Για τον διαδικτυακό ρ/σ μας

Την ερχόμενη βδομάδα θα καλέσουμε τους αναγνώστες του μπλοκ και της ιστοσελίδας μας για μια ανοιχτή συζήτηση που θα έχει θέμα να καθοριστεί το πρόγραμμα λειτουργίας του διαδικτυακού μας σταθμού. Επίσης από την Δευτέρα θα εκπέμπουμε δοκιμαστικά δελτία ειδήσεων και φιλοδοξούμε στα μέσα περίπου του Σεπτέμβρη να έχουμε την δυνατότητα να έχουμε καθημερινά για αρκετές ώρες «ζωντανό» πρόγραμμα.

Καλούμε τους αναγνώστες/ιες του μπλοκ μας που έχουν την διάθεση και δυνατότητα να συμβάλουν σ’ αυτό το εγχείρημά μας να επικοινωνήσουν μαζί μας στο e-mail kokkinos111@gmail.com καθώς και τους συντρόφους/ιες που διαθέτουν ιστότοπους να παραθέσουν σύνδεση με το εικονίδιο του σταθμού μας.

Αυτονόητες απαντήσεις στις αυτονόητες απαντήσεις

 Του Θάνου Ανδρίτσου*

Αυτονόητες απαντήσεις στις αυτονόητες απαντήσεις. (Σκέψεις απέναντι στο άρθρο του Ι. Πρετεντέρη στα Νέα, την Τετάρτη 31 Αυγούστου)

Έτυχε και εγώ, να διαβάσω το τελευταίο κείμενο του Ι. Πρετεντέρη. Έφτασα σε αυτό μέσα από τις οργισμένες αναδημοσιεύσεις που αρκετοί γνωστοί μου έκαναν στο internet. Διαβάζοντας το, όλων των ειδών τα συναισθήματα με διέτρεξαν, μέχρι που κατέληξα στην γνώριμη αδιαφορία για τον ίδιο, τη δημοσιογραφία που επιτελεί και τα επιχειρηματικά συμφέροντα που εκφράζει. Ωστόσο αμέσως μετά σκέφτηκα να γράψω μια απάντηση. Όχι για να τη διαβάσει ο ίδιος, ούτε βέβαια διότι κατέχω τα μέσα ώστε η άποψή μου να φτάσει στα αυτιά του κόσμου που απευθύνονται τα κυρίαρχα ΜΜΕ. Αλλά γιατί, έστω και αν το κάνω μόνο για μένα, η λάσπη πρέπει κάποια στιγμή να απαντιέται, πρέπει να έχουμε την πίστη ότι μπορούμε και επιβάλλεται να απαντάμε σε αυτή τη θλιβερή συμμορία μικρών γκεμπελίσκων που αποτελούν τη δημοσιογραφική στρατιά της κυβέρνησης, του μνημονίου και του κεφαλαίου. Δεν αρκεί πια μόνο η οργή και τα συνθήματα που φωνάζουμε εναντίον τους στις πορείες. Μπορούμε με λόγια και με πράξεις να ανατρέψουμε την επιρροή που έχουν στις συνειδήσεις ενός κομματιού της κοινωνίας, που βέβαια είναι σήμερα μικρότερη από ποτέ.

Τι λέει λοιπόν το κείμενο αυτό; Εκφράζει κάποια βαθιά ανάλυση ή πρόταση που να δικαιολογεί τους παχυλούς μισθούς του; Μάλλον σαν μια βαρετή επανάληψη της βασικής γραμμής του υπουργείου ενάντια στις κινητοποιήσεις στην εκπαίδευση εδώ και χρόνια φαίνεται. Με ένα ενδιαφέρον όμως στοιχείο. Την κεντρικότητα που προσδίδει στους φοιτητές, όχι βέβαια σε αυτούς τους «φοιτητοπατέρες», «τους αριστερούς», «τους επαγγελματίες συνδικαλιστές» αλλά  στη υποτιθέμενη μεγάλη μάζα των «καλών φοιτητών» που θέλουν να σπουδάσουν και καμία σχέση δε θέλουν να έχουν με τις κινητοποιήσεις αυτές.

Αναρωτιέται: «Αν οι Σύγκλητοι, οι πρυτάνεις και οι λοιποί πανεπιστημιακοί αναστατώσουν ή αναβάλουν ή παρεμποδίσουν τις εξεταστικές περιόδους στα πανεπιστήμια, ποιον ακριβώς τιμωρούν; Τον Παπανδρέου; Τη Διαμαντοπούλου; Την τρόικα; Τον καπιταλισμό; Ή μήπως τους συνεπείς φοιτητές που έχουν κοπιάσει γι’ αυτές τις εξεταστικές περιόδους; … Αν οι Σύγκλητοι, οι πρυτάνεις και οι λοιποί πανεπιστημιακοί σε συνεργασία με τα διάφορα ακροαριστερά γκρουπούσκουλα και παρατάξεις κλείσουν τα πανεπιστήμια, ποιος θα ζημιωθεί; Η κυβέρνηση; Η Ευρωπαϊκή Ένωση; Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο; Ή μήπως τα παιδιά που σκοτώθηκαν να μπουν στα πανεπιστήμια, οι οικογένειές τους που ξοδεύουν και όσοι φοιτητές πασχίζουν να γίνουν καλοί επιστήμονες και επαγγελματίες;».

Ωραία ερωτήματα και πασιφανής η ύστατη επιλογή να παρουσιάσει τις κινητοποιήσεις ως μια συμφωνία των πρυτάνεων με τις παρατάξεις ώστε να μη χάσουν τα προνόμια που θεωρητικά χτυπάει ο νόμος της Διαμαντοπούλου. Μήπως όμως οι ερωτήσεις έπρεπε να είναι διαφορετικές; Αν οι φοιτητές δεν αντισταθούν, αν όλα όσα περιγράφει αυτός ο καταστροφικός νόμος περάσουν, αν οι σχολές μετατραπούν σε Α.Ε., αν τα πτυχία γίνουν κουρελόχαρτα πολλών βαθμίδων που δεν εγγυώνται τίποτα, αν μπουν δίδακτρα, καταργηθεί το άσυλο και η ακαδημαϊκή ελευθερία, αν επιβληθεί ένα αυταρχικό- αντιδημοκρατικό μοντέλο λειτουργίας και σπουδών ποιος θα κερδίσει; Οι φοιτητές, τα παιδιά των φτωχών οικογενειών, οι σημερινοί και μελλοντικοί εργαζόμενοι που θα πεταχτούν έξω από την εκπαίδευση, που θα χάσουν ακόμα και τα σημερινά λιγοστά συλλογικά κεκτημένα τους, ή οι επιχειρηματίες που χρόνια τώρα εποφθαλμιούν να βάλουν το χέρι τους στην τριτοβάθμια εκπαίδευση και οι κυβερνήσεις που θέλουν να τελειώνουν με τη διαρκή εστία αμφισβήτησης που είναι το φοιτητικό κίνημα; Ή επιτέλους ας απαντηθεί το βασικό ερώτημα: Ποιοι ευθύνονται για την κατάσταση που βρίσκεται η χώρα σήμερα, για την πείνα και τη φτώχεια που κατακλύζει την κοινωνία, για το ξεπούλημα των πάντων, μεταξύ αυτών και της εκπαίδευσης; Μήπως οι μαλλιάδες και τεμπέληδες φοιτητές, μήπως οι πρυτανικές αρχές, μήπως οι μικροπωλητές στο Σύνταγμα, μήπως οι ακροαριστεροί; Ή μήπως τα λαμόγια της αγοράς, οι απατεώνες των τραπεζών, οι άθλιοι αντιδραστικοί πολιτικοί, το ίδιο το σύστημα τελικά; Όλοι αυτοί που τώρα υμνεί ο κ. Πρετεντέρης και το υπουργείο Τύπου της κυβέρνησης στο οποίο δουλεύει, όλοι αυτοί που τώρα θα φέρουν την αλλαγή στα πανεπιστήμια.

Όμως το θέμα είναι πιο βαθύ. Συνεχίζει παρακάτω: «Όλη αυτή η αναίτια αναταραχή προκύπτει από μια βασική παρανόηση: ότι τα πανεπιστήμια υπάρχουν για τους πανεπιστημιακούς, τους πρυτάνεις, τις Συγκλήτους, τις παρατάξεις, τις εκλογές, τους διορισμούς, τα νταραβέρια συνδικαλιστών και συνδικαλιζόμενων. Ε, λοιπόν, όχι. Τα πανεπιστήμια σε ολόκληρο τον κόσμο υπάρχουν για τους φοιτητές. Υπάρχουν για να διδάσκουν, να εκπαιδεύουν και να διαμορφώνουν τους νέους ανθρώπους. Αυτοί είναι οι πρωταγωνιστές.» Εδώ φαίνεται με καλύτερο τρόπο η επίσημη γραμμή προπαγάνδας.
Είναι αλήθεια ότι ο μόνος τρόπος για να στρέψει την κοινή γνώμη υπέρ των αλλαγών είναι ότι απέναντι τους στρέφεται μονάχα μια μειοψηφία βολεμένων στο πανεπιστήμιο που φοβούνται μήπως χάσουν τα προνόμια τους. Βεβαίως και η κοινωνία μισεί αυτούς και τα αλισβερίσια τους. Ποιους όμως έχει στο μυαλό της; Τους κομματικούς στρατούς των κυβερνητικών παρατάξεων, τους εγκάθετους καθηγητές- εκπροσώπους της κυβέρνησης και των επιχειρήσεων, τους προέδρους της ΠΑΣΠ, της ΔΑΠ, τους εκπροσώπους τους στην ΕΦΕΕ, ποιους δηλαδή; Το σύνολο των υπουργών, βουλευτών, γραμματέων στα υπουργεία, δημοσιογράφων, επιστημονικών συμβούλων κ.α., όλο δηλαδή τον αστικό θίασο που σε αγαστή συνεργασία ψήφισε αυτό το νομοσχέδιο. Το μόνο κακό είναι ότι αυτοί δεν είναι και δεν ήταν ποτέ το φοιτητικό κίνημα. Αποτελούσαν σαφώς κομμάτι του μηχανισμού των πανεπιστημίων ή και του φοιτητικού συνδικαλισμού, αλλά το φοιτητικό κίνημα απέχει πολύ από αυτά. Το φοιτητικό κίνημα είναι κίνημα, είναι εξ ορισμού μαζικό, πλειοψηφικό βγαλμένο από μαζικές δημοκρατικές διαδικασίες, σπλάχνο των πιο σημαντικών και ηρωικών στιγμών του ελληνικού λαού. Επομένως καλά θα κάνει ο κ. Πρετεντέρης να περάσει μια βόλτα από τις σχολές (μεταμφιεσμένος ίσως γιατί ακόμα και χωρίς άσυλο οι λακέδες του συστήματος πάντα είναι καλύτερα μέσα στις περίφραχτες επαύλεις του) και να δει τις γενικές συνελεύσεις, τα ασφυκτικά γεμάτα αμφιθέατρα που ψηφίζουν με συντριπτικές πλειοψηφίες καταλήψεις. Οι φοιτητές δεν είναι ένα ασπόνδυλο σώμα, ένα άθροισμα ατομικοτήτων, έχουν ακόμα διαφυλάξει τη συλλογικότητα και τις δομές που μπορεί να εκφραστεί. Έτσι η «φωνή» των φοιτητών δε βγαίνει από δημοσκοπήσεις, στημένα ντοκιμαντέρ ή ψευδή δημοσιεύματα, αλλά από τα συλλογικά τους όργανα και μάλιστα το πιο δημοκρατικό από όλα, τη Γενική Συνέλευση.

Όμως ο κ. Πρετεντέρης δεν είναι αδιάβαστος μόνο σε αυτό. Μιλάει για τα πανεπιστήμια σε όλο τον κόσμο ξεχνώντας το βασικό: Ότι σε όλο τον κόσμο, αυτό το μοντέλο εκπαίδευσης που σήμερα εφαρμόζεται στην Ελλάδα, το μοντέλο της Μπολόνια, του ΔΝΤ, του ΟΟΣΑ είναι πλήρως αποτυχημένο. Έχει οδηγήσει στο πέταγμα έξω από την εκπαίδευση τεράστια κομμάτια της κοινωνίας, έχει κάνει ολόκληρες γενιές φοιτητών χρεωμένες για μια ζωή για να σπουδάσουν και κυρίως έχει πυροδοτήσει ένα πρωτοφανές κύμα αγώνων από την Αγγλία και την Ευρώπη, μέχρι την εξέγερση στη Χιλή εναντίον του. Μπράβο λοιπόν στον κ. Πρετεντέρη, έβαλε ένα ακόμα βέλος στη φαρέτρα του κινήματος, τον πραγματικό διεθνισμό που δεν είναι των διεθνών συμφωνιών ή των οργανισμών εκμετάλλευσης αλλά του αγωνιζόμενου λαού.

Φτάνοντας στο τέλος του κειμένου του αποφασίζει να γίνει πιο σαφής: «Όταν, λοιπόν, μιλάμε για πανεπιστήμια το ζητούμενο είναι τι ωφελεί την εκπαιδευτική διαδικασία και τι συμβάλλει στην παραγωγή αξιόπιστων επιστημόνων και επαγγελματιών. Το ζητούμενο δεν είναι τι βολεύει τους πανεπιστημιακούς, ούτε τι γουστάρουν οι ακροαριστερές παρατάξεις ούτε τι πρεσβεύει για την κοινωνική ανατροπή η όποια νεαντερτάλιος Αριστερά. Κι όταν μιλάμε για σύστημα διοίκησης των πανεπιστημίων, το ζητούμενο είναι ένα: πώς θα διοικούνται τα πανεπιστήμια πιο ορθολογικά, πιο αποτελεσματικά και πιο αξιοκρατικά. Για έναν πολύ απλό λόγο: για να παραγάγουν όχι οπαδούς του ΑΝΤΑΡΣΥΑ αλλά ανθρώπους που πιστεύουν στην αξιοκρατία, στην αποτελεσματικότητα και στον ορθό λόγο». Να λοιπόν η κατακλείδα, να οι υπαίτιοι. Είναι οι ακροαριστεροί, οι ΕΑΑΚιτες, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Είναι αλήθεια ότι μιας και είμαι και εγώ ένας από αυτούς, θα μπορούσα να μην πω τίποτα γιατί μάλλον μόνο καλό κάνει η επίθεση από τον εχθρό σου. Η κοινή γραμμή Πρετεντέρη, Άδωνη (των μαλλιάδων, άπλυτων νεάτερνταλ) δεν επιτίθεται μόνο στην πολιτική θέση της αριστεράς, αλλά απευθύνεται στο θυμικό, θέλει να πείσει ότι αυτοί είναι κάτι μιάσματα της κοινωνίας, απόβλητα που πρέπει να παταχτούν. Από μια έννοια είναι πολύ αστείο πόσο ολόιδια είναι  η γραμμή που ακολουθούν ιστορικά. Σε ένα κείμενό του ο Δ. Γληνός το 1928 έγραφε για τη συζήτηση που γινόταν για το πρόβλημα της Παιδείας: (ολόκληρο εδώ) «Ο καθένας, όπου μισεί, εκεί και λαλεί και καταλαλεί. Φταίει ο Βενιζέλος, φταίει το Πανεπιστήμιο, φταίνε οι καθηγητές της Μέσης Παιδείας, φταίνε οι δημοδιδάσκαλοι, φταίνε οι ελληνοδιδάσκαλοι, φταίει ο πόλεμος, φταίνε τα θρανία, φταίνε οι μιστοί, φταίει το Κράτος, μα προ πάντων φταίνε οι μαλιαροί, οι κομουνιστές, οι άθεοι. Ποιοι άλλοι;» Όμως δυστυχώς για αυτούς, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ και η ΕΑΑΚ, δεν αποτελείται από Βίκινγκς, ούτε από νίντζα αλλά από απλούς ανθρώπους που είναι δίπλα στη σχολή, στο χώρο δουλειάς, στη γειτονία. Είναι οι άνθρωποι αυτοί που μοχθούν όπως οι άλλοι, που πιστεύουν ότι μπορεί να υπάρχει και ένας άλλος δρόμος έξω από τη βαρβαρότητα του καπιταλισμού, και ίσως γίνουν και νίντζα για να το κατακτήσουν. Όμως το πρόβλημα τους το πιο μεγάλο δεν είναι το τι ακριβώς είναι η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, αλλά η αυταπάτη τους ότι η μάχη στα πανεπιστήμια και σε όλη την κοινωνία είναι μάχη εκπορευόμενη απλά από κάποιες δυνάμεις. Πόσο πολύ θα εκπλαγούν ότι θα δουν ότι ο αγώνας βρίσκεται ριζωμένος βαθιά στη ψυχή εκατοντάδων χιλιάδων νέων και δεν πρόκειται να τον αφήσουν εύκολα.

