Περί ένοπλης μειοψηφικής βίας και μια πρώτη προσέγγιση στην προκήρυξη της Σέχτας Επαναστατών

 Του Γ.Γ

Με αφορμή την προκήρυξη της «Σέχτας Επαναστατών», που δημοσιεύεται στα «ΝΕΑ» και την οποία θα σχολιάσουμε φυσικά, ας ανοίξουμε μια γενικότερη συζήτηση για τις οργανώσεις μειοψηφικής ένοπλης βίας, επικεντρώνοντας όμως στα όσα μας λέει η προκήρυξη που δημοσιεύετε σήμερα.

Αρχικά να πω ότι δεν είναι το καλύτερο μου να κάνω δημόσια κριτική σε άτομα που επέλεξαν συνειδητά να αντισταθούν ένοπλα στην καπιταλιστική βαρβαρότητα -συζητήσιμος και ο τρόπος που το καταλαβαίνουν αυτό- γεγονός που μπορεί να έχει σαν συνέπεια να έχουν την κατάληξη του Τσουτσουβή ή του Λάμπρου Φούντα.
(Εδώ να σημειώσουμε ότι το κείμενο μας φαίνεται προβληματικό για οργάνωση ένοπλης μειοψηφικής βίας, και τους λογούς θα εξηγήσουμε παρακάτω, αλλά δεν έχουμε κανένα στοιχείο να υποστηρίζουμε το αντίθετο )

Ας ξεκινήσω απ' τα βασικά. Σε σχετικό διάλογο που είχαμε σε άλλο ποστ έγραφα ότι : ασπάζομαι την εκτίμηση του Λένιν που λέει «Μόνο το μαζικό κίνημα μπορεί να θεωρηθεί σαν πραγματική πολιτική πάλη. Και οι μεμονωμένες τρομοκρατικές ενέργειες μπορούν και πρέπει να φέρουν όφελος μόνο όταν βρίσκονται σε στενή και άμεση σύνδεση με το μαζικό κίνημα».

Στην προκειμένη περίπτωση κάτι τέτοιο δεν φαίνεται -απ’ όσα λένε στις προκηρύξεις τους- να ενδιαφέρει την «Σέχτα Επαναστατών». Όχι μόνο δεν την απασχολεί καθόλου η εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα, αλλά μιλάει εντελώς απαξιωτικά και με έναν «περίεργο» ελιτισμό για τις εργατικές μάζες. Αυτοί αναζητούν την «φωτισμένη πρωτοπορία». 
Ανάλογο προηγούμενο από οργάνωση ένοπλης βίας δεν έχει υπάρξει στην Ελλάδα.Κι αυτό δημιουργεί κάποιες σκέψεις που όμως σκέψεις που όμως είναι παρακινδυνευμένο να αναφέρουμε.

Ο μπαρμπα Μαρξ έλεγε ότι δεν φτάνει να πάει η ιδέα προς το πραγματικό, πρέπει και το πραγματικό να πάει προς την ιδέα.

Τα μέλη όμως της Σέχτας Επαναστατών κάνουν άλλη πολιτική ανάλυση της σημερινής κατάστασης και παροτρύνουν: «Σύντροφοι οργανωθείτε, φτιάξτε ομάδες, συλλογικοποιήστε τις επιθυμίες σας, οπλιστείτε, διαβάστε, επικοινωνήστε, αρνηθείτε τους ρόλους και τις ηγεμονίες, καταργήστε τη δουλειά και περάστε στη στρατηγική του ένοπλου αγώνα».

Πριν προχωρήσω να σταθώ λίγο στο ποστ που ανέφερα προηγουμένως, όπου είχαμε μια συζήτηση «περί πρακτόρων και πρακτορολογίας» με συντρόφους αναγνώστες του μπλογκ, και στην οποία είχα υποσχεθεί ότι θα επανέλθω, πράγμα που δεν το έκανα.

Παραθέτω, λοιπόν ένα απόσπασμα περασμένης ανάρτησής μας θεωρώντας ότι ολοκληρώνω την τοποθέτηση μου στο σίριαλ της προβοκατορολογίας.

Η ένοπλη πάλη –ισχυρίζονται κάποιοι σύντροφοι- όταν δεν υπάρχουν επαναστατικές καταστάσεις είναι ξένη και εχθρική με την αριστερά. Εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με έλλειψη μαρξιστικής – λενινιστικής κατάρτισης αλλά δηλώσεις υποταγής στην αστική νομιμότητα. 
Πουθενά στην μαρξιστική - λενινιστική θεωρία δεν βλέπουμε ότι από θέση αρχής πρέπει να καταδικάσουμε την ατομική τρομοκρατία.

Αυτή που ο Λένιν στο βιβλίο του «Ο Παρτιζάνικος Πόλεμος» περιγράφει σαν: «την ένοπλη πάλη που διεξάγουν μεμονωμένα άτομα και μικρές ομάδες αποβλέποντας πρώτο, στην εξόντωση ορισμένων ατόμων, διοικητών και ανδρών της στρατιωτικής –αστυνομικής υπηρεσίας και δεύτερον, στην κατάσχεση χρημάτων τόσο της κυβέρνησης όσο και ιδιωτών για τον εξοπλισμό και για την προετοιμασία της εξέγερσης ή για την συντήρηση των προσώπων που διεξάγουν την πάλη για την οποία μιλάμε».

Οπως μας δείχνει η διεθνής εμπειρία οι οργανώσεις μειοψηφικής επαναστατικής βίας, οι οργανώσεις "ατομικής τρομοκρατίας", όπως τις αποκαλούσε ο Λένιν, είναι σάρκα απ' την σάρκα του αντικαπιταλιστικού κινήματος της κοινωνικής απελευθέρωσης. 
Αναφέρομαι γενικά και όχι για την συγκεκριμένη οργάνωση. (Το ότι κατασκευάστηκαν απ΄την ασφάλεια τέτοιες οργανώσεις με "ορφανές βόμβες" βλ περιπτώσεις Αλεξάκη - Κρυστάλη είναι μια άλλη ιστορία)

Και στην τελική μπαίνει ένα βασικό ερώτημα. Είναι ή όχι η βία η μαμή της Ιστορίας;

Είναι ή όχι η επαναστατική βία η κόκκινη γραμμή που χωρίζει επαναστάτες και ρεφορμιστές;

Αυτό είναι ένα ποιοτικό ζήτημα που έχει να κάνει με τη στρατηγική του κινήματος.
Το πότε και πώς ασκείται η βία, αν είναι επαναστατικά σκόπιμη στη μια ή την άλλη ιστορική συγκυρία, στο ένα ή το άλλο επεισόδιο της αέναης πάλης των τάξεων, είναι ζητήματα τακτικής.

Ζητήματα που μπορούμε και οφείλουμε να τα συζητάμε μέσα στο αντικαπιταλιστικό κίνημα χωρίς όμως ποτέ να σβήνουμε αυτή την κόκκινη διαχωριστική γραμμή.

Ολοι αυτοί που επιδίδονται σε μια άκρατη πρακτορολογία το μόνο που κάνουν είναι να δίνουν τα διαπιστευτήρια τους στο κράτος και στην αστική νομιμότητα και απ’ την άλλη να σπείρουν σύγχυση σε μια μερίδα προβληματισμένου κόσμου αν το ένοπλο αποτελεί κομμάτι του κινήματος ή όχι.

Επανερχόμαστε τώρα στις προκηρύξεις «Σέχτας Επαναστατών». Την πρώτη την είχαμε σχολιάσει στο μπλογκ μας παραθέτοντας και τις απόψεις του Δημήτρη Κουφοντίνα για την ένοπλη πάλη.

Για να μην επαναλάβω γνωστές θέσεις που έχω εκφράσει στο μπλογκ μας γ’ αυτές τις οργανώσεις παραθέτω δυο αναρτήσεις που εκφράζουν ολοκληρωμένα το σκεπτικό μου (άλλοι σύντροφοι που γράφουν στο μπλογκ μπορεί να έχουν διαφορετική άποψη) γ’ αυτές τις οργανώσεις, Υπάρχουν εδώ και εδώ.

Πάμε τώρα στην τελευταία προκήρυξη που δημοσιεύεται σήμερα. Πιθανόν να διαβάσετε και να ακούσετε πολλές αναλύσεις. Οντως έχει ένα τρόπο και στυλ γραφής με πολύ «πιασάρικες» εντυπωσιακές ατάκες. (Επίσης θα έλεγα είναι πολύ πιο "πολιτική" από την προηγούμενη).

Από κει και πέρα όμως εκεί που πρέπει να σταθεί κανείς για να καταλάβει το προφίλ της οργάνωσης βρίσκεται σε δυο προτάσεις της: «Ο ένοπλος αγώνας δεν απολογείται και δεν προφασίζει την υποκρισία της ανθρώπινης ζωής. Η επανάσταση είναι πόλεμος για την οικοδόμηση ενός αυτόνομου υπαρξιακού κώδικα μακριά από την υποκρισία του σύγχρονου τρόπου ζωής». Επιβεβαιώνετε μέχρι κεραίας την εκτίμηση που έκανε η εφημερίδα «Κόντρα» γ’ αυτή την οργάνωση ήδη απ’ την προηγούμενη προκήρυξη τους.

Από κει και πέρα η προκήρυξη απευθύνεται στους «Παλιομαλάκες της αντιτρομοκρατικής» και δίνει στοιχεία ότι ο Γκιόλιας διέθετε μπάτσους σαν ασφάλεια, «2 Φιλιππινέζες-γορίλες», τους χαρακτηρίζει.
Αναφέρονται για τον βίο και πολιτεία του Γκιόλια επισημαίνοντας ιδιαίτερα τον ρόλο του σαν διαχειριστή του μπλογκ του τρωκτικού λέγοντας ότι: «Ο βασικός λόγος της επίσκεψης μας στο σπίτι του ήταν η κυρίαρχη θέση που κατείχε στην ηλεκτρονική μορφή της νέας δημοσιογραφίας….
Η ίδια η ανωνυμία εκμεταλλεύτηκε από συστημικούς δημοσιογράφους όπως ο Γκιόλιας, ο Παπαγιάννης κ.α σαν μέσο εκβιασμού και συκοφάντησης για την στήριξη συγκεκριμένων επιχειρηματικών συμφερόντων που τους χρηματοδοτούν».

Στην προκήρυξη τους αφήνουν ένα κενό για το πώς έπεισαν τον Γκιόλια να κατέβει από το σπίτι του: «Το τι ακριβώς ειπώθηκε στο θυροτηλέφωνο ώστε να εξασφαλίσουμε όχι μόνο ότι θα κατέβει, αλλά θα ρθει μόνος του χωρίς να συνοδεύεται από την σύζυγο του, είναι κάτι που δεν χρειάζεται να δημοσιοποιηθεί για αρκετούς λόγους.
Ηταν βασικό μας μέλημα να μην πάθει το παραμικρό η σύζυγος του και φυσικά το μικρό παιδί». Αυτό το κενό όμως είναι πολύ σημαντικό. να διαθέτεις για ασφάλεια «2 Φιλιππινέζες-γορίλες» και να κατεβαίνεις χαράματα για να ανοίξεις την πόρτα σε αγνώστους ..

