Δημοψήφισμα

Η άρχουσα τάξη γενικά, αλλά και το ΠΑΣΟΚ ως κυβέρνηση ειδικά τα παίζουν "όλα για όλα".

Ο λόγος είναι πως πλέον δεν έχουν ουδεμία πολιτική νομιμοποίηση για να προχωρήσουν στα σχέδια τους για (α) διάσωση των τραπεζών με αμύθητα ποσά ως "πακέτα σωτηρίας" και (β) εξαθλίωσης των κατώτερων τάξεων, ειδικά των εργατών, προκειμένου να δεχτούν να εργάζονται με πολύ χαμηλότερους μισθούς.

Σε παλιότερο ποστ μας, που το είχαμε γράψει στις 11 Οκτωβρίου 2011 είχαμε αναφερθεί στο σενάριο ενός δημοψηφίσματος, γράφοντας μεταξύ άλλων τα εξής:

***

Καθώς το "κούρεμα", η "ελεγχόμενη χρεωκοπια", η υποθήκευση των "ασημικών", η φτωχοποίηση του λαού θεωρούνται δεδομένα, το μεγάλο ερώτημα στη "δημόσια συζήτηση" είναι πλέον η παραμονή ή μη της Ελλάδας στο ευρώ.

Πριν δούμε το τι σχεδιάζουν αυτοί, ας δούμε την κατάσταση στο εσωτερικό της χώρας, όπου η πλειοψηφία του κόσμου εξακολουθεί να προτιμά την παραμονή στην ευρωζώνη. Αυτή η συμπεριφορά μοιάζει βέβαια με τη συμπεριφορά ενός "ξεπεσμένου ευγενή", που εξακολουθεί να κυκλοφορεί με ωραία ρούχα και ακριβά αρώματα, παρότι έχει χρεωκοπήσει, ώστε να δείχνει προς τα έξω ότι τάχα είναι πλούσιος. Αυτό βέβαια δε μπορεί να συνεχιστεί για πολύ, και αργή ή γρήγορα η υποστήριξη προς το ευρώ θα εξαντληθεί.

Γι' αυτό και μια -έστω πολύ ριψοκίνδυνη- επιλογή της κυβέρνησης θα ήταν να κάνει το περιβόητο δημοψήφισμα που προανήγγειλε ο Καστανίδης στη Βουλή με θέμα το ευρώ. Αν το κάνει τώρα, πιθανότατα θα το κερδίσει (διότι ναι μεν οι περισσότεροι βρίζουν την κυβέρνηση, το ΠΑΣΟΚ, τη ΝΔ, κτλ, κτλ, κτλ, ωστόσο υπάρχουν θέματα -όπως το ευρώ- που ξεπερνούν τα στενά κομματικά όρια και σε αυτά ο λαός δεν φαίνεται σήμερα να είναι έτοιμος να σπάσει πλήρως τους δεσμούς τους με τις βαθύτερες στρατηγικές επιλογές της άρχουσας τάξης).

Τα πράγματα με το ευρώ τα έχουμε ξαναδεί εδώ και καιρό - ωστόσο θεωρώ ότι νομοτελειακά η πλειοψηφία του κόσμου θα ταχθεί τελικά εναντίον του. Απλά θα αργήσει να το συνειδητοποιήσει, και άρα θα είναι "πολύ αργά", καθώς οι "εταίροι" μας φέρουν τη δική τους "λύση" για την Ελλάδα, με το ευρώ δύο ταχυτήτων. Έτσι κι αλλιώς, οι "εταίροι" πλέον αποφασίζουν μόνοι τους, χωρίς καν να συνδιαλέγονται ιδιαίτερα με την κυβέρνηση ανδρείκελων που υπάρχει στην Ελλάδα, και άρα όσο ο λαός δεν ανατρέπει αυτή την κυβέρνηση, θα βρίσκεται στο έλεος τους. Μόνο που αυτοί δεν έχουν σκοπό να δείξουν καν έλεος.

- Ο λόγος για τον οποίο ισχυρίζομαι ότι νομοτελειακά η πλειοψηφία να στραφεί εναντίον του ευρώ είναι ο εξής: Το ευρώ το έχουμε ξαναπεί ότι είναι ένα "υπερβολικά σκληρό" νόμισμα για την Ελλάδα, έχει δηλαδή μια "υπερβολικά υψηλή" ισοτιμία, που δεν επιτρέπει στις βιομηχανικές/αγροτικές εξαγωγές να είναι "ανταγωνιστικές".

Για την ακρίβεια, μόνο η Γερμανία μπορεί να αντέξει τις σημερινές ισοτιμίες του ευρώ, λόγω της ανώτερης ποιότητας/τεχνογνωσίας που διαθέτουν οι εξαγωγές της (τα made in Germany προϊόντα είναι τα ακριβότερα, αλλά έχουν και την καλύτερη ποιότητα οπότε πουλιούνται). Όλες οι υπόλοιπες χώρες έχουν πρόβλημα, και έτσι πολύ θα ήθελαν να υποτιμήσουν το νόμισμα, να μειώσουν έτσι εμμέσως το εργατικό κόστος + τα λοιπά λειτουργικά κόστη, και έτσι να γίνουν "ανταγωνιστικές".

Βέβαια, σε όλες τις χώρες, ακόμα και στην Ελλάδα, υπάρχουν και επιχειρήσεις που "μπορούν να σταθούν στο διεθνή ανταγωνισμό", ωστόσο ειδικά σε χώρες όπως η Ελλάδα οι επιχειρήσεις αυτές είναι λίγες. Οι υπόλοιπες δεν αντέχουν, και βάζουν λουκέτο. Και μάλιστα κλείνουν με τρομερούς ρυθμούς, λόγω της "λιτότητας" που προωθεί η ντόπια και η ξένη άρχουσα τάξη, και ρίχνει τους μισθούς, και άρα και την αγοραστική δύναμη των εργατών, οξύνοντας την ύφεση (με τελικό βέβαια στόχο να τσακιστεί η εργατική τάξη, και λόγω της ανεργίας και της φτώχειας να δεχτεί να εργασθεί από εδώ και πέρα με μισθούς πείνας και μηδαμινά δικαιώματα).

Όσο λοιπόν μεγαλώνει ο αριθμός των λουκέτων, των ανέργων, των φτωχών, κτλ, τόσο θα χάνεται και η υποστήριξη προς το ευρώ, διότι όλοι θα αναζητούν τρόπους για να επιβιώσουν. Και τελικά απλά θα έχουμε έξοδο από την ευρωζώνη - άλλωστε, η Γερμανία αμφιταλαντεύεται για το αν θέλει να κρατήσει τους πάντες εντός της ευρωζώνης, ή αν θέλει να συνεχίσει σε μια ευρωζώνη με λιγότερα αλλά πιο "ανταγωνιστικά" μέλη.

Όσο για το αν "θα φύγει η Ελλάδα", αν "θα φύγει η Γερμανία", ή αν "η Γερμανία διώξει την Ελλάδα", καμιά φορά τα φαινόμενα απατούν: Για παράδειγμα ξέρω περίπτωση εργοδότη που ήθελε να απολύσει έναν εργαζόμενο, αλλά επειδή δεν ήθελε να του καταβάλλει αποζημίωση, δεν τον απέλυσε, και απλά του έβαζε κάθε μέρα άπειρη δουλειά, ώσπου μια μέρα ο εργάτης αυτός δεν άντεξε και παραιτήθηκε. Αυτή η "παραίτηση" βέβαια είναι στην πραγματικότητα μια απόλυση που εντέχνως μετατράπηκε σε "παραίτηση", προς όφελος του εργοδότη, που τσέπωσε για την πάρτυ του τα λεφτά της αποζημίωσης. Αντίστοιχα βέβαια υπάρχουν και -λιγότερες- περιπτώσεις "απολύσεων", στις οποίες ο εργάτης ήθελε να παραιτηθεί, και απλά άρχισε να μην αποδίδει στη δουλειά, ώστε να απολυθεί και να κερδίσει την αποζημίωση.

Δεν είναι τυχαίο που η "Καθημερινή" επιστράτευσε μέχρι και τον Σημίτη, ο οποίος έγραψε πριν από λίγες μέρες τα εξής:

Διάφοροι πολιτικοί και εμπειρογνώμονες μάς διαβεβαιώνουν ότι έξοδος της Ελλάδας από την Ευρωζώνη δεν είναι δυνατή, διότι δεν προβλέπεται από τις Συνθήκες η αποχώρηση χώρας ή η αποπομπή της. Μας καθησυχάζουν, λοιπόν, λέγοντας: μη φοβάστε, δεν συμφέρει την Ενωση να αποχωρήσουμε, δεν θα εμμείνουν στις απαιτήσεις τους, γιατί αλλιώς θα καταστραφούν και οι ίδιοι. Αλλοι ισχυρίζονται ότι «καμιά από τις ισχυρές χώρες της Ευρώπης δεν επιθυμεί την έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ, κάτι που αποσαφηνίσθηκε από τις δηλώσεις Μέρκελ - Σαρκοζί».
...
Οι κρίσεις δεν αντιμετωπίζονται ούτε με αβάσιμες ελπίδες ούτε με φαντασιώσεις. Η γνώση της πραγματικότητας είναι προϋπόθεση της αντιμετώπισής τους.
Στις Συνθήκες πράγματι δεν προβλέπονται ρήτρες αποπομπής μιας χώρας από την ΟΝΕ. Αλλά μόνον όσοι εθελοτυφλούν μπορούν να πιστεύουν ότι κατόπιν τούτου δεν διατρέχει κίνδυνο η Ελλάδα.
...
Σύμφωνα μ’ αυτές, όποια κράτη έχουν βιώσιμο χρέος, όποια δηλαδή έχουν τη δυνατότητα να αντλήσουν κεφάλαια από τις αγορές, θα συνεχίσουν να υποστηρίζονται. Τα άλλα, των οποίων το χρέος δεν είναι βιώσιμο, θα πρέπει να τα βγάλουν πέρα μόνα τους. Νέα χρηματοδότηση δεν θα δοθεί παρά μόνο για εξαιρετικά περιορισμένο χρόνο. Οσες χώρες δεν θα μπορέσουν να ξεπεράσουν τις δυσκολίες τους, θα ενταχθούν σε μια διαδικασία ελεγχόμενης χρεοκοπίας. Στόχος θα είναι να περιορισθούν οι αρνητικές επιπτώσεις στο ευρωπαϊκό τραπεζικό σύστημα.

"Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα" λοιπόν, καθώς οι τράπεζες δε θα αντέξουν τις απώλειες που θα έχουν αν η Ελλαδα κηρύξει άμεσα στάση πληρωμών και βγει από το ευρώ, ακολουθώντας κατά μία έννοια το δρόμο της Ισλανδίας (η οποία προέβη σε στάση πληρωμών, φυλάκισε τραπεζίτες και πολιτικά στελέχη της κυβέρνησης, και καθώς δεν ήταν στο ευρώ, υποτίμησε το νόμισμα της κατά 50% και τώρα επέστρεψε σε -καπιταλιστική έστω- ανάπτυξη).

Η λύση που προωθούν είναι μια "ελεγχόμενη χρεωκοπία" για το ζήτημα του χρέους, ενώ για το νομισματικό ζήτημα προωθείται ολοένα και περισσότερο η ιδέα για "ευρωζώνη δύο ταχυτήτων".

Με αυτόν τον τρόπο, η Γερμανία θα εξακολουθεί να κρατά υπό τον έλεγχο της την Ελλάδα (μετατρέποντας την βέβαια σε προτεκτοράτο-παρία), ενώ και νομισματικά θωρακίζεται το ευρώ, κρατώντας στα αποθεματικά του μάλιστα και το χρυσό που συνεισφέρει η Ελλάδα στο όλο εγχείρημα, μιας και τυπικά η Ελλάδα δε θα έχει αποβληθεί, ενώ ίσως να μας υπόσχονται ότι τάχα "όταν η Ελλάδα ανακάμψει, τότε θα ξαναμπείτε στην πρώτη ταχύτητα".
(σημείωση: θυμίζουμε ότι η στήριξη που έχει το ευρώ σε χρυσό είναι αρκετά μεγάλη σε σύγκριση με τον ανταγωνισμό, μιας και τα συνδυαστικά αποθέματα χρυσού των χωρών-μελών της ευρωζώνης είναι τα μεγαλύτερα του κόσμου. Αυτό θα γίνεται ολοένα και ποιο σημαντικό, καθώς όλα τα νομίσματα πληθωρίζεται, και άρα όσοι αναζητούν ένα μέσο αποθήκευσης του πλούτου τους, θα βλέπουν με ολοένα και καλύτερο μάτι το χρυσό και τα νομίσματα που έχουν μια μερική έστω υποστήριξη σε χρυσό).

Ήδη κυκλοφορούν σενάρια για το πόσο θα υποτιμήσουν το "δεύτερο" αυτό ευρώ, με βάση τα δικά τους συμφέροντα, ώστε να μειώσουν στο ελάχιστο τις απώλειες των δικών τους τραπεζών, και να μπορούν παράλληλα να εξαγοράσουν φτηνά τα πάντα.

Με το "δεύτερο ευρώ" δηλαδή έχουμε όλα τα μειονεκτήματα ενός πληθωριστικού νομίσματος (έμμεση μείωση μισθών), χωρίς κανένα πλεονέκτημα. Και αυτό διότι η νέα του ισοτιμία πάλι θα ελέγχεται από τη Γερμανία, προς όφελος των ξένων πιστωτών και επενδυτών.

***

Εστιάζοντας λίγο παραπάνω στο θέμα του δημοψηφίσματος, είναι φανερό ότι αν δεν τους βγει και καταψηφιστούν, τότε θα έχουν τεράστιο πρόβλημα. Η κυβέρνηση θα φύγει, και η όποια νέα κυβέρνηση προκύψει μέσω εκλογών δε θα μπορεί εύκολα να συνεχίσει αυτή την πολιτική, διότι έχει καταψηφιστεί σε δημοψήφισμα (από την άλλη βέβαια, έχουμε δει και στην περίπτωση του ευρωσυντάγματος στην Ιρλανδία ότι οι κυβερνώντες δεν έχουν πρόβλημα να κάνουν όσα δημοψηφίσματα χρειάζονται μέχρι να βγει το αποτέλεσμα που θέλουν, χρησιμοποιώντας ένα σωρό εκβιασμούς και εκφοβισμούς).

Αν όμως το δημοψήφισμα τους βγει, τότε θα συνεχίσουν πολύ πιο εύκολα το έργο τους. Και επαναλαμβάνουμε αυτό που λέγαμε και στο προηγούμενο ποστ μας, ότι δηλαδή "οι περισσότεροι βρίζουν την κυβέρνηση, το ΠΑΣΟΚ, τη ΝΔ, κτλ, κτλ, κτλ, ωστόσο υπάρχουν θέματα -όπως το ευρώ- που ξεπερνούν τα στενά κομματικά όρια και σε αυτά ο λαός δεν φαίνεται σήμερα να είναι έτοιμος να σπάσει πλήρως τους δεσμούς τους με τις βαθύτερες στρατηγικές επιλογές της άρχουσας τάξης".

Πάντως, μέσα στις 20 μέρες που μεσολάβησαν από τη στιγμή που γράφτηκε το προηγούμενο ποστ πολλά έχουν αλλάξει - άλλωστε, οι εξελίξεις είναι πλέον καταιγιστικές. Η επίσημη τοποθέτηση τοποτηρητών-επάρχων από τη Γερμανία στην Ελλάδα, σε συνδυασμό με την συνεχιζόμενη εξαθλίωση του λαού έχει αλλάξει αρκετά την πλάστιγγα [και] για το ευρώ.

Οπότε ακόμα και αν απορριφθεί, ίσως απλά ο Γιωργάκης να θέλει να φύγει μέσω μιας "ομαλής" και "δημοκρατικής" οδού (μέσω δημοψηφίσματος), αντί να φύγει με ελικόπτερα "α λα Αργεντινή". Είναι σίγουρο άλλωστε πως όλο και κάποια θεσούλα θα του δώσουν σε κάποιον υπερεθνικό οργανισμό, μιας και είναι αποδεδειγμένα ένας καταπληκτικός αχυράνθρωπος και "yes man".

Επίσης, είναι πολύ πιθανό τόσο οι ντόπιοι κυβερνώντες, όσο και οι Ευρωπαίοι να θέλουν η απόφαση για έξοδο από το ευρώ να μην ανακοινωθεί από αυτούς. Έτσι, βάζοντας τον "κυρίαρχο λαό" να ψηφίσει, θα μπορούν μετά να πουν ότι "η έξοδος από το ευρώ έγινε διότι...έτσι ψηφίσατε εσείς, όχι ότι το ψιλοθέλαμε και εμείς". Με αυτό τον τρόπο "θα γλιτώσουν τα χειρότερα", καθώς η όποια μετάβαση θα γίνει όσο το δυνατόν πιο "ομαλά" για αυτούς (χωρίς εξέγερση εναντίον τους, αλλά με εκλογές, που θα διασφαλίζουν όσο το δυνατόν ότι την εξουσία θα εξακολουθήσει να την κατέχει κάποιο "δικό τους" κόμμα/συνασπισμός κομμάτων.