Παραμένει βέβαια αισιόδοξος στο τέλος του κειμένου του: «Την αναταραχή, βεβαίως, δεν θα τη γλιτώσουμε – για την ακρίβεια: δεν θα τη γλιτώσουν οι δυστυχείς φοιτητές… Ούτως ή άλλως, τα πιο αναχρονιστικά στοιχεία της ελληνικής κοινωνίας έχουν εδώ και χρόνια μετατρέψει τα πανεπιστήμια σε προνομιακό χώρο επιρροής τους. Δεν θα παραιτηθούν αμαχητί από το βιλαέτι τους. Έχω την αίσθηση, όμως, ότι αυτή τη φορά θα δώσουν μια μάχη οπισθοφυλακής, καταδικασμένη εκ των προτέρων. Όχι μόνο επειδή συσπειρώνουν απέναντί τους τη συντριπτική πλειοψηφία της ελληνικής κοινωνίας. Αλλά κυρίως επειδή οι νησίδες υστέρησης και καθυστέρησης που συγκροτούν δεν μπορούν να αντέξουν στον καθαρό αέρα». Δεν θα εξετάσω εδώ το μέλλον του κινήματος που ελπίζω ότι θα είναι μακρύ αλλά μόνο τη συμβουλή που δίνει σε εμάς ο κ. Πρετεντέρης. Ποια είναι; Ότι το θέμα περισσότερο από ποτέ θα κριθεί στην πλειοψηφία της ελληνικής κοινωνίας. Για αυτή θα δώσουμε τη μάχη, για να μπορούν τα παιδιά της να σπουδάζουν και να ζουν με αξιοπρέπεια. Μαζί με αυτή θα δώσουμε τη μάχη, για να ανατρέψουμε την πολιτική που μας διαλύει. Να λοιπόν το στοίχημα: Πως όλοι μαζί, εργαζόμενοι και νεολαία θα μπούμε μπροστά, και αν αυτό το θεωρεί ο κ. Πρετεντέρης υστέρηση και καθυστέρηση, έχει καλώς. Εγώ το θεωρώ πρόοδο και ελπίδα.

«Δεν τους τελειώνει ένας νόμος. Τους τελειώνει η ζωή». Έτσι κλείνει το άρθρο του ο κ. Πρετεντέρης. Έτσι θα κλείσω και εγώ. Δεν αγωνιζόμαστε για ένα νόμο. Αγωνιζόμαστε για τη ζωή.

Είπα ψέματα. Θα κλείσω πάλι με μερικές φράσεις του Δ. Γληνού, τόσο επίκαιρες σήμερα (ολόκληρο εδώ): «Μ’ ερωτάτε να σας πω κι εγώ, ποιοι δρόμοι ανοίγονται μπροστά σας και φυσικά ποιον από όλους να ακολουθήσετε… Ν’ ακολουθήσετε τη φωνή της συνείδησής σας, γιατί μέσα σε αυτή θα μιλάει και κάτι πλατύτερο από το άτομο σας, η κοινωνική και ταξική συνείδηση, που ζει χωρίς άλλο μέσα σας. Οι δρόμοι που ανοίγονται σήμερα μπροστά σας, δεν είναι πολλοί, είναι δύο. Είτε το θελήσετε να τους αναγνωρίσετε είτε όχι, είτε προσπαθήσουν να σας τους κρύψουν μέσα στην ομίχλη ιδεαλιστικών σοφισμάτων, οι δρόμοι, που ανοίγονται μπροστά σας, είναι και μένουνε δυο: ή θα πάτε με το μέρος της συντήρησης και της αντίδρασης, ή θα πάτε με το μέρος της επανάστασης… Αλήθεια! Σκεφτείτε λιγάκι. Από πού έρχεστε εσείς, παιδιά μου; Από ποια κοινωνικά στρωματά; Πού ανήκετε; Το μεγαλύτερο πλήθος από σας είναι φτωχά παιδιά. Η αστική τάξη βεβαία υψώνει μπροστά στα ματιά όλων σας το τίμημα της προδοσίας: θέσεις κρατικές, πελατεία, αξιώματα, τίτλους, για να γίνετε οι πνευματικοί στυλοβάτες της. Ένα τραγικό παιδομάζωμα! Έτσι και οι γενίτσαροι γίνονταν οι πιο φανατικοί διώκτες των χριστιανών, όπως τα παιδιά των φτωχών, που σπουδάζουν στα πανεπιστήμια και αλλάζουν κοινωνική κατάσταση, γίνονται οι πιο φανατικοί αντιδραστικοί. Αν όμως ακούσετε τι σας λέει κατάβαθα το αίμα σας, δε θα αλλαξοπιστήσετε, δεν θα προδώσετε την τάξη σας. Θα πάτε με το μέρος των φτωχών και θα αγωνιστείτε κι εσείς για να θεμελιώσετε τη νέα ζωή. Και τότε θα βαδίσετε με βήμα ακλόνητο στο μόνο δρόμο, που αληθινά ανοίγεται μπροστά σας.»

* Θάνος Ανδρίτσος- Χθες φοιτητής, σήμερα μεταπτυχιακός φοιτητής και εργαζόμενος, για πάντα στο πλευρό της κοινωνικής ανατροπής


Πηγή: "Η Λέσχη. Φτιάχνοντας τα τετράδια της ανυπότακτης θεωρίας"

Παραμύθια του κυβερνητικού εκπροσώπου προπαγάνδας

 Από την γενική γραμματεία επικοινωνίας και ενημέρωσης της κυβέρνησης δόθηκε στην δημοσιότητα κείμενο με απομαγνητοφωνημένη την συνέντευξη του υπουργού Επικρατείας και κυβερνητικού εκπροσώπου Ηλία Μόσιαλου που έδωσε σήμερα το πρωί στο Mega και στους δημοσιογράφους Καμπουράκη και Οικονομέα.

Ο εκπρόσωπος προπαγάνδας της κυβέρνησης αφού παπαγάλισε την γνωστή επικοινωνιακή κασέτα του μνημονικού κυβερνητικού θιάσου πρέπει να αισθάνθηκε αμηχανία όταν κλήθηκε να απαντήσει για τα μυστικά κονδύλια που παντελώνιαζαν (και εξακολουθούν) δημοσιοκάφροι όπως και για τις αποκαλύψεις του ιστότοπου  wikileaks. Δηλώνοντας άγνοια και με γενικόλογες απαντήσεις, ο Μόσιαλος, προχώρησε σε αποπροσανατολιστικές τοποθετήσεις.

Ας δούμε τον συγκεκριμένο διάλογο:  

 ΟΙΚΟΝΟΜΕΑΣ: Κύριε υπουργέ, υπάρχει ένας οργανισμός, μυστικός, ο οποίος δωροδοκεί τους Έλληνες υπουργούς.
ΜΟΣΙΑΛΟΣ: Τι είναι αυτά τα πράγματα;
ΟΙΚΟΝΟΜΕΑΣ: Ναι, ναι. Δίνει λεφτά, μυστικά κονδύλια στους Έλληνες υπουργούς για να κάνουν αυτά που θέλουνε οι πολυεθνικές εταιρείες. Αν αυτό το ακούγατε μετά από ένα εξάμηνο και εσείς είσαστε υπουργός, δεν θα θέλατε να μάθετε τουλάχιστον -αφού εσείς δεν έχετε πάρει λεφτά- δεν θα θέλατε να μάθετε ποιοι παίρνουν;
ΜΟΣΙΑΛΟΣ: Είναι εύλογο το ερώτημα. Και καταλαβαίνω τι εννοείτε τώρα. Εννοείτε  για τα μυστικά κονδύλια, τα οποία πήραμε απόφαση να καταργήσουμε …
ΟΙΚΟΝΟΜΕΑΣ: Βεβαίως. Και προς τιμήν σας το είπατε, αλλά μας τα είπατε μισά όμως. Δεν μας είπατε ποιοι τα παίρνανε τα μυστικά κονδύλια, να τα μάθουμε και εμείς.
ΜΟΣΙΑΛΟΣ: Νομίζετε ότι αν ξέραμε που πηγαίνανε τα απόρρητα κονδύλια… Γι’ αυτό είναι απόρρητα. Γι’ αυτό ήταν απόρρητα.
ΟΙΚΟΝΟΜΕΑΣ: Απόρρητα για τον πολύ κόσμο
ΜΟΣΙΑΛΟΣ: Και εσωτερικά ήταν απόρρητα. Δεν υπάρχουν στοιχεία. Αν υπήρχαν στοιχεία πρώτα, πρώτος εγώ θα είχα δώσει όλα τα στοιχεία ονομαστικά.

ΟΙΚΟΝΟΜΕΑΣ: Τα wikileaks αναρτήσανε κάτι έγγραφα της αμερικάνικης πρεσβείας, τα οποία έγραφαν λένε ότι η αμερικάνικη πρεσβεία διαθέτει κονδύλια σε δημοσιογραφικές σχολές, ακόμα και σε δημοσιογραφικές σχολές, ώστε να εξασφαλίσουν ότι οι επόμενοι γενιά δημοσιογράφων θα είναι φιλοαμερικανοί.
ΜΟΣΙΑΛΟΣ: Τι θέλετε να πω γι΄αυτό;
ΟΙΚΟΝΟΜΕΑΣ: Θέλω να πω ότι υπάρχει μια διάβρωση στο δημοσιογραφικό κόσμο, η οποία καταντάει όχι ενοχλητική απλώς, εξοργιστική.
ΜΟΣΙΑΛΟΣ: Επειδή θέτετε όλα αυτά τα ερωτήματα και για να μην υπάρχει καμία αμφιβολία για το τι γίνεται, κλείνει αυτό το πράγμα. Τελεία και παύλα.
ΟΙΚΟΝΟΜΕΑΣ: Συγχαρητήρια κύριε υπουργέ. Μα εγώ θέλω να μάθω και ποιοι να πιάνανε…
ΜΟΣΙΑΛΟΣ: Μένουμε εκεί. Μένουμε …
ΟΙΚΟΝΟΜΕΑΣ: Και γιατί,  εξαιτίας ποιανών εγώ πρέπει να βγαίνω στο δρόμο και να ακούω το: «Αλήτες ρουφιάνοι δημοσιογράφοι». Μπορεί να μας το πει η κυβέρνηση;
ΜΟΣΙΑΛΟΣ: Μα, δεν μπορούμε, γιατί ακριβώς είναι απόρρητα και δεν υπάρχουν στοιχεία. Τι άλλο θέλετε να σας πω. Να σας το πω δέκα φορές;

Εκτός του «άλλα λόγια ν’ αγαπιόμαστε» του κυβερνητικού εκπροσώπου προπαγάνδας θα θεωρούσαμε ασυγχώρητη αφέλεια σε όποιον/α πιστέψει τις κυβερνητικές εξαγγελίες για κατάργηση των μυστικών κονδυλίων που καταλήγουν στις τσέπες των δημοσιοκάφρων. Αυτά υπήρχαν, υπάρχουν και θα εξακολουθήσουν να υπάρχουν για να λαδώνουν τους προπαγανδιστικούς –συκοφαντικούς μηχανισμούς του αστικού κράτους.

Δουλέμπορας ο κ. Καμίνης

 Εχουμε ασχοληθεί επανειλημμένως με τα έργα και της ημέρες του δημάρχου Αθήνας Γ. Καμίνη. (Μια σχετική αναζήτηση στο μπλογκ μας να κάνει κάποιος και διαπιστώνει το ποιόν του ανθρώπου. Εδώ μια χαρακτηριστική ανάρτησή μας).

Μια σπαθάτη παράγραφο από την σημερινή στήλη του Στάθη στην «Ελευθεροτυπία» μας δείχνει το τελευταίο "κατόρθωμα" του. Την παραθέτουμε χωρίς δικά μας σχόλια:

 «Δουλέμπορας ο κ. Καμίνης. Στέργει να προσλάβει πρόσκαιρους εργαζόμενους μέσω ΜΚΟ - που μάλιστα μαλλιοτραβιούνται οι αλιτήριες ποια πρωτοεμπορεύεται καλύτερα και πιο... νόμιμα τους ανθρώπους! Δεν με εκπλήσσει ο κ. Καμίνης. Ανήκει λειτουργικά σε αυτήν την κοινωνία των Ανεξάρτητων Αρχών και των ΜΚΟ - ό,τι αθλιέστερο παρήγαγε ο «εκσυγχρονισμός» του καπιταλισμού...»

Οι φοιτητές ψηφίζουν καταλήψεις!

Τώρα είναι η ώρα των φοιτητών. Και οι φοιτητές ψηφίζουν καταλήψεις για την ανατροπή του νόμου μετάλλαξης του Πανεπιστημίου σε Ανώνυμη Εταιρεία. Ακόμη δεν βγήκε ο Αύγουστος και τα αμφιθέατρα γέμισαν από φοιτητές. Δεν έχει ξανασυμβεί ποτέ άλλοτε. Γενικές Συνελεύσεις, και μάλιστα μεγάλης μαζικότητας, τέτοια εποχή. Οι φοιτητές ανατρέπουν και πάλι τα δεδομένα.

Οι Γενικές Συνελεύσεις που πραγματοιήθηκαν χθες, μία απόφαση έβγαλαν: Κατάληψη. Όπως δείχνουν τα πράγματα, μέχρι το τέλος της εβδομάδας, όταν θα έχει ολοκληρωθεί ο πρώτος γύρος των Γενικών Συνελεύσεων, τα περισσότερα ιδρύματα θα τελούν υπό κατάληψη. Ήδη, μετά το Πάντειο, την Αρχιτεκτονική Θεσσαλονίκης και το Πολυτεχνείο Κρήτης, χθες αποφασίστηκαν εβδομαδιαίες καταλήψεις και στις 9 σχολές του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου, στις 16 από τις 21 σχολές του Παντεπιστημίου Πατρών, στο Μαθηματικό, το Βιολογικό και το Τμήμα Πληροφορικής του Πανεπιστημίου Αθηνών και στους Ηλεκτρολόγους Μηχανικούς, τους Φυσικούς και τους Πολιτικούς Μηχανικούς του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Καμία από τις μαζικές Γενικές Συνελεύσεις που πραγματοποιήθηκαν χθες δεν έλαβε διαφορετική απόφαση. Αυτή τη φορά δεν υπάρχει αντι-κατάληψη μπλοκ. Η συνεχής επίκληση των διατάξεων του νέου νόμου ότι, αν συνεχιστούν οι καταλήψεις θα χαθεί το εξάμηνο, δεν τρομάζουν τους φοιτητές, που μάλιστα με την έναρξη του Σεπτέμβρη, αύριο, κάνουν και την πρώτη τους εμφάνιση στους δρόμους. Σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Πάτρα και σε άλλες πόλεις θα πραγματοποιηθούν τα πρώτα συλλαλητήρια κατά του νόμου που ψήφισαν η κυβέρνηση και οι σύμμαχοί της.

Σε αγωνιστική κατεύθυνση πορεύονται και οι υπόλοιπες συνιστώσες της πανεπιστημιακής κοινότητας. Η Σύγκλητος του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων εκφράζει την αντίθεσή της στον νόμο και, αφού συντάσσεται με τα άλλα ιδρύματα σε ό,τι αφορά την υπεράσπιση του Συντάγματος, προχωρά ένα βήμα παραπέρα: Εξουσιοδοτεί το πρυτανικό συμβούλιο να προβεί, σε συνεργασία με τα άλλα ΑΕΙ της χώρας, σε έλεγχο συνταγματικότητας συγκεκριμένων διατάξεων του νόμου και σε κάθε άλλη νόμιμη ενέργεια.

Καταπέλτης και η πρώτη απόφαση του Σύλλογου Διδασκόντων του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Στην απόφαση τονίζεται ότι ο νέος νόμος δεν μπορεί και δεν πρέπει να εφαρμοστεί διότι δεν εκφράζει ούτε την πανεπιστημιακή κοινότητα ούτε την κοινωνία. Επιβλήθηκε με «συνοπτικές» διαδικασίες και τη συμφωνία της μείζονος αντιπολίτευσης διότι αντικατοπτρίζει την πρόσδεση των κομμάτων της εξουσίας σε συμφέροντα που προωθούν ένα διαφορετικό πανεπιστήμιο με καθαρά επιχειρηματικά χαρακτηριστικά, όπου το «προϊόν» που θα διατίθεται θα έχει άμεσο αγοραίο αντίκρισμα. Στο πλαίσιο αυτό ο Σύλλογος Διδασκόντων καλεί τα εκλεγμένα όργανα διοίκησης του Πανεπιστημίου να εξασφαλίσουν την συνέχιση της λειτουργίας τους, τη μη συγκρότηση των «νέων οργάνων» του νέου νόμου και τη μη μετάβαση στο «νέο» πανεπιστήμιο. Καλεί όλους τους διδάσκοντες να μη συμμετάσχουν σε καμιά από τις διαδοχικές διαδικασίες για τη συγκρότηση των νέων οργάνων.

