαδή στο κράτος Χουντοχρυσοχοϊδη. Είχε την εξέλιξη που είχαν και ομόσταυλοι του που πρωταγωνίστησαν στην ιστορία της ζαρντινιέρας.
Κι ενώ η εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα βρίσκονται σε απόγνωση –με ζητούμενο αυτή η απόγνωση να μεταφραστεί σε οργή που θα φέρει την κοινωνική έκρηξη- το πολιτικό προσωπικό των καπιταλιστών σχεδόν πανηγυρίζει με τις δηλώσεις του (Μητσοτάκης, Βορίδης, Παπακωνσταντίνου κ.α) για τον καινούργιο Γολγοθά που περιμένει τα λαϊκά νοικοκυριά.
Τον ίδιο χαβά παιανίζουν και οι εκπρόσωποι του ντόπιου μεγάλου κεφαλαίου δίνοντας χέρι βοηθείας στην «σοσιαλιστική» κυβέρνηση γνωρίζοντας ότι με την πολιτική της θα εξακολουθήσουν την κερδοφορία τους, απολαμβάνοντας το παντεσπάνι τους που είναι ζυμωμένο από τον ιδρώτα και το αίμα των εργατών.
Είναι χαρακτηριστικές οι δηλώσεις που έκαναν χτες, και δημοσιεύονται σήμερα, οι εκπρόσωποι των επιχειρηματιών μετά τη συνάντηση τους, με κυβερνητικά στελέχη στο Μαξίμου.
«Είμαστε όλοι συμπαραστάτες στην αναγκαία εθνική προσπάθεια»
Δ. Δασκαλόπουλος - πρόεδρος του ΣΕΒ
«Δεν έχουμε πολλά περιθώρια ως χώρα να διαφωνήσουμε σε πράγματα τα οποία οπωσδήποτε δεν μας αρέσουν».
Δ. Ασημακόπουλος - πρόεδρος της ΓΣΕΒΕΕ
«Είναι εθνική ανάγκη να στηρίξουμε τις προσπάθειες που γίνονται, ακόμη και τα επώδυνα μέτρα»!
Ν. Αγγελόπουλος, πρόεδρος του Συνδέσμου Ελληνικών Τουριστικών Επιχειρήσεων.
Εχουν κάθε λόγω να πανηγυρίζουν οι εκπρόσωποι του κεφαλαίου. Εμείς θα εξακολουθήσουμε να παραμένουμε απαθείς παρακολουθώντας τους καπιταλιστές να μας ρουφούν το αίμα με τον μπουρί της σόμπας;
Στα ίχνη ιδιωτικής ομάδας παρακολουθήσεων ο εισαγγελέας που εισέβαλε στην ΕΥΠ. Θα αποκαλυφθεί αυτή τη φορά η υπόθεση; Δίνουμε τα στοιχεία στον εισαγγελέα
Ο εισαγγελέας εισέβαλε μετά από ενημέρωση από τον υπουργό Προστασίας του Πολίτη Μιχάλη Χρυσοχοίδη σε γραφείο ανώτερου αξιωματούχου της ΕΥΠ και κατέσχεσε έγγραφα από τον φοριαμό του. Ο υπάλληλος της ΕΥΠ, που νοσηλεύεται σε νοσοκομείο αφού όπως υποστηρίζει παρουσίασε αιφνιδίως ασθένεια, φέρεται να κατείχε έγγραφα που δεν είχε δικαίωμα να έχει στην κατοχή του. Η υπόθεση εμφανίζεται προς τα έξω ως μια παράβαση καθήκοντος που θα λήξει χάρη στην τόλμη της πολιτικής ηγεσίας του Υπουργείου.
Ίσως όμως και το υπουργείο αγνοεί, πως η πόρτα του γραφείου του συγκεκριμένου υπαλλήλου που παραβιάστηκε από τον εισαγγελέα, μπορεί να βγάλει σε μια από τις μεγαλύτερες υποθέσεις παραβίασης δικαιωμάτων από υπαλλήλους της ΕΥΠ
Επιχείρηση ΟΛΕΦ
Σύμφωνα με ασφαλείς πληροφορίες από την ΕΥΠ, που έχει στην κατοχή του "Το Κουτί της Πανδώρας" επί χρόνια, στις μυστικές υπηρεσίες της Ελλάδας, υπάρχει ομάδα παρακολουθήσεων που δούλευε για δικούς της σκοπούς χωρίς να αποκλείεται η σύνδεση με μυστική υπηρεσία της Μέσης Ανατολής που της είχε παραχωρήσει ηλκετρονικά συστήματα.
Η υπόθεση ξεκίνησε λίγο μετά την ανάληψη της εξουσίας από την κυβέρνηση Καραμανλή το 2004. Μια ομάδα η οποία εμφανίστηκε ως ειδικευμένη στις παρακολουθήσεις μετά τη συνεργασία με τους Αμερικανούς κατά τους Ολυμπιακούς αγώνες, έπεισε την ηγεσία της ΕΥΠ να προχωρήσει στην αυτονόμηση της Α2 υπηρεσίας κατασκοπίας, που ήταν υπεύθυνη για την συλλογή πληροφοριών. Η αυτονομημένη υπηρεσία που εμφανιζόταν ως η δύναμη κρούσης της ελληνικής κατασκοπίας, νοίκιασε ένα οίκημα ασφαλείας στην οδό Ακαδημίας, το οποίο εμφανίστηκε ως ιδιωτικό ΙΕΚ.
Η ομάδα πήρε την κωδική ονομασία "ομάδα Όλεφ" και είχε στην κατοχή της υπερσύγχρονα μέσα παρακολουθήσεων τηλεφώνων. Η προμήθεια του συστήματος παρακολουθήσεων, απασχολεί ήδη τον εισαγγελέα, καθώς υπάρχουν ενδείξεις για υπερτιμολογημένη αγορά
Η ομάδα Όλεφ όμως, παρότι εμφανιζόταν ως κομμάτι της ΕΥΠ, διενεργούσε πληθώρα παρακολουθήσεων τις οποίες κανένας δεν μπορεί να χαρακτηρίσει νόμιμες. Υπήρχαν μάλιστα περιπτώσεις που ζητούσε για Εθνικούς λόγους από τον αρμόδιο εισαγγελέα άδεια παρακολούθησης, αλλά ουσιαστικά τον εξαπατούσε δηλώνοντας ένα ψεύτικο όνομα συνδρομητή στο υπό παρακολούθηση τηλέφωνο. Ο λόγος ήταν ότι το νούμερο ανήκε σε κάποιο γνωστό πρόσωπο που αν δηλωνόταν θα προξενούσε υποψίες στον εισαγγελέα. Έτσι διενεργούσε παράνομες παρακολουθήσεις με …εντολή εισαγγελέα.
Μέλη της ομάδας έκαναν ουσιαστικά ιδιωτικές παρακολουθήσεις. Αξιωματικοί της ΕΥΠ επιμένουν πως κομμάτι των συνομιλιών από παρακολουθήσεις διοχετευόταν ακόμη και σε πολιτικά πρόσωπα της κυβέρνησης τα οποία με τη σειρά τους ανταπέδιδαν απαιτώντας –για εθνικούς λόγους πάντα- να ισχυροποιηθεί η ομάδα.
Η τυχαία αποκάλυψη και η συγκάλυψη
Τα στεγανά της ομάδας έσπασαν τυχαία όταν ένας άγνωστος άντρας συνελήφθη κοντά στο Προεδρικό Μέγαρο να έχει στην κατοχή του, εξοπλισμό παρακολούθησης. Το θέμα δημοσίευσε η Ελευθεροτυπία αλλά η υπόθεση κουκουλώθηκε. Ο άνθρωπος που είχε συλληφθεί και αφέθηκε ελεύθερος με παρέμβαση της ΕΥΠ ήταν όπως αποκαλύπτουμε σήμερα, ο τεχνικός παρακολούθησης της ομάδας Όλεφ. Άνθρωποι της ΕΥΠ επιμένουν πως οι στόχοι του ήταν πολιτικοί και όχι στο Προεδρικό Μέγαρο αλλά στου Μαξίμου. Μικρή λεπτομέρεια: ο τεχνικός αυτός ήταν συμμαθητής και φίλος του Τσαλικίδη που φέρεται να αυτοκτόνησε για τις υποκλοπές της Vodafone
Το θέμα βεβαίως δεν είναι αν υπάρχει η ομάδα Όλεφ, αλλά αν η έρευνα θα προχωρήσει σε βάθος. Μέλη της ομάδας αυτής είχαν στο χειρισμό τους εκτός από πληροφορίες και ένα δίκτυο ανθρώπων τα οποία εκβίαζαν ή χειραγωγούσαν. Στον φοριαμό του γραφείου του στελέχους όπου εισέβαλε ο εισαγγελέας βρέθηκαν ψυχολογικά τεστ ανθρώπων που είχαν δώσει εξετάσεις για να περάσουν στην ΕΥΠ. Ίσως ως εύρημα εκτιμηθεί ως δευτερεύων. Υπάρχει όμως η πληροφορία πως πολλά τέτοια τεστ ανθρώπων που είχαν αποτύχει στις συγκεκριμένες εξετάσεις αλλά παρ όλα αυτά μπήκαν στην ΕΥΠ ήταν στη διάθεση του δικτύου Όλεφ. Επρόκειτο κυρίως για συγγενείς δημοσιογράφων ή επωνύμων. Παρά την αποτυχία στα τεστ με την μεσολάβηση της ομάδας Όλεφ μπήκαν στην ΕΥΠ. Μέσω αυτών των τεστ που είχαν στη διάθεσή τους, μέλη της ομάδας τους υπενθύμιζαν πως τους χρωστάνε χάρη. Την οποία βεβαίως ξεπλήρωναν με διατεταγμένη υπηρεσία υπέρ της ομάδας στα Μέσα Ενημέρωσης.
ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ: Κατ’ αρχήν μπράβο στο δημοσιογράφο για την αποκάλυψη. Δεν είναι μυστικό, τουλάχιστον για όσους είναι χρόνια στο κουρμπέτι, η ύπαρξη της ομάδας Όλεφ. Και όταν λέει ο Κ. Βαξεβάνης ότι είχε «σύνδεση με μυστική υπηρεσία της Μέσης Ανατολής» εννοεί την Μοσάντ. Η τελευταία παράγραφος του κειμένου του έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Θα προσπαθήσουμε να το ψάξουμε και εμείς το θέμα.
Ο αγώνας στα χέρια των εργαζομένων Η ελπίδα στο συντονισμό των πρωτοβάθμιων σωματείων Κόντρα στον ξεπουλημένο κυβερνητικό συνδικαλισμό των ΓΣΕΕ - ΑΔΕΔΥ Αυτή η πολιτική μπορεί ν' ανατραπεί!
Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, η Ε.Ε., το ΔΝΤ, το κεφάλαιο και οι τραπεζίτες, εκμεταλλευόμενοι την κρίση, προχωρούν σε μια ιστορικών διαστάσεων και με στρατηγική στόχευση επίθεση ενάντια στους εργαζόμενους και τα λαϊκά στρώματα, μέσα από το Πρόγραμμα Σταθερότητας και Ανάπτυξης στο πλαίσιο του Συμφώνου Σταθερότητας της ΕΕ. Ασφαλιστικό, εργασιακές σχέσεις, νέοι γύροι λιτότητας και ιδιωτικοποιήσεων, δεκάδες χιλιάδες απολύσεις σε ιδιωτικό και δημόσιο τομέα είναι τα μέτρα που θα επιδιωχθεί να παρθούν το επόμενο διάστημα, για να «υπηρετήσουν» τον «εθνικό» στόχο της «εξόδου» από την κρίση. Η προσφυγή της Ελλάδας στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, που συνειδητά επιλέγει η κυβέρνηση σε συμφωνία με την ΕΕ, είναι το εργαλείο για την υλοποίηση των παραπάνω επιδιώξεων. Ένα νέο τοπίο υπερεκμετάλλευσης των εργαζόμενων ετοιμάζεται, ενώ ιστορικές κατακτήσεις του εργατικού κινήματος αμφισβητούνται από την Κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ σε πλήρη συναίνεση με Ν.Δ. ΛΑΟΣ. Συμπλήρωμα σε αυτή την πολιτική είναι ο αυταρχισμός, η καταστολή, τα «τρομο-σίριαλ», η εργοδοτική και κρατική τρομοκρατία, για να τσακίσουν τις αντιστάσεις, για να περάσουν την αντεργατική τους επίθεση Στη συγκυρία που διανύουμε, με την πρωτοφανή αντεργατική καταιγίδα κυβέρνησης - ΕΕ -ΔΝΤ - κεφαλαίου, η μάχη της Πρωτομαγιάς αποκτά αναβαθμισμένα χαρακτηριστικά.
Η φετινή Πρωτομαγιά να αποτελέσει έναν πραγματικό σταθμό νικηφόρας αναμέτρησης και περαιτέρω κλιμάκωσης του εργατικού κινήματος για την ανατροπή της αντεργατικής επίθεσης, που με την ενεργοποίηση και του μηχανισμού ΕΕ -ΔΝΤ οξύνεται δραματικά:
Να στείλει το μήνυμα της συνέχισης και όξυνσης των αγώνων απέναντι στην προσπάθεια τρομοκράτησης της εργαζόμενης πλειοψηφίας από κυβέρνηση - ΕΕ -ΔΝΤ - εργοδοσία, φέρνοντας στο προσκήνιο τις αναγκαίες διεκδικήσεις. Να δηλώνει αταλάντευτα: «Δεν πληρώνουμε την κρίση τους - Δεν πληρώνουμε το χρέος τους.»
Να είναι στα χέρια των ίδιων των εργαζομένων και των σωματείων τους, συμβάλλοντας έτσι στην ενίσχυση της λογικής του από τα κάτω συντονισμού των πρωτοβάθμιων εργατικών σωματείων και όλων των λαϊκών συλλογικοτήτων και πρωτοβουλιών διεκδίκησης και αγώνα που έκανε σημαντικά βήματα το προηγούμενο διάστημα σε όλη την Ελλάδα.