Επίσης αντιμετωπίζουν εντελώς απαξιωτικά τον δικηγόρο του Γκιόλια Μαρακάκη: «Εδώ όμως να προσθέσουμε πως η γνωστή τηλεπερσόνα Γιάννης Μαρακάκης, δικηγόρος του deal και του Γκιόλια, που βγαίνει στα τηλεπαράθυρα για να κλείσει καμιά δουλειά, να μην μας τα πρήζει με τις παπαριές του περί βιτρίνας της Σέχτας σε πληρωμένο συμβόλαιο θανάτου, γιατί θα του χαρακώσουμε το πρόσωπο, μιας και οι σφαίρες μας είναι πιο πολύτιμες από τέτοιους ηλιθίους».

Φωτογραφίζουν επίσης μια σειρά στόχους της οργάνωσης ενώ ξεκαθαρίζουν τα αυτονόητα:«Είναι άλλο πράγμα η οξεία κριτική που ασκούμε στην κοινωνική παρακμή κι άλλο η διαδικασία της στοχοποίησης. Οι στόχοι μας είναι πάντα σαφείς και τα όπλα μας σημαδεύουν συγκεκριμένα κεφάλια, για αυτό δεν ρισκάραμε να υπάρξει λάθος άνθρωπος χτυπημένος….

Η πρακτική των πολιτικών εκτελέσεων είναι ξεκάθαρη και συγκεκριμένη. Ποτέ δεν πρόκειται να εμπλακούν και να κινδυνέψουν από επίθεση μας άτομα του συγγενικού περιβάλλοντος ενός στόχου που δεν έχουν συμμετοχή στις επιλογές και τα βρόμικα συμφέροντα του, ακόμα και αν μας υποχρεώσει να ακυρώσουμε τον σχεδιασμό μας. Ενας αντάρτης πόλης δεν είναι ψυχρός εκτελεστής. Όταν επιλέξει να πυροβολήσει, δεν χτυπάει το πρόσωπο αυτό καθευατό, αλλά τις επιλογές του συγκεκριμένου ανθρώπου, το αξίωμα που κατέχει, τις αποφάσεις που έχει πάρει, τα συμφέροντα που εξυπηρετεί».

Αυτά από μια πρώτη ανάγνωση της προκήρυξης.

Υ.Γ Δυο προτάσεις από παρέμβαση του Δ. Κουφοντίνα κάτι που δεν φαίνετε να το αντιλαμβάνονται –με τα όσα γράφουν στην προκήρυξη τους- τα μέλη της Σέχτας Επαναστατών: «Η χώρα δεν βρίσκεται υπό ξένη κατοχή ώστε ο κάθε στρατιώτης του εχθρού να είναι και νόμιμος στόχος. Ούτε βρισκόμαστε σε φάση γενικευμένης επαναστατικής επίθεσης όπου ξεκαθαρίζουν οι ρόλοι».

Η προκήρυξη της Σέχτας Επαναστατών

Η Σέχτα Επαναστατών οπλίζεται ξανά

Στο σημερινό κόσμο το πιο βίαιο πράγμα είναι να μένεις απαθής. Όλη μας η ζωή κατακλύζεται από τη βία. Και όταν δεν είναι η βία των μπάτσων, των κρατητηρίων, των φυλακών, τότε τα πράγματα είναι ακόμα πιο ύπουλα. Μιλάμε για μια βία χωρίς αίμα. Για την βία της εικόνας, των διαφημίσεων, της καταναλωτικής μαστούρας, των ψυχοαδιέξοδων, της μοναξιάς. Ζούμε σε άθλιες πόλεις, τρώμε πλαστικό φαγητό, ενημερωνόμαστε με κατασκευασμένες ειδήσεις, ψωνίζουμε τυποποιημένα προϊόντα, εργαζόμαστε σε αηδιαστικές δουλειές, θαυμάζουμε κάλπικα πρότυπα, φτιάχνουμε τα μικρά ιδιωτικά κελιά μέσα στα σπίτια μας με την χαρούμενη επίπλωση.

Εμείς κουραστήκαμε από αυτό το κενό ζωής. Είπαμε φτάνει πια... όχι άλλες ξοφλημένες μέρες... όχι άλλες ταπεινώσεις στη δουλειά... όχι άλλες δανεικές προσευχές για καληνύχτα...

Ετσι πριν 1,5 χρόνο φτιάξαμε την Σέχτα Επαναστατών, που έγινε το όχημα διαφυγής μας απ΄ τη γαμημένη ησυχία του κόσμου- φυλακή που ζούσαμε. Δυο- τρία όπλα για αρχή, μερικά βιβλία και

Ο Δ. Τσοβόλας για την προκήρυξη της Σέχτας Επαναστατών

Εντιμη η στάση του Δ. Τσοβόλα όχι μόνο γι’ αυτά που είπε αλλά γ’ αυτά που άφησε να εννοηθούν και είχαν πολλούς αποδέκτες. Εννοούμε πάντα ότι ήταν μια καλή στάση για έναν παροπλισμένο αστό πολιτικό.

Ελεγκτές της φυσιολογικότητας

«Στην οδο Κατεχάκη πιστεύουν ότι πρόκειται για παιδιά τρελαμένα, που ναι μεν έχουν τις απόψεις τους αλλά μέσα τους έχει κυριαρχήσει αποκλειστικά και μόνο το μίσος για την κοινωνία».

(Δημοσίευμα της Realnews που αναφέρετε στις εκτίμηση των μπάτσων για τα άτομα που στελεχώνουν την «Σέχτα Επαναστατών»).

Σ’ αυτές τις ανοησίες των μπάτσων, θα αφήσουμε να απαντήσει ένα άτομο «υπεράνω υποψίας». Η Φωτεινή Τσαλίκογλου, καθηγήτρια στο Τμήμα Ψυχολογίας του Παντείου Πανεπιστημίου:

Γύρω μας αλαλάζει η βία αλλά και ο άναρθρος περί βίας λόγος, και από παντού μας κυκλώνουν «όχι οι "επικίνδυνοι"» νέοι αλλά οι επικίνδυνοι αναλυτές των νέων. Ολοι αυτοί που ως αποτυχημένοι Πουαρό βλέπουν και αναζητούν παντού τα σημάδια μιας «εγκληματικής» ή ψυχικά άρρωστης προσωπικότητας, όλοι αυτοί δηλαδή που εγγυώνται το πέρασμα από μιαν αστυνομοκρατούμενη σε μια ψυχιατρικοποιημένη κοινωνία, το πέρασμα, με άλλα λόγια, από τους ελεγκτές της νομιμότητας, στους ελεγκτές της φυσιολογικότητας.

"Υπόδειγμα" δημοσιογραφίας

Υπόδειγμα δημοσιογραφικού ρεπορτάζ δια χειρός του γνωστού και μη εξαιρετέου Βασίλη Λαμπρόπουλου στο σημερινό «Βήμα»:

«Μια αναλυτική μαρτυρία από νεαρό αντιεξουσιαστή σε ανώτερο αξιωματικό της Αντιτρομοκρατικής Υπηρεσίας τον Απρίλιο του 2009 φαίνεται να οδήγησε τους αξιωματικούς της ΕΛ.ΑΣ. σε ορισμένα από τα μυστικά της οργάνωσης "Σέχτα Επαναστατών" .... μπλα μπλα μπλα «πραγματοποιήθηκαν τρεις επιχειρήσεις της Ασφαλείας Αττικής για να συλληφθούν άτομα που πιστεύεται ότι είχαν συνεργασία με την οργάνωση-φάντασμα», μπαλ μπλα μπλα ….

Και η κατάληξη:

«όλες αυτές οι ενέργειες έμειναν χωρίς αντίκρισμα αφενός γιατί δεν συγκεντρώθηκε οποιοδήποτε αποδεικτικό στοιχείο»

«Ακόμη υπήρχαν αναφορές και για εμπλοκή ενός 30χρονου, ο οποίος είχε προσαχθεί για εμπρηστική επίθεση στο κέντρο της Αθήνας το 2008, την ευθύνη για την οποία είχε αναλάβει η ομάδα "Κομάντο Χρήστος Τσουτσουβής"…. Οι κοινές αναφορές σε προκηρύξεις, οι ομοιότητες στον τρόπο δράσης με την "Αντικρατική Πάλη", αλλά και ο τόπος διαμονής πολλών από τους υπόπτους είχαν οδηγήσει τότε τους αξιωματικούς της Αντιτρομοκρατικής Υπηρεσίας να αποκαλούν τη "Σέχτα Επαναστατών" "παρέα του Γκύζη"».

Και η κατάληξη:

 «Ποτέ ωστόσο δεν υπήρξε κάποιο αποδεικτικό στοιχείο»

«Κάποια από τα μέλη της συνεχίζουν τη δράση τους μόνο ως οργανωτικά μέλη της "Συνωμοσίας των Πυρήνων της Φωτιάς", ύστερα και από τον εντοπισμό της οπλαποθήκης της οργάνωσης στο Χαλάνδρι, τον προηγούμενο Σεπτέμβριο» μπλα μπλα μπλα « Μετά την αιματηρή συμπλοκή στη Δάφνη και τον θάνατο του 35χρονου Λάμπρου Φούντα τον περασμένο Μάρτιο είχε διατυπωθεί η άποψη ότι ίσως οι ίδιοι ύποπτοι είχαν επαφές μαζί του και με την οργάνωση "Επαναστατικός Αγώνας"».

Και η κατάληξη:

 «Ολες όμως αυτές οι εκτιμήσεις έμειναν χωρίς καμία επαλήθευση».

Τώρα αν αυτό θεωρείτε δημοσιογραφία και όχι αναμάσημα σεναρίων ή φαντασιώσεων που σερβίρουν οι κατασταλτικοί μηχανισμοί και ο δημοσιοκάφρος απλώς τα αναπαράγει αφήνουμε να το κρίνουν οι αναγνώστες μας.

Ο ατομικισμός ως πολιτικό πρόταγμα

Δεν τήρησε την υπόσχεσή της να μην κάνει αναλύσεις –διότι κάνει αντάρτικο και όχι πολιτική– η «Σέχτα Επαναστατών». Τελικά, στην πρώτη απόπειρά της να δώσει ιδεολογικοπολιτικό στίγμα, κατάφερε να επιβεβαιώσει αυτό που φανταζόμασταν. Ότι πρόκειται για ένα αναρχοατομικιστικό πολιτικό μόρφωμα, χωρίς κανένα πολιτικό και κοινωνικό πρόταγμα.

Είτε δρας ένοπλα είτε δρας μη ένοπλα, είναι οι σκοποί που διακηρύσσεις αυτοί που καθορίζουν το στίγμα σου. Τα μέσα πάλης είναι «εργαλεία» και δεν αρκούν για να δικαιώσουν (ή όχι) τους σκοπούς.

Ο χώρος δεν επιτρέπει μια αναλυτική αναφορά στο απέραντο περιβόλι των όσων περιλαμβάνει η τελευταία προκήρυξη της «Σέχτας» (ελπίζουμε να μπορέσουμε να το κάνουμε σε ένα από τα επόμενα φύλλα, από άλλη στήλη). Δεν θα ασχοληθούμε, λοιπόν, ούτε με την θεωρητική και ιστορική αμορφωσιά που μοστράρεται ως γνώση (εκπληκτική η αναφορά στο «Τι να κάνουμε;» του Λένιν, από το οποίο ο συντάκτης της προκήρυξης έχει διαβάσει μόνο τον τίτλο), ούτε με τη διάχυτη αλαζονεία και τη λοιδορία στοχαστών όπως ο Μαρξ και δη στον πυρήνα του έργου τους, που δεν είναι ο χωρισμός της κοινωνίας σε τάξεις (αυτό είχε γίνει πριν τον Μαρξ, από αστούς κοινωνιολόγους), αλλά το πρόταγμα του κομμουνισμού, μέσω της προλεταριακής επανάστασης.