Το Δίκτυο Πανεπιστημιακών καλεί τους συλλόγους διδασκόντων να αποφασίσουν απεργιακό αγώνα διαρκείας και θέτει θέμα παραίτησης του προεδρείου της ΠΟΣΔΕΠ τονίζοντας ότι επιλογή του είναι η εφαρμογή του νόμου και η συμμετοχή στα όργανα κατάλυσης της ανώτατης εκπαίδευσης. 'Οπως επισημαίνεται, σε σχετική ανακοίνωση, αγνοούν την πληθώρα αποφάσεων συγκλήτων και άλλων οργάνων. Δεν εκφράζουν τον κλάδο και δεν δικαιούνται να τον εκπροσωπούν, ούτε φυσικά να τον δυσφημούν. Γι' αυτό πρέπει να παραιτηθούν!

Απαντώντας στην επίθεση της Α. Διαμαντοπούλου κατά του ΣΥΝ, το Τμήμα Παιδείας τονίζει ότι η κυβέρνηση και οι επιτελείς της, που ψεύδονται από την πρώτη ημέρα που ανέλαβαν τη διακυβέρνηση της χώρας, θα πρέπει να είναι πολύ προσεκτικοί όταν τολμούν να εγκαλούν για ψευδείς δηλώσεις την αριστερά και τον Συνασπισμό. Αλλά η ώρα της κρίσης θα έρθει πολύ σύντομα και η κρίση του ελληνικού λαού γι' αυτούς θα είναι αμείλικτη.

Το Τμήμα Παιδείας του Συνασπισμού τονίζει πως η κ. Διαμαντοπούλου και οι επιτελείς της ελπίζουν ότι οι φοιτητές δεν θα θυμούνται τους ψευδείς ισχυρισμούς του υπουργείου Παιδείας όταν θα κληθούν, μετά από τρία χρόνια, να καταβάλουν δίδακτρα ολοκληρώνοντας τον υποβιβασμένο πρώτο κύκλο σπουδών και θα υποχρεωθούν να συνεχίσουν στον δεύτερο κύκλο, που θα ονομάζεται μεταπτυχιακό και διά νόμου θα έχει δίδακτρα. Όσον αφορά τα συγγράμματα, ας ρωτήσει ακόμη και τους φετινούς φοιτητές αν είχαν δωρεάν συγγράμματα. Θα ήταν πολύ χρήσιμο.

Πηγή: "Αυγή"

«Η Λέσχη. Φτιάχνοντας τα τετράδια της ανυπότακτης θεωρίας»

Ενα ενδιαφέρον μπλοκ έκανε στην εμφάνιση του στον κυβερνοχώρο. Εχει τίτλο «Η Λέσχη. Φτιάχνοντας τα τετράδια της ανυπότακτης θεωρίας». Του ευχόμαστε καλοτάξιδο και παραθέτουμε την ταυτότητα του όπως μας την παρουσιάζουν οι δημιουργοί του:

Ποιοί Είμαστε;

«Του Μαρξ τον κάθε τόμο ανοίγαμε/ όπως ανοίγουμε τις γρίλιες του σπιτιού/ μα και χωρίς διαβάσματα / εμείς το ξεδιαλύναμε σε ποια παράταξη να πάμε και να καταταχθούμε πού/ Τη διαλεκτική εμείς δε διδαχτήκαμε απ’ του Έγελου τα λόγια/ Μέσα στης μάχης την κλαγγή/ στους στίχους εισορμούσε ευθύς»

Μαγιακόφσκι

«Το να επαναλαμβάνουμε απλά τα λόγια του Κ. Μαρξ: "κάθε βήμα ενός πραγματικού κινήματος είναι σημαντικότερο από μία ντουζίνα προγράμματα" σε μια εποχή πλήρους θεωρητικής σύγχυσης, είναι το ίδιο με το να φωνάζουμε στη θέα μιας κηδείας: "πέντε δέκα την ημέρα κι εκατό την εβδομάδα!"»

Λένιν

Η Λέσχη είναι μια γωνιά του κυβερνοχώρου, όπου μια ανοιχτή «κολεκτίβα» νέων «συγκεντρώνεται» για να ασχοληθεί με την κοινωνική θεωρία και το μαρξισμό και να προωθήσει την κριτική έρευνα.

Θεωρούμε την πείρα του αγώνα το μεγαλύτερο «σχολείο» του κομμουνισμού. Η προσωπική συμμετοχή κι έμπρακτη συμβολή στο κίνημα είναι αναπόσπαστο τμήμα κάθε (ανα)στοχαστικής δραστηριότητας απ’ τη σκοπιά της κομμουνιστικής προοπτικής. Σ’ αυτή τη σχέση αλληλεπίδρασης, η συνειδητή (ανα)στοχαστική δραστηριότητα είναι με τη σειρά της τμήμα κάθε ριζοσπαστικού κινήματος και μάλιστα συγκροτητική διάσταση της νικηφόρας έκβασης. Προσεγγίζουμε λοιπόν τη δημιουργική ενασχόληση με το μαρξισμό (ως προς το κεκτημένο και την ανάπτυξή του) με άξονα την κατανόηση της πραγματικότητας πέρα από τη μορφή εμφάνισης της και στόχο την ανάδειξη και τεκμηρίωση των προοπτικών της χειραφέτησης.

Υπάρχει εμπειρία από αντίστοιχες προσπάθειες που έχουν ήδη «τη δική τους διαδικτυακή ιστορία» και καταγράφονται στα ανήσυχα πνεύματα της νέας εποχής. Προσεγγίζουμε το εγχείρημα της «Λέσχης» με όρους συντροφικότητας με όσα ιστολόγια συμβάλλουν ποικιλοτρόπως στη θεωρία. Αποτελούμε με τη σειρά μας μια συλλογική προσπάθεια, που ξεκινάει σε επίπεδο νεολαίας. Πατάμε σε κοινές συλλογικές κινηματικές εμπειρίες αλλά και στην κοινή μας πεποίθηση ότι στη σημερινή κρισιακή γνωσιακή – και όχι μόνο πολιτική ή οικονομική – συγκυρία πρέπει να διαμορφωθούν «χώροι», όπου η θεωρητική δραστηριότητα δε νοείται μόνον σαν «ατομική» διαμόρφωση συνεκτικών εννοιών στο εσωτερικό ενός συστήματος, αλλά επίσης και προπαντός σαν πολιτισμική πάλη που αποβλέπει στο να μεταμορφώσει, αυτό που ο Γκράμσι αποκαλούσε, χωρίς τον παραμικρό ελιτισμό «λαϊκή «νοοτροπία»».

Είναι ανάγκη λοιπόν να καταγράψουμε, να ερευνήσουμε και να αναστοχαστούμε το πως το «κλίμα» της εποχής, ο πλούτος των αλλαγών, οι νέες κοινωνικές εμπειρίες και πρακτικές αλληλεπιδρούν με τη διαμόρφωση νέας θεωρίας. Μια τέτοια κουλτούρα της κατά Τζέημσον «γνωσιολογικής χαρτογράφησης» (Cognitive Mapping) δε μπορεί να περιορίζεται στο θεωρητικό διάλογο που αναπτύσσεται στην Ελλάδα. Προσπαθώντας λοιπόν να αποφύγουμε μονομέρειες και αγκυλώσεις που αναπόφευκτα προκύπτουν λόγω πολλών περιορισμών, θα επιχειρήσουμε να συμβάλλουμε στην ανάπτυξη μιας δημιουργικής κριτικής επαφής με ένα πλήθος σύγχρονων ριζοσπαστικών – με ή χωρίς εισαγωγικά! – τοποθετήσεων. Γνωρίζουμε ότι το πεδίο των μεταφράσεων είναι δύσκολο και ο ερασιτεχνισμός είναι πανταχού παρούσα απειλή. Σηκώνουμε όμως το γάντι! Οι μεταφράσεις, αλλά και γενικότερα η επαφή με τη διεθνή συζήτηση είναι σημαντικό μέσον για τον εμπλουτισμό της εγχώριας.

Επιδιώκουμε επίσης να δημιουργήσουμε μια ηλεκτρονική βιβλιοθήκη με ποικίλες θεωρητικές παρεμβάσεις (πχ. ακαδημαϊκές εργασίες, συμμετοχές σε συνέδρια, κείμενα θεωρητικών προβληματισμών κ.α.) που αναπτύσσουν ή τουλάχιστον διαλέγονται με τη ριζοσπαστική σκέψη σε διάφορα αντικείμενα και πεδία. Θεωρούμε ότι ειδικά σε επίπεδο μεταπτυχιακών και διδακτορικών υπάρχει έρευνα, αλλά και επεξεργασίες που σπάνια όμως τροφοδοτούν μια ευρύτερη συζήτηση ή εν γένει αξιοποιούνται. Προφανώς, το πρόβλημα της απόσπασης της θεωρητικής δραστηριότητας από τα άλλα επίπεδα της πάλης είναι πολυσύνθετο και κανείς δεν αυταπατάται ότι μπορεί να επιλυθεί μέσω των blogs. Η βιβλιοθήκη μπορεί όμως να είναι ένα βήμα ανεξάρτητης κριτικής έρευνας για μια άλλη νοηματοδότηση της επιστημονικής κοινότητας, πέρα από στείρα ακαδημαϊκά θέσφατα. Ανάλογα με τη ροή τέτοιων αναρτήσεων θα δημιουργείται και η μη περιοδική μας έκδοση, τα «Τετράδια της Λέσχης», ηλεκτρονικά τεύχη όπου θα παρουσιάζονται με συνεκτικό τρόπο οι συγκεντρωμένες επεξεργασίες.

Τέλος, θα συμβάλλουμε στην παραγωγή οπτικοακουστικού υλικού είτε βιντεοσκοπώντας, αναρτώντας και αναμεταδίδοντας ζωντανά διαλέξεις ή με συνεντεύξεις, μικρά ντοκιμαντέρ, καλλιτεχνικές δημιουργίες κ.ο.κ.

Οι σκοποί μας δεν προσδιορίζονται περιοριστικά ή με στατικούς όρους. Η «Λέσχη» αποτελεί μια δυναμική διαδικασία που κρίνεται στην ίδια την ανάπτυξή της.

Κλείνουμε αυτό το σημείωμα με την 11η θέση για το Φόιερμπαχ, όχι γιατί είθισται να κλείνουμε με τσιτάτα, αλλά γιατί για κάθε νέα γενιά που δε συμβιβάζεται με την απλή ενατένιση του ως έχει η 11η θέση αποτελεί την οριακή σχέση με το συμβιβασμό ή την οριακή πρόκληση της χειραφέτησης

« Οι φιλόσοφοι μονάχα ερμήνευαν με διάφορους τρόπους τον κόσμο,

το ζήτημα είναι να τον αλλάξουμε.»

Εμπρός μαρς!

ΔΙΚΤΥΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑΚΩΝ: «η ώρα της μάχης!»

Η κυβέρνηση της Τρόικας και του Μνημονίου, υπό την ιδεολογική καθοδήγηση του ΛΑΟΣ και με την ανοιχτή σύμπραξη της ΝΔ και της ΔΗΣΥ προχώρησε στην ψήφιση του νόμου που κατεδαφίζει ό,τι έχει απομείνει από τη δημόσια και δωρεάν ανώτατη εκπαίδευση. Για να νομιμοποιήσουν αυτή την επίθεση και να επιβάλουν την πλήρη συμμόρφωση στις επιταγές του κεφαλαίου και των διεθνών οργανισμών του, αυτά τα κόμματα, τα βυθισμένα στη διαπλοκή, τη διαφθορά, τα σκάνδαλα και την προκλητική συγκάλυψή τους, δημιούργησαν, με την αρωγή των ΜΜΕ, ένα κλίμα άκρως πολεμικό και δυσφημιστικό κατά των δημόσιων πανεπιστημίων και του συνόλου των μελών της πανεπιστημιακής κοινότητας. Σε κλίμα εμφυλιοπολεμικό, πανηγύρισαν προκλητικά τη σύμπνοιά τους για την πλήρη παράδοση των πανεπιστημίων στην πολιτική και οικονομική εξουσία, και ιδιαίτερα για την κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου.

Ο νέος νόμος υποτάσσει πλήρως την εκπαίδευση και την έρευνα στις ανάγκες του κεφαλαίου, καταργεί πλήρως το αυτοδιοίκητο, απαξιώνει και συρρικνώνει την ανώτατη εκπαίδευση με τις απολύσεις προσωπικού και τον αποκλεισμό χιλιάδων νέων, περιορίζει το ακαδημαϊκό προσωπικό, προσθέτει στις μισθολογικές περικοπές την επιδείνωση των εργασιακών σχέσεων, μετατρέπει τις σπουδές σε κατάρτιση, απαξιώνει τα πτυχία, καταργεί τα συλλογικά επαγγελματικά δικαιώματα των αποφοίτων, επιβάλει την πειθάρχηση των μελών της πανεπιστημιακής κοινότητας, προβλέπει τις διαγραφές φοιτητών και καταργεί το πανεπιστημιακό άσυλο. Ο νέος νόμος δεν φέρνει μόνο την Ανώτατη Εκπαίδευση της Μπολόνια, της Ε.Ε. και των εκθέσεων του ΟΟΣΑ, δηλαδή, τη μετατροπή των πανεπιστημίων σε χώρους φτηνής κατάρτισης με δομές οι οποίες ταιριάζουν σε επιχειρήσεις που λειτουργούν σύμφωνα με τους κανόνες και της ανάγκες της αγοράς. Ένα τέτοιο πανεπιστήμιο δεν έχει καμιά σχέση με ακαδημαϊκές ελευθερίες, κριτική σκέψη, αναστοχασμό, αμφισβήτηση και παραγωγή νέας γνώσης. Αποτελεί ένα κολέγιο χαμηλής ποιότητας.

Η κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου αναδείχθηκε σε στρατηγικό στόχο της συμμαχίας ΠΑΣΟΚ-ΛΑΟΣ-ΝΔ και ΔΗΣΥ. Το πανεπιστημιακό άσυλο καταργείται γιατί οι κυρίαρχες δυνάμεις θεωρούν επικίνδυνο αντίπαλο πρωτίστως το μαχόμενο φοιτητικό κίνημα και θέλουν να συντρίψουν την αμφισβήτηση, την κριτική σκέψη, την αγωνιστική συμπόρευση με τις μαχόμενες δυνάμεις της κοινωνίας. Θέλουν να προχωρήσουν με τη βία, την καταστολή και τις πειθαρχικές διώξεις, στην «εκκαθάριση» των πανεπιστημίων από κάθε ριζοσπαστική ιδεολογία και πρακτική. Χρόνια τώρα οι κάθε λογής «εκσυγχρονιστές», η ΝΔ, η άκρα δεξιά και όλα τα επιτελεία που τους στηρίζουν κραυγάζουν για την κατάργηση αυτής της μεγάλης κοινωνικής κατάκτησης. Σήμερα ειδικά, που στην κοινωνία σωρεύονται «εκρηκτικά υλικά» από την ανεργία, τη φτώχεια και τον εργασιακό μεσαίωνα, φοβούνται ότι το μαχόμενο φοιτητικό και πανεπιστημιακό κίνημα μπορεί να πυροδοτήσει ευρύτερες εκρήξεις λαϊκής οργής. Γιʼ αυτό και σπεύδουν να καταργήσουν μια από τις σημαντικότερες κατακτήσεις της μεταπολίτευσης.

Ο νόμος αυτός έχει ήδη απέναντί του τη συντριπτική πλειονότητα της πανεπιστημιακής κοινότητας. Στο χέρι μας είναι να έχει απέναντί του και τη μεγάλη πλειονότητα της κοινωνίας: τους γονείς που σύντομα θα κληθούν να πληρώσουν δίδακτρα όχι μόνο για τις μεταπτυχιακές αλλά και για τις προπτυχιακές σπουδές, τους νέους που θα παραδίδονται στη βαρβαρότητα της αγοράς εργασίας με ατομικούς φακέλους προσόντων και όχι πτυχία, στα κινήματα που θα δουν τα πανεπιστήμια από χώρους ζύμωσης, κριτικής σκέψης και συλλογικής δράσης να γίνονται πεδία ασκήσεων των δυνάμεων καταστολής και παραρτήματα εταιρειών.

