"Αγανακτισμένοι Πολίτες" και Θ. Πάγκαλος (Βίντεο)

Για έκτη συνεχόμενη μέρα συνεχίζει τις κινητοποιήσεις το λεγόμενο κίνημα των «Αγανακτισμένων Πολιτών». Στο μπλογκ μας έχουμε πάρει θέση γ’ αυτές τις διαδηλώσεις (δυο χαρακτηριστικές αναρτήσεις μας εδώ και εδώ) και δεν έχουμε κάτι άλλο να προσθέσουμε.

Στο βίντεο που παραθέτουμε βλέπουμε το σημερινό ρεπορτάζ από την τηλεόραση του Σκάι και δεν αντιστεκόμαστε στον πειρασμό να συμπεριλάβουμε τις δηλώσεις του αντιπροέδρου της κυβέρνησης, Θ. Πάγκαλου –παρουσιάστηκαν και από το δελτίο ειδήσεων του Mega σήμερα- αλλά και την απάντηση που έλαβε από τους ίδιους τους διαδηλωτές.

"The Corporation": Ένα από τα καλύτερα ντοκιμαντέρ που κυκλοφορούν, μεταγλωττισμένο στα ελληνικά

Δείτε, μεταγλωττισμένο στα ελληνικά από το tvxs.gr, το φοβερό ντοκιμαντέρ "The Corporation", που ειδικά για την εποχή του (2003) ήταν "πολύ μπροστά", και αξίζει οπωσδήποτε το χρόνο σας. Στο ντοκιμαντέρ αναλύεται ο τρόπος λειτουργίας μιας επιχείρησης, αλλά με πολύ πρωτότυπο και παράλληλα πολύ κατανοητό τρόπο:

tvxs.gr | Η Εταιρεία by tvxorissinora

Απανθρωπιά

Δεν υπάρχει μέρα που η μνημονική κυβέρνηση του ΓΑΠ να μην μας δείχνει το πιο απάνθρωπο πρόσωπο της, ειδικά απέναντι σε συνανθρώπους μας που έχουν μεγαλύτερη ανάγκη για κοινωνική μέριμνα. Η είδηση που μας έρχεται από το news.disabled.gr σε κάνει τουλάχιστον να αγανακτείς.

«Στο δρόμο κινδυνεύει να μείνει ένας ανάπηρος πατέρας τριών παιδιών, λόγω χρέους προς την εφορία», διαβάζουμε εκεί και το δημοσίευμα συμπληρώνει: «Ο 43χρονος έχει σοβαρό κινητικό πρόβλημα (67% αναπηρία), δεν μπορεί να εργαστεί και παίρνει αναπηρική σύνταξη 413 ευρώ, με τα οποία καλείται να μεγαλώσει τα τρία παιδιά του.

Ο ανάπηρος πατέρας είχε ένα χρέος 31.000 στην Εφορία, το οποίο δεν κατάφερε να ξεπληρώσει, εξαιτίας της αδυναμίας του να εργαστεί. Τώρα το κράτος τον καλεί να πληρώσει 147.000 ευρώ, λόγω των προσαυξήσεων και βγάζει το σπίτι του στο σφυρί».

Τι να σχολιάσεις σ’ αυτή την είδηση; Δεν μπορείς να βρεις λέξεις να αναφερθείς σ’ αυτή την κυβερνητική απανθρωπιά.

Τι εννοεί η ποιήτρια;

 Ολο φαρμακερά σχόλια είναι η εκδότρια της Ελευθεροτυπίας Μάνια Τεγοπούλου που δυστυχώς μόνο μυημένοι σε παρασκηνιακές καταστάσεις μπορεί να αντιληφθούν. Γράφει λοιπόν στα πολιτικά παρασκήνια της εφημερίδας της.  «Σειριακός κώδικας σιωπής.
Κύριε Παπανδρέου
Πρόκειται περί αρπαχτής ή έχετε βάσιμες ελπίδες ότι οι συνομιλητές σας στο χώρο του Τύπου θα σας στηρίξουν και του χρόνου;».

Τι άραγε εννοεί η ποιήτρια; Εμάς πάντως κάπου πάει το μυαλό μας και συνδέουμε το παραπάνω σχόλιο μ’ αυτό που έγραψε στις 6 Μάη ο Στάθης στην ίδια εφημερίδα:
 
 «…Οταν ένας πρωθυπουργός προχωρά σε κατ’ ευθείαν ανάθεση έργου αξίας δισεκατομμυρίων σε “φίλο του”, τι γίνεται;
Μένουν τα κεραμίδια στη θέση τους;
Δεν τρίζουν τα μάρμαρα του Κοινοβουλίου;
Τι είδους κοινοβουλευτισμό έχουμε; Μια μηντιακή τυραννίδα; Ως φαίνεται, ναι!».

Θα μπορούσαμε να γράψουμε κάποιες σχετικές φήμες που κυκλοφορούν, κάτι όμως που δεν το κάνουμε γιατί πάντα θέλουμε να τεκμηριώνουμε τα γραφόμενα μας και στην προκειμένη περίπτωση δεν γίνεται.
Δεν είναι όμως φυσικό να έχουμε την απαίτηση από μια εφημερίδα που θέλει να παρουσιάζεται αξιόπιστη –όσο αξιόπιστο μπορεί να είναι ένα αστικό έντυπο- να γράφει τα πράγματα με το όνομα τους αντί να μας παρουσιάζει γρίφους;

Ολοταχώς προς κινεζικά μεροκάματα

Σ’ ένα σχόλιό μου πέντε χρόνια πριν, αναφερόμουν στην ανάλυση του Μαρξ τη σχετική με την επιδίωξη του κεφαλαίου να ρίξει όσο πιο κάτω γίνεται τα μεροκάματα.

Η αλήθεια είναι ότι τότε δεν μπορούσα να προβλέψω την ένταση της επερχόμενης κρίσης, ούτε των μέτρων που θα έπαιρνε το κεφάλαιο και οι πολιτικοί του εκπρόσωποι για την αντιμετώπισή της.

Σήμερα, όμως, που η κρίση έχει ξεσπάσει για τα καλά, οι συνθήκες διαβίωσης της συντριπτικής πλειονότητας έχουν επιδεινωθεί δραματικά και οι μισθοί και τα μεροκάματα έχουν πάρει την κατηφόρα, θεωρώ ότι αξίζει το κόπο να υπενθυμίσω αυτή την τόσο επίκαιρη μαρξική πρόβλεψη.

Παρατηρούσε λοιπόν ο Μαρξ στο «Κεφάλαιο»: «Ενας Αγγλος συγγραφέας του 18ου αιώνα έγραφε: Στη Γαλλία η εργασία είναι κατά ένα ολόκληρο τρίτο φτηνότερη απ’ ό,τι στην Αγγλία: Γιατί οι Γάλλοι φτωχοί (εργάτες) εργάζονται σκληρά ενώ η τροφή και το ντύσιμό τους είναι πενιχρά (…) έτσι που πράγματι ξοδεύουν καταπληχτικά λίγο χρήμα».

Ακολουθεί μια λεπτομερής περιγραφή των «ταπεινών» διατροφικών συνηθειών των γάλλων εργατών και το κείμενο συνεχίζει: «Φυσικά είναι δύσκολο να πετύχουμε μια τέτοια κατάσταση, δεν είναι όμως αδύνατο να την πετύχουμε, πράγμα που το αποδείχνει η ύπαρξή της τόσο στη Γαλλία, όσο και στην Ολλανδία».

Προς την ίδια κατεύθυνση, άγγλοι ιδιοκτήτες ορυχείων έγραφαν στους «Times» το 1866 και το 1867 για τους βέλγους εργάτες ότι «δε ζητούσαν και δεν έπαιρναν περισσότερα ή λιγότερα από τα απολύτως απαραίτητα που χρειάζονται για να ζουν»(2). Και με βάση αυτήν τους τη συμπεριφορά οι Βέλγοι θα έπρεπε να αποτελούν παράδειγμα προς μίμηση, «υποδείγματα εργατών» για τους «προνομιούχους» άγγλους εργάτες.

Τα παραπάνω τα παραθέτει ο Μαρξ για να τεκμηριώσει ότι «το πιο ενδόμυχο μυστικό» του αγγλικού κεφαλαίου, αλλά και «η μόνιμη τάση του (κεφαλαίου γενικότερα) είναι να υποβιβάσει τους εργάτες ίσαμε το μηδενικό επίπεδο».

Μάλιστα ο Μαρξ αναφέρεται πιο ειδικά στην τάση υποβιβασμού των ευρωπαϊκών μεροκάματων στο επίπεδο των κινέζικων, έτσι όπως αυτή προβλεπόταν από το μέλος του αγγλικού Κοινοβουλίου, Στάμπλτον το 1873.

«Αν η Κίνα γίνει μεγάλη βιομηχανική χώρα», έγραφε ο Στάμπλτον, «δε βλέπω πώς ο εργατικός πληθυσμός της Ευρώπης θ’ αντέξει στον αγώνα, χωρίς να κατέβει ίσαμε το επίπεδο των ανταγωνιστών του».

Αλλά και ο ίδιος ο Μαρξ συμφωνεί με αυτήν την πρόβλεψη. Σε μια υποσημείωση στην τρίτη έκδοση του «Κεφαλαίου» γράφει σχετικά: «Σήμερα προχωρήσαμε πολύ πιο πέρα χάρη στο συναγωνισμό που γίνεται στην παγκόσμια αγορά (…) Οχι πια ηπειρωτικά, αλλά κινέζικα μεροκάματα, αυτός είναι τώρα ο σκοπός που επιδιώκει το αγγλικό κεφάλαιο.

Και αυτή η τάση τής προς τα κάτω ισοπέδωσης ενισχύεται, πέρα από τον ανταγωνισμό με τα μικρότερα μεροκάματα χωρών όπως η Κίνα, και από την ανεργία στις ίδιες τις αναπτυγμένες χώρες.

Οπως πολύ εύστοχα παρατηρεί ο Ενγκελς, από τη μια «η υπερεργασία ενός τμήματος της εργατικής τάξης γίνεται η προϋπόθεση για την πλήρη ανεργία του άλλου τμήματος της εργατικής τάξης» και από την άλλη το δεδομένο ότι αυτή η ανεργία «καρφώνει τον εργάτη στο κεφάλαιο πιο γερά απ’ ό,τι τα καρφιά του Ηφαίστου κάρφωσαν τον Προμηθέα στο βράχο» προσφέρουν τη δυνατότητα στο κεφάλαιο να πατάει πάνω της για να ρίχνει τους μισθούς και τα μεροκάματα όσων εργάζονται και γενικότερα να χειροτερεύει τις συνθήκες της δουλειάς τους.

Ετσι, λοιπόν, εφόσον «η μισθωτή εργασία στηρίζεται αποκλειστικά στο συναγωνισμό ανάμεσα στους ίδιους τους εργάτες», η επιδίωξη της ισοπέδωσης των μισθών των εργαζομένων είναι αναπόφευκτη από την πλευρά του κεφαλαίου.

Το αν το κεφάλαιο θα μπορέσει να πετύχει αυτόν του το στόχο εξαρτάται από την αντίδραση των ίδιων των εργαζομένων, μια αντίδραση που για την ώρα τουλάχιστον δεν φαίνεται ικανή να αποτρέψει τις βουλές του «Κυρίου» κεφαλαίου.

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΡΟΥΣΗ, Καθηγητή του Παντείου Πανεπιστημίου


Αναδημοσίευση από aformi

Οικονομικά εγκλήματα κατά της χώρας στον ανώτατο δυνατό βαθμό

«Παρά τα όσα λέγονται δημοσίως, τα στοιχεία δείχνουν ότι αρχίζει ένα "φλερτ" μεταξύ της κυβέρνησης και της Ν.Δ., με θέματα αιχμής τις αποκρατικοποιήσεις και τη δημόσια περιουσία, θέματα στα οποία έχουν παρόμοιες θέσεις και, το κυριότερο, είναι στην πρώτη γραμμή του ενδιαφέροντος των δανειστών της χώρας», γράφει η σημερινή «Ελευθεροτυπία»,  «πίσω από την πολιτική μονομαχία του κ. Παπανδρέου και του κ. Σαμαρά διακρίνουμε τη βάση της πολιτικής συναίνεσης», συμπληρώνει ο Γ. Κύρτσος στην φυλλάδα του.

Είναι δεδομένο ότι τα δυο κυβερνητικά αστικά κόμματα, πέρα απ’ τους λεκτικούς λεονταρισμούς που απαιτούν οι επικοινωνιακοί σχεδιασμοί, συμφωνούν απόλυτα στο ξεπούλημα της όποιας δημόσιας περιουσίας έχει απομείνει.

Αυτή την στιγμή διαπράττονται «οικονομικά εγκλήματα κατά της χώρας στον ανώτατο δυνατό βαθμό» όπως υπογραμμίζει σε άρθρο του στο σημερινό «Εθνος» ο δημοσιογράφος Γ. Δελαστίκ.
Το ερώτημα είναι: Θα επιτρέψουμε να υλοποιηθούν αυτά που σχεδιάζουν άλλοι χωρίς εμάς, ενάντια σε μας; Θα παρακολουθήσουμε απαθείς το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας που απέκτησε με τον ιδρώτα δεκαετιών ο ελληνικός λαός και αυτό για να εξυπηρετηθούν τα συμφέροντα τοκογλύφων-δανειστών του ελληνικού κράτους και της ντόπιας κομπραδόρικης αστικής τάξης που συνεργάζεται αρμονικά με τους ξένα αρπακτικά που έχουν πέσει σαν ύαινες να κατασπαράξουν τον δημόσιο πλούτο της χώρας;

Το άρθρο του Γ, Δελαστίκ που αναφέραμε είναι πολύ χαρακτηριστικό για την κατάσταση που έχει διαμορφωθεί. Το αναπαράγουμε:

Επιστροφή στην εποχή της... Ούλεν!