Να συμβάλλει στην περαιτέρω απονομιμοποίηση και καταδίκη της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας των ΓΣΕΕ - ΑΔΕΔΥ και των τοπικών φορέων του κυβερνητικού συνδικαλισμού (ΕΚΘ - ΕΔΟΘ). Οι ηγεσίες των συγκεκριμένων δευτεροβάθμιων οργάνων στην πόλη μας, με βάση την εμπειρία των τελευταίων χρόνων αλλά και τη σημερινή τους στάση φαίνεται να προσπαθούν με ιδιαίτερο ζήλο για την υποβάθμιση και τον ευτελισμό της ίδιας της πρωτομαγιάς όπως και κάθε κινηματικής διαδικασίας των εργαζομένων που είναι δυνατόν να αναπτυχθεί σήμερα απέναντι στην κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ και στις δυνάμεις της εργοδοσίας.
Σε αυτή τη βάση αποφασίστηκε η διοργάνωση ανεξάρτητης εργατικής συγκέντρωσης την 1η Μάη στην Καμάρα στις 9:30 π.μ. και μαχητικής διαδήλωσης από εκεί στους δρόμους της πόλης. Η πορεία θα περάσει και θα παρέμβει και από τις άλλες συγκεντρώσεις, όχι για να συμμετάσχει σε αυτές ή να γίνει κομμάτι τους, αλλά για να επιδράσει σαν διακριτή αντίληψη για το εργατικό κίνημα, ειδικά σε μια τέτοια περίοδο που κάθε πρόταση κρίνεται στη βάση της νέας ιστορικής αναμέτρησης που βρίσκεται εν εξελίξει ανάμεσα στις δυνάμεις του κεφαλαίου και της εργασίας.
Καλούμε κάθε εργαζόμενο και εργαζόμενη, άνεργο και συνταξιούχο της πόλης, τους φοιτητικούς συλλόγους, τους μαθητές και συνολικά τη νεολαία να ενώσουμε τις φωνές και τη δράση μας σε αυτή την προσπάθεια έτσι ώστε να υψώσουμε πιο αποφασιστικά το ανάστημα μας απέναντι σε όλους αυτούς που θέλουν να επιβιώνουμε με το ζόρι, να μην έχουμε όνειρα και αξιοπρέπεια, να σκύβουμε διαρκώς το κεφάλι.
Το μέλλον ανήκει στον κόσμο της δουλειάς! Κάτω οι νόμοι της αγοράς!
«Οι μεγάλοι μας φαίνονται μεγάλοι μόνο και μόνο επειδή είμαστε πεσμένοι στα γόνατα. Ας σηκωθούμε όρθιοι!», όπως έλεγε και ο Λουσταλό, ένας δημοσιογράφος που ενώθηκε με τους εξεγερμένους κατά τη Γαλλική Επανάσταση.
Αφού δεν ακούν τις φωνές μας είναι καιρός να νιώσουν τις γροθιές μας.
Εσκασε πάλι μύτη ο εφιάλτης της δημοκρατίας και μαζί με τον υπόλοιπο δημοσιοκαφρικό συμφερτό του Mega πήγε να παρουσιάσει το συμφέρον της ντόπιας πλουτοκρατίας σαν συμφέρον του ελληνικού λαού.
Πολύ καλή η παρέμβαση του εκπροσώπου τύπου του ΚΚΕ Μάκη Μαϊλη.
Του Δημήτρη Καζάκη - Οικονομολόγου-αναλυτή από το "Ποντίκι"
Ποιο είναι το κυρίως ζητούμενο μετά και την επίσημη προσφυγή της Ελλάδας στον «μηχανισμό στήριξης» της Ε.Ε.καιτου ΔΝΤ;
Η επίσημη άποψη είναι τραγικά απλοϊκή: Σύμφωνα με τον κ. Παπανδρέου, «οι εταίροι μας θα συνδράμουν άμεσα και αποφασιστικά ώστε να παράσχουν στην Ελλάδα το απάνεμο λιμάνι που θα μας επιτρέψει να ξαναχτίσουμε το σκάφος μας με γερά και αξιόπιστα υλικά. Άλλα και να στείλουν και ένα ισχυρό μήνυμα στις αγορές ότι η Ε. Ε. δεν παίζει και προστατεύει το κοινό μας συμφέρον και το κοινό μας νόμισμα».
Τι θα μας κοστίσει αυτό το «απάνεμο λιμάνι»; Κατά την κ. Μέρκελ αλλά και την υπουργό Οικονομικών της Γαλλίας κ. Λαγκάρντ, απαιτείται καταρχάς να δεσμευτεί άμεσα η κυβέρνηση της Ελλάδας σε νέα μέτρα περιστολής δαπανών, σε νέα μέτρα λιτότητας, πριν καν εγκριθεί το «πακέτο» των 45 δισ. ευρώ.
Όλοι γνωρίζουν τι σημαίνει αυτό. Ακόμη μεγαλύτερες περικοπές σε μισθούς, συντάξεις, κοινωνικές δαπάνες κ.ο. κ.
Αυτό όμως που δεν γνωρίζει ο πολύς κόσμος είναι ότι το κυρίως ζητούμενο με το «πακέτο στήριξης» και την εγκατάσταση του ΔΝΤ στη χώρα υπό την εποπτεία της Ε.Ε., δεν είναι απλώς οι επιπλέον «θυσίες» που θα κληθούν να καταβάλουν τα λαϊκά στρώματα. Το επίδικο ζήτημα είναι η εθνική κυριαρχία της χώρας. Με την κηδεμονία του ΔΝΤ και της Ε. Ε. ο Ελληνας εργαζόμενος δεν κινδυνεύει να χάσει μόνο τη δουλειά του, τη σύνταξη του, τα δικαιώματα του, κινδυνεύει να χάσει και την ίδια τη χωρα του. Κινδυνεύει να γίνει μετανάστης, και μάλιστα λαθραίος, στην ίδια του τη χώρα.
Ο κ. Παπανδρέου ήταν πολύ ξεκάθαρος πάνω σ' αυτό:
«Και επειδή πολλοί λένε τι σημαίνει αυτή η επιτήρηση, τι σημαίνει αυτή η κηδεμονία, το έλεγα και το 2004, όταν μας έκαναν αυτή την απογραφή και μπήκαμε στην επιτήρηση. Έλεγα στην τότε κυβέρνηση: "Ξέρετε, μας βάλατε σε επιτήρηση, αυτό είναι ουσιαστικά σαν να παίρνετε ένα μέρος της εθνικής ανεξαρτησίας της χώρας". Αυτό έχουμε σήμερα. Και πάλι, λόγω των ελλειμμάτων μας, ήρθε η Ευρωπαϊκή'Ενωση - ήρθε σήμερα και το
Διεθνές Νομισματικό Ταμείο- και μας επιτηρεί. Δεν είναι απλώς επιτήρηση, είναι μία μορφή κηδεμονίας, για να το πούμε πολύ απλά και με ειλικρίνεια. Δεν είναι καθόλου ευχάριστο.
Και μάλιστα εχθές είδα σε μια διαδήλωση αφίσες "Έξω από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο". Θα μπορούσα να συνυπογράψω και να βάλω και από κάτω "Έξω και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή". Απλώς, δεν θα φύγουν με πέτρες και δεν θα φύγουν με βία. Θα φύγουν όταν εμείς θα έχουμε βάλει τάξη στην οικονομία μας, όταν εμείς θα έχουμε ανορθώσει ξανά την κοινωνία μας, όταν εμείς θα έχουμε ζήσει αυτή την επιτυχία».
Σ' ολόκληρη την ιστορία της χώρας πολύ δύσκολα θα βρεθεί πρωθυπουργός που τόσο εύκολα παρέδωσε την εθνική ανεξαρτησία και την κυριαρχία της χώρας του.
Ακόμη και για τα προσχήματα οι εκάστοτε πρωθυπουργοί έθεταν ως θέμα αρχής την εθνική κυριαρχία. Μοναδική εξαίρεση οι κυβερνήσεις των δωσίλογων στην κατοχή. Σήμερα η χώρα τίθεται επίσημα υπό νέα κατοχή, υπό νέα διεύθυνση και ο επίσημος πρωθυπουργός της χώραςτο μόνο που κάνει είναι όχι μόνο να την αναγνωρίζει, αλλά και να καλεί τον λαό να σκύψει το κεφάλι για να την αποδεχτεί.
Σε άλλες εποχές η στάση αυτή θα ισοδυναμούσε με δωσιλογισμό, όχι όμως σήμερα όταν ένας τύποις σοσιαλιστής βιάζεται να παραδώσει το κουμάντο της χωρας στους γκαουλαιτερ της Ε. Ε. καιτου ΔΝΤ.
Το «Όχι» του Τρικούπη
Ανάλογο ιστορικό προηγούμενο, όπως είπαμε, είναι πολύ δύσκολο να βρεθεί. Για παράδειγμα, την εποχή της επίσημης χρεωκοπίας της χώρας με το γνωστό «Δυστυχώς, επτωχεύσαμεν» του Χ. Τρικούπη το 1893, οι διαπραγματεύσεις της τότε κυβέρνησης με τους ξένους κατόχους ομολόγωντου ελληνικού χρέους διήρκεσαν σχεδόν τρία χρόνια και αφορούσαν τις εγγυήσεις που ζητούσαν οι δανειστές του κράτους.
Ο Χ. Τρικούπης και η κυβέρνηση του, παρά το γεγονός ότι είχαν ενδώσει σε όλες τις απαιτήσεις των ξένων τοκογλύφων, έθεταν ως απαράβατο όρο να μην τεθεί θέμα «ελέγχου της διοίκησης της χωρας, της διαχείρισης των δημοσιονομικών ή ανάμειξης με οιονδήποτε άλλο τρόπο στην κυριαρχία ή την ανεξαρτησία της» (επιστολή Χ. Τρικούπη στις εν Λονδίνω επιτροπές ομολογιούχων, 12.2.1894).
Οι ξένοι δανειστές απάντησαν (12.4.1894) ότι με τον όρο αυτό δεν υπήρχε καμιά εξασφάλιση ότι θα πάρουν τα λεφτά τους και ζήτησαν απότην ελληνική κυβέρνηση να παραδώσει τη δημοσιονομική διαχείριση τηςχωρας σε ειδική επιτροπή που θα όριζαν οι ίδιοι για να είναι σίγουροι ότι θα πληρωθούν.
Η κυβέρνηση Τρικούπη αρνήθηκε να υποκύψει και οι διαπραγματεύσεις δεν ευοδώθηκαν. Ήταν, βλέπετε, ανήκουστο, ακόμη και γιατην τότε κυβέρνηση, που είχε οδηγήσει τη μικρή ανήμπορη Ελλάδα στη χρεωκοπία, να παραδώσει οικειοθελώς τα κλειδιά της χώρας στους ξένους δανειστές.
Βέβαια, οι διεθνείς τοκογλύφοι της εποχής είχαν έναν πολύ ισχυρό σύμμαχο με το μέρος τους. Το παλάτι, που κερδοσκοπούσε κι αυτό με τα ελληνικά ομόλογα. Έτσι, σε συνεργασία με τον τότε βασιλιά Γεώργιο Α', έστησαν τον ελληνοτουρκικό «πόλεμο-οπερέτα» του 1897. Με κύριο σκοπό τη συντριβή της Ελλάδας.
Με τον τρόπο αυτό οι ξένοι τοκογλύφοι και οι μεγάλες δυνάμεις της εποχής πέτυχαν τελικά τον στόχο τους: την επιβολή του Διεθνούς Οικονομικού Ελέγχου το 1898.
Ο Δημήτριος Ράλλης, ως τυπικός πρωθυπουργός ενός υποτελούς κράτους, εξέθετε τους επαχθέστατους όρους του διακανονισμού της Βρετανίας και της Γερμανίας με τον σουλτάνο ερήμην της ηττημένης Ελλάδας με την πολύ γνωστή κινδυνολογία: Αν τυχόν και απορριφθούν οι όροι, «ηθέλομεν καταλύσει το έργον των πατέρων ημών, το από το 1821 μέχρι σήμερον, και ηθέλομεν αναγκασθή να καταφύγωμεν εις τα όρη, όπως επαναρχίσωμεν τον αγώνα της ανεξαρτησίας. Τοιούτον αγώνα ουδέποτε θέλω συμβουλεύσει υμίν, υπό τους σημερινούς μάλιστα διεθνείς όρους».
Ανέκαθεν η εθελοδουλία και η υποτέλεια, την ίδια στιγμή που ξεπουλούσε τοις μετρητοίς τη χώρα, γινόταν για να μη χαθούν το έθνος, ο ελληνισμός, η πατρίδα, ενώ έβρισκε τους «διεθνείς όρους» πάντα δυσμενείς. Δεν περιμένει κανείς να διαφέρει ο κ. Παπανδρέου.
* Γιατίόμωςτέτοια πρεμούρα;
* Γιατί αυτή η ολοφάνερη αγωνία του πρωθυπουργού να μην αφήσει κανένα ίχνος αμφιβολίας ότι η χώρα τίθεται υπό αποικιοκρατική κηδεμονία;
* Γιατί δεν φροντίζει ούτε καν να κρατήσει τα προσχήματα;
• Πόσο δύσκολο θα του ήταν να προσποιηθεί ότι η κυβέρνηση του εξακολουθεί να κρατά τα ηνία;
* Τι είναι αυτό που έρχεται και αφορά τις τύχες της ίδιας της χώρας, ώστε αναγκάζει τον πρωθυπουργό να προετοιμάζει από τώρα το έδαφος;
Αδιανόητοι εκβιασμοί
Ο κ. Πάγκαλος αποδέχτηκε ότι η κυβέρνηση δεν μπορεί να βάλει κόκκινες γραμμές. «Κόκκινες γραμμές βάζεις όταν είσαι σε θέοη ισχύος. Εδώ εμείς αιτούμεθα» επισήμανε. Με άλλα λόγια, είναι τέτοια η ομολογία χρεωκοπιας του πολιτικού και οικονομικού συστήματος, ώστε η κυβέρνηση έχει παραιτηθεί ακόμη και από τη διατύπωση όρων προς το ΔΝΤ καιτην Ε.Ε.