Απέναντι σε αυτή την πολιτική, ένας μόνο δρόμος υπάρχει: η κλιμάκωση των αγωνιστικών κινητοποιήσεων, η συλλογική πάλη και αντίσταση για να ανατραπεί αυτός ο νόμος και μαζί κι η κυβέρνηση της εξαθλίωσης και της υποταγής στην Τρόικα. Οι αποφάσεις συγκλήτων και άλλων πανεπιστημιακών οργάνων κατά του νόμου και οι δεσμεύσεις ενάντια στην εφαρμογή του πρέπει να στηριχθούν από όλα τα μέλη της πανεπιστημιακής κοινότητας. Κάθε απόπειρα εφαρμογής ή στήριξης αποτελεί μορφή ακαδημαϊκού δοσιλογισμού. Όμως, μόνο η ανάπτυξη του πανεπιστημιακού κινήματος με πρωτοπόρα τη δράση του φοιτητικού κινήματος, με στόχο την αντίσταση στην εφαρμογή και την οριστική ανατροπή του νόμου, μπορεί να δώσει προοπτική νίκης.

Το προεδρείο της ΠΟΣΔΕΠ, εκφράζοντας σταθερά την κυβερνητική πολιτική μέσα στα πανεπιστήμια, δήλωσε ικανοποιημένο από το νέο νόμο «επειδή υιοθετήθηκαν οι προτάσεις του»! Επιλογή τους είναι η εφαρμογή του ψηφισμένου νόμου και η συμμετοχή στα όργανα κατάλυσης της ανώτατης εκπαίδευσης. Αυτή είναι η κατάντια του κυβερνητικού συνδικαλισμού. Αγνοούν την πληθώρα αποφάσεων συγκλήτων και άλλων οργάνων. Δεν εκφράζουν τον κλάδο, και δεν δικαιούνται να τον εκπροσωπούν, ούτε φυσικά να τον δυσφημούν. Γιʼ αυτό πρέπει να παραιτηθούν!

Ο αγώνας πρέπει να περάσει στα χέρια των αγωνιζόμενων κομματιών της πανεπιστημιακής κοινότητας. Τα πρώτα μηνύματα από τις φοιτητικές συνελεύσεις και κινητοποιήσεις δείχνουν ότι θα έχουμε μεγάλες κινητοποιήσεις. Να προχωρήσουμε τώρα σε συνελεύσεις όλων των συλλόγων ΔΕΠ και να πάρουμε αποφάσεις για απεργιακό αγώνα διαρκείας, απαιτώντας την κατάργηση του νόμου, σε συντονισμό από τα κάτω με τους φοιτητές, που ήδη ξεκινούν καταλήψεις, με τους εργαζομένους, με τους άλλους εκπαιδευτικούς. Να κάνουμε εκστρατεία ενημέρωσης και ευαισθητοποίησης της εκπαιδευτικής κοινότητας και της αγωνιζόμενης κοινωνίας, για να γίνει η μάχη για το δημόσιο πανεπιστήμιο υπόθεση όλης της κοινωνίας. Να πάμε στα σχολεία και τις πλατείες, στα συνδικάτα και τους χώρους δουλειάς. Να καλέσουμε, με εκδηλώσεις και πολύμορφες παρεμβάσεις, την κοινωνία και τα κινήματα μέσα στα πανεπιστήμια. Κλείνουμε τα πανεπιστήμια στις δυνάμεις της αγοράς – τα ανοίγουμε στην κοινωνία, στις ανάγκες της και τους αγώνες της.

Να συναντηθούμε στις 3 Σεπτέμβρη με την αγωνιζόμενη κοινωνία στις συνελεύσεις των πλατειών, να στηρίξουμε το πανεκπαιδευτικό συλλαλητήριο στις 8 Σεπτέμβρη και στις διαδηλώσεις στην ΔΕΘ στις 10 Σεπτεμβρίου.

Σε κάθε περίπτωση μπροστά μας έχουμε μια από τις μεγαλύτερες μάχες που κλήθηκε ποτέ να δώσει το πανεπιστημιακό κίνημα. Το διακύβευμα δεν αφορά τα στενά συμφέροντα της μίας ή της άλλης κατηγορίας, αλλά τη δημόσια δωρεάν ανώτατη παιδεία ως κοινωνικό αγαθό καθώς και θεμελιώδεις δημοκρατικές κατακτήσεις. Οι αντίπαλοι μας είναι ισχυροί και συσπειρωμένοι. Όμως ποτέ άλλοτε δεν ήταν και τόσο οργισμένη η κοινωνία. Με επίγνωση της ευθύνης που έχουμε απέναντι στις φοιτήτριες και τους φοιτητές μας αλλά και την κοινωνία συνολικά, με εμπιστοσύνη στην ικανότητα της συλλογικής πάλης να ανατρέπει συσχετισμούς, με αποφασιστικότητα, αλληλεγγύη και συναδελφικότητα ας δώσουμε τη μάχη με όλες μας τις δυνάμεις. Για να καταργήσουμε το νέο νόμο, να συντονίσουμε το βηματισμό μας με το κίνημα των εργαζομένων, με σκοπό να ανατραπεί συνολικά η αντιλαϊκή και αντιεκπαιδευτική πολιτική και η κυβέρνηση που την επιβάλλει.

30 Αυγούστου 2011

22 χρόνια μετά το 1989 : Tα μυθεύματα συντρίβονται

Του Θανάση Τσιριγώτη - "Λαϊκός Δρόμος"

22 χρόνια μετά το 1989 ­όταν τα απανταχού αστικά προπαγανδιστικά επιτελεία κήρυξαν το τέλος της Iστορίας και των Iδεολογιών, ενταφίασαν την κομμουνιστική προοπτική, θριαμβολόγησαν για την ανωτερότητα και την υπεροχή του καπιταλισμού και για την αέναη δυνατότητά του να προσφέρει εργασία, ευημερία, δημοκρατία και ειρήνη στους λαούς, εμφανίζοντάς τον ως ακατανίκητο και παντοτινό­ το πραγματικό πρόσωπο του καπιταλιστικού-ιμπεριαλιστικού συστήματος αποκαλύπτεται τρομακτικό. H αρχική ευφορία και τα μυθεύματά τους συντρίβονται.

 O περιβόητος καπιταλιστικός παράδεισος, από τη μητρόπολη του καπιταλισμού, τις HΠA, την Eυρώπη με τις χώρες του πανηγυρικά παλινορθωμένου καπιταλισμού, έως τις εσχατιές της γης, προβάλλει, πλέον, ως επίγεια κόλαση για τους λαούς, με τις δεκάδες εκατομμύρια ανέργων, αστέγων, ανασφάλιστων, εξαθλιωμένων, σιτιζόμενων στα δημόσια συσσίτια, με μια ολόκληρη ήπειρο, την Aφρική, και όχι μόνο, να λεηλατείται ακατάπαυστα και να αργοπεθαίνει. H υπεσχημένη ευημερία, ελευθερία και δημοκρατία αποδείχθηκε ως η δραματική πραγματικότητα των ανηλεών ιμπεριαλιστικών πολέμων και της ταπείνωσης, της λεηλασίας και της εξόντωσης χωρών και λαών, των αυταρχικών και φασιστικών καθεστώτων – πιονιών του ιμπεριαλισμού, της νέας εκτεταμένης δουλεμπορίας, των πολιτικών απαγορεύσεων και των πολλαπλών αντιδραστικών μέτρων, της θηριώδους θωράκισης του κρατικού μηχανισμού των καπιταλιστικών χωρών και της εντεινόμενης καταστολής του εχθρών λαών.
 
Παγκόσμιες αναταράξεις

Σε μια περίοδο πυκνών εξελίξεων και εξελισσόμενων αναδιατάξεων στο ιμπεριαλιστικό σύστημα, με την καπιταλιστική Kίνα να αναδύεται και να εφορμά, εν μέσω παγκόσμιας βαθιάς οικονομικής κρίσης, οι αντιθέσεις, οι ανταγωνισμοί και οι συγκρούσεις μεταξύ των ισχυρών ιμπεριαλιστικών κρατών εκφράζονται με ένταση. Eπί μια τριετία, από την κατάρρευση της Lehman Brothers στις HΠA, το 2008, μέχρι σήμερα, η θεωρούμενη ακλόνητη αμερικανική οικονομία δέχεται συνεχή πλήγματα, με τη συνεχιζόμενη καταβαράθρωση των χρηματιστηρίων, την κατάρρευση κολοσσιαίων οικονομικών μονάδων και τον ισχυρό κλονισμό άλλων. Oι πρόσφατες σοβαρές αναταράξεις, που σφραγίστηκαν από την αύξηση του ορίου του αμερικανικού χρέους και την επακόλουθη υποβάθμιση-σοκ της αμερικανικής πιστοληπτικής ικανότητας από AAA σε AA+ από την Standard & Poor’s, επιτείνουν τα εξαιρετικά ρευστά και αβέβαια χαρακτηριστικά της διανυόμενης περιόδου, όπου οι χαμηλοί ρυθμοί ανάπτυξης και η οικονομική συρρίκνωση προεξοφλούνται για την παγκόσμια καπιταλιστική οικονομία και το ενδεχόμενο μιας νέας ύφεσης ισχυροποιείται.

Στην άλλη πλευρά του Aτλαντικού, 12 χρόνια μετά την πανηγυρική εισαγωγή του ευρώ, ως ενιαίου ευρωπαϊκού νομίσματος, τα θεμέλια του ευρωπαϊκού οικοδομήματος τρίζουν. Παρά τις συνεχείς διαβουλεύσεις και τους σχεδιασμούς, τους συμβιβασμούς και τους μηχανισμούς αντιμετώπισης, η οικονομική κρίση και στην ευρωπαϊκή ήπειρο βαθαίνει, οι αντιθέσεις οξύνονται, τα αδιέξοδα μεγαλώνουν. H πρόσφατη εξάπλωση της κρίσης στον πυρήνα της EE με την επίθεση των δυνάμεων της «αγοράς» στην ευάλωτη Γαλλία, τον ένα από τους δυο βασικούς πυλώνες του ευρωπαϊκού εγχειρήματος, και τη στοχοποίηση της Iταλίας και της Iσπανίας, δυο χωρών με μεγάλο ειδικό βάρος στην ευρωζώνη, αμέσως μετά την απόφαση της 21ης Iουλίου, αποκαλύπτουν τη σφοδρότητα της καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης και των ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών και δυναμώνουν τις συνθήκες αποσάθρωσης και κλυδωνισμού, τουλάχιστον, της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης. H επίθεση των αμερικανικών χρηματοπιστωτικών ομίλων εναντίον των αδύναμων χωρών-κρίκων της EE αποβλέπει στη σχετική αποδυνάμωση της ευρωζώνης και μέσω αυτής στην υπονόμευση της γερμανικής στρατηγικής για συντριπτική κατίσχυση και έλεγχο της EE ­αναγκαίο βήμα για τις διεθνείς βλέψεις της.

H νέα επιτροπεία

Oι θριαμβολογίες της εγχώριας κυβερνητικής προπαγάνδας για τις «γενναίες και ιστορικές αποφάσεις για την αλληλεγγύη της EE», που λήφθηκαν στη Σύνοδο Kορυφής της 21ης Iουλίου, κονιορτοποιήθηκαν πάραυτα. Tο νέο πακέτο «διάσωσης» ­που οχύρωσε, υποτίθεται, την Eλλάδα και την ευρωζώνη­ μετεωρίζεται επικίνδυνα. H κατάσταση, ένα μόλις μήνα μετά, διαμορφώνεται εξαιρετικά ανησυχητικά. Oι πιέσεις και οι εκβιασμοί εντείνονται, εγείρονται εξωφρενικές απαιτήσεις για ποικίλες εγγυήσεις από τις χώρες-δορυφόρους της Γερμανίας προκειμένου να συμμετέχουν στο πρόγραμμα «στήριξης» της Eλλάδας, όλοι οι μακροοικονομικοί στόχοι της ελληνικής κυβέρνησης αποτυγχάνουν παταγωδώς, οι εκτιμήσεις διεθνών πολιτικών και οικονομικών παραγόντων περί επικείμενης ελληνικής χρεοκοπίας πληθαίνουν, η κατρακύλα του ελληνικού χρηματιστηρίου συνεχίζεται, οι εισηγμένες κρατικές εταιρείες απαξιώνονται, οι μετοχές των εγχώριων τραπεζών καταρρέουν.

 H Eλλάδα έχει, επισήμως, παραδοθεί στην επιτροπεία της Γερμανίας. O γερμανός υπουργός Oικονομικών B. Σόιμπλε δεν χάνει ευκαιρία να το διαλαλεί. Σε συνέντευξή του στο περιοδικό «Stern», υπογράμμισε, με τον απαιτούμενο κυνισμό, πως «κράτη με προβλήματα, που λαμβάνουν βοήθεια, πρέπει σε αντάλλαγμα να παραχωρούν μέρος της κυριαρχίας τους στην E.E.». Kαι συμπλήρωσε ότι «σε κάθε περίπτωση είναι καλύτερη επιλογή από το να εκδιωχθούν υπερχρεωμένα κράτη από την ευρωζώνη». H παραμονή στην ευρωζώνη προϋποθέτει και ταυτίζεται, απροσχημάτιστα πλέον, με την άνευ όρων υποταγή στην EE και την ισχυρή Γερμανία. Tο καθ’ ημάς «πατριωτικό καθήκον» της προσκυνημένης κυβέρνησης Γ. Παπανδρέου και σύμπαντος του μαύρου μνημονιακού μπλοκ.
 Σ’ αυτά τα πλαίσια, καταφθάνει στην Eλλάδα ο γερμανός πρώην αντιπρόεδρος της Eυρωπαϊκής Tράπεζας Aνασυγκρότησης και Aνάπτυξης, Xορστ Pάιχενμπαχ, ως επικεφαλής της «ομάδας δράσης» της Eυρωπαϊκής Eπιτροπής για το Mνημόνιο και το EΣΠA, ο οποίος σε εκτενή συνέντευξή του στο «Bήμα της Kυριακής» της 21ης Aυγούστου φρόντισε να τονίσει ότι θα τον βλέπουμε συχνά το επόμενο διάστημα, εφόσον ο ρόλος του συνεπάγεται «κάποια προβολή σε πολιτικό επίπεδο». O νοών νοείτω.

 Παράλληλα, τα γερμανικά μονοπώλια ετοιμάζουν την εφόρμησή τους, μέσω μιας «επενδυτικής και αναπτυξιακής επίθεσης», στους τομείς της ενέργειας, του τουρισμού, των υποδομών και των τηλεπικοινωνιών. H Γερμανία, ασυγκράτητη, παίρνει θέση για το νέο μεγάλο πλιάτσικο απαιτώντας τη μερίδα του λέοντος στη λεηλασία της δημόσιας περιουσίας και των δημόσιων υποδομών της χώρας μας, δημιουργώντας τις προϋποθέσεις ασφυκτικού οικονομικού και πολιτικού εναγκαλισμού και ελέγχου.
 
«Aποτελεσματικότερη» καταστολή

H καταστροφή της βασικής παραγωγικής δύναμης, της εργατικής δύναμης, ο γνωστός πεπατημένος δρόμος του κεφαλαίου για το ξεπέρασμα της κρίσης, βρίσκεται σε εξέλιξη. Tα ευρύτατα σαρωτικά αντεργατικά μέτρα και οι αντιλαϊκές ανατροπές έχουν οδηγήσει εκτεταμένα εργατολαϊκά στρώματα στην απόγνωση. H αστική προπαγάνδα γίνεται όλο και πιο επιθετική. Mέσω μιας καταιγιστικής τρομοκρατικής προπαγάνδας, παρουσιάζεται ως αναπόφευκτη και μονόδρομος η ασκούμενη ακραία αντιλαϊκή πολιτική, με σκοπό να δημιουργηθεί κοινωνικό κλίμα αποδοχής των νέων, κάθε φορά, αντιλαϊκών κυμάτων, να διασπώνται και να χειραγωγούνται οι αγώνες των εργαζομένων.
 H σφοδρή ενίσχυση της αντιλαϊκής θύελλας, όμως, για την επόμενη μακρά περίοδο, η άγρια λεηλασία του εργατολαϊκού εισοδήματος και των δημοκρατικών δικαιωμάτων, η εκτίναξη της εργασιακής ανασφάλειας, ο καλπασμός της ανεργίας, η δραματική εξάπλωση της φτώχιας και της εξαθλίωσης δημιουργεί ένα εύφλεκτο κοινωνικό υπόστρωμα και δεν μπορεί παρά να προκαλέσει την πλατιά λαϊκή αντίθεση και οργή και να οδηγήσει σε μαζικούς λαϊκούς αγώνες. Eν όψει της προδιαγραφόμενης «θερμής» περιόδου η κυβέρνηση προετοιμάζεται για την «αποτελεσματικότερη» καταστολή των αναμενόμενων λαϊκών κινητοποιήσεων.