Υποχρεωμένος να συνεχίσει ολομόναχος την πολιτική υλοποίησης των στόχων του Μνημονίου είναι ο πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου, καθώς απομονώθηκε στη σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών της Παρασκευής, περιοριζόμενος στη συναίνεση του ΛΑΟΣ, η οποία είναι από πέρυσι δεδομένη, αλλά δεν επαρκεί πολιτικά. Ακόμη όμως και στο θέμα της εκποίησης δημόσιων υπηρεσιών και ακινήτων, στο οποίο συμφωνεί γενικά μαζί του ο πρόεδρος της ΝΔ, Αντώνης Σαμαράς, τα πράγματα δεν είναι καθόλου εύκολα για τον πρωθυπουργό και την κυβέρνησή του.

Το πολιτικό κόστος των ιδιωτικοποιήσεων θα είναι βαρύτατο για τον πρωθυπουργό, τους υπουργούς του και το ΠΑΣΟΚ για πολλούς λόγους. Ο ίδιος ο πρωθυπουργός βρίσκεται πολύ σοβαρά εκτεθειμένος στα μάτια των πολλών χιλιάδων εργαζομένων στις δημόσιες επιχειρήσεις κοινής ωφέλειας που προτίθεται να ιδιωτικοποιήσει, εξαιτίας δηλώσεων που είχε κάνει ο ίδιος προσωπικά ως αρχηγός του ΠΑΣΟΚ πριν αναλάβει την εξουσία.

Δηλώσεις που φροντίζουν να υπενθυμίζουν οι ΠΑΣΟΚτζήδες συνδικαλιστές που εργάζονται σε αυτές. "Εγκληματική παράδοση" χαρακτήριζε την πώληση ποσοστού του ΟΤΕ στην Ντόιτσε Τέλεκομ επί κυβέρνησης Καραμανλή και υποσχόταν "ανάκτηση του ελέγχου του ΟΤΕ από το Δημόσιο" μόλις το ΠΑΣΟΚ ερχόταν στην εξουσία. Σε αντίθεση με αυτά που υποσχόταν όμως, ο Γ. Παπανδρέου ετοιμάζεται σήμερα να ολοκληρώσει την πλήρη παράδοση του ΟΤΕ στους Γερμανούς, μη κρατώντας καν το δικαίωμα βέτο για θέματα εθνικής ασφάλειας της χώρας!
Μόλις πάρουν τον έλεγχο οι Γερμανοί, θα κάνουν αμέσως 2.000 απολύσεις, ακολουθώντας πλάνο που υλοποίησαν όταν αγόρασαν και τον Οργανισμό Τηλεπικοινωνιών της Σλοβακίας: από 12.345 εργαζομένους που είχε το 2000 μέσα σε μια δεκαετία εξόντωσαν τα... τρία τέταρτα (!) και πέρυσι είχαν κρατήσει 3.331 εργαζομένους.

"Σε καμιά περίπτωση δεν πρέπει να παραχωρηθούν τα λιμάνια του Πειραιά και της Θεσσαλονίκης" δήλωνε ο Γ. Παπανδρέου το 2008, αλλά σήμερα τα πουλάει και τα δύο.

"Εμείς συμπαριστάμεθα στις προσπάθειες των εργαζομένων και όλων των προοδευτικών πολιτών που θέλουν αυτό το μεγάλο για μας απόκτημα της ΔΕΗ να παραμείνει υπό δημόσιο έλεγχο" δήλωνε ο Γ. Παπανδρέου περιστοιχιζόμενος από συνδικαλιστές της ΔΕΗ όταν ήταν στην αντιπολίτευση, σήμερα όμως θέλει να ξεπουλήσει αυτό το "μεγάλο απόκτημα".

Το δεύτερο ζήτημα που υπάρχει είναι ότι, λόγω της κρίσης και των κερδοσκοπικών προσδοκιών, οι χρηματιστηριακές τιμές των ΔΕΚΟ βρίσκονται σε απίστευτα χαμηλά επίπεδα. Οποιος υπουργός βάλει την υπογραφή του για πώληση σε εξευτελιστικές τιμές σαν τις σημερινές οποιασδήποτε δημόσιας επιχείρησης, δικαίως διατρέχει κίνδυνο να βρεθεί κατηγορούμενος στα δικαστήρια μόλις πέσει η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ.

Για να καταστήσουμε σαφέστερο τι εννοούμε, αρκεί να φέρουμε ορισμένα συγκεκριμένα παραδείγματα: Την Παρασκευή π.χ. η χρηματιστηριακή αξία ολόκληρης της ΔΕΗ ήταν μόλις... 2,2 δισεκατομμύρια ευρώ! Η ΕΥΔΑΠ, η οποία υδρεύει 4.300.000 κατοίκους και στον τομέα της αποχέτευσης εξυπηρετεί 3.500.000 κατοίκους, είχε χρηματιστηριακή αξία την Παρασκευή... μισό δισ. ευρώ! Θα πουλήσει δηλαδή η κυβέρνηση Παπανδρέου το πακέτο ελέγχου της εταιρείας (51% το πολύ) για... 300 εκατομμύρια ευρώ; Θα τρελαθούμε!

Θα εκχωρήσει η κυβέρνηση Παπανδρέου τον πλήρη έλεγχο του ΟΤΕ έναντι μόλις... 0,4 δισεκατομμυρίου ευρώ στους Γερμανούς (τόσο κόστιζε προχθές, το κρίσιμο 10% των μετοχών του ελληνικού κράτους, με το οποίο η Ντόιτσε Τέλεκομ αποκτά τον πλήρη έλεγχο); Θα πουλήσει τα λιμάνια του Πειραιά και της Θεσσαλονίκης, και τα δύο μαζί, για λιγότερο από... 0,25 δισ.;

Είναι δυνατόν να συζητάμε να πουλήσει η κυβέρνηση Παπανδρέου την ύδρευση, την ηλεκτροδότηση, τις τηλεπικοινωνίες, τα λιμάνια της πατρίδας μας για... 2-3 δισεκατομμύρια ευρώ συνολικά; Είναι δυνατόν; Μα αν δεν είναι αυτά οικονομικά εγκλήματα κατά της χώρας στον ανώτατο δυνατό βαθμό, τότε τι είναι οικονομικό έγκλημα - μόνο οι μίζες και οι κομπίνες του άλφα ή τους βήτα υπουργού που τσέπωσε κάποια εκατομμύρια ή βρέθηκε ξαφνικά με πέντε και δέκα ή και παραπάνω ακίνητα; Και κάτι ακόμα. Αν η κυβέρνηση πουλώντας φως, νερό, τηλέφωνα, λιμάνια, τρένα δεν πιάνει ούτε 5 δισεκατομμύρια ευρώ, από πού σκοπεύει να πιάσει τα υποτιθέμενα 50 δισ. που έχει τάξει στην ΕΕ και το ΔΝΤ; Θα πουλήσει και τη γη μας;

ΔΙΑΛΥΣΗ
Το αληθινό έργο της Τρόιχαντ

ΑΠΥΘΜΕΝΟ πολιτικό θράσος συνιστά η προβολή ως προτύπου για τις ελληνικές ιδιωτικοποιήσεις του δυτικογερμανικού οργανισμού Τρόιχαντ. Απευθύνεται σε αδαείς. Αποστολή της Τρόιχαντ που σε πρώτη φάση λειτούργησε από το 1990 μέχρι το 1994 ήταν όχι να εξυγιάνει, αλλά να διαλύσει εντελώς τη βιομηχανική και αγροτική βάση της Ανατολικής Γερμανίας και να την καθυποτάξει στις δυτικογερμανικές επιχειρήσεις. Ξεπούλησε τα πάντα έναντι πινακίου φακής. Από τα 4 εκατομμύρια Ανατολικογερμανούς εργαζόμενους το 1990, άφησε άνεργους τα... 2,5 εκατομμύρια το 1994! Ξεπούλησε 8.500 κρατικές επιχειρήσεις και 2.500.000 στρέμματα καλλιεργειών έναντι... 135 δισ. ευρώ!!! Ο πρώτος πρόεδρος της Τρόιχαντ δολοφονήθηκε, ενώ 180 άτομα δικάστηκαν για σκάνδαλα.

Ανακοίνωση της ΑΑ για απορρίμματα ενόψει ΠΣ στις 2/6/11

 ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ
ΕΝΟΨΕΙ ΤΗΣ ΣΥΖΉΤΗΣΗΣ ΓΙΑ ΤΑ ΑΠΟΡΡΙΜΜΑΤΑ
ΣΤΟ Π.Σ. ΣΤΙΣ 2/6/2011

ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΗΝ ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΥΣΗ ΑΠΟΡΡΙΜΜΑΤΩΝ
ΟΥΤΕ ΘΑΨΙΜΟ-ΟΥΤΕ ΚΑΨΙΜΟ!
ΝΑΙ ΣΤΗΝ  ΠΡΟΩΘΗΣΗ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΚΑΙ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΩΝ  ΕΠΙΛΥΣΗΣ   ΚΑΙ ΟΧΙ  ΑΝΑΠΑΡΑΓΩΓΗΣ ΚΑΙ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗΣ ΤΟΥ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΟΣ  

Η εικόνα και η διάσταση του προβλήματος  των απορριμμάτων

Στην Ελλάδα παράγονται 5 εκατομμύρια τόνοι αστικών στερεών απορριμμάτων κάθε χρόνο. Εξ αυτών τα 2 εκατομμύρια απορρίπτονται στην Αττική σε ένα οικιστικό ιστό 5.000.000 κατοίκων. Με αυτές τις τεράστιες ποσότητες σκουπιδιών και με την σύνθεση που αυτά έχουν (π.χ. παρουσία πλαστικών), ΣΤΟ ΠΛΑΣΙΟ ΤΟΥ ΣΗΜΕΡΙΝΟΥ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΠΛΑΣΙΟΥ ΚΑΙ ΤΩΝ ΑΣΚΟΥΜΕΝΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ, ψεύδεται όποιος ισχυρίζεται ότι το πρόβλημα  είναι διαχειρίσιμο και ελέγξιμο εντός λογικών και κοινωνικά αποδεκτών πλαισίων. Δηλαδή, με σεβασμό στο περιβάλλον και την υγεία των πολιτών, καθώς και με κόστος που δεν θα τινάζει την τσέπη των πολιτών άμεσα ή έμμεσα στον αέρα.

Το κοινωνικό και περιβαλλοντικό συμφέρον

Θα δούμε το θέμα με γνώμονα την ‘’μη-ενόχληση’’ των αριστοκρατών της Εκάλης, τους επιχειρηματικούς σχεδιασμούς των διαφόρων ομίλων και το πώς θα δικαιολογήσουν οι διάφοροι κυβερνητικοί και κοινοτικοί γραφειοκράτες τον μισθό τους;  Ή μήπως με βάση τα σημερινά αλλά και μακροπρόθεσμα συμφέροντα των εκατομμυρίων απλών κατοίκων, το δικαίωμα σε αξιοπρεπή υγιεινή διαβίωση, αλλά και τις ανάγκες του περιβάλλοντος που ατυχώς δεν έχει φωνή  για να διαμαρτυρηθεί;
Μόνο το  δεύτερο κριτήριο αντιστοιχεί στο ευρύτερο κοινωνικό και περιβαλλοντικό συμφέρον. Η μόνη βιώσιμη και ρεαλιστική κατεύθυνση λύσης είναι να αναζητήσουμε πολιτικές, τεχνολογίες και πρακτικές ΠΡΟΛΗΨΗΣ/ΜΕΙΩΣΗΣ, ΑΝΑΚΥΚΛΩΣΗΣ/ΚΟΜΠΟΣΤΟΠΟΙΗΣΗΣ των απορριμμάτων, καθώς και ΑΛΛΑΓΗΣ ΤΗΣ ΣΥΝΘΕΣΗΣ ΤΟΥΣ. Τουλάχιστον το 75% του βάρους των σκουπιδιών μπορεί να ανακυκλωθεί ή να κομποστοποιηθεί, δηλαδή με κάποιο τρόπο να επαναχρησιμοποιηθεί. Αν θέλουμε να μιλάμε με επιστημονικούς όρους, με κοινωνικά και περιβαλλοντικά κριτήρια, οποιαδήποτε συζήτηση για τεχνολογίες διαχείρισης,  πρέπει να ξεκινάει από εκεί και πέρα.

Θάψιμο ή κάψιμο;

"Μην βιάζεσαι, αν δεν είσαι σίγουρος για τον δρόμο σου", λέει ο λαός μας. Η κυβέρνηση ωστόσο όχι μόνο βιάζεται, αλλά καίγεται κιόλας… Μέσω του λεγόμενου περιφερειακού σχεδιασμού η σημερινή κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ (σε συνέχεια των προηγούμενων), κινείται πεισματικά (έχει φυσικά τους λόγους της και αυτοί είναι πολιτικοί και καθόλου αγαθοί), στην αδιέξοδη λογική διαχείρισης της υπάρχουσας κατάστασης. Αυτή η πολιτική κινείται στον συνδυασμό τριών αξόνων. Ο ένας είναι το θάψιμο των σκουπιδιών (ανεξέλεγκτα ή σε ΧΥΤΑ τύπου Φυλής). Ο δεύτερος είναι το κάψιμο, πάλι κατά το πρότυπο της Φυλής. Και ο  τρίτος αφορά την ξήρανση των σκουπιδιών  και μετέπειτα κάψιμο ή θάψιμο τους (σχεδιασμός για Κερατέα και Γραμματικό). Όλα αυτά με πολλές τεχνολογικές παραλλαγές και διαφορετικές  χωροθετήσεις και συνδυασμούς.

Με λίγα λόγια "κάψιμο ή θάψιμο", που έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό, που δεν τιμάει ιδιαίτερα τους εμπνευστές αυτών των πολιτικών: ΝΑ ΜΗΝ ΒΛΕΠΟΥΜΕ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ, ΝΑ ΤΟ ΚΡΥΒΟΥΜΕ. Είτε στο έδαφος, είτε στον αέρα.