Όπως και να έχει, το δημοψήφισμα αποτελεί μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να πούμε ΟΧΙ, και να βάλουμε ένα πρώτο φρένο σε αυτές τις πολιτικές εξαθλίωσης μας. Λίγο κλισέ βέβαια, αλλά είναι ξεκάθαρα μια ιστορική στιγμή, όπου θα πρέπει ο καθένας να διαλέξει πλευρά.

ΥΓ: Λόγω έλλειψης χρόνου, θα προσπαθήσω να γράψω περισσότερα αύριο.

Συνέχεια...

Αναμνήσεις απ' το μέλλον: Γιάνης Κορδάτος, "Ο Πολιτικός ανταγωνισμός μεταξύ των τάξεων στην Ελλάδα"

Γιάνης Κορδάτος

Ο πολιτικός ανταγωνισμός μεταξύ των τάξεων στην Ελλάδα

(απόσπασμα)

Κομμουνιστική Επιθεώρησις, αρ. 11, Νοέμβριος 1924

Αρθρογραφίες στην Κομμουνιστική επιθεώρηση, 1921-1924

Εκδόσεις Συλλογή

[...] Ανασκοπούντες τα ανωτέρω δυνάμεθα ως εξής εις γενικάς γραμμάς να καθορίσομεν την σημερινήν πολιτικήν κατάστασιν.

1ον Ότι η αποσύνθεσις των δυο μεγάλων Κομμάτων της αστικής τάξεως είνε αποτέλεσμα της οικονομικής κρίσεως, ήτις δεν επαρουσιάσθη ως επαναστατική ευθύς αμέσως μετά την χρεωκοπίαν της ιμπεριαλιστικής μικροαστικής πολιτικής, λόγω των μεγάλων συσσωρευθέντων εκ του πολέμου κερδών και της αδυναμίας του πολιτικού κόμματος της εργατικής τάξεως, του Κομμουνιστικού, να αναμιχθή ενεργώς και αποφασιστικώς με σύνθημα την κατάληψιν της Εξουσίας. 

2ον Ήδη είνε έκδηλα τα φαινόμενα της οικονομικής κρίσεως. Η προσπάθεια δε της κεφαλαιοκρατίας να επιρρίψη επί του λαού γενικώς τα βάρη της καταστροφής (φόρους, πρόσφυγας, κλπ) και ακόμη η αδυναμία της συναγωνισθή το ξένον κεφάλαιον την αναγκάζει να καταφύγη εις μέτρα βίαια δια μέσου του Κράτους και δια της δημιουργίας φασιστικών οργανώσεων κατά της οργανωμένης εργατικής τάξεως, ώστε αύτη (η εργατική τάξις) δια του υποβιβασμού των ημερομισθίων, αυξήσεως ωρών εργασίας κλπ. να πληρώση μέρος ή και το όλον των διαφυγόντων κερδών εκ του ανταγωνισμού του εντοπίου κεφαλαίου με το ξένον και ν' αναλάβη την συντήρησιν των προσφύγων και την εγκατάστασίν των.

3ον Η προσπάθεια αύτη της κεφαλαιοκρατίας έχει ως συνέπειαν την όξυνσιν του αγώνος των τάξεων και μοιραίως την ισχυροποίησιν της επαγγελματικής συνειδήσεως των εργατών και την εξάπλωσιν του Κομμουνισμού.

4ον Ο πολιτικός αγών υπό μορφήν καθεστωτικήν δεν θα συνεχισθή εντός του πολιτικού πλαισίου του αστικού καθεστώτος, ήτοι μεταξύ βενιζελισμού και αντιβενιζελισμού, υπό το σύνθημα της αστικής αβασιλεύτου Δημοκρατίας ή της βασιλευομένης. Τοιαύτη πιθανότης δεν υπάρχει, εκτός εάν το πολιτικόν Κόμμα της εργατικής τάξεως, το Κομμουνιστικόν, δείξει πολιτικήν ανεπάρκειαν και δεν εμφανίση και εις το μέλλον πολιτικήν δράσιν ανάλογον με την περίοδο που διερχόμεθα.

[...]

Η ελληνική κεφαλαιοκρατία [...] δια να έχη την υποστήριξην και του ξένου κεφαλαίου και κατ' ακολουθίαν η οικονομική και πολιτική αυτή υποδούλωσις της χώρας θα έχη ως συνέπειαν δια τους εργάτας και τας λαϊκάς και προσφυγικάς μάζας πολιτικάς και οικονομικάς πιέσεις αγνώστους μέχρι τούδε υπό τη μορφή φασιστικών συλλόγων, διαλύσεως των εργατικών οργανώσεων, κηρήξεως εν διωγμώ του Κ.Κ. και λοιπών άλλων τρομοκρατικών ενεργειών και πράξεων. Άλλωστε η έναρξις του διωγμού έγινε και αι τελευταίαι καταδιώξεις, εξορίαι εις την Μακεδονίαν, Θράκην και αλλαχού αποτελούν ασφαλώς το προοίμιον γενικωτέρου συστηματικού διωγμού. - Το Κ.Κ εγκαίρως προείδε την τοιαύτην τροπήν της καταστάσεως και εγκαίρως προέβλεψε την γενικήν επίθεσιν της αστικής τάξεως. - Αλλά γεννάται το ερώτημα εκ των ανωτέρω, είνε απολύτως επαναστατική η κρίσις; Και αν ναι, τίθεται ενώπιον του προλεταριάτου ζήτημα καταλήψεως της εξουσίας;

Πριν δώσωμεν απ' ευθείας απάντησιν εις τα ανωτέρω ερωτήματα πρέπει να εξετάσωμεν και να αναλύσωμεν ποιός είνε ο θεμελιώδης νόμος των Επαναστάσεων. Και εις το ερώτημα αυτό την απάντηση θα την δώση ο ίδιος ο Λένιν απ' το βιβλίο του ο "Εξτρεμισμός." [...] Μόνον όταν 'κατώτερα στρώματα' δεν θέλουν πλέον το παληό καθεστώς και όταν 'ανώτερα στρώματα' δεν μπορούν να εξακολουθήσουν να ζουν στο παληό καθεστώς, τότε μόνο μπορεί να θριαμβεύση η Επανάστασις. Μ' άλλα λόγια η αλήθεια αυτή εκφράζεται με την πρότασιν: 'η Επανάστασις είνε αδύνατη χωρίς μια Εθνική κρίση γενική και των εκμεταλλευτών και των εκμεταλλευομένων.'

Διότι ναι μεν η κυβερνώσα τάξις ευρίσκεται προ αδιεξόδου και αδυναμίας να κυβερνήση [...] αλλά τα 'κατώτερα' στρώματα των εκμεταλλευομένων ακόμη δεν έφθασαν εις τοιούτον βαθμόν πολιτικής συνειδήσεως ώστε να σκέπτωνται την ανάγκην της επαναστάσεως: και ο ίδιος ο Λένιν λέγει "πρέπει πρώτα-πρώτα να επιτύχουμε να καταλάβη η πλειοψηφία των εργατών (ή εν πάση περιπτώσει η πλειοψηφία των συνειδητών, των σκεπτόμενων, των δρώντων πολιτικώς ηγετών) εξ ολοκλήρου την ανάγκη της επαναστάσεως και να είνε έτοιμη να θυσιάση τη ζωή της γι' αυτήν."

Δια να πραγματοποιηθή ο απαραίτητος αυτός όρος έπρεπε και πρέπει το Κόμμα μας να γίνη Κόμμα μαζών. Πρέπει δε να έχωμεν και την ειλικρίνειαν και το θάρρος να το είπωμεν ότι ακόμη δεν είμεθα Κόμμα μαζών με την πραγματική σημασία του όρου. Εκάναμε όμως πολλά θετικά βήματα προς τα εκεί ώστε να είμεθα αισιόδοξοι δια το προσεχές μέλλον.

 

Αναδημοσίευση από leninreloaded

Συνέχεια...

Yπάρχει εργατική τάξη; Kι αν "ναι" τι κάνει;

Το τελευταίο διάστημα έχω ουσιαστικά "παροπλιστεί" λόγω άλλων υποχρεώσεων, και ούτε γράφω, ούτε καλά-καλά παρακολουθώ τις εξελίξεις (πέρα από κάποια στοιχειώδη ενημέρωση).

Έτυχε όμως σήμερα να πέσει το μάτι μου σε μια πολύ καλή ανάλυση, που παρά το ότι έχει μερικά "φάουλ" από οικονομικής πλευράς, και παρά το ότι είναι μεγαλούτσικη σε μέγεθος, αξίζει οπωσδήποτε να διαβαστεί. Το κείμενο είναι από το www.sarajevomag.gr και έχει τίτλο "Yπάρχει εργατική τάξη; Kι αν "ναι" τι κάνει;"

***


Η λέξη εργάτης έχει γίνει καταραμένη. Κάτι σαν βλαστήμια. Και παρότι στο λεξιλόγιο της αριστεράς οι λέξεις “εργατική τάξη” εμφανίζονται που και που, είναι μάλλον η δύναμη της ιδεολογικής συνήθειας που ευθύνεται, παρά η αληθινή κατανόηση της πραγματικότητας. Στο κάτω κάτω, αν κανένας στην ελλάδα δεν “παραδέχεται” ότι είναι εργάτης ή/και εργάτρια (επειδή το θεωρεί υποτιμητικό για τον εαυτό του / της) τα περί “εργατικής τάξης” είναι κούφια λόγια.
Για να μιλήσουμε λοιπόν για τους εργάτες στην ελλάδα, και μάλιστα για να μιλήσουμε σαν εργάτες (εμείς όχι μόνο δεν ντρεπόμαστε που είμαστε εργάτες αλλά, αντίθετα, νοιώθουμε εξαιρετικά υπερήφανοι γι’ αυτό, και θα το εξηγήσουμε πιο κάτω) πρέπει να δώσουμε απαντήσεις σε μερικές αιρετικές (ή εύλογες, ανάλογα με την θέση του καθενός) ερωτήσεις:
- Τι είναι εκείνο που παράγει τον πλούτο, όχι μόνο τον ατομικό αλλά και τον συλλογικό / κοινωνικό; Το χρήμα, “από μόνο του”, οι εργοδότες “από μόνοι τους”, ή η εργασία;
- Αν κανένας (ή, εν πάσει περιπτώσει, ελάχιστοι) δεν φωνάζει δυνατά “είμαι εργάτης...” και αντίθετα η κατάσταση αυτή πρέπει να “κρύβεται”, πώς φτάσαμε σε τέτοιο σημείο;
- Έχουμε στην ελλάδα (και στην ευρώπη, και στον κόσμο) καπιταλισμό, που σημαίνει σκληρή εκμετάλλευση της εργασίας, δηλαδή των εργατών και εργατριών, ή μήπως μετά την “εξαφάνιση” των τελευταίων έχει εξαφανιστεί και ο καπιταλισμός, κι απλά δεν το έχουμε καταλάβει;
- Εν τέλει, αυτό που ονομάζεται “κρίση” έχει ειδική σχέση (και ειδική στόχευση) την εντατικοποίηση της εκμετάλλευσης της εργασίας ή πρόκειται για “εθνικό πρόβλημα” το οποίο πρέπει “να αντιμετωπίσουμε όλοι μαζί”, εργοδότες και μισθωτοί, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο - αρκεί να υπάρχει μια “σωστή” κυβέρνηση;

... κι έτσι οι εργάτες εξαφανίστηκαν!

Οι νεώτεροι / νεώτερες ασφαλώς δεν το ξέρουν ούτε το θυμούνται, αλλά μέχρι τα τελευταία χρόνια της δεκαετίας του 1970 εργάτες υπήρχαν! Και όχι απλά “υπήρχαν” αλλά έδιναν δυναμικούς, σκληρούς αγώνες, για να βελτιώσουν την κατάστασή τους, τόσο σ’ ότι αφορούσε τους μισθούς, όσο και σχετικά με τις συνθήκες εργασίας: ωράρια, επιτήρηση, ασφάλεια, υγιεινή, κλπ. Κι αυτό συνέβαινε και στην ελλάδα (ειδικά την περίοδο 1975 - 1978) αλλά και σ’ όλην την ευρώπη, την βόρεια αμερική, σε ασιατικά κράτη. Γιατί - ας το πούμε από τώρα - το είμαι εργάτης δεν ήταν (τότε) μια παθητική κατάσταση κοινωνιολογικής ταξινόμησης! Το είμαι εργάτης σήμαινε (αν και όχι για το σύνολο των εργατών σίγουρα για μεγάλο μέρος τους) μαχητικότητα. Εναντίον των εργοδοτών, και εναντίον του κράτους όταν, με την αστυνομία και τα δικαστήρια, προσπαθούσε να καταστείλει τους εργατικούς αγώνες.
Δεν θα κάνουμε αναλυτική εξιστόρηση, γιατί ξεπερνάει κατά πολύ τις σελίδες που έχουμε στη διάθεσή μας. Αλλά και γιατί με τα σημερινά δεδομένα εκείνη η όχι - και - τόσο - μακρινή εποχή μοιάζει προϊστορία. “Ρομαντική” ίσως, αλλά άσχετη με το σήμερα. Ίσως κάποιο μυστηριώδες “μαχητικό πνεύμα”, κάτι σαν “ιός”, να είχε "μολύνει” τα μυαλά των τότε εργατών... Κι αντί να κάτσουν ήσυχοι και να κοιτάει ο καθένας την πάρτη του, έκαναν σκληρές απεργίες, καταλήψεις, διαδηλώσεις, κι άμα χρειαζόταν και οδομαχίες... διακινδυνεύοντας την σωματική ακεραιότητα και την ελευθερία τους....
Αυτή η μαχητικότητα πάντως, δεν εξαφανίστηκε ως δια μαγείας. Δύο σημαντικοί παράγοντες, ένας διεθνής και ένας τοπικός (ελληνικός) έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στην “εξαφάνιση των εργατών”. Όχι βέβαια την εξαφάνισή τους σαν χιλιάδων αντρών και γυναικών που εξακολουθούν να δουλεύουν στη βάση της παραγωγής, αλλά (την εξαφάνισή τους) σαν μαχητικών υποκειμένων που οργανώνονται, πολεμούν, έχουν την δική τους αντίληψη για το δίκαιο, την κοινωνία, κλπ. Ο ένας παράγοντας, ο διεθνής, ήταν η έφοδος, απ’ τις αρχές της δεκαετίας του 1980, μιας ιδεολογίας που έμοιαζε καινούργια (αν και ήταν φρεσκοσοβατισμένο ένα παλιό κόλπο του καπιταλισμού), μιας ιδεολογίας που ονομάστηκε νεοφιλελευθερισμός. Ο δεύτερος, ο τοπικός παράγοντας, που σε πρώτη φάση έμοιαζε να είναι αντίθετος με τον προηγούμενο, ήταν η εκλογική επιτυχία του πασοκ το 1981, και “η άνοδος του λαού στην εξουσία”. Θα θυμίσουμε λοιπόν δυο τρία πράγματα γι’ αυτούς τους παράγοντες, αρχίζοντας απ’ τον πιο κοντινό.