 Πλαστικές σφαίρες από καουτσούκ, δεύτερος κινητός φράκτης από μέταλλο και πλεξιγκλάς, εκτόξευση νερού με τρομερή πίεση, εκπαιδευμένα σκυλιά, νέο θεσμικό πλαίσιο για τον περιορισμό των διαδηλώσεων, αξιοποίηση των καμερών και εκτεταμένες βιντεοσκοπήσεις, παρακολούθηση του διαδικτύου και ταυτοποίηση των ενοχλητικών διαχειριστών blogs, είναι μερικά από τα υπό εξέταση μέτρα για την τρομοκράτηση και βίαιη καταστολή των λαϊκών αντιδράσεων. H αντιλαϊκή έφοδος απαιτεί και προϋποθέτει την ενίσχυση του αντιδραστικού νομοθετικού πλαισίου και την άγρια καταστολή του λαϊκού κινήματος.

Η κοινωνική έκρηξη έρχεται

Ο «λαοπρόβλητος» τύποις πρωθυπουργός της χώρας μετατρέπει την Θεσσαλονίκη σε μια αστυνομοκρατούμενη πόλη για να μπορέσει να παραστεί στα εγκαίνια της ΔΕΘ και να αντιμετωπίσει όποια δυναμική αντίδραση εκδηλωθεί ενάντια στην πολιτική της κυβέρνησής του που μας γυρνάει στον εργασιακό και κοινωνικό μεσαίωνα.

Σε σημερινό ρεπορτάζ της εφημερίδας «Μακεδονία» διαβάζουμε:
«Πρωτοφανή αστυνομικά μέτρα, που μετατρέπουν σε φρούριο όχι μόνο το Βελλίδειο συνεδριακό κέντρο αλλά και την ευρύτερη περιοχή των εγκαταστάσεων της ΔΕΘ, λαμβάνουν οι επιτελείς της αστυνομίας για τα εγκαίνια της φετινής Έκθεσης, το Σάββατο 10 Σεπτεμβρίου. Περισσότεροι από 4.500 αστυνομικοί επιστρατεύονται για τις μεγάλες διαδηλώσεις, ενώ μεταφέρονται στη Θεσσαλονίκη οι τεχνικοί φραγμοί που χρησιμοποιήθηκαν στο Σύνταγμα, αλλά και το όχημα εκτόξευσης νερού “Αίαντας” που διαθέτει η αστυνομία...
Φραγμοί αναμένεται να στηθούν και περιμετρικά της ΔΕΘ, μέχρι και στην περιοχή του δημαρχείου Θεσσαλονίκης, προκειμένου να αποφευχθούν απρόοπτα κατά τη διέλευση του πρωθυπουργού…
Οι αποφάσεις για την τελική φάση του σχεδιασμού των αστυνομικών μέτρων λήφθηκαν σε ευρεία σύσκεψη που πραγματοποιήθηκε στο αρχηγείο της ΕΛΑΣ, με επικεφαλής τον αρχηγό Λευτέρη Οικονόμου και με τη συμμετοχή όλου του επιτελείου, όπως και όλων των επικεφαλής των διευθύνσεων Αθήνας και Θεσσαλονίκης. “Είναι τα αυστηρότερα μέτρα που έχουν ληφθεί ποτέ σε εγκαίνια της ΔΕΘ”, επιβεβαίωναν αξιωματικοί της ΕΛΑΣ, οι οποίοι παραδέχονταν πως δεν έχουν συγκεκριμένη πληροφόρηση για πρόκληση εκτεταμένων επεισοδίων αλλά θεωρούσαν ότι τα μέτρα πρέπει να είναι αυξημένα λόγω της οργής των πολιτών από τα οικονομικά μέτρα.
Τα πρωτοφανή σε μέγεθος αστυνομικά μέτρα προκάλεσαν ήδη αντιδράσεις στον χώρο των συνδικάτων αλλά και στο κίνημα των Αγανακτισμένων, μέλη των οποίων μιλούν για “κινήσεις εντυπωσιασμού” της κυβέρνησης και της αστυνομίας, προκειμένου να δημιουργηθεί κλίμα φόβου και να αποτραπεί στους πολίτες η κάθοδος στις μεγάλες διαδηλώσεις της ΔΕΘ».

Η κοινωνική έκρηξη έρχεται και είναι βαθιά γελασμένοι όσοι έχουν τις αυταπάτες ότι με το γκλομπ του μπάτσου και με «νόμους και διατάγματα» θα μπορέσουν να την αποτρέψουν.

Οταν πανηγυρίζει το φερέφωνο του ΣΕΒ...

Γαργάρα κάνει και σήμερα η «Καθημερινή» τα όσα αποκαλύφθηκαν πρόσφατα για τον ρόλο των ΜΜΕ που ελέγχει ο όμιλος του εφοπλιστή Αλαφούζου. Εχουμε αναφερθεί σ’ αυτά τα δημοσιεύματα και δεν έχουμε κάτι άλλο να προσθέσουμε. Μπορούμε όμως να καταλάβουμε γιατί δυο μέρες τώρα το δημοσιογραφικό όργανο του ΣΕΒ και τις ντόπιας πλουτοκρατίας πανηγυρίζει και δεν κρύβει τον ενθουσιασμό του για τις τελευταίες εξελίξεις.

Με αφορμή την ψήφιση από το μαύρο μέτωπο των αστικών κομμάτων του νόμου-πλαισίου για τα ΑΕΙ, ο γνωστός και μη εξαιρετέος Σ. Κασιμάτης σε κείμενο του που λίγο απέχει από το να αγγίξει τα όρια της φαιδρότητας έγραφε την Κυριακή: «Αυτό που συνέβη την περασμένη εβδομάδα, με την υπερψήφιση του νόμου - πλαισίου για τα ΑΕΙ από ΠΑΣΟΚ, Ν.Δ., ΛΑΟΣ και ΔΗΣΥ, ισοδυναμεί με την απελευθέρωση των πανεπιστημίων και την προσάρτησή τους στην ελληνική επικράτεια, ύστερα από τριάντα χρόνια κομμουνιστικής κατοχής. Ολα αυτά, βέβαια, υπό την προϋπόθεση ότι ο αστικός κόσμος θα κερδίσει και τον τέταρτο γύρο που προετοιμάζει η Αριστερά...».

Σήμερα πάλι στο κύριο άρθρο της η φυλλάδα του Αλαφούζου απευθυνόμενοι στους αναγνώστες της προσπαθεί να τους μεταδώσει την «χαρά» της για το «γάμο» των τραπεζών Eurobank και Alpha.
«Η συγχώνευση δύο μεγάλων ελληνικών ιδιωτικών τραπεζών αποτελεί μια εξαιρετικά θετική είδηση. Ιδιαιτέρως μάλιστα όταν στο νέο σχήμα που δημιουργείται εισρέουν και ξένα κεφάλαια. Η ελληνική οικονομία έχει ανάγκη από «καλές ειδήσεις», οι οποίες μπορούν να ανατρέψουν την εξαιρετικά αρνητική ψυχολογία που επικρατεί στην αγορά εδώ και πολύ καιρό», μας γράφει η «Καθημερινή». Τώρα γιατί «αποτελεί μια εξαιρετικά θετική είδηση» για τα καταχρεωμένα λαϊκά νοικοκυριά στους νόμιμους τοκογλύφους τους τραπεζίτες η συγχώνευση δυο τραπεζών δεν μπαίνει στον κόπο να μας το εξηγήσει. Μήπως θα μειώσουν τα επιτόκια σε όσους πολίτες έχουν πέσει στα νύχια τους; Μήπως θα σταματήσουν να κάνουν κατασχέσεις κάθε περιουσιακού στοιχείου οφειλετών που δεν μπορεί να εξοφλήσουν τα δάνεια τους;

Ας μην επεκταθούμε παραπάνω αρκούμενοι να αναδημοσιεύσουμε ένα εύστοχο άρθρο του Νίκου Μπογιόπουλου απ’ τον σημερινό «Ριζοσπάστη».

«Κυρίες και κύριοι,
τι είναι η ληστεία μιας τράπεζας
μπροστά στην ίδρυσή της;»

Μπέρτολντ Μπρεχτ

Eurobank - Αlpha

Οσο πιο σοβαροφανής θέλει να ποζάρει η αντιεπιστημονικότητα τόσο περισσότερο βυθίζεται στην μπαρουφολογία.

Οι φορείς του συγκεκριμένου νομίσματος με τις δυο όψεις, με αφορμή τη συγχώνευση της Eurobank με την Alpha, δίνουν από χτες τα «ρέστα» τους.
*
«Πανηγυρίζουν» - και καλούν και το λαό να «πανηγυρίσει»! - για ένα τυπικό φαινόμενο στον καπιταλισμό: Το φαινόμενο της συγκέντρωσης και συγκεντροποίησης του κεφαλαίου, ειδικά σε συνθήκες κρίσης.

Αλλά γιατί το γεγονός ότι κάποιοι κεφαλαιοκράτες γιγαντώνονται έναντι κάποιων άλλων κεφαλαιοκρατών ανταγωνιστών τους, είναι μια εξέλιξη και ένα θέαμα για το οποίο ο λαός πρέπει να «ευφραίνεται»;
***
Ας πάρουμε ένα παράδειγμα που δεν είναι ελληνικό, αφού και το θέμα δεν είναι ελληνικό, αλλά παγκόσμιο:

1) Τη δεκαετία του '90, οι δέκα μεγαλύτεροι χρηματοπιστωτικοί οργανισμοί στις ΗΠΑ συγκέντρωναν το 10% των συνολικών αποθεμάτων του κλάδου. Το 2008 έφτασαν στο 60%.

2) Σε παγκόσμιο επίπεδο και πριν από την κρίση, το 2006, οι δέκα μεγαλύτερες τράπεζες συγκέντρωναν το 59% των παγκόσμιων τραπεζικών αποθεμάτων. Το 2009 έφτασαν στο 70%.

3) Αμέσως μετά τις εξελίξεις που ακολούθησαν τη χρεοκοπία της Lehman Brothers, από τις πέντε μεγαλύτερες επενδυτικές τράπεζες της Γουόλ Στριτ έμειναν μόνο δύο «αρπακτικά», τα οποία «τρώγοντας» τις υπόλοιπες γιγαντώθηκαν περαιτέρω: Οι Goldman Sachs και Morgan Stanley.
*
Ας απαντήσουν οι «πανηγυριτζήδες»:

Αυτές οι εξελίξεις στον τραπεζικό τομέα των ΗΠΑ σε τι βοήθησαν τον αμερικανικό λαό, που
το 2010, είδε τον αριθμό των φακέλων, που συμπληρώθηκε από τις τράπεζες για να προχωρήσει η διαδικασία κατάσχεσης κατοικιών, να ανέρχεται στα 2,9 εκατομμύρια, μέσα στο 2009 οι εργαζόμενοι μέτρησαν την απώλεια 7,5 εκατομμυρίων θέσεων εργασίας, μέσα στο 2011 πάνω από 50 εκατομμύρια πολίτες επιβιώνουν με κουπόνια σίτισης.
Με δυο λόγια:

Η συγκέντρωση και η συγκεντροποίηση που ακολουθείται σε παγκόσμιο επίπεδο με ραγδαίους ρυθμούς, αποσόβησε ή αντίθετα επέτεινε την κρίση; Η γιγάντωση των τραπεζών απέτρεψε αυτή η κρίση να επιπέσει επί της κεφαλής των λαών; Ακριβώς το αντίθετο!
***
Ας δούμε τι συμβαίνει αντίστοιχα στην Ελλάδα:

Τα καθαρά κέρδη των Eurobank και Αlpha από το 2008 μέχρι τo 2010 (βλέπε το σχετικό πίνακα) δηλαδή μέσα στη δίνη της κρίσης, αθροιζόμενα φτάνουν τα 2,2 δισ. ευρώ!
*
Ας απαντήσουν οι «πανηγυριτζήδες»:

Αυτή η απίθανη κερδοφορία απέτρεψε το κόψιμο μισθών και συντάξεων του λαού;
Απέτρεψε την ενίσχυση των τραπεζών με ζεστό κρατικό χρήμα, που ξεπερνά στην τριετία τα 110 δισ. ευρώ(!), τη στιγμή που ο λαός λεηλατείται;
Απέτρεψε τα εκατοντάδες χιλιάδες λουκέτα στην αγορά;
***
Είναι απολύτως προφανές ότι:
*
Πρώτον, οι δυο τράπεζες ενώθηκαν γιατί μέσα από την ένωσή τους και τις άλλες συγχωνεύσεις που προμηνύονται το χρηματιστικό κεφάλαιο επιδιώκει τη θωράκιση και τον πολλαπλασιασμό των δικών του κερδών.
*
Δεύτερον, τα κέρδη αυτά μόνο αφελείς ή «ενσωματωμένοι» ισχυρίζονται ότι «θα μοιραστούν στο λαό» (!) ή ότι θα «ευνοήσουν» τους εργαζόμενους στις τράπεζες που θα βρεθούν απέναντι σε απολύσεις, μειώσεις μισθών και νέα επίθεση στα εργασιακά τους δικαιώματα.
*
Τρίτον, τα κέρδη θα προκύψουν από το γεγονός ότι τα καταχρεωμένα λαϊκά νοικοκυριά και οι βιοπαλαιστές θα έχουν απέναντί τους ένα ακόμα πιο ισχυρό τοκογλύφο, που θα τους πίνει ακόμα πιο αδυσώπητα το αίμα.
*
Εν ολίγοις, ο λαός από αυτήν την ένωση θα έχει ακριβώς το ίδιο «όφελος» που είχε και πριν τους «γάμους» ή τα «αλληλοφαγώματα» μεταξύ των τραπεζιτών. Δηλαδή, τίποτα!
_____________

«Να 'χουμε τράπεζες ανθηρές, κερδοφόρες, μεγάλες για το καλό της πατρίδας»!

Αυτό δεν είναι το σλόγκαν των τελευταίων 24ώρων;

Αυτό είναι.

Βέβαια, όσοι αναμηρυκάζουν το σλόγκαν, οι πρόθυμοι «ραψωδοί» των τραπεζών, έχουν μιαν εντελώς διαφορετική αντίληψη περί «πατρίδας» από τα θύματα των τραπεζών.

Αλλά αυτό - το «πατριωτικό» σκέλος το οποίο είναι τόσο «πατριωτικό» ώστε να περιλαμβάνει και ολίγην από ...Κατάρ - δεν είναι της ώρας. Ας μείνουμε στην οικονομική πλευρά του σλόγκαν:

Ε, λοιπόν, περίπου 8 δισ. ευρώ είναι αθροιστικά τα καθαρά κέρδη της Εurobank και της Alpha από το 2002 και μετά. Είναι, δηλαδή, αναμφίβολο: Και «ανθηρές», και «κερδοφόρες», και «μεγάλες» για τα ελληνικά δεδομένα είναι οι δυο τράπεζες.

Αλλά, όμως, είναι εξίσου αναμφίβολο: Αυτή η δεκαετής (για να μην πάμε πιο πίσω) «ανθοφορία» τους, η ασύλληπτη κερδοφορία τους, κερδοφορία που συνεχίζεται εν μέσω κρίσης, σε τίποτα δε «βοήθησε» τον ελληνικό λαό και την «πατρίδα» (σ.σ.: αναφερόμαστε στην πατρίδα όχι των τραπεζιτών, αλλά του ενός εκατομμυρίου ανέργων, των κομμένων μισθών και των λεηλατημένων συντάξεων).

Είναι η πραγματικότητα, επομένως, που θέτει το ερώτημα: Από πού προκύπτει ότι τώρα και επειδή οι δυο τράπεζες ενώθηκαν με σκοπό να πολλαπλασιάσουν τα κέρδη τους ο ελληνικός λαός θα «προκόψει»; Εκτός, βέβαια, αν σαν «λαό» οι διαφημιστές του τραπεζικού «ντιλ» εννοούν τους μεγαλομετόχους των τραπεζών. Τότε το πράγμα αλλάζει...