Δεν θα ασχοληθούμε, ακόμη, με το τσουβάλιασμα της πλειοψηφίας της εργαζόμενης κοινωνίας υπό το ονειδιστικό κατασκεύασμα της «λούμπεν μικροαστικής τάξης», που αποκαλύπτει έναν ατομικίστικο πολιτικό αρχοντοχωριατισμό, έναν ελιτισμό που αδυνατεί να βαθύνει στις κοινωνικές διαδικασίες και απλά αντιπαραθέτει την πλειοψηφία των «συμβιβασμένων» στη μειοψηφία των «ασυμβίβαστων».

Μένουμε στο κατά τη γνώμη μας κεντρικό σημείο αυτού του credo της «Σέχτας»: «Ζούμε λοιπόν “το τέλος των ιδεολογιών” όπως αναφέρει ο Φουκογιάμα… Ζούμε στο τέλμα της συνείδησης και αυτό εξυπηρετεί τον ένοπλο αγώνα… Η αφετηρία είναι πάντα η προσωπική ενόραση του καθενός ανεξαρτήτως φύλου, τάξης, εθνικότητας και ηλικίας… Είμαστε ρεαλιστές και χαιρόμαστε που δεν πρέπει να υπερασπίσουμε το όραμα και την ελπίδα ενός καλύτερου κόσμου που μπορεί να μην έρθει ποτέ… Οι παράνομες επαναστατικές οργανώσεις δεν είναι εργαλεία για τον κόσμο του μέλλοντος αλλά πρόταση ζωής για το σήμερα… Τελειώσαμε με τα ξεπερασμένα οράματα της λαϊκής βάσης και της εργατικής τάξης… Για εμάς (το αντάρτικο πόλης) απλά είναι η πιο ευθεία “οδός” να πεις και να πράξεις την υποκειμενική σου αλήθεια».

Όταν ο ένοπλος αγώνας γίνεται τρόπος ζωής, μέθοδος εκτόνωσης της οργής και της απελπισίας, όταν διακηρύσσει πως δεν στρατεύεται σε κανένα απελευθερωτικό όραμα, γι’ αυτό και αδιαφορεί για τη σχέση του με τις κοινωνικές διεργασίες, τότε έχουμε απλώς έναν αβανγκαρντίστικο σεκταρισμό, που θα παραμείνει τέτοιος, χωρίς καμιά προοπτική εξέλιξης, για τον απλούστατο λόγο ότι είναι απειροελάχιστοι εκείνοι που θα προτιμήσουν τα προσωπικά ρίσκα που απαιτεί ο ένοπλος αγώνας, χωρίς να θέλουν να συντελέσουν στη δημιουργία ενός μεγάλου κινήματος που θ’ αλλάξει τον κόσμο.

Αυτό, όμως, μάλλον δεν απασχολεί τη «Σέχτα». Όσο κι αν γράφει στην κατακλείδα: «Θέλουμε να θέσουμε σε ισχύ την κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, τον εμφύλιο επαναστατικό πόλεμο». Ο εμφύλιος επαναστατικός πόλεμος είναι σύγκρουση δυο στρατοπέδων, δυο στρατών. Είναι η Οκτωβριανή Επανάσταση, η Κινέζικη Επανάσταση, η επανάσταση του ΔΣΕ. Με επαναστατικές φαντασιώσεις, χωρίς την εργατική τάξη, κόντρα στην εργατική τάξη, δεν γίνεται εμφύλιος πόλεμος.

Π.Γ. - Εφημερίδα "ΚΟΝΤΡΑ"

Σχολιασμός μιας προκήρυξης και ένα κείμενο του Δ. Κουφοντίνα

Διαβάσαμε την προκήρυξη της «Σέχτας Επαναστατών», που δημοσιεύεται σήμερα στα «ΝΕΑ».

Πριν την σχολιάσουμε να επαναλάβουμε ότι το ένοπλο το θεωρούμε μέρος του κινήματος άσχετα αν δεν συμφωνούμε με την ατομική τρομοκρατία.
Επίσης ότι ότι δεν είναι ότι το καλύτερο να κάνεις κριτική απευθυνόμενος σε άτομα που επέλεξαν να αντισταθούν ένοπλα στην καπιταλιστική βαρβαρότητα και αυτό είναι πιθανόν να έχει ως συνέπεια «ν΄ αποδεχτούμε το ενδεχόμενο της σύλληψης, ακόμα και της δολοφονίας μας (αφού δεν πρόκειται να παραδοθούμε έτσι απλά...), ως αποτέλεσμα της δράσης μας», όπως γράφουν και οι ίδιοι στην προκήρυξη τους.

Από κει και πέρα όμως δεν μπορούμε να μην σχολιάσουμε τα όσα ανιστόρητα και εκτός τόπου και χρόνου γράφουν.
Λεκτικοί ακροβατισμοί, εκφράσεις που ανακάλυψαν χωρίς κανένα νόημα (π.χ . Επαναστατική Αντιπολιτική) μέχρι την δικαίωση του Φουκογιάμα εντόπισαν αφού μας λένε ότι "Ζούμε λοιπόν «το τέλος των ιδεολογιών» όπως αναφέρει ο Φουκογιάμα".

Τα αστέρια της διανόησης της «Σέχτας Επαναστατών» χαρακτηρίζουν «γραφικές και ξεπερασμένες» τις απόψεις του μαρξισμού-λενινισμού και μας συνιστούν «να επαναπροσδιορίσουμε τη συνείδηση ως το βασικότερο όπλο του ένοπλου αγώνα».

Σε μια ασυνάρτητη γεμάτη πολιτική θολούρα παράγραφο γράφουν: «Απευθυνόμαστε σε όλους αυτούς που έχουν αυτοεξοριστεί απ΄ αυτήν την κοινωνία και τα ψεύτικα αγαθά της για να ανασυνθέσουμε το αντάρτικο πόλης που γύρω του θα συσπειρώνονται άνθρωποι που θα έχουν μια κοινή επαναστατική στράτευση, με αντισυμβατική γλώσσα, με αντιθεσμική πολιτιστική κουλτούρα, με αυτοοργανωμένη διαχείριση και αντισυμβατικό κοινωνικό διάγραμμα οριζόντιων σχέσεων».

«Οι παράνομες επαναστατικές οργανώσεις δεν είναι εργαλεία για τον κόσμο του μέλλοντος αλλά πρόταση ζωής για το σήμερα», τονίζουν στην προκήρυξη τους διαπιστώνοντας ότι «τελειώσαμε με τα ξεπερασμένα οράματα της λαϊκής βάσης και της εργατικής τάξης».

Κι αφού κάνουν αυτές τις βαθυστόχαστες αναλύσεις τους μας λένε ότι: «Ο υπέρτατος σχεδιασμός και το καθήκον ενός αντάρτη πόλης είναι να αποδιοργανώσει το εσωτερικό της χώρας του, να πλήξει την εθνική οικονομία, να κιβδηλώσει την δημόσια εξωτερική εικόνα και να δημιουργήσει διεθνή ανυποληψία, να αποσταθεροποιήσει το σύστημα και να προκαλέσει τον εθνικό διχασμό».

«Από ΄δω και πέρα θα σφραγίσουν τα λόγια μας με δεσμούς αίματος των εχθρών μας», συνεχίζουν και συμπληρώνουν: «Τώρα ξέρετε ποιος έχει σειρά... και η λίστα είναι μεγάλη κουφάλες, θα σας χτυπάμε χωρίς κανένα έλεος. Είναι η μεταφορά του ψυχολογικού και υπαρκτού φόβου στο στρατόπεδο των υπηρεσιών ασφαλείας του κράτους που αντιμάχονται τις δυνάμεις και τους σχηματισμούς της Επανάστασης».

Τα άτομα που απαρτίζουν την «Σέχτα Επαναστατών» πρέπει να ζουν σε μια εικονική πραγματικότητα.

Πώς αλλιώς να εξηγήσεις ότι έχουν φαντασιώσεις ότι με την δράση τους:
«Θα κάνουμε το κράτος ν΄ αποκλείσει τις επικίνδυνες περιοχές, οι μπάτσοι θα περιπολούν μέσα σε τεθωρακισμένα, στρατιώτες θα φυλάνε τις πλατείες, το ένδοξο σύμβολο του Ρarabellum 38 θα ξαναγυρίσει στις διαδηλώσεις ενώ αυτοί θα σπάνε πόρτες στα σπίτια για έρευνες εμείς θα τους σπάμε τα κεφάλια, οι αντάρτικες ομάδες θα οργανώσουν την νύχτα και ολόκληρος ο πληθυσμός των αστικών κέντρων θα συνηθίσει να ζει με τους μαύρους καπνούς στον αέρα απ΄ τις βόμβες και τους εμπρησμούς. Θέλουμε να θέσουμε σε ισχύ την κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, τον εμφύλιο επαναστατικό πόλεμο».!!!!

Και επειδή τα μέλη της «Σέχτας Επαναστατών» στην προκήρυξη τους αναφέρονται στον Δημήτρη Κουφοντίνα να τους θυμίσουμε κάποιες απ’ τις απόψεις του: «Αριστερά σημαίνει συνδυασμός ειρηνικών και βίαιων αγώνων … Χρειάζεται πολλή σκέψη πριν από τη δράση και κυρίως να μην παίρνουμε τις επιθυμίες μας για πραγματικότητα… . Η χώρα δεν βρίσκεται υπό ξένη κατοχή ώστε ο κάθε στρατιώτης του εχθρού να είναι και νόμιμος στόχος. Ούτε βρισκόμαστε σε φάση γενικευμένης επαναστατικής επίθεσης όπου ξεκαθαρίζουν οι ρόλοι».

Με την ευκαιρία θα συνιστούσαμε στα άτομα της «Σέχτας Επαναστατών» να διαβάσουν τις «23 Θέσεις για συζήτηση» που έθεσε ο Δημήτρης Κουφοντίνας για το ζήτημα της ένοπλης βίας. Τις παραθέτουμε. (Είναι αναδημοσίευση από την εφημερίδα "ΚΟΝΤΡΑ")



Δ. Κουφοντίνας: Η γενιά μας έδωσε τη δική της απάντηση στο παλιό ζήτημα της βίας

1. Αυτές είναι μερικές πρώτες σκέψεις συμβολή για την προώθηση του διαλόγου μέσα στους κόλπους του επαναστατικού κινήματος.
Η αναφορά μας είναι η αντάρτικη Αριστερά, ο χώρος του επαναστατικού μαρξισμού. Παράδοσή μας είναι οι παραδόσεις ολόκληρου του επαναστατικού κινήματος και όλων του των πλευρών. Ιστορία μας είναι όλη του η ιστορία. Θέση μας η συνέχιση του αγώνα με τα μέσα που καθορίζει κάθε φορά το κίνημα ανάλογα με τη συγκυρία. Θέση μας η αναγκαιότητα του ένοπλου αγώνα για το πέρασμα στον σοσιαλισμό, αναγκαιότητα την οποία επιβάλλει ο κοινωνικός αντίπαλος. Θέση μας η αναγκαιότητα, για τον σκοπό αυτόν, ενός πολιτικού εργαλείου που θα συναρθρώνει όλες τις συνιστώσες του κινήματος.

