Κάντο όπως η Αργεντινή (βίντεο)

Κάτι πήρε το αυτί μου ότι οι κυβερνώντες δε θέλουν "να γίνουμε Αργεντινή". Λογικό, αν σκεφτεί κανείς ότι στην Αργεντινή ο πρωθυπουργός...φυγαδεύτηκε με ελικόπτερο για να γλιτώσει την οργή του κόσμου. Από τη δική μας την πλευρά όμως, θα πρέπει να γίνουμε τουλάχιστον σαν την Αργεντινή, αλλιώς δε θα σταματήσουν το πλιάτσικο εναντίον μας. Και γρήγορα μάλιστα, όχι σαν την Αργεντινή που πρώτα τους έλιωσαν, τους άρπαξαν και τις καταθέσεις και τότε -και μόνο τότε- βγήκε ο κόσμος μαζικά στους δρόμους και άρχισε να χρησιμοποιεί τα κατσαρόλια και για άλλα πράγματα πέρα από το να φτιάχνει φαγητό ως "φιλήσυχος πολίτης". Ας μη φτάσουμε και εμείς στην απόλυτη εξαθλίωση στο να μην έχουμε φαγητό, και η μοναδική χρήση που θα έχει απομείνει στα κατσαρόλια θα είναι για να τα χτυπάμε στις διαδηλώσεις.

 Ξαναβάζω και ένα πολύ καλό ντοκιμαντέρ που είχαμε ξαναδεί παλιότερα από εκείνη την περίοδο, που περιγράφει το τι γινόταν στην Αργεντινή - θα διαπιστώσετε πολλές ομοιότητες με την Ελλάδα. Αν δεν το έχετε δει, δείτε το:

Απολάμβαναν τον ακρωτηριασμό

Από την εφημερίδα "Κόντρα"

Δίκη Σ. Σεϊσίδη-Α.Σειρηνίδη

Απολάμβαναν τον ακρωτηριασμό!

Εικόνες φρίκης, που θα ταίριαζαν σε νοσοκομείο της ναζιστικής Γερμανίας, περιέγραψαν για τις συνθήκες νοσηλείας του Σίμου Σεϊσίδη οι μάρτυρες υπεράσπισής του, που κατέθεσαν σήμερα, δεύτερη μέρα της δίκης των Σεϊσίδη-Σειρηνίδη.

Η γιατρός Ιωάννα Πασπάτη, που ήταν παρούσα στη διάρκεια της νοσηλείας του Σεϊσίδη στο ΚΑΤ, ήταν κατηγορηματική ως προς την ιατροδικαστική πλευρά της υπόθεσης. Η σφαίρα είχε φορά από πίσω προς τα μπρος και από κάτω προς τα πάνω. Αυτό σημαίνει ότι ο Σεϊσίδης πυροβολήθηκε πισώπλατα και από άτομο που ήταν καλυμμένο (σκυμμένο). Σε ό,τι αφορά τις συνθήκες νοσηλείας, περιέγραψε ένα αστυνομοκρατούμενο νοσοκομείο, όπου κουμάντο έκαναν οι ασφαλίτες της Αντιτρομοκρατικής και οι κουκουλοφόροι των ΕΚΑΜ, οι οποίοι μπαινόβγαιναν στους θαλάμους, είχαν απαίτηση να έχουν ενημέρωση και γνώμη για τα πάντα και παρεμπόδιζαν το ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό στην άσκηση των καθηκόντων του, γεγονός που επιβάρυνε την κατάσταση του ασθενή.

Αυτά τα επιβεβαίωσε και η σύντροφος και σύζυγος του Σ. Σεϊσίδη, Μαρία Καλαϊτζίδη, η οποία περιέγραψε μια εικόνα βαρβαρότητας που θα μπορούσε να συνοψιστεί στις λέξεις «νοσηλεία με ευθύνη της Αντιτρομοκρατικής». Ακόμη και ο ακρωτηριασμός έγινε υπό το χαιρέκακο βλέμμα αξιωματικού της δύσοσμης αυτής υπηρεσίας. Στην πραγματικότητα, κάποια στιγμή τον παράτησαν τον Σίμο. Αναφέρθηκε, επίσης, στη στέρηση των δικαιωμάτων που έχει κάθε κρατούμενος. Είναι χαρακτηριστικό ότι επαφή με δικηγόρο επιτράπηκε μετά από 3-4 μέρες και οι ασφαλίτες ήταν παρόντες.

Ο σύντροφός του Κώστας Μηναΐδης αναφέρθηκε στην ιστορική διαδρομή του Σ. Σεϊσίδη, που οδήγησε στη στοχοποίησή του από την Ασφάλεια, ενώ η δημοσιογράφος Ρόζα Κοβάνη αναφέρθηκε στα τρομοσενάρια περί «ληστών με τα μαύρα», στην επικήρυξη και στο κλίμα που μεθοδικά δημιουργούνταν, για να επιτρέψει στον κάθε μπάτσο να πυροβολήσει πισώπλατα έναν άνθρωπο που απλά έτρεχε για να ξεφύγει.

Στο ίδιο κλίμα αναφέρθηκαν και οι υπόλοιποι μάρτυρες, μεταξύ των οποίων και ο βουλευτής Τάσος Κουράκης, που κατέθεσε και με την ιδιότητα του γιατρού.

Η δίκη θα συνεχιστεί τη Δευτέρα 10 Οκτώβρη, με τους μάρτυρες υπεράσπισης του Αρη Σειρηνίδη.


Δίκη Σ. Σεϊσίδη-Α.Σειρηνίδη

Απολάμβαναν τον ακρωτηριασμό!

Εικόνες φρίκης, που θα ταίριαζαν σε νοσοκομείο της ναζιστικής Γερμανίας, περιέγραψαν για τις συνθήκες νοσηλείας του Σίμου Σεϊσίδη οι μάρτυρες υπεράσπισής του, που κατέθεσαν σήμερα, δεύτερη μέρα της δίκης των Σεϊσίδη-Σειρηνίδη.

Η γιατρός Ιωάννα Πασπάτη, που ήταν παρούσα στη διάρκεια της νοσηλείας του Σεϊσίδη στο ΚΑΤ, ήταν κατηγορηματική ως προς την ιατροδικαστική πλευρά της υπόθεσης. Η σφαίρα είχε φορά από πίσω προς τα μπρος και από κάτω προς τα πάνω. Αυτό σημαίνει ότι ο Σεϊσίδης πυροβολήθηκε πισώπλατα και από άτομο που ήταν καλυμμένο (σκυμμένο). Σε ό,τι αφορά τις συνθήκες νοσηλείας, περιέγραψε ένα αστυνομοκρατούμενο νοσοκομείο, όπου κουμάντο έκαναν οι ασφαλίτες της Αντιτρομοκρατικής και οι κουκουλοφόροι των ΕΚΑΜ, οι οποίοι μπαινόβγαιναν στους θαλάμους, είχαν απαίτηση να έχουν ενημέρωση και γνώμη για τα πάντα και παρεμπόδιζαν το ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό στην άσκηση των καθηκόντων του, γεγονός που επιβάρυνε την κατάσταση του ασθενή.

Αυτά τα επιβεβαίωσε και η σύντροφος και σύζυγος του Σ. Σεϊσίδη, Μαρία Καλαϊτζίδη, η οποία περιέγραψε μια εικόνα βαρβαρότητας που θα μπορούσε να συνοψιστεί στις λέξεις «νοσηλεία με ευθύνη της Αντιτρομοκρατικής». Ακόμη και ο ακρωτηριασμός έγινε υπό το χαιρέκακο βλέμμα αξιωματικού της δύσοσμης αυτής υπηρεσίας. Στην πραγματικότητα, κάποια στιγμή τον παράτησαν τον Σίμο. Αναφέρθηκε, επίσης, στη στέρηση των δικαιωμάτων που έχει κάθε κρατούμενος. Είναι χαρακτηριστικό ότι επαφή με δικηγόρο επιτράπηκε μετά από 3-4 μέρες και οι ασφαλίτες ήταν παρόντες.

Ο σύντροφός του Κώστας Μηναΐδης αναφέρθηκε στην ιστορική διαδρομή του Σ. Σεϊσίδη, που οδήγησε στη στοχοποίησή του από την Ασφάλεια, ενώ η δημοσιογράφος Ρόζα Κοβάνη αναφέρθηκε στα τρομοσενάρια περί «ληστών με τα μαύρα», στην επικήρυξη και στο κλίμα που μεθοδικά δημιουργούνταν, για να επιτρέψει στον κάθε μπάτσο να πυροβολήσει πισώπλατα έναν άνθρωπο που απλά έτρεχε για να ξεφύγει.

Στο ίδιο κλίμα αναφέρθηκαν και οι υπόλοιποι μάρτυρες, μεταξύ των οποίων και ο βουλευτής Τάσος Κουράκης, που κατέθεσε και με την ιδιότητα του γιατρού.

Η δίκη θα συνεχιστεί τη Δευτέρα 10 Οκτώβρη, με τους μάρτυρες υπεράσπισης του Αρη Σειρηνίδη.

Απάντηση στην ξεπουλημένη εργατοπατερία (Βίντεο)

Και ενώ η κυβέρνηση προχωράει στην καθολική μείωση των αποδοχών των δημοσίων υπαλλήλων μέσω της εφαρμογής του ενιαίου μισθολογίου που μπορεί να φτάσει μέχρι το 40% του μισθού τους την εργασιακή εφεδρεία και τις απολύσεις, η συνδικαλιστική εργατοπατερία που ελέγχεται από το κυβερνητικό κόμμα προσπαθεί να δώσει απεγνωσμένα δεκανίκια στην μνημονική κυβέρνηση καλλιεργώντας αυταπάτες στους εργαζόμενους, ανακαλύπτοντας «εργατικές νίκες» εκεί που δεν υπάρχουν.

Χαρακτηριστικό δείγμα η τοποθέτηση του προέδρους της ΑΔΕΔΥ και στελέχους της ΠΑΣΚΕ, Κώστα Τσικρικά στην σύσκεψη πρωτοβάθμιων σωματείων που οργάνωσε χτες η ΑΔΕΔΥ . Η απάντηση που δέχτηκε από τον πρόεδρο εργαζομένων του «Ευαγγελισμού», Ηλία Σιώρα, ήταν καταπέλτης και αξίζει να την παρακολουθήσετε στο βίντεο που παραθέτουμε.

Με την ευκαιρία θυμηθείτε και την ανάρτηση που τιτλοφορούσαμε τα «γατόνια της ΑΔΕΔΥ» και αναφέραμε ότι με υπογραφή του υπουργού Διοικητικής Μεταρρύθμισης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης, Δημήτρη Ρέππα δυο αστικές εταιρείες Μη Κερδοσκοπικού χαρακτήρα της ΑΔΕΔΥ έχουν πάρει συνολικά από το πρόγραμμα δημοσίων επενδύσεων μόνο φέτος 2.235.521 ευρώ!!!

«Η καπιταλιστική κρίση. Οι εξελίξεις στην Ευρωπαϊκή Ένωση και στη χώρα μας. Η δυνατότητα άλλου δρόμου»

 ΗΜΕΡΙΔΑ

ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ & ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗΣ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗΣ

 Διεξάγεται το Σάββατο 8 Οκτωβρίου 2011 από 17.00 έως 22.30 στο Πάντειο Πανεπιστήμιο (αιθ. Σ. Καράγιωργα

 Οργανώνεται από την «Πρωτοβουλία κατά του ευρώ και της ΕΕ»


I. ΠΡΩΤΗ ΘΕΜΑΤΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ

Ελλάδα, Ευρωζώνη και Ευρωπαϊκή Ένωση στη δίνη της σημερινής καπιταλιστικής κρίσης                                                         
διάρκεια: 17.00 – 18.30

1. Αλέκος Βερναδάκης

Παρουσίαση των θέσεων της Πρωτοβουλίας

«Η εκτίμηση για τον χαρακτήρα της ΕΕ και τον ρόλο της στον παροξυσμό της καπιταλιστικής κρίσης στην Ελλάδα»

2. Φάνης Παπαδάτος, οικονομολόγος

«Κρίση του παγκόσμιου καπιταλισμού και Ελλάδα»

3. Θόδωρος Μαριόλης, καθηγητής οικονομίας στο Πάντειο

«Η οικονομική πολιτική εντός και εκτός ευρώ»       

4. Σταύρος Μαυρουδέας, καθηγητής οικονομίας στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας

«Eλλάδα και ΕΕ: καπιταλιστική κρίση και ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί»

5. Απόστολος Καψάλης, ερευνητής ΙΝΕ-ΓΣΕΕ

«Οι ανατροπές στις εργασιακές σχέσεις στο πλαίσιο της ΕΕ και η ενσωμάτωση τους στην εργατική νομοθεσία στην Ελλάδα»

6. Σωτήρης Κοντογιάννης, μηχανικός

«Ευρώ: νόμισμα ευημερίας και ανάπτυξης ή θερμοκήπιο της κρίσης;»

7. Γιάννης Τόλιος, διδάκτωρ οικονομικών στο Πάντειο

«Ελλάδα και Ευρωζώνη στη στρατηγική της αριστεράς»


Ερωτήσεις: 18.30 – 18.45.

Διάλειμμα 15 λεπτών


II. ΔΕΥΤΕΡΗ ΘΕΜΑΤΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ

Είναι αναγκαία και εφικτή η έξοδος από το ευρώ και την ΕΕ στις παρούσες συνθήκες;

διάρκεια: 19.00 – 20.30

1. Φλώρα Παπαδέδε

Παρουσίαση των θέσεων της Πρωτοβουλίας

«Ανιχνεύοντας δρόμους ενάντια στην ΕΕ, για μια άλλη πορεία της Ελλάδας προς όφελος της κοινωνίας και της εργαζόμενης πλειοψηφίας»

2. Παναγιώτης Σωτήρης, πανεπιστημιακός

«Ποιος φοβάται τη ρήξη με την ΕΕ; Η αριστερά αντιμέτωπη με την “ευρωπαϊκή προοπτική”»

3. Αντώνης Δραγανίγος, μηχανικός

«Αντικαπιταλιστική πάλη και Ευρωπαϊκή Ένωση»

4. Γιάννης Θεωνάς, πρώην ευρωβουλευτής

«Οι βασικοί σταθμοί στην πορεία της ευρωπαϊκής καπιταλιστικής ολοκλήρωσης»

5. Δημήτρης Σαραφιανός, μέλος ΔΣ του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών

«Η τοξική ΕΕ και τα καθήκοντα του ταξικού κινήματος»

6. Χρήστος Καραμάνος, πολιτικός μηχανικός

«Το δούναι και λαβείν της Ελλάδας με την ΕΕ και η παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας»

7. Γιάννης Ραχιώτης, δικηγόρος

«Έξω από την ΕΕ! Αναγκαία και ρεαλιστική τακτική επιλογή»

Ερωτήσεις 20.30 – 20.45

III. Σύντομες προετοιμασμένες παρεμβάσεις για τον εμπλουτισμό του προβληματισμού

διάρκεια: 20.50 – 21.30

IV. Παρεμβάσεις εκπροσώπων των κομμάτων και οργανώσεων της αριστεράς

διάρκεια: 21.30 – 22.30

Τέλος Εργασιών

Το παιχνίδι του σκύλου με τη γάτα απειλή για την ειρήνη στην ανατολική Μεσόγειο

Ενώ το πολιτικό θερμόμετρο ανεβαίνει καθημερινά εξαιτίας των εμπρηστικών δηλώσεων των κυβερνήσεων Ελλάδας-Ισραήλ-Τουρκίας-Κύπρου που εμπλέκονται στο ακραίο ανταγωνισμό για τις ΑΟΖ και τα ενεργειακά κοιτάσματα, η ειρήνη στο σύνολο της Ανατολικής Μεσογείου δέχεται καθημερινά πλήγματα.