Η... τζάμπα εργασία απελευθερώνει

Του Σταύρου Χριστακόπουλου - "Ποντίκι"

Ένα απίστευτο «κουβάρι» συνιστούν όλες οι επίσημες δηλώσεις, οι αναλύσεις, τα ρεπορτάζ και οι προβλέψεις για την τύχη της Ελλάδας το αμέσως επόμενο διάστημα: η βεβαιότητα περί επίσημης πτώχευσης, η διαπίστωση ότι η χώρα μας είναι πρακτικά αδύνατον να εφαρμόσει τις δεσμεύσεις που ανέλαβε, η παρότρυνση να της δοθεί περισσότερος χρόνος, η διαπιστωμένη αναποτελεσματικότητα της συνταγής. Η συνισταμένη όλων αυτών είναι ότι... «δεν τραβάει η φοράδα».

Αυτό βεβαίως ουδόλως πτοεί είτε την κυβέρνηση είτε την τρόικα, οι οποίες, παρότι πέφτουν συνεχώς από λάθος σε έγκλημα και από αποτυχία σε καταστροφή, συνεχίζουν την εφαρμογή της ίδιας απάνθρωπης συνταγής. Όμως, όχι: αυτό δεν αποτελεί έκπληξη.

Μόλις χθες γράφαμε («Μοντέλο Κίνας και Κορέας για την Ελλάδα») για την κινεζοποίηση των εργασιακών σχέσεων προς χάριν των γερμανικών «επενδύσεων» και σχολιάζαμε πως ούτε τα μισθολογικά ούτε τα φορολογικά μέτρα ούτε η κατάργηση δικαιωμάτων για τους Έλληνες εργαζόμενους έχει φτάσει στο τέλος: άλλωστε βρισκόμαστε μόνο στον... «πρόλογο». Και χθες ήλθαν μερικές ακόμη επιβεβαιώσεις.

Κατ' αρχάς οι εκπρόσωποι του Διεθνούς Ελέγχου της οικονομίας και της χώρας επέδωσαν στην ελληνική κυβέρνηση μερικά... τελεσίγραφα:

● Καταργήστε πλήρως τις κλαδικές συμβάσεις, επειδή δεν είναι ικανοποιητικός ο ρυθμός μετάβασης στις επιχειρησιακές και τις ατομικές όσο ακόμη υπάρχουν κλαδικές.

● Διά της κατάργησης αυτής μειώστε τους μισθούς στον ιδιωτικό τομέα.

● Διαμορφώστε ειδικές συμβάσεις σε τοπικό επίπεδο για να διευκολυνθούν οι ξένες επενδύσεις. (Κάτι σαν Ειδικά Τοπικά Σύμφωνα Απασχόλησης, τα οποία θα εξυπηρετήσουν τις Ειδικές Οικονομικές Ζώνες που θέλουν οι Γερμανοί επιχειρηματίες να δημιουργήσουν στα πρότυπα της Κίνας, της Κορέας και άλλων εργασιακών Παραδείσων του πλανήτη).

● Μειώστε περαιτέρω τις συντάξεις κουρεύοντας τις επικουρικές.

● Φτιάξτε σύντομα εξ αρχής νέο ασφαλιστικό.

● Μειώστε περαιτέρω τους γιατρούς του υπό διαμόρφωση  Ενιαίου Οργανισμού Πρωτοβάθμιας Υγείας και τις αμοιβές τους.

● Μειώστε περαιτέρω τους δημοσίους υπαλλήλους – μείον 150.000 μέχρι το 2015.

Οι επί της αρχής «σεμνές» επικοινωνιακές ενστάσεις κάποιων υπουργών, όπως και σε άλλες παρόμοιες περιπτώσεις, εντάσσονται στον απλό κανόνα που λέει ότι, όταν έχεις συνηθίσει να καταπίνεις την κάμηλο – δανειακή σύμβαση, μνημόνιο, μεσοπρόθεσμο κ.λπ. – δεν έχει καμιά πειστικότητα το να διυλίζεις τον κώνωπα. Έστω κι αν το νέο, υπό διαμόρφωση, εφιαλτικό οικονομικό, εργασιακό και κοινωνικό τοπίο μόνο... κώνωψ δεν είναι.

Εργασιακό... Καμίνη

Όμως οι «προσαρμογές» στην απαιτούμενη περαιτέρω ευελιξία, στην πλήρη διάλυση των εργασιακών σχέσεων και στην κατάργηση κάθε έννοιας δικαιώματος δεν αφορούν μόνο την κυβέρνηση.




Φωτεινό παράδειγμα επ' αυτού αποτελεί ήδη ο... Δήμος Αθηναίων, ο οποίος, με δήμαρχο τον εκλεκτό του πρωθυπουργού και της Δημοκρατικής Αριστεράς Γεώργιο Καμίνη, προχωρεί οσονούπω σε ενοικίαση εργαζομένων μέσω Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων, στο πλαίσιο του προγράμματος του υπ. Εργασίας για την «καταπολέμηση της ανεργίας».

Χθες ο δήμαρχος ανακοίνωσε ότι έχει υπογράψει σχετική συμφωνία με εννέα ΜΚΟ για τη δουλεμπορικού τύπου ενοικίαση συμβασιούχων, ενώ, για να απαλύνει τις εντυπώσεις, είπε ότι θα στείλει τροπολογία στα κόμματα της... αντιπολίτευσης, με την οποία αυτά θα ζητήσουν την παράταση του χρόνου εργασίας τους για μια τριετία.

Ενώ λοιπόν η κυβέρνηση θα γράφει στα παλαιότερα των υποδημάτων της το αίτημα της αντιπολίτευσης, ο δήμαρχος θα έχει αποδεχθεί πλήρως μια από τις πιο εξευτελιστικές της ανθρώπινης αξιοπρέπειας εργασιακές «ρυθμίσεις».

Πρότυπο τα... γκουλάγκ

Αφού, όμως, η κυβέρνηση επείγεται για γερμανικές επενδύσεις στο πρότυπο των Ειδικών Οικονομικών Ζωνών – εξ ου και η βιασύνη για πλήρη αναμόρφωση του εργασιακού και ασφαλιστικού τοπίου – τότε θα πρέπει να δούμε και μια ακόμη παράμετρο: το είδος των γαιών και των περιοχών που θα παραχωρηθούν στην επιχειρηματικότητα τύπου σοβιετικού γκουλάγκ. Θα είναι μόνο δημόσιες ή θα περιλαμβάνονται και ιδιωτικές ιδιοκτησίες; Επ' αυτού μια εκτενή απάντηση θα λάβετε στο έντυπο «Π» την Πέμπτη, όπου θα βρείτε συγκλονιστικές λεπτομέρειες για το καθεστώς που θα διέπει αυτές τις Ειδικές Οικονομικές Ζώνες.

Ύστερα και απ' αυτές τις λεπτομέρειες πάντως – αυτό μπορούμε να το σχολιάσουμε εκ των προτέρων – το μόνο που θα απομένει να... διευκρινιστεί θα είναι το καθεστώς «προστασίας» και «ασφάλειας» αυτών των Ζωνών. Διότι τέτοια τερατουργήματα το πιθανότερο είναι ότι, με την αναταραχή που θα προκαλέσουν, θα «απαιτήσουν» μικρούς ιδιωτικούς στρατούς – κι όποιος βιαστεί να μιλήσει για υπερβολές, ακόμη μια φορά θα αστοχήσει...

Αν όμως η κυβέρνηση προετοιμάζει, σε πλήρη συνεργασία με τη Γερμανία και την τρόικα (Ευρωπαϊκή Ένωση και ΔΝΤ) στρατόπεδα συγκέντρωσης, στα οποία προφανώς «Η (τζάμπα) εργασία απελευθερώνει», γιατί να μην σκεφτεί ακόμη πιο πρωτοποριακές ιδέες; Η αλήθεια είναι ότι τώρα τελευταία έχουν προκύψει μερικές, οι οποίες μάλιστα σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες βρίσκονται ένα βήμα πριν από την υλοποίηση, αλλά τις κρατάμε για «έκπληξη».

Σε περίπτωση πάντως η κυβέρνηση συνεχίσει να... τεμπελιάζει, θα αναγκαστούμε να τις καταθέσουμε εμείς τις αμέσως επόμενες ημέρες. Κι ας μας κακολογήσετε...

Της φυλακης τα σιδερα ειναι για τους αισιόδοξους...

Του Γιώργου Σαρρή.

 
Ειλικρινά αισθάνομαι πολύ άβολα όταν ανγκάζομαι να ασχοληθώ με τα του Χρηματιστηρίου. Το κάνω ..."μόνο και μόνο εξ αιτίας της αναταραχής " που δεν μας αφήνει να μιλήσουμε "για όλα αυτά που κάνουν τον άνθρωπο τρυφερό κι ανθρώπινο"  που λέει κι ο Μπρέχτ.

Και μόνο αν μπορούσα να σας εξηγήσω με λίγα λόγια το τι συμβαίνει αυτές τις μερες στο Χρηματιστήριο -ειδικά σήμερα και χτές θα αηδιάζατε, ειδικά όσοι δεν έχετε κάποια σχετική επαφή. Τα τρελά άλματα χτες στο +30% μετα το -20% της περασμένης εβδομάδας των πιο σοβαρων μετοχών, το εκρηκτικό ξεκίνημα με +5%, +8%, +20%, κάποιων τραπεζικών σήμερα, για να σέρνονται τώρα στο -15% κι ισως αργότερα να πετάνε στο +15% κλπ., ο τρελός τζόγος των παραγώγων που σέρνει το χορό και πίσω κρυμμένα τα διάφορα σωτήρια επενδυτικά fund (σαν αυτό του Καταρ π.χ) , τα margin που ανοιγοκλείνουν απελπισμένα κλπ, φτιάχνουν ένα πραγματικά αηδιαστικό σκηνικό. Αυτός όμως ειναι ο κόσμος των αγορών ή μάλλον ούτε καν αυτός. Στην πραγματικότητα είναι πολύ χειρότερος.
Το απαισιότερο όλων όμως είναι οτι προσπαθουν να μας πεισουν οτι αυτός ο βάλτος ειναι ο χώρος, η βάση από όπου ελπίζουμε να πέσει λίγο φως στα σκοτάδια της πραγματικής οικονομίας. Το εφαλτήριο για ενα νεο ξεκίνημα! Ειναι η γωνιά από όπου λέει φάνηκαν χτες ακτίνες αισιοδοξίας!
Ω Θεε μου, που έτσι κι είχες κάνει το λάθος να υπάρχεις, ένας Θεός ξέρει πόσο κακός θα είχες αναγκαστεί να γίνεις.

Δε θα σας ταλαιπωρήσω λοιπόν με λεπτομέρειες, αφήστε το καλυτερα.

Μόνο ένα μικρό σχόλιο θα κάνω για τα χθεσινά λεγόμενα του υπουργού Οικονομικών.
"Μπορούμε να αποτινάξουμε τον ζυγό της απαισιοδοξίας και να προχωρήσουμε μπροστά" είπε...
Και σκέφτομαι εγώ με το φτωχό μου το μυαλό.
Εστω οτι κάποιος τους άκουσε, εμπιστεύτηκε τις θριαμβολογίες τους στις 22/7 και αποτινάσσοντας το ζυγό της απαισιοδοξίας στην πράξη, βρηκε χρήματα κι αγόρασε μετοχές της ΑΛΦΑ στα 3,80 ευρώ που ηταν η τιμή της εκείνη τη μερα. Αφού του είπαν όλοι αυτοί οι πιο ειδικοί των ειδικων οτι βρέθηκε η λύση στο πρόβλημα.
Που θα ηταν άραγε ο δυστυχος, όταν μεσα σε λιγες βδομαδες η ΑΛΦΑ ειχε φτασει να κάνει 1,90ευρω(την Παρασκευή) κι αυτός να εχει χασει τα μισά του λεφτά; Κι αν μες τον πανικό του πούλαγε εκεινη τη μερα που όλα τάσκιαζε η φοβερα και τη Δευτερα έβλεπε να ανεβαινει η μετοχή +30%:
Στο γκρεμό, στο ρέμα ή στη φυλακή;

 Ετσι χτίζεται η σχέση εμπιστοσύνης αυτού του κράτους με τους πολίτες! Με αισιόδοξα...ψέμματα.
Αλλά ποιος νοιάζεται; Ας πρόσεχε.

Της φυλακης τα σιδερα ειναι για τους αισιόδοξους..

Αυταρχική θωράκιση

Λεφτά υπάρχουν, εκτός από την ενίσχυση των τραπεζών και των μονοπωλίων, και όταν πρόκειται για την ενίσχυση των μηχανισμών παρακολούθησης και καταστολής των λαϊκών αγώνων. Πάνω από μισό εκατομμύριο ευρώ θα δώσει η κυβέρνηση για την προμήθεια ενός δεύτερου ειδικού πυροσβεστικού οχήματος για τη διάλυση των διαδηλώσεων και την κατασκευή δύο ακόμα μεταλλικών φρακτών, σαν αυτούς που χρησιμοποιήθηκαν κατά των διαδηλωτών τον περασμένο Ιούνη.

Σύμφωνα με την «Καθημερινή» το κόστος για το ειδικό πυροσβεστικό όχημα ανέρχεται στα 400.000 ευρώ, ενώ οι δύο μεταλλικοί φράκτες ξεπερνούν τα 110.000 ευρώ. Φυσικά, δεν είναι τα μόνα ούτε τα σημαντικότερα μέτρα που παίρνει η κυβέρνηση για να θωρακίσει την αντιλαϊκή πολιτική της απέναντι στο οργανωμένο ταξικό λαϊκό κίνημα και να ενισχύσει τους μηχανισμούς καταστολής, καθώς κλιμακώνει την επίθεση κατά του λαού και των δικαιωμάτων του. Ηδη η ηγεσία του υπουργείου Προστασίας του Πολίτη και της ΕΛ.ΑΣ. έχει φροντίσει το προηγούμενο διάστημα να καλλιεργήσει το έδαφος για την «ανάγκη» αυταρχικής θωράκισης της εφαρμοζόμενης πολιτικής και του αστικού πολιτικού συστήματος. Χαρακτηριστική ήταν η τοποθέτηση πριν από μερικές βδομάδες του αρχηγού της ΕΛ.ΑΣ., Λ. Οικονόμου, σε επιτροπή της Βουλής, όπου είχε ισχυριστεί προκλητικά και προβοκατόρικα ότι «η άλλη πλευρά (!) επιθυμεί να υπάρχει νεκρός αυτήν την περίοδο»...

Η αυταρχική θωράκιση πάει χέρι χέρι με την κλιμάκωση της αντιλαϊκής επίθεσης, αλλά σε καμία περίπτωση δεν πρόκειται να σώσει το σάπιο καπιταλιστικό σύστημα και τους πυλώνες του από την οργανωμένη λαϊκή αντεπίθεση.

Πηγή: "Ριζοσπάστης"

Συνελήφθησαν για αφισοκόλληση εναντίον του πρωθυπουργού

Στα κρατητήρια της Ασφάλειας Θεσσαλονίκης κατέληξαν δύο νεαροί, που συνελήφθησαν στο κέντρο της Θεσσαλονίκης την ώρα που κολλούσαν αφίσες με περιεχόμενο εναντίον του πρωθυπουργού, Γιώργου Παπανδρέου.

Το θέμα κάνουν γνωστό το περιοδικό "Άρδην" και η "Ρήξη". Καταγγέλουν τη σύλληψη των δύο νεαρών μελών τους, 22 και 21 χρόνων, ενώ κολλούσαν αφίσες με περιεχόμενο εναντίον του Γιώργου Παπανδρέου και με τίτλο «Καταζητείται». Η σύλληψη των δύο νεαρών έγινε στη συμβολή των οδών Εγνατία και Αγίας Σοφίας.
"Οι συλλήψεις, ενώ καθημερινά κολλούνται ανενόχλητα δεκάδες αφίσες στην πόλη, εγκαινιάζουν το κλίμα της αστυνομοκρατίας και της τρομοκράτησης του λαού εν όψει της επίσκεψης του Γιώργου Παπανδρέου στην ΔΕΘ", τονίζουν το Άρδην και η Ρήξη στην ανακοίνωσή τους, ενώ ζητούν την άμεση απελευθέρωση και αθώωση των δύο νεαρών μελών τους.