2. Σχετικά με την ορολογία: Στη συνέχεια, χρησιμοποιούμε κάποιους όρους, όπως πολιτικο-στρατιωτική οργάνωση κ.α. που ίσως είναι αδόκιμοι σήμερα. Αυτό γίνεται για λόγους οικονομίας της συζήτησης, επειδή όσοι διαβάζουν αυτές τις γραμμές λίγο-πολύ τους γνωρίζουν, για ιστορικούς λόγους, επειδή αναφερόμαστε σε μια περίοδο όπου είχε γίνει η επεξεργασία και η ανάπτυξή τους. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν χρειάζεται επανεξέτασή τους. Πολλές έννοιες χρειάζεται να επανεξεταστούν και να επανακαθοριστούν.

3. Σχετικά με τις λέξεις: Στον κοινωνικό και πολιτικό ανταγωνισμό οι λέξεις δεν είναι αθώες, δεν είναι ουδέτερες. Δεν μπορεί στη συζήτηση μέσα στο κίνημα να μιλάμε για «τρομοκρατία», είτε για ατομική τρομοκρατία είτε για αριστερή τρομοκρατία. Δεν ζούμε στη Ρωσία του 1905. Ζούμε στην εποχή του «πολέμου κατά της τρομοκρατίας», όπου η λέξη αυτή αποτελεί πολεμική έννοια της κυριαρχίας, βασικό πολιτικοϊδεολογικό της όπλο. Η χρήση της λοιπόν από τη μεριά δυνάμεων του κινήματος μάλλον σε έμμεση δήλωση νομιμοφροσύνης παραπέμπει.

4. Σχετικά με τον όρο «ένοπλο»: Παρότι βολικός και εύκολος, προτιμότερο είναι να αποφεύγεται. Γιατί είναι ασαφής και δημιουργεί σύγχυση. Συγχέεται με τον όρο αυτόν η ένοπλη πάλη με τις συγκεκριμένες μορφές ένοπλης πάλης που έλαβαν χώρα στη μεταπολιτευτική περίοδο.
Συγχέεται ο ένοπλος αγώνας με το αντάρτικο πόλης που είναι μια μέθοδος ένοπλου αγώνα. Επιπλέον, υπονοεί μια μιλιταριστική κατεύθυνση των αντάρτικων οργανώσεων, θεωρώντας δεδομένη τη φετιχοποίηση της βίας από τη μεριά τους. Τέλος, και πολύ σημαντικό, δεν περιλαμβάνει τις τάσεις εκείνες μέσα στο ρεύμα της επαναστατικής βίας που επιλέγουν ως μορφή την παρανομία, έχουν περιεχόμενο την αντιβία, αλλά δεν χρησιμοποιούν όπλα.

5. Από μια πλευρά του κινήματος υποστηρίχτηκε η άποψη ότι δεν μπορούμε να μιλάμε στην μεταπολιτευτική Ελλάδα για αντάρτικο πόλης. Μάλιστα η άποψη αυτή προχώρησε ακόμη παραπέρα στη θέση ότι δεν υπήρξαν καν ένοπλες οργανώσεις. Η άποψη αυτή δεν αποφεύγει τις συγχύσεις του σημείου (4.) όπως και άλλες ακόμη, βάζει όμως πολλά ζητήματα στα οποία επιβάλλεται να επανέλθουμε, απαντώντας αναλυτικά με άλλη ευκαιρία.

Εδώ θα αναφερθούμε στη (σωστή) αφετηρία της: Πράγματι, στη μεταπολιτευτική Ελλάδα δεν υπήρξε ιδιαίτερα μεγάλη πύκνωση των ενεργειών, δεν υπήρξε συνεχής κλιμάκωση και ανέβασμα του επιπέδου τους, δεν υπήρξε δράση που να ανταποκρίνεται σε καταστάσεις οξυμένου εμφυλίου πολέμου. Αντίθετα, υπήρξε κατανομή των ψηλού επιπέδου ενεργειών μέσα στο σύνολο της δράσης, εναλλαγή «μικρών» και «μεγάλων» ενεργειών, υπήρξε, για να μην μακρηγορούμε, οικονομία της βίας. Αυτό αποτέλεσε συνειδητή επιλογή η οποία ανταποκρινόταν στις συνθήκες της περιόδου και δεν ήταν θέμα επάρκειας δυνάμεων. (Η άλλη, σωστή, διαπίστωση περί μη διεύρυνσης σε μέλη είναι άλλης τάξης ζήτημα, που θα συζητηθεί άλλοτε, έχει όμως και σχέση με την επιλογή αυτή).

Ετσι, αυστηρά εννοιολογικά μιλώντας, μπορούμε να πούμε για επιλογή παραμονής, κατά κύριο λόγο, στην πρώτη φάση του αντάρτικου, την ένοπλη προπαγάνδα. Ομως, η πρώτη φάση του αντάρτικου είναι κι αυτή αντάρτικο και μάλιστα το «σωστό» αντάρτικο, γιατί ανταποκρίνεται στις πραγματικές ελληνικές συνθήκες. Και φυσικά, υπήρξαν δομημένες οργανώσεις και μάλιστα όχι μόνο δύο. Οι οργανώσεις είναι ζωντανοί οργανισμοί και η μικρότερη είτε μεγαλύτερη χρονική διάρκειά τους δεν σημαίνει ότι δεν υπήρξαν.

6. Η γένεση των μεταπολιτευτικών αντάρτικων οργανώσεων είναι ιστορικό φαινόμενο, έχει βαθιές ρίζες στην ελληνική πραγματικότητα, έχει πολιτική και κοινωνική νομιμοποίηση. Αποτελεί την προσπάθεια μιας γενιάς να δώσει τη δική της απάντηση στο παλιό ερώτημα της πολιτικής βίας, μέσα στις τοτινές συνθήκες, μετά την εξάντληση του τριτοδιεθνιστικού μοντέλου. Και αποτελεί τμήμα των παγκόσμιων αναζητήσεων, καρπό του παγκόσμιου επαναστατικού κύματος εκείνης της εποχής που προκάλεσε επαναστάσεις και εξεγέρσεις, ξεσήκωσε αντάρτικα στην ύπαιθρο και στην πόλη, κυρίως στη Λατινική Αμερική, άλλα και στις μητροπόλεις, ενώ έδωσε νέα πνοή στα, ιδιαίτερων χαρακτηριστικών, αντάρτικα της Ιρλανδίας και της Βασκίας.

7. Το περιβάλλον των αντάρτικων οργανώσεων είναι το μεγάλο αντιπολιτευτικό ρεύμα λαϊκής και επαναστατικής βίας. Ενα ρεύμα που νομιμοποιείται από τα πρόσφατα ιστορικά γεγονότα και εξελίξεις στη χώρα και τον ρόλο του ιμπεριαλισμού σε αυτές, καθώς και από τις τεράστιες κοινωνικές ανισότητες. Ενα ρεύμα που τροφοδοτείται από τον ριζοσπαστισμό και την ανάπτυξη των κοινωνικών και πολιτικών αγώνων καθώς και την συνειδητοποίηση του γεγονότος ότι η Αριστερά σε όλο της σχεδόν το εύρος δεν ανταποκρίνεται στον ιστορικό της ρόλο να εκπροσωπήσει αποτελεσματικά τα θύματα της εκμετάλλευσης και καταπίεσης και γι' αυτό είναι ανίκανη να δώσει πολιτική διέξοδο στους αγώνες. Πρόκειται για ένα ρεύμα που αρνείται την αστική νομιμότητα και επιλέγει μη νόμιμες μορφές με περιεχόμενο αντιβίας. Η επιλογή του είναι λογική συνεπαγωγή της θέσης ότι, αφού ο στόχος της αταξικής κοινωνίας υπερβαίνει την αστική νομιμότητα, και τα μέσα θα υπερβαίνουν την νομιμότητα επίσης. Επιδίωξη των συνειδητών δυνάμεων του ρεύματος είναι, μέσω της συνδυασμένης δράσης, η δημιουργία και διεύρυνση χώρων αντιεξουσίας.

8. Το ρεύμα αυτό απορρίπτει την πεπατημένη, του εξαντλημένου ήδη προηγούμενου μοντέλου, πειραματίζεται αναζητώντας νέους δρόμους, τους δικούς του δρόμους, ψάχνει τις δικές του λύσεις στα παλιά άλυτα προβλήματα, δοκιμάζει με φαντασία, πρωτοβουλία και δημιουργικότητα άλλου είδους πρακτικές. Πρόκειται για ένα ρεύμα πολύμορφο και πολυποίκιλο, που το διατρέχουν τάσεις, κάθετα, χωρίς να ταυτίζεται απαραίτητα τάση και οργάνωση, αλλά και οριζόντια. Δεν μπορεί να γίνει τώρα γεωγραφία του ρεύματος. Υπάρχουν γραπτά, σίγουρα λίγα και ελλιπή λόγω της ιδιαιτερότητας του χώρου αλλά και της σύμφυτης απέχθειας κάποιων τάσεων, όπως και συντρόφων όλων λίγο-πολύ των τάσεων, στα κείμενα, αλλά δυστυχώς και στη θεωρία. Υπάρχουν ωστόσο οι πράξεις που οδηγούν σε συμπεράσματα.

9. Πολύ συνοπτικά θα αναφερθώ στην τάση στην οποία ανήκω και στα γενικά χαρακτηριστικά του σχεδίου της, στην καθαρή του μορφή. Εδώ, το αντάρτικο πόλης δεν είναι επιδίωξη αυτή καθαυτήν, δεν επιδιώκεται η βία για τη βία. Η βία δεν είναι απλώς μέσο απόδοσης λαϊκής δικαιοσύνης και τρομοκράτησης των αστών. Στόχος δεν είναι τα σαμποτάζ ή η αντίσταση στην καπιταλιστική βαρβαρότητα. Η τάση αυτή έχει σοσιαλιστικό σχέδιο και στρατηγική λαϊκής εξουσίας.

10. Θεωρεί ότι ο ριζικός κοινωνικός μετασχηματισμός θα γίνει μόνο επαναστατικά, αναπόφευκτα με ένοπλο αγώνα, επειδή αυτόν μας τον επιβάλλει ο κοινωνικός αντίπαλος, όπως το έχει δείξει η ιστορία.
Το αντάρτικο πόλης είναι μια μέθοδος ένοπλου αγώνα, μια τακτική που ανάγεται στην αρχή του στρατηγικού σχεδίου του ένοπλου αγώνα. Οταν μιλάμε για ένοπλο λαό δεν εννοούμε απλώς την κατάργηση των ειδικευμένων ένοπλων τμημάτων, αλλά για κατοχή της ισχύος από τους εργαζόμενους, την αποκέντρωσή της, την αυτοδιαχείριση, για διαδικασίες άμεσης δημοκρατίας, μέσα σε ένα γενικό πολιτικό σχέδιο. Μιλάμε για μια πολιτική μορφή που μόνο τα γενικά της χαρακτηριστικά περιγράφουμε, μια πολιτική μορφή, όπως αυτή που κατά τον Μαρξ ανακαλύφθηκε από την Κομμούνα, με την οποία μπορεί να επιτευχθεί η οικονομική απελευθέρωση της εργασίας.