Γιατί αυτό; Διότι η κυβέρνηση γνωρίζει πολύ καλα ότι τόσο οι αγορές, δηλαδή οι διεθνείς τράπεζες και οι θεσμικοί επενδυτές, όσο και οι ευρωκρατούντες έχουν ήδη προγράψει την τύχη της χώρας. Όλο και περισσότερο εμφανίζονται «αναλύσεις» που αμφισβητούν τη δυνατότητα επιβίωσης της.
Έτσι, π.χ., πριν απο έναν μήνα καικάτι, ο Ντέιβιντ Χέιλ της Clobal Economics, με έδρα το Σικάγο και στενούς δεσμούς με τη Γουόλ Στριτ, ανακάλυπτε στους «Financial Times»(3.3) ότι η περίπτωση της Ελλάδας μοιάζει εκπληκτικά μ εαυτην της... Newfoundland:
«Μία παλιά ξεχασμένη ιστορία μπορεί να αποτελέσει πρότυπο για την Ελλάδα. Είναι εκείνη της Newfoundland και της πιο δραματικής αναδιάρθρωσης χρέους τωντελευταίων 100ετών.
Η Newfoundland έγινε ουσιαστικά ανεξάρτητη το 1855 ως αυτοδιοικούμενη αποικία της βρετανικής αυτοκρατορίας, αποκτώντας το καθεστώς της κτήσης το 1907. Δανείστηκε πολύ κατά τη διάρκεια του 1914-18 για να χρηματοδοτήσει τον ρόλο της στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο και εξακολούθησε να παρουσιάζει δημοσιονομικά ελλείμματα κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1920.
Το 1933, οι τράπεζες του Καναδά απείλησαν ότι θα διακόψουντον δανεισμό προς τη Newfoundland. Η Newfoundland στράφηκε προς το Λονδίνο για βοήθεια και η κυβέρνηση απέστειλε μια βασιλική επιτροπή για να μελετήσει το πρόβλημα. Μετά τρεις μήνες διερεύνησης και συλλογής εκτεταμένων μαρτυριών, πρότεινε μια ριζοσπαστική λύση. Ήθελε το Κοινοβούλιο της Newfoundland να ψηφίσει την κατάλυση του και να περάσει όλες τις εξουσίες σε έξι δημόσιους λειτουργούς, τρεις από την πρωτεύουσα Σεντ Τζον και τρεις από το Λονδίνο.
Αντιμετωπίζοντας την ταπεινωτική προοπτική μιας πτώχευσης, το Κοινοβούλιο της Newfoundland συμφώνησε και κατέλυσε τη δημοκρατική διακυβέρνηση της χώρας. Μερικοί Εργατικοί βουλευτές στο Λονδίνο υποστήριξαν ότι η πτώχευση ήταν προτιμότερη , αλλά η δημοκρατία στις αρχές της δεκαετίας του 1930 είχε βγει εκτός μόδας και έτσι όλοι αποδέχτηκαν την επαναφορά του καθεστώτος της αποικιοκρατίας.
Η Newfoundland παρέμεινε κάτω απότον έλεγχο της επιτροπής έως ότου ψήφισε να μετατραπεί η 10η επαρχία του Καναδά στα 1949.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση θα μπορούσε να ακολουθήσει αυτό το παράδειγμα με το να ζητήσει από την ελληνική κυβέρνηση να διαλύσει τη Βουλή και να παραδώσει τις εξουσίες της κυβέρνησης σε μια επιτροπή από έξι γραφειοκράτες, τρεις από Αθήνα και τρεις από Βρυξέλλες. Η επιτροπή θα εγγυάτο το χρέος της Ελλάδας και θα διοικούσε τη χώρα μέχρις ότου αποκτήσει ξανά φερεγγυότητα.
Πιθανόν να υπάρξουν περισσότερες διαμαρτυρίες ενάντια στην απώλεια της δημοκρατίας
στην Ελλάδα απ' ό,τι στη Newfoundland, αλλά θα μπορούσε να ανοίξει τον δρόμο για τη ριζική αναδιάρθρωση που χρειάζεται η Ελλάδα. Η Ελλάδα θα μπορούσε να επιστρέψει στη δημοκρατία το 2015 μετον υψηλότερο ρυθμό ανόδου στην Ευρώπη».
«Απαλλοτριώστε τουςΈλληνες»!
Την ημέρα που επίσημα ο πρωθυπουργός της χώρας προσέφυγε στον «μηχανισμό στήριξης», έθετετο ίδιο πάλι ερώτημα και ο Εντουαρντ Χάντας απότην Thomson Reuters: Θα μπορούσε η Ελλάδα να ακολουθήσει το μονοπάτι της Newfoundland;
«Βεβαρημένο με μια ανίσχυρη κυβέρνηση, ένα υπερτιμημένο νόμισμα και τεράστια χρέη, το έθνοςτου Βόρειου Ατλαντικού παραιτήθηκε από την οικονομική και πολιτική του κυριαρχία το 1934. Η κατάσταση της Ελλάδας είναι παρόμοια, αν και το ΔΝΤ και η Ε.Ε. θα είναι περισσότερο διακριτικοί-και έτσι η Αθήνα πιθανόν να μην πάρει αρκετή βοήθεια για να αποτρέψει την πτώχευση».
Το ίδιο ερώτημα έθετε και η γερμανική «Frankfurter Allgemeine Zeitung» (25.4): «Από τη στιγμή που η Ελλάδα δεν έχει χρήματα κάλεσε την Ε. Ε. σε βοήθεια. Αν αυτό δεν είναι αρκετό, θα καταφύγει στην εκποίηση περιουσίας. Ωστόσο το κρίσιμο ερώτημα είναι: Υπάρχει αγορά για άσπρα αρχαία μνημεία;».
Η εφημερίδα συνεχίζει υποδεικνύοντας τρόπους εξεύρεσης πόρων για να πληρωθούν οι δανειστές της Ελλάδας:
«Ένας δικτάτορας θα ανακαλύψει στην Ελλάδα ότι εξακολουθεί να διαθέτει τεράστιες ευκαιρίες για να παραγάγει έσοδα και να εξυπηρετήσει τους τόκους. Η Αθήνα θα μπορούσε να πουλήσει κρατικές επιχειρήσεις, οι δημόσιοι υπάλληλοι να βγαίνουν στη σύνταξη όλο και πιο αργά ώστε να περικοπούν δραστικά οι δαπάνες για συντάξεις και να επαγγελματικοποιήσει την είσπραξη των φόρων. Όλα αυτά θα έφερναν έσοδα. Ως τελευταίο καταφύγιο, η κυβέρνηση διαθέτει ακόμη και τη θεωρητική δυνατότητα να απαλλοτριώσειτους 10 εκατομμύριαΕλληνες».
Η κυβέρνηση του κ. Παπανδρέου τρέχει να προλάβει τέτοιου είδους παραινέσεις. Δεν είναι τυχαίο ότι στις 21.4 ανακοίνωσε την παράδοση της «τύχης» εκτέλεσης του προϋπολογισμού, τόσο στο σκέλος των εσόδων όσο και σε αυτό των δαπανών, σε πέντε πολυεθνικές: Arthur Andersen, Deloitte & Touche, Ernst and Young, KPMG, Price Waterhouse Coopers. Με αυτόν τον τρόπο άρχισε να εγκαθίσταται ο αναγκαίος μηχανισμός της επιτήρησης και της κηδεμονίας.
Και όχι μόνο. Υπό το νέο καθεστώς εξασφαλίζεται η πλήρης φορολογική ασυλία των πολυεθνικών και μονοπωλιακών επιχειρήσεων, ενώ τον απλό φορολογούμενο, εργαζόμενο και μικροεπιχειρηματία, τον περιμένουν πολύ δύσκολες ημέρες ασφυκτικής και ασύδοτης φοροεπιδρομής. Οι εταιρείες αυτές θα λειτουργήσουν όπως οι εισπρακτικές εταιρείες των τραπεζών, που έφεραν τους οφειλέτες σε απόγνωση.
Με ανάλογες κινήσεις, που αφορούν την εκποίηση λιμανιών, αεροδρομίων, σιδηροδρόμων, δημόσιας ακίνητης και κινητής περιουσίας κ.ο.κ. -, η κυβέρνηση ενθαρρύνει τη δημιουργία επενδυτικών σχημάτων του εξωτερικού που περιμένουν στην ουρά για το πλιάτσικο της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας.
Πρόκειται κυρίως για σκιώδη επιχειρηματικότητα, την οποία η κυβέρνηση «ανακάλυψε» ξαφνικά στα «καταγώγια» της διεθνούς αγοράς, δηλαδή στις διάφορες χώρες ευκαιρίας, όπως είναι τα Αραβικά Εμιράτα, το Κουβέιτ, το Μπαχρέιν κ.ο.κ., που χρησιμεύουν κυρίως για να ξεπλένουν μαύρο χρήμα: πολιτικό, επιχειρηματικό ή άλλο. Με αυτόν τον τρόπο η εκποίηση της χώρας μετατρέπεται σ' ένα ιδανικό πλυντήριο μαύρου χρήματος και αδιαφανών επενδύσεων, με ό,τι συνεπάγεται αυτό.
Τι όμως φοβίζει πραγματικά τις αγορές; μας το εξηγεί ένας από τους σχολιαστές των "Financial Times" (24.3):
«Όμως αναρωτιέμαι κατά πόσο η Ελλάδα πρόκειται να πέσει πολύ σύντομα σε φουρτουνιασμένα νερά και κοφτερούς βράχους. Βρισκόμουν στη Λετονία το προηγούμενο καλοκαίρι - μια χώρα που έχει ήδη υποχρεωθεί να υποκύψει σε πρόγραμμα ΔΝΤ-Ε.Ε.,σε αντάλλαγμα έκτακτης χρηματοδότησης. Οι συνέπειες ήταν εξαιρετικά σοβαρές. Είναι σαν να παρακολουθείς μια ολόκληρη χώρα να περνά μέσα από το οικονομικό ισοδύναμο μιας χημειοθεραπείας. Οι Λετονοί έπρεπε να αντέξουν μια διψήφια περικοπή μισθών και συντάξεων, η οποία βάθυνε μια ήδη άσχημη ύφεση.
Εξεπλάγην και εντυπωσιάστηκα από τη στωικότητα με την οποία οι Λετονοί πήραν το σκληρό φάρμακο.Όμως πολύ φοβάμαι ότι οι'Ελληνες δεν θα είναι τόσο καταδεκτικοί- και σύντομα θα έχουμε προβλήματα στους δρόμους. Ο Παπανδρέου έχει ήδη προειδοποιήσει όλους εκείνους που ίσως θελήσουν να διώξουν το ΔΝΤ με μια βροχή από πέτρες».
Πριν από αρκετά χρόνια, τη δεκαετία του '80, όταν οι λαοί και οι χώρες της Λατινικής Αμερικής αγωνίζονταν για να ξεφύγουν από το χρέος, ο 'Αλαν Γκαρσία Πέρεζ, τότε πρόεδρος του Περού, μιλώντας στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ τον Σεπτέμβριο του 1985, έλεγε χαρακτηριστικά: «Βρισκόμαστε μπροστά σε μια δραματική επιλογή:» το χρέος ή η δημοκρατία». Με τη δήλωση αυτή ο Πέρεζ ανακοίνωνε ότι χώρα του προκειμένου να διασώσει τη δημοκρατία και την κυριαρχία της θα προχωρούσε σε μονομερή παύση πληρωμών, δηλαδή σε άρνηση πληρωμής του χρέους.
Σήμερα και η Ελλάδα βρίσκεται μπροστά στην ίδια δραματική επιλογή. Ή ο λαός θα επιβάλει την άρνηση της πληρωμής του χρέους για να διασώσει τη χώρα του, τη δουλειά του, τη σύνταξη του, τα δικαιώματα και το μέλλον του, ή η Ελλάδα θα μετατραπεί σε μια νέα Newfoundland από την αποικιοκρατική κηδεμονία της Ε.Ε. και του ΔΝΤ.
"Το δημόσιο χρέος, δηλαδή το ξεπούλημα του κράτους - αδιάφορο αν είναι απολυταρχικό, συνταγματικό ή δημοκρατικό κράτος - βάζει τη σφραγίδα του στην κεφαλαιοκρατική εποχή. Το μοναδικό κομμάτι του λεγόμενου εθνικού πλούτου, που στους σύγχρονους λαούς ανήκει πραγματικά στο σύνολο του λαού είναι το δημόσιο χρέος τους (...). Το δημόσιο χρέος γίνεται το credo (πιστεύω) του κεφαλαίου. Και από τη στιγμή που εμφανίζεται η χρέωση του δημοσίου, τη θέση του αμαρτήματος ενάντια στο άγιο πνεύμα, για το οποίο δεν υπάρχει άφεση, την παίρνει η καταπάτηση της πίστης απέναντι στο δημόσιο χρέος.
Το δημόσιο χρέος γίνεται ένας από τους πιο δραστικούς μοχλούς της πρωταρχικής συσσώρευσης. Σαν σε μαγικό ραβδί προικίζει το μη παραγωγικό χρήμα με παραγωγική δύναμη και το μετατρέπει έτσι σε κεφάλαιο, χωρίς νάναι υποχρεωμένο να εκτεθεί στους κόπους και στους κινδύνους που είναι αχώριστοι από τη βιομηχανική μα ακόμα κι από την τοκογλυφική τοποθέτηση. Οι πιστωτές του δημοσίου στην πραγματικότητα δεν δίνουν τίποτα, γιατί το ποσό που δανείζουν μετατρέπεται σε κρατικά ευκολομεταβιβάσιμα χρεώγραφα που στα χέρια τους εξακολουθούν να λειτουργούν, όπως θα λειτουργούσαν αν ήταν ισόποσο μετρητό χρήμα.