Οι λύσεις αυτές, σε όλες τους τις παραλλαγές, πρέπει να απορριφθούν διότι:

•    Οδηγούν σε καταστροφή το σύνολο των απορριμμάτων, χωρίς αξιοποίηση. Μόνο για ‘’ξεκάρφωμα’’, μιλάνε για συνδυασμό με διαλογή στην πηγή και ανακύκλωση. Μόλις το 10% των σκουπιδιών ανακυκλώνεται στην Ελλάδα και το σχετικό έργο έχει πλέον τελματώσει, με ευθύνη της πολιτείας!

•    Αναπαράγουν την λογική του άκρατου καταναλωτισμού και της αλόγιστης περιβαλλοντικά συμπεριφοράς, με τον ψεύτικο καθησυχασμό, ότι  ‘’όσο σκουπίδι και να βγει, με την τεχνολογία που υπάρχει, θα το βολέψουμε’’. Υπονομεύουν έτσι κάθε στόχο για πρόληψη και μείωση.
•    Επιβαρύνουν το περιβάλλον, δημιουργώντας παράλληλα σοβαρούς κινδύνους για την υγεία των πολιτών.

Οι σύγχρονοι μάγοι της καύσης

Τελευταία προβάλλεται, κυρίως από εκπροσώπους επιχειρήσεων, η μαγική λύση της  θερμικής κατεργασίας, με το επιχείρημα ότι οδηγεί στην μείωση του όγκου ή/και του βάρους των σκουπιδιών κατά 90-95%, ενώ υποτίθεται ότι μένει και ένα ακίνδυνο υπόλειμμα. Και είναι παράξενο που υπάρχουν ακόμη και επιστήμονες που ξεχνούν (σκόπιμα ή αφελώς;) την αρχή διατήρηση της μάζας, που μάθαμε στο λύκειο. Η λύση αυτή παρουσιάζεται με τρείς παραλλαγές με κοινά χαρακτηριστικά, αλλά και διαφορές.

•    Καύση με περίσσεια οξυγόνου, πιθανά σε  συνδυασμό με  ενεργειακή αξιοποίηση
•    Καύση σε συνθήκες σχετικής έλλειψης οξυγόνου, που οδηγεί σε δημιουργία ενός καύσιμου αερίου, που αποτελείται κυρίως από μίγμα μονοξειδίου του άνθρακα και υδρογόνου (αεριοποίηση)
•    Θερμική κατεργασία με πλήρη  απουσία οξυγόνου (αεριοποίηση με πυρόλυση), που αποτελεί παραλλαγή της προηγούμενης μεθόδου.

Η παραγωγή διοξινών δίδυμος αδερφός της καύσης

Η τεχνολογία της καύσης είναι συνυφασμένη με την παραγωγή επικίνδυνων παραπροϊόντων για την  υγεία του ανθρώπου, όπως διοξινών, φουρανίων  κ.λ.π., που σχετίζονται με καρκινογενέσεις, διαβητικές και  καρδιαγγειακές ασθένειες. Οι ενώσεις αυτές είναι επιβλαβείς ακόμη και σε ελάχιστες ποσότητες (κλάσματα του γραμμαρίου). Οι επιχειρήσεις είναι ως συνήθως καθησυχαστικές, ισχυριζόμενες ότι λαμβάνουν επαρκή μέτρα ασφαλείας. Θα έφταναν τα κορυφαία οικολογικά εγκλήματα του κόσμου της πετρελαϊκής ρύπανσης του κόλπου του Μεξικού από την BP και της πυρηνικής καταστροφής στην Φουκουσίμα, για να είμαστε δύσπιστοι, σε λόγια που επιστρατεύονται για να προστατεύουν κέρδη.

Αλλά πέρα από αυτό, έχει διαπιστωθεί ήδη, ότι τα ίδια τα ’’επιτρεπτά όρια’’ που τίθενται,  σηκώνουν πολύ συζήτηση και δεν είναι καθόλου αθώα. Απόδειξη για αυτό είναι οι τεράστιες διαφορές που υπάρχουν από χώρα σε χώρα. Μην ξεχνάμε άλλωστε ότι τα απορρίμματα δεν έχουν σταθερή σύνθεση. Αλλά και όταν μπαίνουν όρια, οι έλεγχοι που ακολουθούν είναι σπάνιοι, αναξιόπιστοι και διαβλητοί. Αυτός είναι και ο βασικός λόγος, που μετά το 1995, υπάρχει κλείσιμο πληθώρας μονάδων καύσης στις ΗΠΑ.  Αξίζει να σημειωθεί εδώ ότι, σύμφωνα με ορισμένες έρευνες,  η παραγωγή διοξινών είναι μεγαλύτερη με την μέθοδο της αεριοποίησης σε σχέση με την καύση.

Ο πονοκέφαλος της τέφρας

Οι κάθε είδους τέφρες (στάχτες) που παράγονται  με την εφαρμογή των μεθόδων καύσης,  είναι εξαιρετικά τοξικές και επικίνδυνες. Έχουν ταξινομηθεί επίσημα ως τοξικά απόβλητα από το διεθνές περιβαλλοντικό δίκαιο (συνθήκη της Βασιλείας και του Μπάμακο για τη διασυνοριακή μεταφορά αποβλήτων). Η ειρωνεία είναι ότι τα μέτρα προστασίας από τις διοξίνες, οδηγούν σε συγκέντρωση ρύπων τέφρας στις αντίστοιχες διατάξεις, δημιουργώντας αδιέξοδο.  Θέλοντας να ‘’κρύψουν’’ το πρόβλημα οι βιομηχανίες που προωθούν τις μονάδες καύσης, πιέζουν για χρήση των τεφρών σε επιστρώσεις δρόμων, μεταφέροντας τα τοξικά απόβλητα μακριά από τον τόπο του εγκλήματος και οδηγώντας τα στον υδροφόρο ορίζοντα και τελικά στην τροφική αλυσίδα.

Ποιος θυμάται το εξασθενές χρώμιο;

 Τα  μέταλλα, όχι μόνο δεν καταστρέφονται κατά την διάρκεια της καύσης, αλλά συχνά εμφανίζονται σε μορφές ενώσεων ακόμη πιο επικίνδυνων από τις αρχικές. Κλασσικό παράδειγμα το χρώμιο που από τρισθενές στην μορφή των αποβλήτων, μετατρέπεται σε εξασθενές (καρκινογόνο), μετά την καύση.  Είτε στην μορφή των αέριων εκπομπών είτε μέσα στις τέφρες, εντοπίζονται σύμφωνα με ανάλυση της Greenpeace, τουλάχιστον 19 τοξικά βαρέα μέταλλα (υδράργυρος, κάδμιο, μόλυβδος, αρσενικό, χρώμιο κ.λ.π.).

Ο αόρατος και ύπουλος κίνδυνος των μικροσωματιδίων

Κάθε διεργασία καύσης, δημιουργεί πολύ μικρά σωματίδια, με διάμετρο χιλιοστών του χιλιοστού, τα οποία μέσω της αναπνοής καταλήγουν στους πνεύμονες και ενέχονται για πολλές κατηγορίες ασθενειών του αναπνευστικού συστήματος. Τουλάχιστον το 70% των παραγόμενων μικροσωματιδίων διαφεύγει των μέτρων προστασίας και εκλύεται στην ατμόσφαιρα.
Τα σκουπίδια καίγονται, ο πλανήτης θερμαίνεται, το κλίμα αλλάζει αρνητικά

Καύση σημαίνει αρνητική συμβολή στο φαινόμενο του θερμοκηπίου και στην μεταβολή του κλίματος, καθώς εκλύονται μεγάλες ποσότητες CO2 και άλλων αερίων που συμβάλλουν σε αυτό. Ακόμη και στην περίπτωση της αεριοποίησης, που οι εκπομπές αυτές είναι μειωμένες, το επίπεδο τους μόλις υπολείπεται των εκπομπών από την καύση του λιγνίτη.

Μα δεν υπάρχει το  όφελος της παραγωγής ενέργειας;

Εδώ είναι που πρέπει να θυμηθούμε πως ‘’η μισή αλήθεια είναι πάντα ψέμα’’.  Η εφαρμογή των τεχνολογιών καύσης, σπαταλά συνήθως μεγαλύτερο ποσοστό ενέργειας από αυτό που λαμβάνουμε. Η δε  θερμογόνος δύναμη του καυσίμου αερίου που προκύπτει στην περίπτωση της αεριοποίησης, είναι πολύ χαμηλή. Και γίνεται βέβαια ακόμη χαμηλότερη αν αφαιρεθούν  (όπως είναι το σωστό), από τα απορρίμματα το πλαστικό και το χαρτί. Σε κάθε περίπτωση το ενεργειακό όφελος από την εξοικονόμηση φυσικών πόρων μέσω της ανακύκλωσης/επαναχρησιμοποίησης είναι πολλαπλάσιο.

Ποιος θα πληρώσει αυτό το κόστος;

Οι τεχνολογίες καύσης, σε όλες τις παραλλαγές τους, είναι από τις ακριβότερες μεθόδους διαχείρισης. Το κόστος μάλιστα αυξάνει όσο πηγαίνουμε από την απλή καύση στην αεριοποίηση και ακόμη περισσότερο στην πυρόλυση. Πολλαπλασιάζεται μάλιστα αν ληφθούν μέσα προστασίας και αν προστεθούν και τα έξοδα διάθεσης της τέφρας. Πολλές μονάδες στον κόσμο, εκτός των περιβαλλοντικών λόγων, έκλεισαν και για οικονομικούς λόγους.  Τόσο το αρχικό κόστος επένδυσης, όσο και  το κόστος λειτουργίας είναι πολύ υψηλά. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να γίνει μεγάλη και δεσμευτική για χρόνια επένδυση σε μια περιοχή (τουλάχιστον για 100.000 τόνους τον χρόνο), στηριγμένη πάνω σε μια τεχνολογία κάθε άλλο παρά δοκιμασμένη.

Στου κασίδη το κεφάλι;
 

Από αρκετούς επιστήμονες, οι  μέθοδοι της αεριοποίησης και της πυρόλυσης, παρουσιάζονται σαν να απαντούν στα προβλήματα που υπάρχουν στην μέθοδο της καύσης. Πέρα από το ότι αυτό δεν ισχύει πάντα, όπως αναφέρθηκε και προηγούμενα,  οι εργαζόμενοι οφείλουν να αναρωτηθούν: Όταν ακόμη και στην τεχνολογικά προηγμένη Ιαπωνία, αποδεικνύεται πως ‘’όταν ακούς για πολλά κεράσια, πρέπει να κρατάς μικρά καλάθια’’, είναι δυνατό να παίζουμε επιπόλαια με  τουλάχιστον ανώριμες   και μη δοκιμασμένες τεχνολογίες;

Όχι σε όλα λοιπόν; Μακριά από το σπίτι μας και δεν μας νοιάζει;

Είναι κλασικές αυτές οι αφ’ υψηλού  κατηγορίες εναντίον των κατοίκων που διεκδικούν την προστασία του περιβάλλοντος, της υγείας και του μέλλοντος των παιδιών τους, που μάχονται για μια αξιοπρεπή ζωή στην πόλη τους. Τα ίδια ακούγονται στην Δυτική Αττική, στην Κερατέα, στο Γραμματικό, παντού.

Πολλοί  ‘’ανοιχτόμυαλοι’’ που μιλάνε τόσο πρόχειρα και υποτιμητικά, συνήθως δεν ζουν σε αυτές τις περιοχές ή έχουν οικονομικό συμφέρον να παπαγαλίζουν αυτά τα πράγματα.  Ωστόσο, αυτό δεν σημαίνει ότι δεν είναι νόμιμα αυτά τα ερωτήματα από μεριάς των πολιτών, των σκεπτόμενων και αγωνιζόμενων ανθρώπων

Ωστόσο, το βασικό ερώτημα δεν είναι αν το πρόβλημα  των απορριμμάτων μπορεί να λυθεί τώρα και στο δοσμένο χώρο με  τη φιλοσοφία που εμείς υποστηρίζουμε (μείωση, ανακύκλωση, κομποστοποίηση, συνδυαστική χρήση των μεθόδων για αντιμετώπιση υπολείμματος). Το ουσιαστικό είναι αν θα αρχίσει να λύνεται στην σωστή κατεύθυνση.  Αδιέξοδη είναι μόνο η πολιτική που εφαρμόστηκε έως τώρα. Η χωματερή των Άνω Λιοσίων έχει ήδη  κορεστεί. Η Φυλή τρώει γρήγορα τα ψωμιά της. Ακόμη και αν οι κάτοικοι Κερατέας και Γραμματικού δέχονταν ΧΥΤΑ στις περιοχές τους, τι χρόνο ζωής θα είχαν και τι πρόβλημα θα έλυναν, πέρα από το να γεμίσουν μερικές τσέπες;

Με ενότητα και αγώνα και με οδηγό τα συμφέροντα της κοινωνικής πλειοψηφίας

►Αναβαθμίζουμε τα  ουσιαστικά  πολιτικά επιχειρήματα προς την σωστή κατεύθυνση λύσης της διαχείρισης των απορριμμάτων, που σημαίνει προβολή μιας ΕΝΟΤΗΤΑΣ ΚΡΙΤΗΡΙΩΝ:

•    μείωση, πρόληψη απορριμμάτων

•    διαλογή στην πηγή, ανακύκλωση/κομποστοποίηση/επαναχρησιμοποίηση

•    όχι επιχειρηματική αξιοποίηση/ιδιωτικοποίηση, ναι στη δημόσια κοινωνική λειτουργία-όχι στο κράτος υπηρέτη ιδιωτικών επιχειρηματικών συμφερόντων

•    προστασία του περιβάλλοντος και της υγείας των πολιτών

•    όχι στη μετακύλιση στους πολίτες του κόστους κατασκευής των έργων. Χρηματοδότηση από το κράτος, να τα πάρει από τις βιομηχανίες που μας γέμισαν με μη-διαχειρίσιμο σκουπίδι

•    ανθρώπινες και ενιαίες συνθήκες εργασίας εργαζομένων σε αποκομιδή και διαχείριση σκουπιδιών

►Διεκδικούμε ανατροπή του παρόντος περιφερειακού σχεδιασμού και προώθηση ενός νέου παναττικού σχεδιασμού με βάση αυτές τις αρχές.

►ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΘΑ ΠΡΟΧΩΡΗΣΕΙ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΘΕΛΗΣΗ ΚΑΙ ΧΩΡΙΣ ΤΗΝ ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΚΑΙ  ΓΝΩΜΗ των  πολιτών . Η  ΝΙΚΗ των κατοίκων της Κερατέας αποδεικνύει πολλά πράγματα.

►Υπερασπίζουμε την ανάγκη της ΕΝΟΤΗΤΑΣ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ, ενάντια στην προσπάθεια  υπονόμευσης του αγώνα σε Κερατέα, που προωθεί    η κυβέρνηση, με την μέθοδο πλέον του ΚΑΡΟΤΟΥ. Απορρίπτουμε την ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΔΙΑΣΠΑΣΗΣ του μετώπου και του συντονισμού στην Αττική.

Ακόμα το σκέφτεστε για στάση πληρωμών;

Δημοπρασία της Ελλάδας και διεθνής κηδεμονία

Για πρωτοφανή σε χώρα-μέλος της Ε.Ε. παρέμβαση κάνουν λόγο οι "Financial Times" σε δύο δημοσιεύματα. Μιλούν για "δημοπρασία" της Ελλάδας καθώς και για διεθνή κηδεμονία στον φοροεισπρακτικό μηχανισμό και στις πωλήσεις περιουσίας.

Οι Ευρωπαίοι ηγέτες διαπραγματεύονται μία συμφωνία που θα οδηγούσε σε μια χωρίς προηγούμενο εξωτερική παρέμβαση στην ελληνική οικονομία, συμπεριλαμβανομένων της διεθνούς εμπλοκής στην είσπραξη φόρων και στην ιδιωτικοποίηση κρατικής περιουσίας, με αντάλλαγμα νέα δάνεια διάσωσης για την Ελλάδα.

Πηγές που εμπλέκονται στις διαπραγματεύσεις δήλωσαν πως το πακέτο θα περιλαμβάνει και κίνητρα, ώστε οι ιδιώτες κάτοχοι ελληνικών ομολόγων να παρατείνουν οικειοθελώς το πρόγραμμα αποπληρωμής της Ελλάδας, καθώς και έναν ακόμα γύρο μέτρων λιτότητας.

Εδώ μια πολύ καλή ανάλυση από το "βαρύ πυροβολικό" των Financial Times, τον Wolfgang Munchau:


Δεν υπάρχουν soft λύσεις για την Αθήνα

Το ΔΝΤ λέει στην Ε.Ε.: Εάν δεν συμφωνήσετε σε νέο δανεισμό για το 2012, δεν θα ρισκάρουμε τα κεφάλαια των μετόχων μας, καταβάλλοντας την επόμενη δόση του παλαιού δανείου. Η εκταμίευση της δόσης είναι προγραμματισμένη για τις 29 Ιουνίου.
...
Έχω το προαίσθημα ότι η Ε.Ε. θα κάνει την πρώτη κίνηση και θα συμφωνήσει για νέο πακέτο δανεισμού, πιθανόν στη σύνοδο κορυφής του Ιουνίου. Μια πολιτική δήλωση πιθανότατα θα είναι επαρκής για να ξεκλειδώσει την πέμπτη δόση.
...
Το μερίδιο του ΔΝΤ στην εν λόγω δόση είναι λίγο περισσότερα από 3 δισ. ευρώ, αλλά οι πολιτικές επιπτώσεις μη καταβολής θα είναι καταστροφικές. Η Ολλανδία έχει ήδη απειλήσει να αποσυρθεί από το πρόγραμμα στήριξης της Ελλάδας και προσωπικά δεν βλέπω τη γερμανική Bundestag να ψηφίζει για δεύτερο δάνειο εάν το ΔΝΤ δεν έχει ήδη δηλώσει στήριξη.

Υπάρχει ένα θετικό στοιχείο στην όλη κατάσταση: βάζει τέλος στις σχετικά επικίνδυνες ψευδαισθήσεις των ήπιων επιλογών.

Μέχρι πρότινος, η Ε.Ε. δαπάνησε πολύτιμο χρόνο με τη συζήτηση για ηλίθιες λύσεις όπως μια ήπια αναδιάρθρωση ή reprofiling. Αυτές οι απαντήσεις στο ελληνικό πρόβλημα δεν κάνουν κάποια διαφορά στη διατηρησιμότητα του χρέους, αλλά ενέχουν σημαντικά ρίσκα.

Η σκληρή στάση του ΔΝΤ δείχνει τουλάχιστον στους Ευρωπαίους ότι δεν μπορούν να ξεμπλέξουν από την κρίση με "μισές" λύσεις.

Οι εναλλακτικές πλέον γίνονται όλο και πιο ξεκάθαρες: είτε η Ε.Ε. και το ΔΝΤ θα συνεχίσουν να χρηματοδοτούν την Ελλάδα για όσο χρειαστεί είτε η Αθήνα θα αναγκαστεί σε σκληρή χρεοκοπία. Δεν υπάρχει ενδιάμεση οδός. Κάποια μορφή εμπλοκής των ιδιωτών είναι πιθανή, ακόμη και επιθυμητή για πολιτικούς λόγους. Όμως, δεν θα είναι ουσιώδης σε όρους μείωσης της καθαρής τρέχουσας αξίας των ελληνικών ομολόγων.

Χρεοκοπία θα σημάνει και "κούρεμα" 50% - 70%. Υποπτεύομαι ότι οι ιδιώτες ομολογιούχοι θα έρθουν αντιμέτωποι με σχεδόν ολική απώλεια των κεφαλαίων τους. (σ.σ. κάτι που σημαίνει ότι θα χρεωκοπήσουν, γι' αυτό και οι τραπεζίτες αρνούνται οποιαδήποτε τέτοιο ενδεχόμενο με τόσο μεγάλη λύσσα) Σε αυτήν την περίπτωση, η πιθανότητα εξόδου της χώρας από το ευρώ είναι υψηλή.

Χρεοκοπία εντός της ευρωζώνης θα φέρει κάποια ανακούφιση στις αναχρηματοδοτήσεις του χρέους, αλλά το όφελος θα επισκιαστεί από τη ζημία στον χρηματοοικονομικό κλάδο και τον αποδεκατισμό των καταθέσεων.

Η καλύτερη στρατηγική για να υπάρξει ανάπτυξη υπό αυτές τις συνθήκες είναι μια μεγάλη πραγματική υποτίμηση του νομίσματος. Είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς πώς θα συμβεί αυτό χωρίς έξοδο από την ευρωζώνη. Από τη στιγμή όπου το χρηματοοικονομικό σύστημα είναι ήδη υπερβολικά πιεσμένο, το σχετικό κόστος μιας εξόδου ίσως είναι χαμηλότερο από το αντίστοιχο της παραμονής στην Ένωση. (σ.σ. Ο Munchau επαναλαμβάνουμε ότι δεν είναι κανένας τυχαίος, αλλά πρόκειται για πολύ εύστροφο αναλυτή της άρχουσας τάξης, που κατανοεί ότι ο καλύτερος τρόπος για να "πάρει μπρος" ο καπιταλισμός στην Ελλάδα είναι η έξοδος από το ευρώ και η υποτίμηση του νομίσματος, ώστε να ρημαχθούν "εμμέσως" οι εργάτες, αντί για αυτό που γίνεται τώρα με "άγριο" ρήμαγμα. Για επανάσταση βέβαια ούτε λόγος - ο Munchau είναι αλλεργικός σε τέτοιου είδους λύσεις, γι' αυτό και τον έχουν "είδωλο" εκεί στους Financial Times που δουλεύει)

Το προαίσθημά μου είναι ότι το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο θα αποτρέψει τη διάσπαση της ευρωζώνης σε αυτήν τη φάση και θα δεχτεί ένα νέο πρόγραμμα δανεισμού. Όταν όμως ολοκληρωθεί, θα έρθουμε αντιμέτωποι με την ίδια κατάσταση. Οι πολιτικοί στη βόρεια Ευρώπη θα πάθουν νέο "ταμπλά" και θα κάνουν αναφορές σε αναδιάρθρωση χρέους, αλλά εν τέλει, θα συμφωνήσουν για νέο δανεισμό εάν η Αθήνα ευθυγραμμίζεται με τις προϋποθέσεις.
...
Το ΔΝΤ έχει ενεργήσει σαν διαιτητής στη διαδικασία, διατηρώντας τα εμπλεκόμενα μέρη στη σωστή τροχιά, τόσο τους Έλληνες όσο και τους πιστωτές τους.

Φυσικά, θα έρθει κάποτε η ώρα όπου το παιχνίδι θα πρέπει να τελειώσει. Υποπτεύομαι ότι αυτό θα συμβεί κάποια στιγμή μεταξύ των ετών 2013 και 2016. Η Ελλάδα και ίσως και άλλες χώρες της ευρωπαϊκής περιφέρειας θα πρέπει να χρεοκοπήσουν, όμως οι βασικοί πιστωτές που θα έχουν απομείνει θα είναι οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις και το ΔΝΤ.

Οι πολιτικοί ηγέτες της Ε.Ε. θα πρέπει τότε να πάρουν μια δύσκολη απόφαση. Θα διαγράψουν το ελληνικό χρέος, γεγονός που θα αποτελέσει τεράστια δημοσιονομική μεταφορά; Ή θα επιτρέψουν τη διάσπαση της ευρωζώνης, γεγονός που επίσης θα αποτελέσει κολοσσιαία δημοσιονομική μεταφορά;

Η εκτίμησή μου είναι ότι θα διαλέξουν την πρώτη επιλογή, αναλαμβάνοντας το βάρος. Όμως, πλέον, μια ένωση στην οποία οι κυβερνήσεις και τα κοινοβούλια θα παραμένουν πλήρως ανεξάρτητα θα είναι πολιτικά απαράδεκτη. Οι δανείστριες χώρες θα αναζητήσουν αξιόπιστες πολιτικές εγγυήσεις, οι οποίες θα επεκτείνονται πέραν των κυβερνήσεων, όπως το πακέτο σταθερότητας και ανάπτυξης.

Guardian: Είναι πραγματικά «πολιτική αυτοκτονία» η χρεοκοπία;

Με αυτό τον τίτλο δημοσιεύθηκε χθες ένα άρθρο στην βρετανική εφημερίδα Guardian, με θέμα την κρίση στις αδύναμες δημοσιονομικά χώρες της Ευρώπης, Ελλάδα, Ιρλανδία, Πορτογαλία και Ισπανία, όπου υποστηρίζεται ότι μία ελληνική χρεοκοπία αν και βραχυχρόνια θα έχει δυσάρεστες συνέπειες, μακροχρόνια θα αποδειχθεί λυτρωτική για την οικονομία της χώρας.

Η λέξη χρεοκοπία είναι απαγορευμένη για τους αξιωματούχους της Ε.Ε. και της ΕΚΤ, που προειδοποιούν καθημερινά την Αθήνα ότι πρέπει να συνεχίσει με το πρόγραμμά της και να αποπληρώσει πλήρως και στην ώρα τους όλα τα δάνεια, διαφορετικά θα βρεθεί αντιμέτωπη με σοβαρές συνέπειες:

«Οι επενδυτές δεν πρόκειται να χρηματοδοτήσουν ποτέ ξανά την Ελλάδα και οι ξένες επιχειρήσεις δεν πρόκειται να επενδύσουν στη χώρα», επισημαίνουν. Πάντως, ακόμα και όσοι μπορούν να καταλάβουν ότι αυτή η απαίτηση είναι αδύνατο να ικανοποιηθεί από τον Έλληνα πρωθυπουργό, Γ. Παπανδρέου με την αδύναμη και διχασμένη κυβέρνησή του και με «ναυαγισμένη» ελληνική οικονομία, δεν μπορούν να χρησιμοποιήσουν τη λέξη χρεοκοπία αλλά κάνουν λόγο για «αναδιάταξη ή αναδιάρθρωση».

Το να παραδεχθεί μία κυβέρνηση ότι δεν μπορεί να αποπληρώσει τα χρέη της είναι μία βιώσιμη επιλογή για μία χώρα που έχει ξεμείνει πλέον από άλλες εναλλακτικές, όπως δείχνει η μελέτη των Borensztein και Panizza του ΔΝΤ οι οποίοι ερεύνησαν το σύνολο των χωρών που χρεοκόπησαν από το 1824 μέχρι το 2004 επικεντρώνοντας κυρίως στις βραχυχρόνιες και μακροχρόνιες συνέπειες που είχαν οι χρεοκοπίες για τις οικονομίες τους.

Το συμπέρασμά τους είναι πως: «Το οικονομικό κόστος (ενν. της χρεοκοπίας) είναι σημαντικό αλλά με σύντομη διάρκεια...ενώ σε όλες σχεδόν τις περιπτώσεις οι επιπτώσεις της χρεοκοπίας δεν ήταν ανιχνεύσιμες μετά από ένα με δύο χρόνια».

Η Αθήνα βρίσκεται λοιπόν σε αυτό το σημείο, όπου υπό το βάρος των ιστορικών περικοπών των δαπανών η οικονομία της έχει διαλυθεί ενώ οι επενδυτές είναι διατεθειμένοι να την χρηματοδοτήσουν με επιτόκιο γύρω στο 17%. Επομένως, γιατί η Ελλάδα δεν εγκαταλείπει τις προσπάθειες και δεν χρεοκοπεί;

Το κύριο αίτιο έχει να κάνει με τις τράπεζες και τις επιπτώσεις που θα είχε η ελληνική χρεοκοπία κυρίως στο γερμανικό, γαλλικό και ελληνικό τραπεζικό σύστημα που είναι κατά πολύ εκτεθειμένο στο ελληνικό χρέος. Αλλά η λύση θα ήταν να αντιμετωπιστούν οι τράπεζες, είτε με το να τους δοθούν περισσότερα χρήματα (σ.σ. αλλοίμονο - δεν έχουν πάρει αρκετά, χρειάζονται κι άλλα για να μη χρεωκοπήσουν. Ποιος είπαμε πληρώνει; Α ναι, τα "κορόιδα"), είτε απλά παίρνοντας τον έλεγχό τους – από το να σταυρωθεί η οικονομία.