11. Ο ριζικός κοινωνικός μετασχηματισμός δεν μπορεί παρά να είναι έργο της κινητοποιημένης και οργανωμένης κοινωνίας. Η δράση του αντάρτικου πόλης δεν μπορεί να νοηθεί σε αντίθεση με τη λαϊκή κινητοποίηση, ανεξάρτητα και αποκομμένα από αυτήν. Αν δεν υπάρχει λαϊκή στήριξη στο αντάρτικο σχέδιο, αναπόφευκτα αυτό οδηγείται στην αποτυχία. Ο αγώνας δεν μπορεί να είναι καθαρά στρατιωτικός. Χρειάζεται να είναι πολιτικοστρατιωτικός.

12. Η ίδια η αντάρτικη οργάνωση προς τα μέσα δεν μπορεί παρά να είναι πολιτικοστρατιωτική. Να έχει, να προσπαθήσει να έχει και να διατηρήσει, τα ποιοτικά χαρακτηριστικά της κοινωνίας που επαγγέλεται. Δεν μπορεί να έχει χαρακτηριστικά εξειδικευμένου καταμερισμού εργασίας, δεν μπορεί να υπάρχει διαχωρισμός ανάμεσα σε αυτούς που αποφασίζουν και αυτούς που δρουν. Δεν μπορούν να υπάρχουν, όπως έλεγαν οι Ιταλοί σύντροφοι που κάτι ήξεραν παραπάνω, «ιερές αγελάδες».

13. Η αρχική φάση ανάπτυξης του αντάρτικου πόλης στη μεταπολιτευτική περίοδο ξεκινά με βάση την αντίληψη που κωδικοποίησε ο Τσε στη φράση ότι δεν χρειάζεται πάντοτε να περιμένουμε να συγκεντρωθούν όλες οι επαναστατικές συνθήκες, ο επαναστατικός πυρήνας μπορεί να τις δημιουργήσει. Το πρώτο μισό της φράσης λέει ότι χρειάζεται να υπάρχουν κάποιες ελάχιστες αντικειμενικές και υποκειμενικές συνθήκες – οι οποίες υπήρχαν. Το δεύτερο ότι η ίδια η επαναστατική δράση μπορεί να επιταχύνει ή να δημιουργήσει, δρώντας ως καταλύτης, τις συνθήκες που λείπουν: Τόσο τις υποκειμενικές, κυρίως τη συνειδητοποίηση ότι οι ισχυροί δεν είναι άτρωτοι, ότι μπορεί και να ηττηθούν. Οσο και τις αντικειμενικές, κυρίως την όξυνση της κρίσης των από πάνω.

14. Παρένθεση πρώτη. Η αναφορά σε αδρές γραμμές, και στην «καθαρή» του μορφή, στο σχέδιο, τις τάσεις, αποκομμένα από τις άλλες τάσεις του ρεύματος της αντιβίας, όπως και από τις άλλες συνιστώσες του κινήματος, γίνεται για λόγους μεθόδου. Το κίνημα αποτελείται από διάφορες συνιστώσες, με διαφορετικές ιεραρχήσεις και θεματικές, το ζητούμενο είναι η συνάρθρωσή τους μέσα από την ανάπτυξη του αγώνα. Δεν είμαστε το Κόμμα, οι Φωτισμένοι και Εκλεκτοί, ούτε η συσπείρωση των δυνάμεων του κινήματος θα γίνει κάτω απ’ τις φτερούγες μας, ούτε η κοινωνική απελευθέρωση θα είναι αποτέλεσμα της δικής μας δράσης. Ο ανταγωνισμός με τις άλλες δυνάμεις είναι, για την ακρίβεια: είναι απαραίτητο να είναι, έξω απ’ τη λογική μας.

15. Παρένθεση δεύτερη. Μας κατηγορούν για φετιχοποίηση της βίας. Δεν θα ασχοληθούμε τώρα με την κριτική από τη μεριά της «σύγχρονης» Αριστεράς που φετιχοποιεί τη μη βία (για την ακρίβεια: τη νομιμότητα, επειδή και η μη βία εμπεριέχει βία), ούτε από τη μεριά αυτών που περιμένουν τη θαυματουργή, χωρίς καμιά προετοιμασία, εμφάνιση του λαϊκού στρατού τη νύχτα της μεγάλης εφόδου. Οσον αφορά την κριτική από τη μεριά δυνάμεων του επαναστατικού κινήματος, αυτή είναι διπλά άδικη. Πρώτον, γιατί αγνοούν ότι έχουμε ρητά ξεκαθαρίσει ότι η βία δεν είναι πανάκεια, ότι δεν μπορεί να υποκαταστήσει τις άλλες μορφές πάλης, ότι χρειάζεται συνδυασμός.
Και δεύτερον, γιατί αγνοούν τις προσπάθειες των αντάρτικων οργανώσεων στον «ανοιχτό» λεγόμενο τομέα, τόσο από αντάρτικές οργανώσεις άλλων χωρών, όσο και εδώ. Η κριτική φαίνεται να είναι σωστή όταν περιορίζεται στην πτωτική φάση του αντάρτικου. Τότε όμως το σχέδιο αυτό δεν λειτουργεί πλέον και η πρακτική υπακούει σε άλλη λογική.

16. Το αρχικό στάδιο του αντάρτικου είναι η ένοπλη προπαγάνδα. Διεξάγεται στο συμβολικό πεδίο, σε χαμηλά επίπεδα σύγκρουσης. Αυτό είναι ανεξάρτητο από το «ύψος» των ενεργειών, περισσότερο σημαντικό είναι το «είδος» των ενεργειών και η συγκυρία. Το επίπεδο όξυνσης της σύγκρουσης χρειάζεται να είναι ελεγχόμενο, με την πρωτοβουλία να παραμένει στη δική μας πλευρά, ανάλογο με τις δυνατότητες απάντησης τόσο απ’ τον αντάρτικο πυρήνα όσο και από τη μεριά του κινήματος. Κρίσιμο σημείο είναι να μην υπερβαίνει το επίπεδο κατανόησης για την αναγκαιότητά του από τις λαϊκές δυνάμεις. Επιδίωξη της δράσης είναι το ανέβασμα της ταξικής συνείδησης και λαϊκή κινητοποίηση, το άνοιγμα και η διεύρυνση χώρων αντιεξουσίας, η δημιουργία και ωρίμανση των συνθηκών για την επαναστατική πάλη και τον ένοπλο λαό. Και όχι βέβαια η υποκατάστασή του και η μετατροπή του σε παθητικό θεατή. Θεατή μάλιστα μιας εντεινόμενης και αναπαραγόμενης σύγκρουσης ερήμην του. Σκοπός δεν είναι η δημιουργία μερικών δεκάδων ή έστω εκατοντάδων συνειδητοποιημένων και αποφασισμένων επαναστατών στη βάση μιας μπλανκιστικής λογικής.

17. Το μεταπολιτευτικό αντάρτικο πόλης ακολουθεί τον δικό του ελληνικό δρόμο, με τακτική οικονομίας της βίας, παραμένοντας κατά κύριο λόγο στη φάση της ένοπλης προπαγάνδας.

18. Η χρονική περίοδος της δράσης του είναι αρκετά εκτεταμένη. Στην περίοδο αυτή συντελούνται βαθιές αλλαγές στην τεχνολογία, αλλάζει το παραγωγικό παράδειγμα, ο καπιταλισμός δείχνει απρόσμενη ζωτικότητα. Ακολουθούν αλλαγές στην κοινωνικοθεσμική σφαίρα, αναβαθμίζεται ο ρόλος των ΜΜΕ, διογκώνεται ο καταναλωτισμός, αυξάνεται η ιδεολογική ηγεμονία της αστικής τάξης. Κυριαρχεί η συναίνεση, εντείνεται η ενσωμάτωση, φθίνουν οι κοινωνικές αντιστάσεις. Καταρρέει το ανατολικό μπλοκ, υποχωρεί το κίνημα παγκόσμια. Το κίνημα μπαίνει σε κατάσταση κρίσης, αδυνατεί να παρακολουθήσει τις αλλαγές, απαντά στα νέα προβλήματα με τις ίδιες παλιές μεθόδους.

19. Η βαθιά αλλαγή του αντικειμενικού πλαισίου όπου δρα και η αντάρτικη ομάδα απαιτεί να γίνει ριζική επανεξέταση του σχεδίου και αναπροσαρμογή της οργανωτικής δομής. Η αδυναμία επανεξέτασης είναι αυτή που καθορίζει την εξέλιξη.

20. Οι αντάρτικές οργανώσεις δεν αποτελούν απομονωμένες και αδιαπέραστες νησίδες σε έναν ωκεανό ενσωμάτωσης, ήττας και παραίτησης. Οι αλλαγές γίνονται αργά, αδιόρατα, μπορεί να εκδηλώνονται με αποστρατείες, μπορεί να εκδηλώνονται αρνητικά σε μια κρίσιμη στιγμή.

21. Γνωρίζαμε ότι μόνο η θέληση και οι επιθυμίες δεν μπορούν να καθορίσουν την κίνηση της κοινωνίας. Αντιλαμβανόμασταν ότι μπροστά στην αποτελεσματική καπιταλιστική αναδιάρθρωση το σχέδιο χρειαζόταν να διαφοροποιηθεί. Υπήρχε ωστόσο η θέληση, αντιλαμβανόμασταν ως ανάγκη, να παραμείνει ένας περιορισμένος έστω χώρος ένοπλης αντιεξουσίας, να παραμείνει ένα μετερίζι ιδεολογικού πολέμου που θα αποκαλύπτει την κρυμμένη ταξική πραγματικότητα, να αναδεικνύεται η ανάγκη και η δυνατότητα πραγματικής δράσης. Να παραμείνει μια συμβολική επαναστατική παρουσία και στους χαλεπούς καιρούς, που να κρατά αναμμένη τη φλόγα.


22. Η δική μας γενιά έδωσε τη δική της απάντηση στο παλιό ζήτημα της πολιτικής βίας. Μένει στη νέα γενιά, αφού αναλύσει και κριτικάρει, να ψάξει, να πειραματιστεί, να βρει τον δικό της δρόμο. Κάθε εμπειρία του κινήματος είναι μια ξεχωριστή εμπειρία και γι' αυτό δεν μπορεί να επαναληφθεί.
Ωστόσο, κάθε ξεχωριστή εμπειρία είναι τμήμα αναπόσπαστο της μεγάλης εμπειρίας του επαναστατικού κινήματος, μέρος της ιστορίας και της συνέχειάς του. Γι' αυτό το κίνημα οφείλει να μελετήσει τις αιτίες που οδηγούν στην εξάντληση της κάθε εμπειρίας, αιτίες που έχουν να κάνουν τόσο με τις αλλαγές στο γενικό πλαίσιο, όσο και με την υστέρηση ανασχεδιασμού. Να μην σταθεί στις εύκολες απαντήσεις, στις μεμονωμένες ατομικές περιπτώσεις, στην αστυνομική αντίληψη της Ιστορίας.