Ασχετα όμως κι από την τάξη των αργόσχολων εισοδηματιών που δημιουργείται μ' αυτόν τον τρόπο και τον αυτοσχέδιο πλούτο των χρηματιστών που παίζουν το ρόλο του μεσίτη ανάμεσα στην κυβέρνηση και στο έθνος - καθώς και των φοροενοικιαστών, των εμπόρων, των ιδιωτών εργοστασιαρχών, που μια καλή μερίδα κάθε κρατικού δανείου τους προσφέρει την υπηρεσία ενός κεφαλαίου πεσμένου από τον ουρανό - το δημόσιο χρέος έχει δημιουργήσει τις μετοχικές εταιρείες, το εμπόριο με συναλλάξιμες αξίες όλων των ειδών, την επικαταλλαγή, με δυο λόγια: το παιχνίδι στο χρηματιστήριο και τη σύγχρονη τραπεζοκρατία.
Οι στολισμένες με εθνικούς τίτλους μεγάλες τράπεζες ήταν από τη γέννησή τους απλώς εταιρίες ιδιωτών σπεκουλάντηδων, που στάθηκαν στο πλευρό των κυβερνήσεων και που, χάρη στα προνόμια που πήραν, ήταν σε θέση να δανείζουν σ' αυτές χρήματα. Γι' αυτό η διόγκωση του δημόσιου χρέους δεν έχει άλλον πιο αλάθητο μετρητή από την προοδευτική άνοδο των μετοχών αυτών των τραπεζών, που η πλέρια ανάπτυξή τους χρονολογείται από την ίδρυση της Τράπεζας της Αγγλίας (1694).
Η Τράπεζα της Αγγλίας άρχισε τη δράση της δανείζοντας στην κυβέρνηση τα χρήματά της με τόκο 8%. (...) Δεν πέρασε πολύς καιρός και το πιστωτικό αυτό χρήμα, που δημιούργησε η ίδια, έγινε το νόμισμα, με το όποιο η Τράπεζα της Αγγλίας έδινε δάνεια στο κράτος και πλήρωνε για λογαριασμό του κράτους τους τόκους του δημοσίου χρέους. Και σα να μην ήταν αρκετό ότι έδινε με το ένα χέρι για να εισπράττει περισσότερα με τ' άλλο, έμενε, ακόμα και τη στιγμή που εισέπραττε, αιώνιος πιστωτής του έθνους ως την τελευταία πεντάρα που είχε δώσει. Σιγά - σιγά έγινε ο αναπόφευχτος φύλακας του μεταλλικού θησαυρού της χώρας και το κέντρο έλξης όλης της εμπορικής πίστης. Τον ίδιο καιρό που έπαψαν στην Αγγλία να καίνε μάγισσες, άρχισαν να κρεμούν παραχαράκτες τραπεζογραμματίων. Ποια είναι η εντύπωση που προκάλεσε στους συγχρόνους τους η ξαφνική εμφάνιση αυτής της φάρας των τραπεζοκρατών, χρηματιστών, εισοδηματιών, μεσιτών, σπεκουλάντηδων και σκυλόψαρων του χρηματιστηρίου, το δείχνουν τα γραφτά του καιρού εκείνου, λ.χ. του Μπόλινμπροκ.
Μαζί με τα δημόσια χρέη δημιουργήθηκε ένα διεθνές πιστωτικό σύστημα, που συχνά για τούτον ή για κείνον το λαό αποτελεί μιαν από τις κρυφές πηγές της πρωταρχικής συσσώρευσης. Ετσι, οι προστυχιές του βενετσιάνικου ληστρικού συστήματος αποτελούν μια τέτοια κρυφή βάση του κεφαλαιϊκού πλούτου της Ολλανδίας, που η Βενετία της παρακμής της δάνειζε μεγάλα χρηματικά ποσά.
Το ίδιο ισχύει και για τις σχέσεις Ολλανδίας και Αγγλίας. Στις αρχές κιόλας του 18ου αιώνα έχουν υπερφαλαγγιστεί κατά πολύ οι μανουφακτούρες της Ολλανδίας, που έχει παύσει να είναι κυρίαρχο εμπορικό και βιομηχανικό έθνος. Γι' αυτό από το 1701 έως το 1776 μια από τις κύριες επιχειρήσεις της Ολλανδίας είναι να δανείζει τεράστια κεφάλαια, ειδικά στον ισχυρό ανταγωνιστή της, την Αγγλία. Κάτι παρόμοιο γίνεται σήμερα και ανάμεσα στην Αγγλία και τις Ενωμένες Πολιτείες. Πολλά κεφάλαια, που εμφανίζονται σήμερα στις Ενωμένες Πολιτείες χωρίς πιστοποιητικό γέννησης, είναι, αίμα παιδιών που μόλις χτες έχει κεφαλαιοποιηθεί στην Αγγλία.
Επειδή το δημόσιο χρέος στηρίζεται στα κρατικά έσοδα, που οφείλουν να καλύπτουν τις χρονιάτικες τοκοχρεολυτικές κλπ. πληρωμές, το σύγχρονο φορολογικό σύστημα έγινε αναγκαίο συμπλήρωμα του συστήματος των εθνικών δανείων. Τα δάνεια δίνουν τη δυνατότητα στην κυβέρνηση ν' αντεπεξέρχεται σε έκτακτα έξοδα, χωρίς να γίνεται αυτό αμέσως αισθητό στον φορολογούμενο, μετά όμως απαιτούν αυξημένους φόρους.
Από την άλλη μεριά, η αύξηση των φόρων, που προκλήθηκε με τη συσσώρευση απανωτών δανείων, αναγκάζει την κυβέρνηση σε κάθε περίπτωση καινούργιων εκτάκτων εξόδων να καταφεύγει διαρκώς σε καινούργια δάνεια. Ετσι, το σύγχρονο φορολογικό σύστημα, - που άξονάς του είναι οι φόροι στα πιο αναγκαία μέσα συντήρησης (επομένως και το ακρίβαιμά τους), κρύβει μέσα του το σπέρμα της αυτόματης προοδευτικής αύξησης. Η υπερφορολόγηση δεν είναι επεισόδιο, αλλά μάλλον αρχή (...).
Ο μεγάλος ρόλος, που το δημόσιο χρέος και το αντίστοιχό του φορολογικό σύστημα παίζουν στην κεφαλαιοποίηση του πλούτου και στην απαλλοτρίωση των μαζών, ώθησε πλήθος συγγραφείς, όπως τον Κόμπετ, τον Ντάμπλνταιη και άλλους, να κάνουν το λάθος ν' αναζητούν σ' αυτό τη βασική αιτία της αθλιότητας των συγχρόνων λαών»."
Παρατράβηξε αυτό το καλαμπούρι των Εξεταστικών Επιτροπών της βουλής. Αλλωστε η ίδια η πρώην πρόεδρος της βουλής Μπενάκη, σε τηλεοπτική της εμφάνιση είχε χαρακτηρίσει «κολυμπήθρα του Σιαλώμ» την βουλή, ενώ η συντηρητική εφημερίδα «Μακεδονία» έγραψε: "Όταν δεν θέλεις ή δεν ξέρεις πώς να λύσεις ένα θέμα, στήνεις μία επιτροπή. Όταν τα πράγματα είναι ακόμη δυσκολότερα, στήνεις δύο, μία εξεταστική και μία προανακριτική. Τι σημασία έχει; Έτσι κι αλλιώς όλα τα συμπεράσματα στο ίδιο αρχείο θα καταλήξουν".
Αφορμή γ’ αυτή την ανάρτησή μας το δελτίο Τύπου που έστειλε σήμερα σε όλα τα ΜΜΕ ο εκπρόσωπος προπαγάνδας της κυβέρνησης Γ. Πεταλωτής παραθέτοντας την συνέντευξη που έδωσε στον ρ/σ «Αθήνα 9.84».
Ας παρακολουθήσουμε τον διάλογο που αναφέρετε στις Εξεταστικές Επιτροπές:
Γ. ΛΟΒΕΡΔΟΣ: Νομίζετε ότι θα βγάλουν κάτι οι εξεταστικές επιτροπές ή πάλι θα νομίσει ο κόσμος ότι συγκαλύπτονται αυτές οι υποθέσεις;
Γ. ΠΕΤΑΛΩΤΗΣ: Κοιτάξτε... Επειδή ακούω πολλά για τις Εξεταστικές Επιτροπές, ότι δεν βγάζουν, ότι λειτουργούν προσχηματικά... Εγώ από την εμπειρία που είχα από την εξεταστική Επιτροπή του Βατοπεδίου...
Α. ΜΟΣΧΟΒΑΣ:...είχαν βγάλει;
Γ. ΠΕΤΑΛΩΤΗΣ: ... μπορεί στο τέλος να μην υπήρξε τιμωρία, γι΄ αυτούς που έπρεπε να υπάρχει...
Α. ΜΟΣΧΟΒΑΣ: ... δεν υπήρχε βούληση πολιτική...
Γ. ΠΕΤΑΛΩΤΗΣ: Ναι, αλλά, αν δεν υπήρχε αυτή η Εξεταστική Επιτροπή του Βατοπεδίου, θα είχαμε, θα βρισκόμασταν ακόμη στο σημείο μηδέν...
Α. ΜΟΣΧΟΒΑΣ: Σαφές.
Γ. ΠΕΤΑΛΩΤΗΣ: Δηλαδή, από μια Εξεταστική Επιτροπή, ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα, μπορούν να αποκαλυφθούν πάρα πολλά ζητήματα, οπότε μπορούμε να γίνουμε και πιο δραστικοί.
Μιλάμε δηλαδή ότι ο τύπος μας κάνει ψιλό γαζί με χοντρή βελόνα. Αντί να πει την λαϊκή ρήση «κόρακας κοράκου μάτι δεν βγάζει» κάθετε και μας αραδιάζει ένα σωρό μπαρούφες.
«Ολόκληρα δισεκατομμύρια, τα 70% του προϋπολογισμού, ξοδεύονται για να πληρωθούν τοκοχρεωλύσια στους ξένους και ντόπιους ληστές τοκογλύφους και να προετοιμαστεί το καινούργιο ανθρωπομακελιό και στον ίδιο καιρό επιβάλλονται νέοι φόροι, ακριβαίνουν περισσότερο τα είδη της πρώτης ανάγκης, το ξεζούμισμα, το στραγγάλισμα των εργαζόμενων φτάνει στο απροχώρητο. Οι κοινωνικές ασφαλίσεις όχι μόνο δεν ψηφίστηκαν αλλά ετοιμάζεται και η λήστευση των λίγων ασφαλιστικών ταμείων που υπάρχουν. Τα μεροκάματα των καπνεργατών και όλων των άλλων εργατών κόβονται και ξανακόβονται (...) Γιατί όλα αυτά; Γιατί οι εκμεταλλευτές πρέπει να γεμίσουν τις κάσες τους».
Μανιφέστο του 5ου Συνεδρίου του ΚΚΕ, 1934
Στο ίδιο έργο θεατές εδώ και δεκαετίες. Οι πολιτικοί εκπρόσωποι της αστικής δικτατορίας που βιώνουμε, δεν έχουν –πέρα των άλλων- την παραμικρή έστω και αστική νομιμοποίηση να ρίξουν τον ελληνικό λαό στα τάρταρα μιας πρωτοφανούς καπιταλιστικής βαρβαρότητας.
Ας θυμηθούμε τι έλεγε ο οικονομικός αναλυτής Μαξ Κάιζερ –που σημειωτέον δεν εμφορείται τις δικές μας πολιτικές αντιλήψεις- σε πρόσφατη συνέντευξη του σε ελληνικό ΜΜΕ:
«Να κάνετε δημοψήφισμα. Όπως στην Ισλανδία. Οι Ισλανδοί αποφάσισαν με 93% να μην δώσουν σε μερικούς τραπεζίτες 5 δις ευρώ. Πρέπει εσείς οι Έλληνες να αποφασίσετε αν θέλετε το Δ.Ν.Τ στη χώρα σας. Η κυβέρνησή σας δεν έχει αυτήν την εντολή. Σας θεωρούν ανόητους και δεν ζητάνε τη γνώμη σας; Θεωρούν πως είστε μωρά και δεν έχετε δικαίωμα λόγου; Πως δεν μπορείτε να αποφασίσετε για τις ζωές σας; Ζητείστε δημοψήφισμα. Θέλετε το Δ.Ν.Τ στη χώρα σας ή όχι; Εσείς έχετε τη δύναμη. Πρέπει να παλέψετε, να αγωνιστείτε. Αν δεν γίνει δημοψήφισμα τότε να γίνουν εκλογές. Να εθνικοποιήσετε άμεσα όλες τις τράπεζές σας, να δημιουργήσετε δύο ή τρεις κρατικές τράπεζες και να αναδομήσετε την οικονομία σας. Μην πάτε μακριά. Κοιτάξτε το μοντέλο που εφάρμοσε η Σουηδία το 1993».
Διαβάζουμε στη Ζούγκλα του Τριανταφυλλόπουλου οτι η υπόθεση των έξι προφυλακισμένων που κατγορούνται για συμμετοχή στον Επαναστατικό Αγώνα ανατέθηκε στον ειδικό εφέτη ανακριτή ΔΗΜΗΤΡΙΟ ΦΛΕΓΚΑ....Ιδού και η σχετική απεικόνιση του εν λόγω δημοσιεύματος: Κάτι δεν μας πήγαινε καλά όμως στην είδηση και μετά απο μια μικρή έρευνα ανακαλύψαμε οτι ο ειδικός εφέτης ανακριτής έχει εγκαταλείψει το μάταιο τούτο κόσμο απο τον περασμένο Γενάρη έπειτα απο καρδιακή ανακοπή που υπέστη. Ιδου και το σχετικό δημοσιεύμα με την είδηση του θανάτου του: Προφανώς τα τσακάλια του Ταρζάν και νεκρούς ανασταίνουν για να γεμίσουν τις σελίδες του πορταλ τους με αρλούμπες. Καλά ρε Μάκη δικαστικό ρεπορτάζ δεν έχεις για να σου επισημανει τη μαλακια που εκαναν τα παιδάκια που τους δίνεις ψίχουλα για να παριστάνουν τους ρεπόρτερ;
Οι διαπραγματεύσεις που υποτίθεται ότι κάνει η «σοσιαλιστική» κυβέρνηση «μας» με την τρόικα είναι κάτι αντίστοιχο με την συμφωνία που μπορεί να κάνει η πουτάνα με τον νταβατζή της.