Για τον Κώστα Λαβαπίτσα, έναν οικονομολόγο στη Σχολή Ανατολικών και Αφρικανικών Σπουδών που μόλις γύρισε από την Αθήνα, η κατάσταση αντιπροσωπεύει μοναχά ένα πράγμα. «Είναι ο θρίαμβος των τραπεζών» λέει. «Οι δανειστές εντός και εκτός Ελλάδας λαμβάνουν την προνομιακή μεταχείριση αντί για τον ελληνικό λαό».

Ξεκινούν οι απεργίες και στάσεις εργασίας κατά των ιδιωτικοποιήσεων

Σε 24ωρη πανελλαδική απεργία προχωρούν από σήμερα οι εργαζόμενοι του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου, που αντιδρούν στην ιδιωτικοποίησή του, ενώ για τον ίδιο λόγο προχωρούν σήμερα σε στάση εργασίας και οι εργαζόμενοι της Εταιρείας Ύδρευσης και Αποχέτευσης Θεσσαλονίκης από τις 12 έως τις 2:30 το μεσημέρι. Στο μεταξύ, η Ομοσπονδία Υπαλλήλων Λιμένων Ελλάδος έχει προγραμματίσει συνέντευξη Τύπου για σήμερα ενώ κινητοποιήσεις ξεκινούν και οι εργαζόμενοι στον ΟΤΕ

Οι οδηγοί των ΕΛ.ΤΑ. πραγματοποιούν επαναλαμβανόμενες απεργιακές κινητοποιήσεις από το βράδυ της Κυριακής και για πέντε μέρες, καταγγέλλοντας ότι δεν τους αποδίδονται σωστά τα ρεπό, ενώ μιλούν για ελλιπές προσωπικό.

Επίσης, η Ομοσπονδία Τραπεζοϋπαλλήλων Ελλάδας (ΟΤΟΕ) θα συμμετάσχει στο πανεργατικό Συλλαλητήριο της ΓΣΕΕ - ΑΔΕΔΥ, που θα γίνει στις 4 Ιουνίου 2011. Σημειώνεται, ότι η ΟΤΟΕ θα προχωρήσει σε καμπάνια ενημέρωσης της ελληνικής κοινωνίας για τις θέσεις και τις προτάσεις της ΟΤΟΕ, σχετικά με τη δημιουργία α ενός Δημόσιου Πυλώνα Τραπεζών. Ο προτεινόμενος Πυλώνας θα εγγυάται τον ρόλο του Τραπεζικού Συστήματος στην αναπτυξιακή πορεία της χώρας.

Για νέο δάνειο πάει και η Ιρλανδία

Το ενδεχόµενο να αναγκαστεί η Ιρλανδία να αναζητήσει και δεύτερο πακέτο στήριξης από την Ευρωπαϊκή Ενωση και το Διεθνές Νοµισµατικό Ταµείο, γιατί θα δυσκολευτεί να επιστρέψει στις διεθνείς αγορές την επόµενη χρονιά, υποστήριξε χθες ο υπουργός Μεταφορών της χώρας Λίο Βάραντκαρ. Δεν απέκλεισε µάλιστα το ενδεχόµενο η επιστροφή της Ιρλανδίας στις αγορές να µην είναι εφικτή ούτε και το 2013. Είναι η πρώτη φορά που µέλος της ιρλανδικής κυβέρνησης αφήνει δηµοσίως ανοιχτή την πιθανότητα να µην µπορέσει η Ιρλανδία να αντλήσει τα απαραίτητα κεφάλαια από τις αγορές, εξαιτίας των τσουχτερών σπρεντ στα ιρλανδικά οµόλογα.

Οι παρλαπίπες του Γ. Κουρή

Είχαμε ακούσει τον Νίκο Χατζηνικολάου να μιλάει απ΄ τον ραδιοφωνικό του σταθμό και να κάνει την αγιογραφία του Γ. Κουρή για τις «φιλότιμες» προσπάθειες που κάνει για να «σώσει» τον τηλεοπτικό σταθμό Alter.
Αυτές, λοιπόν, τις «φιλότιμες προσπάθειες» τις διαβάζουμε σήμερα στο πρωτοσέλιδο της «Αυριανής» και μεταφράζονται στο ότι «Ο Κουρής πούλησε 400 στρέμματα παραλία, 12 βίλες στην Κεφαλονιά και υποθήκευσε δυο κτίρια 15.000 τετραγωνικών μέτρων, πήρε ΕΝΝΕΑ ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ΕΥΡΩ και τα έβαλε όλα στο κανάλι για να γλυτώσει».

Μην μας πείτε τώρα ότι δεν συγκινηθήκατε απ’ την ενέργεια του εκδότη – καναλάρχη που τα «έδωσε όλα» για να μπορέσει να επιβιώσει αυτός ο τηλεοπτικός σταθμός;
Πέρα απ’ την πλάκα όμως, –και χωρίς να ξέρουμε τα παρασκηνιακά παιχνίδια που παίζονται μεταξύ εκδοτών κυβερνητικών στελεχών κ.λ.π-, να θυμίσουμε κάποια πράγματα για τον Γ. Κουρή που ξεκινώντας από μια τοπική εφημερίδα στην Κεφαλονιά σήμερα εμφανίζετε κροίσος να διαθέτει 12 βίλες, κτίρια, παραλιακές εκτάσεις κλπ.

Για να μην επαναλαμβάνουμε πράγματα που ήδη έχουμε γράψει σας παραπέμπουμε σ’ αυτή μας την ανάρτηση που αναφέρετε στις μέρες και την πολιτεία του Κεφαλλονίτη εκδότη-καναλάρχη.

Εκδήλωση από την Πρωτοβουλία “Ένα καράβι για τη Γάζα” στις 2 Ιούνη στο Πολυτεχνείο.

 Τον Αύγουστο του 2008, 44 άνθρωποι από 13 χώρες, επιβαίνοντες σε δυο ελληνικά ψαροκάικα, έσπασαν για πρώτη φορά μετά από 41 χρόνια το θαλάσσιο αποκλεισμό της Γάζας. Έδειξαν σε όλο τον κόσμο πως απλοί άνθρωποι, χωρίς πολεμικά μέσα, οπλισμένοι  με τη θέληση που γιγαντώνει το δίκιο, μ’ ένα καλό  σχέδιο και σωστή τακτική,  μπορούν να νικήσουν το άδικο.
Άλλες τέσσερις φορές, σκάφη του Free Gaza Movement έσπασαν το θαλάσσιο αποκλεισμό της Γάζας.

Η επιτυχημένη αυτή αποστολή του Free Gaza Movement ενέπνευσε και άλλα εγχειρήματα, που έσπασαν τον αποκλεισμό της Γάζας από τη στεριά, όπως πρόσφατα το Viva Palestina.

Μετά την ισραηλινή εισβολή στη Γάζα το Δεκέμβριο του 2008, όμως, αυτές οι αποστολές του Free Gaza Movement αντιμετωπίστηκαν με πολεμικά μέσα από τη μεριά του Ισραήλ. Δρώντας σαν πειρατές της Μεσογείου, κουρελιάζοντας κάθε έννοια διεθνούς Δικαίου και Δικαίου της θάλασσας, το κράτος του Ισραήλ διεμβόλισε το «Dignity», το Δεκέμβρη του 2008, απείλησε με βύθιση τον «Αρίωνα», τον Ιανουάριο του 2009 και κατέλαβε το ίδιο σκάφος τον Ιούνιο της ίδιας χρονιάς. Συνεπικουρώντας  την
πολιτική απαρτχάιντ του Ισραήλ, οι αιγυπτιακές αρχές απαγόρευσαν και κατέστειλαν την προσπάθεια  1.400 αγωνιστών  του Gaza Freedom March να εισέλθουν στη Γάζα και να διαδηλώσουν μαζί με τους Παλαιστίνιους αδερφούς τους, τον Δεκέμβριο του 2009.

-Επειδή ο αγώνας του Παλαιστινιακού λαού για τη λευτεριά και την ανεξαρτησία του συνεχίζεται.
-Επειδή η Λωρίδα της Γάζας εξακολουθεί να παραμένει αποκλεισμένη, μολονότι το Ισραήλ διακηρύσσει ότι δεν την έχει πλέον υπό κατοχή.
-Επειδή ως κάτοικοι της Μεσογείου έχουμε έναν επιπλέον λόγο να μην επιτρέψουμε σε κανέναν να εμποδίζει την επικοινωνία ανάμεσα στους λαούς της.
-Επειδή ο Ελληνικός και ο Παλαιστινιακός λαός συνδέονται με μακρόχρονους δεσμούς αδελφοσύνης, φιλίας και συνεργασίας.
-Επειδή εναντιωνόμαστε σε κάθε ξένη επέμβαση και κατοχή όπου γης,
-Επειδή η αλληλεγγύη  των λαών δεν περιορίζεται από σύνορα και δεν υπακούει σε ηγεμονικές προσταγές.
-Είμαστε αποφασισμένοι να ξαναπάμε στη Γάζα, μεταφέροντας στον αδελφό Παλαιστινιακό λαό μήνυμα φιλίας και αλληλεγγύης.

Από την νύχτα της Κυριακής προς Δευτέρα 31 Μαΐου 2010, όταν  οι ισραηλινές ειδικές ναυτικές δυνάμεις επιτέθηκαν σε διεθνή ύδατα (80 μίλια από τις ακτές του Ισραήλ) στον πολυεθνικό στολίσκο «Freedom Flotilla», σκοτώνοντας 9 συνανθρώπους μας, τραυματίζοντας βαριά δεκάδες άλλους, οδηγώντας στην συνέχεια το σύνολο των συλληφθέντων σε ισραηλινές φυλακές, πέρασε σχεδόν ένας χρόνος.
.
Ήδη ετοιμάζεται για ακόμα μια φορά μια διεθνής αποστολή (Freedom Flotilla 2) που σαν σκοπό θα έχει το σπάσιμο του αποκλεισμού της Γάζας, από τη θάλασσα. Ένας στολίσκος με αρκετά πλοία, ανθρώπους από όλο τον κόσμο, φορτωμένος με ελπίδα και αλληλεγγύη. Σκοπός του στολίσκου είναι να  εισέλθει  στα χωρικά ύδατα της Λωρίδας της Γάζας, χωρίς καμιά διαπραγμάτευση με το Ισραήλ, στο οποίο δεν αναγνωρίζουμε κανένα δικαίωμα να ασκεί καθήκοντα  επικυρίαρχου  της Μεσογείου.

Για αυτήν την αποστολή, ο οποία προγραμματίζεται να ξεκινήσει την 3η εβδομάδα του Ιουνίου,  πραγματοποιείται  εκδήλωση/προβολή στο Πολυτεχνείο τη 2α Ιουνίου 2011 με σκοπό την ενημέρωση για το εγχείρημα, την ενδυνάμωσή του και φυσικά την επιδιωκόμενη συμμετοχή
αλληλέγγυων στο προσεχές ταξίδι.

Πρωτοβουλία “Ένα καράβι για τη Γάζα”

  ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Αθήνα 30/5/2011
 
Ένας χρόνος πέρασε από τα ξημερώματα της 31 Μαϊου 2010, όταν ειδικές δυνάμεις του ισραηλινού στρατού επιχειρούν εναντίον του Στόλου της Ελευθερίας σε διεθνή ύδατα, ενώ πλέει προς το λιμάνι της Γάζας μεταφέροντας ανθρωπιστική βοήθεια. Δολοφονούν 9 συνανθρώπους μας, τραυματίζοντας βαριά δεκάδες άλλους ενώ συλλαμβάνουν και φυλακίζουν το σύνολο των επιβαινόντων και κατάσχουν τα πλοία του στολίσκου.

Τριάντα οχτώ Έλληνες της Πρωτοβουλίας ''Ένα Καράβι για τη Γάζα'' συμμετείχαν στην διεθνή αποστολή με τα πλοία ''ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΜΕΣΟΓΕΙΟΣ'' και ''ΣΦΕΝΔΟΝΗ'', τα οποία βρίσκονται ακόμα υπό ισραηλινή κατοχή στο λιμάνι της Χάιφα.

Ένας χρόνος πέρασε από ένα ακόμα έγκλημα της κυβέρνησης του Ισραήλ που εδώ και δεκαετίες παρά τις αντιδράσεις όλου του κόσμου, αλλά ακόμα και αυτές διεθνών οργανισμών συνεχίζει να αιματοκυλεί τον παλαιστινιακό λαό, δολοφονώντας, φυλακίζοντας και ξεριζώνοντάς τον από τον τόπο του.

Ένας χρόνος πέρασε από τη δολοφονική επίθεση στον Στόλο της Ελευθερίας και οι Ισραηλινές αρχές πανικόβλητες πιέζουν τις δυτικές κυβερνήσεις και διεθνείς οργανισμούς να αποτρέψουν τον απόπλου μιας νέας αποστολής.

ΕΜΕΙΣ

Δε ξεχνάμε, δε συγχωρούμε. Καμιά τρομοκρατία δεν πρόκειται να μας φοβίσει ή να μας σταματήσει. Τιμούμε τους νεκρούς συνταξιδιώτες μας συνεχίζοντας τον ίδιο αγώνα.

Σαλπάρουμε ακόμα μια φορά για να σπάσουμε τον αποκλεισμό της Γάζας χωρίς καμιά διαπραγμάτευση με τις αρχές του Ισραήλ στις οποίες δεν αναγνωρίζουμε κανένα δικαίωμα να ασκεί καθήκοντα επικυρίαρχου στη Μεσόγειο.