Ο προσεκτικός παρατηρητής των εξελίξεων καταγράφει ότι ήδη ο ενεργειακός πόλεμος έχει πάρει πολεμική μορφή καθώς ολοένα συχνότερα πληροφορούμαστε για ανατινάξεις αγωγών ενέργειας. Ήδη «άγνωστοι» ανατίναξαν τον αγωγό Ιράν-Τουρκίας, ενώ επαναλαμβανόμενα είναι τα χτυπήματα σε αγωγό Αιγύπτου-Ισραήλ.

Άμεσα συνδέεται με αυτές τις εξελίξεις αλλά και με την επιβολή κυριαρχίας στην περιοχή η κλιμάκωση της Ισραηλινής επιθετικότητας, από το κράτος κατακτητή δηλαδή, εναντίον των Παλαιστινίων, όπου η κάθετη άρνηση στη δημιουργία Παλαιστινιακού κράτους συνοδεύτηκε από την όξυνση της καταπίεσης και την πρόκληση της επέκτασης των εποικισμών και μάλιστα στην Ιερουσαλήμ.  Επιπλέον, η Τουρκία κλιμακώνει τον πόλεμο κατά της κουρδικής μειονότητας και στα θύματα του τουρκικού στρατού, συνήθως άμαχοι, έρχονται να προστεθούν οι απώλειες Τούρκων στρατιωτών. Σε νέα επίθεση Κούρδων ανταρτών στην επαρχία Tunceli στο τουρκικό Κουρδιστάν, πέντε Τούρκοι στρατιώτες τραυματίστηκαν. Οι Τούρκοι στρατιώτες κατευθύνονταν προς το σημείο που νωρίτερα οι μαχητές της κουρδικής οργάνωσης είχαν απαγάγει ένα φύλακα χωριού και είχαν πάρει μαζί τους δύο οχήματα με πετρέλαιο τα οποία χρησιμοποίησαν για να καταστρέψουν ένα τούνελ της περιοχής βάζοντας φωτιά σε αυτά. Κατά τη διάρκεια της επιχείρηση οι αντάρτες του PKK κατέστρεψαν τρία φορτηγά τα οποία μετέφεραν εμπορεύματα αφού πρώτα είχαν αφήσει ελεύθερους τους οδηγούς τους.

Όμως και η πολεμική εμπλοκή Ελλάδας-Τουρκίας-Ισραήλ επιδεινώνεται και με αυτούς τους ρυθμούς είναι ζήτημα χρόνο να θρηνήσουμε θύματα. Στο Αιγαίο καταγράφεται ήδη μια ποιοτική και ποσοτική κλιμάκωση των αερομαχιών. Τα σχετικά δημοσιεύματα εντοπίζουν το εξής γεγονός «Δε μπορεί να συγκριθεί η σημερινή αεροπορική δραστηριότητα με αυτή του καλοκαιριού, που υπήρχε το μορατόριουμ. Ο Σεπτέμβριος και ο Οκτώβριος είναι μήνες στρατιωτικών ασκήσεων για όλες τις χώρες. Εκεί ξεκίνησε και η τουρκική δραστηριότητα στο βόρειο και κεντρικό Αιγαίο. Αριθμητικά δεν έχουμε ιδιαίτερη διαφοροποίηση από το παρελθόν. Ούτε ιδιαίτερες διαφοροποιήσεις έχουμε στο ποσοστό των οπλισμένων τουρκικών αεροσκαφών που παραβιάζουν τον ελληνικό εναέριο χώρο. Πρόσφατα, για πρώτη ημέρα, είχαμε μια ποιοτική διαφοροποίηση. Ενώ κατά τις αναχαιτίσεις τα τουρκικά μαχητικά έφευγαν χωρίς να δημιουργούν καταστάσεις εικονικής αερομαχίας, την Τετάρτη για πρώτη φορά, στις παραβιάσεις του ελληνικού εναέριου χώρου και στις παραβάσεις των κανόνων εναέριας κυκλοφορίας, οι Τούρκοι χειριστές όταν αναχαιτιστήκαν δεν έφυγαν, αλλά παρέμειναν, οδηγώντας την κατάσταση σε τρεις εμπλοκές. Συγκεκριμένα, στο βόρειο και κεντρικό Αιγαίο κατά τη χθεσινή ημέρα πέταξαν 12 τουρκικά μαχητικά, από τα οποία τα 8 ήταν οπλισμένα. Καταγράφτηκαν δύο παραβάσεις και τρεις παραβιάσεις και έγιναν τρεις εμπλοκές. Όλα τα αεροσκάφη αναχαιτίστηκαν και αναγνωρίστηκαν».

Βεβαίως, το τι σημαίνει παραβίαση του ελληνικού εναέριου χώρου είναι μια μεγάλη συζήτηση, αλλά ας κρατήσουμε τα ποιοτικά πολεμικά χαρακτηριστικά της περιόδου, που φέρνουν πολύ πιο κοντά τη πιθανότητα κατάρριψης.

Κάτι που βεβαίως εμπεριέχεται στις επιλογές των κυβερνήσεων, ιδιαίτερα της ισραηλινής.

Πολύ μεγάλη ανησυχία προκαλούν οι τελευταίες πληροφορίες. Όπως καταγράφει το πολεμικό ρεπορτάζ,  το Ισραήλ έστειλε μαχητικά του έξω από τη Μεγίστη (Καστελόριζο) ως απάντηση στην αποστολή τουρκικού αεροσκάφους συλλογής πληροφοριών που πέταξε προηγουμένως  μερικές λίγα μίλια εκτός του εναέριου χώρου του Ισραήλ!  Αμέσως μετά δύο ισραηλινά μαχητικά απογειώθηκαν από ισραηλινή βάση πέταξαν προς την περιοχή του Ριζοκάρπασου πάνω από τα κατεχόμενα ενημερώνοντας την Υπηρεσία Πολιτικής Αεροπορίας της Κύπρου και όχι το FIR Ercan.

Τα αεροσκάφη συνέχισαν την πτήση τους προς τον κόλπο της Μερσίνης και πέταξαν παράλληλα με τις ακτές της νοτίου Τουρκίας σε απόσταση 15 μιλίων, μέχρι την Φοινίκη κοντά στο Καστελόριζο! Ακολούθως τα μαχητικά κατευθύνθηκαν νότια και επέστρεψαν στο Ισραήλ.

Ως απάντηση, λίγο αργότερα ένα τουρκικό F-16 αποπειράθηκε να προσεγγίσει το Ισραήλ αλλά αμέσως 6 ισραηλινά μαχητικά απογειώθηκαν για την αναγνώριση του τουρκικού μαχητικού το οποίο εγκατέλειψε αμέσως την περιοχή, ενώ οι Ισραηλινοί πιλότο είχαν λάβει εντολή κατάρριψης!.

Επίσης, δικινητήριο τουρκικό αεροσκάφος συλλογής πληροφοριών πέταξε σε απόσταση μερικών δεκάδων μιλίων από το Ισραήλ. Το αεροσκάφος λίγη ώρα αργότερα αναχώρησε για τα κατεχόμενα, ενώ τουλάχιστον δύο τουρκικά μαχητικά, εξακολούθησαν τις παραβιάσεις του FLIR Λευκωσίας πετώντας ανοικτά της Λάρνακας - σε απόσταση 50 χλμ από τις ακτές και κοντά στα ανατολικά όρια της ζώνης ασκήσεων (LCD3) των βρετανικών βάσεων.

Η θάλασσα γύρω από την εξέδρα στο οικόπεδο 12 παρουσιάζει έντονη παρουσία ναυτικών και αεροπορικών δυνάμεων της Τουρκίας, του Ισραήλ, των ΗΠΑ-Βρετανίας-Ρωσίας. Μάλιστα, όταν το Piri Reis πλησίασε σε απόσταση μικρότερη των 20 ναυτικών μιλίων από την πλατφόρμα στο «Οικόπεδο 12», εμφανίστηκε Ισραηλινό μαχητικό ελικόπτερο να πετά στην περιοχή για μεγάλο χρονικό διάστημα καλύπτοντας την περιοχή της πλατφόρμας και αυτή της πορείας του ερευνητικού σκάφους.

Αν όλα αυτά τα στοιχεία τα συνδυάσουμε με τις πληροφορίες επιφυλακής και προετοιμασιών του ελληνικού στρατού καταλαβαίνουμε όλοι την τεράστια ανάγκη εγρήγορσης του Αντιπολεμικού κινήματος.

ΔΙΚΤΥΟ ΕΛΕΥΘΕΡΩΝ ΦΑΝΤΑΡΩΝ ΣΠΑΡΤΑΚΟΣ

ΑΝΤΙΠΟΛΕΜΙΚΗ ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ

ΤΗΛ. ΕΠΙΚ. 6932955437

Diktiospartakos.blogspot.com

Πάλι στο προσκήνιο ο Γιάννης Μίχας κατηγορούμενος για μίζες

«Τα μεγάλα ονόματα της δυσώδους υπόθεσης των υποβρυχίων που ζημίωσαν το ελληνικό Δημόσιο κατά εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ, άγγιξαν οι εισαγγελείς του Οικονομικού Εγκλήματος.

Είκοσι εννέα κατηγορούμενοι, πρόσωπα υπεράνω πάσης υποψίας τα οποία διώκονται για σωρεία κακουργηματικών πράξεων έχουν μπει εδώ και μερικές ώρες στο κάδρο των κατηγορουμένων. Πρόκειται για τους φυσικούς πρωταγωνιστές του σκανδάλου καθώς οι πολιτικές ευθύνες έχουν μπει -ήδη- στις καλένδες», γράφει ανάμεσα στα άλλα στο σχετικό ρεπορτάζ η ιστοσελίδα του Τριανταφυλλόπουλου.

Είναι η μόνη ιστοσελίδα που αναφέρει ονόματα.  (Ούτε σε καμιά σημερινή εφημερίδα τα είδαμε).

Αυτό αρχικά που μπορεί να αναφέρουμε είναι ότι όλοι οι κατηγορούμενοι για μίζες είναι πρωτοκλασάτα στελέχη του ΠΑΣΟΚ. Σε μια περίπτωση θα σταθούμε που ..βγάζει μάτι. Στον πρόεδρο του ΕΦΕΤ (που αν είχε την παραμικρή τσίπα θα είχε ήδη παραιτηθεί  μετά τις κατηγορίες που αντιμετωπίζει) Γιάννη Μίχα.

Όταν ανέλαβε πρόεδρος του ΕΦΕΤ -ένα καίριο κυβερνητικό πόστο- γράφαμε: 
«Ο συγκεκριμένος τύπος έχει όλα τα προσόντα –δεν μιλάμε για πτυχία φυσικά, ποιος τα ... αυτά- για την συγκεκριμένη θέση … με ειδικά νταλαβέρια με Γερμανικές εταιρίες. Μην ξεχνάμε ότι μέχρι πριν λίγο καιρό ήταν μισθοδοτούμενος από τα Ναυπηγία Σκαραμαγκά, δηλαδή από τη γερμανική Thyssen Krupp και ξέρει να εκτιμάει τους εργοδότες του. Εχει και σχετικό παρελθόν. Κι αυτό δεν το λέμε εμείς αλλά αρκετά δημοσιεύματα στον αστικό τύπο που τον φέρουν εμπλεκόμενο σε περίεργες γερμανικές προμήθειες του ναυπηγείου Σκαραμαγκά».

Χωρίς να έχουμε αυταπάτες –δεν έχουμε δει τόσα χρόνια κάποιον εγκληματία του «λευκού κολάρου» να τιμωρείται- θα παρακολουθήσουμε αυτή την υπόθεση.

Κάλεσμα για συνάντηση στους αναγνώστες/ιες του μπλοκ μας σήμερα στις 7.30 μ.μ στον χώρο των υπαλλήλων βιβλίου-χάρτου Λόντου 6 Εξάρχεια

Απευθύνουμε ανοιχτό κάλεσμα σε συντρόφους και φίλους του μπλοκ μας να συμμετάσχουν στην ανοιχτή συζήτηση που οργανώνουμε με θέμα την λειτουργία μιας νέας ιστοσελίδα που θα έχει άμεση παρέμβαση σε κάθε κινηματική διαδικασία και στην οποία θα λειτουργεί διαδικτυακός ραδιοφωνικός σταθμός.

Πιστεύουμε ότι στην «κολασμένη εποχή» που ζει η εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα μπορεί και το Ιντερνέτ να αποτελέσει ένα μετερίζι στον αγώνα ενάντια στην επέλαση της καπιταλιστικής βαρβαρότητας.
Επιδίωξη μας είναι η ιστοσελίδα μας που τώρα λειτουργεί δοκιμαστικά να αποτελέσει ένα χώρο που θα έχει άμεση ενημέρωση, θα περιλαμβάνει πολιτικές αναλύσεις, ανταποκρίσεις από πολλές περιοχές της χώρας μας.

Στα φιλόδοξα σχέδια για τον ραδιοφωνικό μας σταθμό –οι εκπομπές του τώρα προσπαθούν να δείξουν το «στίγμα» του- είναι να περιλαμβάνει μουσικά, ιστορικά, πολιτιστικά κ.α αφιερώματα, να διοργανώνει «ζωντανές» συζητήσεις, να έχει ανταποκρίσεις από κάθε εργατική – απεργιακή κινητοποίηση.

Για να υλοποιήσουμε τους σχεδιασμούς μας καλούμε κάθε σύντροφο και κάθε συλλογικότητα που θα ήθελε να συμμετάσχει σ’ αυτό το εγχείρημά μας, σήμερα  Παρασκευή 30 Σεπτέμβρη στον χώρο των υπαλλήλων βιβλίου-χάρτου Λόντου 6 Εξάρχεια, στις 7,30 μ.μ όπου μέσα από αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες θα καθορίσουμε το πλαίσιο και το πρόγραμμα λειτουργίας της ιστοσελίδας και του διαδικτυακού ραδιοσταθμού μας.

Για περισσότερες πληροφορίες στο e-mail του blog μας και στο τηλέφωνο 6942770875

ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΟΥΜΕ ΤΑ ΧΑΡΑΤΣΙΑ, την κρίση και το χρέος τους!

Κόκκινη Γραμμή! Κοινή ανακοίνωση – πρόσκληση των ΔΣ των ΕΛΜΕ της Θεσσαλονίκης για επιστροφή των χαρατσόχαρτων στους αποστολείς .

Δύο περίπου χρόνια μετά τις εκλογές του 2009 αποδεικνύεται ότι το προεκλογικό σύνθημα «Λεφτά υπάρχουν!» είχε σα μόνο στόχο την τσέπη των εργαζόμενων και των φτωχών λαϊκών στρωμάτων. Η βάρβαρη και άδικη επιδρομή κυβέρνησης και τρόικας σε βάρος των εργαζόμενων και της νεολαίας φαίνεται να μην έχει τέλος.

ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ!

Οι εκπαιδευτικοί, οι εργαζόμενοι, η νεολαία, όλη η κοινωνία δεν μπορούμε να ανεχτούμε άλλο αυτή την πολιτική! Μια πολιτική που στερεί το βιβλίο και το δάσκαλο από το παιδί, το μισθό και τα στοιχειώδη εργασιακά δικαιώματα από τον εκπαιδευτικό, το δικαίωμα στην υγεία, την παιδεία, την πρόνοια απ’ όλο το λαό.

ΝΑ ΔΙΑΓΡΑΦΕΙ ΤΟ ΧΡΕΟΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΜΑΣ!

Σήμερα, μετά τις τεράστιες περικοπές που επιβλήθηκαν στους μισθούς μας, κυβέρνηση και τρόικα επιδιώκουν να επιβάλουν δυο νέα χαράτσια: τον κεφαλικό φόρο της «έκτακτης εισφοράς» καθώς και το φόρο στην κατοικία με το «ειδικό τέλος ακινήτων», μέσω της Δ.Ε.Η. Χαράτσια  προκλητικά παράνομα, αφού αναδρομικές εισφορές σε ήδη φορολογημένα εισοδήματα είναι αντισυνταγματικές και διαλύουν κάθε έννοια φορολογικής δικαιοσύνης και τα οποία είναι αδύνατο να τα πληρώσουμε οι ήδη καταχρεωμένοι εργαζόμενοι, άνεργοι ή συνταξιούχοι. Ταυτόχρονα ανακοινώνουν ότι θα πάρουν και νέα μέτρα (20% μείωση των μισθών μας, περικοπή των συντάξεων, μείωση αφορολόγητου, απολύσεις ακόμη και στο στενό δημόσιο τομέα ).