Η έννοια του “λαού” είναι πολύ βολική στη χειραγώγηση (των εργατών), και γι’ αυτό έχει χρησιμοποιηθεί κατά κόρον στον 20ο αιώνα. Απ’ τους ναζί και τους φασίστες την δεκαετία του 1930, ως τις διάφορες τάσεις της αριστεράς απ’ το τέλος του Β παγκόσμιου και μετά. Τι χρήσιμο έχει η έννοια του “λαού”; Χωράει σχεδόν τους πάντες εκτός απ’ τους πολύ πλούσιους. Χωράει τους εργάτες και τις εργάτριες, τους αγρότες (ακόμα κι εκείνους που είναι εργοδότες), τους ελεύθερους επαγγελματίες, τους εμπόρους και τους βιοτέχνες που έχουν 1, 2, 5, 10 ή 20 μισθωτούς, τους δημόσιους υπαλλήλους (ακόμα κι αν είναι διευθυντές), τους διανοούμενους... Σε μια τυπική καπιταλιστική κοινωνία, με μια τυπική ιεραρχία εξουσιών και πλούτου, “λαός” μπορεί να είναι το 70%, το 80% του πληθυσμού, ακόμα και παραπάνω... Συγκεκριμένοι “μεγαλοεπιχειρηματίες” (για τα δεδομένα του ελληνικού καπιταλισμού της δεκαετίας του ‘80 οι “Βαρδινογιάννηδες”, οι “Λάτσηδες”, οι “ΣτρατοΚατσαμπαίοι”) δεν χωράνε στον “λαό” - όλοι οι υπόλοιποι ναι. Με άλλα λόγια η έννοια του “λαού” βολεύει όσους θέλουν την εύνοιά του (κατ’ αρχήν την ψήφο του) για να κυβερνήσουν. Στο όνομά του, αλλά με εξαιρετικά συζητήσιμους σκοπούς, αφού δεν είναι δυνατόν να είναι ταυτόχρονα ευχαριστημένος ένας “μικροέμπορος” ή ένας “μικροβιοτέχνης” (που πληρώνει 5 ή 15 εργάτες / υπαλλήλους και έχει στο μυαλό του πως θα τους δίνει λιγότερα και πως θα δουλεύουν περισσότερο) και οι ίδιοι αυτοί εργάτες / υπάλληλοι.
Η γεμάτη φαντασία ρητορική του τότε πασοκ είχε και μια άλλη λέξη για να περιγράψει και να κολακέψει το “λαό”: οι μη προνομιούχοι! Σα να λέμε οι “παραπεταμένοι” - από ποιόν όμως; Προφανώς από κάποια ανώτερη δύναμη... Το γεγονός πάντως είναι πως όλοι κολακεύτηκαν απ’ τις υποσχέσεις του τότε πασοκ• και ανάμεσά τους και οι (τότε) εργάτες και εργάτριες. Για να είμαστε ειλικρινείς και τίμιοι, ορισμένα απ’ τα μέτρα που πήρε το (τότε) πασοκ μετά τη νίκη του στις εκλογές του Οκτώβρη του 1981 ήταν όντως εντυπωσιακά. Ειδικά εάν τα αντιμετώπιζε κανείς απ’ την μεριά της (τότε) εργατικής τάξης, είτε ήταν μαχητική είτε όχι. Πρώτα πρώτα η περιβόητη αυτόματη τιμαριθμική αναπροσαρμογή των μισθών κάθε χρόνο... Η περιβόητη “Α.Τ.Α.” Ως τότε οι αυξήσεις στους μισθούς ήταν πεδίο γερών συγκρούσεων ανάμεσα σε εργάτες (ή/και υπαλλήλους) και εργοδότες, συμπεριλαμβανομένου του κράτους σαν εργοδότη. Και ξαφνικά το θαύμα! Κάθε χρόνο οι μισθοί αύξαναν, ανάλογα με τον πληθωρισμό της προηγούμενης χρονιάς... Έτσι, χωρίς αγώνες, χωρίς συγκρούσεις, χωρίς κινδύνους!!! “Αυτόματα”!!! Ένα βασικό στοιχείο της εργατικής υποκειμενικότητας και μαχητικότητας (η διεκδίκηση καλύτερων μισθών) έμοιαζε έτσι να περνάει στο μουσείο, χάρη σε μια “φιλολαϊκή” κυβερνητική απόφαση.
Και ύστερα η οργάνωση (για την ακρίβεια: η υπόσχεση για την οργάνωση) της δημόσιας υγείας (ΕΣΥ) και της δημόσιας παιδείας (“άνοιγμα των πανεπιστημίων”). Το καθένα στον τομέα του έδινε υποσχέσεις ένος λαμπρού μέλλοντος για κάθε ελληνική οικογένεια, και ειδικά για τις “μη προνομιούχες”. Τι αξία θα μπορούσε να έχει από τότε και στο εξής το να φωνάζουν κάποιοι “είμαστε εργάτες” εννοώντας ότι απαιτούμε όλο και μεγαλύτερο μέρος απ’ τον πλούτο που παράγουμε, αφού η καινούργια (σοσιαλιστική) κυβέρνηση - και το καινούργιο “δημοκρατικό κράτος” που δημιουργούσε σε συνεργασία με τον “λαό” - προσέφερε απλόχερα τόσες παροχές;
Όλα τα όπλα αυτού του παράξενου πράγματος που λέγεται “τίποτα δεν χαρίζεται...” ή “ταξική πάλη” έμοιαζαν πια εντελώς ντεμοντέ. Θάφτηκαν σε ανεπίσημες, σεμνές, ατομικές τελετές. Ο καθένας (και μιλάμε πάντα για τους τότε εργάτες και εργάτριες, και γενικά για τους μισθωτούς που βρίσκονταν στη βάση της πυραμίδας) έθαψε μόνος του το “τσεκούρι του πολέμου”. Η "Αλλαγή” (και προσωπικά ο Αντρέας Παπαντρέου) υπόσχονταν ότι δεν χρειάζεται πια να ματώνει κανείς αγωνιζόμενος... Δεν χρειάζεται καν να έχει τέτοιες έγνοιες... Όλα θα γίνονται για “το καλό του λαού και του τόπου”, απ’ την κυβέρνηση. Με την μεσολάβηση και την εγγύηση των “κλαδικών” - δηλαδή των συνδικαλιστικών ή/και τοπικών οργανώσεων του πασοκ (και των “λοιπών δημοκρατικών δυνάμεων”).

Με δυο λόγια: οι εργάτες “εξαφανίστηκαν” την δεκαετία του 1980 σαν υποκείμενα διαρκούς αντιπαράθεσης με τους εργοδότες και τ’ αφεντικά επειδή ... νίκησαν! Ήταν μια ευχάριστη “εξαφάνιση” αν μετρούσε κανείς τη “νίκη” με τα κριτήρια του τότε πρόσφατου (και δύσκολου) παρελθόντος, πριν το 1981. Και συμβαίνει συχνά αυτό: το παρελθόν βαραίνει πάνω στις πλάτες των ζωντανών, έτσι ώστε να μην βλέπουν (και να μην καταλαβαίνουν) το μέλλον (τους). Αλλά τι συνέβαινε στ’ αλήθεια πίσω απ’ τις “αυτόματες τιμαριθμικές αναπροσαρμογές” και τα υπόλοιπα θαύματα των πρώτων χρόνων του ελληνικού σοσιαλισμού, εκείνη την δεκαετία του 1980;
Υποστηρίζουμε ότι έγιναν δύο πράγματα, που και τα δύο (αφού “πρόκοψαν” τις δύο επόμενες δεκαετίες, του 1990 και του 2000) δείχνουν τώρα το αποτρόπαιο πρόσωπό τους, μέσα στην “κρίση”. Πρώτα πρώτα οποιαδήποτε συνείδηση εργατικής συλλογικότητας, εργατικών κοινοτήτων και εργατικής υπερηφάνειας είχε δημιουργηθεί στα μαχητικά χρόνια μετά την μεταπολίτευση, διαλύθηκε μέσα σ’ έναν πανηγυρικό ατομισμό: ο καθένας κοιτάει τον εαυτό του, τα δικά του “συμφέροντα”, και της οικογένειάς του... Είναι παράξενο από πρώτη ματιά, που αυτή η εξέλιξη, η ατομικίστικη μικροαστικοποίηση, παράχθηκε μαζικά την δεκαετία του 1980 (στην ελλάδα αλλά και στην γαλλία) μέσα σε “σοσιαλιστικό περιβάλλον”, ενώ ήταν το βασικό ιδεολογικό πρόταγμα του ακριβώς αντίθετου ρεύματος, του διεθνούς νεοφιλελευθερισμού! Όμως συμβαίνουν αυτά! Και έγινε (η “εξαφάνιση” της εργατικής τάξης μέσω της έντονης μικροαστικοποίησής της) σε “σοσιαλιστικό” και όχι κατ’ αρχήν σε “νεοφιλελεύθερο” περιβάλλον, επειδή υπήρξε δίπλα, στήριγμα και εφόδιο, κι αυτή η κρίσιμη εξέλιξη: ο προσανατολισμός και η εθελοντική “πρόσδεση” καθενός και καθεμιάς στους μηχανισμούς του κράτους, τους μηχανισμούς και τα κυκλώματα που εξασφάλιζαν την παροχή των “προνομίων” στους “μη προνομιούχους”. Μια θέση κάπου στο δημόσιο; Μια ευνοϊκή μετάθεση ή απόσπαση; Μια άδεια για ταξί, φορτηγό ή περίπτερο; Κάλυψη μιας “μικρής” (ή όχι και τόσο μικρής...) παρανομίας στην άδεια οικοδομής; Μια ευνοϊκή μετάθεση ή απόσπαση; Μια φιλική προαγωγή; Ένα εύκολο “επιχειρηματικό δάνειο”; (οι τράπεζες ήταν κρατικές την δεκαετία του ‘80, μην το ξεχνάμε...). Μια “άδεια” (ή, απλά, η φιλική αδιαφορία) του δήμου για “περισσότερα τραπεζάκια έξω”; Μια “εκδούλευση” στην εφορία;
Στη ντέμοντε, άχρηστη, διαλυμένη, “ιστορικά ξεπερασμένη” μετωπική αναμέτρηση των μισθωτών με τους εργοδότες και το κράτος, ήρθε και φύτρωσε (και όχι μόνο φύτρωσε αλλά και άνθισε και δίνει καρπούς ως σήμερα) μια διαφορετική σχέση. Αυτήν ανάμεσα στον προστάτη (κράτος• δηλαδή “άκρη” μέσα σε κάποιους μηχανισμούς του) και στον προστατευόμενο (πολίτη / ψηφοφόρο). Αυτή τη σχέση μπορεί κανείς να την ονομάσει πατερναλιστική. Μπορεί επίσης να την ονομάσει και μαφιόζικη - και πράγματι, εξελίχθηκε σε τέτοια λίγα χρόνια μετά. Αλλά για την δεκαετία του 1980 έμοιαζε με λύτρωση! Λύτρωση απ’ την ανάγκη να πολεμάει κανείς• και πολλοί (εργάτες) μαζί.... Λύτρωση απ’ τους κινδύνους τέτοιων αγώνων... Λύτρωση απ’ την αβεβαιότητά τους... Λύτρωση με το εξής αντίτιμο: να κοιτάει ο καθένας την πάρτη του και το βόλεμά του, και να απευθύνεται στις κατάλληλες “άκρες” για τις τυχόν απαιτήσεις του...
(Το αντίτιμο δεν ήταν σπουδαίο, ε; Ή μήπως ΗΤΑΝ;)

Αυτή ήταν, περιληπτικά και χωρίς λεπτομέρειες, η ελληνική εκδοχή της πορείας απ’ το μαχόμενοι εργάτες στο “η δουλειά μου σαν ιδιοκτησία μου”: ένας πανηγυρικός μικροαστισμός που έριχνε στα αζήτητα της ιστορίας κάθε έννοια “εργάτη”, “εργατικής συνείδησης” και “εργατικού δίκαιου”, αντικαθιστώντας τα με απεριόριστο ατομισμό και οικογενειοκρατία, “κλαδικά συμφέροντα” και συνδικαλιστικούς ελιγμούς.
Διεθνώς, με αρχή την Θάτσερ (αγγλία) και τον Ρήγκαν (ηπα) είχε ξεκινήσει εν τω μεταξύ το συστηματικό ξήλωμα όλων των (εγγυημένων απ’ τα κράτη) ισορροπιών και εγγυήσεων σε ότι αφορούσε την “τιμή” και την “αξία” της εργασίας που είχαν καθιερωθεί απ’ το τέλος του Β Παγκόσμιου και μετά. Το “κράτος πρόνοιας” της χρυσής περιόδου 1945 - 1977 περιλάμβανε μια σειρά μέτρων που περιστρέφονταν γύρω απ’ την επίσημη αναγνώριση της σημασίας της εργασίας (δηλαδή των εργατών και των εργατριών) στην παραγωγή του δημόσιου πλούτου: επίσημες συλλογικές συμβάσεις για τους μισθούς και τα ωράρια• εγγυημένες παροχές υγείας και εκπαίδευσης για όλους• εγγυημένες παροχές συντάξεων μετά από κάποιες δεκαετίες εργασίας• κλπ κλπ. Το κύριο ιδεολογικό όπλο του (νεο)φιλελευθερισμού διατυπώθηκε συμπυκνωμένα απ’ το στόμα της Θάτσερ το 1981: δεν υπάρχει κοινωνία, μόνο άτομα και οικογένειες είπε η “σιδηρά πρωθυπουργός” της αγγλίας, εννοώντας ότι “ο καθένας πρέπει να νοιάζεται για την πάρτη του”... πολεμώντας όλους τους υπόλοιπους.
Δεν ήταν όμως, διεθνώς, μόνο η ευρωπαϊκή και η αμερικάνικη “δεξιά” που υποστήριζε ότι πρέπει να αποχαιρετιστεί η εργατική τάξη σαν συλλογικό αγωνιστικό υποκείμενο - κάτι που θα ήταν αναμενόμενο απ’ την μεριά της... Ήταν κι ένα σημαντικό μέρος των διανοούμενων της αριστεράς. Σαν “παλιοί ειδικοί” επί του θέματος “εργάτες”, “εργατική συνείδηση”, “εργατικός ανταγωνισμός” κλπ, ήταν κυρίως αυτοί που, παριστάνοντας τους “μοντέρνους” (στην πραγματικότητα τους μεταμοντέρνους) άρχισαν να πετάνε στα σκουπίδια με την σχετική φασαρία βασικές αναλυτικές έννοιες του (αριστερού) παρελθόντος τους. “Δεν υπάρχουν πλέον εργάτες” (έλεγαν) “γιατί με τις καινούργιες μηχανές” (τους υπολογιστές και τα ρομπότ που τότε, στη δεκαετία του 1980, έκαναν την πρώτη εμφάνισή τους στην οργάνωση της εργασίας) “θα χρειάζονται όλο και λιγότεροι να δουλεύουν...” Θέλοντας θα γευτούν κι αυτοί τις χαρές, τις απολαβές, και την δόξα του νεοφιλελευθερισμού, πρόσθεταν μόνο μερικές προσεκτικές δόσεις “ευαισθησίας” στις αιμοβόρες εκδοχές της θάτσερ και του Ρήγκαν, μουρμουρίζοντας διάφορα για “κοινωνική προστασία των αδυνάτων”... Κάτι ανάμεσα σε ελεημοσύνη και μεγαλοψυχία των “δυνατών”... “Ο καπιταλισμός ξεπερνάει την υλικότητα” (έλεγαν) “και γίνεται άυλος• γνωσιακός” - κατόπιν αυτού...
Μετά την κατάρρευση και διάλυση του “ανατολικού μπλοκ” (1989 - 1990) όλα αυτά έγιναν η κοινότοπη, μοναδική αλήθεια του καπιταλιστικού κόσμου... Εργάτες; Τί εργάτες; Μα ελάτε τώρα, μη γινόμαστε γραφικοί!!! Ο καθένας είναι “επιχειρηματίας του εαυτού” του!!! “Επενδύει σ’ αυτόν”.... “Ο Εαυτός του είναι το Κεφάλαιό του!!, το οποίο φροντίζει να του αποδίδει!” Απ’ αυτήν την οπτική γωνία, που εμφανιζόταν σαν η μοναδική, και όπου οποιαδήποτε αντίθετη χαρακτηριζόταν σαν γραφική ώστε να ξεδοντιαστεί προκαταβολικά, ο καπιταλισμός είχε πετύχει το ακατόρθωτο: οι κοινωνίες του αποτελούνταν πια ΜΟΝΟ ΑΠΟ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΕΣ! “Μικρούς”, “μεσαίους”, “μεγάλους”, “πολύ μεγάλους”, αλλά πάντως (πέρα από διαφορές μεγεθών) του ιδίου φυράματος: ατομιστές, που κοιτάνε μόνο το τομάρι τους, διατεθειμένους να εξοντώσουν οποιονδήποτε θα τους φαινόταν σαν “εμπόδιο”, καταναλωτές μέχρις εσχάτων, εχθρικούς στην πράξη της “αλληλεγγύης” (που σημαίνει να ζεις κοινούς κινδύνους...), σημαιοφόρους της εξαφάνισης οποιασδήποτε εμπιστοσύνης ακόμα και στις πιο προσωπικές τους σχέσεις (“ούτε τον κώλο μου δεν εμπιστεύομαι”...) άγρια εγωκεντρικά θηρία σε κάθε τους στιγμή: στη δουλειά, στη διασκέδαση, στις συναναστροφές...
Συνέβαινε ήδη απ’ την δεκαετία του 1980 και ακόμα εντονότερα απ’ τα ‘90s και μετά κάτι που έμοιαζε να επαληθεύει αυτήν την καινούργια, χωρίς - εργάτες - καπιταλιστική - εποχή. Συνέβαινε όμως και κάτι άλλο που υπενθύμιζε το ακριβώς αντίθετο: κι αυτό έπρεπε να κουκουλωθεί, να διαστρεβλωθεί, να βγει “εκτός νόμου”. Θα τα δούμε αμέσως τώρα, αναγκαστικά περιληπτικά.

ο “τριτογενής τομέας” - και ο “τρίτος κόσμος” παντού!