Κι αυτό γιατί όλα όσα παρακολουθούμε αυτές τις μέρες μας θυμίζουν κακοστημένη παράσταση θεάτρου σκιών. Μάλλον δίκιο έχει ο Τσίπρας που δήλωσε ότι το μόνο που δεν έκανε αυτή η κυβέρνηση είναι να παραδώσει τα κλειδιά των υπουργείων στους ξένους επικυρίαρχους.
Και εξηγούμαστε. Αρχικά η κυβέρνηση μας έλεγε: « Δεν ζητάμε λεφτά από την ΕΕ, πολιτική στήριξη θέλουμε. Ζητάμε μηχανισμό στήριξης, αλλιώς θα προσφύγουμε στο ΔΝΤ». Μετά άλλαξε η κασέτα: «Δεν θα προσφύγουμε στο ΔΝΤ, αυτό ήταν μόνο μια θεωρητική υπόθεση. Η λύση θα δοθεί εντός της ευρωζώνης. .. Μεγάλη επιτυχία η συμφωνία για τη δημιουργία μηχανισμού στήριξης. Τώρα έχουμε ένα γεμάτο περίστροφο πάνω στο τραπέζι που θα αναγκάσει τους κερδοσκόπους να ρίξουν τα επιτόκια».
Κι αφού, λοιπόν αυτό το γαϊτανάκι των ανοησιών συνεχίστηκε επί μακρών, ήρθε η ώρα να ομολογήσει η κυβέρνηση ότι είναι έρμαιο στις απαιτήσεις ντόπιων και ξένων πλουτοκρατών. Ο θλιβερός εκπρόσωπος προπαγάνδας της κυβέρνησης Γ. Πεταλωτής, κάνοντας γαργάρα με ταβανόπροκες όσα μας έλεγε πριν μερικές μέρες (Ότι δηλαδή η κυβέρνηση μέσα στο 2010 δεν θα πάρει πρόσθετα μέτρα αφαίμαξης του λαϊκού εισοδήματος, γιατί μέσω του «Προγράμματος Σταθερότητας και Ανάπτυξης» , είχε προβλέψει αυτά να μην χρειαστούν) έρχεται σήμερα, να μας πει ότι η κυβέρνησή του αποτελείτε από κλητήρες που εκτελούν πιστά τις εντολές των επικυρίαρχων της.
Επί της ουσίας τώρα να ξέρουμε το τσουνάμι των βάρβαρων αντιλαϊκών μέτρων που βρίσκονται προ των πυλών μας κι αυτό με το πρόσχημα της «βοήθειας» που θα μας παραχωρήσουν οι «εταίροι» μας.
- Νέες μειώσεις μισθών και επιδομάτων στον Δημόσιο τομέα, που θα φτάσουν το 10% - Νέα σημαντική αύξηση του Φόρου Προστιθέμενης Αξίας (ΦΠΑ) κατά δύο μονάδες, στο 23% - Νέα αύξηση των έμμεσων φόρων (ποτά, τσιγάρα, καύσιμα κλπ) - Περικοπές στα δώρα των Χριστουγέννων και του Πάσχα - Τουλάχιστον τρία χρόνια πάγωμα στις συμβάσεις εργασίας - Πλήρης ανατροπή στις εργασιακές σχέσεις με την απελευθέρωση του καθεστώτος των απολύσεων. - Δεν θα ανανεωθούν χιλιάδες συμβάσεις ορισμένου χρόνου και έργου στο δημόσιο. - Αδιευκρίνιστος είναι ακόμα ο αριθμός πόσων μονίμων υπαλλήλων θα απολυθούν. (Είναι αυτό που είχε δηλώσει τηλεοπτικά ο Πάγκαλος «σύμφωνα με το Σύνταγμα η μονιμότητα στο Δημόσιο δεν ισχύει όταν δεν υπάρχει η θέση». Δημοσιογραφικές πληροφορίες ανεβάζουν τους υπό απόλυση υπαλλήλους στους 300.000!!!) - Κατάργηση των αργιών -εκτός ελαχίστων- και μη μεταφορά τους.
Κι ενώ αυτές είναι οι επιδιώξεις ντόπιων και ξένων πλουτοκρατών που θέλει να εφαρμόσει το πολιτικό τους προσωπικό, το ζητούμενο είναι η απάντηση που θα υπάρξει απ’ την εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα. Η Πρωτομαγιά πρέπει να γίνει η αφετηρία για να ξεσπάσουν μαζικοί ταξικοί και δυναμικοί αγώνες ώστε αυτά τα σχέδια τους να μείνουν στα συρτάρια. Διαφορετικά θα είμαστε άξιοι της τύχης μας.
Με προκήρυξη που έστειλαν στην εφημερίδα «Ποντίκι» Μαζιώτης, Ρούπα, Γουρνάς, αναλαμβάνουν την ευθύνη για την συμμετοχή τους στον Επαναστατικό Αγώνα.
ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ: ΠΟΛΑ ΡΟΥΠΑ, ΝΙΚΟ ΜΑΖΙΩΤΗ ΚΑΙ ΚΩΣΤΑ ΓΟΥΡΝΑ
Αναλαμβάνουμε την πολιτική ευθύνη για συμμετοχή στον Επαναστατικό Αγώνα. Δηλώνουμε πως ο σύντροφος Λάμπρος Φούντας που έπεσε νεκρός στη Δάφνη στις το Μαρτίου του 2010 ύστερα από μάχη με τους μπάτσους, συμμετείχε επίσης στον Επαναστατικό Αγώνα. Η μάχη που έδωσε ήταν για την υλοποίηση του ανατρεπτικού σχεδίου που συλλογικά ο Επαναστατικός Αγώνας είχε αποφασίσει. Ήταν μια μάχη για την επανάσταση και την ελευθερία.
Δηλώνουμε επίσης πως είμαστε πολύ περήφανοι για την οργάνωση μας, τον Επαναστατικό Αγώνα, είμαστε περήφανοι για την ιστορία μας, για κάθε στιγμή της πολιτικής δράσης μας. Είμαστε περήφανοι για το σύντροφο Φούντα, τον οποίο τιμούμε και θα τιμούμε για πάντα.
Όσο και αν πιστεύουν οι κατασταλτικοί μηχανισμοί ότι φυλακίζοντας μας θα ξεμπερδέψουν πολιτικά με εμάς, κάνουν λάθος. Είτε έξω είτε μέσα από τις φυλακές ο αγώνας που για εμάς είναι ζήτημα τιμής και αξιοπρέπειας, θα συνεχιστεί.
Όσο και αν γελούν αυτάρεσκα οι δύο τρομοκράτες Παπανδρέου και Χρυσοχοΐδης για τις συλλήψεις μας, όσο και αν πιστεύουν πως κατοχύρωσαν την απαραίτητη ασφάλεια για να προχωρήσει ανεμπόδιστα το σοσιαλφασιστικο τους κόμμα την εφαρμογή των εγκληματικών του σχεδίων ενάντια στην κοινωνία και κουνάνε την ουρά τους που οι Αμερικάνοι προϊστάμενοι τους τους επιχαίρουν, όσο και αν ισχυρίζονται πως εξαλειψανε μια σοβαρή απειλή για το καθεστώς τους, τους διαβεβαιώνουμε ότι δεν θα ξεμπερδέψουν εύκολα με εμάς.
Όσο είμαστε ζωντανοί, όσο ζούμε και αναπνέουμε θα κάνουμε ό,τι μπορούμε για να δημιουργούμε προβλήματα στα αντικοινωνικά και εγκληματικά τους σχέδια.
Και αν πιστεύουν οι διώκτες μας και η πολιτική εξουσία αυτής της χώρας πως έχουν το σύνολο της κοινωνίας με το μέρος τους, αν πιστεύουν πως η πλειοψηφία των ανθρώπων θεωρούν εμάς ως κοινωνική απειλή, γελιούνται. Κοινωνική απειλή για την πλειοψηφία του πληθυσμού είναι η κυβέρνηση που περνά το ένα πακέτο αντικοινωνικών μέτρων μετά το άλλο, καθ' υπόδειξη των κορακιών του κεφαλαίου που «λαδώνουν» με τη ρευστότητα που διαθέτουν την κρατική μηχανή. Τρομοκρατία είναι η μακροχρόνια νεοφιλελεύθέρη πολιτική που επέβαλαν τα κόμματα εξουσίας με την ανοχή ή και τη στήριξη των μικρών κομμάτων. Τρομοκρατία είναι η εφαρμογή του προγράμματος σταθερότητας που έχει κάνει μεγάλα τμήματα του πληθυσμού να παρακολουθούν μουδιασμένα μέχρι στιγμής από φόβο, μια πρωτοφανή επίθεση εναντίον τους να βρίσκεται σε εξέλιξη.
Τρομοκρατία είναι να μην έχεις τα βασικά για να επιβιώσεις, να σου παίρνουν το μισθό και τη σύνταξη, να σου κατάσχει η τράπεζα το σπίτι, να ζεις μέσα στη μόλυνση που σκοτώνει. Τρομοκρατία είναι να ζεις καθημερινά υπό το καθεστώς του φόβου για την επιβίωση.
Για τα περισσότερα τμήματα της κοινωνίας, τρομοκράτες και εγκληματίες είναι αυτοί που κυβερνούν, είναι οι καθεστωτικοί πολιτικοί, είναι οι πλούσιοι, οι προνομιούχες κάστες που εκμεταλλεύονται τους εργαζόμενους και που ευημερούν συμμετέχοντας στην οικονομική και πολιτική εξουσία. Εχθροί της κοινωνίας είναι αυτοί που, αφού έκλεβαν και πλούτιζαν για χρόνια εις βάρος της, εκμεταλλευόμενοι ένα βάρβαρο και κατάφωρα άδικο σύστημα, τώρα που αυτό διανύει τη μεγαλύτερη κρίση στην ιστορία του, απαιτούν από αυτήν όλο και μεγαλύτερες θυσίες, απαιτούν από όλους μας να παραδώσουμε οικειοθελώς όλο το αίμα μας για να συντηρηθεί στη ζωή το σάπιο σώμα του καθεστώτος.
Όταν οι σοσιαλφασίστες του κυβερνώντος κόμματος διατείνονται πως έχουν τη λαϊκή εντολή για να εφαρμόσουν αυτές τις πολιτικές, προκαλούν ακόμα περισσότερο την κοινωνική αγανάκτηση. Είναι εξ' άλλου καταγεγραμμένη ιστορικά και κανείς δεν ξεχνά τη μεγάλη προεκλογική εξαπάτηση πλατιών κοινωνικών στρωμάτων από τους συμμετέχοντες στο ΠΑΣΟΚ, που με δόλο άρπαξαν την εξουσία στις τελευταίες εκλογές, λέγοντας ψέματα για τη δήθεν αναδιανεμητική υπέρ των αδυνάτων πολιτική που είχαν σκοπό να εφαρμόσουν, τάζοντας αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις, υποσχόμενοι μια ομαλή, και χωρίς μεγάλες φορολογικές επιβαρύνσεις, έξοδο από την κρίση.
Είπαν ψέματα ότι δεν γνώριζαν την πραγματική κατάσταση στα δημοσιονομικά του κράτους, είπαν ψέματα για την κατάσταση της οικονομίας και τις δυνατότητες της, είπαν ψέματα ότι θα πάρουν, δήθεν, τα χρήματα που χρειάζονται από τους προνομιούχους. Με τα ψέματα, με την εξαπάτηση, με το δόλο, έκλεψαν την εξουσία. Αν προεκλογικά αποκάλυπταν έστω και ένα μικρό μέρος των σχεδίων τους, όχι μόνο δεν θα ήταν τώρα κυβέρνηση, αλλά θα έμεναν και εκτός κοινοβουλίου. Η κοινωνική συναίνεση που επικαλούνται είναι ένα τερατώδες ψέμα που προκαλεί έντονα την κοινωνική οργή.
Εμείς ως Επαναστατικός Αγώνας αμέσως μετά τις εκλογές και πριν το ΠΑΣΟΚ αποκαλύψει τις πραγματικές του προθέσεις, μιλήσαμε για την πιο άγρια νεοφιλελεύθερη επίθεση που πρόκειται να εξαπολύσει στο όνομα της αντιμετώπισης της κρίσης και των δημοσιονομικών προβλημάτων, και έχουμε ήδη επιβεβαιωθεί.
Επίσης, είχαμε μιλήσει για την άμεση πολιτική χρεοκοπία της κυβέρνησης Παπανδρέου, την οποία και αναμένουμε το προσεχές διάστημα, καθώς πρόκειται για μια ουσιαστικά υπηρεσιακή κυβέρνηση, με σύντομη ημερομηνία λήξης.
Παρ' όλο που το εγκληματικό πρόσωπο τους έχει αποκαλυφθεί, εξακολουθούν οι κατέχοντες την πολιτική εξουσία να εξαπατούν και να κοροϊδεύουν, υποστηρίζοντας πως ό,τι κάνουν είναι «για το καλό του κοινωνικού συνόλου». Ο Παπανδρέου και τα επιτελεία του κάνουν πλέον το πανελλήνιο να γελά όταν επικαλούνται τον πατριωτισμό τους, όταν αναφερόμενοι στα σκληρά μέτρα που επιβάλλουν, μιλούν για μέτρα που «επιβάλει το εθνικό συμφέρον», ότι πρόκειται για «τη σωτηρία της χώρας». Και το αποκορύφωμα αυτής της συντονισμένης κοροϊδίας είναι όταν λένε πως οι προσπάθειες τους να μη χρεοκοπήσει η χώρα είναι για το συμφέρον των μη προνομιούχων.