Απέναντι σ’ αυτή την προκλητική και απάνθρωπη αντιλαϊκή πολιτική είμαστε υποχρεωμένοι να διεκδικήσουμε το δικαίωμα μας στη ζωή, με δωρεάν πρόσβαση σε όλα τα κοινωνικά αγαθά, να δηλώσουμε ότι το χρέος δεν είναι των εργαζόμενων και των ανέργων  γι αυτό αρνούμαστε να το πληρώσουμε! Το μόνο χρέος που έχουμε είναι απέναντι στα παιδιά μας και στο μέλλον!

-Καλούμε τους εκπαιδευτικούς-μέλη των ΕΛΜΕ-Θ  μας και όλους τους εργαζόμενους  ΝΑ ΜΗΝ ΠΛΗΡΩΣΟΥΝ ΤΑ ΧΑΡΑΤΣΙΑ!
ΔΕΝ  ΧΡΩΣΤΑΜΕ ΤΙΠΟΤΑ σε κυβέρνηση - Ε.Ε. - Δ.Ν.Τ.!
ΔΕΝ ΠΟΥΛΑΜΕ παιδεία, υγεία, δημόσια περιουσία!
ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΟΥΜΕ ΤΑ ΧΑΡΑΤΣΙΑ, την κρίση και το χρέος τους!

Καλούμε όλους τους εκπαιδευτικούς των  ΕΛΜΕ της Θεσσαλονίκης και τους εργαζόμενους της πόλης σε ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ-ΚΡΕΜΑΣΜΑ ΤΩΝ ΧΑΡΑΤΣΟΧΑΡΤΩΝ  ΚΑΙ ΜΑΖΙΚΗ ΚΑΤΑΘΕΣΗ ΤΩΝ «ΔΗΛΩΣΕΩΝ ΑΝΤΙΘΕΣΗΣ-ΑΔΥΝΑΜΙΑΣ» ΠΛΗΡΩΜΗΣ ΤΗΣ ΕΙΔΙΚΗΣ ΕΙΣΦΟΡΑΣ στη Ι' ΔΥΟ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ , ΕΓΝΑΤΙΑ 45,  (στο ύψος της Ίωνος Δραγούμη), την Παρασκευή 30/9, από τις 12.30μ.μ. έως τις 16.30μ.μ

Πορεία συμπαράστασης στους διωκόμενους για την υπόθεση του "Επαναστατικού Αγώνα"

Στο τριμελές Εφετείο κακουργημάτων καλούνται να δικαστούν στις 5 Οκτώβρη 8 άτομα τα οποία κατηγορούνται για συμμετοχή στον «Επαναστατικό Αγώνα». Τα αδικήματα τα οποία τους αποδίδονται είναι η «συμμετοχή σε τρομοκρατική οργάνωση», «απόπειρες ανθρωποκτονιών», «εκρήξεις» «και κατοχή εκρηκτικών υλών».

Η δίκη θα διεξαχθεί στις δικαστικές φυλακές του Κορυδαλλού. Κατηγορούμενοι θα βρεθούν ο Νίκος Μαζιώτης, η σύζυγος του Π. Ρούπα, και ο Κ. Γουρνάς, που ήδη έχουν αναλάβει την πολιτική ευθύνη για την συμμετοχή τους στον Ε. Α. Επίσης ο Κ. Κάτσενας που καταζητείται και η Μ. Μπεραχά συντρόφισσα του Κ. Γουρνά.  Κατηγορούμενοι θα βρεθούν ο Σαράντος Νικητόπουλος, Ε. Σταθόπουλος, και Χ. Κορτέσης οι οποίοι αρνούνται κάθε σχέση με την οργάνωση και αποδίδουν την εμπλοκή τους στις κοινωνικές σχέσεις που είχαν με τους κατηγορούμενους.

Εκδηλώσεις συμπαράστασης θα πραγματοποιηθούν σε αρκετές μορφές εδώ μια αφίσα από τη Δράση για την Ελευθερία που καλεί σε πορεία αλληλεγγύης το Σάββατο 1η Οκτώβρη στο Σύνταγμα στις 12 το μεσημέρι.

Δωρεάν πρόσβαση στην Υγεία

Η Ένωση Γιατρών ΕΣΥ και ο Σύλλογος Εργαζομένων του Νοσοκομείου Ρεθύμνου εξακολουθούν να διεκδικούν την κατάργηση του ληστρικού και απαράδεκτο «εξέταστρου» των 5 ευρώ που επέβαλλε η κυβέρνηση στους προσερχόμενους ασθενείς στα νοσοκομεία και ΚΥ.

Για το σκοπό αυτό , η Γενική Συνέλευση όλου του προσωπικού του Νοσοκομείου, αποφάσισε να οριστεί η ερχόμενη εβδομάδα 3-7 Οκτωβρίου ως εβδομάδα δωρεάν πρόσβασης όλων των πολιτών στο Νοσοκομείο Ρεθύμνου και στα Κέντρα Υγείας του Νομού.

Θεωρούμε ότι το αίτημα της κατάργησης του 5ευρου πρέπει να υιοθετηθεί και να στηριχθεί με κινηματικές δράσεις από όλες τις συλλογικές εκπροσωπήσεις των πολιτών (Σωματεία, Εργατικά Κέντρα,  επαγγελματικές οργανώσεις, Τοπική Αυτοδιοίκηση, κοινωνικοί φορείς) .

Η εμπειρία από τα Ανώγεια , όπου μετά από  την παρέμβαση δημοτικής παράταξης και την καθολική  αντίδραση των πολιτών  υποχρεώθηκε   ο Υφυπουργός Υγείας να προβεί σε διευκρινήσεις που εξαιρούν μεγάλο φάσμα ασθενών από την υποχρέωση καταβολής του 5ευρου στα Κέντρα Υγείας, δείχνει ότι ο μόνος δρόμος είναι η ενεργοποίηση των τοπικών κοινωνιών και η από κοινού με τους λειτουργούς της Υγείας διεκδίκηση του δικαιώματος  στη  δωρεάν δημόσια περίθαλψη ποιότητας .

Παραπομπές από την εισαγωγή του βιβλίου "Το τραγούδι των ηττημένων"

Συνέχεια από εδώ
Σημειώσεις

1.    Γιάννης Μηλιάς - Θάνος Μικρούτσικος, Στην υπηρεσία του έθνους. Ζητήματα ιδεολογίας και αισθητικής στην ελληνική μουσική - Εταιρία Νέας Μουσικής, Αθήνα 1984,σ. 108
2.    Τέρυ Ήγκλετον, Ο μαρξισμός και η λογοτεχνική κριτική - Ύψιλον, Αθήνα 1989, σ. 39
3.    Γιάννης Μηλιάς - Θάνος Μικρούτσικος, ό.π., σ. 102-103
4.    Στο ίδιο, α. 102
5.    Λονί Αλτουσέρ, Θέσεις - Θεμέλιο, Αθήνα 1977, σ. 99
6.    Στο ίδιο, σ. 101
7.    Maria Harmecker, Βασικές έννοιες του ιστορικού υλισμού - Παπαζήσης, Αθήνα 1976,
σ, 94
8.    Λουί Αλτουσέρ, ό.π., σ. 102
9.    Τέρυ Ήγκλετον, ό.π., α. 39
10.    Maria Harmecker, ό.π., σ. 94
11     ΛουίΑλτουαέρ, ό.π., σ. 117
12.    Maria Harmecker, ό.π., σ. 98
13.    Νίκος Πουλαντζάς, Πολιτική εξουσία και κοινωνικές τάξεις - Θεμέλιο,
Αθήνα 1975, τ. β', σ. 43
14.    Maria Harmecker ό.π., σ. 98
15.    Στο ίδιο, α. 98
16.    Νίκος Πουλαντζάς, ό.π., σ. 56
17.    Στο ίδιο, σ. 59

18.    Γιάννης Μηλιάς, Τρόποι παραγωγής και μαρξιστική ανάλυση - Ελληνικά Γράμματα,
Αθήνα 1997, σ. 98
19.    Νίκος Πουλαντζάς, ό.π., σ. 62
20.    Στο ίδιο, σ. 63

21.    Maria Harmecker, ό.π., σ. 99
22.    Λουί Αλτουσέρ, ό.π., σ. 61
23.    Maria Harmecker ό.π., σ. 102
24.    Στο ίδιο, σ. 101
25.    Στο ίδιο, σ. 103
26.    Πιέρ Μασερέ - Ετιέν Μπαλιμπάρ, Μια υλιστική προσέγγιση της λογοτεχνίας και της
γλώσσας - Αγώνας, Αθήνα 1981, σ. 71
27.    Αναφέρεται στο Γιάννης Μηλιάς - Θάνος Μικρούτσικος, ό.π., σ. 106
28.    Στο ίδιο, α. 108

29.    Τόνυ Μπένετ, Φορμαλισμός και μαρξισμός - Νεφέλη, Αθήνα 1983, σ. 53
30.    Στο ίδιο, σ. 68
31.    Τέρυ Ήγκλετον, ό.π., σ.26
32.    Μάο Τσε-τούνγκ, Παρεμβάσεις στις συζητήσεις για τη λογοτεχνία και την τέχνη στο
Γενάν, στο Πιέρ Μασερέ - Ετιέν Μπαλιμπάρ, ό.π., σ. 27. "Ιδεολογικές εκφράσεις με τη μορφή της καλλιτεχνικής ή της λογοτεχνικής εργασίας είναι προϊόντα του μυαλού του ανθρώπου, που καθρεφτίζουν τη ζωή ορισμένες κοινωνίες" (Μάο Τσε-τούνγκ, Για την τέχνη και τη λογοτεχνία, Ιστορικές εκδόσεις, Αθήνα 1976, σ. 95) Όπως επισήμαινε ο Τρότσκι, "η τέχνη, άμεσα ή έμμεσα, αντανακλά τη ζωή των ανθρώπων που κάνουν ή ζουν τα γεγονότα. Αυτό αληθεύει για όλες τις τέχνες, από την πιο μνημειακή ως την πιο εσώτερη. Αν η φύση, ο έρωτας ή η φιλία δε συνδεότανε με το κοινωνικό πνεύμα μιας εποχής, η λυρική ποίηση θάχε από καιρό πάψει να υπάρχει" (Λέον Τρότσκι, Λογοτεχνία και Επανάσταση - Νέοι Στόχοι, Αθήνα 1971, σ. 19)
33.    Πιέρ Μασερέ - Ετιέν Μπαλιμπάρ, ό.π., α. 28
34.    Τέρυ Ήγκλετον, ό.π., σ. 26
35.    Πιέρ Μασερέ - Ετιέν Μπαλιμπάρ, ό.π., σ. 47-48
36.    Στο ίδιο, σ. 48
37.    Τέρν Ήγκλετον, ό.π., σ. 27
38.    Καρλ Μαρξ - Φρίντριχ Ένγκελς, Για την τέχνη - Εξάντας, Αθήνα 1975
39.    Μανόλης Λαμπρίδης, Πρόλογος στο Λέον Τρότσκι, Λογοτεχνία και Επανάσταση,
ό.π., σ. 11 κ.ε.
40.  Λουί Αλτουσέρ, ό.π., σ. 58-59
41.    Χριστόφορος Βερναρδάκης - Γιάννης Μαύρης, Κόμματα και κοινωνικές συμμαχίες
στην προδικτατορική Ελλάδα. Οι προϋποθέσεις της μεταπολίτευσης - Εξάντας, Αθήνα
1991, σ. 359 κ.ε. Για την έννοια της λαϊκο-δημοκρατικής ιδεολογίας, Πολιτική και ιδεολογία στη μαρξιστική θεωρία: Καπιταλισμός - φασισμός- λαϊκισμός
- Σύγχρονα Θέματα, Θεσσαλονίκη 1983
42.    Αυτή η χεγκελιανής έμπνευσης αντίληψη έχει συνδεθεί με το έργο του ούγγρου μαρξιστή ΓκεόργκΛούκατς, που την υποστήριξε θεωρητικά στο κλασικό του βιβλίο Ιστορία και ταξική συνείδηση (ελλ. έκδ. Οδυσσέας -Αθήνα 1976)
43.    Μια σαφής τοποθέτηση ενάντια στην οικονομίστικη ανάγνωση του μαρξικού έργου  έχει υπάρξει απ' τον Ένγκελς, στο γράμμα του προς τονJoserh Blogh , το 1890, όταν ο οικονομισμός άρχιζε να αποτελεί βάση του μαρξισμού της Β'' Διεθνούς:
"Σύμφωνα με την υλιστική αντίληψη της ιστορίας, ο παράγοντας που σε τελευταία ανάλυση την καθορίζει είναι η παραγωγή και η αναπαραγωγή της πραγματικής ζωής.
Ούτε ο Μαρξ ούτε γω υποστηρίξαμε ποτέ τίποτα παραπάνω. Αν τώρα κάποιος παραποιείτα πράγματα και βεβαιώνει πως ο οικονομικός παράγοντας αποτελεί τάχα το μοναδικό καθοριστικό παράγοντα, μετασχηματίζει απλώς εκείνη  την πρόταση σε μια φράση κενή, αφηρημένη και παράλογη. Η οικονομική κατάσταση είναι η βάση.
Ωστόσο οι διάφορες όψεις του εποικοδομήματος -οι πολιτικές μορφές του ταξικού αγώνα και τα αποτελέσματα τον, τα συντάγματα που επέβαλε η νικήτρια τάξη μόλις κέρδισε την μάχη, οι νομικές μορφές και οι αντανακλάσεις όλων αυτών των πραγματικών αγώνων στον εγκέφαλο των ανθρώπων που συμμετέχουν σ' αυτούς, οι πολιτικές, νομικές και φιλοσοφικές θεωρίες, οι θρησκευτικές πεποιθήσεις και η παραπέρα εξέλιξη τους ώσπου ν' αποτελέσουν ένα σύστημα δογμάτων - ασκούν κι αυτές την επίδραση τους στη διάρκεια των ιστορικών αγώνων και σε πολλές περιπτώσεις καθορίζουν τη μορφή τους με τρόπο κυριαρχικό. Υπάρχει αμοιβαία δράση κι αντίδραση όλων αυτών των παραγόντων, και διαμέσου αυτών η οικονομική κίνηση καταλήγει να καθοριστεί σαν το αναγκαίο στοιχείο στο μέσο μιας άπειρης μάζας τυχαίων γεγονότων (δηλαδή γεγονότων και πράξεων που ο εσωτερικός σύνδεσμος τους είναι τόσο μακρινός και τόσο δύσκολα τον αναγνωρίζουμε, πον μπορούμε να τον θεωρήσουμε ανύπαρκτο και να τον παραβλέψουμε). Αν δεν ήταν έτσι τα πράγματα, τότε η εφαρμογή της θεωρίας στην οποιαδήποτε ιστορική περίοδο θα ήταν πιο εύκολη κι από τη λύση μιας απλής πρωτοβάθμιας εξίσωσης...
Είναι ως ένα μέρος λάθος του Μαρξ και δικό μου, πον οι νέοι αποδίδουν κάποιες φορές μεγαλύτερη σπουδαιότητα απ'όση πρέπει στην οικονομική πλευρά. Ήμαστε αναγκασμένοι να υπογραμμίσουμε απέναντι στους αντιπάλους μας την ουσιαστική αρχή που είχαν απορρίψει, και για τούτο δεν βρίσκαμε πάντα το χρόνο, τον τόπο και την ευκαιρία να δικαιώσουμε και τους άλλους παράγοντες που συμμετέχουν στην αμοιβαία δράση. Ωστόσο, αμέσως μόλις καταπιανόμαστε με τη συστηματική έκθεση μιας ιστορικής περιόδου, δηλαδή με την πρακτική εφαρμογή, το πράγμα άλλαζε και πια δεν επιτρεπόταν κανένα λάθος. Παρόλο που συμβαίνει συχνά να πιστεύει κανείς πως έχει κατανοήσει ολότελα μια νέα θεωρία και μπορεί να τη χειριστεί, αν κι ακόμα δεν έχει συλλάβει τις βασικές αρχές της, ή κι όταν -ακόμα περισσότερο- τις έχει συλλάβει λαθεμένα". (Καρλ Μαρξ - Φρίντριχ Ένγκελς, Για την τέχνη, ό.π., σ. 55-56).
«Η πολιτική, νομική, φιλοσοφική, θρησκευτική, λογοτεχνική, καλλιτεχνική κλπ. εξέλιξη στηρίζεται στην οικονομική. Όμως όλες αυτές οι εξελίξεις επιδρούν η μια πάνω στην άλλη και πάνω στην οικονομική βάση. Δεν μπορούμε να πούμε πως η οικονομική κατάσταση είναι η μόνη ενεργητική αιτία ενώ όλοι οι άλλοι παράγοντες παίζουν παθητικό ρόλο. Απεναντίας υπάρχει αμοιβαία δράση στη βάση της οικονομικής αναγκαιότητας που κυριαρχεί μόνο "σε τελευταία ανάλυση"» (στο ίδιο, σ. 60). 44. Νίκος Πουλαντζάς, Κοινωνικές τάξεις στον σύγχρονο καπιταλισμό - Θεμέλιο, Αθήνα 1981, σ. 16