Με έναν εξαιρετικά απλοποιητικό (και ιδιαίτερα επικίνδυνο) τρόπο, οι εργάτες έχουν συνδεθεί με την ύπαρξη εργοστασίων. Αυτό είναι ανιστόρητο: έχουν υπάρξει (και υπάρχουν) εργάτες γης• όπως έχουν υπάρξει (και υπάρχουν) εργάτες των υπηρεσιών: απ’ τις καμαριέρες και τις καθαρίστριες ως τους φορτοεκφορτωτές, και από τους ναυτικούς μέχρι τους ταχυδρόμους... Όμως η αφηρημένη αναπαράσταση της εργατικής τάξης, στον 20ο αιώνα, διαμορφώθηκε γύρω απ’ αυτήν την φιγούρα: τους βιομηχανικούς εργάτες. Εάν, λοιπόν, με κάποιον τρόπο “εξαφανίζονταν” (ή μειώνονταν αισθητά, ή μεταμορφώνονταν) τα εργοστάσια, δεν θα ήταν αυτό ισχυρή απόδειξη ότι “εξαφανίστηκαν” και οι εργάτες;
Κάπως έτσι δουλεύτηκε το ζήτημα, διεθνώς (στην ευρώπη και την βόρεια αμερική) απ’ την δεκαετία του 1980 και ύστερα. Το να κατασκευαστεί εξαρχής ένα εργοστάσιο είναι υπόθεση λίγων μηνών• κι έτσι μεγάλο μέρος της βιομηχανικής παραγωγής της ευρώπης και των ηπα άρχισε να “μετακομίζει” προς την ασία. Όπου οι εργάτες ζούσαν κάτω από αυταρχικά καθεστώτα, όπου οι εργατικοί αγώνες ήταν εξαιρετικά δύσκολοι, όπου κατά συνέπεια τα μεροκάματα και οι μισθοί ήταν πολύ χαμηλότερα απ’ ότι στον “αναπτυγμένο καπιταλιστικά” κόσμο. Ένα άλλο μέρος της βιομηχανικής παραγωγής μεταμορφώθηκε: καινούργιες μηχανές (ρομπότ, αυτόματα) μπήκαν στην οργάνωση της εργασίας, αναλαμβάνοντας τις πιο βρώμικες και μονότονες δουλειές. Ειδικά στις αυτοκινητοβιομηχανίες, τα ναυπηγεία, τις χημικές βιομηχανίες...
Όμως εάν το βιομηχανικό μέρος των εργατών έμοιαζε έτσι να μειώνεται δραστικά στην ευρώπη και στις ηπα, ένας άλλος καπιταλιστικός τομέας, οι “υπηρεσίες”, άρχισε να επεκτείνεται ακόμα πιο δυναμικά. Εντελώς καινούργιοι κλάδοι (όπως η βιομηχανία της διασκέδασης, των μήντια και του τουρισμού) αναπτύχθηκαν απ’ τα ‘80s εκρηκτικά• τα εκπαιδευτικά συστήματα (με τις κρατικές αλλά και τις ιδιωτικές τους πλευρές) το ίδιο• διάφοροι τομείς της υγείας επίσης. Και φυσικά, ο μεγάλος τομέας που ονομάστηκε “τεταρτογενής”, δηλαδή ο χρηματοπιστωτικός (χρηματιστηριακές εταιρείες κλπ) έκανε την θεαματική του εμφάνιση στην καπιταλιστική καθημερινότητα.

Μ’ αυτήν την εξέλιξη (που αφορά πολλές πλευρές της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης της εργασίας, πλευρές που δεν μπορούμε να εξηγήσουμε εδώ) στις ευρωπαϊκές και βορειοαμερικανικές κοινωνίες, ήδη απ’ τα τέλη της δεκαετίας του 1970, έμοιαζε να συμβαίνει εκείνο που υποστηρίζαν οι “ειδικοί”, τόσο του νεοφιλελευθερισμού όσο και της μεταμοντέρνας αριστεράς: οι βιομηχανικοί εργάτες “εξαφανίζονταν”. Ο πίνακας που ακολουθεί δείχνει την “αλλαγή ποσοστών” (επί του συνόλου) των μισθωτών στον πρωτογενή (αγροτικά), δευτερογενή (βιομηχανία / βιοτεχνία / οικοδομές) και τριτογενή (υπηρεσίες) τομέα απ’ το 1975 ως το 2000 σε διάφορα ευρωπαϊκά κράτη, συμπεριλαμβανόμενης της ελλάδας:

Παντού η ίδια τάση - που ωστόσο απέχει πάρα πάρα πολύ απ’ την “εξαφάνιση” ακόμα και των βιομηχανικών εργατών: μείωση των εργαζόμενων τόσο στα αγροτικά / κτηνοτροφικά όσο και στην βιομηχανία / μεταποίηση, και έντονη αύξηση των μισθωτών στις υπηρεσίες.
Όμως αυτή η αλλαγή στην “τεχνική σύνθεση” της εργασίας (στις ιδιαίτερες κατηγορίες μισθωτών δηλαδή) καθόλου, φυσικά, δεν σήμαινε (κι ούτε θα μπορούσε να σημαίνει) την εξαφάνιση των εργατών και των εργατριών ΓΕΝΙΚΑ! Το αντίθετο ακριβώς συνέβη, εφόσον απ’ την δεκαετία του 1970 και μετά μπήκαν μαζικά στην “αγορά εργασίας” και οι γυναίκες. Εκείνο που άλλαξε μέσα σε 35 χρόνια (ως σήμερα) ήταν φυσικά τα είδη των δουλειών που κάνουν οι σύγχρονοι εργάτες και εργάτριες: ειδικότητες που δεν υπήρχαν πριν 35 χρόνια υπάρχουν σήμερα• και άλλες έχουν μειωθεί ή και χαθεί. Όμως, για παράδειγμα, το να μην έχουν διάφορες δουλειές την μουτζούρα, τους κινδύνους και την κούραση του εργοστασίου αλλά να έχουν τον κόπο και την κούραση του γραφείου σημαίνει ότι αυτοί / αυτές που κάνουν τις τελευταίες ΔΕΝ είναι εργάτες; Αυτό διέδιδε ο νεοφιλελευθερισμός, κι αυτό έγινε γενικά πιστευτό. Ακόμα και απ’ τους ίδιους τους ενδιαφερόμενους. Είπαμε: ο καθένας για την πάρτη του.... Τί “εργάτες” και μαλακίες;
Ενόσω συνέβαιναν αυτές οι αλλαγές, παρέμεναν ωστόσο πάρα πολλές θέσεις “βρώμικης” δουλειάς, και στα αγροτικά / κτηνοτροφικά, και στις βιοτεχνίες, βιομηχανίες και κατασκευές, και στις υπηρεσίες. “Βρώμικη” και κουραστική δουλειά, χωρίς air condition και “χαμόγελα”, μυρίζει ιδρώτα, μυρίζει “ατυχήματα”, μυρίζει οπωσδήποτε εργάτες ακόμα και με την δυνατότερη προπαγάνδα περί “ανυπαρξίας” τους - έτσι δεν είναι; Ποιοί και ποιές άραγε θα έκαναν αυτές τις βρώμικες (και εντελώς “αντιηρωϊκές”) δουλειές, απ’ το καθάρισμα των στάβλων ως τα χαμαλίκια στις οικοδομές, και απ’ το καθάρισμα σπιτιών και γραφείων μέχρι το καθάρισμα των δρόμων και των υπονόμων στις πόλεις; Ποιοί θα έκαναν τα φορτώματα και τα ξεφορτώματα στην πλάτη; Ποιοί θα μάζευαν τα φρούτα και ποιοί θα ξεσκάτιζαν τους κατάκοιτους γέρους; Ποιοί θα τις έκαναν όλες αυτές τις δουλειές “χωρίς - να - αναγνωρίζονται - σαν - εργάτες”; Η απάντηση δεν ήταν δύσκολη: μετανάστες και μετανάστριες!!! Και επίτηδες “χωρίς χαρτιά”, δηλαδή απαγορευμένοι, δηλαδή “ανύπαρκτοι” (και κυνηγημένοι). ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΑ ΒΟΛΙΚΟ ΑΠΟ ΠΟΛΛΕΣ ΑΠΟΨΕΙΣ!!!
Πολλές εκατοντάδες χιλιάδες νέων ανδρών και γυναικών, απ’ την ανατολική ευρώπη, την αφρική και την ασία (σε ότι αφορά την δυτική ευρώπη) και απ’ την λατινική αμερική (σε ότι αφορά τις ηπα) ήρθαν να “κλείσουν” τις τεράστιες τρύπες των βρώμικων, επικίνδυνων και σωματικά κουραστικών δουλειών, που κανένας αναπτυγμένος ευρωπαίος ή αμερικάνος δεν ήταν διατεθειμένος να κάνει πλέον, μέσα απ’ την μόστρα της κατανάλωσης και της αυτοκατανάλωσης... Αλλά αυτά τα εκατομμύρια αντρών και γυναικών, με νομικούς, αστυνομικούς και ιδεολογικούς τρόπους, “δεν υπήρχαν”... Συνεπώς ούτε απ’ αυτήν την μεριά προέκυπταν εργάτες και εργατική τάξη... Αυτοί ήταν απλά οι “ξένοι”, τους οποίους γαύγιζαν και γαυγίζουν κάθε είδους μαντρόσκυλα του ρατσισμού και του φασισμού, οι συμμορίε των ανθρωποκυνηγών και των δολοφόνων, για να μην μπορούν να οργανωθούν και να παλέψουν, άρα για να είναι δια της βίας φτηνοί. Αυτοί κι αυτές, οι μετανάστες και οι μετανάστριες, ήταν οι πρώτοι που τους επιβλήθηκε ο φόβος - για να “μην κουνιούνται”. Και μεις οι υπόλοιποι, οι “ντόπιοι”, οι ντόπιοι έλληνες, οι ντόπιοι ιταλοί, οι ντόπιοι γάλλοι, οι ντόπιοι ισπανοί, ούτε που κάτσαμε να καταλάβουμε ότι η “τύχη” αυτών των εκατομμυρίων “ξένων” εργατών ήταν απλά το δικό μας μέλλον!!!
Με δυο παράλληλες κινήσεις λοιπόν οι εργοδότες και τα κράτη του ευρωπαϊκού και του βορειοαμερικανικού καπιταλισμού, απ’ την μια κουβάλησαν ένα μέρος απ’ τα πιο “βρώμικα” και “κουραστικά” είδη εργασιών στον “τρίτο κόσμο”, και απ’ την άλλη δημιούργησαν εκτεταμένες νησίδες “τρίτου κόσμου” μέσα στις πρωτοκοσμικές κοινωνίες. Για να υπάρχουν χιλιάδες εργάτες και εργάτριες φτηνοί και φοβισμένοι, να κάνουν τις δουλειές που δεν θα ήταν δυνατόν να μεταφερθούν αλλού: να μαζεύουν τα φρούτα, να βόσκουν και να ταΐζουν ζώα, να σκάβουν με το χέρι, να ξεμπαζώνουν, να καθαρίζουν τα γραφεία και τις σκάλες, να προσέχουν τους μοναχικούς γέρους και τα μωρά... Χωρίς κανένα δικαίωμα...

Καθόλου και πουθενά, λοιπόν, δεν εξαφανίστηκαν ή έστω μειώθηκαν οι εργάτες και οι εργάτριες στον αναπτυγμένο καπιταλιστικά κόσμο (και στην ελλάδα) τα τελευταία 30 χρόνια!!! Το ακριβώς αντίθετο συνέβη: αυξήθηκαν κατά πολύ!!!
Πώς όμως είναι δυνατόν να αυξάνονται, να πολλαπλασιάζονται οι εργάτες και ταυτόχρονα (όχι μόνο οι εχθροί μας αλλά και) εμείς οι ίδιοι να λέμε “δεν υπάρχουν εργάτες”; Πρόκειται για “θαύμα”, ναι: το θαύμα της ιδεολογίας!! Είναι ακριβώς το ίδιο θαύμα σα να πιστεύουν οι “βάτραχοι” ότι δεν είναι καθόλου τέτοιοι, ότι είναι μαγεμένοι πρίγκηπες, και αρκεί (δεν θα αργήσει, ε;) να τους φιλήσει μια πριγκήπισσα για να ξαναβρούν την “αληθινή μορφή” τους!!! Φυσικά η μεγάλη πλειοψηφία των εργατών δεν είναι “βάτραχοι”, κι ούτε περιμένουν μια πριγκήπισσα• νομίζουν όμως ότι είναι κάτι άλλο, ατομικά ο καθένας (και ενάντια σ’ όλους τους υπόλοιπους) επειδή στ’ αλήθεια είναι μαγεμένοι: απ’ την κατανάλωση, την δυνατότητά τους δηλαδή να αγοράζουν τα πιο φτηνά απ’ τα σκουπίδια του καπιταλισμού! Ε, έτσι είναι ο καθένας τόσο σπουδαίος (εκτός δουλειάς...) ώστε ΣΙΓΑ ΜΗΝ ΚΑΤΑΔΕΧΤΕΙ ΝΑ ΘΕΩΡΗΣΕΙ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥ ΕΡΓΑΤΗ! Τι; Με “μιζέριες” θα ασχολούμαστε;
Πρόκειται όμως για μιζέρια στ’ αλήθεια; Ας δούμε λίγο την σημασία που έχει για εμάς, σαν εργάτες, η καινούργια “τεχνική σύνθεση” της τάξης μας (αυτής της “ανύπαρκτης”!...) έτσι όπως αυτή έχει φτιαχτεί απ’ την ίδια την εξέλιξη του καπιταλισμού, παγκόσμια.

τεχνική σύνθεση - και οι δυνατότητές μας σαν εργατών

Οι στατιστικές του ελληνικού υπουργείου παιδείας δείχνουν κάτι εντυπωσιακό. Απ’ το 1993 ως το 2004 (δηλαδή μέσα σε 11 χρόνια) το ποσοστό των νέων που σπουδάζουν (είτε σε ΤΕΙ είτε σε ΑΕΙ) επί του συνόλου των συνομηλίκων τους, πήγε από 26,7% στο 60,3%. Αν προστεθούν και εκείνοι / εκείνες που καταφεύγουν σε μεταλυκειακές σπουδές τύπου ΙΕΚ, καθώς και ο μεγάλος αριθμός εκείνων που μετά το λύκειο πηγαίνουν σε πανεπιστήμια του εξωτερικού (προφανώς επειδή η οικογένειά τους έχει αυτήν την οικονομική δυνατότητα) τότε, χωρίς ίχνος υπερβολής, μπορούμε να πούμε ότι οι 4 στους 5 νεαρούς και νεαρές της τελευταίας “νέας γενιάς” έχουν κάποιο είδος πτυχίου ανώτερο απ’ το απολυτήριο του λυκείου! Μ’ άλλα λόγια έχουν εκπαιδευτεί από 15 έως 20 χρόνια στη ζωή τους.
Αυτό μπορεί να σημαίνει πολλά απ’ την άποψη των (ατομικών) φιλοδοξιών, καθώς και για την ιδέα που έχει ο καθένας και η καθεμιά για τον εαυτό του / της... Ίσως με ένα “χαρτί” στο χέρι να είναι ευκολότερο να πιστεύει κανείς ότι είναι ένα μαγεμένο πλάσμα που ένα φιλί της “καλής τύχης” θα το εκτοξεύσει ξανά στον θρόνο του... Αλλά αυτές οι ιδέες λέγονται απλά ιδεολογία και αφήνουν παγερά αδιάφορο το σύστημα που λέγεται καπιταλισμός... Το οποίο μπορεί να μοιράζει (ή να μην μοιράζει...) θρόνους και μεγαλεία• μοιράζει όμως δωρεάν άπειρο ψέμα.
Και να τώρα το πραγματικό ΠΡΟΜΗΝΥΜΑ ΤΟΥ ΚΙΝΔΥΝΟΥ που κουβαλούσαν μαζί τους χιλιάδες άντρες και γυναίκες απ’ το πρώτο κύμα μεταναστών που ήρθαν στην ελλάδα απ’ τα βαλκάνια και την ανατολική ευρώπη, μια προειδοποίηση που κανένας δεν καταδέχτηκε να ακούσει και να καταλάβει.... Ένα μεγάλο μέρος απ’ αυτούς τους άνδρες και τις γυναίκες που υποτιμητικά ονομάστηκαν “αλβανοί”, “βουλγάρες”, “ουκρανές”, “ρουμάνοι” κλπ, ήταν κάτοχοι πτυχίων ΑΕΙ, στις χώρες τους - κι από εκπαιδευτικά συστήματα καλύτερα απ’ το ελληνικό!!!.. Κι όλοι οι υπόλοιποι είχαν οπωσδήποτε απολυτήριο λυκείου• φυσικά δεν έλειπαν ανάμεσά τους και αρκετοί καλλιτέχνες! ΟΜΩΣ τα “χαρτιά” και τα πραγματικά προσόντα τους ήταν απόλυτα αδιάφορα για τους έλληνες εργοδότες. Σαν εργάτες τους αντιμετώπισαν, σαν απαγορευμένους εργάτες φρόντισαν να τους πληρώνουν με ψίχουλα, ή και να τους καρφώνουν στην αστυνομία τη ημέρα της πληρωμής.
Τι σήμαινε αυτή η μαζική υποτίμησή τους, που με τόση χαρά επέβαλαν σε βάρος τους οι ντόπιοι, απ’ τους μικροαστούς έως τους μεγαλοαστούς; Κάτι σημαντικό σήμαινε!...