Είναι «ζήτημα εθνικής ανάγκης» να ρίχνουν όλο και πιο βαθιά στη φτώχεια και την ανέχεια μεγάλα τμήματα του πληθυσμού, προκειμένου να «ηρεμήσουν οι αγορές» (όπου «αγορές» εννοούμε τα άγρια θηρία που απαρτίζουν την υπερεθνική οικονομική ελίτ), να σταματήσουν να κερδοσκοπούν με το ελληνικό χρέος και να ρίξουν, επιτέλους, τα επιτόκια δανεισμού του ελληνικού δημοσίου.
Στην πραγματικότητα δεν έχουν κανένα σκοπό να προστατέψουν τη χώρα και τα λαϊκά στρώματα από τη χρεοκοπία, όπως δηλώνουν οι κυβερνώντες. Τα μεγαλύτερα τμήματα του πληθυσμού είναι ήδη καταβεβλημένα από τις άγριες πολιτικές που εφαρμόζονται εις βάρος του και είναι δεδομένη η χρεοκοπία τους ως προϋπόθεση για τη συντήρηση των προνομιούχων κοινωνικών στρωμάτων. Συντάξεις και μισθοί κόβονται ή καταργούνται, εκατοντάδες χιλιάδες απολύονται και πρόκειται να απολυθούν στο άμεσο μέλλον, οι φορολογικές επιδρομές εντείνονται, τα ασφαλιστικά ταμεία, ύστερα από μια μακροχρόνια πολιτική καταλήστευσης και απαξίωσης από το κράτος, αφήνονται να καταρρεύσουν, υπηρεσίες υγείας καταργούνται, δημόσια νοσοκομεία χρεοκοπούν και αφήνονται στη σήψη ως το οριστικό κλείσιμο, δίνοντας τη χαριστική βολή σε ό,τι είχε απομείνει όρθιο από το σύστημα υγείας του δημοσίου.
Αυτές οι συνθήκες όχι μόνο δεν είναι κάτι πρόσκαιρο που θα λήξει σε 2-3 χρόνια όπως διαμηνύουν ψευδώς οι εξουσιαστές για να καθησυχάσουν την κοινωνία, αλλά θα γίνουν ακόμη χειρότερες εν όψει των μακροχρόνιων προσπαθειών της πολιτικής ελίτ να «βγάλει τη χώρα από την κρίση» δηλαδή να σώσει την άρχουσα οικονομική και πολιτική τάξη.
Μέσα στα πολλά και τερατώδη ψεύδη που λέει συστηματικά η κυβέρνηση, έχουν γίνει και αρκετές ειλικρινείς αναφορές (π.χ. από την Κατσέλη) στην «μεγάλη ευκαιρία που προσφέρει η κρίση στην Ελλάδα να εφαρμοστούν οι απαραίτητες αλλαγές για τη συνολική οικονομική εξυγίανση». Εννοούν φυσικά, τη μοναδική ευκαιρία να περάσουν όλες τις νεοφιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις που τόσα χρόνια, λόγω φόβου για το πολιτικό κόστος από τις κοινωνικές αντιδράσεις, οι προηγούμενες κυβερνήσεις δεν μπορούσαν ούτε καν να διανοηθούν να προωθήσουν.
Μιλούν για τη μοναδική ευκαιρία που τους προσφέρεται να ξηλώσουν οριστικά και ταχύτατα όλα τα κοινωνικά κεκτημένα και κατακτήσεις, να ιδιωτικοποιήσουν ασφάλιση και υγεία, να μειώσουν δραστικά το εργασιακό κόστος, να μετατρέψουν την Ελλάδα σ' ένα παράδεισο εκμετάλλευσης για το κεφάλαιο, με άφθονο πάμφθηνο εργατικό δυναμικό, χωρίς δικαιώματα. Μιλούν για τη μοναδική ευκαιρία να πραγματοποιηθεί η πιο ανελέητη αναδιανομή πλούτου από κάτω προς τα πάνω.
Δεν τους ενδιαφέρει λοιπόν, να σωθούν οι μη προνομιούχοι, οι οποίοι και καταδικάζονται με αυτές τις πολιτικές σ' έναν αργό οικονομικό και κοινωνικό θάνατο. Θέλουν να σώσουν τους έλληνες κεφαλαιοκράτες, τις τράπεζες, τις μεγάλες επιχειρήσεις, τους εφοπλιστές. Θέλουν να προστατέψουν τους επενδυτές, τους κάθε είδους κερδοσκόπους που τζογάρουν άπληστα στο προσοδοφόρο μέχρι στιγμής, ελληνικό χρέος. Θέλουν να προστατέψουν τον εαυτό τους και την υπόλοιπη πολιτική ελίτ της χώρας από μια καθεστωτική κατάρρευση, που θα σημάνει τον όλεθρο της κρατικής μηχανής. Θέλουν να προστατέψουν τον εαυτό τους και τα προνόμια που απολαμβάνουν συμμετέχοντας στο καθεστώς.
Για τα μη προνομιούχα κοινωνικά στρώματα, τα οποία και αποτελούν αναλώσιμο υλικό που χρησιμοποιείται για την επιβίωση τών εξουσιαστών, είναι εξασφαλισμένη η πιο βαθιά οικονομική και κοινωνική χρεοκοπία που έχει να ζήσει η χώρα από την εποχή της γερμανικής κατοχής. Το ΠΑΣΟΚ παραδίδει γη και ύδωρ στο μεγάλο κεφάλαιο, ξεπουλάει το σύνολο της χώρας για να σωθεί το τομάρι της ντόπιας οικονομικής και πολιτικής ελίτ.
Ας σταματήσουν λοιπόν, τα ψέματα. Ποιον κοροϊδεύουν όταν λένε πως η δημοσιονομική κατάρρευση θα έχει επιπτώσεις κυρίως στους μη προνομιούχους, όταν προσπαθούν να μας πείσουν πως είναι προς το συμφέρον μας να τους βοηθήσουμε για το ξεπέρασμα της κρίσης. Μα όταν η χώρα «θα έχει σωθεί», εμείς όλοι θα είμαστε ήδη νεκροί. Δουλειές δεν θα υπάρχουν, η φτώχεια θα έχει απλωθεί σαν πανούκλα παντού, ο κόσμος θ' αρρωσταίνει και θα πεθαίνει χωρίς να μπορεί να κάνει απολύτως τίποτα, το βιοτικό επίπεδο θα μοιάζει με αυτό μιας χώρας σε πόλεμο. Γιατί έχουμε πόλεμο. Όχι αυτόν που αναφέρεται ο ψεύτης ο Παπανδρέου. Δεν έχει κηρύξει κανένα πόλεμο η κυβέρνηση στις αγορές και τους κερδοσκόπους. Αυτά τα γελοία φραστικά πυροτεχνήματα που έχουν περισσέψει όλο αυτό το διάστημα, ιδίως από τον προαναφερόμενο θεατρίνο που διευθύνει την ολοκλήρωση της σύγχρονης καταστροφής της χώρας, χρησιμεύουν απλώς για την παραπλάνηση της κοινωνίας.
Έχουμε έναν κοινωνικό και ταξικό πόλεμο σε πρωτοφανή όξυνση. Εχουμε τα προνομιούχα κοινωνικά στρώματα να συγχρονίζονται και να συντονίζουν τις δυνάμεις τους για να εξαπολύσουν τη μεγαλύτερη ταξική επίθεση που έχει γίνει ποτέ στη χώρα. Έχουμε τον πόλεμο που έχουν κηρύξει οι κεφαλαιοκράτες με τη βοήθεια της κυβέρνησης ενάντια στους εργαζόμενους. Έχουμε τον πόλεμο των εξουσιαστών εναντίον των αγωνιστών.
Έχουμε μια μοναδική κοινωνική κατάσταση που διαμορφώνεται και που σπάνε ο ένας μετά τον άλλο οι οικονομικοί και κοινωνικοί δεσμοί ανάμεσα σε προνομιούχους και μη. Μια μεγάλη κοινωνική ρήξη διαμορφώνεται στο εσωτερικό της χώρας και μια πρωτοφανής πολιτική αντίθεση ανάμεσα στην ελίτ και την κοινωνική βάση με εκρηκτικές προοπτικές.
Μέσα σε αυτό το περιβάλλον πρωτόγνωρης τρομοκρατικής επίθεσης από κράτος και κεφάλαιο και ενώ η συντριπτική πλειοψηφία της κοινωνίας βιώνει ένα ασύλληπτο μέχρι χθες καθεστώς τρόμου και ανασφάλειας, είναι πραγματικά γελοίο να ισχυρίζονται οι εξουσιαστές ότι οι συλλήψεις μας αφορούν στην αντιμετώπιση μιας κοινωνικής απειλής και ότι ο Επαναστατικός Αγώνας είχε ως σκοπό «να εκφοβίσει σοβαρά τον πληθυσμό» όπως αναφέρεται στο κατηγορητήριο.
Η μακροχρόνια και συνεπής πολιτική παρουσία του Επαναστατικού Αγώνα είμαστε βέβαιοι πως όχι μόνο δεν γίνεται αντιληπτή από τους περισσότερους ως «απειλή για την κοινωνία», αλλά ως μια πολιτική παρουσία δίπλα στους καταπιεσμένους και πάντα ενάντια στην οικονομική και πολιτική ελίτ. Δίπλα σε αυτούς που ζουν υπό το ζύγό της εξουσίας και απέναντι σε αυτούς που την ασκούν.
Παρά την ιδεολογική αντεπίθεση που έχει εξαπολύσει το κράτος και τα Μ.Μ.Ε. εναντίον μας, είναι κατανοητό από την πλειοψηφία του πληθυσμού πως ο πόλεμος εναντίον μας είναι πόλεμος εναντίον όσων θέλουν ν' αντισταθούν δυναμικά στις επιλογές τους, είναι ένα μέσο εκφοβισμού και τρομοκράτησης γι' αυτούς που σκέφτονται να σηκώσουν το ανάστημα τους ενάντια στις εγκληματικές πολιτικές της εξουσίας.
Αν παρακολουθήσει κάποιος την πορεία του Επαναστατικού Αγώνα καταλαβαίνει πόσο έωλοι είναι οι ισχυρισμοί της πολιτικής εξουσίας και των κολαούζων της στα Μ.Μ.Ε. ότι η δράση του συνιστά απειλή για το κοινωνικό σύνολο. Γιατί ποια είναι η ενέργεια μας που έχει δήθεν τρομοκρατήσει την κοινωνία και έχει στραφεί ενάντια της; Μήπως οι επιθέσεις στα μισητά από την κοινωνική πλειοψηφία υπουργεία εργασίας και οικονομίας όπου αποφασίζονται και προστάζονται οι πιο αντικοινωνικές πολιτικές;
Μήπως οι επιθέσεις ενάντια στα ΜΑΤ που τρομοκρατούν καθημερινά στους δρόμους των πόλεων, ξυλοκοπούν διαδηλωτές και έχουν ως αποστολή τη βίαιη καταστολή των κοινωνικών αγώνων; Οι επιθέσεις ενάντια στα αστυνομικά τμήματα που στεγάζουν τους εκπαιδευμένους δολοφόνους του καθεστώτος και όπου καθημερινά ξεφτιλίζονται, ξυλοκοπούνται και δολοφονούνται άνθρωποι που πέφτουν στα χέρια των μπάτσων;
Μήπως συνιστά τρομοκράτηση της κοινωνίας η επίθεση εναντίον του Βουλγαράκη ο οποίος έχει συνδεθεί με δύο μεγάλα σκάνδαλα (τηλεφωνικές υποκλοπές, απαγωγές Πακιστανών) και που εκμεταλλευόμενος τον υπουργικό του θώκο αύξησε την οικογενειακή του περιουσία με τις αγοραπωλησίες εκτάσεων του δημοσίου (υπόθεση Βατοπεδίου); Αυτόν, όπως και όλους όσους έχουν συνδεθεί με ανάλογες υποθέσεις άπληστης υφαρπαγής του κοινωνικού πλούτου, οι περισσότεροι που ζουν σε αυτή τη χώρα πολύ θα ήθελαν να τους δουν κρεμασμένους στην πλατεία Συντάγματος.
Μήπως πρόκειται για ενέργεια τρομοκράτησης της κοινωνίας η επίθεση εναντίον της πρεσβείας των ΗΠΑ; Μήπως δεν γνωρίζουν οι διώκτες μας και οι πολιτικοί τους προϊστάμενοι πως αυτή την επίθεση επιδοκίμασε η συντριπτική πλειοψηφία της ελληνικής κοινωνίας η οποία μόνο ευγενή συναισθήματα δεν τρέφει για το κράτος των ΗΠΑ;
Μήπως είναι πράξη που τρομοκρατεί τον πληθυσμό μια επίθεση εναντίον της πολυεθνικής εταιρείας Shell που εδώ και πολλές δεκαετίες λυμαίνεται τον φυσικό πλούτο πολλών χωρών, εκμεταλλεύεται πληθυσμούς και συμβάλλει στην καταστροφή του πλανήτη;
Ή μήπως η επίθεση εναντίον της Citibank, έναν από τους κορυφαίους ομίλους της διεθνούς χρηματοοικονομικής τρομοκρατίας, που διαδραμάτισε εδώ και δεκαετίες πρωταγωνιστικό ρόλο στη διαδικασία συγκέντρωσης κεφαλαίου, αρπάζοντας τον πλούτο αμέτρητων χωρών μέσω της κερδοσκοπίας με το χρέος τους, οδηγώντας τις σε μια μη αναστρέψιμη πολλές φορές οικονομική και κοινωνική καταστροφή; Είναι αντικοινωνική μια επίθεση ενάντια σ' αυτή την πολυεθνική των οικονομικών εγκλημάτων που πρωτοστάτησε στη δημιουργία της μεγάλης κρίσης που ζούμε σήμερα;
Ή μήπως πρόκειται για πράξη κοινωνικής τρομοκράτησης η επίθεση ενάντια στο χρηματιστήριο, το ναό του χρήματος και έναν από τους σημαντικότερους διαύλους υφαρπαγής του κοινωνικού πλούτου και μεταφοράς του από την κοινωνική βάση προς την οικονομική ελίτ;
Οι μόνοι που έχουν τρομοκρατηθεί από αυτές τις πολιτικές ενέργειες είναι η πολιτική και οικονομική εξουσία. Είναι οι εγκληματίες κεφαλαιοκράτες που ανησυχούν για τις «επενδύσεις» τους και που φοβούνται πως δεν θα μπορούν να περάσουν χωρίς προβλήματα τους όρους της σύγχρονης δικτατορίας τους. Αν αυτές οι επιθέσεις συνιστούν απειλή για κάποιους αυτοί είναι όσοι απολαμβάνουν οικονομική και κοινωνική ισχύ από το υπάρχον καθεστώς κοινωνικής υποδούλωσης.