Δημόσιο και υπαλληλοκρατία: Τι έλεγε ο Μαρξ;

Χαμός [και] στο δημόσιο, με απολύσεις, συγχωνεύσεις, μειώσεις μισθών,  "εργασιακή εφεδρεία", κτλ, που έρχονται βέβαια να προστεθούν στους  συμβασιούχους, στους ωρομίσθιους και διάφορες άλλες τέτοιες  "δημοκρατικές" μορφές εργασίας. Γιατί όμως υπάρχουν τόσοι πολλοί που  συμφωνούν με τέτοια μέτρα; Είναι απλά "η ψεύτικη προπαγάνδα του  κράτους", που έχει δηλητηριάσει τα μυαλά της κοινωνίας, ή υπάρχει και  κάποιος άλλος λόγος;

Καταρχήν, μια γενική διαπίστωση:

Το κράτος προβάλει την άποψη ότι "οι δημόσιοι υπάλληλοι φταίνε για όλα". Αντίθετα, δε φταίνε οι καναλάρχες που μας έχουν φλομώσει στο ψέμα, οι 3-4 εργολάβοι που έχουν αναλάβει μέσω ΣΔΙΤ όλα τα έργα και έχουν χεστεί στο τάλιρο, οι εφοπλιστές που είναι αφορολόγητοι και εκβιάζουν ότι αν φορολογηθούν απλά θα σηκωθούν και θα φύγουν, οι δεσποτάδες που επίσης είναι αφορολόγητοι και καλούν τους "πιστούς" να "γυρίσουν και το άλλο μάγουλο", οι βιομήχανοι που  μεταναστεύουν σε Βουλγαρίες, κτλ διότι εκεί βρίσκουν πιο φτηνά εργατικά  χέρια/μικρότερη φορολογία, ή ζουν μέσω κρατικών επιχορηγήσεων, οι τραπεζίτες που πρωτοστατούν διεθνώς σε ένα σωρό νόμιμα και παράνομα deals. Και  ούτε βέβαια φταίει και το πολιτικό προσωπικό της άρχουσας τάξης, που  εδώ και δεκαετίες μας οδήγησε ως εδώ με σκάνδαλα, φάγωμα των  αποθεματικών των ασφαλιστικών ταμείων, κτλ, κτλ, κτλ. Γι' αυτό  άλλωστε και αυτοί "πρέπει" να συνεχίσουν να ζουν μέσα στα πλούτη, και να  τους δοθούν μάλιστα και "πακέτα σωτηρίας", φοροαπαλλαγές , κτλ -  πιθανότατα ως μια δίκαιη ανταμοιβή για όλα αυτά που "μας" έχουν  προσφέρει - και συνεχίζουν να μας προσφέρουν ακάθεκτοι.

Σε μια κρίση τόσο μεγάλη όσο αυτή, ΔΕ θα επιβιώσουν όλοι. Αυτό είναι ξεκάθαρο, η άρχουσα τάξη το ξέρει και προφανώς προσπαθεί να στρέψει την οργή του κόσμου αλλού, ώστε να γλιτώσει η ίδια.

Όμως, πέρα από τη σαπίλα της άρχουσας τάξης, υπάρχει και η σαπίλα του εργατικού κινήματος,  και εκεί είναι που πατάνε και οι κυβερνώντες και επιτίθενται εναντίον  [και] των δημοσίων υπαλλήλων, με την αριστερά ως συνήθως απλά να  αμύνεται και να "καταγγέλλει".

Ο καπιταλισμός δημιούργησε από τα πρώτα του κιόλας χρόνια ένα στρώμα γραφειοκρατών,  που υπάρχει έως και σήμερα στα "σπλάχνα" του κάθε κράτους. Πολλοί εξ  αυτών είναι κηφήνες, απλά βάζουν χαρτόσημα και σφραγίδες. Είναι όμως  χρήσιμοι στο κράτος, διότι με τις σφραγίδες τους αυτές ουσιαστικά  σφραγίζουν την εξουσία της άρχουσας τάξης έναντι των υπόλοιπων τάξεων,  οι οποίες πληρώνουν έτσι "φόρο υποτέλειας" στους κυρίαρχους. Και εννοείται ότι αυτοί οι κηφήνες είναι, σε γενικές γραμμές, υπέρ της  διατήρησης του στάτους κβο, διότι η ίδια τους η θέση, και άρα η ίδια  τους η επιβίωση περνά μέσα από τη διαιώνιση της υπάρχουσας κατάστασης,  και όχι μέσα από την ανατροπή της.

Στην Ελλάδα υπάρχουν αρκετοί τέτοιοι, και μάλιστα η υπαλληλοκρατία είναι  αρκετά διογκωμένη για πολλούς λόγους. Όχι βέβαια πως "όλοι οι δημόσιοι  υπάλληλοι είναι κακοί", ίσα-ίσα που μερικοί είναι χρήσιμοι, απαραίτητοι  και "ενσυνείδητοι". Μάλιστα, υπάρχουν και κλάδοι που όχι απλά δεν πρέπει να γίνουν απολύσεις, αλλά πρέπει να γίνουν και προσλήψεις, όπως πχ ο κλάδος της υγείας, κτλ (εκτός και αν νομίζετε ότι οι γιατροί/νοσηλευτές που υπάρχουν σήμερα επαρκούν).

Όμως, δεν είναι ψέμα ότι υπάρχουν πολλά λαμόγια (από εφοριακούς και  τελωνειακούς  μέχρι μεγαλογιατρούς και στρατιωτικούς), πολλοί που έχουν  διοριστεί επειδή είναι "πράσινα/γαλάζια παιδιά", πολλοί που "τα ξύνουν"  λαμβάνοντας μάλιστα σχετικά μεγάλους μισθούς, πολλοί που διεκπεραιώνουν  εντελώς γραφειοκρατικές εργασίες (οι οποίες περισσότερο εμποδίζουν παρά  βοηθούν την κοινωνία, κτλ).

Η μέγιστη ειρωνεία είναι πως στη σημερινή περίοδο, η μοναδική δύναμη που  εμφανίζεται να μιλά για χτύπημα αυτής της κατάστασης είναι...το κράτος,  δηλαδή η μοναδική δύναμη που ΔΕΝ πρόκειται να χτυπήσει αυτή την  κατάσταση. Και αυτό διότι το κράτος θα φροντίσει να διατηρήσει τα  "δικά του παιδιά" απολύοντας τους "ενοχλητικούς" που κινητοποιούνται  εναντίον του, ενώ παράλληλα θα φροντίζει πάντα για νέους διορισμούς  δικών του παιδιών, ώστε να εξασφαλίζει ψήφους μέσω ρουσφετιών, αλλά και  να κρατάει υπό τον δικό του έλεγχο τους βασικούς τουλάχιστον τομείς της  "κρατικής μηχανής", ακόμα και σε περίπτωση εξέγερσης. Ήδη άλλωστε η  κυβέρνηση ναι μεν ανακοίνωσε ότι απολύει κάποιους (ποιους άραγε;), αλλά παράλληλα προσλαμβάνει ένα σωρό νέους "συμβούλους", οι οποίοι  προφανώς αποτελούν έναν νέο κομματικό στρατό κηφήνων, που μάλιστα ως  "σύμβουλοι" θα αμείβονται ίσως ακόμα πιο πλουσιοπάροχα από τους  παλιότερους, που πλέον εξάντλησαν τη χρησιμότητα τους, και, ως γνωστόν,  "σκοτώνουν τ' άλογα όταν γεράσουν". Πλέον, το κράτος δεν τα βάζει μόνο  με αυτούς που όντως εργάζονται και είναι χρήσιμοι στην κοινωνία, τα  βάζει ακόμα και με ένα τμήμα των μέχρι τώρα "χαϊδεμένων του παιδιών",  που τα χρειαζόταν, και γι' αυτό τους είχε παραχωρήσει σημαντικά  προνόμια. Άλλωστε, από τη στιγμή που τόσο η βιομηχανική όσο και η  αγροτική παραγωγή στην Ελλάδα διαρκώς διαλύεται (λόγω κυρίως της  "παγκοσμιοποίησης", που επηρεάζει ολόκληρη τη Δύση, με την παραγωγή να  μεταναστεύει κυρίως προς Κίνα, κτλ, αλλά και λόγω της αεριτζίδικης,  λαμογίστικης και κρατικοδίαιτης ντόπιας άρχουσας τάξης που έκανε  αντίστοιχες επενδύσεις και προφανώς οι επενδύσεις αυτές δεν πήγαν και  τόσο καλά)

Επιστρέφοντας όμως στα "χαϊδεμένα παιδιά" του κράτους, αυτοί οι  άνθρωποι είχαν σχηματίσει μια εργατική αριστοκρατία κηφήνων, που  ουδέποτε είδαν τον εαυτό τους ως τμήμα του εργατικού κινήματος και  τάξης. Γι' αυτό άλλωστε και οι περισσότεροι τουλάχιστον δεν  κατέβαιναν ποτέ σε πορείες (αντίθετα δυσανασχετούσαν με όσους  κατέβαιναν, στηρίζοντας πλήρως το κράτος). Αυτό είναι το χειρότερο απ' όλα, χειρότερο ακόμα και από τις λαμογιές, τα ρουσφέτια και το "κωλοβάρεμα" μερικών:  Διότι αυτοί οι άνθρωποι είχαν γυρίσει επί χρόνια την πλάτη τους στο  λαϊκό κίνημα, είχαν κλείσει τα μάτια και τα αυτιά τους στα όργια που  διέπρατταν οι κυβερνώντες σε άλλους εργάτες, και απλά ήταν  ευχαριστημένοι να ζουν τη ζωούλα τους αν μιλάμε για μικρούς μισθούς ενός  υπαλληλίσκου (ή και τη ζωάρα τους, αν μιλάμε για μεγάλους μισθούς σε  διάφορες θέσεις).

Τώρα πλήττονται [και] αυτοί, και βέβαια δεν είναι καθόλου παράξενο που οι υπόλοιποι εργάτες δεν "συμπάσχουν"  ιδιαίτερα για αυτούς (έστω και αν έτσι υπογράφουν τη θανατική τους  καταδίκη, διότι η αύξηση της ανεργίας και η περαιτέρω μείωση της  "αγοραστικής δύναμης" θα οδηγήσουν σε νέα λουκέτα, βάθεμα της ύφεσης,  και άρα μακροπρόθεσμα σε ακόμα πιο χαμηλούς μισθούς μέσω της  "δημιουργικής καταστροφής" που έχουμε ξαναπεί).

Ο λαός δε θα σταθεί έτσι απλά δίπλα-δίπλα με αυτούς που έως τώρα τον είχαν γραμμένο στα παλιά τους τα παπούτσια.

Για να μπορέσει να σφυρηλατηθεί μια "συμμαχία ανατροπής" και άλλα  τέτοια βαρύγδουπα, θα πρέπει πρώτα να ξεκαθαρίσει ένα πράγμα: Ότι από  εδώ και πέρα, δεν έχει άλλες λαμογιές, ούτε αδιαφορία για τον άλλον,  ούτε καταστάσεις του στιλ "εγώ είμαι κηφήνας και αράζω, ενώ εσύ  εργάζεσαι σα σκλάβος στις φυτείες". Με απλά λόγια, η μοναδική συμμαχία  που μπορεί όντως να γίνει, και να αντέξει, είναι αυτή που θα μιλά για  κατάργηση των γραφειοκρατών (θα αναφερθώ αργότερα σε αυτό,  παραθέτοντας  μάλιστα και μερικά αποσπάσματα από τον "ξεπερασμένο" Μαρξ,  που γράφοντας για την "ξεπερασμένη" Παρισινή Κομμούνα αναφέρθηκε στο  ζήτημα αυτό, και αν αποφασίσετε να το διαβάσετε, πείτε μου εσείς αν αυτό  το πρόγραμμα ανταποκρίνεται στο σήμερα ή όχι).

Η σημερινή αριστερά, που ΟΝΤΩΣ θα μπορούσε να βρεθεί στην πρώτη γραμμή  αυτής της προσπάθειας, ΔΕΝ το κάνει. Έτσι, καταντά να εμφανίζεται στα  μάτια της κοινωνίας ακόμα και ως υπερασπιστής της υπαλληλοκρατίας, καθώς  μάλλον είναι η μοναδική πολιτική δύναμη που δε μπορεί να κατανοήσει  ότι το σημερινό στάτους κβο ΔΕΝ μπορεί να διατηρεί, και η κοινωνία  αναζητά συνολικές πολιτικές λύσεις, και όχι απλά καταγγελίες για το "σοκ  και δέος" που πράγματι εφαρμόζουν οι κυβερνώντες. Δεν είμαι υπέρ  του να τσακιστούν οι δημόσιοι υπάλληλοι, δεν είμαι υπέρ όμως και να  αφεθούν απείραχτοι όλοι τους. Αυτή τη στιγμή δέχονται μεγάλη επίθεση,  όπως όλοι μας βέβαια, και είναι σωστό το "να συμμαχήσουμε απέναντι στον  κοινό εχθρό".

Ωστόσο, εγώ τουλάχιστον ούτε μπορώ, αλλά ούτε και θέλω, να δώσω  υποσχέσεις σε όλους τους δημόσιους υπαλλήλους ότι την "επόμενη μέρα" θα  συνεχίσουν να κάνουν αυτό που έκαναν, χωρίς να αλλάξει τίποτα. Αντίθετα,  προτείνω μια συμμαχία όπου θα δεχτούν μέτρα τύπου Παρισινής Κομμούνας  (δες παρακάτω), με κατάργηση γραφειοκρατίας, επιβολή ανώτατου ορίου για  τους μισθούς (ειδικά τους μισθούς των "ανώτερων" στελεχών που τότε, όπως  και σήμερα, ήταν συχνά τεράστιοι), κατάργηση διορισμών και εκλογή  απευθείας από τους εργάτες αυτών που θα είχαν πιο διοικητικό ρόλο, κτλ.