Ένα πράγμα που καταλαβαίνει όποιος δεν ντρέπεται να αναγνωρίσει τον εαυτό του σαν εργάτη (αλλά καθόλου σαν “φουκαρά”) και δεν μπορεί να καταλάβει κανένας απ’ αυτούς που περιμένουν ένα νεύμα της τύχης για να γίνουν (μικρο) βασιλιάδες, είναι ότι οι εργάτες δεν δημιουργούνται σαν τέτοιοι από μόνοι τους. Τους δημιουργεί ο ίδιος ο καπιταλισμός! Για την ακρίβεια τους δημιουργεί η ιεράρχηση και η διατίμηση διάφορων μορφών εργασίας σε “ανώτερες” (και άρα πιο καλοπληρωμένες) και “κατώτερες” (άρα υποχρεωτικά κακοπληρωμένες), ιεράρχηση και διατίμηση που είναι δομικής σημασίας για να δουλεύει καλά η εκμετάλλευση των πάντων!
Η ίδια η καπιταλιστική ιδεολογία προσπαθούσε πάντα να πείθει ότι οι “εργάτες” είναι (περίπου) ηλίθιοι, (περίπου) άχρηστοι, (περίπου) ανίκανοι, και μόνο χάρη στην καλοσύνη των αφεντικών γίνονται χρήσιμοι για την κοινωνία (αλλά στην πράξη για τα κέρδη των αφεντικών). Οι “αλβανοί” και οι “βούλγαροι” εργάτες στην ελλάδα είχαν πτυχία χημικού, φυσικού, φιλόλογου, μηχανικού ή οικονομολόγου... Θυμάται κανείς την “βουλγάρα καθαρίστρια” Κωνσταντίνα Κούνεβα, αυτήν την γυναίκα που έχει σπουδάσει οικονομολόγος; Έπρεπε όμως να θεωρείται “φουκαριάρα”... Μια καθαρίστρια... Τι “αξία” μπορεί να έχει μια καθαρίστρια;
Ισχυρίζεται λοιπόν αυτή η ιδεολογία (που μόνο τ’ αφεντικά εξυπηρετεί) ότι πάντα έτσι συνέβαινε: εργάτης = βλάκας, ανίκανος, “φτηνός” άνθρωπος... Τερατώδες ψέμα!!! Απ’ τις πρώτες εποχές του καπιταλισμού στην ευρώπη, εκεί τον 18ο και τον 19ο αιώνα, όταν εκατομμύρια αγρότες διώχνονταν δια της βίας απ’ τα χωριά τους και αναγκάζονταν να δουλεύουν σαν εργάτες στα πρώτα υφαντουργεία, εκείνοι οι εργάτες δεν ήταν ούτε άχρηστοι, ούτε ηλίθιοι, ούτε ανίκανοι σαν άνθρωποι! Τους είχαν καταστρέψει όμως τον τρόπο και το περιβάλλον στο οποίο ήξεραν να ζουν (να δουλεύουν, να γιορτάζουν, να πενθούν), και σαν “κατεστραμένοι” χωρίς διέξοδο, είχαν πράγματι σε μεγάλη έκταση μια ροπή “αυτοϋποτίμησης” και “αυτοκαταστροφής”... Μέχρι που άρχισαν να οργανώνονται, σε παρέες, σε κοινότητες, κι αργότερα σε εργατικές ενώσεις, συνδικάτα, κόμματα. Μέχρι που δημιούργησαν οι ίδιοι τις δυνατότητες να αντιστρέψουν την ψυχολογική και συναισθηματική καταστροφή που τους είχε επιβληθεί. Και τότε έδειξαν ότι είναι ικανοί για πολύ περισσότερα απ’ όσα θα μπορούσαν ποτέ τα αφεντικά να διανοηθούν! Η Παρισινή Κομμούνα (1871) κράτησε λίγο• όμως αξίζει κανείς να διαβάσει ένα προς ένα τα απίστευτα μέτρα που πήρε. Θα ήταν ποτέ δυνατόν “ηλίθιοι, άχρηστοι και ανίκανοι” να έχουν τέτοια καταπληκτική κατανόηση του κόσμου τους; Ναι, ήταν, γιατί οι εργάτες είναι δυνατό να κατέχουν, ατομικά και ακόμα περισσότερο συλλογικά, απίστευτες διανοητικές και συναισθηματικές δυνατότητες!
Τον “εργάτη” μπορεί κανείς να το βλέπει με τα μάτια του αφεντικού• δηλαδή σαν κάτι ευτελές, που δεν αξίζει και πολλά πολλά, κι ούτε πρέπει να έχει απαιτήσεις... Μπορεί όμως να το δει κανείς με τα δικά μας μάτια, όπως πραγματικά είμαστε. Όταν λοιπόν ξεφορτωθούμε τις σύγχρονες τελετουργίες της αυτοκαταστροφής μας (κι αυτές είναι πολλές και “γοητευτικές”) τότε, σαν εργάτες, είμαστε κοινωνικά εξαιρετικά ικανοί και δημιουργικοί άνθρωποι! Είμαστε τέτοιοι είτε έχουμε “χαρτιά” εκπαίδευσης είτε όχι - αλλά φυσικά κανένα αφεντικό δεν πληρώνει για τα “πολλά” που είμαστε ικανοί, παρά μόνο για τα ελάχιστα και συγκεκριμένα που θέλει από εμάς κάθε φορά. Θέλει εδώ λατζέρηδες, εκεί χαμάληδες, πιο κει καθαρίστριες, πιο πέρα σερβιτόρες, πιο κει οικοδόμους.... Και, φυσικά, δεν πρόκειται να πληρώσει παραπάνω (αντίθετα, κοιτάει πάντα να πληρώνει λιγότερα) αν αυτοί οι λατζέρηδες, χαμάληδες, καθαρίστριες, σερβιτόρες, κούριερ, γραμματίνες, οικοδόμοι, οδοκαθαριστές, σιδεράδες κλπ κλπ μπορούν να τραγουδάνε, να γράφουν στίχους, να φτιάχνουν όμορφα παραμύθια ή να χορεύουν!!!
Έτσι, λοιπόν, κατασκεύαζε πάντα ο καπιταλισμός τους εργάτες, τους προλετάριους σαν (εικονικά) ακρωτηριασμένους ανθρώπους: “προσλαμβάνοντάς” τους για κάτι πολύ λιγότερο απ’ την πλήρη δημιουργικότητά τους, και πληρώνοντας τους όσο λιγότερο θα ήταν δυνατόν. Φρόντιζε επιπλέον (η σύγχρονη καταναλωτική κοινωνία και τα μήντια είναι καλό κόλπο, παλιότερα την δουλειά την έκανε η θρησκεία και οι εκκλησίες) να μένουν όσο πιο αποβλακωμένοι μπορούν αυτοί οι “ακρωτηριασμένοι”, ώστε να μην γίνονται πραγματικά επικίνδυνοι.
Και το ίδιο ακριβώς κάνει και σήμερα, παρότι “παρέχει” διάφορα πιστοποιητικά “ειδικών γνώσεων” μέσω του εκπαιδευτικού συστήματος• πιστοποιητικά πληρωμένα ακριβά σε κόπο και χρήμα. Και πάλι δημιουργεί την σύγχρονη εργατική τάξη• τους χιλιάδες νεαρούς και νεαρές που δουλεύουν (υποχρεωτικά και με την σφραγίδα του νόμου πλέον) για 530 ευρώ το μήνα 40 και βάλε ώρες την βδομάδα• τους χιλιάδες που άσχετα με “προσόντα” και, κυρίως, την ιδέα που έχουν για τον εαυτό τους, πρέπει να κάνουν 2 και 3 δουλειές για να τα βγάζουν πέρα...

Aσχετα με την ιδέα που έχουν για τον εαυτό τους; Όχι ακριβώς! Για να δουλεύει η μηχανή της υποτίμησης των σύγχρονων εργατών, πρέπει να υποτιμούν (και να αυτοϋποτιμούν) οι ίδιοι τη νοημοσύνη τους... Και ο πιο πετυχημένος σημερινός τρόπος αυτοϋποτίμησης είναι να νομίζει ο καθένας ότι - είναι - κάτι - άλλο! Το “παραμύθιασμα” σκοτώνει την καρδιά και το μυαλό, γιατί κομματιάζει τον κόσμο και την πραγματικότητα, και δημιουργεί μαζικά “ψυχολογικά προβλήματα” (μανιοκαταθλίψεις, παράνοιες) που τα χρεώνεται ο καθένας σαν δικό του φταίξιμο...
Κι έτσι συμβαίνει το εξής, που όταν το περιγράφουμε με απλά λόγια δείχνει πόσο τρομακτικό είναι. Ενώ όλοι εμείς, εκατομμύρια άντρες και γυναίκες, ντόπιοι και μετανάστες, έχουμε τρομερές συλλογικές δυνατότητες, τρομερό απόθεμα ικανοτήτων του μυαλού και της καρδιάς, ο μόνος τρόπος να τα ανακαλύψουμε είναι να αναγνωρίσουμε την πραγματική κοινωνική μας θέση και να ξεφορτωθούμε τα ατομικίστικα φαντάσματα:
[...]
ΝΑΙ, ΕΜΕΙΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΙ ΕΡΓΑΤΕΣ, ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΟΛΛΟΙ, ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΑΝΤΟΥ• και το σημαντικότερο: ΕΧΟΥΜΕ ΤΕΡΑΣΤΙΕΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΑΓΩΝΑ, ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ, ΑΠΑΙΤΗΣΕΩΝ... άμα φυσικά στρώσουμε κάτω τους κώλους μας, και ασχοληθούμε συλλογικά με τα δικά μας δίκαια.
Όσο, όμως, δεν κάνουμε αυτή τη θεμελειώδη αναγνώριση, προσπαθούμε να πουλήσουμε ατομικά τα “προσόντα” μας όσο όσο, κοιτάμε στραβά ο καθένας όλους τους υπόλοιπους (γιατί είναι ανταγωνιστές για τα ψίχουλα), σπρώχνουμε και σπρωχνόμαστε (και τ’ αφεντικά το διασκεδάζουν)... Δηλαδή, με δυο λόγια, αυτοσακατευόμαστε - τώρα όχι για χάρη μιας θρησκευτικής πίστης και της “μετά θάνατον ζωής”, αλλά για κάτι το ίδιο μεταφυσικό, το ίδιο πρόστυχο, το ίδιο ηττοπαθές: για χάρη μιας ελπίδας “ατομικής επιτυχίας”. Κι όμως: μέσα στη συνείδηση του ότι είμαστε οι πραγματικοί δημιουργοί του πλούτου, ότι είμαστε η εργατική τάξη, μόνο μέσα σ’ αυτή τη συνείδηση μπορεί να ανθήσει η προσωπικότητα του καθενός και της καθεμιάς!

***

Οι πολιτικοί κυβερνώντες ως "εξιλαστήρια θύματα"

Και μια δική μου σημείωση: Επειδή τις τελευταίες ειδικά μέρες βλέπουμε να κερδίζει έδαφος μια αντίληψη του στιλ "οι πολιτικοί είναι προδότες και γι' αυτό μας εξαθλιώνουν", καλό θα ήταν να σκεφτούμε τα εξής:

1) Οι "πολιτικοί" αντιλαμβάνονται πολύ καλύτερα ότι ο κόσμος είναι χωρισμένος σε εκμεταλλευτές και εκμεταλλευόμενους.
2) Οι "πολιτικοί" της άρχουσας τάξης ήταν, είναι, και θα είναι με το μέρος...της άρχουσας τάξης. Όχι απλά δεν προδίδουν τις αξίες τους, αλλά παραμένουν 100% πιστοί σε αυτές, μη διστάζοντας να πραγματοποιήσουν και "εθνική προδοσία", αν αυτό εξυπηρετεί τα συμφέροντα των τραπεζιτών, των βιομηχάνων, των εφοπλιστών, κτλ. Αντίστοιχα, οι βιομήχανοι δεν έχουν πρόβλημα να μεταφέρουν την παραγωγή σε άλλες χώρες με χαμηλότερο εργατικό κόστος, χαμηλότερη φορολογία για αυτούς, κτλ.
3) Αντίθετα, οι εργάτες δεν είναι τόσο συνειδητοποιημένοι, και πολλοί εξ αυτών πραγματοποιούν μεγάλη προδοσία εναντίον των υπόλοιπων εργατών (για παράδειγμα όσοι στηρίζουν τα κυβερνητικά μέτρα, ή μένουν "ουδέτεροι" την ίδια ώρα που άλλοι εργάτες σφαγιάζονται). Αυτού του είδους η προδοσία σημαίνει ότι οι εργάτες ναι μεν είναι πολλοί, αλλά δεν είναι ενωμένοι σε μια γροθιά, δεν είναι καν επαρκώς συνειδητοποιημένοι, και γι' αυτό θα συνεχίσουν να ηττούνται. Αν και όταν οι εργάτες δείξουν μεταξύ τους την ίδια πίστη και αλληλεγγύη που δείχνουν οι πολιτικοί με τους δικούς τους συμμάχους (τους βιομήχανους και τους τραπεζίτες), τότε όντως θα μπορούσαν "να αλλάξουν τα πράγματα".

Ποιος είναι ο προδότης, ο "πολιτικός" που υπερασπίζεται μέχρι τέλους το τραπεζίτη φίλο του, ή ο εργάτης που αφήνει τον άλλο εργάτη να πεινάει κάνοντας ότι δε βλέπει τι γίνεται γύρω του, διότι έτσι πχ θα κερδίσει την εύνοια του αφεντικού του;

Ο "πολιτικός" ήταν, είναι και θα είναι εχθρός, διότι ήταν, είναι και θα είναι πάντα στο "αντίπαλο στρατόπεδο". Δε μας "προδίδει" - μας πολεμάει. Και αφού πρώτα ξεφύγουμε από τη φαντασίωση ότι τάχα "οι πολιτικοί είναι με το μέρος μας και ξαφνικά μας πρόδωσαν σε ένα σωρό κράτη που επιβάλλουν αντιλαϊκά μέτρα", μετά θα πρέπει να αντιγράψουμε την φοβερή αφοσίωση και αλληλεγγύη που δείχνουν οι "πολιτικοί" με τους συμμάχους τους, και να δείξουμε και εμείς αντίστοιχη αλληλεγγύη μεταξύ μας. Αλλιώς, "έχετε γεια βρυσούλες".

Συνέχεια...

Δεν έχουμε την ίδια πατρίδα κ. Βενιζέλε

 Δυσκολεύεσαι να παρακολουθήσεις το γραπτό παραλήρημα σήμερα του Ευ. Βενιζέλου σε φυλλάδα του ΔΟΛ.  Φτύνει κατάμουτρα τον ελληνικό λαό με περίτεχνες εκφράσεις του τύπου: «Η χώρα διατρέχει κινδύνους που, δυστυχώς, δεν συνειδητοποιεί, γιατί ένα µεγάλο µέρος της πολιτικής της εκπροσώπησης και των διαµορφωτών της κοινής γνώµης έχει κάνει την επιλογή να παίζει "εν ου παικτοίς". Αυτό έχει ως αποτέλεσµα να αλλοιώνεται ή ακόµα και να αντιστρέφεται η πραγµατικότητα. Η ελληνική κοινωνία δείχνει να απαντά µε λάθος τρόπο σε λάθος ερωτήµατα και να αγνοεί κρίσιµα δεδοµένα που απορρέουν από το συσχετισµό των δυνάµεων και τις εξελίξεις σε ευρωπαϊκό και διεθνές επίπεδο».

Εκεί, όμως, που σου έρχεται να κόψεις φλέβες είναι που πανηγυρίζει για το «κούρεμα» χρέους λέγοντας: «Γιατί µπορεί να ενοχλείται ένας απλός πολίτης επειδή η χώρα του, αντί να χρωστά 200 δισ. στις τράπεζες θα χρωστά 100 δισ. και το δηµόσιο χρέος της χώρας το 2020 αντί να είναι 173% του ΑΕΠ θα είναι µόνο 120%, δηλαδή µικρότερο κατά 53 ποσοστιαίες µονάδες του ΑΕΠ;
Aναρωτιέµαι ποιον λόγο µπορεί να έχει ένας πολίτης να αντιδρά απέναντι στο γεγονός πως µόλις ολοκληρωθεί το σχήµα αυτό, η χώρα θα έχει χρέος 100 δισ. λιγότερο και άρα θα πληρώνει περίπου 4,5 δισ. λιγότερους τόκους κάθε χρόνο (100 δισ. x 4,5% µέσο ετήσιο επιτόκιο) έχοντας τη δυνατότητα να παρουσιάσει µεγαλύτερα πρωτογενή πλεονάσµατα και να συντάξει έναν προϋπολογισµό πιο φιλικό προς την ανάπτυξη και την κοινωνία;». Εχει την αίσθηση ο πολιτικός απατεώνας, παραθέτοντας αριθμούς, που πιθανόν δεν μπορεί να αντιληφθεί ο αναγνώστης, ότι θα εξαπατήσει τους πολίτες παρουσιάζοντας μια εικονική πραγματικότητα. Δεν θα επαναλάβουμε τις συνέπειες του «κουρέματος». Τα έχουν πει και τα γράψει οι πιο σοβαροί οικονομικοί αναλυτές.

Αρκούμαστε να αναφέρουμε κάποιες δηλώσεις του τύποις πρωθυπουργού: 

«Η αναδιάρθρωση του χρέους θα είναι καταστροφή για τους πολίτες»

16/11/10 Συνέντευξη του πρωθυπουργού στη γαλλική εφημερίδα «Le Figaro».

«Το σενάριο της αναδιάρθρωσης του ελληνικού χρέους δεν συζητείται καν. Θα είναι καταστροφή για τους Ελληνες πολίτες, δεδομένων των θυσιών στις οποίες συναίνεσαν. Συνεχίζουμε στην ίδια κατεύθυνση. Διαψεύσαμε ήδη όσους υποστήριξαν ότι η Ελλάδα δεν μπορεί να τακτοποιήσει τους λογαριασμούς της. Συνεχίζεται η προσπάθειά μας».