Η φυλάκισή μας λοιπόν, όχι μόνο δεν συνιστά λύση για την ασφάλεια του πληθυσμού αλλά λειτουργεί προς την ακριβώς αντίθετη κατεύθυνση. Θέλει να καταφέρει την αντιμετώπιση μιας πολιτικής απειλής για το καθεστώς, ώστε κράτος και κεφάλαιο με μεγαλύτερη ασφάλεια να ασκούν τη μαζική τρομοκρατία εναντίον της κοινωνικής πλειοψηφίας. Στόχος των διωκτών μας να εξαλείψουν έναν παράγοντα πολιτικής αφύπνισης για την κοινωνία, μια επαναστατική απειλή.
Για πολλούς από την διεθνή πολιτική και οικονομική ελίτ - μεταξύ των οποίων και των γερακιών του ΔΝΤ - η διεθνής οικονομική κρίση έχει τελειώσει, η οικονομική ανάκαμψη, αν και ισχνή, έχει ξεκινήσει, οι προοπτικές διαφαίνονται καλές ενώ η κρίση στην Ελλάδα δεν αποτελεί τίποτα περισσότερο παρά αποτέλεσμα της κακής διαχείρισης από τις προηγούμενες κυβερνήσεις. Οι υπερασπιστές και εκφραστές του οικονομικού και πολιτικού συστήματος αναγνώρισαν ως κρίση μόνο αυτή που συγκλόνισε το διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα και αφού αυτό φαίνεται να διασώθηκε μετά τις γενναιόδωρες παροχές ρευστότητας από τις κυβερνήσεις, μιλάνε για το τέλος των προβλημάτων του συστήματος και για την αρχή μιας, ίσως επίπονης και όχι πολύ σύντομης, διαδικασίας οικονομικής ανάκαμψης, και με την προϋπόθεση πάντα ότι οι κυβερνήσεις θα λάβουν τ' απαραίτητα μέτρα λιτότητας.
Μετην ίδια επιφανειακή προσέγγιση της κρίσης που τη διαχωρίζει στις διάφορες - για πολλούς ακόμη και ανεξάρτητες μεταξύ τους - διαστάσεις της και τις απομονώνει, αναλύεται από τους καθεστωτικούς αναλυτές και η κρίση του χρέους στην Ελλάδα. Γι' αυτούς η οικονομική κρίση είναι μόνο ένα αποτέλεσμα κακής διαχείρισης του συστήματος που με κάποιες επιμέρους διορθώσεις θα επανέλθει στην πρότερη εύρυθμη λειτουργία του.
Η δε δημοσιονομική κρίση στην Ελλάδα δεν αποτελεί για τους συμμετέχοντες στην ηγεσία του συστήματος ούτε καν μια παρενέργεια της διεθνούς οικονομικής κρίσης. Πρόκειται για ένα πρόβλημα που οφείλεται στην κακή διαχείριση των δημοσίων ταμείων από τις προηγούμενες κυβερνήσεις. Δεν αμφισβητούμε βέβαια, το γεγονός ότι οι κατά καιρούς κατέχοντες την εξουσία στη χώρα προέβησαν συστηματικά και χωρίς εξαιρέσεις στην καταλήστευση του χρήματος και της περιουσίας του δημοσίου. Αντιθέτως, με τον πλούτο που έχει αντλήσει το κράτος από την κοινωνική βάση, πλούτιζαν και ζούσαν σπαταλώντας αφειδώς τα δημόσια ταμεία όλες ανεξαιρέτως οι συμμορίες των κυβερνώντων, πετώντας μερικά ξεροκόμματα στην πλειοψηφική βάση των ψηφοφόρων προκειμένου να κερδίσουν την ψήφο τους. Οι ληστές των κομμάτων εξουσίας έφτιαξαν τεράστιες περιουσίες, έχτισαν βίλες, αγόρασαν κότερα, εξασφάλισαν μια ζωή μες στη χλιδή ενώ η κοινωνική πλειοψηφία ζει υπό το καθεστώς της οικονομικής τρομοκρατίας που επιβάλλει το κράτος και το κεφάλαιο. Όταν όμως τα γεράκια του Δ.Ν.Τ. και της Ευρωπαϊκής Ένωσης κατηγορούν τις προηγούμενες κυβερνήσεις για διασπάθιση του δημοσίου χρήματος, δεν εννοούν τα παρα-πάνω και ούτε βέβαια τα δισεκατομμύρια ευρώ που χαρίστηκαν στους κάθε εθνικότητας κεφαλαιοκράτες οι οποίοι δραστηριοποιούνται στη χώρα. Τις κατηγορούν ότι σπατάλησαν πολλά σε μισθούς και συντάξεις, ότι ξοδεύουν πολλά για τη δημόσια υγεία και για την παιδεία και ότι υπήρξαν πολύ ελαστικές με τη φορολόγηση της κοινωνικής βάσης.
Το ελληνικό κράτος βρίσκεται εδώ και καιρό υπό καθεστώς δημοσιονομικής χρεοκοπίας, ασχέτως αν δεν το ομολογούν οι κυβερνώντες, ενώ ο μηχανισμός στήριξης του Δ.Ν.Τ., της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας που ανέλαβε πλέον τα ηνία της εξουσίας, έχει ως αποστολή την παροχή ρευστότητας για να πληρωθούν όσοι δάνεισαν το ελληνικό δημόσιο αγοράζοντας ομόλογα. Το αντάλλαγμα για την «οικονομική σωτηρία» είναι η εφαρμογή της πιο άγριας καταλήστευσης της κοινωνίας για λογαριασμό του υπερεθνικού κεφαλαίου.
Όσον αφορά το δημοσιονομικό πρόβλημα της Ελλάδας, εκτός από την καταλήστευση των ταμείων για ίδιον όφελος από τους κυβερνώντες, αυτό άρχισε να δημιουργείται εξ' αιτίας του κυρίαρχου αναπτυξιακού μοντέλου που υιοθετήθηκε όλα τα προηγούμενα χρόνια και του ρόλου της Ελλάδας στην αλυσίδα της διεθνούς παραγωγικής διαδικασίας. Η θέση της Ελλάδας στην Ευρώπη ήταν ανέκαθεν αυτή μιας αγοράς για τα ευρωπαϊκά προϊόντα. Και ενώ το ακριβό και μη ανταγωνιστικό ευρώ δεν επέτρεπε στα ευρωπαϊκά προϊόντα ν' ανταγωνιστούν τα κατά πολύ φθηνότερα που παράγονταν εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης, η μικρή πληθυσμιακά ελληνική αγορά ήταν υποχρεωμένη να καταναλώνει όσο το δυνατόν μεγαλύτερο μέρος της παραγωγής των χωρών της ευρωζώνης.
Ο ισχυρισμός ότι η Ευρώπη παρέχει μια οικονομική ασφάλεια για την Ελλάδα δεν είναι παρά ένα τερατώδες ψέμα. Η επιβεβλημένη από την Ευρώπη οικονομική στρατηγική για την Ελλάδα ήταν από την αρχή η αποδιάρθρωση του προηγούμενου παραγωγικού μοντέλου και η ενθάρρυνση από το ελληνικό κράτος της κατανάλωσης με δανεικά. Οι ελληνικές κυβερνήσεις προχωρούσαν συνεχώς σε δανεισμούς για να χρηματοδοτούν επενδύσεις των πολυεθνικών από την Ε.Ε. στον ελληνικό χώρο, ενισχύοντας παράλληλα και τους Έλληνες κεφαλαιοκράτες.
Από την άλλη η ελληνική κοινωνία, ύστερα από μια ανελέητη προπαγάνδα από μεριάς των τραπεζικών ομίλων, μπήκε μέσα στο λαβύρινθο του δανεισμού όπου και βρίσκεται σήμερα ένα μεγάλο τμήμα της εγκλωβισμένο, προκειμένου να διευρυνθούν οι δυνατότητες κατανάλωσης της μικρής πληθυσμιακά ελληνικής αγοράς.
Ακόμα και εν μέσω της κρίσης και ενώ το ελληνικό χρέος, δημόσιο και ιδιωτικό, είχε ήδη φτάσει το ποσό του 1 τρισ. ευρώ, ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας Τρισέ, δήλωνε με έμφαση πως «οι Έλληνες έχουν ακόμα περιθώρια για επιπλέον δανεισμό», ώστε να συνεχίσουν να καταναλώνουν στηρίζοντας με δανεικά την ισχνή λόγω κρίσης ευρωπαϊκή ανάπτυξη και να συνεχιστεί η κερδοφορία τραπεζών και επιχειρήσεων.
Η πλασματική ευημερία και οι υψηλοί ρυθμοί ανάπτυξης δεν ανταποκρίνονταν ποτέ στην πραγματική οικονομική κατάσταση της χώρας, παρά αντανακλούσαν την μεγάλη κερδοφορία του κεφαλαίου. Αυτό εξ'άλλου το είχαμε επισημάνει από το 2005 - εποχή που όλοι μιλούσαν για την ισχυρή ελληνική οικονομία - ενώ είχαμε προβλέψει το μεγάλο οικονομικό πρόβλημα και τον υπαρκτό κίνδυνο χρεοκοπίας που θ' αντιμετώπιζε η Ελλάδα σε περίπτωση που θα ξεσπούσε μια μεγάλη και διεθνών διαστάσεων οικονομική κρίση.
Για τους πάσης φύσεως κερδοσκόπους - διαχειριστές και κατόχους του μεγάλου κεφαλαίου η κρίση δεν αφήνει περιθώρια υψηλής κερδοφορίας από τους παραδοσιακούς τομείς της οικονομίας. Ακόμα και πολλά χρηματιστήρια δεν δίνουν τις ικανοποιητικές για τους άπληστους κεφαλαιοκράτες αποδόσεις και η αγορά των πρώτων υλών και των τροφίμων - παρά το γεγονός ότι οι τιμές είναι υπερβολικά υψηλές σε σχέση με την μειωμένη ζήτηση παγκοσμίως - δεν προσφέρει, προς το παρόν τουλάχιστον, τη δυνατότητα μιας πιο μεγάλης ανόδου, ανάλογης με αυτής του 2008, σε πείσμα των επενδυτών που κάνουν τα πάντα για να μεγεθύνουν την ήδη υπάρχουσα φούσκα στα συγκεκριμένα χρηματιστήρια.
Αντιθέτως, τα κρατικά χρέη είναι η μεγαλύτερη ευκαιρία για το υπερεθνικό κεφάλαιο ν' αντλήσει τα μέγιστα, εν μέσω κρίσης, δυνατά κέρδη. Ήδη η διεθνής φούσκα του χρέους στις χώρες του καπιταλιστικού κέντρου έχει πάρει μεγάλες διαστάσεις, όμως οι πάσης φύσεως κερδοσκόποι δεν έχουν σκοπό να σταματήσουν, αλλά θα εξαντλήσουν κάθε περιθώριο εκμετάλλευσης του. Ο εκτροχιασμός του δημοσίου χρέους για τις χώρες του κέντρου οφείλεται στα τεράστια πακέτα οικονομικής στήριξης που οι κυβερνήσεις παρείχαν για την σωτηρία του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος. Με δύο λόγια η διεθνής χρηματοπιστωτική κρίση ξεπεράστηκε- τουλάχιστον για την ώρα- εις βάρος των κοινωνικών πλειοψηφιών των χωρών του κέντρου, με τις κυβερνήσεις να εγκληματούν συστηματικά, καλύπτοντας με τον δημόσιο πλούτο τις μαύρες τρύπες των ταμείων των μεγάλων χρηματοοικονομικών ομίλων, των βασικών δημιουργών της διεθνούς κρίσης.
Η γιγαντιαία διάσταση του χρηματοοικονομικού τομέα (ενώ το 2006 και προ κρίσης το παγκόσμιο ΑΕΠ έφτανε τα 47 τρισ., η συνολική αξία των μετοχών ξεπερνούσε τα 50 τρισ., η αξία των ομολόγων ήταν στα 70 τρισ. και των παραγώγων ξεπερνούσε τα 470 τρισ., δηλαδή ήταν δεκαπλάσια του παγκοσμίου ΑΕΠ), είναι πολύ δυσανάλογη των μεγεθών και των πιο ανεπτυγμένων καπιταλιστικά χωρών. Οι προσπάθειες των κυβερνήσεων να σηκώσουν στους ώμους τους τα χρέη αυτών των τραπεζικών και επενδυτικών τερατουργημάτων, θα οδηγήσει στη χρεοκοπία πολλές ακόμα και εύρωστες μέχρι πρότινος οικονομίες.
Σε αυτό συνεισφέρει η οικονομική ελίτ όλου του πλανήτη καθώς θα συνεχίσει να τζογάρει στο χρέος των κρατών. Μεγάλο μέρος της λιμνάζουσας λόγω κρίσης ρευστότητας βρήκε κερδοφόρα διέξοδο στο δημόσιο χρέος, τροφοδοτώντας την πιο καταστρεπτική για τις κοινωνίες φούσκα, της οποίας το σκάσιμο θ' αναγκαστούν να πληρώσουν.