Ατομικές ευθύνες βεβαίως και υπάρχουν· στάσεις ήδη έχουν καταγραφεί, όπως και τα αντίστοιχα πολιτικά αποτελέσματα της κάθε στάσης και θέσης. Ομως αυτά δεν μπορούν να εξηγήσουν τα πράγματα.
Απαιτείται μελέτη των αιτιών που οδήγησαν αναγκαία στην εξάντληση του συγκεκριμένου «μεταπολιτευτικού» μοντέλου αυτής της μεθόδου ένοπλης πάλης. Αιτίες που χρειάζεται να αναζητηθούν, καταρχήν στο γενικό αντικειμενικό πλαίσιο μέσα στο οποίο αναπτύχθηκε. Μόνο έτσι θα υπάρχει μια γερή βάση για την ανίχνευση των νέων δρόμων, των νέων απαντήσεων στα παλιά ερωτήματα, που θα παίρνουν υπόψη τις βαθιές αλλαγές που έχουν συντελεστεί στην κοινωνία και θα τολμήσουν τις βαθιές αλλαγές που απαιτούνται στην σκέψη, στις μορφές οργάνωσης και στη δράση.

23. Το κίνημα χρειάζεται να κάνει τους λογαριασμούς του με την ιστορία του. Τμήμα του παρελθόντός του είναι και οι πολιτικοί κρατούμενοι που έγιναν τέτοιοι από τη συμμετοχή τους σε μια μορφή του κινήματος ή επειδή το κράτος τους υπέδειξε ως τέτοιους για να υπηρετήσει τους «αντιτρομοκρατικούς» σχεδιασμούς του. Το ζήτημα των πολιτικών κρατούμενων το κίνημα οφείλει να το αντιμετωπίσει από πολιτική άποψη. Δεν μπορεί παρά να αποτελέσει τμήμα της γενικότερης πολιτικής δουλειάς της κάθε συνιστώσας του. Αλλά και οι ίδιοι οι πολιτικοί κρατούμενοι, όπως και οι πρώην πολιτικοί κρατούμενοι επίσης, οφείλουν να συμμετέχουν στην πολιτική δουλειά. Αν το κίνημα δεν το κάνει, αν και οι ίδιοι οι πολιτικοί κρατούμενοι δεν το κάνουν, θα έχουμε προσφέρει άλλη μια νίκη στον αντίπαλο.

Τρομολαγνικά παραμύθια

Για πολλά μπορεί να κατηγορήσει κανείς τους δημοσιοκάφρους αλλά το μόνο που δεν μπορεί να τους αποδώσει είναι η έλλειψη φαντασίας.

Ειδικά στο να «εντοπίζουν» ποιοι αποτελούν τις ένοπλες οργανώσεις μειοψηφικής βίας είναι άπαιχτοι. (Με την βοήθεια των σεναρίων που διοχετεύει η "αντιτρομοκρατική").

Πριν καιρό ο Χατζηνικολάου στη φυλλάδα του κατασκεύασε «γυναίκα εκτελεστή» του «Επαναστατικού Αγώνα» σήμερα τα «ΝΕΑ» ανακάλυψαν έναν «38χρονο που είχε θητεύσει στην τρομοκρατική ομάδα Μαχόμενος Αντάρτικος Σχηματισμός (ΜΑΣ), και μάλιστα ο ίδιος «βρήκε διασυνδέσεις ώστε να γίνει δεκτός από ομάδες ένοπλων ανταρτών στη Μέση Ανατολή και να περάσει και από «φροντιστήριο» στο Αφγανιστάν και το Πακιστάν, όπου δρουν σκληροί τρομοκρατικοί πυρήνες».

Τι αξία έχουν αυτά τα παραμύθια; Την ίδια με αυτά που φωτογράφιζαν αρχηγό της 17 Νοέμβρη τοβ Ανδρέα Παπανδρέου και τον Περικλή Κοροβέση.

Η προκήρυξη της Σέχτας Επαναστατών

Στην ελληνική κοινωνία των δεκαετιών 1980-90 οι θεσμοί που οργάνωναν και ακόμα οργανώνουν τη δημόσια σφαίρα έπασχαν από αξιοπιστία. Τα πολιτικά κόμματα εξουσίας ταλανίζονταν από σκάνδαλα, οι δικαστικοί φορείς από διαφθορά, το εκπαιδευτικό σύστημα από αναχρονισμό και η αστυνομία από βιαιότητα και αυθαιρεσίες.

Ήταν εποχές έντονων κοινωνικών συγκρούσεων και πολιτικής αμφισβήτησης. Απέναντι στην συνεχιζόμενη κοινωνική αστάθεια, ο καλύτερος σύμμαχος των κρατούντων ήταν η δημιουργία ενός φαινομενικού αντιπάλου. Ήταν αυτός που θα αφουγκραζόταν και θα «ικανοποι ούσε» την κοινωνική κριτική και αμφισβήτηση, μετατρέποντας την σε ακίνδυνη εικόνα και θέαμα, με δόση καταγγελίας. Είναι ο αντίπαλος στα χαρτιά, όμως στην πραγματικότητα είναι ο σύμμαχος του κατεστημένου. Αναφερόμαστε στη 4η εξουσία της δημοσιογραφίας. Η δημοσιογραφία που αποκαλύπτει σκάνδαλα, ξεμπροστιάζει διεφθαρμένους πολιτικούς, καταγγέλει τους μπάτσους που αυθαιρετούν, δίνει λόγο στον πολίτη να μίλησει για τα καθημερινά προβλήματα του, δικάζει, ερευνά εγκλήματα, ψυχαγωγεί, διασκεδάζει, δίνει συμβουλές καταναλωτικής συμπεριφοράς, διαφημίζει και ξαναδιαφη μίζει, κάνει ανθρωπιστικούς εράνους και πάνω απ΄όλα ενημερώνει.

Για να γίνει αυτό η δημοσιογραφία έδωσε τα πειστήρεια της στο λαό. Για να την εμπιστευτούν έπρεπε να πείσει. Από τις πορείες του 90΄ που διαδηλωτές και δημοσιογράφοι πορεύονταν μαζί στα ίδια μπλόκ μέχρι τη φυλάκιση 8 εκδοτών για τη δημοσίευση προκύρηξης της Ε.Ο. 17Ν,η « μαχόμενη» και «ανεξάρτητη» δημοσιογραφία πέτυχε αυτό που ήθελε. Κέρδισε την εμπιστοσύνη της κοινωνίας ότι είναι δίπλα της κι απέναντι στην εξουσία κι αναρριχήθηκε στην πρώτη θέση. Στην ουσία; Η δημοσιογραφία δεν είναι μετάδοση γεγονότων. Είναι η αναπαράσταση γεγονότων. Είναι ο σχολιασμός, η κρίση, η εκτίμηση και τα συμπεράσματα σ΄ένα φασιστικό μονόλογο. Όσο και να ρωτήσεις την οθόνη δεν θα σου απαντήσει. Όπως σε κάθε παράσταση έτσι και δώ έχουμε σεναριογράφους, σκηνοθέτες, ηθοποιούς και θεατές. Όμως πέρα από τα ιδεολογήματα, τα media αποτέλουν μια ιδιαίτερα κερδοφόρα επιχείρηση. Εκδότες διαχειρίζονται πολιτικά συμφέροντα, όπως και πληροφορίες γι΄αυτό στους διαδρόμους τηλεοπτικών σταθμών κι εφημερίδων βαλίτσες με εκατομμύρια αλλάζουν χέρια όπως οι ιδεολογίες.

Με την επέλαση των ιδιωτικών τηλεοπτικών και ραδιοφωνικών σταθμών τη δεκαετία του '90 οι Έλληνες δεν ήταν μόνο οι οικονομικοί πρωτευουσιάνοι των Βαλκανίων αλλά αποκτούσαν και την φινέτσα του ευρωπαϊκού σύγχρονου life-style με τα αντίστοιχα πρότυπα και εικόνες. Ακολούθησε ο μικροαστισμός, ιδανική συνταγή για τον εξελισσόμενο καπιταλισμό. Δοξάστηκε το αγορασμένο σπίτι επί πιστώσει, το σπόρ αμάξι, η πετυχημένη επαγγελματική καριέρα, η γκλάμουρ διασκέδαση, το όνειρο του κάθε μαλάκα νέο-έλληνα μικροαστού. Η τηλεόραση όμως δεν επιβλήθηκε μόνο από την εξουσία. Η σχέση Μedia και τηλευπηκόοων δεν ήταν απλώς σχέση πομπού-δέκτη αλλά κι αντίστροφη. Οι τηλευπήκοοι αποζητούσαν περισσότερη αδρεναλίνη, ίντριγκες, δακρύβρεχτες ιστορίες και τα media έδωσαν reality-show, ηλίθια τηλεπαιχνίδια και χαζές σαπουνόπερες σαν εικονικά συμπληρώματα ζωής. Την ίδια στιγμή τα media μιλούσαν για ξενόφερτη εγκληματικότητα και ο κόσμος κοίταζε επιφυλακτικά τους μετανάστες γύρω του.

Τα media διαμορφώνουν καθημερινά τις ζωές μας. Το χρόνο που απομένει από τη δουλειά, το σχολείο, από τις θεσμοποιημένες δραστηριότητες και υποχρεώσεις μας, προσπαθούν να τον διαμορφώσουν κατάλληλα για να είμαστε ελέγξιμοι και φρόνιμοι. Χειραγωγούν τα μυαλά μας καθημερινά για να γεμίζουμε τη ρεζέρβα του πειθαρχημένου χρόνου μας, με αξίες και λειτουργίες που τροφοδοτούν το σύστημα. Δημιουργούν πρότυπα συμπεριφοράς, προβάλλουν ψεύτικες εικόνες, διαμορφώνουν το δόγμα «κοίτα την πάρτη σου και πάτα πάνω στους άλλους για να πετύχεις» και καθορίζουν την οπτική μας για τον κόσμο. Τα media δεν λένε μόνο ψέμματα. Κάνουν κάτι χειρότερο, κατασκευάζουν αλήθειες. Όπως έλεγε και ο υπουργός προπαγάνδας των ναζι, Γκέμπελς «Λέγε, λέγε κάτι θα μείνει».
Μας εμφυτεύουν τις κρίσεις τους, αργά και μεθοδικά και λειτουργούν σαν μηχανές παραγωγής φόβου καθώς διαμορφώνουν μονίμως συνθήκες έκτακτης ανάγκης. Διοικούν τις εντολές του φόβου,«κλειδώσου στο σπίτι, υπάρχει εγκληματικότητα»,«πρόσεχε τι τρώς, υπάρχουν διατροφικά σκάνδαλα»,«πρόσεχε το παιδί σου, υπάρχει η μάστιγα των ναρκωτικών». Οι πληροφορίες τους παρουσιαζονται σαν αλήθειες, ενώ αποσυνδέουν κάθε γεγονός από το κοινωνικό του περιβάλλον, τις αιτίες που συμβάλλουν στην τέλεση του, το περιέχομενο του όπως και το νόημα του και το υποβιβάζουν στο κώδικα των συμβάντων. Έτσι ο λοιμός σε μια αφρικανική χώρα συμβαίνει παράλληλα με την τελευταία επίδειξη μόδας του Versage.