23/03/11 Συνέντευξη του πρωθυπουργού στο γερμανικό περιοδικό «STERN»

Από κει και πέρα ο αντιπρόεδρος της μνημονιακής κυβέρνησης, μας το παίζει και πατριδοκάπηλος: «Πίσω από τις κραυγές και τις εύκολες κουβέντες υπάρχει η φωνή της Πατρίδας», μας είπε αποδίδοντας στον εαυτό του την «φωνή της Πατρίδας». Μια πατρίδας που την ξεπούλησαν σε ντόπιους και ξένους πλουτοκράτες, μιας πατρίδας που έκαναν του ςεγαζόμενους είλωτες, μιας πατρίδας της οποίας μαζικά λαϊκά στρώματα τα οδηγούν στην εξαθλίωση. ΟΧΙ δεν έχουμε την ίδια πατρίδα κ. Βενιζέλε. Στην δικιά σου πατρίδα κατοικούν καπιταλιστές, πολιτικάντηδες οικονομικοί δολοφόνοι του λαού μας ενώ στην δική μας πατρίδα στενάζει η εργατική τάξη, βγαίνουν στους δρόμους για να αντισταθούν στην καπιταλιστική επέλαση τα λαϊκά στρώματα.

Συνέχεια...

Α. Παπαρήγα: Αντένα 31/10 (Βίντεο)

Στο βίντεο που παραθέτουμε παρακολουθούμε τον τρόπο με τον οποίο παρουσίασε η τηλεόραση «902» την σημερινή παρουσία της γ.γ του ΚΚΕ, Α. Παπαρήγα σε πρωινή εκπομπή του Αντένα. «Οι πρόωρες εκλογές δεν μπορεί να δώσουν μια ουσιαστική λύση είναι όμως στόχος ώστε η κυβέρνηση που θα προκύψει να είναι αδύναμη, δηλαδή να μην έχει ελεύθερα χέρια να κάνει ότι θέλει», τόνισε. Η Αλέκα Παπαρήγα επανέλαβε την πάγια θέση του κόμματος της ότι η καπιταλιστική κρίση δεν είναι κρίση χρέους αλλά υπερσυσώρευσης κεφαλαίων, προσθέτοντας ότι δεν αποκλείετε ένα νέο «κούρεμα» ούτε η ανεξέλεγκτη χρεοκοπία της χώρας.

Επίσης η γ.γ του ΚΚΕ τοποθετήθηκε για τα γεγονότα στην παρέλαση της 28ης Οκτώβρη.

Συνέχεια...

Τσίπρας σε Παπούλια (Βίντεο)

Η θεσμολαγνεία είναι ένα κύριο γνώρισμα του Σύριζα και του προέδρου του. Φάνηκε και από τις σημερινές δηλώσεις του Α. Τσίπρα μετά την επίσκεψη του στον Παπούλια. Στην συνάντησή τους το ακούσαμε να διαπιστώνει: «Πρωτοφανή δυσαρμονία της λαϊκής βούλησης με τις κυβερνητικές αποφάσεις». «Ο λαός μας είναι οργισμένος υπάρχει αίσθηση κατάφορης αδικίας, ταπείνωσης και λεηλασίας και έχουμε ευθύνη να προλάβουμε εξελίξεις για να μην βρεθούμε μπροστά σε δυσάρεστα γεγονότα που αδικούν πρόσωπα και δεσμούς αλλά και την ίδια την δημοκρατία» συμπλήρωσε.

Στις δηλώσεις του στους δημοσιογράφους τόνισε ότι ο πρόεδρος της Δημοκρατίας «Εχει ευθύνη να προστατέψει τους νόμους και το Σύνταγμα», χωρίς να αναρωτηθεί, ο πρόεδρος του ΣΥΝ που ήταν αυτή η ευθύνη του Παπούλια που τόσο καιρό αστικοί νόμοι και Σύνταγμα έχουν γίνει κουρελόχαρτο και γιατί τώρα να αντιδράσει αφού τόσο καιρό ήταν απλώς ένα πειθήνιο όργανο της μνημονιακής κυβέρνησης.

Συνέχεια...

Μ. Καψής: Ντόμπερμαν χωρίς κατοχικές κουκούλες

Του Στάθη - "Ελευθεροτυπία"

Εκπομπές επαναλήψεις παλαιών είχαν για την Εθνική Επέτειο ως επί το πλείστον τα κανάλια -πού φράγκα, αλλά και πού ψυχή για να γυριστούν καινούργιες... Αλλωστε τα τουρκικά σήριαλ τίμησαν απ' τα εν λόγω κανάλια δεόντως την εθνική μας γιορτή με ολίγην από γερμανικές διαταγές στις ειδήσεις. Μια χαρά αχταρμάς το μενού!

Με κορυφαίο το ντόμπερμαν που την έχει δει στρατοδίκης να ζητά απ' τον κ. Δημαρά να «καταδικάσει», να «αποκηρύξει», να «δηλώσει» και στο τέλος να τον καταδικάζει ότι δεν «αποκήρυξε», δεν «δήλωσε», δεν δούλωσε... Ντόμπερμαν χωρίς κατοχικές κουκούλες, έτσι φόρα παρτίδα απ' τις οθόνες μας, με το θράσος χιλίων πιθήκων...

Δηλητηριώδης από καιρό τυγχάνει η πιπίλα που αναχαράζουν τα παπαγαλάκια και τα ντόμπερμαν της ενημέρωσης, ότι «δυσφημείται η χώρα» κάθε φορά που ξετυλίγονται κινητοποιήσεις και διαδηλώσεις στην επικράτεια (αν ακόμα αυτή η επικράτεια υπάρχει).

Δηλαδή, όταν γίνονται διαδηλώσεις στη Γερμανία, όπως η πρόσφατη στη Φρανκφούρτη εναντίον των Τραπεζών, δυσφημείται η Γερμανία; Οταν κατεβαίνουν εκατομμύρια Γάλλοι στους δρόμους για να υπερασπισθούν το ασφαλιστικό τους σύστημα, δυσφημείται η Γαλλία; «Αμαυρώνεται η εικόνα της... Γαλλίας στο εξωτερικό»; Εχει αρχίσει να τρώει τα ψωμιά της η προπαγάνδα τους, κι όταν η προπαγάνδα τρώει το ψωμί της τζάμπα, χωρίς απτό αποτέλεσμα για τα αφεντικά, αλλοίμονο στους δούλου τους...

Συνέχεια...

Αυτή η Δευτέρα δεν θα είναι σαν τις άλλες Δευτέρες

Αυτή τη Δευτέρα δεν θα ξυπνήσω στις 5:00 τα χαράματα, δεν θα μαζέψω τα τάπερ με τα φαγητά της βδομάδας, δεν θα κάνω 100 χιλιόμετρα για να φτάσω στην δουλειά μου. Γιατί δεν έχω πλέον δουλειά.
Η εταιρία μου αποφάσισε πως δεν υπάρχει πλέον θέση για μένα, με αποζημίωσε και με έστειλε στο ταμείο ανεργίας.

Θα περιμένει κανείς από έναν πρόεδρο Σωματείου όπως εγώ να πει πως τίποτα δεν πάει χαμένο, ψηλά το κεφάλι συνάδελφοι, θα βρεθούμε στους δρόμους και πως όλοι ενωμένοι μπορούμε να τα καταφέρουμε.
Ωραία είναι όλα αυτά αλλά εγώ θα μιλήσω για συναισθήματα, για φόβους, για συμπεράσματα. Τα άλλα θα τα γράψω σε κάποια ανακοίνωση, μπας και την διαβάσει κανείς και αποφασίσει να σηκώσει τον κώλο του και βγει στους δρόμους.

Αυτή η Δευτέρα λοιπόν δεν θα είναι σαν τις άλλες Δευτέρες. Αυτή την Δευτέρα δεν θα είμαι εργαζόμενος εργάτης, αλλά άνεργος εργάτης.
Αλλά τελικά γιατί κάποιος γίνεται εργάτης;
Είναι εύκολη η απάντηση. Γιατί δεν μπόρεσε να γίνει κάτι άλλο. Ήταν η λογική κατάληξη για κάποιον που δεν τα πήγαινε καλά στο σχολείο ή επειδή ακολούθησε την δουλειά του πατέρα του, ή και για τα δύο μαζί.
Εκτός κι αν είσαι από μικρός μαλάκας και νομίζεις όπως εγώ, πως μόνο όποιος ζει μες την μουντζούρα μπορεί να λέει με περηφάνια πως είναι εργαζόμενος.

Αν έχεις και για πρότυπο έναν πατέρα μουντζούρη που πάντα έβριζε το «Δημόσιο» δεν θες και πολύ για να το πιστέψεις. Η αλήθεια είναι πως ο μπαμπάς έπαψε να βρίζει όλο το «Δημόσιο» από τότε που η αδερφή μου μπήκε στο «Δημόσιο».
Έτσι με άποψη και περηφάνια δήλωνα εργάτης στα 18 μου, έχοντας ως αφεντικό τον πατέρα μου και αγόραζα βιβλία του Μάρξ στα φεστιβάλ της ΚΝΕ, με επίτηδες μουτζουρωμένα χέρια για να δείχνω συνειδητοποιημένος εργάτης που μπορεί να μελετά και να καταλαβαίνει τον Μάρξ, καλύτερα από κάποιον διανοούμενο του κώλου..

Φυσικά τα βιβλία έμειναν στα ράφια αδιάβαστα γιατί και υπομονή δεν είχα αλλά ούτε και την ικανότητα να τα καταλάβω. Ίσως τώρα που θα έχω χρόνο να τα καταφέρω καλύτερα.

Εργάτης βέβαια παρέμεινα και στα 41 μου μέχρι την προηγούμενη εβδομάδα γιατί από δω και μπρος κανείς δεν ξέρει. Αυτό που κέρδισα από την τελευταία μου δουλειά, εκτός της πίεσης και της αναγκαστικής χρήσης δύο χαπιών την ημέρα για να μην υπερβεί τα όρια και δεν προλάβω να δω τον Άρη πρωταθλητή, είναι η πλήρης επιβεβαίωση των όσων υποψιαζόμουν για μερικά δείγματα εργατών, αλλά πάντα ντρεπόμουν να τα εκστομίσω, γιατί η εργατική τάξη είναι και περήφανη και αθάνατη.
Επιβεβαιώθηκα λοιπόν για το τυπικότερο δείγμα εργάτη.

Τυπικό, τυπικότατο δείγμα εργάτη είναι αυτός που χορεύει όπως και δήποτε με τσιγάρο στο στόμα την μεγαλύτερη μελοποιημένη απάτη όλων των εποχών, -από τον «τραγουδιστή του λαού»- «Το μερτικό μου απ' τη χαρά μου το 'χουν πάρει άλλοι γιατί είχα χέρια καθαρά και μια καρδιά μεγάλη». Τι απάτη θεέ μου. Να ξέρεις πως ο άλλος είναι ο ρουφιάνος του αφεντικού, λουφάρει μόνιμα και προκλητικά, έχει σκοτωθεί με τα αδέρφια του για την κληρονομιά του πατρικού του, κάθεται στο τραπέζι μόνο αν θα τον κεράσεις, σε τρελαίνει στην τράκα και παρ’ όλα αυτά διαρρηγνύει τα ιμάτια του χορεύοντας ή μάλλον χοροπηδώντας σαν κατσίκι ταυτιζόμενος με τα καθαρά χέρια και την μεγάλη καρδιά.

Χειρότερος όμως εργάτης όλων είναι εκείνος που αναλαμβάνει χρέη εργοδηγού. Εδώ μιλάμε για περίπτωση που χρήζει ψυχιατρικής ανάλυσης. Καταρχάς το δέχεται ως αποτέλεσμα της ικανότητας του στη δουλειά και ως φυσική εξέλιξη που δικαιώνει τους κόπους ετών. Συνήθως είναι ανίκανος να γράψει σωστά ακόμα και το όνομα του και όμως κρατά με μεγάλη υπευθυνότητα και κύρος τις καταστάσεις των εργαζόμενων. Αναλαμβάνει να πιέσει, να εκβιάσει και να απειλήσει όσους αντιδρούν για τις συνθήκες και επιδεικνύουν διάθεση για συνδικαλισμό. Φυσικά οι εργάτες τους μισούν και θεωρούν τους εαυτούς τους ικανότερους από δαύτους για την θέση του εργοδηγού. Βέβαια δεν ξεχνούν να γελούν με κάθε κρύο αστείο τους, να τους κερνούν καφέ ή να τους τροφοδοτούν με αυγά ή κότες από το χωριό. Αφού δεν μπόρεσαν να γίνουν το σκυλί του αφεντικού ας γίνουν τουλάχιστον το τσιμπούρι του σκύλου του αφεντικού. Και πετυχημένος σκύλος αφεντικού είναι εκείνος με τα περισσότερα τσιμπούρια. Τελικά αφεντικά χωρίς εργάτες θα υπήρχαν. Χωρίς εργοδηγούς όχι.

Έμαθα όμως και τα βασικά προσόντα ανώτερου υπαλλήλου που χειρίζεται υποθέσεις που αφορούν εργάτες και εργασιακά θέματα. Τα προσόντα αυτά είναι μόνο ένα. «Πρώην Αριστερός». Το προσόν που ανοίγει όλες τις πόρτες. Ξέρει καλύτερα από τον καθένα την ψυχολογία των εργατών, εκβιάζει και πιέζει με τον καλύτερο τρόπο και πάντα βγαίνει κερδισμένος. Ας το πάρουν υπόψιν τους οι νυν αριστεροί πως κέρδος έχεις αν είσαι «πρώην» αριστερός και όχι «νυν». Μια σοβαρή εταιρία πάντα προσέχει να προσλαμβάνει ένα τέτοιο χρήσιμο υπάλληλο στους κόλπους της.
Το άλλο που προσέχει πολύ, είναι η όσο το δυνατόν μεγαλύτερη ταύτιση της με τον στρατό.

Πρώτα απ’ όλα περνάς εξετάσεις όπως και στον στρατό. Έπειτα σου κάνουν εμβόλια όπως και στο στρατό. Μετά σου παρέχουν ομοιόμορφες φόρμες, άρβυλα και κράνη, όπως και στο στρατό. Ορκίζεσαι υπακοή υπογράφοντας σύμβαση που σου απαγορεύει να διαρρεύσεις οποιαδήποτε μυστικά της εταιρείας, δικαιούσαι άδεια όπως και στο στρατό και επιβιώνεις έχοντας βύσμα και ρουφιανεύοντας όπως και στο στρατό.

Τελικά αυτή η Δευτέρα δεν θα είναι σαν τις άλλες Δευτέρες. Ο φίλος μου ο Γιώργος θα πάει μόνος του για δουλειά και γω θα τρέχω στο ΙΚΑ και στον ΟΑΕΔ.
Μόνο σας παρακαλώ αν με δει κάποιος συνάδελφος απολυμένος στον δρόμο, ας μην με ξαναρωτήσει τι θα κάνουμε από δω και μπρος. Είμαι το ίδιο χεσμένος και πελαγωμένος που δεν θα μπορώ να του πω θα το παλέψουμε.
Το μόνο που θα του πω είναι πως έχουν κολλήσει στον εγκέφαλο μου οι στοίχοι του Αγγελάκα από το «ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΔΡΟΜΟΣ», το «Δεν είμαι μόνος, Δεν είμαι ο μόνος Όλα είναι δρόμος.»

Καιρός συνάδελφοι να αρχίσετε να ακούτε Τρύπες (φτάνει πια ο Καζαντζίδης και τα λερωμένα χέρια) και να βγείτε στους δρόμους. Πιαστείτε με κάποιον από το χέρι και μπείτε στην πορεία που θα περνά από δίπλα σας. Δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσο όμορφοι είναι οι δρόμοι όταν τους περπατάς παρέα φωνάζοντας συνθήματα ενάντια σε όσους κατέστρεψαν τις Δευτέρες μας.

Αυτή η Δευτέρα δεν θα είναι σαν τις άλλες Δευτέρες.
Αλλά από δω και πέρα καμιά Δευτέρα δεν θα είναι σαν τις άλλες Δευτέρες.
Μέχρι να έρθει το Σαββατόβραδο που θα μοσχοβολά βασιλικό κι ασβέστη.

Τσελεπής Θεόδωρος
Ηλεκτροσυγκολλητής
Πρόεδρος Σωματείου «Η ΓΑΛΑΡΙΑ»
ΑΝΕΡΓΟΣ

http://galaria2010.blogspot.com/

Συνέχεια...

Β. Λέκκας: Μας κυβερνούν προδότες, ξεπουλημένα τομάρια (Βίντεο)

Παρακολουθήστε αυτό το βίντεο που παραθέτουμε. Θα ακούσετε τον τραγουδοποιό Βασίλη Λέκκα να δηλώνει ότι «είναι έτοιμος να κάνει κάποια βίαιη πράξη» αφού μας κυβερνούν «επιεικώς προδότες, ξεπουλημένα τομάρια» άτομα που αποτελούν μια «εταιρία δολοφόνων εισαγόμενη». Παράλληλα ακούστε τον καλλιτέχνη να ερμηνεύει με συγκλονιστικό τρόπο το τραγούδι του Σταύρου Ξαρχάκου «Μάνα μου Ελλάς».