Πηγή: Αλφαβήτα

Ο Εληνικός στρατός πάει και στην Λιβύη;

Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΣΤΡΑΤΟΣ ΠΑΕΙ ΚΑΙ ΣΤΗ ΛΙΒΥΗ;

ΑΝΟΥΜΑΣΤΕ ΚΑΘΕ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΣΤΟΝ ΑΔΙΚΟ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΟ ΠΟΛΕΜΟ

Η εσπευσμένη αποστολή του Α/ΓΕΕΘΑ πτέραρχου Ιωάννη Γιάγκου στην Ντόχα του Κατάρ για να συμμετάσχει σε σύσκεψη Αρχηγών Άμυνας Κρατών που συμμετέχουν στην νατοϊκή επιχείρηση Unified Protector στη Λιβύη δημιούργησε εύλογα ερωτήματα καθώς αρχικά ήταν προγραμματισμένη για τις 15 Σεπτεμβρίου. Πολλοί ερμήνευσαν το γεγονός έχοντας κατά νου τις ραγδαίες εξελίξεις στη Λιβύη που «επιβάλλουν» σε ΗΠΑ-Ε.Ε.-ΝΑΤΟ-Συμμορία Προθύμων να λάβουν άμεσα αποφάσεις.

Η ιμπεριαλιστική επέμβαση των δυτικών χωρών και όχι μόνο, αφού εκμεταλλεύτηκε την εξέγερση κατά του Κανταφικού καθεστώτος ενισχύοντας τις πιο συντηρητικές και διαλλακτικές με αυτήν δυνάμεις, τώρα βρίσκεται αντιμέτωπη με τα διλήμματα της επόμενης μέρας. Σε ένα περιβάλλον εντεινόμενης καπιταλιστικής κρίσης η Ανοικοδόμηση των ερειπίων των κρατικών υποδομών από τις μάχες και τους δολοφονικούς νατοϊκούς βομβαρδισμούς και η νέα μοιρασιά των πλουτοπαραγωγικών πηγών είναι μάννα εξ ουρανού για τις δοκιμαζόμενες δυτικές οικονομίες. Και οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις δεν θα επιτρέψουν σε κανέναν να απειλήσει τα σχέδια τους.

Οι προσδοκίες κερδών είναι τεράστιες και οι απειλές πολλές. Αφενός μεν είναι ακραίος ο ανταγωνισμός που αναπτύσσεται μεταξύ ΗΠΑ-Γαλλίας, που τις ακολουθούν Βρετανία-Ιταλία-Γερμανία, αλλά και δυνάμεων όπως η Ρωσία-Κίνα που είχαν αντιταχθεί στους βομβαρδισμούς, ενώ σε ένα δεύτερο επίπεδο η διαφαινόμενη πτώση του καθεστώτος Καντάφι έχει προκαλέσει προβληματισμό στις Δυτικές Δυνάμεις, που δε θέλουν σε καμία περίπτωση να επαναληφθεί το χάος και η πολιτική αστάθεια που επικράτησε σε Ιράκ και Αφγανιστάν. Ήδη το ανομοιογενές μπλοκ των αντικαθεστωτικών δυνάμεων συνταράσσεται από σοβαρές αντιθέσεις μεταξύ των πολιτικών δυνάμεων και των φυλών που το συγκροτούν και κανείς δε μπορεί να εγγυηθεί ένα ειρηνικό περιβάλλον στις πολυεθνικές και τα δυτικά κράτη που εποφθαλμιούν τα πλούσια συμβόλαια.

Ολοένα περισσότερο έρχεται στο προσκήνιο η ανάγκη των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων να αποστείλουν στρατιωτικές δυνάμεις σε ρόλο ειρηνοποιού! Εξάλλου χερσαίες δυνάμεις των δυτικών χωρών ήδη δρουν στη Λιβύη είτε με πρόσχημα το κυνήγι του Καντάφι, είτε ως εκπαιδευτές των αντικατανταφικών δυνάμεων: η Γαλλία το έχει παραδεχτεί, ενώ εκτός από τους βρετανούς κομάντος έχουν αναπτυχθεί στη Λιβύη και ειδικές δυνάμεις του Κατάρ.

Αυτά τα ζητήματα απασχόλησαν και την σύσκεψη των αρχηγών ΓΕΕΘΑ στο Κατάρ. Πέραν από τους Αρχηγούς Άμυνας των Χωρών που συμμετέχουν στην επιχείρηση Unified Protector και του Διοικητού JFC Νεαπόλεως, παρευρέθησαν ο Πρόεδρος του Εθνικού Μεταβατικού Συμβουλίου (NTC) της Λιβύης Mahmoud Jibril, ο Υπουργός Άμυνας, καθώς και εκπρόσωπος των επαναστατών. Όπως τονίζει η σχετική αρθρογραφία «κατά την διάρκεια της σύσκεψης, εκτός των άλλων, αντηλλάγησαν απόψεις για τις απαιτήσεις δημιουργίας συνθηκών ασφαλείας και σταθερότητας στην Λιβύη και την ομαλή μετάβαση στη νέα διακυβέρνηση».

Τα σενάρια για το πώς θα εξασφαλιστεί αυτό είναι πολλά. Καθώς οι εκπρόσωποι των αντικαθεστωτικών έχουν αποκλείσει το ενδεχόμενο επέμβασης νατοϊκών δυνάμεων εξετάζεται το ενδεχόμενο αποστολής και ανάπτυξης μιας δύναμης που θα αποτελείται από στρατιώτες χωρών που θα αποδέχονται οι εξεγερμένοι και θα υποστηριχθεί από το σύνολο των χωρών που συμμετείχαν στις επιχειρήσεις εναντίον του Καντάφι. Όπως αναφέρουν, οι πάντα ανώνυμες πηγές του Πενταγώνου, «αν τελικά φθάσουμε σ΄ αυτό το σημείο η ελληνική συμμετοχή θα πρέπει να θεωρείται δεδομένη»!

Καθώς, αρχικά, προτεραιότητα τίθεται στην οικονομική βοήθεια προς τη Λιβύη, η οποία δεν θα αφορά μόνο χρήμα, αλλά και βοήθεια στην ανοικοδόμηση της χώρας, είναι ενδεικτική η τοποθέτηση του  Αρχηγού ΓΕΕΘΑ που παρουσιάστηκε ως ατζέντης του ελληνικού εφοπλιστικού και κατασκευαστικού κεφαλαίου. Αφού επισήμανε την σημαντική συμβολή της Ελλάδας με μέσα και ευκολίες στην επιχείρηση, δήλωσε την πρόθεση της κυβέρνησης «να συνεχίσει την υποστήριξή της στην κρίσιμη νέα φάση της μεταβατικής διαδικασίας, προς όφελος της Λιβύης και της ειρήνης και σταθερότητας στην ευρύτερη περιοχή». Υπογραμμίζοντας δε τη γεωγραφική σπουδαιότητα της νήσου Κρήτης, πρότεινε την ανάδειξή της ως κόμβου συγκέντρωσης και διακίνησης των προγραμμάτων ανθρωπιστικής βοήθειας και ανάπτυξης για την Λιβύη. Τέλος αναφέρθηκε «στην εξαιρετική τεχνογνωσία και τις δυνατότητες των κατασκευαστικών εταιριών της Χώρας και την σημασία του Πολυεθνικού Συντονιστικού Κέντρου Στρατηγικών Θαλασσίων Μεταφορών (ΠΟΣΚΕΣΘΑΜ) στη διακίνηση μέσων και υλικών προς και από την Λιβύη».

Για μια ακόμη φορά αποκαλύπτεται ότι ο πόλεμος μέσω της καταστροφής παραγωγικών δυνάμεων και κρίσιμων υποδομών αποτελεί το αποτελεσματικότερο μέσο για τις αστικές δυνάμεις ώστε να ξεπεράσουν την καπιταλιστική κρίση. Τώρα στη Λιβύη «κλείνονται δουλείες» και η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ επιχειρεί να εξαργυρώσει την πολεμική της συμβολή στην ιμπεριαλιστική επέμβαση.

Να θυμίσουμε ότι την ίδια περίοδο που η κυβέρνηση επέβαλε κοινωνικό και εργατικό μεσαίωνα, με πρόσχημα την αντιμετώπιση των ελλειμμάτων που δημιούργησαν οι κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ-ΝΔ ξεπουλώντας τα πάντα, δαπανούσε 30 εκατ. ευρώ το μήνα για τους βομβαρδισμούς ενάντια στο καθεστώς Καντάφι, κόστος που υπερέβη τα 100 εκατ. ευρώ, παρά τις αρχικές διαβεβαιώσεις του πρώην ΥΠΕΘΑ Ευ.Βενιζέλου για ένα κόστος της τάξης των 25 εκατ. ευρώ!

 Ας αναφέρουμε ορισμένα στοιχεία από την συμμετοχή των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων στην επέμβαση: Το αεροσκάφος έγκαιρης προειδοποίησης της Πολεμικής Αεροπορίας είχε ημερήσιο πρόγραμμα πτήσης 6 ώρες, καταναλώνοντας 33.000 ευρώ ανά ώρα πτήσης, άρα το κόστος του έφτανε τα 198.000 ευρώ τη μέρα.

Η Ελλάδα συμμετέχει επίσης με μια φρεγάτα, ένα ελικόπτερο έρευνας-διάσωσης, ενώ η Σούδα, το αεροδρόμιο του Αράξου και σειρά άλλων πολεμικών βάσεων βρίσκονται σε 24ωρη επιφυλακή. Συμμετοχή Ελληνικού προσωπικού για την Πολεμική Αεροπορία περίπου 30 και για το Πολεμικό Ναυτικό περίπου 200 στελέχη. Το κόστος της φρεγάτας Λήμνου F451 που έλαβε μέρος στην επιχείρηση UNIFIED PROTECTOR, το διάστημα από 26 Μαρτίου έως 11 Μαΐου, με συνολικό αριθμό επιβαινόντων τα 175 άτομα (επιπλέον του πληρώματος ήταν 10 μέλη της Διοίκησης Υποβρυχίων Καταστροφών και 15 στελέχη της Διοίκησης Ελικοπτέρων Ναυτικού) υπολογίζεται στα 4 εκατ. ευρώ.

Από το αεροδρόμιο της Σούδας, το πιο κοντινό προς την Λιβύη, επιχειρούσαν σε μόνιμη βάση 38 αεροσκάφη και ελικόπτερα: το ελληνικό EMBRAER EMB-145H και το ελικόπτερο PUMA, 2 αμερικανικά αεροπλάνα έγκαιρης προειδοποίησης BOEING RC-135, 2 ελικόπτερα SIKORSKY MH-60S, 3 μεταφορικά LOCKHEAD C-130 HERCULES και 250πεζοναύτες, 14 γαλλικά MIRAGE και 50 άτομα προσωπικό, 6 MIRAGE 2000-5 από το Κατάρ και 1 μεταφορικό BOEING C-17A με 200 άτομα προσωπικό εδάφους, αλλά και νορβηγικά F-16 με 20 άτομα προσωπικό εδάφους. 

Όμως η Ελλάδα καλύπτει και το κόστος χιλιάδων γευμάτων των νατοϊκών στρατευμάτων που καταναλώνονται καθημερινά, αλλά και κόστος των καυσίμων των νατοϊκών αεροσκαφών που επιχειρούν από τα ελληνικά πολεμικά αεροδρόμια. Ένα κόστος που υπολογίζεται σε εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ μηνιαίως. Στρατιωτικοί αναλυτές αναφέρουν ότι τα τελευταία κόστη αφορούν τις χώρες που έστειλαν στην Ελλάδα τα πολεμικά τους μέσα και τους μισθοφόρους τους, αλλά προς το παρόν ούτε τα καλύπτουν , αλλά και ούτε έχουν υπογραφεί οι απαραίτητες διμερείς συμβάσεις ανάμεσα σε αυτές και την κυβέρνηση Γ.Παπανδρέου, για την καταβολή των χρημάτων. Ο μύθος των συμμαχικών υποχρεώσεων καταρρέει αν αναλογιστεί κανείς ότι στην Ελλάδα σταθμεύουν και πολεμικά μέσα του Κατάρ, που φυσικά αξιοποιεί τις ελληνικές πολεμικές εγκαταστάσεις χωρίς να είναι μέλος του ΝΑΤΟ!

Επίσης, ουσιαστικά η ελληνική κυβέρνηση, στο πλαίσιο των διευκολύνσεων, «παραχώρησε» τις αεροπορικές βάσεις Σούδας, Ανδραβίδας, Ακτίου και Αράξου και παροχή ευκολιών το αεροδρόμιο Καλαμάτας. Από τη Σούδα, την Ανδραβίδα και τον Άραξο, Βέλγοι και Νορβηγοί κυρίως έκαναν μερικές από τις πλέον σημαντικές επιχειρήσεις βομβαρδισμού εναντίον της Λιβύης και του καθεστώτος Καντάφι. Συνολικά στις 145 ημέρες αεροπορικών επιχειρήσεων έγιναν περίπου 7500 έξοδοι συμμαχικών αεροσκαφών. Στρατιωτικοί αναλυτές εκτιμούν ένα ποσοστό που μπορεί και να προσεγγίζει το 40% έγιναν από ελληνικές βάσεις.

ΔΙΚΤΥΟ ΕΛΕΥΘΕΡΩΝ ΦΑΝΤΑΡΩΝ ΣΠΑΡΤΑΚΟΣ

ΑΝΤΙΠΟΛΕΜΙΚΗ ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ

ΤΗΛ. ΕΠΙΚ. 6932955437             diktiospartakos.blogspot.com

Συνάντηση συλλογικοτήτων της Μακεδονίας και της Θράκης, για το θέμα της διαχείρισης των απορριμμάτων

Πρόσκληση σε συνάντηση εργασίας

Οι πολίτες της Μακεδονίας και της Θράκης βρίσκονται αντιμέτωποι με μια σειρά σοβαρών εξελίξεων, στον τομέα της διαχείρισης των απορριμμάτων. Το ίδιο, λίγο – πολύ συμβαίνει σε όλες τις περιφέρειες της χώρας. Οι περισσότερες από αυτές τις εξελίξεις συνδέονται με την κατασκευή των λεγόμενων ολοκληρωμένων εγκαταστάσεων διαχείρισης απορριμμάτων (ΟΕΔΑ), αλλά και με νέες πρακτικές στους καλλικρατικούς δήμους, όπως αυτές της εκχώρησης, ακόμη και της αποκομιδής των απορριμμάτων των δήμων, σε ιδιώτες.

Είναι γνωστή η πολύχρονη εμπλοκή της εγκατάστασης στην Ημαθία, η δημοπράτηση της εγκατάστασης στη Δυτική Μακεδονία, η προώθηση, πολύ πρόσφατα, των περιβαλλοντικών μελετών των εγκαταστάσεων της Αν. Μακεδονίας – Θράκης (σε Καβάλα και Αλεξανδρούπολη), η έγκριση των περιβαλλοντικών όρων της εγκατάστασης στη ΝΑ Θεσσαλονίκη, η θετική γνωμοδότηση στην προκαταρκτική μελέτη της μονάδας στη ΒΔ Θεσσαλονίκη, σε συνέχεια της κατασκευής και λειτουργίας του ΧΥΤΑ της Μαυροράχης, καθώς και μια σειρά άλλων επιμέρους “περιστατικών”.

Το ανησυχητικό στην όλη υπόθεση είναι ο εμφανής και επιλεκτικός προσανατολισμός σε μια, συγκεκριμένου τύπου, διαχείριση, που προκρίνει τους μεγάλους ΧΥΤΑ και τις κεντρικές εγκαταστάσεις επεξεργασίας τεράστιων ποσοτήτων σύμμεικτων απορριμμάτων, με παραγωγή, κυρίως, δευτερογενών καυσίμων (RDF και SRF) και την κατασκευή, αναπόφευκτα, μονάδων καύσης. Ενώ, ανοιχτή παραμένει η πόρτα και στην απ’ ευθείας καύση των απορριμμάτων. Πρόκειται για έναν τύπο διαχείρισης, που προωθεί ένα πανάκριβο, συγκεντρωτικό και αντιπεριβαλλοντικό μοντέλο, που λειτουργεί σε όφελος των μεγάλων οικονομικών συμφερόντων και εκτοξεύει το κόστος διαχείρισης (και τα δημοτικά τέλη). Παράλληλα, υπονομεύει τις βιώσιμες πρακτικές της αποκεντρωμένης διαχείρισης, της μέγιστης δυνατής ανάκτησης (με την ανακύκλωση και την κομποστοποίηση), ενισχύει την αποξένωση και καλλιεργεί την αδιαφορία στους πολίτες.