Έτσι λοιπόν το απόγευμα της Τρίτης, 17/2 στις 7:15, λίγο πριν το κεντρικό δελτίο ειδήσεων αρχίσει, χτυπήσαμε το τηλεοπτικό σταθμό του Αlter. Πυροβολήσαμε επιλεκτικά τα βαν του καναλιού στις θέσεις του οδηγού και του συνοδηγού. Χτυπώντας το συγκεκριμένο κανάλι στέλνουμε ένα τελεσίγραφο σε όλους τους δημοσιογράφους. Ο καιρός που είσασταν στο «απυροβόλητο» τελείωσε. Δεν αναφερόμαστε στους τεχνικούς του καναλιού. Όχι γιατί τους συμπαθούμε, αλλά αφού είναι τόσο ελεεινοί και τιποτένιοι που για λίγα φράγκα ξεπουλάνε τη συνείδηση τους και γίνονται τα τσιράκια των αρχιρου φιάνων, προτιμάμε να τους χρησιμοποιούμε σαν σάκους του μπόξ σε καμιά πορεία. Δε θα συνέβαινε βέβαια το ίδιο αν αντικρίζαμε κάποιο γνωστό δημοσιογράφο. Να είναι σίγουροι πως μια από τις σφαίρες μας θα έβρισκε το κεφάλι του. Ας το γνωρίζουν πια οι εντολοδόχοι του συστήματος, ότι καμία πρόφαση δεν τους εξασφαλίζει την ασφάλεια τους.

Ας μάθουν οι γυμνοσάλιαγκες της μηντιακής δημοσιογραφίας ότι εκτός από τα σάλια που αφήνουν πίσω τους για να κολακεύουν τους καθεστωτικούς προϊσταμένους τους και τα συμφέροντα των χορηγών τους, σύντομα θ΄αφήσουν κι αίμα. Αυτή η ένοπλη επίθεση όπως και η προηγούμενη, τις θεωρούμε κινήσεις ήπιας έντασης, προλογίζοντας αυτό που θα επακολουθήσει. Ήδη το σχέδιο της μόνιμης απειλής αρχίζει ν΄αποδίδει. Μια μέρα μετά την ένοπλη επίθεση μας στο Α.Τ. Κορυδαλλού, ο φρουρός του σπιτιού του αμερικάνου πρέσβη πυροβόλησε τον ένοπλο σεκιουριτά, τραυματίζοντας τον, υπο το φόβο της «τρομοκρατικής» απειλής, δυστυχώς όχι θανάσιμα. Επίσης ένας καθεστωτικος φρουρός των ΜΑΤ αυτοκτονώντας, επιβεβαίωσε τα σενάρια ότι η ζωή ενός μπάτσου κοστίζει όσο και μια σφαίρα. Κύριοι δημοσιογράφοι, αυτή τη φορά ήρθαμε σην πόρτα σας, την επόμενη φορά όμως θα μας βρείτε στα σπίτια σας.

Υ.Γ1: Όσον αφορά τον τεχνικό που συναντήσαμε την ώρα που κατευθυνόμασταν στο μέρος της επίθεσης πρέπει να καταλάβει αύτος όσο και άτομα που στο μέλλον θα παρεμβάλλονται σε κάποια επίθεση μας χωρίς να είναι στόχοι μας πως όταν κάποιος με όπλο στο χέρι τους λέει να φύγουν το καλύτερο που έχουν να κάνουν είναι να απομακρύνονται αμέσως και να μην «παίζουν» τον αυτόπτη μάρτυρα που κοιτάει, γιατι αυτό ίσως να αποβεί προβληματικό για τους ίδιους κάποια άλλη φορά.

Υ.Γ2: Πριν λίγες μέρες ο Βασίλης Τζωρτάτος αντί να ντρέπεται που συνεργάζεται με την αστυνομία αποσκοπώντας σε ευνοικότερη μεταχείρηση έδωσε συνέντεξη στην Ελευθεροτυπία μιλώντας για πράκτορες και ΚΥΠατζίδες που διαβρώνουν τις ένοπλες οργανώσεις. Είναι γνωστό το πόσο αχρείος ήταν αλλά η υπομονή έχει και τα όρια της. Η επιλογή του μέρους που αφέθηκε η προκύρηξη έχει να κάνει με την υπόθεση του Σοριν Ματέι. Η πρώτη υπόθεση τηλεδιαχείρισης από τα media με τελική έκβαση τον θάνατο μιας κοπέλας και την δολοφονία του Ματέι στο νοσοκομείο από τους μπάτσους.

ΣΕΧΤΑ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΩΝ

Δημοσιεύτηκε στα "ΝΕΑ"

Και πάλι περί ένοπλης μειοψηφικής βίας

Παρακολουθήσαμε το δελτίο ειδήσεων του Αλτερ που ήταν σχεδόν αποκλειστικά αφιερωμένο στις οργανώσεις μειοψηφικής ένοπλης βίας.
Ηταν σαν να βλέπαμε μπάτσους να βγάζουν το πηλίκιο και να πιάνουν το ματσούκι του τηλεσχολιαστή.

Η επιδίωξη τους ξεκάθαρη. Το μονοπώλιο της βίας πρέπει να διαφυλαχθεί ως κόρη οφθαλμού. Να παραμείνει αποκλειστικό προνόμιο, περιουσιακό στοιχείο του αστικού κράτους.
Οι πολίτες του οφείλουν να παραμένουν υποταγμένοι και να υφίστανται αυτή τη βία κάθε φορά που διεκδικούν δικαιώματα.
Οι ΜΑΤάδες επιτρέπεται να σου ανοίγουν το κεφάλι με τα γκλομπ, εσύ απαγορεύεται να τους πετάξεις πέτρα.
Οι ΜΑΤάδες επιτρέπεται να σε στέλνουν στο νοσοκομείο με τα χημικά, εσύ απαγορεύεται να πετάξεις μολότοφ (η χρήση της πλέον χαρακτηρίζεται πάντα ως ζεύγος κακουργημάτων: «κατοχή και χρήση εκρηκτικών»!).

Και αν τυχόν κάνεις κάποια ένοπλη ενέργεια –έστω και συμβολική όπως έγινε στο Alter- τότε είσαι τρομοκράτης, αντικοινωνικό στοιχείο κ.λ.π.

Κανένας απ’ τους τηλεσχολιαστές δεν μίλησε για την βία που νιώθει στο πετσί του κάθε μέρα, ο άνεργος, ο συνταξιούχος, ο υποαπασχολούμενος, η γενιά των 700 ευρώ.
Κανένας δεν μίλησε για τις τεράστιες ανισότητες που δημιουργεί ο καπιταλισμός. Κανένας δεν αναφέρθηκε στην βία που σκοτώνει κάθε όνειρο νεολαίου, στην βία ενός συστήματος που δολοφονεί το μέλλον της νεολαίας.
Οποιος δεν θέλει να κλείνει τα μάτια του στα κοινωνικά φαινόμενα χωρίς μεγάλη προσπάθεια θα βρει την μήτρα που γεννάει τις οργανώσεις μειοψηφικής ένοπλης βίας.

Υπάρχει κοινωνικός πόλεμος. Η αστική τάξη διαθέτει τις δυνάμεις καταστολής, τους νόμους, τους μηχανισμούς που προσπαθούν να διαμορφώσουν πρότυπα, οπτικά πεδία, συνειδήσεις.

Η εργατική τάξη απ’ την άλλη, κατακερματισμένη, εγκλωβισμένη σε κόμματα που σαν θεό τους έχουν τον κοινοβουλευτικό κρετινισμό.
Ανήμπορη να αντισταθεί συλλογικά στην βάρβαρη επέλαση της νεοφιλελεύθερης λαίλαπας.

Σ’ αυτό τον κοινωνικό πόλεμο κάποιοι επέλεξαν να αντισταθούν ένοπλα στην αστική τάξη.

Και για να μην παρεξηγηθούμε θα επαναλάβουμε αυτό που είχαμε γράψει σε περασμένη ανάρτηση μας.

Δεν μας εκφράζουν οι οργανώσεις ένοπλης μειοψηφικής βίας.

Απ’ την άλλη όμως, όπως μας δείχνει η ντόπια και διεθνής εμπειρία οι οργανώσεις μειοψηφικής επαναστατικής βίας, οι οργανώσεις "ατομικής τρομοκρατίας", όπως τις αποκαλούσε ο Λένιν, είναι σάρκα απ' την σάρκα του αντικαπιταλιστικού κινήματος της κοινωνικής απελευθέρωσης.

Από κει και πέρα μπαίνει ένα άλλο ουσιαστικό ζήτημα. Το πότε και πώς ασκείται η βία, αν είναι επαναστατικά σκόπιμη στη μια ή την άλλη ιστορική συγκυρία, στο ένα ή το άλλο επεισόδιο της αέναης πάλης των τάξεων.
Και πάνω σ’ αυτά τα ζητήματα τακτικής πρέπει να τοποθετηθούμε μέσα στο αντικαπιταλιστικό κίνημα, μακριά από προβοκατορολογίες και ανιστόρητες απόψεις όπως αυτές που εκφράζονται από το ΚΚΕ αλλά και οργανώσεις της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς.

Ολοκληρώνοντας θα συνιστούσαμε στους αναγνώστες μας να διαβάσουν του Μερλόν Ποντί «Ανθρωπισμός και τρομοκρατία».
Εκεί θα δουν τον Πασκάλ – έναν Γάλλο φιλόσοφο, φυσικό και μαθηματικό- να λέει απ’ τον 16ο ακόμα αιώνα το εξής χαρακτηριστικό: «Ο φόνος ενός από το αντίπαλο στρατόπεδο είναι πράξη θεμιτή. Δυστυχώς έτσι μπορούν να προχωρήσουν οι κοινωνικοί ανταγωνισμοί».

Αντι σχολιασμού της προκήρυξης της "Σέχτας Επαναστατών"

Εμείς από εδώ ποτέ δεν μιλήσαμε με «Αβραμοπουλικές» εκφράσεις.
Διαβάζοντας, λοιπόν, την προκήρυξη της «Σέχτας Επαναστατών», βρεθήκαμε σε αμηχανία να την σχολιάσουμε δημοσίως.

Τι ανοιχτή κριτική μπορείς να κάνεις σε άτομα που εντελώς συνειδητά επέλεξαν μια μορφή πάλης ενάντια στο καπιταλιστικό σύστημα που σαν συνέπεια μπορεί να έχει να χάσουν την ζωή τους ή να σαπίσουν σε ένα κελί φυλακής;
Και στην τελική ποιόν θα εξυπηρετούσε αν τις ενστάσεις μας τις διατυπώναμε δημοσίως;

Όταν, ας πούμε, η οργάνωση Αντιεξουσιαστική Κίνηση, έβγαζε ανακοίνωση που περιείχε μομφές ενάντια στις επιλογές του «Επαναστατικού Αγώνα» -για να εισπράξει την απάντηση της οργάνωσης μέσα απ’ την προκήρυξη της που δημοσίευσε το «Ποντίκι»- τι κατόρθωνε;

‘Η πιο παλιά όταν κάποιοι «καραγκιόζηδες των Εξαρχείων», όπως τους χαρακτήρισε η 17 Νοέμβρη, πλούτιζαν το θεωρητικό οπλοστάσιο της αστικής τάξης με «αναλύσεις» μερί «μη βίας» τι αποτέλεσμα είχαν;

Αντί, λοιπόν. Να σχολιάσουμε την προκήρυξη της «Σέχτας Επαναστατών», θα αναδημοσιεύσουμε ένα σχόλιο ενός αστού δημοσιογράφου, του Νίκος Νικολάου, που το έγραψε στην "Καθημερινή", και μπορείτε να κάνετε παραλληλισμούς με την σημερινή κατάσταση.