Το παιχνίδι της μεγάλης κερδοσκοπικής επίθεσης στα κρατικά χρέη άνοιξε με την Ελλάδα που λόγω των άσχημων δημοσιονομικών και του μεγάλου χρέους της, πρόσφερε τον ιδανικό πελάτη για τις αγορές. Τα ψηλά επιτόκια, που αντανακλούν κατά τους «επενδυτές» την έλλειψη οικονομικής ασφάλειας και την αυξημένη πιθανότητα χρεοκοπίας, έχουν δώσει μέχρι τώρα μεγάλα κέρδη για όσους έχουν «παίξει» στο ελληνικό χρέος. Έτσι κι αλλιώς το αυξημένο ρίσκο στις αγορές πάντα προσφέρει τις μεγαλύτερες αποδόσεις.
Στη διαμόρφωση της μεγάλης φούσκας του χρέους συμμετέχει σύσσωμη η οικονομική ελίτ του πλανήτη η οποία και για μια ακόμα φορά πιστεύει ότι θα μπορεί για όσο θέλει ν' αντλεί μεγάλα κέρδη από τα δημόσια χρέη, αφού όπως ισχυρίζονται δημοσίως αρκετοί εκπρόσωποι της, δεν θα επιτραπεί η χρεοκοπία των χωρών. Πρόκειται για την ίδια αντίληψη που ίσχυε και με την προηγούμενη κρίση του χρέους των χωρών της περιφέρειας τη δεκαετία του '80. Και τότε και σήμερα ακούγεται από τους κατόχους του μεγάλου κεφαλαίου η άποψη ότι «τα κυρίαρχα έθνη δεν χρεοκοπούν». Με αυτό το σκεπτικό η Ελλάδα έφτασε να χρεώνεται με επιτόκια που ξεπέρασαν το 9% και σε κάποιες περιπτώσεις το 15% και η κυβέρνηση πέφτει στην αγκαλιά της «επιτροπής σωτηρίας» των Δ. Ν.Τ., Ε. Επιτροπής και Ε.Κ.Τ. για να σωθεί, έστω και τυπικά, το ελληνικό κράτος από την οικονομική κατάρρευση.
Η φράση «τα κυρίαρχα έθνη δεν χρεοκοπούν» που εκφράζουν οι κεφαλαιοκράτες εκφράζει έμμεσα την πίεση που ασκούν για να παρέμβουν οι διεθνείς μηχανισμοί «σωτηρίας» των υπό χρεοκοπία κρατών, ώστε να μη ρισκάρουν τα κεφάλαια τους που επενδύουν στο χρέος και να συνεχίσουν χωρίς φόβο να κερδοσκοπούν με αυτό. Όμως η απληστία των κατόχων του υπερεθνικού κεφαλαίου πολύ σύντομα θ' αποδειχθεί τόσο μεγάλη που ακόμα και μηχανισμοί «διάσωσης» όπως το ΔΝΤ δεν θα μπορούν ν' ανταπεξέλθουν.
Στην Ελλάδα πολύ κουβέντα γίνεται για τους κερδοσκόπους και οι αφορισμοί περισσεύουν, χωρίς ποτέ να προσδιορίζεται ποιοι είναι αυτοί. Σίγουρα όμως δεν πρόκειται μόνο για τους νεαρούς με τα λευκά κολάρα των υπερεθνικών επενδυτικών εταιρειών που «κάθονται μπροστά στους υπολογιστές και παίζουν με το χρέος των χωρών» όπως διεμήνυε ο Παπανδρέου λίγο καιρό πριν. Πρόκειται για το σύνολο της οικονομικής ελίτ. Μεγάλο μέρος του ελληνικού χρέους κατέχουν οι ελληνικές τράπεζες και μέσω αυτών όλη η αφρόκρεμα της ελληνικής πλουτοκρατίας, όλοι οι ευυπόληπτοι επιχειρηματίες που χαίρουν εκτίμησης από την πολιτική ελίτ της χώρας.
Και ας μην ξεχνάμε την σκανδαλώδη διαδικασία με την οποία οι ελληνικές τράπεζες αντλούν χρήμα με μηδενικό σχεδόν επιτόκιο από την Ε.Κ.Τ., δίνοντας ως εγγύηση ομόλογα του δημοσίου, τα οποία παίρνουν τζάμπα μέσω του πακέτου στήριξης των 28 δισ. ευρώ που αποφάσισε η προηγούμενη κυβέρνηση και στη συνέχεια δανείζουν το κράτος με τα ψηλά επιτόκια των αγορών. Και όλα τα παραπάνω ενώ έχουν βάλει αρκετά δισ. σε ρευστό στα ταμεία τους, διασφαλίζοντας έτσι την κεφαλαιακή τους επάρκεια ενώ η κυβέρνηση τις καλεί - υπό τις υπάρχουσες συνθήκες και τη στιγμή που ξεπουλά τη χώρα για δανεικά - ν' αξιοποιήσουν και το υπόλοιπο πακέτο που έχει μείνει αναξιοποίητο.
Το περίφημο περίστροφο λοιπόν, που συνήθιζε να επικαλείται γελοιωδώς ο Παπανδρέου όποτε έπαιρνε κάποια φραστική υποστήριξη από τους προϊσταμένους «εταίρους» του στην Ευρώπη, δεν στρέφεται ενάντια σε κανένα κερδοσκόπο. Αυτό το όπλο υπάρχει και σημαδεύει την πλειοψηφία του πληθυσμού αυτής της χώρας, για να υποκύψει στις απειλές της κυβέρνησης και των σωτήρων του ελληνικού πολιτικού συστήματος. Ο Παπανδρέου ως σύγχρονος Τσολάκογλου πλέον έχει εισαγάγει τη χώρα σε μια νέα εποχή κατοχής από το υπερεθνικό κεφάλαιο με το ΔΝΤ, την Ε. Επιτροπή και την Ε.Κ.Τ. - στο όνομα πάντα της σωτηρίας της πατρίδας - να ηγείται της επιτήρησης των προγραμμάτων λιτότητας και μεταρρυθμίσεων, προκειμένου να χρηματοδοτήσουν την ομαλή αποπληρωμή των δανειστών του ελληνικού κράτους.
Όλη η φιλολογία γύρω από τον αγαθό ρόλο του ΔΝΤ και η προσπάθεια αποδαιμονοποίησής του από την κυβέρνηση και τους διάφορους παρατρεχάμενούς της, δεν θα αντέξει για πολύ ακόμα.. Είναι γνωστό πως σε όποιας χώρας τη ζωή και αν ενεπλάκη, οι συνέπειες ήταν καταστροφικές. Σε Αφρική, Ασία, Νότια Αμερική το ΔΝΤ ευθύνεται για την καταστροφή οικονομιών, παραγωγικών δομών και μοντέλων που δεν αρμόζουν στα κερδοφόρα παραγωγικά μοντέλα των γερακιών του υπερεθνικού κεφαλαίου που υπηρετεί αυτός ο οργανισμός. Τα αποτελέσματα των «ευεργετικών» παρεμβάσεων του ΔΝΤ σε πολλές περιπτώσεις, ήταν λιμοί, αρρώστιες, εμφύλιοι, μη αναστρέψιμες κοινωνικές και περιβαλλοντικές καταστροφές.
Είναι επίσης, αστείο όταν μετά από δεκαετίες δράσης του ΔΝΤ με τα ίδια πάντα καταστροφικά αποτελέσματα, πολλοί κυρίως αριστεροί και σοσιαλδημοκράτες εξακολουθούν να χαρακτηρίζουν τις άγριες νεοφιλελεύθερες συνταγές που επιβάλλει απλώς ως «λάθος στρατηγικής». Δεν είναι δυνατό να πιστεύουν πως, απλώς, είναι ηλίθιοι. Γνωρίζουν και πολύ καλά τι κάνουν, και η κατεύθυνση τους είναι πολύ συγκεκριμένη.
Το χρέος μιας χώρας που δεν μπορεί να εξυπηρετήσει, είναι η ευκαιρία για την οικονομική ελίτ μέσω του ΔΝΤ να την γονατίσει, να την εξοντώσει, να την κατακτήσει. Αφού την ξεζουμίζουν, βγάζοντας τα κέρδη τους με το παραπάνω, την οδηγούν στη χρεοκοπία και τότε τα κοράκια του κεφαλαίου πέφτουν και αγοράζουν για ένα κομμάτι ψωμί ό,τι έχει αξία σε αυτό τον τόπο για να το αξιοποιήσουν, ενώ θα 'χουν μετατρέψει τη χώρα αυτή σ' ένα παράδεισο εκμετάλλευσης των εργαζομένων από τους κεφαλαιοκράτες, που θα μπορεί επιτέλους να ανταγωνιστεί τις πλέον απάνθρωπες εργασιακές συνθήκες. Αυτό είναι το σχέδιο του ΔΝΤ για την Ελλάδα. Ένα σχέδιο που οδηγεί ταχύτατα στην υπερσυγκέντρωση οικονομικής και κοινωνικής ισχύος σε ακόμη λιγότερα χέρια και το λαό στην εξαθλίωση.
Αν αφήσουμε να προχωρήσουν οι εγκληματίες του πολιτικού καθεστώτος της χώρας σε αυτές τις πολιτικές, έχουμε παραδοθεί στην πιο επαίσχυντη μορφή υποδούλωσης που υπήρξε ποτέ, έχουμε παραδώσει τη χώρα και το μελλόντων παιδιών μας στα σαγόνια των καρχαριών του μεγάλου κεφαλαίου, έχουμε αποδεχθεί να ζούμε υπό τη συνεχή τρομοκρατία της διεθνούς οικονομικής και πολιτικής ολιγαρχίας.
Κανένας ελεύθερος άνθρωπος δεν μπορεί να δεχθεί μια τέτοια συνθήκη, κανένας άνθρωπος με αξιοπρέπεια δεν μπορεί να παραδοθεί χωρίς αντίσταση. Ενώ το ίδιο το σύστημα γκρεμίζει τις γέφυρες σύνδεσης και επικοινωνίας με την κοινωνική πλειοψηφία και παρατάσσεται πολεμικά απέναντι της, θα ήταν μεγάλο λάθος να επιδιώξουμε από τα κάτω την επαναδημιουργία αυτών των συνδέσεων. Τα κόμματα της αριστεράς που συμμετέχουν στο πολιτικό σύστημα θα επιδιώξουν με τον έναν ή τον άλλον τρόπο την άμβλυνση των κοινωνικών αντιθέσεων και θα κάνουν τα πάντα για να εμποδίσουν τις επικείμενες κοινωνικές εκρήξεις. Όσο και αν αυξάνουν τους λεονταρισμούς κατά των κυβερνητικών επιλογών, δεν πρόκειται να έρθουν σε καμία ρήξη με το σύστημα.
Από την άλλη, η κοινωνία των μη προνομιούχων αναμένει μια νέα πολιτική δύναμη, ανεξάρτητη από κάθε πολιτική σκοπιμότητα και κάθε διάθεση χειραγώγησης, να διαμορφώσει αυτό το πολιτικό πεδίο στο οποίο θα μπορεί να πατήσει για ν' αγωνιστεί ενάντια στις σύγχρονες άγριες συνθήκες ζωής που της επιβάλλονται. Αυτή η νέα πολιτική δύναμη δεν μπορεί να είναι άλλη από ένα ευρύ ριζοσπαστικό κίνημα που, χωρίς αναστολές, ενδοιασμούς, ενοχικά σύνδρομα και ψευδαισθήσεις σχετικά με την αναγκαιότητα ή όχι να υπάρξει μια ολική σύγκρουση με το καθεστώς, θα μπορέσει να χαράξει μια πορεία ανατροπής του συστήματος και να εμπνεύσει όσους περισσότερους καταπιεσμένους γίνεται προς την απελευθερωτική κατεύθυνση. Όποιος στη σημερινή εποχή και ενώ πλέον βρισκόμαστε υπό την ωμή χούντα των αγορών εξακολουθεί να επικαλείται τις «άγουρες αντικειμενικές συνθήκες», τότε δεν έχει καμία διάθεση να δράσει ανατρεπτικά.
Οι αντικειμενικές συνθήκες είναι οι πλέον ιδανικές.
Ας διαμορφώσουμε και τις υποκειμενικές συνθήκες που απαιτούνται για να επιχειρήσουμε την επανάσταση. Αυτή είναι η ευκαιρία μας.
Το στρατόπεδο των εχθρών των εργαζομένων, των συνταξιούχων, των μικρομεσαίων συγκροτήθηκε πλήρως. Με εκτελεστικό όργανο την κυβέρνηση Παπανδρέου, οικονομικό καθοδηγητή το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και πολιτικό εγκέφαλο τη γερμανίδα καγκελάριο Άνγκελα Μέρκελ, το «μαύρο μέτωπο» κυβέρνησης - ΔΝΤ -ΕΕ είναι πανέτοιμο και πανίσχυρο για να συνθλίψει τον κόσμο της εργασίας στην Ελλάδα.
Δεν υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία ότι η συντριπτική πλειοψηφία των ψηφοφόρων αυτών των κομμάτων διαφωνεί ήδη ή θα διαφωνεί σύντομα με τα μέτρα πτώχευσης του ελληνικού λαού που θα επιβάλουν οι ξένοι δυνάστες του ΔΝΤ και της ΕΕ. Από του σημείου όμως αυτή η διαφωνία τους να μετατραπεί σε μαχητικό αγώνα και τελικά σε πολιτική ρήξη με το συνασπισμό των κομμάτων του αστικού μπλοκ που από εδώ και πέρα θα δρουν ως όργανα του καθεστώτος ΔΝΤ - ΕΕ - ελληνικού κεφαλαίου, η απόσταση είναι τεράστια. 
.jpg)