Θέλετε ένα "μικρότερο κράτος"; Θέλετε κατάργηση της γραφειοκρατίας;

Ακολουθεί ένα απόσπασμα από την περιγραφή του Μαρξ για την Παρισινή  Κομμούνα και τις αλλαγές που αυτή έφερε πριν το κράτος την καταστείλει  βίαια:

Spoiler:    

Τα ξημερώματα της 18 του Μάρτη 1871, το Παρίσι ξύπνησε με τη βροντερή ιαχή: "Ζήτω η Κομμούνα!". Τι είναι η Κομμούνα, αυτή η σφίγγα που υποβάλλει σε τόσο σκληρή δοκιμασία το αστικό μυαλό;

"Οι προλετάριοι του Παρισιού, έλεγε η κεντρική επιτροπή (σ.σ. της Διεθνούς), στη διακήρυξή της της 18 του Μάρτη,  μέσα από τις αποτυχίες και τις προδοσίες των κυρίαρχων τάξεων κατάλαβαν  ότι έφτασε η ώρα να σώσουν την κατάσταση, παίρνοντας στα χέρια τους τη  διεύθυνση των δημόσιων υποθέσεων... Κατάλαβαν ότι είναι επιταχτικό  τους καθήκον και απόλυτο δικαίωμά τους να γίνουν κύριοι της τύχης τους  και να πάρουν στα χέρια τους την κυβερνητική εξουσία". Μα η εργατική  τάξη δεν μπορεί απλώς να πάρει στα χέρια της την έτοιμη κρατική μηχανή  και να την βάλει σε κίνηση για τους δικούς της σκοπούς.

Η συγκεντρωτική κρατική εξουσία με τα πανταχού παρόντα όργανά της - τον ταχτικό στρατό, την αστυνομία, τη γραφειοκρατία, τον κλήρο και τη δικαστική εξουσία,  όργανα που φτιάχτηκαν σύμφωνα με το σχέδιο ενός συστηματικού και  ιεραρχικού καταμερισμού της εργασίας - κατάγεται από τον καιρό της  απόλυτης μοναρχίας, όπου χρησίμευε στην αστική κοινωνία που γεννιόταν,  σαν ισχυρό όπλο στους αγώνες της ενάντια στη φεουδαρχία.
…
Στις μεταγενέστερες μορφές κυριαρχίας η κυβέρνηση μπήκε κάτω από  κοινοβουλευτικό έλεγχο - δηλαδή κάτω από τον άμεσο έλεγχο των  ιδιοχτητριών τάξεων. Από τη μια, η κυβέρνηση εξελίχθηκε σε θερμοκήπιο  κολοσσιαίων εθνικών χρεών και καταθλιπτικών φόρων και έγινε, χάρη στα  ακαταμάχητα θέλγητρα της εξουσίας της, των εσόδων της και των αξιωμάτων,  που διέθετε, το μήλο της έριδος ανάμεσα στις αντίπαλες ομάδες και τους  τυχοδιώχτες των κυρίαρχων τάξεων. Από την άλλη, άλλαζε ο πολιτικός της χαρακτήρας μαζί με τις οικονομικές αλλαγές της κοινωνίας. Στο  μέτρο που η πρόοδος της νεότερης βιομηχανίας ανάπτυσσε, πλάταινε και  βάθαινε την ταξική αντίθεση ανάμεσα στο κεφάλαιο και στην εργασία, στο  ίδιο μέτρο η κρατική εξουσία έπαιρνε όλο και περισσότερο το χαρακτήρα  μιας εθνικής εξουσίας του κεφαλαίου για την καταπίεση της εργατικής  τάξης, μιας κοινωνικής δύναμης οργανωμένης για την κοινωνική υποδούλωση,  το χαρακτήρα μιας μηχανής ταξικής κυριαρχίας.
…
Το Παρίσι, το κέντρο και η έδρα της παλιάς κυβερνητικής εξουσίας και  ταυτόχρονα το κοινωνικό κέντρο βάρους της γαλλικής εργατικής τάξης, είχε  πάρει τα όπλα ενάντια στην απόπειρα του Θιέρσου και των γαιοχτημόνων  του να παλινορθώσουν και να διαιωνίσουν αυτή την παλιά κυβερνητική  εξουσία που τους είχε κληροδοτήσει η αυτοκρατορία. Το Παρίσι μπόρεσε ν'  αντισταθεί μόνο και μόνο γιατί, εξαιτίας της πολιορκίας, είχε απαλλαχθεί  από το στρατό, που τον είχε αντικαταστήσει με μια εθνοφυλακή που  αποτελούνταν κυρίως από εργάτες. Το γεγονός αυτό έπρεπε τώρα να  μετατραπεί σε μόνιμο θεσμό. Γι' αυτό, το πρώτο διάταγμα της Κομμούνας  ήταν το διάταγμα για την κατάργηση του μόνιμου στρατού και για την  αντικατάστασή του με τον οπλισμένο λαό.

Η Κομμούνα σχηματιζόταν από τους δημοτικούς συμβούλους που είχαν εκλεγεί  με βάση το γενικό εκλογικό δικαίωμα στα διάφορα διαμερίσματα του  Παρισιού. Ηταν υπεύθυνοι και μπορούσαν να ανακληθούν σ' οποιαδήποτε  στιγμή. Η πλειοψηφία τους αποτελούνταν φυσικά από εργάτες ή από  αναγνωρισμένους εκπροσώπους της εργατικής τάξης. Η Κομμούνα δεν επρόκειτο να είναι ένα κοινοβουλευτικό αλλά ένα εργαζόμενο σώμα, εκτελεστικό και νομοθετικό ταυτόχρονα. Η  αστυνομία, που ως τότε ήταν το όργανο της κεντρικής κυβέρνησης,  απογυμνώθηκε αμέσως από όλες τις πολιτικές της ιδιότητες και μετατράπηκε  σε υπεύθυνο όργανο της Κομμούνας, που μπορούσε να ανακληθεί σ'  οποιαδήποτε στιγμή. Το ίδιο έγινε και με τους δημόσιους υπαλλήλους σ'  όλους τους κλάδους της διοίκησης. Από τα μέλη της Κομμούνας ως τους  κατώτερους υπαλλήλους η δημόσια υπηρεσία έπρεπε να αμείβεται με  εργατικούς μισθούς. Ολα τα αποχτημένα δικαιώματα και οι επιχορηγήσεις  για έξοδα παραστάσεως στους ανώτερους αξιωματούχους του κράτους  καταργήθηκαν μαζί με τους ίδιους τους αξιωματούχους. Οι δημόσιες θέσεις  έπαψαν να είναι ατομική ιδιοχτησία των βοηθών της κεντρικής κυβέρνησης. Οχι μόνο η διοίκηση του δήμου, μα και όλα τα καθήκοντα που ως τότε εξασκούσε το κράτος, πέρασαν στα χέρια της Κομμούνας.

Οταν παραμερίστηκαν πια ο μόνιμος στρατός και η αστυνομία, τα όργανα  αυτά της υλικής βίας της παλιάς κυβέρνησης, η Κομμούνα καταπιάστηκε  αμέσως να τσακίσει το πνευματικό όργανο καταπίεσης, την εξουσία των  παπάδων.Χώρισε την εκκλησία από το κράτος και απαλλοτρίωσε όλες τις  εκκλησιές, που αποτελούσαν οργανισμούς με ιδιόχτητη περιουσία.  Οι  παπάδες στάλθηκαν στην ησυχία της ατομικής ζωής, για να ζήσουν εκεί από  τις ελεημοσύνες των πιστών, όπως οι πρόδρομοί τους, οι απόστολοι. Ολα  τα εκπαιδευτικά ιδρύματα άνοιξαν δωρεάν για το λαό και ταυτόχρονα  ξεκαθαρίστηκαν από κάθε επέμβαση της εκκλησίας και του κράτους. Ετσι,  όχι μόνο η εκπαίδευση έγινε προσιτή σε όλους, μα και η ίδια η επιστήμη  λευτερώθηκε από τα δεσμά που της είχαν επιβάλει η ταξική πρόληψη και η  κυβερνητική εξουσία.

Οι δικαστικοί λειτουργοί χάσανε εκείνη τη φαινομενική  ανεξαρτησία τους, που χρησίμευε μόνο και μόνο για να σκεπάζει τη χαμερπή  τους υποταγή σε όλες τις αλληλοδιάδοχες κυβερνήσεις, στις οποίες έδιναν  με τη σειρά όρκο πίστης και τον αθετούσαν κάθε φορά. Οπως όλοι οι άλλοι  δημόσιοι υπάλληλοι, έπρεπε στο εξής κι αυτοί να εκλέγονται, να είναι  υπεύθυνοι και να μπορούν να ανακληθούν.

Φυσικά η Κομμούνα του Παρισιού θα χρησίμευε σαν πρότυπο για όλα τα μεγάλα βιομηχανικά κέντρα της Γαλλίας. Μόλις θα εγκαθιδρυόταν το καθεστώς της Κομμούνας στο Παρίσι και στα δευτερεύοντα κέντρα, η παλιά συγκεντρωτική κυβέρνηση θα έπρεπε και στις επαρχίες επίσης να παραχωρήσει τη θέση της στην αυτοκυβέρνηση των παραγωγών.  Σε ένα σύντομο πρόχειρο σχέδιο για την εθνική οργάνωση, που η Κομμούνα  δεν πρόλαβε να το επεξεργαστεί παραπέρα, καθορίζεται ρητά ότι η Κομμούνα  θα αποτελούσε την πολιτική μορφή ακόμα και του πιο μικρού χωριού και  ότι στην ύπαιθρο ο ταχτικός στρατός θα αντικατασταινόταν από μια λαϊκή  πολιτοφυλακή με εξαιρετικά σύντομο χρόνο θητείας. Οι αγροτικές  κοινότητες κάθε νομού θα διαχειρίζονταν τις κοινές τους υποθέσεις με μια  συνέλευση από αντιπροσώπους τους στην πρωτεύουσα του νομού, και οι  νομαρχιακές αυτές συνελεύσεις, με τη σειρά τους, θα στέλνανε βουλευτές  στην εθνική αντιπροσωπεία στο Παρίσι. Οι βουλευτές θα μπορούσαν κάθε  στιγμή να ανακληθούν και θα έπρεπε να δεσμεύονται από τις καθορισμένες  εντολές των εκλογέων τους. Οι λίγες μα σπουδαίες λειτουργίες που θα  απόμεναν για την κεντρική κυβέρνηση δε θα καταργούνταν, όπως σκόπιμα το  παραποίησαν, αλλά θα μεταβιβάζονταν σε υπαλλήλους της Κομμούνας, δηλαδή  σε αυστηρά υπεύθυνους υπαλλήλους. Η ενότητα του έθνους δε θα έσπαζε, μα,  αντίθετα, θα οργανωνόταν με το καθεστώς της Κομμούνας και θα γινόταν  πραγματικότητα με την εκμηδένιση της κρατικής εκείνης εξουσίας που  παρουσιαζόταν σαν η ενσάρκωση αυτής της ενότητας, που ήθελε όμως να  είναι ανεξάρτητη και ανώτερη από το ίδιο το έθνος. Στην πραγματικότητα, η  κρατική εξουσία δεν ήταν παρά ένα παρασιτικό καρκίνωμα στο σώμα του  έθνους.

Ενώ το ζήτημα ήταν να περικόψουν απλώς τα καταπιεστικά όργανα της παλιάς  κυβερνητικής εξουσίας, να αποσπάσουν τις δικαιολογημένες λειτουργίες  της από μιαν εξουσία που είχε την αξίωση να στέκεται πάνω από την  κοινωνία και να τις ξαναδώσουν στους υπεύθυνους υπηρέτες της κοινωνίας. Αντί  να αποφασίζεται μια φορά κάθε τρία ή έξι χρόνια, ποιο μέλος της  άρχουσας τάξης θα εκπροσωπεί και θα τσαλαπατά το λαό στη βουλή, το  γενικό εκλογικό δικαίωμα θα εξυπηρετούσε τον οργανωμένο σε κομμούνες  λαό, όπως το ατομικό δικαίωμα εκλογής χρησιμεύει σε κάθε εργοδότη για να  αναζητεί εργάτες, επιστάτες και λογιστές για την επιχείρησή του. Και  είναι αρκετά γνωστό ότι τόσο οι εταιρείες όσο και τα άτομα, όταν  πρόκειται για τις πραγματικές υποθέσεις τους, ξέρουν συνήθως να βρίσκουν  και να τοποθετούν τον κατάλληλο άνθρωπο στην κατάλληλη θέση και, αν  καμιά φορά γελαστούν, τότε ξέρουν πώς θα επανορθώσουν γρήγορα το λάθος  τους. Απ' την άλλη μεριά, τίποτε δεν μπορούσε να είναι πιο ξένο  με το πνεύμα της Κομμούνας όσο η αντικατάσταση του γενικού εκλογικού  δικαιώματος με τον ιεραρχικό διορισμό των υπαλλήλων.
…
Tο καθεστώς της Κομμούνας, αντίθετα, θα απέδιδε στο κοινωνικό σώμα  όλες εκείνες τις δυνάμεις που τις κατανάλωσε ως τώρα η παρασιτική  απόφυση, το "κράτος", που τρέφεται σε βάρος της κοινωνίας και την  εμποδίζει να κινείται ελεύθερα. Και μόνο μ' αυτή την πράξη θα έβαζε μπρος την αναγέννηση της Γαλλίας.
…
H Κομμούνα έκανε πραγματικότητα το σύνθημα όλων των αστικών  επαναστάσεων, το σύνθημα για φτηνή κυβέρνηση, καταργώντας τις δυο  μεγαλύτερες πηγές εξόδων - τον ταχτικό στρατό και την υπαλληλοκρατία.  Και μόνο η ύπαρξή της προϋπόθετε την ανυπαρξία της μοναρχίας που,  τουλάχιστον στην Ευρώπη, αποτελεί την κανονική σαβούρα και το απαραίτητο  κάλυμμα της ταξικής κυριαρχίας. Η Κομμούνα έδωσε στη δημοκρατία τη βάση  πραγματικά δημοκρατικών θεσμών. Ομως, ο τελικός της σκοπός δεν ήταν  ούτε η "φτηνή κυβέρνηση", ούτε η "αληθινή δημοκρατία". Και τα δυο  υπήρξαν απλά συνακόλουθά της.
…
Η ποικιλία των ερμηνειών που δόθηκαν στην Κομμούνα και η ποικιλία των  συμφερόντων που εκφράζονταν μ' αυτήν αποδείχνουν ότι ήταν μια πέρα για  πέρα ευλύγιστη πολιτική μορφή, ενώ όλες οι προηγούμενες μορφές  κυβέρνησης ήταν στην ουσία καταπιεστικές. Το πραγματικό της μυστικό  ήταν ότι ήταν ουσιαστικά μια κυβέρνηση της εργατικής τάξης, το  αποτέλεσμα της πάλης της παραγωγικής τάξης ενάντια στην τάξη των  σφετεριστών, η ανοιχτή τελικά πολιτική μορφή με την οποία μπορούσε να  συντελεστεί η οικονομική απελευθέρωση της εργασίας.

Χωρίς τον τελευταίο αυτό όρο το καθεστώς της Κομμούνας θα ήταν κάτι το ακατόρθωτο και μια απάτη. Η πολιτική κυριαρχία του παραγωγού δεν μπορεί να υπάρχει παράλληλα με τη διαιώνιση της κοινωνικής του υποδούλωσης.  Γι' αυτό η Κομμούνα θα έπρεπε να χρησιμεύσει σαν μοχλός, για να  ανατραπούν οι οικονομικές βάσεις, που πάνω τους στηρίζεται η ύπαρξη των  τάξεων και επομένως και η ταξική κυριαρχία. Οταν θα έχει πια  χειραφετηθεί η εργασία, κάθε άνθρωπος γίνεται εργάτης και η παραγωγική  δουλειά παύει να αποτελεί ταξική ιδιότητα.

Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός, ότι: Παρ' όλα τα μεγάλα λόγια και την  τεράστια φιλολογία των τελευταίων εξήντα χρόνων σχετικά με τη  χειραφέτηση των εργατών, μόλις οι εργάτες πάρουν κάπου αποφασιστικά την  υπόθεση στα χέρια τους, αντηχεί αμέσως ξανά η απολογητική φρασεολογία των συνηγόρων της σημερινής κοινωνίας με τους δύο πόλους της: Το  κεφάλαιο και τη μισθωτή εργασία (ο γαιοχτήμονας σήμερα είναι απλά ο  σιωπηλός συνέταιρος του κεφαλαιοκράτη), σαν να βρισκόταν ακόμα η  κεφαλαιοκρατική κοινωνία στην κατάσταση της πιο αγνής παρθενικής  αθωότητας, χωρίς να έχουν ακόμα αναπτυχθεί όλες οι αντιθέσεις της, χωρίς  να έχουν ακόμα αποκαλυφθεί οι αυταπάτες της, χωρίς να έχει ακόμα  ξεμασκαρευτεί η εκπορνεμένη της πραγματικότητα! Η Κομμούνα, ξεφωνίζουν,  θέλει να καταργήσει την ιδιοχτησία, τη βάση κάθε πολιτισμού! Μάλιστα,  κύριοι, η Κομμούνα ήθελε να καταργήσει εκείνη την ταξική ιδιοχτησία που  την εργασία των πολλών τη μετατρέπει σε πλούτο των λίγων. Η Κομμούνα  σκόπευε να απαλλοτριώσει τους απαλλοτριωτές.