Συνέχεια...

ΟΧΙ! ΤΩΡΑ ΝΑ ΦΥΓΕΤΕ!

ΟΧΙ!

ΤΩΡΑ ΝΑ ΦΥΓΕΤΕ!

«βγήκε, λοιπόν, σεργιάνι το χαφιεδότσουρμο

Αυτοί που αποτελούνε τον εθνικό κορμό.»

Ο εργαζόμενος λαός είπε στις 28 Οκτώβρη του 2011 το ΟΧΙ που πραγματικά αρμόζει στο ανυπότακτο προλεταριάτο στην Ελλάδα. Ύστερα από δεκαετίες εθνικιστικού παραληρήματος και διαστροφής του λαϊκού απελευθερωτικού αγώνα από το '41 ως το '44, με πρωταγωνιστές εργάτες, χωρικούς και νεολαία, ενάντια στη διπλή κατοχή των εισβολέων και της ελληνικής αστικής τάξης (που είχε ταυτίσει τα εθνικά της συμφέροντα είτε με τη συμμαχία με τους Γερμανούς-Ιταλούς διαμέσου του Τσολάκογλου, είτε με τους Αγγλο-αμερικάνους με την εξόριστη κυβέρνηση και το βασιλιά, που ενδιαφέρονταν πρωτίστως για την επιστροφή τους στην εξουσία και για αυτό προχώρησε στο  τσάκισμα του κομμουνιστικού αντάρτικου με τη συνεργασία των Αγγλοαμερικάνων και των Ταγματασφαλιτών), εμφανίστηκε επιβλητικό το κοινωνικό ρήγμα που διατρέχει την ελληνική κοινωνία. Ενάντια στον Κοινοβουλευτικό Ολοκληρωτισμό και στο πολιτικό προσωπικό της κυβέρνησης-ΝΔ-ΛΑΟΣ-Μπακογιάννη, των εργοδοτών και των διεθνών καπιταλιστικών-ιμπεριαλιστικών σχηματισμών της ΕΕ και του ΔΝΤ που επιβάλλουν τον αποικισμό της ζωής μας από τα αστικά συμφέροντα, οι εθνικοί και διεθνείς τοκογλύφοι. Ενάντια στον κρατικό μηχανισμό που με ξεκάθαρο ταξικό τρόπο υπηρετεί και προστατεύει την Κατοχή των εργαζομένων από τις πιο βάρβαρες απαιτήσεις του επιχειρηματικού κόσμου, τη βαθιά εκμετάλλευση, την εμπορευματική χούντα της αγοράς και «των αγορών».

Ήταν η αρχή του τέλους της εύθραυστης «εθνικής ενότητας» που θέλει να επιβάλει το αστικό κατεστημένο, σε συνεργασία με την ΕΕ και το διεθνές σύστημα του κεφαλαίου, στην κοινωνία για να μπορεί να την τσακίσει διεξάγοντας ανελέητο κοινωνικό πόλεμο πάνω στη σιωπηλή της υποταγή, κάνοντάς την πειραματόζωο του γενικευμένου κοινωνικού πολέμου που διεξάγει το κεφάλαιο σε όλο τον κόσμο.

Στις 28 του Οκτώβρη, ο συρφετός του στρατιωτικού και πολιτικού κατεστημένου, ήθελε να οργανώσει ένα ακόμα «πολυ-θέαμα» πολιτικής σιωπής, εθνικής υποταγής και στρατιωτικής πυγμής για το λαό. Είναι ο ίδιος εργαζόμενος λαός που ήδη έχουν χαρακτηρίσει εσωτερικό-εχθρό απειλώντας τον με νέους εμφυλίους (ας δει κανείς δηλώσεις των Μπεγλίτη, Πάγκαλου, Καρατζαφέρη). Είναι ο εργαζόμενος λαός που υποβάλλεται στην αστυνομική βία των ταγμάτων της ΕΛ.ΑΣ., στην οικονομική και πολιτική βία του συστήματος εξουσίας και της θωρακισμένης του δημοκρατίας, στην τρομοκρατία του διαπλεκόμενου εσμού πολιτικών επιτελείων, ΜΜΕ, βαθύπλουτου παπαδαριού και οικονομικών παραγόντων-εργοδοτών.

Στηνόταν, λοιπόν, ένα σκηνικό Ολοκληρωτισμού για να επιβεβαιωθεί η κυριαρχία του «εθνικού κορμού» στον κόσμο της εργασίας, τα βάρβαρα αντεργατικά μέτρα, το κούρεμα της ζωής και της επιβίωσης μας κάτω από τις χρηματοπιστωτικές συμφωνίες με τους εταίρους, η ιδιωτικοποίηση των πάντων, το ξεπούλημα της ζωής, της γης και της ελευθερίας μας στις ανάγκες του κεφαλαίου.

Στηνόταν ένα σκηνικό ρατσισμού, εθνικισμού και μιλιταρισμού. Το προετοίμαζαν τα πανηγύρια για την ψήφιση του πολυνομοσχεδίου και «τη συμφωνία του 50%» κι οι δηλώσεις Παπανδρέου («πετύχαμε τους στόχους μας»!). Το προετοίμαζαν οι αποκλεισμοί από την βιτρίνα της «εθνικής γιορτής» των «άτακτων σχολείων» που έκαναν καταλήψεις και οι προετοιμασίες για την επίδειξη εξοπλισμών δις ευρώ που έχουμε πληρώσει για τα κέρδη εμπόρων όπλων και τις επιθετικές ανάγκες του στρατού του ελληνικού κράτους.

«.ήρθεν η ώρα σας.»

Στις 28 Οκτώβρη, όμως, επιβεβαιώθηκε ΜΟΝΟ η άβυσσος της απόστασης ανάμεσα στον κοινοβουλευτικό ολοκληρωτισμό και το κοινωνικοοικονομικό κατεστημένο και στην κοινωνική πλειοψηφία των εργαζόμενων και των ανέργων, της νεολαίας και των συνταξιούχων. Επιβεβαιώθηκε ΜΟΝΟ ότι αυτή η άβυσσος δεν πρόκειται να γεφυρωθεί από καμιά κοινωνική συναίνεση, από καμιά εθνική ενότητα, παρά μόνο με τη λύση του διλήμματος «εμείς ή αυτοί»!

Σε όλη την Ελλάδα, άνεργοι-εργαζόμενοι-φοιτητές-μαθητές κατέκλυσαν και κατέλυσαν τους δρόμους των φασιστικής έμπνευσης παρελάσεων με την κοινωνική οργή και τα μαύρα περιβραχιόνια εκπαιδευτικών. Οι μαθητές «έφτυσαν» τις επίσημες πολιτικές-στρατιωτικές-θρησκευτικές αρχές! Στην Αθήνα η κυβέρνηση χρειάστηκε ΜΑΤ, ΑΣΦΑΛΙΤΕΣ και ΦΡΑΧΤΕΣ για να κάνει την παρέλαση! Στη Θεσσαλονίκη οι πολίτες εμπόδισαν τη διεξαγωγή της στρατιωτικής παρέλασης υπό το βλέμμα του Παπούλια, την μετέτρεψαν σε τεράστια λαϊκή διαδήλωση οργής και αξιοπρέπειας! Ο «πολύς» Π. Μπεγλίτης αποχωρούσε από την πίσω μεριά της εξέδρας, για να καταλάβει τι σημαίνουν περίπου οι κατά καιρούς χυδαίες επιθέσεις του στον κόσμο της δουλειάς. Σε μια σειρά από πόλεις, διαδηλωτές έσπαγαν τα κιγκλιδώματα και τους αστυνομικούς κλοιούς, έκαναν πορείες, καταδίωξαν τους «επίσημους» από τους δημόσιους χώρους που είχαν καταλάβει με μπράβους και μέτρα προστασίας για να παρακολουθήσουν το «θεάρεστον εθνικό θέαμα».

Φάνηκε η απομόνωσή τους από την κοινωνία, που συμμετείχε σύσσωμη στις εκδηλώσεις της αυθόρμητης λαϊκής οργής, και ο φόβος τους, καθώς έτρεχαν πανικόβλητοι να κρυφτούν πίσω από τις αστυνομικές συνοδείες και τις διμοιρίες. Πλέον, η κυβέρνηση και οι «συγκυβερνήτες της», ΛΑΟΣ και ΝΔ, έχουν μόνο σύμμαχο τους μπάτσους, τους επιχειρηματίες, τα ΜΜΕ και τις ακροδεξιές συμμορίες. Έχουν μόνο δεκανίκι, τη στήριξη της Μπακογιάννη και της ΔΗΜοκρατικής ΑΡιστεράς, τον Μπουτάρη και τον Καμίνη, που θέλει να περάσει τους απλήρωτους εργαζόμενους της μπάντας του δήμου Αθηναίων από πειθαρχικό συμβούλιο επειδή είχαν μαύρες κορδέλες.

Ο Π. Τσίμας είπε την αλήθεια για τον τρόμο, που πια έχει αλλάξει στρατόπεδο, για τον φόβο, πλέον, των αστικών επιτελείων. «Περάσαμε την κόκκινη γραμμή», δήλωσε για να συνεχίσει, λέγοντας ότι πλέον τίθεται ζήτημα δημοκρατίας. Αυτό εξάλλου ήταν και το νόημα των δηλώσεων των στελεχών του ΠΑΣΟΚ, της ΝΔ και του ΛΑΟΣ, που απείλησαν για μια ακόμη φορά, με. καταδίκες, τον κόσμο της εργασίας. Το ΛΑΟΣ, μάλιστα, δε δίστασε, να δείξει ανοιχτά το φόβο του για τον δρόμο που παίρνει το εργατικό κίνημα, συνολικής καταδίκης του πολιτικού συστήματος. Απαίτησε αγριότερα κατασταλτικά μέτρα και εγκάλεσε τον Παπουτσή, πολιτικό προϊστάμενο των σύγχρονων χακί ταγμάτων ασφαλείας, γιατί δεν χτύπησε τη μεγαλειώδη συγκέντρωση της Θεσσαλονίκης.

«δημοκρατία ανάπηρη πάλι σου τάζουν.»

Δε χρειαζόμαστε όμως κανέναν αστό μεγαλοδημοσιογράφο, πολιτικό, αναλυτή για να καταλάβουμε τι σημαίνει το γεγονός ότι τα εθνικιστικά εμβατήρια των παρελάσεων καλύφθηκαν από το σύνθημα που δονούσε τον αέρα: «ΨΩΜΙ ΠΑΙΔΕΙΑ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ / Η ΧΟΥΝΤΑ ΔΕΝ ΤΕΛΕΙΩΣΕ ΤΟ '73». Η πρχθεσινή μέρα κυριαρχήθηκε από την εμφάνιση στο προσκήνιο της ανεκπλήρωτης ρήξης του ελληνικού προλεταριάτου με το αστικό σύστημα εξουσίας, που δεν ολοκληρώθηκε με την εξέγερση του πολυτεχνείου το '73 και υποκαταστάθηκε από την ενσωμάτωση και την καταστολή μιας ανάπηρης μεταπολίτευσης.

Αποδείχτηκε ότι δεν υποτάσσεται ο εργαζόμενος λαός και τα κοινωνικοπολιτικά του υποκείμενα, ούτε φοβάται. Δεν τον πτοεί καμιά επιμέρους ήττα, είτε της «μάχης του μεσοπρόθεσμου» είτε της «μάχης της 19ης-20ης Οκτώβρη» (και της κατάληξής της). Απλά, αποτελούν επιμέρους επεισόδια στην ανώτερη συγκρότησή του, στη δυνατότητά του να απαντήσει στον κοινωνικό πόλεμο που του διεξάγουν με συνολική ρήξη και ανατροπή.

Τα όνειρά μας, εφιάλτες τους

Τα γεγονότα αναδεικνύουν τη δυνατότητά του να μετατρέπει απαλλοτριωμένες συμβολικές τελετές σε μεγάλες ταξικές μάχες. Κάπως έτσι μετατράπηκε το «ΟΧΙ του '40» σε βαθιά ταξική καταδίκη της κυβέρνησης, της Τρόικα και της εργοδοσίας. Χθες εμφανίστηκε πλατιά ταξική-εργατική ενότητα, ξεπερνώντας (έστω προσωρινά - αξίζει όμως να κρατήσουμε τη δυνατότητα) τους πλαστούς εμφυλίους στο εσωτερικό της. Μάλιστα, αυτή η ενότητα εμφανίστηκε με όρους κινήματος, άμεσης απάντησης στην κοινωνική βαρβαρότητα αλλά και εξεγερτικής προοπτικής απέναντι σε αυτή.

Στις μεγαλειώδεις δράσεις της 28ης, αυτή η ταξική ενότητα απέκτησε πραγματικά κοινωνικά αντικαπιταλιστικά χαρακτηριστικά. Στράφηκε εναντίον των όρων ταξικής κυριαρχίας των αστικών κομμάτων εξουσίας, των ΔΝΤ-Ε.Ε., των τραπεζών, των εθνικών και διεθνών τοκογλύφων, αλλά πρώτιστα του κόσμου του πλούτου πάνω στον κόσμο της εργασίας. Στράφηκε με τρομερή οργή ενάντια στην κατοχή της σκέψης, της πράξης και των ονείρων της κοινωνικής πλειοψηφίας που επιβάλλει ο σύγχρονος Κοινοβουλευτικός Ολοκληρωτισμός και η ακραία καταστολή εναντίον του εσωτερικού εχθρού, του Έθνους των Εργαζομένων.

Δε θα μπορούσε να υπάρχει καλύτερος συμβολισμός από την ημέρα της «εθνικής επετείου» για να συμβεί κάτι τέτοιο. Απέναντι στη βάρβαρη κατοχή του παρόντος και μέλλοντος από τις απαιτήσεις των εργοδοτών για «αναγκαίες μεταρρυθμίσεις», την επιβολή δηλαδή εργασιακού και κοινωνικού Μεσαίωνα για τους νέους γύρους καπιταλιστικής κερδοφορίας, χθες είδαμε ένα ακόμα βήμα στη συγκρότηση ενός κοινωνικού ανατρεπτικού ρεύματος, ενώ ανοίγεται με ιστορικά πρωτότυπο τρόπο ο δρόμος της κοινωνικής χειραφέτησης και απελευθέρωσης.

Όπως έφευγαν από τις πίσω μεριές των εξεδρών σε όλη την Ελλάδα

έτσι πρόκειται να φύγει σύντομα όλη η Συμμορία των ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ-τρόικα-ΕΕ-ΔΝΤ.

Tώρα να ξεσηκωθούμε. Όλοι στους δρόμους.

Το ΟΧΙ του 40' βρίσκει την συνέχεια του στο ΟΧΙ στον σύγχρονο Κοινοβουλευτικό Ολοκληρωτισμό, στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους και στον καπιταλισμό που αποκαλύπτει την κανιβαλική του φύση για να υπερασπίσει και αυξήσει τα πλούτη των ολίγων.

Η ιστορική συνέχεια της Λαϊκής Αντίστασης του '41-'44 και η εξέγερση του Πολυτεχνείου

βρίσκεται στην εξέγερση μας ενάντια στον εργασιακό και κοινωνικό Μεσαίωνα.

ΑΝΤΙΠΟΛΕΜΙΚΗ ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ

ΤΗΛ: 6932 955437

http://diktiospartakos.blogspot.com

Συνέχεια...

Επιστροφή στον 19ο αιώνα

Καθεστώς μακρόχρονου «Διεθνούς Οικονομικού Ελέγχου» επιβάλει στη χώρα η συμφωνία για το κούρεμα 50% - Οι αγορές χειροκροτούν, οι τραπεζίτες κρυφογελούν κι η κοινωνία φυλακίζεται στη λιτότητα μέχρι το 2020 - Και βλέπουμε…

«Μια καινούργια μέρα ξημερώνει για την Ελλάδα», είπε ο καταπονημένος από την ολονύχτια σύνοδο της Ευρωζώνης Γ. Παπανδρέου. Ναι, αλλά ποια μέρα, ποιου μήνα, ποιου έτους; Και ποιού αιώνα; Παρ’ ότι οι αγορές είχαν κάθε λόγο να ανοίξουν σαμπάνιες για την απόφαση, φουσκώνοντας ιδιαίτερα τις μετοχές των τραπεζών, η απόφαση των «17» της Ευρωζώνης σημαίνει για την Ελλάδα επιστροφή στο 1898 και στις πολλές δεκαετίες του Διεθνούς Οικονομικού Ελέγχου που ακολούθησαν. Και ενδεχομένως με πολύ χειρότερους όρους, αν ληφθούν υπόψη οι ιστορικές αναλογίες.

Από την ευφορία των αγορών και τα χαμόγελα με τα οποία αντέδρασαν οι εκπρόσωποι της Διεθνούς των τραπεζών στην «υποταγή» τους στη γαλλογερμανική απαίτηση για εθελοντική μείωση του χρέους κατά 50%, γεννώνται ερωτήματα για το κατά πόσο το ολονύκτιο θρίλερ της Τετάρτης ήταν μια πραγματική αναμέτρηση ισχύος ή ένα καλοστημένο θέατρο.