Σαλπάρουμε ακόμα μια φορά στα τέλη του Ιούνη 2011 με τον Στόλο της Ελευθερίας ΙΙ πιο δυνατοί, πιο αποφασισμένοι, μεταφέροντας το μήνυμα της ελπίδας και της αλληλεγγύης.

Η κυβερνητική συμμορία του ΓΑΠ κατάντησε την Ελλάδα χώρα-μπανανία (Βίντεο)

Απ’ τις 10 το πρωί οι επικεφαλείς της τρόικας βρίσκονται στο Γραφείο του Γ. Παπακωνσταντίνου συζητώντας με το οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης, πώς θα οδηγηθεί ο εργαζόμενος ελληνικός λαός στον εργασιακό και κοινωνικό μεσαίωνα, πώς θα ξεπουληθεί η όποια δημόσια περιουσία έχει απομείνει, πώς θα μπορέσει το πολιτικό σύστημα να προχωρήσει στην κατεδάφιση κάθε εργασιακού δικαιώματος, πώς θα διασφαλιστούν τα συμφέροντα των τοκογλύφων δανειστών του ελληνικού κράτους χωρίς, όμως το αστικό σύστημα να κινδυνεύσει την επιβίωση του.

Το «κουστούμι» έχει κοπεί. Για φέτος προγραμματίζουν να ξεπουλήσουν 8-11δημόσιες επιχειρήσεις για να συγκεντρώσουν 1,6 δισ. ευρώ ενώ οι ίδιοι σχεδιασμοί τους προβλέπουν να ξεζουμίσουν περισσότερο και με την φορολογία της εργατικές και λαϊκές μάζες για να συγκεντρώσουν μέχρι το 2015 10,9 δισ. ευρώ.

Αν διαβάσεις το σημερινό δημοσίευμα της Financial Times –άνευ σημασίας το γεγονός ότι το διέψευσε η κυβέρνηση- έχεις την αίσθηση ότι αφορά μια χώρα-μπανανία, ένα κράτος που βρίσκεται σε ξένη κατοχή και είναι οι κατακτητές με τους ντόπιους συνεργάτες τους που καθορίζουν τις τύχες ερήμην του ντόπιου λαού.
«Η Ελλάδα έτοιμη για αυστηρούς όρους διάσωσης… Οι Ευρωπαίοι ηγέτες διαπραγματεύονται μια συμφωνία που θα οδηγήσει σε μια άνευ προηγουμένου ξένη παρέμβαση στην Ελληνική οικονομία συμπεριλαμβανομένης διεθνούς ανάμιξης στην είσπραξη φόρων και στις ιδιωτικοποιήσεις κρατικής περιουσίας», γράφει η βρετανική εφημερίδα.

Φυσικά δεν είναι «η Ελλάδα έτοιμη για αυστηρούς όρους διάσωσης», όπως ονομάζει την πλήρη χρεοκοπία του εργαζόμενου λαού, των λαϊκών νοικοκυριών η φυλλάδα. Η κυβερνητική συμμορία του ΓΑΠ είναι που μαζί με τους ξένους συνεταίρους της ετοιμάζεται να ισοπεδώσει εντελώς τις λαϊκές μάζες για να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα ξένων και ντόπιων πλουτοκρατών.

Θα τους αφήσουμε;

Ο ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ ΕΧΕΙ ΤΑ ΟΡΙΑ ΤΟΥ

Αναλύσεις και ξανά αναλύσεις αυτές τις μέρες για το πως ακριβώς εμφανίστηκε όλος αυτός ο μέχρι πρότινος κοιμισμένος και αδιάφορος για τα κοινά κόσμος στις πλατείες και μάλιστα με ένα τρόπο ιδιαίτερα τσαντισμένο και μαζικό.

Ας το πούμε με απλά λόγια. Ζούμε σε ένα σύστημα που ονομάζεται κέρδος. Όλα γίνονται για το κέρδος. Μέσα σε αυτό το σύστημα είναι λογικό πως οι συνειδήσεις διαβρώνονται, ο πολίτης μαθαίνει από τη γέννησή του να παλεύει για αυτό ακριβώς το κέρδος και όλα ισοπεδώνονται κάτω από την ασταμάτητη κούρσα της καλοπέρασης.

Σκεφτείτε λοιπόν ένα κατά τα άλλα φιλήσυχο οικογενειάρχη ο οποίος όμως μέσα του έχει βίτσια που θέλει να το ικανοποιήσει. Βρίσκεται μπροστά του μια πουτάνα και του τα κάνει όλα. Όσο καιρό την έχει λέει ψέματα στην οικογένεια, βρίσκει τρόπους να κλέβει από το εισόδημα και να της κάνει δωράκια, ξενυχτάει στα σκυλάδικα μαζί της και εγκαταλείπει το σπίτι, κοιτάζει να κλέψει για να αγοράσει μια ωραία φωλίτσα για να πηδάει με την ησυχία του και άλλα φαιδρά.

Και ξαφνικά η πουτάνα δεν του κάθεται πια. Δεν του ικανοποιεί τα βίτσια και όχι μόνο αρχίζει και του λέει κάτι παλαβά, να κάνουμε οικονομίες να ανοίξουμε ένα σπιτικό να συμμαζευτούμε γενικότερα και να σφίξουμε τα ζωνάρια, και να περιορίσουμε και το αχαλίνωτο σέξ! (γιατί αρχίζει να το παίζει και καλόγρια)

Ο καπιταλισμός είναι ένα σύστημα που πατάει πάνω στον άκρατο πλουτισμό όσων καταφέρουν πατώντας ακόμα και πάνω σε σωρούς από πτώματα να κερδίσουν από τους μηχανισμούς αγοράς και σε οπαδούς – πολίτες που τον ακολουθούν είτε γιατί έχουν άμεσο κέρδος είτε γιατί έχουν προοπτική κέρδους. Σε αυτό το άψυχο και χωρίς πατρίδα, θρησκεία, οικογένεια, η οποιουδήποτε είδους ηθική σύστημα, ο λόγος ύπαρξης είναι «η πάρτη μου που περνάει καλά» η ικανοποίηση της ματαιοδοξίας, το γαμάω και δέρνω τους υπόλοιπους και λογαριασμό δεν τους δίνω.

Είναι η παιδική χαρά της διαφθοράς, της μίζας, της τοκογλυφίας, των κερδοσκοπικών παιχνιδιών, της άκρατης παραγωγής, του άπληστου πλουτισμού, του κράτους και των πολιτών που διακατέχονται μόνιμα από το σύνδρομο των χρυσοθήρων.

Η έννοια λοιπόν του καπιταλισμού στα απλά λαϊκά επίπεδα είναι η πουτάνα που ικανοποιεί τα βίτσια. Αν δεν σου κάθεται πλέον η καπιταλιστική πουτάνα τι ακριβώς τη χρειάζεσαι. Για να πληρώνεις τα χρέη στο νταβατζή χωρίς νάχεις κοκό?

Φυσικά και όλοι ήταν μέσα στη καλή χαρά να ζουν και να αφήνουν τους άλλους να πεθαίνουν. Φυσικά μερικά εκατομμύρια κορμιά θυσιάστηκαν και βρίσκονται κάτω από το χώμα για να τους φωνάξουν πως μια άλλη ζωή είναι αυτή που αξίζει, άλλες ιδέες είναι αυτές που πρέπει να εμπνεύσουμε στα παιδιά μας, πως οι κοινωνίες πρέπει να πάψουν να είναι πλέον τόσο αδυσώπητα τυφλές στην ανθρώπινη δυστυχία, στην ανισότητα, στον εξευτελισμό του ανθρώπου από τον άνθρωπο, στη δολοφονία των ανθρώπων από ανθρώπους.

Και φυσικά πέρα έβρεχε. Αφού μαζί με το καλό κρεβάτι είχε φύγει και κάθε έννοια συνείδησης , κάθε ίχνος ηθικής. Οι πατρίδες και οι λαοί τους έχουν αρχίσει να ανταλλάσσονται με αγοραπωλησίες στις διεθνείς κερδοσκοπικές λέσχες εδώ και πάρα πολύ καιρό. Ουδείς διαμαρτυρήθηκε. Ξυπνήσαμε στο τελικό στάδιο ξεπουλήματος.

Η ουσία όμως του θέματος είναι ακριβώς αυτή. Ο καπιταλισμός μέσα στην άπληστη και τυφλή κούρσα του έφτασε στα όριά του. Σταμάτησε να κάνει καλό κρεβάτι και να απλώνει μπιχλιμπιδάκια μπροστά στα μάτια των ιθαγενών. Έχει περάσει σε ένα πρωτόγνωρο και απίστευτα στυγνό επιθετικό στάδιο όπου σαρώνει τα πάντα ακόμα και τους υπηρέτες του. Ακόμα και τα πιστά σκυλιά του τα ανεβάζει στην εξουσία και τα γκρεμίζει ανάλογα με τα κέφια και τα βίτσια μια κάστας διεφθαρμένων κερδοσκόπων που στην οπτική τους όλη η ανθρωπότητα είναι μικρά φέουδα δικαιοδοσίας τους και οι κυβερνήσεις, τα κόμματα, τα συνδικάτα, όλοι οι πολιτικοί και κοινωνικοί φορείς επιβάλλεται να είναι το υπηρετικό τους προσωπικό.

Οι πρώην αδιάφοροι και νυν αγανακτισμένοι κατεβαίνουν και γεμίζουν τις πλατείες φωνάζοντας κλέφτες γιατί γνωρίζουν πολύ καλά το σύστημα και γνωρίζουν τι ακριβώς συμφωνίες είχαν κάνει μαζί του για να το συντηρούν. Τι συμβόλαια είχαν υπογράψει μαζί του για να ανταλλάξουν τις συνειδήσεις τους. Κανένας δεν ενέδωσε στο ξεπούλημα του εαυτού του χωρίς να έχει μπροστά του καλά ανταλλάγματα (στα προσωπικά του μέτρα και σταθμά)

Ίσως μέσα στην απληστία τους και τα νούμερα που κοιτάνε στους πίνακες των χρηματιστηρίων αυτοί οι κερατάδες δεν αντιλήφθηκαν ένα πολύ σοβαρό πράγμα. Πως όπως ακριβώς εκείνοι είναι στυγνοί και αδιάφοροι για τη τύχη των λαών προκειμένου να διαφυλάξουν τα κέρδη τους, έτσι και οι λαοί θα γίνουν στυγνοί και αδιάφοροι για τη δική τους τύχη προκειμένου να διαφυλάξουν τα κέρδη τους.

Το συμβόλαιο όταν σπάει, σπάει κι από τις δυο μεριές.

Στις πόλεις της Ελλάδας αυτές τις μέρες φτιάχτηκε το προζύμι. Είτε συνεχίσει ο κόσμος να κατεβαίνει είτε σταματήσει το προζύμι έχει ήδη γίνει. Το μεγάλο ερώτημα είναι τι θα γίνει στο ζύμωμα. Ποια χέρια θα αγκαλιάσουν όλη αυτή την οργή, πόσο γρήγορα μπορούν να ανασυνταχθούν οι διάφορες αποχρώσεις για να κυριαρχήσει το δικό τους χρώμα στις πλατείες. Γιατί είναι αφελές να πιστεύουμε πως όλοι αυτοί οι πολίτες είναι απλά πρόβατα σερνόμενα χωρίς στόχο και κάποιες συγκεκριμένες ιδέες μέσα στο μυαλό τους.

Η κοινή ιδέα είναι πως μας πήραν τα σώβρακα. Και κανένας δεν ξεπουλήθηκε για να μείνει στο τέλος γυμνός. Κοινή αντίληψη είναι πως το ήσυχο μαντρί που είχαμε μάθει να ζούμε μέχρι τώρα δεν υπάρχει πια. Τα κάγκελα σπάσανε, οι φύλακες έχουν πάει βόλτα και τα πρόβατα πρέπει να αντιμετωπίσουν τους λύκους μόνα τους. Το νοιώθουμε το ξέρουμε. Κι η κυρία δημόσια υπάλληλος που μέχρι πριν νόμιζε πως έχει πιάσει το πάπα από τα.... το ξέρει τώρα πως είναι μηδέν στο σύστημα. Μεγάλες κατηγορίες καλοβαλμένων πολιτών ανακαλύπτουν μόλις πως είναι μηδέν στο σύστημα.

Όταν ο Λένιν φώναζε «ο καπιταλισμός θα παράγει το σκοινί που θα τον κρεμάσει» δεν έλεγε μια φρασούλα εντυπωσιασμού της στιγμής για τα πλήθη. Ήταν μια κουβέντα που όλη μου τη ζωή υπήρχε μέσα μου και σκεφτόμουν πόσο μακρινά στο μέλλον θα ξεπετιόταν αυτή η αλήθεια. Ίσως και να μην πρόφταινα να τη δω. Σήμερα είναι πιο κοντά παρά ποτέ.

Άσχετα από το τι πιστεύει κάποιος, αν είναι δεξιός, αριστερός, φασίστας, αναρχικός ή οτιδήποτε άλλο, υπάρχουν ιστορικές αλήθειες που είναι καθορισμένες γιατί βγαίνουν μέσα από ένα μεγάλο και εμπνευσμένο οραματισμό των όσων θα έρθουν.

Δεν ξέρω τι θα γίνει μετά. Δεν ξέρουμε ίσως κανείς από εμάς που κατεβήκαμε κάτω ποιο θα είναι το επόμενο βήμα της ιστορίας. Αυτό θα το καθορίσουν εκείνες οι πολιτικές δυνάμεις που θα αφουγκραστούν καλύτερα τα νοήματα των καιρών, και θα τα κάνουν δουλειά, για να φέρουν στο μέρος τους όλο αυτό το κόσμο. Η επόμενη μέρα μπορεί να είναι μια λαϊκή επανάσταση, μια δικτατορία, ένας εμφύλιος, ένας γενικευμένος πόλεμος ή μια γενικευμένη ανατροπή. Μπορεί να υπάρξουμε ξανά σαν δημοκρατίες ή να βρεθούμε να είμαστε άνθρωποι των σπηλαίων. Μπορεί να γίνει η αποκάλυψη ή διάφορες αποκαλύψεις μαζί. Στη παγκόσμια σκακιέρα παίζονται όλα αυτή τη στιγμή και με το πιο σκληρό τρόπο.