Το παράλογο της υπόθεσης βρίσκεται στο ότι, την ίδια στιγμή και παρά τις σφοδρές αντιδράσεις, που δείχνουν την ανεδαφικότητα των προωθούμενων σχεδίων:

· Έχει τεθεί σε διαβούλευση και αναμένεται η κατάθεση σχεδίου νόμου - πλαισίου για τα απόβλητα, που θα ενσωματώνει και την οδηγία 2008/98/ΕΚ

· Βρίσκεται σε εξέλιξη η διαδικασία ανάθεσης του έργου αναθεώρησης του εθνικού σχεδιασμού διαχείρισης αποβλήτων, ενώ και αρκετοί περιφερειακοί σχεδιασμοί αναθεωρούνται.

Όλα τα παραπάνω, θεωρούμε ότι είναι αρκετοί λόγοι για να επιδιώξουμε μια συνάντηση εργασίας πολιτών και συλλογικοτήτων της Μακεδονίας και της Θράκης, με σκοπό να ανταλλάξουμε ενημέρωση και σκέψεις για κοινές δράσεις και εναλλακτικές λύσεις στο θέμα της διαχείρισης των απορριμμάτων. Σας καλούμε, λοιπόν, να συναντηθούμε, το Σάββατο 3/9, στη Θεσσαλονίκη, στις 11.30 π.μ., στο εργατικό κέντρο Θεσσαλονίκης (Αριστοτέλους 32).

Πρωτοβουλία συνεννόησης για τη διαχείριση των απορριμμάτων
Πρωτοβουλία πολιτών Θεσσαλονίκης για τη διαχείριση των απορριμμάτων

e-mail επικοινωνίας με την πρωτοβουλία: prosynat@gmail.com
forum επικοινωνίας: http://groups.google.com/group/prosynat
e-mail επικοινωνίας με το forum: prosynat@googlegroups.com

Ταξική εκπαίδευση (Βίντεο)

Τα αποτελέσματα που ανακοινώθηκαν σήμερα από το υπουργείο Παιδείας για τις βάσεις εισαγωγής στην τριτοβάθμια εκπαίδευση δείχνουν θεαματική πτώση των βάσεων σε όλα τα επιστημονικά πεδία. Τα στατιστικά στοιχεία λένε ότι πρόκειται μάλιστα για τη μεγαλύτερη πτώση των τελευταίων ετών. Σε ορισμένες σχολές η πτώση ξεπερνά τα 2.000 μόρια.
Αυτή όμως είναι η μια πλευρά του ζητήματος. Στο βίντεο που παραθέτουμε ακούμε τον εκπαιδευτικό αναλυτή, Χρήστο Κάτσικα να μιλάει στον ρ/σ «105,5 στο Κόκκινο» και να μας λέει ότι προχωράει ολοταχώς η ιδιωτικοποίηση της δημόσιας παιδείας και διαμορφώνεται το σκηνικό για να «σπουδάζουν μόνο οι πλούσιοι».

Στην ίδια κατεύθυνση και η ανακοίνωση του Γραφείου Τύπου του ΚΚΕ που κάνει λόγο ότι «Η ανακοίνωση των βάσεων εισαγωγής σε ΑΕΙ-ΤΕΙ βάζει το "κερασάκι στην τούρτα" στο ταξικό σχολικό σύστημα και τους μηχανισμούς κατανομής του αυριανού εργατικού δυναμικού» και καλεί τις λαϊκές οικογένειες να προχωρήσουν σε «ρήξη με την πολιτική της ΕΕ και της πλουτοκρατίας με στόχο την Ελλάδα της λαϊκής οικονομίας και εξουσίας όπου και η παιδεία θα λειτουργεί με αποκλειστικό κριτήριο την ικανοποίηση των λαϊκών αναγκών».

Ανακοίνωση του Γραφείου Τύπου για τις βάσεις εισαγωγής σε ΑΕΙ-ΤΕΙ

29/08/11

Η ανακοίνωση των βάσεων εισαγωγής σε ΑΕΙ-ΤΕΙ βάζει το «κερασάκι στην τούρτα» στο ταξικό σχολικό σύστημα και τους μηχανισμούς κατανομής του αυριανού εργατικού δυναμικού.
Η πτώση ή άνοδος των βάσεων δεν αφορά ούτε το κόστος των σπουδών, ούτε τα δικαιώματα στη μόρφωση και στην εργασία των παιδιών της λαϊκής οικογένειας, που σε συνθήκες καπιταλιστικής κρίσης χτυπιούνται από την πολιτική της κυβέρνησης.

Το ΚΚΕ απευθύνεται στα παιδιά της λαϊκής οικογένειας που κατάφεραν να περάσουν σε ΑΕΙ-ΤΕΙ και σε αυτά που δεν τα κατάφεραν. Σε αυτά που πέρασαν τα καλεί να οργανώσουν την πάλη τους για ζωή και σπουδές με δικαιώματα, να συμπορευτούν με τις δυνάμεις του Μετώπου Αγώνα Σπουδαστών για να παρθούν άμεσα μέτρα για τους φοιτητές και σπουδαστές, παιδιά ανέργων και φτωχών οικογενειών, ώστε να εξασφαλιστεί η δωρεάν στέγαση, σίτιση και μετακίνηση των παιδιών τους, ώστε να μπορούν να σπουδάσουν.

Οι νέοι που θα διαβούν την πόρτα των ΑΕΙ-ΤΕΙ θα έρθουν αντιμέτωποι με την υποβάθμιση των σπουδών, με τα πτυχία διαβατήρια στην ανεργία, θα αναγκαστούν, σε συνθήκες που η καπιταλιστική κρίση χτυπάει αλύπητα το λαϊκό εισόδημα, να συνδυάσουν δουλειά με σπουδές. Η κατάσταση αυτή θα χειροτερεύσει με την εφαρμογή των μέτρων του νέου νόμου πλαισίου για τα ΑΕΙ-ΤΕΙ.

Το ΚΚΕ απευθύνεται με ιδιαίτερο ενδιαφέρον στα παιδιά των λαϊκών οικογενειών που δεν κατάφεραν να περάσουν σε ΑΕΙ-ΤΕΙ. Τους καλεί να κατανοήσουν ότι η κύρια αιτία των μεγάλων εμποδίων που βρίσκουν μπροστά τους στη μόρφωση, στη δουλειά με δικαιώματα, βρίσκεται στην κοινωνική ανισότητα, στην πολιτική και τα κόμματα που υπηρετούν τα συμφέροντα της τάξης που βρίσκεται στην εξουσία και διαφεντεύει τον πλούτο και τη γνώση που παράγουν τα χέρια και το μυαλό του εργάτη.
Τους καλεί να απορρίψουν τις αντιδραστικές θεωρίες για «ανθρώπους που παίρνουν και ανθρώπους που δεν παίρνουν τα γράμματα», περί φυσικών χαρισμάτων και επαγγελμάτων του χεριού. Τους καλεί να μην παραιτηθούν από την προσπάθεια και το δικαίωμα στη ζωή και στη μόρφωση.

Σήμερα υπάρχουν όλες οι υλικές προϋποθέσεις και για τα παιδιά που για λόγους κυρίως κοινωνικο-ταξικούς δεν κατάφεραν περάσουν στα ΑΕΙ-ΤΕΙ να φοιτήσουν σε δημόσιες και δωρεάν επαγγελματικές σχολές αλλά και για τα παιδιά που σήμερα εισάγονται στα ΑΕΙ-ΤΕΙ να σπουδάζουν σε μια πραγματικά ενιαία ανώτατη εκπαίδευση με το πτυχίο να αποτελεί τη μόνη προϋπόθεση για το επάγγελμα.

Η Ελλάδα της λαϊκής οικονομίας και εξουσίας μπορεί να ανοίξει το δρόμο ώστε να μην αναγκάζεται να δουλεύει κανένας νέος άνθρωπος πριν ολοκληρώσει την υποχρεωτική 12χρονη εκπαίδευση, τις δημόσιες επαγγελματικές σχολές μετά το 12χρονο ή το πανεπιστήμιο. Μπορεί να εγγυηθεί, κάθε νέος και νέα, πριν τελειώσει το σχολείο, την επαγγελματική σχολή ή το πανεπιστήμιο, να ξέρει που θα βρει δουλειά, να έχει κατοχυρωμένο το δικαίωμα στο επάγγελμα και στην εργασία.

Η μάχη της λαϊκής οικογένειας για να δημιουργήσει ένα καλύτερο αύριο για τα παιδιά της μπορεί να ευοδωθεί. Ο δρόμος αυτός απαιτεί ρήξη με την πολιτική της ΕΕ και της πλουτοκρατίας με στόχο την Ελλάδα της λαϊκής οικονομίας και εξουσίας όπου και η παιδεία θα λειτουργεί με αποκλειστικό κριτήριο την ικανοποίηση των λαϊκών αναγκών.

Με την ευκαιρία να παραθέσουμε ένα ενδιαφέρον άρθρο του καθηγητή του Παντείου Πανεπιστημίου, Γιώργου Ρούση που δημοσιεύτηκε στην χθεσινή "Ελευθεροτυπία"

 Για να αποφευχθεί το φονικό στα ΑΕΙ

 Εχω ξαναγράψει σε αυτήν τη στήλη ότι το κύριο πρόβλημα του νομοσχεδίου που κατέθεσε η νεοφιλελεύθερη -και όχι μόνον μνημονιακή- κυβέρνηση για τα ΑΕΙ είναι ότι αυτά μετατρέπονται σε επιχειρήσεις στην άμεση πια υπηρεσία του κεφαλαίου.
Και αυτό συμβαίνει λίγο πολύ σε όλη την Ευρώπη και τις ΗΠΑ, διότι το υπό κρίση σύστημα παραδίδει πια άμεσα στα ιδιωτικά συμφέροντα, ακόμη και ό,τι είχε μια σχετική αυτοτέλεια απέναντί τους, όπως η αλήθεια είναι, όλο και λιγότερο, τα πανεπιστήμια, και διότι επιδιώκεται αυτά να αναπαράγουν τόσο τεχνικά όσο και ιδεολογικά εκείνου του τύπου την εργατική δύναμη που θα εξυπηρετεί άμεσα το κεφάλαιο.

Ως εκ τούτου τα πανεπιστήμια, τόσο οργανωτικά όσο και από άποψη περιεχομένου σπουδών που θα παρέχουν, θα κατατείνουν να παράγουν επιστήμονες και γνώση που από τη μια θα εξυπηρετούν το κεφάλαιο και όχι την κοινωνία, να παράγουν τεχνοκράτες μιας χρήσεως και όχι επιστήμονες με κριτική σκέψη, και από την άλλη να αναπαράγουν με τη δομή και λειτουργία τους την κυρίαρχη ιδεολογία της κυριαρχίας του ανταγωνισμού της αγοράς.

Το γεγονός ότι το σημερινό ελληνικό -και όχι μόνον πανεπιστήμιο- έχει μύριες όσες αδυναμίες, με ευθύνη ακριβώς των ίδιων πολιτικών δυνάμεων που επιδιώκουν να περάσουν τη σημερινή μεταρρύθμιση, σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να αποτελέσει πρόφαση για να επιχειρηθεί μια μεταρρύθμιση η οποία επιτείνει αυτές του τις αδυναμίες και το καθιστά ακόμη πιο συντηρητικό.

Και βεβαίως δεν μπορεί να αποτελεί στρατηγικό στόχο ενός αριστερού κινήματος στα πανεπιστήμια η υπεράσπιση της σημερινής κατάστασης σε αυτά. Το γεγονός ότι με ευθύνη κυρίως των κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ δημιουργήθηκαν περιφερειακά πανεπιστήμια λες και επρόκειτο για περίπτερα εφημερίδων, το γεγονός ότι μέσω των ερευνητικών προγραμμάτων πολλά από τα οποία λειτούργησαν στη λογική των χωματερών φρούτων μια και χρηματοδοτούνταν άσχετα από την όποια αποδοτικότητά τους προγράμματα μόνον και μόνον για να καθιερωθεί η έξωθεν χρηματοδότηση της έρευνας και η συνεπαγόμενη έξωθεν εξάρτηση των πανεπιστημιακών, το γεγονός ότι έχουν αναπτυχθεί πελατειακές σχέσεις καθηγητών υποψηφίων για τα πρυτανικά αξιώματα με τις φοιτητικές παρατάξεις και τα ίδια τα κόμματα εξουσίας, ή ακόμη δεδομένα όπως η πολυδιάσπαση σε προπτυχιακά τμήματα, που καμία σχέση δεν έχουν με βασικές επιστήμες, η εισαγωγή διδάκτρων στα μεταπτυχιακά, και πολλά άλλα είναι σαφώς κατακριτέα.

Δεν πρέπει όμως να ξεχνάμε ότι όλα αυτά θεσπίστηκαν από την ίδια πολιτική δύναμη που σήμερα έρχεται λειτουργώντας σταθερά προς την ίδια της Ευρωπαϊκής Ενωσης κατεύθυνση, όχι βεβαίως να τα ανατρέψει, αλλά να τα επιτείνει.

Ετσι λοιπόν επιβάλλεται, σαν πρώτο βήμα, να αποφευχθεί αγωνιστικά τούτο το τελικό χτύπημα που επιχειρείται και το οποίο σημαίνει ουσιαστικά το τέλος του πανεπιστημίου.

Παρά τις όποιες αντιδράσεις στα λόγια των αριστερών φοιτητικών παρατάξεων, των αριστερών κομμάτων και μεγάλης μερίδας των πανεπιστημιακών, απέναντι σε αυτό το τέλος, αυτό δεν θα μπορέσει να αποφευχθεί, παρά μόνον αν αναπτυχθεί ένα μαζικό ενωτικό φοιτητικό κίνημα αμέσως μετά την ψήφιση του νόμου από τις συνεργαζόμενες εθνικοσοσιαλιστικές δυνάμεις ΠΑΣΟΚ και ΛΑΟΣ, αλλά και τη Ν.Δ., δηλαδή από το αρραγές μπλοκ της αστικής εξουσίας.

Αν μέχρι τώρα δεν έχει αναπτυχθεί ένα τέτοιο κίνημα, αυτό οφείλεται κυρίως στην αντικειμενικά εγκληματική ευθύνη της ΚΝΕ και του ΚΚΕ, το οποίο με την πέρα πάσης λογικής σεχταριστική εμμονή του, βρήκε την ώρα που έπρεπε πάση θυσία το φοιτητικό κίνημα να πάρει τα πάνω του, για να αντιδράσει στο νομοσχέδιο έκτρωμα, να πάρει την περίφημη σχετική της απόφαση η ΚΝΕ, περί καταγγελίας συλλόγων και φοιτητικών συνελεύσεων, μποϊκοταρίσματός τους, και διασπαστικής ανέξοδης αντίδρασης στη μεταρρύθμιση.

Ετσι η χειρότερη μεταρρύθμιση που γνωρίσαμε ποτέ περνάει μέχρι τώρα με τις λιγότερες αντιδράσεις που υπήρξαν ποτέ από μέρους του φοιτητικού κινήματος.

Το γεγονός ότι, παρόλο που η πλειοψηφία της συνδικαλιστικής οργάνωσης των πανεπιστημιακών, η ΠΟΣΔΕΠ, συνέβαλε σε αυτό το κλίμα απάθειας, ένα μεγάλο τμήμα των πανεπιστημιακών, έστω και καθυστερημένα, άρχισε να αντιδρά δεν αρκεί, και τούτο διότι κανένα κίνημα στα πανεπιστήμια δεν μπορεί να είναι αποτελεσματικό δίχως σ' αυτό να πρωτοστατούν οι φοιτητές.

Και ακόμη δεν αρκούν οι ξέχωρες (ακόμη και σε τόπο και χρόνο!!!) παράτες της Αριστεράς κατά του νομοσχεδίου. Αυτό που επιβάλλεται είναι κοινές πλατφόρμες όλων των αριστερών φοιτητικών δυνάμεων και μαζική συμμετοχή στις φοιτητικές συνελεύσεις, έτσι ώστε όσο περισσότερες από αυτές γίνεται να πάρουν αποφάσεις για καταλήψεις κλείσιμο των πανεπιστημίων και κοινές με τους εργαζόμενους δράσεις, με στόχο να μην εφαρμοστεί ο πανεπιστημιοκτόνος νόμος στην πράξη. Το ίδιο ισχύει και για τις συνελεύσεις των πανεπιστημιακών.

Εκεί όπου έφθασαν τα πράγματα, αυτή είναι η μόνη λύση για να σωθεί το πανεπιστήμιο. Εστω και την ύστατη τούτη ώρα η κύρια συνιστώσα της Αριστεράς ας αναλογιστεί τις ευθύνες της. Διαφορετικά θα καταγραφεί στην ιστορία ως αντικειμενικά συνυπεύθυνη για το φονικό.