Η αλήθεια είναι ότι η γερμανική πολιτική ηγεσία επέδειξε μια αξιοσημείωτη επιμονή να καταγραφεί μια ευδιάκριτη επιβάρυνση των τραπεζών με το κόστος της διαγραφής μέρους του ελληνικού χρέους, ρισκάροντας ρήξη ακόμη και με τον σημαντικότερο εταίρο της, τη Γαλλία. Αυτή η επιμονή υπηρετεί τις ιδιαίτερες πολιτικές και εκλογικές ανάγκες της καγκελαρίου Μέρκελ, αποκαλύπτει τη στρατηγική επιβολής γερμανικού οικονομικού imperium στην Ευρώπη, προδίδει και αντιθέσεις εντός της γερμανικής ολιγαρχίας, αλλά σε καμιά περίπτωση δεν αντανακλά μια πραγματική, συστημική σύγκρουση με το χρηματοπιστωτικό καρτέλ. Το τελευταίο είναι ηλίου φαεινότερο ότι απέσπασε ουσιώδη ανταλλάγματα για να συναινέσει σε μια διεύρυνση της «θυσίας» του, πέρα από αυτή που είχε το ίδιο προτείνει και επιβάλει στη σύνοδο της 21ης Ιουλίου.

Τα ανταλλάγματα

Με απλά μαθηματικά, τα περίπου 160 δισ. ελληνικού χρέους που έχουν στα χέρια τους τράπεζες και άλλα ιδιωτικά κεφάλαια σε πραγματικές τιμές σήμερα δεν ξεπερνούν σε αξία τα 55 δισ. ευρώ. Οι μεγαλύτερες ευρωπαϊκές τράπεζες, άλλωστε, έχουν ήδη ενσωματώσει στους ισολογισμούς τους το κούρεμα που έχει επιβάλει η αγορά. Η επιλογή που υποτίθεται ότι είχαν ήταν ή να τα χάσουν όλα ή να πάρουν στο χέρι τα μισά, δηλαδή περίπου 80 δισ. ευρώ. Πράγμα που φυσικά προτίμησαν, αφού απέσπασαν και κάποια υπεραξία σε σχέση με τις αγοραίες τιμές. Και, πέραν αυτού, έχουν και πρόσβαση στα 106 δισ. ευρώ που θα τους διαθέσει η Ε.Ε. για την ανακεφαλαιοποίησή τους, έστω και με το ρίσκο μιας προσωρινής «κρατικοποίησης» το οποίο θα αποφύγουν πάση θυσία, έστω κι αν χρειαστεί να στραγγαλίσουν πιστωτικά τη λεγόμενη πραγματική οικονομία.

Ακόμη περισσότερο, στη διαπραγμάτευση που θα ακολουθήσει με την ελληνική κυβέρνηση, πάντα υπό το άγρυπνο βλέμμα της τρόικας, οι τραπεζίτες έχουν τη δυνατότητα να ζητήσουν και να επιβάλουν ανταλλάγματα και εγγυήσεις στην Ελλάδα. «Ανυπομονούμε να συνεργαστούμε με την Ελλάδα και την Ε.Ε. για να μετατραπεί το γενικό πλαίσιο σε συγκεκριμένη συμφωνία», δήλωσαν οι επικεφαλής του Διεθνούς Χρηματοπιστωτικού Ινστιτούτου, Άκερμαν και Νταλάρα, αφήνοντας να εννοηθεί ότι δεν έχουν πει την τελευταία λέξη. Ο Τσαρλς Νταλάρα, μάλιστα, διευκρίνισε ήδη -ακυρώνοντας τις περί του αντιθέτου διαβεβαιώσεις Παπανδρέου- ότι τα καινούργια ομόλογα με τα οποία θα ανταλλάξουν τα «κουρεμένα» θα διέπονται φυσικά από το αγγλικό δίκαιο, το «δίκαιο των πιστωτών», με τις γνωστές εγγυήσεις εις βάρος της δημόσιας περιουσίας.
 
Εσωτερική χρεοκοπία

Τι σημαίνει επί της ουσίας η συμφωνία για την ελληνική κοινωνία; Ο τίτλος θα μπορούσε να ήταν: αναβολή της τυπικής, εξωτερικής χρεοκοπίας, βάθαιμα της εσωτερικής χρεοκοπίας. Τα βασικά χαρακτηριστικά αυτής της εσωτερικής -πολιτικής, κοινωνικής και οικονομικής- χρεοκοπίας είναι τα εξής:

Πρώτον, ανηλεής λιτότητα για τουλάχιστον μια δεκαετία ακόμη. Ο αποκλεισμός από τις αγορές μέχρι το 2020, η μόνιμη δέσμευση στους «χρυσούς κανόνες» για χρέος, έλλειμμα, ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς και ο περιορισμός της χρηματοδότησης του κράτους αποκλειστικά από τα πρωτογενή πλεονάσματα (αν και όποτε έλθουν) συνεπάγονται αλλεπάλληλα μέτρα και περικοπές δαπανών.

Δεύτερον, βαρύτατο πλήγμα στο ασφαλιστικό σύστημα. Τα Ταμεία εξαναγκάζονται σε συμμετοχή στο «εθελοντικό» κούρεμα με άμεση συνέπεια να χάσουν περιουσία τουλάχιστον 11,5 δισ. ευρώ. Η βιωσιμότητα του συστήματος και η καταβολή των συντάξεων επαφίεται στην «εγγύηση» του ουσιαστικά πτωχευμένου κράτους και οι περικοπές σε συντάξεις, όρια ηλικίας και εφάπαξ πρέπει να θεωρούνται δεδομένες.

Τρίτον και μάλλον σημαντικότερο, με τη συμφωνία εγκαθιδρύεται μόνιμη και επιτόπια επιτήρηση της εφαρμογής του νέου Μνημονίου, της νέας δανειακής σύμβασης και όλων των επιμέρους αποφάσεων και δεσμεύσεων που αναλαμβάνει η Ελλάδα έναντι του νέου δανεισμού. Στην ουσία, εγκαθίσταται στη χώρα τριπλή εποπτεία, με πρώτο πόλο την ομάδα εμπειρογνωμόνων από τις άλλες χώρες της Ευρωζώνης, οι οποίοι θα… διασπαρούν ως επιτηρητές σε κάθε υπουργείο και κεντρική υπηρεσία, δεύτερο πόλο την τρόικα με τις περιοδικές «επιθεωρήσεις στρατού» και τρίτο πόλο την Task Force υπό τον Χορστ Ράιχενμπαχ, με παρεμβάσεις σε εξειδικευμένα πεδία. Πρόκειται για πλήρη υποκατάσταση της κυβέρνησης στην άσκηση της εκτελεστικής εξουσίας, το βάθος της οποίας με γλαφυρό τρόπο περιέγραψε η Μέρκελ στην γερμανική Βουλή. Ωστόσο, στο κείμενο της συμφωνίας χρυσώνεται το χάπι με αναφορές στην «ευθύνη των ελληνικών αρχών στην εφαρμογή του προγράμματος».

Τέταρτον, το καθεστώς «Διεθνούς Οικονομικού Ελέγχου» και μόνιμης επιτροπείας αποκτά ακόμη πιο βαθύ χαρακτήρα αν ληφθεί υπόψη και η αναθεώρηση της Συνθήκης της Λισσαβώνας που δρομολογεί η απόφαση της Συνόδου των «27». Τα κράτη - μέλη υποχρεούνται να υιοθετήσουν τους χρυσούς κανόνες των «ισοσκελισμένων προϋπολογισμών» εντός του 2012, με συνταγματική ρύθμιση ή ισοδύναμο νομοθέτημα. Με φόντο τη δέσμευση αυτή η Κομισιόν αποκτά εξουσίες ελέγχου και αναθεώρησης των εθνικών προϋπολογισμών ακόμη και στη διάρκεια εκτέλεσής τους, αν διαπιστώνονται αποκλίσεις. Σε δεύτερο χρόνο και μέχρι τον Μάρτιο του 2012 αναμένεται να καταληχθεί το «ποινολόγιο», βάσει του οποίου θα ελέγχονται και θα τιμωρούνται τα κράτη μέλη για τυχόν αποκλίσεις τους από τη δημοσιονομική ορθοδοξία. Και, καθώς το γερμανικό «όραμα» για το ισχυρό ευρώ και τη σιδηρά πειθαρχία της Ευρωζώνης περιλαμβάνει και πρόνοια για αποβολή από το κοινό νόμισμα, είναι ένα ερώτημα αν το ελληνικό «κούρεμα» του 50% είναι η τελευταία πράξη του ελληνικού δράματος ή θα ακολουθηθεί με μια ακόμη που θα περιλαμβάνει και πλήρη χρεοκοπία και έξοδο της Ελλάδας κακήν κακώς από την ευρωζώνη.

Κι όλα αυτά για τον «φιλόδοξο» στόχο να μειωθεί το 2020 στο 120% του ΑΕΠ το ελληνικό χρέος, που η κυβέρνηση Παπανδρέου παρέλαβε το 2009 στο 115%.
 
Χειρισμοί και πραγματικότητα

Η κυβέρνηση έχει ένα πολιτικό περιθώριο να διαχειριστεί επικοινωνιακά τα «μαθηματικά» της συμφωνίας, προβάλλοντας ιδιαίτερα την ελάφρυνση στην ετήσια εξυπηρέτηση των τόκων του χρέους, ενώ σ’ ένα δεύτερο πλάνο θα επιχειρήσει πολιτική σπέκουλα για τη «θυσία» των τραπεζών. Την αρχή την έκανε ήδη ο Ευάγγελος Βενιζέλος, με την ατάκα «μεταξύ έθνους και τραπεζών η κυβέρνηση απαντά έθνος».

Ωστόσο, έχει να αντιμετωπίσει ένα βουνό πολιτικών και κοινοβουλευτικών υποχρεώσεων για τις ουρές τις συμφωνίας, που όσο αποκαλύπτουν τον ενδοτικό και αντιλαϊκό τους χαρακτήρα τόσο θα δυσκολεύουν την απόσπαση κι άλλων «ναι» από την ισχνή πλειοψηφία της στη Βουλή.
Κι ακόμη περισσότερο, είναι αδύνατο να βρει επαφή με την καταδικασμένη σε βίαιη φτωχοποίηση κοινωνική πλειοψηφία για την οποία ο φλεγματικός πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Χέρμαν βαν Ρομπάι εύχεται (ή καταριέται;) υπομονή μέχρι το 2020. Όπως λέμε για τη ζωή, τα πρώτα 100 χρόνια είναι δύσκολα…

Γιάννης Κιμπουρόπουλος - "Δρόμος της Αριστεράς"

Συνέχεια...

Αφιερώματα σε Πάνο Τζαβέλα και Κατερίνα Γώγου απ' τον ρ/σ μας

Αποθηκεύστε στον υπολογιστή σας (δεξί κλικ «Αποθήκευση ως ..» ή ακούστε (με απλό κλικ) δυο αφιερώματα του διαδικτυακού ραδιοσταθμού μας. Το πρώτο είναι αφιερωμένο στον μεγάλο κομμουνιστή και καλλιτέχνη Πάνο Τζαβέλα και το δεύτερο στην ηθοποιό και ποιήτρια Κατερίνα Γώγου. (Οι επιλεγμένες εκπομπές μας βρίσκονται κάτω απ’ το εικονίδιο του ρ/σ).

Επίσης, την βδομάδα που μας έρχεται και στα πλαίσια της εκπομπής «Το βάθος του ουρανού είναι κόκκινο» θα ακουστούν συνεντεύξεις με βετεράνους του επαναστατικού κινήματος, με πρώτο φιλοξενούμενο τον Στέργιο Κατσαρό.

Συνέχεια...

Ξεκαθαρίζει το τοπίο - τραντάζονται τα πολιτικά ταμπού και οι αυταπάτες

 Του Θανάση Τσιριγώτη - Αλφαβήτα

 Δεν μπορούν να κυβερνούν όπως παλιά και ο λαός ακόμα δεν ξέρει πώς να κυβερνήσει. Aκόμα δε σημαίνει και ποτέ· άλλωστε η επεξεργασία της ντόπιας και παγκόσμιας ιστορίας είναι μεγάλος δάσκαλος και οδηγός για δράση. Tα αστικά κόμματα αλλά και τα κάθε λογής αντηχεία και χαλκεία τους προσπαθούν να μας πείσουν ότι οι ιδέες, οι συμπεριφορές και οι αγωνίες τους είναι καθολικές.

Σαν να λέμε πως ο άνεργος του Περάματος και ο Bγενόπουλος βλέπουν τα ίδια όνειρα!! Aναληθέστατο και θρασύτατο ψέμα. Aλλά έτσι ήταν πάντα η άρχουσα τάξη. Προσπαθούσε, και ενίοτε το επέβαλε δια πυρός και σιδήρου, να παρουσιάσει τις εμμονές σαν εθνικές ιδέες. Nα βρει συνενόχους στον απλό λαό, να παραλύσει, όπως παρέλυε η Mέδουσα τα θύματά της, τις αντιστάσεις όλων όσων θέλουν να κρατάνε σφιχτά στην παλάμη τους ένα σύνθημα, δύο δράμια αξιοπρέπειας και το λάβαρο του αγώνα.

Για δείτε τα λεγόμενα μεσημεριανάδικα, πρωινάδικα, «χοροπηδάδικα». Tι παρακμή, τι κατάπτωση, τι θλίψη. Aυτός είναι ο πολιτισμός τους και οι αξίες τους. Έτσι γαλουχούν γενιές, γενεών, αυτή είναι η εικόνα των ιδιωτών που λυμαίνονται τις συχνότητες της χώρας.

H τιποτοκρατία στο προσκήνιο, κάθε μηδενικό που ασύστολα φλυαρεί μήπως και αποσπάσει την εύνοια του αφεντικού του και την προσοχή αυτών που δεν έχουν τίποτα το κοινό με την απύθμενη κι άμετρη βλακεία.

Aλλά οι κολόνες του κυβερνητικού συστήματος που κλυδωνίζεται -γιατί κλυδωνίζεται- προς το παρόν ακόμα κρατούν. Ήδη τα εξαπτέρυγα και τα σεραφείμ αναζητούν εναγώνια άλλες κολασμένες λύσεις και ο άνους πρωθυπουργός βρίσκεται στο ρόλο του Σαμψών με το γνωστό «αποθανέτω η ψυχή μου μετά των αλλοφύλων». Aς βοηθήσουμε με στήθος και με γόνα να γκρεμιστεί αυτή η πολιτική που γέμισε αίμα, δάκρυα και απόγνωση τη χώρα.

Eίναι αυτός ο λόγος όπου πλήθυνε ξαφνικά το κτητικό «μας». Tο έθνος μας, η πατρίδα μας, το χρέος μας, οι υποχρεώσεις μας.

Aίφνης ανακάλυψε η κόμισσα των Hλυσίων Πεδίων τις υφάντρες της Bουλώνης και τα βόρεια προάστια πως υπάρχει και η δυτική Aθήνα. Aίφνης το «όλον» ΠAΣOK ανακάλυψε την εκλογική του πελατεία και οι βουλευτές του μνημονίου «πως ο λαός πένεται», «δέρεται» και «λιμοκτονεί». Πως όσα παιδιά του δεν παίρνουν το δρόμο για την Aυστραλία πουλιώνται μισοτιμής στα συνεργεία και στα φανάρια.

Aυτό το έθνος κι αυτή η πατρίδα σε πείσμα όσων θέλουν να την εκποιήσουν ή όσων την αρνούνται από «ιστορική ανοησία» επιμένει να αντιστέκεται.

Όχι με αδειανά πουκάμισα ή μισολυπημένα συνθήματα «τύπου πλατείας», αλλά στερεότερα, συχνότερα, αποφασιστικότερα. Δηλαδή, παίρνοντας το χρέος στους ώμους τους, βγάζοντας τα συνδικάτα στους δρόμους, μιλώντας για τα άδυτα των αδύτων, όπως είναι η ανεξαρτησία και η Eυρωπαϊκή Ένωση.

Tα πολιτικά ταμπού τραντάζονται όπως τραντάζεται το ΠAΣOK, η Eυρώπη και οι αυταπάτες.

Ξεκαθαρίζει το τοπίο, σύντροφοι και συντρόφισσες!! O λαός υψώνει την πυγμή του απέναντι στους πυγμαίους πολιτικούς. H νεολαία ξεθάβει τις σημαίες των πατεράδων και των μανάδων τους.

Tο κοινοβούλιο και οι συζητήσεις του παραδίδονται στη χλεύη των φτωχών και των νεόφτωχων.

O καθένας αντιμετωπίζει πλέον τα μεγάλα διλήμματα και πάνω απ' όλα αντιμετωπίζει το ιμπεριαλιστικό ευρωπαϊκό τέρας και τα κυβερνητικά παράγωγά του. Aλλά αν το κάνει με φόβο και δέος θα χάσει.

Mε πάθος, σχέδιο και στρατηγική περιφρόνηση θα πάμε.

Kι έτσι θα νικήσουμε!!
 

Συνέχεια...