Αυτό που ξέρουμε σήμερα είναι ένα πως η καπιταλιστική πουτάνα μας ξεπέρασε τα όρια της και εμείς είμαστε αναγκασμένοι να ξεπεράσουμε τα δικά μας, γιατί πλέον είναι πόλεμος. Οσον αφορά την Ελλάδα, αν δεν τους προλάβουμε σύντομα στη ξέφρενη άθλια κούρσα που έχουν ξεκινήσει, πολύ αμφιβάλλω αν θα έχουμε Ελλάδα σε λίγο καιρό ή αν θα είμαστε ένα ανώνυμο κρατίδιο της αυτοκρατορίας του κέρδους.

Αναδημοσίευση από vasiliskos2

Ματαιόδοξος κρατικοδίαιτος "διανοητής"

Η είδηση είναι γνωστή. Φιλοξενήθηκε με σκωπτικά παραπολιτικά σχόλια σε εφημερίδες Πανελλαδικής κυκλοφορίας και πιο αναλυτικά σε τοπικά ΜΜΕ της Λέσβου. Μας λέει ότι   με απόφασή της η Υφυπουργός Ελπίδα Τσουρή εγκρίνει δαπάνη 2.500 Ευρώ ώστε να παρουσιάσει ο αδελφός του Πρωθυπουργού Νίκος Παπανδρέου το συγγραφικό του έργο σε εκδήλωση που θα πραγματοποιηθεί στο Μόλυβο στις 2/06/2011.

Θυμηθείτε μια περασμένη ανάρτησή μας και διαβάστε το σχετικό δελτίο Τύπου της συλλογικότητας «Ανταρσύα στο Αιγαίο, αντικαπιταλιστική αριστερά»:

Λεφτά υπάρχουν...

...για να παρουσιάσει ο αδερφός του πρωθυπουργού, Ν. Παπανδρέου το συγγραφικό του έργο. Ο λόγος για το κονδύλι των 2.500 ευρώ που ενέκρινε με απόφασή της η Χιώτισσα Υφυπουργός Τσουρή για την προαναφερόμενη φιέστα στην Μυτιλήνη. Σε μία περίοδο μάλιστα, που με πρόφαση την κρίση και το χρέος κάποιων, πάντως όχι των εργαζόμενων, μας καλούν να πληρώσουμε τη νύφη ...και το συγγραφικό έργο του πρωθυπουργικού αδερφού.

Κι αν κάποιος βιαστεί να πει πως ο πολιτισμός τους, μας κάνει πιο πλούσιους, ίσως να θελήσει πρώτα να δει την τσέπη της τεράστιας στρατιάς ανέργων, μα και του μισθωτού και του συνταξιούχου.
Και ενώ η κοινωνία βράζει, αποτελεί πρόκληση, θράσσος και εμπαιγμό του λαού, αυτή η φιέστα για άρτο και θεάματα που προετοιμάζεται στο Μόλυβο της Μυτιλήνης για τις 2 Ιούνη, για την ικανοποίηση του κάθε ματαιόδοξου «διανοητή» με τις σωστές γνωριμίες.

Αυτή είναι η ηθική αυτών που ξεπουλούν το λαό και τη δημόσια περιουσία σε μια χούφτα καπιταλιστές, που απαξιώνουν και ιδιωτικοποιούν καθετί δημόσιο μόνο και μόνο για να ανοίξουν το έδαφος κερδοφορίας στο πολυεθνικό κεφάλαιο.

Η κυβέρνηση του κόσμου της χρεοκοπίας πρέπει να φύγει προτού η κατάρρευσή της γίνει κατάρρευση της κοινωνίας. Ήρθε για την ανατροπή της επιδρομής ΠΑΣΟΚ–ΕΕ-ΔΝΤ, για την ήττα κάθε επίδοξου διαχειριστή της ίδιας πολιτικής.

Που επενδύουν [και] οι ντόπιοι βιομήχανοι; Όχι πάντως εδώ...

Ποιος είναι λοιπόν πατριώτης; Αυτοί ή εμείς; Το κεφάλαιο δεν έχει πατρίδα και τρέχει να βρει κέρδη σ' όποια χώρα υπάρχουνε τέτοια. Γι' αυτό δε νοιάζεται κι ούτε συγκινείται με την ύπαρξη των συνόρων και του κράτους. Ενώ εμείς, το μόνο πού διαθέτουμε, είναι οι καλύβες μας και τα πεζούλια μας. Αυτά αντίθετα από το κεφάλαιο που τρέχει, οπού βρει κέρδη, δε μπορούν να κινηθούν και παραμένουν μέσα στη χώρα που κατοικούμε. Ποιος, λοιπόν, μπορεί να ενδιαφερθεί καλύτερα για την πατρίδα του; Αυτοί που ξεπορτίζουν τα κεφάλαια τους από τη χώρα μας ή εμείς που παραμένουμε με τα πεζούλια μας εδώ;

- Από τον ιστορικό λόγο του Αρη Βελουχιώτη στην Λαμία

Οι βιομήχανοι κάνουν επενδύσεις - απλά όχι στη Δύση. Άσε τους εργάτες εκεί να ψοφήσουν από την πείνα, και όταν πλέον έχουν εξαθλιωθεί εντελώς από την έλλειψη δουλειάς, θα δεχτούν -λόγω της απελπισίας τους- οποιαδήποτε δουλειά, έστω και είναι με τρισάθλιους όρους.

Ας δούμε λοιπόν τα νέα "κατορθώματα" των ντόπιων βιομηχάνων (που μέσω της οργάνωσης τους, του ΣΕΒ, διαρκώς τραμπουκίζουν για ολοένα και μεγαλύτερη "κινεζοποίηση" των εργατών):

Oλο και περισσότερες ελληνικές επιχειρήσεις βλέπουν... εξωτερικό

...Με επενδυτικά κεφάλαια που αγγίζουν τα 75 εκατ. ευρώ για το 2011, ο όμιλος Φουρλή εντείνει την παρουσία του στην αγορά της λιανικής σε Ρουμανία και Βουλγαρία, αναπτύσσοντας τα δίκτυα καταστημάτων αθλητικής ένδυσης Intersport, αλλά και αναλαμβάνοντας την αντιπροσώπευση της βρετανικής εταιρείας ένδυσης New Look. Επιπροσθέτως, μέχρι το τέλος του έτους θα ανοίξει το πρώτο κατάστημα οικιακού εξοπλισμού της ΙΚΕΑ στη Σόφια της Βουλγαρίας. Στον σχεδιασμό της «Φουρλής» περιλαμβάνεται η λειτουργία δικτύου 20 καταστημάτων New Look στη Ρουμανία και 5 αντίστοιχων στη Βουλγαρία, σε χρονικό ορίζοντα 5 έως 8 ετών. Η συμφωνία αφορά στις δύο χώρες χωρίς να υπάρχει προς το παρόν σχεδιασμός από τη βρετανική εταιρεία για άνοιγμα στην ελληνική αγορά. Ο όμιλος μέσω της αλυσίδας Intersport λειτουργεί 16 καταστήματα στη Ρουμανία, 4 στη Βουλγαρία και 2 στην Κύπρο, ενώ στις αρχές του χρόνου απέκτησε τον έλεγχο της Intersport και στην αγορά της Τουρκίας.
...
Την παρουσία του στο εξωτερικό διευρύνει επίσης ο όμιλος Folli Follie, στο πλαίσιο και της συμφωνίας στρατηγικής συνεργασίας με τον κινεζικό όμιλο Fosun. Αναμένεται η αύξηση των καταστημάτων Folli Follie και Links of London τόσο στην Κίνα όσο όμως και στις Ηνωμένες Πολιτείες και τον Καναδά, ενώ από τα επενδυτικά κεφάλαια των 30 εκατ. ευρώ για το 2011, μόνο τα 12 εκατ. θα κατευθυνθούν στην ελληνική αγορά.

Αντίστοιχα, η «Βαράγκης ΑΒΕΠΕ» έχει στραφεί τον τελευταίο χρόνο στην περιοχή της Μέσης Ανατολής, κερδίζοντας έργα εξοπλισμού ξενοδοχείων και κτιρίων γραφείων. Μέχρι τον Σεπτέμβριο θα έχει ολοκληρωθεί έργο ξενοδοχειακού εξοπλισμού ύψους 1,6 εκατ. ευρώ στο Ομάν, σε συνέχεια επιτυχημένης δραστηριοποίησης στα Αραβικά Εμιράτα.

Στο εξωτερικό επενδύει, τέλος, και ο όμιλος Jumbo. Η αλυσίδα προγραμματίζει το άνοιγμα συνολικά έξι νέων καταστημάτων στο διάστημα Ιουλίου 2011 - Ιουνίου 2012, εκ των οποίων τα τρία θα είναι στη Bουλγαρία.

Καθώς οι εργάτες στη Δύση "κινεζοποιούνται", προφανώς μειώνουν και την κατανάλωση:

Πτώση στην αγορά Ι.Χ. τον Απρίλιο κατά 18,1%

Ειδικότερα οι πωλήσεις καινούριων αυτοκινήτων κατέγραψαν πτώση 18,1% καθώς ταξινομήθηκαν μόλις 10.191 νέα ΙΧ έναντι 12.448 οχημάτων τον αντίστοιχο μήνα πέρσι.

Την ίδια ώρα όμως, το κεφάλαιο αναπτύσσεται "κάπου αλλού" - πχ στην Κίνα. Πατώντας πάνω στο αίμα αμέτρητων Κινέζων εργατών, που ρημάζονται καθημερινά για 1-2 ευρώ μεροκάματο, το κεφάλαιο έχει βρει εκεί την "Ιθάκη" του - αυτές οι μεσαιωνικές συνθήκες είναι που μεγιστοποιούν τα κέρδη των κεφαλαιοκρατών, και άρα αυτές προτιμούν:

Ανοδικές οι πωλήσεις της Mercedes, άλμα 17% στην Κίνα

Με «το δεξί» μπήκε στο δεύτερο τρίμηνο του έτους η γερμανική φίρμα πολυτελείας Mercedes-Benz, καθώς οι πωλήσεις της τον Απρίλιο ήταν αυξημένες κατά 8,2%.

Οι πωλήσεις της εταιρείας μόνο στην Κίνα σημείωσαν άλμα 47%, που πλέον αποτελεί κορυφαία αγορά για την ίδια τη Mercedes αλλά και άλλες γερμανικές μάρκες.

Σε αριθμούς, η εταιρεία παρέδωσε τον εν λόγω μήνα περισσότερα από 100.000 αυτοκίνητα.

Τα κέρδη της Daimler για το πρώτο τρίμηνο ήταν ιδιαίτερα αυξημένα, στα 1,18 δισ. ευρώ.

Από το πάρτι της Χρουσαλά με τον εφοπλιστή άντρα της στο θωρηκτό Αβέρωφ - τώρα και οι πλούσιοι κεφαλαιοκράτες στην Κίνα θέλουν γιωτ και χλίδες (αλλοίμονο), και αυξάνουν έτσι τη ζήτηση στην αγορά πολυτελών σκαφών

China's thirst for luxury is a boom for yacht builders

China's seemingly insatiable appetite for luxury is a boon for yacht-builders, and other makers of luxury goods, at a time when traditional markets in Europe and the US are struggling.

Σαν σήμερα, 30/05/1941 οι Μ. Γλέζος και Απ. Σάντας κατεβάζουν τη σημαία των ναζί από την Ακρόπολη

Από το sansimera.gr διαβάζουμε τα εξής:

Στα τέλη Μαΐου του 1941 είχε συμπληρωθεί ένας μήνας από την παράδοση της Αθήνας στους Γερμανούς, που ολοκλήρωναν τις επιχειρήσεις τους στην Ελλάδα με την κατάληψη της Κρήτης. Ο Μανώλης Γλέζος (9/9/1922) και ο Λάκης Σάντας (22/2/1922) ήταν δύο νεαροί φοιτητές, που δάκρυζαν, όπως και χιλιάδες Αθηναίοι, βλέποντας τη γερμανική σβάστικα να κυματίζει στην Ακρόπολη. Το χιτλερικό σύμβολο προκαλούσε την ελληνική υπερηφάνεια. Έπρεπε, λοιπόν, να κατέβει…

Το παράτολμο σχέδιο γεννήθηκε στο μυαλό τους ένα ανοιξιάτικο σούρουπο στο Ζάππειο, καθώς αντίκριζαν την Ακρόπολη και στρώθηκαν στη δουλειά για να το υλοποιήσουν. Πήγαν στην Εθνική Βιβλιοθήκη και διάβασαν ό,τι σχετικό με τον Ιερό Βράχο. Στη Μεγάλη Εγκυκλοπαίδεια ανακάλυψαν όλες τις σπηλιές και τις τρύπες της Ακρόπολης. Γρήγορα, αντιλήφθηκαν ότι η μόνη διαδρομή που έπρεπε να ακολουθήσουν για να μην γίνουν αντιληπτοί από τους γερμανούς φρουρούς ήταν μέσω του Πανδρόσειου Άντρου.

Το πρωί της 30ης Μαΐου 1941, ο Γλέζος και ο Σάντας πληροφορήθηκαν από το ραδιόφωνο ότι η Κρήτη είχε πέσει. Οι Γερμανοί με προκηρύξεις κόμπαζαν για το κατόρθωμά τους. Οι δύο νέοι αποφάσισαν να δράσουν το ίδιο βράδυ. Όπλα δεν είχαν, παρά μόνο ένα φαναράκι κι ένα μαχαίρι. Η ώρα είχε φθάσει 9:30 το βράδυ. Η μικρή φρουρά της Ακρόπολης ήταν μαζεμένη στην είσοδο των Προπυλαίων και διασκέδαζε με νεαρές Ελληνίδες, που πουλούσαν τον ερωτά τους, πίνοντας μπύρες και μεθοκοπώντας.