Ηθελε να κάνει πραγματικότητα την ατομική ιδιοχτησία, μετατρέποντας σε  απλά όργανα της ελεύθερης και οργανωμένης εργασίας τα μέσα παραγωγής, τη  γη και το κεφάλαιο, που σήμερα είναι πριν απ' όλα μέσα για την  υποδούλωση και την εκμετάλλευση της εργασίας. Μα αυτό είναι  κομμουνισμός, ο "ακατόρθωτος" κομμουνισμός! Ωστόσο, οι εκπρόσωποι  εκείνοι των κυρίαρχων τάξεων - κι αυτοί είναι πολλοί - που είναι αρκετά  έξυπνοι για να καταλάβουν ότι είναι αδύνατο να διαιωνίζεται το σημερινό  σύστημα, εμφανίστηκαν σαν οχληροί και μεγαλόστομοι απόστολοι της  συνεταιριστικής παραγωγής. Αλλά αν η συνεταιριστική παραγωγή δεν  πρόκειται να παραμείνει άδειος τύπος και ξεγέλασμα, αν πρόκειται να  παραμερίσει το κεφαλαιοκρατικό σύστημα, αν το σύνολο των συνεταιρισμένων  πρόκειται να ρυθμίζει την εθνική παραγωγή σύμφωνα με ένα κοινό σχέδιο,  παίρνοντάς την έτσι κάτω από την καθοδήγησή του και βάζοντας τέλος στη  διαρκή αναρχία και στις περιοδικά επαναλαμβανόμενες αναταραχές, που  αποτελούν την αναπόφευκτη μοίρα της κεφαλαιοκρατικής παραγωγής - τι άλλο  θα ήταν αυτό, κύριοί μου, εκτός από κομμουνισμός, από "κατορθωτός"  κομμουνισμός;
Η εργατική τάξη δεν περίμενε θαύματα από την Κομμούνα. Δεν πρόκειται να εφαρμόσει με απόφαση του λαού έτοιμες, επεξεργασμένες ουτοπίες.  Ξέρει ότι για να πετύχει την απελευθέρωσή της και μαζί μ' αυτήν να  πραγματοποιήσει την ανώτερη εκείνη μορφή της ζωής, προς την οποία τείνει  ακατάσχετα η σημερινή κοινωνία με την οικονομική της ανάπτυξη, η  εργατική τάξη πρέπει να περάσει από μακρόχρονους αγώνες και μια σειρά  από ιστορικές πορείες, που θα αλλάξουν ολότελα και τις συνθήκες και τους  ανθρώπους. Δεν πρόκειται να πραγματοποιήσει ιδανικά μα να  ελευθερώσει μονάχα τα στοιχεία της νέας κοινωνίας που αναπτύχθηκαν πια  στους κόλπους της αστικής κοινωνίας που καταρρέει. Εχοντας πλήρη  συνείδηση της ιστορικής της αποστολής και με την ηρωική απόφαση να  σταθεί στο ύψος της, η εργατική τάξη μπορεί ν' απαντήσει με  περιφρονητικό χαμόγελο στις χοντροκομμένες βρισιές των λακέδων της  δημοσιογραφίας και στη δασκαλίστικη κηδεμονία καλοθελητών αστών  θεωρητικών, που κηρύσσουν σε ύφος αλάθητου επιστημονικού χρησμού τις  ανίδεες κοινοτοπίες τους και τις αιρετικές παραξενιές τους.

Οταν η Κομμούνα του Παρισιού πήρε στα χέρια της την καθοδήγηση της  επανάστασης, όταν απλοί εργάτες αποτόλμησαν για πρώτη φορά να θίξουν το  κυβερνητικό προνόμιο των "φυσικών ανωτέρων" τους, των ιδιοχτητριών  τάξεων και μέσα σε πρωτοφανείς δύσκολες συνθήκες εκπλήρωσαν το έργο τους  σεμνά, ευσυνείδητα και αποτελεσματικά - και το έκαναν αυτό με μισθούς,  που ο μεγαλύτερός τους μόλις έφθανε, σύμφωνα με τα λεγόμενα μιας  επιστημονικής αυθεντίας (του καθηγητή Χάξλεϊ), το ένα πέμπτο του  κατώτερου μισθού του γραμματέα ενός σχολικού συμβουλίου του Λονδίνου - ο  παλιός κόσμος έβγαζε αφρούς λύσσας μπροστά στην Κόκκινη Σημαία, το  σύμβολο της δημοκρατίας της εργασίας, που ανέμιζε στο δημαρχείο.

Κι όμως, ήταν η πρώτη επανάσταση με την οποία η εργατική τάξη  αναγνωρίστηκε ανοιχτά, σαν η μόνη τάξη που ήταν ακόμα ικανή για  κοινωνική πρωτοβουλία. Αναγνωρίστηκε ακόμα και από τη μεγάλη μάζα της  μεσαίας τάξης του Παρισιού - από τους μαγαζάτορες, τους βιοτέχνες, τους  εμπόρους - εκτός μόνο απ' τους πλούσιους κεφαλαιοκράτες. Η Κομμούνα  τους είχε σώσει με μια σοφή ρύθμιση της αδιάκοπα επαναλαμβανόμενης  αιτίας διαφωνιών μέσα στην ίδια τη μεσαία τάξη - τη ρύθμιση των σχέσεων  ανάμεσα στους οφειλέτες και τους πιστωτές. Η ίδια αυτή μερίδα της  μεσαίας τάξης είχε πάρει μέρος στη συντριβή της εργατικής εξέγερσης τον  Ιούνη του 1848, και αμέσως μετά, χωρίς πολλές διαδικασίες, είχε  παραδοθεί από τη συνταχτική συνέλευση στα νύχια των πιστωτών της. Μα  δεν ήταν αυτή η μοναδική αιτία που την έκανε να πάει τώρα με την  εργατική τάξη. Ενιωθε ότι είχε να εκλέξει μόνο ανάμεσα στην Κομμούνα και  στην αυτοκρατορία, αδιάφορο με ποιο όνομα θα εμφανιζόταν. Η  αυτοκρατορία είχε καταστρέψει οικονομικά τη μεσαία αυτή τάξη με την  κατασπατάληση του δημόσιου πλούτου, με τις οικονομικές απάτες που  υπόθαλψε, με τη βοήθεια που πρόσφερε για να επιταχυνθεί τεχνητά η  συγκεντροποίηση του κεφαλαίου και με την απαλλοτρίωση μεγάλου τμήματος  της μεσαίας τάξης που ήταν συνέπεια αυτής της συγκεντροποίησης.
…
Η Κομμούνα είχε απόλυτα δίκιο όταν έλεγε στους αγρότες ότι: "Η νίκη μας  είναι η ελπίδα σας!". Από όλα τα ψέματα που ξεφουρνίστηκαν στις  Βερσαλίες και διασαλπίστηκαν παραπέρα από τους φημισμένους Ευρωπαίους  βασιβουζούκους της δημοσιογραφίας, ένα από τα πιο τερατώδικα ήταν ότι οι  γαιοχτήμονες της εθνοσυνέλευσης ήταν οι εκπρόσωποι των Γάλλων αγροτών.  Φανταστείτε τι αγάπη μπορούσε να έχει ο Γάλλος αγρότης στους ανθρώπους  στους οποίους ύστερα από τα 1815 υποχρεώθηκε να πληρώσει ένα  δισεκατομμύριο αποζημίωση! Στα μάτια του Γάλλου χωρικού ακόμα και η  ύπαρξη μόνο του μεγαλοτσιφλικά αποτελεί μια παρέμβαση στις καταχτήσεις  του του 1789. Ο αστός είχε επιβαρύνει το 1848 το μικρό κλήρο του χωρικού  με τον πρόσθετο φόρο των 45 εκατοστών του φράγκου για κάθε φράγκο φόρο  που πλήρωνε, μα το είχε κάνει αυτό στο όνομα της επανάστασης. Τώρα είχε  ανάψει έναν εμφύλιο πόλεμο ενάντια στην επανάσταση για να φορτώσει στους  αγρότες το κύριο βάρος των πέντε δισεκατομμυρίων της αποζημίωσης που  συγκατατέθηκε να πληρώσει στους Πρώσους. Αντίθετα, η Κομμούνα σε μια απ'  τις πρώτες της διακηρύξεις δήλωσε, ότι τα έξοδα του πολέμου θα έπρεπε  να τα πληρώσουν οι πραγματικοί του αίτιοι. Η Κομμούνα θα απάλλασσε το  χωρικό από το φόρο του αίματος - θα του έδινε μια φτηνή κυβέρνηση και  θα μετάτρεπε τις τωρινές του βδέλλες, το συμβολαιογράφο, το δικηγόρο, το  δικαστικό κλητήρα και τους άλλους δικαστικούς βρικόλακές του σε  μισθωτούς κοινοτικούς υπαλλήλους που θα τους εξέλεγε ο ίδιος και που θα  ήταν υπεύθυνοι απέναντί του. Θα τον απελευθέρωνε από την αυθαιρεσία  του αγροφύλακα, του χωροφύλακα και του νομάρχη. Θα είχε αντικαταστήσει  την αποβλάκωσή του από τον παπά με το διαφωτισμό του από το δάσκαλο. Και  ο Γάλλος χωρικός είναι πριν απ' όλα ένας άνθρωπος που λογαριάζει. Θα το  έβρισκε εξαιρετικά λογικό, η πληρωμή του παπά, αντί να εισπράττεται από  το φορατζή, να εξαρτάται μόνο από την εθελοντική άσκηση των  θρησκευτικών λειτουργιών της ενορίας του. Αυτές ήταν οι μεγάλες άμεσες  ευεργεσίες που η εξουσία της Κομμούνας - και μόνο της Κομμούνας - είχε  βάλει σαν προοπτική μπρος στους Γάλλους αγρότες. Είναι επομένως ολότελα  περιττό να επεκταθούμε εδώ στα πιο πολύπλοκα, πραγματικά ζωτικά  προβλήματα, που μόνο η Κομμούνα ήταν ικανή και συνάμα αναγκασμένη να  λύσει προς όφελος του χωρικού - όπως, λ.χ., το ενυπόθηκο χρέος που  βάραινε σαν βραχνάς πάνω στον κλήρο του, το ζήτημα του αγροτικού  προλεταριάτου που καθημερινά μεγαλώνει σε βάρος του και την απαλλοτρίωση  του κλήρου του που επιβαλλόταν με όλο και μεγαλύτερη ταχύτητα από την  ίδια την ανάπτυξη της σύγχρονης γεωργίας και από το συναγωνισμό της  κεφαλαιοκρατικής καλλιέργειας της γης.
…
Οι γαιοχτήμονες βουλευτές ξέραν - κι αυτός ήταν ο κύριος φόβος τους -  ότι τρεις μήνες ελεύθερης επικοινωνίας της Παρισινής Κομμούνας με τις  επαρχίες θα οδηγούσαν σε μια γενική αγροτική εξέγερση. Και γι' αυτό  βιάστηκαν να περιβάλουν το Παρίσι με έναν αστυνομικό αποκλεισμό και να  παρεμποδίσουν το ξάπλωμα της πανούκλας.
…
Ομως, στην πραγματικότητα η Κομμούνα δεν υποστήριζε πως ήταν αλάθητη,  όπως το υποστήριζαν όλες, χωρίς εξαίρεση, οι παλιές κυβερνήσεις.  Δημοσίευε όλα τα πραχτικά των συνεδριάσεών της, ανακοίνωνε όλες τις  πράξεις της, μυούσε το κοινό σ' όλες της τις ατέλειες.

Σε κάθε Επανάσταση δίπλα στους αληθινούς εκπροσώπους της προωθούνται και  άνθρωποι διαφορετικής κοψιάς. Μερικοί απ' αυτούς είναι οι επιζώντες  προηγούμενων επαναστάσεων που έμειναν πιστοί σ' αυτές, χωρίς κατανόηση  του τωρινού κινήματος, μα διατηρώντας ακόμα μεγάλη επιρροή στο λαό χάρη  στη γνωστή τους τιμιότητα και το γνωστό τους θάρρος ή απλώς και μόνο  χάρη στη δύναμη της παράδοσης. Αλλοι πάλι είναι απλοί φωνακλάδες που  επαναλαβαίνοντας χρόνια συνέχεια τις ίδιες στερεότυπες απαγγελίες  ενάντια στην κυβέρνηση της ημέρας, απόχτησαν τη φήμη καθαρόαιμων  επαναστατών. Υστερα απ' τις 18 του Μάρτη εμφανίστηκαν επίσης τέτοιου  είδους άνθρωποι και σ' ορισμένες περιπτώσεις έπαιξαν μάλιστα σημαντικό  ρόλο. Οσο περνούσε από το χέρι τους εμπόδιζαν την πραγματική δράση της  εργατικής τάξης, ακριβώς όπως άνθρωποι αυτού του είδους εμπόδισαν την  πλήρη ανάπτυξη κάθε προηγούμενης επανάστασης. Οι άνθρωποι αυτοί  αποτελούν ένα αναπόφευκτο κακό. Με τον καιρό τους ξεφορτώνεται κανείς,  μα ίσα ίσα καιρός δε δόθηκε στην Κομμούνα.

Ηταν, αλήθεια, θαυμάσια η αλλαγή που είχε φέρει στο Παρίσι η  Κομμούνα! Ούτε ίχνος πια από το ακόλαστο Παρίσι της δεύτερης  αυτοκρατορίας. Δεν ήταν πια το Παρίσι τόπος συνάντησης για τους  Βρετανούς τσιφλικάδες, τους Ιρλανδούς άμπσεντιρς, τους Αμερικάνους πρώην  δουλοχτήτες και νεόπλουτους, τους Ρώσους πρώην φεουδάρχες και τους  μπογιάρους της Βλαχίας. Δεν εκθέτανε πια πτώματα στα νεκροτομεία για  αναγνώριση, δε γίνονταν πια νυχτερινές διαρρήξεις και σταμάτησαν σχεδόν  ολότελα οι κλοπές. Για πρώτη φορά από τις μέρες του Φλεβάρη του 1848  οι δρόμοι του Παρισιού ήτανε πάλι πραγματικά ασφαλείς, κι αυτό χωρίς  κανενός είδους αστυνομία. "Δεν ακούμε πια να γίνεται λόγος - είπε ένα  μέλος της Κομμούνας - για φόνους, ληστείες και επιθέσεις σε πρόσωπα.  Φαίνεται πραγματικά σαν να τράβηξε μαζί της η αστυνομία στις Βερσαλίες  όλους τους συντηρητικούς φίλους της". Οι κοκότες ξαναβρήκαν τα ίχνη  των προστατών τους που το είχαν σκάσει, τους ανθρώπους της οικογένειας,  της θρησκείας και πάνω απ' όλα της ιδιοχτησίας. Στη θέση τους ξαναβγήκαν  στην επιφάνεια οι πραγματικές γυναίκες του Παρισιού - ηρωικές,  ανοιχτόκαρδες και αφοσιωμένες σαν τις γυναίκες της αρχαιότητας. Ηταν το  Παρίσι που εργαζόταν, που σκεφτόταν, που μαχόταν, που μάτωνε, που  αφοσιωμένο όπως ήταν στη δημιουργία μιας νέας κοινωνίας, ξεχνούσε σχεδόν  τους κανίβαλους που βρίσκονταν έξω από τις πύλες του, που αχτινοβολούσε  μέσα στον ενθουσιασμό της ιστορικής του πρωτοβουλίας». 