«Στις αρχές του 6ου π.Χ. αιώνα η αθηναϊκή πολιτεία αντιμετώπιζε δεινή οικονομική κρίση με αποτέλεσμα οι ευγενείς, οι ευπατρίδες, να έχουν αρπάξει τις καλύτερες γαίες και οι φτωχοί αγρότες, αδυνατώντας να καταβάλλουν τα χρέη τους, μεταβάλλονταν σε δουλοπάροικους στην ίδια τους τη γη. Η επανάσταση των φτωχών ερχόταν με την ορμή της καταιγίδας αφού η οργή και η αγανάκτηση ξεχειλίζαν. Και τότε ο Σόλων ορίστηκε άρχων και με το πρώτο του διάταγμα ακύρωσε όλες τις κατασχέσεις γης, διέγραψε τα χρέη και απελευθέρωσε όλους τους αγρότες που είχαν περιέλθει σε κατάσταση δουλείας. Το μέτρο αυτό, γνωστό ως σεισάχθεια, εφαρμόστηκε και σε άλλες πόλεις της Ελλάδος και έσωσε τη χώρα από την αναρχία των εμφυλίων πολέμων».

Εύκολα, πιστεύουμε μπορείτε να εντοπίσετε την μήτρα, που γεννάει οργανώσεις ένοπλης μειοψηφικής βίας, αφού σήμερα ο καπιταλισμός δεν έχει δυνατότητα να εφαρμόζει … μεθόδους Σόλωνα.

Απορία μπάτσου

Σύμφωνα με προεδρικό διάταγμα που υπογράφει ο Κ. Παπούλιας στις 8 Μάη του 2008, βουλευτές, υπουργοί και «υψηλά πρόσωπα» έχουν 3.300 μπάτσους να τους φυλάνε.

Πληρώνει, ο φορολογούμενος λαός, δηλαδή, ένα στρατό μπάτσων για να «νιώθουν ασφαλείς» πολιτικάντηδες, καπιταλιστές και άλλο ένα τσούρμο παρασιτικών ατόμων.

Το ωραίο όμως ακούστηκε πριν λίγο στο ραδιόφωνο από μπατσοσυνδικαλιστή: «Εμάς τώρα ποιος θα μας φυλάξει, αφού όπως λεν στην προκήρυξη τους, οι τρομοκράτες της "Σέχτας Επαναστατών" έχουν βάλει στο στόχαστρο τους όλους τους αστυνομικούς, κι απ’ ότι φαίνετε μπορούν να χτυπάν όποιον και όποτε θέλουν»;

Ελα ντε….

Εχουμε πόλεμο;

Το πρωί ακούσαμε απ’ τον Καμπουράκη στο Mega, να μας λέει ότι οι πραιτοριανοί του Μαρκογιαννάκη έριξαν βόμβα κρότου-λάμψης που βρήκε στο αυτί διαδηλωτή που διαμαρτυρόταν για το οικολογικό έγκλημα του Κακλαμάνη, έξω απ’ το Δημαρχείο, με αποτέλεσμα, ο διαδηλωτής, να χάσει την ακοή του απ’ το ένα αυτί.

Τώρα ενημερωνόμαστε για έναν άλλο διαδηλωτή που κινδυνεύει να χάσει δυο δάκτυλα του χεριού του συνέπεια άλλης βόμβας κρότου-λάμψης που δέχτηκε.

Τα ένστολα καθάρματα κάνουν ότι μπορούν για να επιβεβαιώσουν την εκτίμηση που έχει στην προκήρυξη του η «Σέχτα Επαναστατών» ότι «έχουμε πόλεμο».

Σέχτα Επαναστατών- Η προκήρυξη

«ΟΣΟΙ ΔΕΝ ΟΠΛΙΖΟΝΤΑΙ πεθαίνουν. Όσοι δεν πεθαίνουν είναι θαμμένοι ζωντανοί στις φυλακές, στα αναμορφωτήρια, στα πέτρινα φέρετρα των νέων στεγαστικών προγραμμάτων, στα ασφυκτικά σχολεία, στις κατακαίνουργιες κουζίνες και κρεβατομαρες, τις γεμάτες χαριτωμένα έπιπλα αγορασμένα επι πιστώσει.”(RΑFΦράξια Κόκκινος Στρατός)

Μετά τις πρόσφατες επισκέψεις του υφυπουργού δημόσιας τάξης Μαρκογιαννάκη και του προέδρου του Πασόκ Γίωργου Παπανδρέου σε αστυνομικά τμηματα για την τόνωση του ηθικού της αστυνομίας, αποφασίσαμε και εμείς για τον ίδιο λόγο, τα ξημερώματα της Τρίτης να επισκεφτούμε αιφνιδιαστικά ένα καθόλου τυχαίο Α.Τ., αυτό του Κορυδαλλόυ που απέχει 500 μέτρα απο τα κολαστήρια των φυλακών και να χτυπήσουμε τους τυχαίους μπάτσους που βρίσκονταν εκεί. Στόχος μας ήταν να τους εκτελέσουμε.
Γνωρίζαμε οτι στην γωνία του τμήματος βρισκόνταν ο ειδικός φρουρός και συχνά αλλοι δυο-τρεις συνάδελφοι του. Στην επίθεση μας χρησιμοποιήσαμε ένα υποπολυβόλο τύπου scorpion 7.65 mm, ένα πιστόλι των 9 mm καθώς και μια αμυντική χειροβομβίδα που δεν εξεράγη όταν την ρίξαμε καταπάνω τους. Τυχεροί αυτοί, άτυχοι εμείς, την επόμενη φορά δεν θα έχουν την τύχη με το μέρος τους. Οι σφαίρες μας ξεκαθαρίζουν την κατάσταση.”Το οργανωμένο αντάρτικο πόλης είναι ο μόνος δρόμος των επαναστατικών δυνάμεων για την Ανατροπή.” Μια πράξη ξεκάθαρη, που δεν χρειάζεται πολλά λόγια.
Πίστευε κανείς πως θα μιλάγαμε για αγώνα, χωρίς ταυτόχρονα να οπλιστούμε και να είμαστε έτοιμοι να δώσουμε τα πάντα γι΄αυτόν;

Μήπως τα γαμημένα γουρούνια της αστυνομίας που σκοτώνουν ανενόχλητα, πίστευαν πως θα τους επιτρέπαμε να μας σφάζουν παθητικά σαν τα πρόβατα;

Στην πρώτη μας ενέργεια, ως ΣΕΧΤΑ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΩΝ, στοχοποιήσαμε την αστυνομία. Τώρα είναι οι δικοί μας μαχόμενοι σχηματισμοί ενάντια στο μισθοφορικό στρατό του καθεστώτος. Απο δώ και πέρα η ζωή κάθε μπάτσου κοστίζει όσο και μία σφαίρα, ενώ τα σώματα τους αποτελούν ιδανικό σημείο εξάσκησης σκοποβολής. Καμία θλίψη δεν αξίζει για τα φέρετρα που θ΄αρχίζουν να παρελαύνουν.
Οι αστυνομικοί δεν έχουν ούτε όνομα, ούτε ηλικία, έχουν απλώς το βαθμό και τον υπηρεσιακό τους αριθμό. Γι΄αυτό, όπως και τα ντόνατς που τρώνε, έτσι κι αυτοί δεν είναι “ωραίοι” χωρίς μια τρύπα στη μέση.

Σε αυτούς που ήδη αναρωτιούνται, γιατί επιλέξαμε κάποιους τυχαίους μπάτσους κι όχι ένα υψηλόβαθμο στέλεχος, έναν μεγαλοδημοσιογράφο, ένα κρατικό λειτουργό ή έστω ένα καπιταλιστή, τους απαντάμε ότι θα ΄ρθει κι η σειρά τους.
Επιπλέον, μέσα απ΄την ενέργεια μας αυτή, ξεκινάμε ένα μακροπρόθεσμο σχέδιο, χρησιμοποιώντας την τακτική της μόνιμης απειλής.
Οι σφαίρες εναντίων ανώνυμων αστυνομικών μεταφέρουν ένα τελεσίγραφο σε όλες τις βαθμίδες των σωμάτων ασφαλείας. Τώρα ο κάθε απρόσωπος μπάτσος πρέπει να γνωρίζει πως ίσως να είναι ο επόμενος στόχος της ΣΕΧΤΑΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΩΝ. Ίσως αυτή τη στιγμή που διαβάζει αυτές τις γραμμές η κάνη ενός όπλου να΄ ναι στραμμένη πάνω του.
Αυτά είναι τα “τυχερά” της δουλείας τους.”
Όταν έχεις ένα πιστόλι στη ζώνη σου πρέπει να γνωρίζεις τους κινδύνους. Όμως οι μπάτσοι θέλουν να παίρνουν το μισθό τους χωρίς να πληρώνουν τις συνέπειες.”Αρχίστε να υποβάλλετε παραιτήσεις γιατί αλλιώς θα ξεκινήσετε να μετράτε τάφους.

Ίσως κάποιοι να σοκάρονται απ΄την κυνικότητα μας και να μιλάνε για “έλλειψη πολιτικού και ιδεολογικού υπόβαθρου.
”Εμείς όμως δεν αισθανόμαστε την ανάγκη να δικαιολογήσουμε η ακόμα και να επεξηγήσουμε τη δράση μας. Δεν κάνουμε πολιτική, κάνουμε αντάρτικο. Τόσες δεκαετίες τα πολιτικά κόμματα, η δικαστική και εκτελεστική εξουσία απέδειξαν τα συμφέροντα του κατεστημένου που εξυπηρετούν. Η εποχή των αναλύσεων έχει πλέον λήξει...

Ήδη γνωρίζουμε πως μερικές δεκάδες μαχητές, γυναίκες και άντρες, προειτοιμάζονται να περάσουν στη πρώτη γραμμή της ένοπλης αντεπίθεσης.

Τους καλωσορίζουμε.

Υ.Γ: Συμφωνούμε με τους αγωνιστές του επαναστατικού αγώνα για την επιλογή τους να στοχοποιήσουν κι αυτοί την αστυνομία.
Διαφωνούμε όμως στην επιλογή των τοποθεσιών που διάλεξαν για να αναμετρήθουν με τα γουρούνια.
Βασική αρχή του αντάρτικου πόλης είναι πως δεν χτυπάμε απ΄τα εδάφη, που αναπτύσσονται οι πολύμορφες διαδικασίες του αγώνα, μετατρέποντας τα σε ευάλωτες ζώνες καταστολής. Αντίθετα, προσβάλλουμε το άβατο του εχθρού. Έτσι συσπειρώνουμε τις δικές μας δυνάμεις και αποφεύγονται καταστάσεις αστυνομικής κατοχής. Ο δεύτερος γύρος του αντάρτικου πόλης ξεκίνησε...

Εκατό λουλούδια άνθισαν, είναι οι εκατό επαναστατικές οργανώσεις.

ΣΕΧΤΑ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΩΝ

Η προκήρυξη δημοσιεύτηκε στα "ΝΕΑ"

Τοποθέτηση στο κείμενο της προκήρυξης θα κάνουμε αργότερα