Θα παραμείνουμε αμέτοχοι θεατές;

Του Δημήτρη Καζάκη*

Θα παραμείνουμε αμέτοχοι θεατές;
Σας θυμίζουν τίποτε αυτά τα λόγια; Να τι είπε ο κ. Βενιζέλος στην πρόσφατη συνέντευξη Τύπου: «Υπάρχει πάντα ο κίνδυνος καθυστερήσεων, υπάρχει πάντα ο κίνδυνος αντιφάσεων, υπάρχει πάντα ο κίνδυνος εμπλοκών, υπάρχει πάντα ο κίνδυνος κατά λάθος να οδηγηθούμε σε δραματικές εξελίξεις... Εμείς πρέπει να θωρακιστούμε απέναντι σε όλα αυτά. Και ο θώρακας είναι ένας και μόνο: Να εκπληρώνουμε τις υποχρεώσεις μας».

Έλεγε τίποτε διαφορετικό ο Καβάγιο της Αργεντινής του 2001; Αντίθετα, διαβεβαίωνε, όπως κι ο κ. Βενιζέλος, ότι η «Αργεντινή θα επιστρέψει στην ανάπτυξη και, όταν αυτό γίνει, θα είναι πολύ έντονη». Και για να γίνει, εφάρμοζε την ίδια ακριβώς συνταγή: αδίστακτη λιτότητα, δραστικές περικοπές και γενικευμένη εκποίηση των πάντων μέσα από ιδιωτικοποιήσεις και γενικό ξεπούλημα.
Ύστερα από οχτώ μήνες ως υπουργός οικονομικών της Αργεντινής, ο Καβάγιο το μόνο που είχε μάθει να λέει ήταν ότι «εμείς πρέπει να τηρούμε τις υποχρεώσεις μας» και να πετσοκόβει νοικοκυριά και οικονομία σε τέτοιο βαθμό που έφτασε στις αρχές Δεκεμβρίου του 2001 να απαγορεύει τις αναλήψεις από τις τράπεζες για πάνω από 1.000 δολάρια τον μήνα και να εισάγει την πολιτική της δολαριοποίησης, δηλαδή την αντικατάσταση του εγχώριου νομίσματος από το ίδιο το δολάριο.

Εκφοβισμοί με το νόμισμα!

Στις.5 Δεκεμβρίου 2001 ο Καβάγιο δήλωνε ότι «αν η Αργεντινή το αποφασίσει, θα υπάρξει στην πράξη 100% χρήση του δολαρίου». Ήταν κι αυτή μια ακόμη κίνηση να εξευμενιστούν οι αγορές, που έβλεπαν την ύφεση να βαθαίνει και είχαν ήδη αρχίσει να ξεφορτώνονται μαζικά τα κρατικά ομόλογα της χώρας. «Όταν θα υπερβούμε τη χρηματιστική κρίση, η αντίληψη των αγορών ότι δεν μπορούμε να συμμορφωθούμε με τις υποχρεώσεις μας και ότι θα οδηγηθούμε σε πτώχευση και υποτίμηση, θα διαλυθεί. Και τότε θα είστε σε θέση να δείτε την οικονομική επανενεργοποίηση» (Agence France-Presse, 6.12.01). Αυτή ήταν η τελευταία επίσημη δήλωση του Καβάγιο πριν από την ολοκληρωτική κατάρρευση της Αργεντινής προς τα τέλη Δεκεμβρίου 2001. Μήπως σας θυμίζει τίποτε; Μήπως εντελώς τυχαία σας θυμίζει τις δηλώσεις των δικών μας υπουργών με πρώτον τη τάξη τον κ. Βενιζέλο;

Η Αργεντινή, την οποία αρέσκεται να επικαλείται ο δικός μας Μπενίτο, κατέρρευσε γιατί οι υπουργοί και οι κυβερνήσεις της ήξεραν μόνο να «τηρούν τις υποχρεώσεις τους» απέναντι στις αγορές. Ούτε που διανοήθηκαν ποτέ να «τηρήσουν τις υποχρεώσεις τους» απέναντι στον λαό που τους εκλέγει, αφελώς ποιών. Αν λοιπόν δεχτούμε ότι ο κ. Βενιζέλος ξέρει τι λέει, ακόμη κι όταν αναφέρεται στην Αργεντινή, τότε πόσο καιρό του δίνετε μέχρι να επιφέρει την κατάρρευση της ελληνικής οικονομίας, όπως ακριβώς και ο ομόλογος του στην Αργεντινή Καβάγιο το 2001; Είναι μάλλον σίγουρο ότι η θητεία του κ. Βενιζέλου και της κυβέρνησης του δεν θα είναι μακροβιότερη του κ. Καβάγιο, ούτε και η κατάληξη τους καλύτερη.

Η μεγάλη διαφορά ανάμεσα στη δική μας κατάσταση και σ' αυτήν της Αργεντινής είναι το γεγονός ότι δίνεται μια τεράστια ευκαιρία στον ελληνικό λαό. Ίσως η τελευταία πριν επέλθει η πλήρης κατάρρευση, που έτσι κι αλλιώς προγραμματίζεται από τις αγορές και το πολιτικό προσωπικό της ευρωζώνης. Μήπως ο ελληνικός λαός θα πρέπει να μάθει να κάνει στάση πληρωμών προς το κράτος, την κυβέρνηση και τις αγορές, πριν υποστεί ο ίδιος παύση πληρωμών προς όφελος των δανειστών, των τραπεζών και των αγορών; Μήπως έτσι πάρει τις τύχες στα χέρια του, πριν τις παραδώσει ολοκληρωτικά στις δυνάμεις που του έχουν επιβάλει καθεστώς κατοχής και δουλοπαροικίας;
Μήπως έτσι αρχίσει επιτέλους αυτός να εκβιάζει ώστε να σταματήσουν πια να τον εκβιάζουν με το πιστόλι στον κρόταφο; Είναι μια ιδέα. Άλλωστε τι έχει να χάσει ο λαός; 
Το παράδειγμα της Αργεντινής, που προσφάτως τόσο αγαπά να επικαλείται ο δικός μας Μπενίτο, δείχνει ξεκάθαρα πού πάει το πράγμα.

* Το κείμενο του Δ. Καζάκη δημοσιεύτηκε στο "Ποντίκι" 29/9/2011

Το μεγάλο φαγοπότι

 Από το "Ποντίκι"

Όσο περνά ο χρόνος και εμπεδώνεται η πολιτική της δημοσιονομικής προσαρμογής (λιτότητα, περικοπές, ανεργία, φοροεπιδρομές και δεν συμμαζεύεται) όλο και σαφέστερος γίνεται ο στόχος των εποπτών - δανειστών - σωτήρων που διατάζουν και της κυβέρνησης που εκτελεί. Αυτός ο στόχος συνοψίζεται σε μια λέξη: υποτίμηση.

Στην περίπτωση μας, όμως, δεν μιλάμε για την υποτίμηση του νομίσματος, αλλά για κάτι πολύ ευρύτερο και βαθύτερο. Η πολιτική που εφαρμόζεται, έχει οδηγήσει στην υποτίμηση του κόστους εργασίας, των τιμών στην κτηματαγορά, των αξιών στο χρηματιστήριο. Πού οδηγεί μια τέτοια πολιτική απαξίωσης; Η απάντηση είναι αυτονόητη: στο ξεπούλημα. Αυτοί που έχουν χρήμα, κατά κύριο λόγο ξένοι πιστωτές - τοκογλύφοι (και εγχώριοι... γερο-λαδάδες) έχουν ήδη «αγοράσει» τη συμμετοχή τους (για να το πούμε κομψά) στην πολιτική διαδικασία της χώρας. Αυτοί αποφασίζουν τη δημοσιονομική πολιτική, ποιοι και πόσα θα πληρώσουν, πόσοι και για πόσο θα εργαστούν, τι, πόσο και σε ποιον θα πουληθεί (ορθότερα: θα χαριστεί) από τη δημόσια περιουσία και τους πόρους της χώρας.

Έπειτα από δύο χρόνια συστηματικής και προγραμματισμένης διάλυσης του κοινωνικού ιστού (και καθώς η κυβέρνηση εξαντλεί το πολιτικό της κεφάλαιο - κοινώς «τα έφαγε τα ψωμιά της»), φαίνεται πως ήρθε η ώρα για το μεγάλο φαγοπότι. Σφίγνοντας τη θηλιά για την επόμενη δόση δανεικών, οι τοκογλύφοι απαίτησαν - και πήραν - την έγγραφη δέσμευση πρωθυπουργού και υπουργού Οικονομικών για την απρόσκοπτη και ταχύτατη εξέλιξη της εκποίησης της δημόσιας περιουσίας. Και επειδή δεν τους αρκούν ούτε οι ενυπόγραφες δεσμεύσεις, έχουν έτοιμη την εταιρεία - μηχανισμό (στελεχωμένη και ελεγχόμενη από ξένους) που θα αναλάβει τη συνολική εκποίηση.

Στο τσάκα - τσάκα, λοιπόν, κάποιοι «μάγκες» θα βάλουν στο χέρι κάθε τι που αξίζει και προσφέρει έσοδα στη χώρα, όπως για παράδειγμα το αεροδρόμιο «Ελ. Βενιζέλος», από το οποίο το Δημόσιο εισέπραξε, μόνο την πενταετία 2002-2009, 640 εκατομμύρια ευρώ. Δηλαδή τα διπλάσια απ' όσα θα εισπράξει σήμερα η κυβέρνηση ξεπουλώντας το ποσοστό της κρατικής συμμετοχής.

Εργατικές κινητοποιήσεις και μπατσάδικη καταστολή (2 Βίντεο)

Τα δυο βίντεο που παραθέτουμε είναι απ’ το δελτίο ειδήσεων του Αλφα. Στο πρώτο βλέπουμε τον τρόπο που το τηλεοπτικό κανάλι παρουσιάζει τις καταλήψεις που έγιναν σε αρκετά υπουργεία –σε κάποια συνεχίζεται ακόμα- όπως επίσης και τις πορείες εργαζομένων που πραγματοποιήθηκαν σήμερα στην Αθήνα.

Στο δεύτερο βίντεο παρακολουθούμε τις δυνάμεις καταστολής στην Θεσσαλονίκη να επιδίδονται στην συνηθισμένη τους κατασταλτική δραστηριότητα με στόχο αυτή την φορά φοιτητική πορεία.


 

Κοινή ανακοίνωση των ΕΛΜΕ Θεσσαλονίκης για τις μαθητικές καταλήψεις

 Α’, Β’, Γ’, Δ’, Ε’ ΕΛΜΕ-ΘΕΣ/ΝΙΚΗΣ
Πρ. Κορομηλά 51,  ΤΚ

Κοινή ανακοίνωση των ΕΛΜΕ Θεσσαλονίκης για τις μαθητικές καταλήψεις

Οι μαθητές/τριες μας τη φετινή σχολική χρονιά δεν  βρίσκονται μόνο αντιμέτωποι/ες με τα χρονίζοντα-άλυτα προβλήματα της Δημόσιας Εκπαίδευσης, αλλά και βιώνουν μαζί με τις οικογένειές τους τις βασανιστικές συνέπειες μιας ανάλγητης κυβερνητικής πολιτικής.

Τη στιγμή όμως που κινητοποιούνται, αντιδρώντας στις απαράδεκτες συνθήκες εκπαίδευσής τους, αντιμετωπίζουν μια συντονισμένη επίθεση αυταρχισμού και δυσφήμισης, η οποία στοχεύει στη φίμωσή τους και στην καταστολή των κινητοποιήσεων τους.

Εκτός από το Υπουργείο Παιδείας και τα πρόθυμα διοικητικά στελέχη της Εκπαίδευσης, ρόλο παιδονόμου αναλαμβάνουν συχνά ορισμένοι «αγανακτισμένοι πολίτες» ή «παράγοντες» από τους Συλλόγους Γονέων - Κηδεμόνων και, ως είθισται, οι κατά τόπους Εισαγγελείς.

Το όψιμο όμως ενδιαφέρον τους για τη Δημόσια Εκπαίδευση δεν πείθει κανέναν. Γιατί δεν τους είδαμε να «αγανακτούν» ή να ασκούν διώξεις για «παράβαση καθήκοντος» εναντίον όσων ευθύνονται για το οξύτατο πρόβλημα της σχολικής στέγης, για τις ελλείψεις βιβλίων, προσωπικού, αιθουσών διδασκαλίας και πόρων, καθώς και για τις σκανδαλώδεις παραβιάσεις της χωροταξικής κατανομής του μαθητικού δυναμικού τις οποίες έχουν επανειλημμένα καταγγείλει τα συνδικάτα των εκπαιδευτικών.

Εκφράζουμε την απόλυτη αντίθεσή μας σε κάθε  απόπειρα να ανατεθούν  στους εκπαιδευτικούς καθήκοντα αστυνόμευσης των μαθητών/τριών τους, πράγμα που, εκτός των άλλων, αναιρεί τον παιδαγωγικό τους ρόλο.

Θεωρούμε ότι οι μαθητικές καταλήψεις είναι ταυτόχρονα σύμπτωμα και αντίδραση στην ανεξέλεγκτη κοινωνική κρίση και στο ζοφερό μέλλον που επιφυλάσσουν στη νέα γενιά η χρεοκοπημένη «κοινωνία της αγοράς» και οι απάνθρωπες πολιτικές που την υπηρετούν.

Καλούμε τους μαθητές/τριες να περιφρουρήσουν τον αγώνα τους από όσους τον δυσφημούν και τον προβοκάρουν, καταστρέφοντας τη δημόσια περιουσία των σχολείων.
Ζητούμε να καταργηθεί η Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου του 1999 που ποινικοποιεί τις μαθητικές καταλήψεις.

Καταδικάζουμε απερίφραστα οποιαδήποτε αστυνομική παρέμβαση στο χώρο του σχολείου. Είναι ανεπίτρεπτο να σύρονται στα αστυνομικά τμήματα και να ταλαιπωρούνται για χρόνια στα δικαστήρια ανήλικοι/ες μαθητές/τριες.

Ζητούμε από την εισαγγελική αρχή να απέχει από κάθε επέμβαση σε σχολικούς χώρους.

Θεσ/νίκη 28/09/201

Για μια τέχνη αντίστασης στο πλευρό των εργαζομένων

 Το παρακάτω ηλεκτρονικά μήνυμα μας ήρθε από την συλλογικότητα "Τέχνη Εν Κινήσει":
Ανταποκρινόμενοι στο ανοικτό κάλεσμά σας για συζήτηση σε σχέση με τη νέα ιστοσελίδα του «Βαθύ Κόκκινο» και τη λειτουργία διαδικτυακού ραδιοφωνικού σταθμού σε αυτή, θα στείλουμε εκπροσώπους της συλλογικότητάς μας στη συνάντηση της Παρασκευής 30/9. Στην πρώτη αυτή επαφή θα θέλαμε να ακούσουμε τις θέσεις, τις ιδέες και τις προτάσεις σας, καθώς και να διερευνήσουμε τις όποιες δυνατότητες συνεργασίας στο πλαίσιο της λειτουργίας του ραδιοσταθμού.

Επισυνάπτουμε ένα κείμενο με τις βασικές θέσεις και τους άξονες που διέπουν τησυλλογικότητά μας.

   Τέχνη Εν Κινήσει

ΓΙΑ ΜΙΑ ΤΕΧΝΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ ΣΤΟ ΠΛΕΥΡΟ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ

           
 Η Τέχνη Εν Κινήσει (ΤΕΚ) είναι μια συλλογικότητα εργαζομένων-καλλιτεχνών που προσπαθεί να συσπειρώσει μουσικούς, εικαστικούς και άλλους καλλιτέχνες και να αναπτύξει καλλιτεχνική-κινηματική δράση στο πλευρό των εργαζομένων. Μέσα από συλλογικές διαδικασίες και συλλογική δουλειά, επιδιώκει να υπερβεί τον ανταγωνισμό που καθορίζει σήμερα τις σχέσεις των καλλιτεχνών και να αναπτύξει την αλληλεγγύη και τη συνεργασία μεταξύ τους. Προσπαθεί να συμβάλλει στο ξεπέρασμα της ματαιοδοξίας, του ναρκισσισμού, του ελιτισμού, του ατομικισμού - γνήσια τέκνα της παρηκμασμένης αστικής κοινωνίας που συνοδεύουν τις περισσότερες φορές την καλλιτεχνική στάση - και να διαμορφώσει κοινούς στόχους που μπορούν να επανασυνθέσουν το «εμείς» απέναντι στο κυρίαρχο σήμερα «εγώ». Προσπαθεί, επίσης, να αναδείξει τον κοινωνικό χαρακτήρα της τέχνης και να αμφισβητήσει τη στείρα καλλιτεχνική εσωστρέφεια και την κυριαρχία μιας αυτάρεσκης αυτοέκφρασης, αποκομμένης από την ζωντανή κοινωνική πραγματικότητα και από τη διάσταση της επικοινωνίας που μπορεί να αποκτήσει η τέχνη. Με άλλα λόγια, ως εργαζόμενοι καλλιτέχνες που δεν μπορούμε και να ζήσουμε από την τέχνη μας, και είμαστε υποχρεωμένοι/ες να κάνουμε και άλλες δουλειές - όταν δεν είμαστε άνεργοι/ες - αποφασίζουμε να ενώσουμε τις δυνάμεις μας, να στρέψουμε τη ματιά μας προς την σύγχρονη κοινωνική πραγματικότητα και να αντλήσουμε τα υλικά τής καλλιτεχνικής μας παραγωγής από αυτήν. Αποφασίζουμε να πάρουμε ανοιχτά θέση, να διαλέξουμε στρατόπεδο μπροστά στην επίθεση που δέχεται από το κεφάλαιο η εργατική τάξη, κομμάτι της οποίας είμαστε και εμείς.

Στο πρόσφατο παρελθόν η συλλογικότητά μας επεδίωξε να βρεθεί κοντά σε αγώνες εργαζομένων, αντιμέτωπων με απολύσεις, αντιμέτωπων με την εργοδοτική τρομοκρατία, με την απώλεια των όποιων δικαιωμάτων τους κατακτήθηκαν στο παρελθόν και τώρα χάνονται. Την ίδια επίθεση της κυρίαρχης τάξης δεχόμαστε και θα δεχθούμε στο μέλλον ως εργαζόμενοι και εμείς. Θεωρούμε λοιπόν επιτακτική ανάγκη την ανάπτυξη καλλιτεχνικών–κινηματικών δράσεων στο πλευρό του κόσμου της εργασίας, τη σύνδεση των εργαζόμενων καλλιτεχνών με τους αγώνες των άλλων εργαζομένων, στη βάση της κοινής τους θέσης στην παραγωγική διαδικασία και της κοινής, ακριβώς, επίθεσης που δέχονται, αντιμέτωποι με το φάσμα της εξαθλίωσης. Θέση μας είναι πως αυτή, ακριβώς, η σύνδεση μπορεί, εξάλλου, σήμερα να δώσει οξυγόνο στην καλλιτεχνική παραγωγή, επιτρέποντας να ανθίσει μια τέχνη αντίστασης που θα αμφισβητήσει τις σαθρές κυρίαρχες αξίες και θα επενεργήσει στις συνειδήσεις των εργαζομένων, ριζοσπαστικοποιώντας τες και φωτίζοντας την κοινωνική εμπειρία. Είναι αυτή η σύνδεση, είναι η δράση μέσα στο «εργοτάξιο της κοινωνικής ζωής», μέσα στις αναταράξεις και στη δίνη της ταξικής πάλης που μπορεί να παράξει μια ζωντανή τέχνη, ικανή να κατανοήσει και να φανερώσει την υπάρχουσα εκμεταλλευτική κοινωνική πραγματικότητα αλλά και να γίνει ένα δευτερεύον, συμπληρωματικό, ίσως, «όπλο» αλλά «όπλο», για την αλλαγή της, για την ανατροπή της, δίπλα στο βασικό «όπλο» της ταξικής πολιτικής οργάνωσης και δράσης. Αυταπάτες, βέβαια, δεν τρέφουμε. Μια νέα κοινωνία που δε θα βασίζεται στην «αγία» ιδιοκτησία, στην εκμετάλλευση και στον ανταγωνισμό θα μπορέσει να γεννήσει μια νέα, μια διαφορετική τέχνη που θα απαντά στις κοινωνικές ανάγκες αλλά και θα διευρύνει τον ορίζοντά τους. Και όλοι οι εργαζόμενοι καλούμαστε να παλέψουμε για αυτή την κοινωνία.

 Συντονίζουμε, επομένως, τις προσπάθειές μας και ενώνουμε τις δυνάμεις μας για μια τέχνη στο πλευρό των εργαζομένων. Εργαζόμενοι και εμείς, διαλέγουμε στρατόπεδο, αυτό του κόσμου της εργασίας ενάντια στους καπιταλιστές. Σε αυτό το στρατόπεδο μάς βρίσκουν οι μάχες που έχουν αρχίσει, σε αυτό το στρατόπεδο θα μας βρουν οι μάχες που θα αρχίσουν, οι μάχες που έρχονται.
 
Καλούμε τους εργαζόμενους καλλιτέχνες σε κοινή συντονισμένη καλλιτεχνική, και όχι μόνο, δράση στους κόλπους του εργατικού κινήματος. Τους καλούμε να συσπειρωθούμε και να πάρουμε θέση εκεί όπου ανήκουμε, στο πλευρό των άλλων εργαζομένων!
                                                                                                       
                                                                                              ΤΕΧΝΗ ΕΝ ΚΙΝΗΣΕΙ
                                                                                   http://techni-en-kinisei.blogspot.com/
                                                                                
                                                                                   techni-en-kinisei@hotmail.com

Οι αγώνες κερδίζονται με ενότητα και αλληλεγγύη

 ΑΠΟΦΑΣΗ  ΚΟΙΝΗΣ  ΓΕΝΙΚΗΣ  ΣΥΝΕΛΕΥΣΗΣ  ΓΙΑΤΡΩΝ  ΚΑΙ  ΥΓΕΙΟΝΟΜΙΚΟΥ  ΔΥΝΑΜΙΚΟΥ  ΤΟΥ  ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟΥ  ΡΕΘΥΜΝΟΥ

Η Ένωση Γιατρών ΕΣΥ Ρεθύμνου και ο Σύλλογος εργαζομένων του νοσοκομείου συγκάλεσαν σε κοινή συνέλευση όλους τους λειτουργούς και υπηρετούντες το Εθνικό Σύστημα Υγείας .
Η κοινωνική κατάσταση  επιβάλλει ως προτεραιότητα στο νοσοκομειακό κίνημα την προάσπιση της δημόσιας υγείας ως κοινωνικό αγαθό που παρέχεται δωρεάν από την πολιτεία και ως  ανθρώπινο δικαίωμα απαράβατο και ανεξάρτητο από οικονομικές συγκυρίες.

Η σημερινή κυβέρνηση με την πολιτική που ασκεί
•    έχει αποκλείσει την πρόσβαση στην υγεία στους ανασφάλιστους,
•    έχει καταργήσει την δωρεάν πρόσβαση με την επιβολή του εισιτηρίου,
•    έχει μονιμοποιήσει την έλλειψη υγειονομικού υλικού,
•    σκοπεύει να πουλήσει σε ιδιωτικές ασφαλιστικές εταιρείες τα νοσοκομειακά κρεβάτια που ανήκουν στο Ρεθυμνιώτη,
•    επιτρέπει να υπάρχουν ασθενείς πολυτελείας, απέναντι σε  ασθενείς με νοσηλεία διαδρόμου,
•    κοστολογεί την αρρώστια, σαν καταναλωτικό αγαθό πολυτελείας,
•    έχει εγκαταλείψει την πρόληψη και την πρωτοβάθμια φροντίδα υγείας, αφήνοντας υποστελεχωμένα τα ΚΥ,
•    έχει μετατρέψει το γιατρό σε εισπράκτορα, κλέβοντας το χρόνο της ιατρικής εργασίας που ανήκει αποκλειστικά στον άρρωστο,
•    έχει ρίξει λάσπη απίστευτου μεγέθους στους εργαζόμενους στο χώρο της υγείας και στο ευρύτερο δημόσιο τομέα και παρά τα τεράστια κενά και τις υπουργικές δεσμεύσεις για προσλήψεις νοσηλευτικού προσωπικού προχωρεί σε επιβολή εργασιακής εφεδρείας στις μονάδες υγείας και πρόνοιας και
•    σταδιακά εξαφανίζει τον ήδη κουτσουρεμένο μισθό του εργαζόμενου για την αμφίβολη διάσωση του οικονομικού μοντέλου που είναι επιβεβλημένο
στη χώρα.

Η πανυγειονομική συνέλευση του Νοσοκομείου Ρεθύμνου αποφάσισε
ότι η υγεία πρέπει να παρέχεται δωρεάν και ισότιμα προς όλους τους ασθενείς.
Ότι οι εργαζόμενοι στην δημόσια υγεία θα συνεχίσουν να στηρίζουν και θα ενισχύουν κάθε δομή αλληλεγγύης που ήδη λειτουργεί ή θα απαιτηθεί από  την κοινωνική κατάσταση.

Κηρύσσει και διαφυλάττει την επόμενη εβδομάδα ως Εβδομάδα Δωρεάν Πρόσβασης στην Υγεία. Κανείς δεν θα πληρώσει εισιτήριο σ αυτό το νοσοκομείο.

Συντάσσεται με όλες τις δυνάμεις της με την αναγκαιότητα και το κίνημα ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ τις έκτακτες εισφορές, δεν οφείλω και δεν έχω να πληρώσω οφειλόμενα άλλων.

Θα υπερασπιστεί τα νοσοκομειακά κρεβάτια των κατοίκων αυτού του τόπου, για να μη διατεθούν στις ασφαλιστικές εταιρίες και ο Ρεθεμνιώτης βρεθεί να νοσηλεύεται στο διάδρομο.

Δεν θα επιτρέψει να βρεθούν οι εργαζόμενοι των υποστελεχωμένων Μονάδων Υγείας σε εργασιακή εφεδρεία.
Θα συγκαλεί κάθε εβδομάδα κοινή γενική συνέλευση με όλους τους υπηρετούντες την δημόσια υγεία.
Θα πάρει μέρος στην Παγκρήτια σύσκεψη των εργαζομένων στην υγεία την Παρασκευή  30  του  Σεπτέμβρη.
Θα συμμετέχει στην στάση εργασίας την Πέμπτη  29  του  Σεπτέμβρη και θα προχωρήσει στις  12  το μεσημέρι, σε πορεία διαμαρτυρίας στην Οικονομική Εφορεία Ρεθύμνου, όπου θα απαιτήσει την ακύρωσης της επιβολής της έκτακτης εισφοράς και του φόρου ακίνητης περιουσίας, επιστρέφοντας ως άδικα και απαράδεκτα τα ειδοποιητήρια.

ΘΑ  ΣΥΜΜΕΤΕΧΕΙ  ΣΤΗΝ  ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗ  ΑΠΕΡΓΙΑ  ΤΗΣ  ΑΔΕΔΥ
ΣΤΙΣ  5  ΤΟΥ  ΟΚΤΩΒΡΗ.

ΟΙ  ΑΓΩΝΕΣ  ΚΕΡΔΙΖΟΝΤΑΙ  ΜΕ  ΕΝΟΤΗΤΑ  ΚΑΙ  ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ.

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟΥ ΡΕΘΥΜΝΟΥ
ΕΝΩΣΗ ΓΙΑΤΡΩΝ ΕΣΥ ΡΕΘΥΜΝΟΥ

 ΨΗΦΙΣΜΑ ΣΥΜΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ ΤΗΣ ΕΝΩΣΗΣ ΓΙΑΤΡΩΝ ΕΣΥ ΡΕΘΥΜΝΟΥ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΔΙΩΚΟΜΕΝΟΥΣ ΣΥΝΑΔΕΛΦΟΥΣ ΣΤΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ ΤΗΣ ΞΑΝΘΗΣ

 Η Ένωση γιατρών ΕΣΥ Ρεθύμνου εκφράζει την αλληλεγγύη και την  συμπαράστασή της στην Ενωση γιατρών Ξάνθης  η οποία διώκεται ποινικά μετά την μήνυση του Διοικητή του Νοσοκομείου Ξάνθης για δήθεν διασπορά ψευδών ειδήσεων. Μήνυση που έγινε γιατί η Ένωση έκανε ακριβώς αυτό που είχε ηθική υποχρέωση και καθήκον να κάνει από την πλευρά του κάθε λειτουργός υγείας. Να προστατεύει την υγεία των ασθενών.

 Προειδοποίησε, ότι ορισμένα Νοσοκομειακά  υλικά είναι προβληματικά αλλά και επικίνδυνα,  λόγω της κακής τους ποιότητας. Το περιστατικό, για το οποίο γιατροί και γονείς ανατρίχιασαν στο άκουσμα του, με το βρέφος που κινδύνεψε η ζωή του από αστοχία υλικού (κλιπς ομφαλίου λώρου ) δυστυχώς επιβεβαίωσε τις ανησυχίες και της επισημάνσεις τους.

 Το πρόβλημα με την ποιότητα των αναλώσιμων υλικών είναι γνωστό  στους  γιατρούς των Νοσοκομείων όλης  της  χώρας . Οι περισσότερες Ενώσεις και η Ένωση Ρεθύμνου έχουν προβεί σε καταγγελίες και δημοσιεύσεις για την ποιότητα των υλικών, των οποίων η προμήθεια εξαρτάται ακόμη και σήμερα από την οικονομικότερη και όχι από την συμφερότερη για το δημόσιο τιμή. Το γεγονός ότι οι συνάδελφοι του νοσοκομείου της Ξάνθης το ανέδειξαν έγκαιρα, αφού ενημέρωσαν προφορικά και εγγράφως την Διοίκηση του νοσοκομείου και δεν ακολούθησαν τον δρόμο της  σιωπής, είναι κάτι που τους τιμά και τους καταξιώνει τόσο στην συνείδηση των γιατρών όσο και των ασθενών . Απλώς τίμησαν τον όρκο τους.

 Η μήνυση της διοίκησης του Νοσοκομείου της Ξάνθης προς τα μέλη του Δ.Σ. της Ένωσης Ξάνθης ερμηνεύεται σαν προσπάθεια τρομοκράτησης και φίμωσης όσων εκδηλώνουν πολιτική δράση στο χώρο της δημόσιας υγείας. Η δίωξη κατά των μελών του Δ.Σ. της ΕΙΝΟΞ στρέφεται ενάντια σε όλο το Ιατρικό κίνημα και έτσι θα απαντηθεί.

 Είμαστε μαζί σας συνάδελφοι και απαιτούμε την άμεση παύση της δίωξης εναντίον σας. Η πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Υγείας και οι Διοικήσεις των νοσοκομείων που με τις αποφάσεις και πρακτικές τους καθορίζουν το εύρος, την ποιότητα και το αποτέλεσμα των παρεχόμενων προς τους πολίτες υπηρεσιών υγείας πρέπει να αναλάβουν τις ευθύνες των πράξεων τους. Δεν μπορούν και το Ιατρικό κίνημα δεν θα τους επιτρέψει  να μετακυλούν τις ευθύνες τους στους γιατρούς και το προσωπικό των νοσοκομείων.  Προτεραιότητα για τον γιατρό που υπηρετεί το δημόσιο σύστημα υγείας, είναι η ποιότητα της παρεχόμενης περίθαλψης μαζί με την ελεύθερη, ισότιμη και δωρεάν πρόσβαση όλων στη υγεία.
Θα υπερασπιστούμε αυτό το κοινωνικό αγαθό με κάθε κόστος και σε κάθε οικονομική συγκυρία.

ΕΝΩΣΗ  ΓΙΑΤΡΩΝ  ΕΣΥ  ΡΕΘΥΜΝΟΥ
                 29.09.2011