Με άγνοια κινδύνου, πήδηξαν τα σύρματα, σύρθηκαν ως τη σπηλιά του Πανδρόσειου Άντρου και άρχισαν να σκαρφαλώνουν από τις σκαλωσιές, που είχαν φτιάξει οι αρχαιολόγοι για τις ανασκαφές. Φθάνοντας σε απόσταση ολίγων μέτρων από τον ιστό της σημαίας δεν αντιλήφθηκαν κανένα φρουρό και με γρήγορες κινήσεις κατέβασαν από τον ιστό το μισητό σύμβολο του ναζισμού. Ήταν μία τεράστια σημαία, διαστάσεων 4x2 μ. Είχαν φθάσει πια μεσάνυχτα. Οι δύο «κομάντος» δίπλωσαν και πήραν μαζί τους τη σημαία και ακολουθώντας το ίδιο δρομολόγιο απομακρύνθηκαν από την Ακρόπολη, χωρίς και πάλι να γίνουν αντιληπτοί από τους Γερμανούς, που συνέχιζαν τη διασκέδασή τους.

Με έκπληξη η γερμανική φρουρά αντιλήφθηκε νωρίς το πρωί ότι η σβάστικα έλειπε από τον ιστό. Οι γερμανικές αρχές πανικοβλημένες διέταξαν ανακρίσεις. Μόλις στις 11 το πρωί ανάρτησαν μια νέα σημαία στον κενό ιστό.

Γλέζος και Σάντας καταδικάσθηκαν ερήμην σε θάνατο, οι άνδρες της φρουράς εκτελέστηκαν, οι έλληνες διοικητές των αστυνομικών τμημάτων της περιοχής απαλλάχθηκαν από τα καθήκοντά τους, ενώ για τους φύλακες της Ακρόπολης δεν προέκυψε κάποιο ενοχοποιητικό στοιχείο.

Η υποστολή της σβάστικας από την Ακρόπολη αποτέλεσε ουσιαστικά την πρώτη αντιστασιακή πράξη στην κατεχόμενη Αθήνα, μία ενέργεια με συμβολικό χαρακτήρα, αλλά τεράστια απήχηση στο ηθικό των δοκιμαζόμενων Ελλήνων. Το Σεπτέμβριο της ίδιας χρονιάς ιδρύθηκαν οι δύο μεγάλες αντιστασιακές οργανώσεις ΕΑΜ και ΕΔΕΣ.

Κατά τη διάρκεια της Κατοχής, ο Μανώλης Γλέζος συνελήφθη τρεις φορές από τους Γερμανούς, φυλακίστηκε και κατόρθωσε να δραπετεύσει, ενώ ο Λάκης Σάντας ξέφυγε από τους διώκτες του και κατετάγη στον ΕΛΑΣ.

Μερικά μικρά αποσπάσματα από την αφήγηση του ίδιου του Λάκη Σάντα:

Δεν ξέρω τι ήταν εκείνο που ένιωθα, μα μου φαίνεται πως ήταν ένα παράπονο μαζί με δυνατό πυρετό. Περίμενα μ' αγωνία να βραδιάσει. Επιτέλους βράδιασε. Συναντηθήκαμε με τον Μανώλη και ξεκινήσαμε. Όπλα δεν είχαμε τότε. Είχα πάρει μαζί μου μόνον ένα φαναράκι ηλεκτρικό κι ένα μαχαιράκι. Φτάσαμε. Κάναμε μια βόλτα στα Προπύλαια μέχρι να φτάσει η ώρα 9:30 μ.μ. Τότε είδαμε τους Γερμαναράδες να είναι μαζεμένοι μέσα στο δωμάτιο της εισόδου και να πίνουν κρασί και μπίρες, έχοντας και μερικές κακές Ελληνίδες, απ' αυτές που πουλάν τον έρωτά τους στα Προπύλαια που είχαν το Φρουραρχείο. Ακούγαμε απόμακριά τα κτηνώδη χάχανά τους και τα τραγούδια τους και σφίγγαμε ακόμη περισσότερο τα δόντια μας. Όταν έφτασε η ώρα, κυτταχθήκαμε. Ίσως να μην ξαναβλέπαμε τον ήλιο ν' ανατέλλει. Είναι αλήθεια ότι νιώθαμε ένα δυνατό χτυποκάρδι μα αυτό δεν ακουγόταν παραέξω. Τα στήθη μας τα ελληνικά το πνίγανε. Είναι γλυκός ο θάνατος όταν πεθαίνεις για τα ιδανικά σου. Σ' αυτές τις στιγμές δεν έχεις παρά να θυμηθείς την Ιστορία. Να θυμηθείς τον Λεωνίδα στις Θερμοπύλες, να θυμηθείς τον Αθανάσιο Διάκο ή το Μεσολόγγι ή τον πόλεμο της Αλβανίας κι είσαι εντάξει
...
Έβλεπες παντού τον κόσμο να έχει αναθαρρήσει, να περπατάει με ψηλά το κεφάλι, ξέροντας καλά ότι το καζάνι άρχισε να βράζει πάλι...
...
Έλαβα μέρος σε αρκετές μάχες παρατάξεως με τους Ναζίδες και σε πολλές επικίνδυνες αποστολές και κανόνισα αρκετούς Γερμαναράδες, τραυματίσθηκα δε στο στήθος (αριστερό ημιθωράκιο) πάνω απ' την καρδιά από τυφλό τραύμα βλήματος. Αυτή είναι η ιστορία της συμβολής μου στην Αντίσταση του λαού μας, εν ολίγοις. Αλλά τι είναι αυτά μπροστά στις υπέροχες σελίδες που έχει γράψει ο ελληνικός λαός στα τέσσερα αυτά χρόνια της πιο σκληρής και ανελέητης σκλαβιάς που είδαμε ποτέ στην ιστορία μας; Κάθε πέτρα και κάθε αγκωνάρι, κάθε δρόμος και κάθε πεζοδρόμιο έχει γραμμένη απάνω μιαν ολόκληρη ιστορία ηρωισμού και θυσίας για τη λευτεριά, από γνωστούς και άγνωστους μάρτυρες, ήρωες, ατσάλινες ψυχές που ξεψυχάγανε προφέροντας το όνομα της Ελλάδας μας και φωνάζοντας "Θάνατος στο φασισμό!!!". Οι βουνοκορφές πάλι κι οι ράχες αχολογούν ακόμα απ' τις κλαγγές των όπλων κι απ' τα κλέφτικα τραγούδια των λεβεντόκορμων ανταρτών και κάθε στενό και κάθε ρέμα μυρίζει μπαρούτι ακόμη, απ' αυτό που έπεφτε καυτό απάνω στις γερμανικές φάλαγγες κάθε λεπτό και τους έκανε, αλαφιασμένοι να μην ξέρουν από πού να φυλαχτούν, νομίζοντας ότι κάθε πεύκο και κάθε έλατο ζωντανεύει κι είναι αντάρτης, εκδικητής!!!
Θα μπορούσα να λέω ολόκληρα μερόνυχτα, είναι τόσα πολλά.

Για το τέλος, αντί για τα σωστές-αν-και-κοινότυπες- ευχές αυτές οι πράξεις να μας εμπνέουν στις εκάστοτε μάχες που δίνουν οι λαοί σε κάθε εποχή, βάζουμε ένα κείμενο που είχε δημοσιευτεί στο site της τηλεοπτικές εκπομπής "Η Μηχανή του Χρόνου" πέρσι τέτοια μέρα:

ΑΠΟ ΤΟ ΓΛΕΖΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΣΑΝΤΑ ...ΣΤΟΝ ΓΙΩΡΓΟ ΑΛΚΑΙΟ ΚΑΙ ΤΗ ΓΙΟΥΡΟΒΙΖΙΟΝ

Σαν σήμερα 30 Μαΐου 1941 ο Μανώλης Γλέζος και ο Απόστολος Σάντας,19 χρονών τότε, ανέβηκαν κρυφά στην ακρόπολη και κάτω από τις κάνες των κατακτητών κατέβασαν από την Ακρόπολη την σημαία με τη Σβάστικα, προκαλώντας ένα αυθόρμητο χαμόγελο περηφάνιας στον ελληνικό λαό. Άφησαν μάλιστα τα αποτυπώματα τους επίτηδες για να μην κατηγορηθούν αθώοι πολίτες.Μην περιμένετε να δείτε κάποιο ρεπορτάζ ή αφιέρωμα στα δελτία ειδήσεων ή ακόμη και στις εφημερίδες.Σήμερα μιλάει ο Αλκαίος για τη συμμετοχή του στον τελικό της Γιουροβιζιον. Άλλωστε όπως θα λεγε και κάποιος από τους απεσταλμένους των μεσημεριανών εκπομπών «κι αυτός για την Ελλάδα δεν αγωνίζεται;»….

Μόνο που ο Γλέζος με τον Σάντα φώναξαν «ζήτω η Ελλάδα»,ενώ ο Αλκαίος λέει «όπααα η Ελλάς!»

Ο κατά τα άλλα ο συμπαθής Αλκαίος- κάνοντας την δουλειά του βέβαια-έδωσε πολλές συνεντεύξεις και θα δώσει περισσότερες, ειδικά για το σκηνοθέτη του ημιτελικού που δεν κάλυψε σωστά, το σπάνιας εμπνεύσεως, εύρημα με το ταμπούρλο.

Προσέξτε κι αυτό. Αν κάποιος ζητήσει δήλωση από το Γλέζο για την κορυφαία αντιστασιακή του πράξη, ο σεμνός αγωνιστής δε θα μιλήσει, γιατί έχει αποφασίσει, ότι γι αυτό το θέμα τα είπε μια φορά πριν από περίπου τρεις δεκαετίες σ εκπομπή του Φρεντυ Γερμανού .

Κατά τα αλλά η πράξη του Γλέζου και του Σάντα αναφέρεται στα σχολικά βιβλία σε δυο σειρες και με το γνωστό βαρετό τρόπο που διδάσκεται η ιστορία. Φυσικό είναι πολλά παιδιά να απαντούν στο σχετικό ερώτημα ότι «τη σημαία την κατέβασε ο Γκλέτσος!»

Όσο για την αθεράπευτη σύγχρονη Ελλάδα αξίζει να γνωρίζετε μόνο αυτό.Την περίοδο της κατοχής πολιτικός διοικητής της Θεσσαλονίκης ήταν ο Μαξ Μερτεν,που φρόντισε μεθοδικά να εξολοθρευτούν στους χιτλερικούς φούρνους περίπου 55 χιλιάδες έλληνες εβραίοι.

Ο Μέρτεν συνελήφθη σχεδόν κατά τύχη τη δεκαετία του πενήντα. Έμεινε στη φυλακή μόνο λίγους μήνες. Την ίδια περίοδο ήταν φυλακισμένος για την αριστερή του δράση και ο Γλέζος κατηγορούμενος ως κατάσκοπος.Ο εξολοθρευτής των εβραίων και ο αγωνιστής της ελευθερίας ήταν στην ίδια φυλακή με μερικές διαφορές. Ο Γερμανός ναζί είχε γραφείο και γραφομηχανή ενώ ο Γλέζος όχι.Ο Γερμανός έμεινε στη φυλακή ελάχιστους μήνες ενώ ο Γλέζος συνολικά παρέμεινε έγκλειστος γύρω στα 13 χρόνια.

Βέβαια όλα αυτά τέτοια μέρα, ίσως είναι λίγο κουραστικα και εκτός θέματος..αλλά για όποιον βαριέται τα "ζητω" και προτιμά το "οπααα" υπάρχουν και οι μεσημβρινές εκπομπές.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: αναλυτικά η ιστορία του Μέρτεν στο βιβλίο ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΑΠΟ ΤΗ ΜΗΧΑΝΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ,εκδόσεις Πατάκη


ΥΓ:προσέξτε στην αρχική φωτο από τα πρόσφατα επεισόδια, ότι ο άνδρας των ματ που βρίσκεται απέναντι από το Γλέζο έχει στο κράνος την ελληνική σημαία,την οποία -κατά τον ψεκασμό του Γλέζου- τίμησε δεόντως…

ΔΕΝ ΧΡΩΣΤΑΜΕ, ΔΕΝ ΠΟΥΛΑΜΕ, ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΟΥΜΕ

Επιτροπή σωματείων, κινήσεων, συνελεύσεων

Το νέο πακέτο «σοκ και δέους» κυβέρνησης-τρόικας-εργοδοσίας ήρθε να ομολογήσει με τον πλέον απροκάλυπτο τρόπο την αποτυχία της κυβερνητικής προπαγάνδας περί «προσωρινών θυσιών για την έξοδο από την κρίση» και να αποκαλύψει τον πραγματικό στόχο της επίθεσης: την πλήρη αναίρεση των εργασιακών δικαιωμάτων και την οριστική διαγραφή του τελευταίου ίχνους του κοινωνικού κράτους.

Παράλληλα, ξεπουλά με φαστ-τρακ διαδικασίες σε ξένο και ντόπιο κεφάλαιο το σύνολο της δημόσιας περιουσίας και μαζί με αυτήν, τα δικαιώματα των εργαζόμενων, βάζοντας στο εκτελεστικό απόσπασμα βασικά κοινωνικά αγαθά όπως το φως και το νερό! Με μια πολιτική που έχει δημιουργήσει 1 εκατομμύριο ανέργους και τους αυξάνει συνεχώς, που εμπεδώνει την ανασφάλεια στις εργασιακές σχέσεις και απομυζά τα εισοδήματα των εργαζομένων, καταδικάζει πλατιά κοινωνικά στρώματα στη φτώχεια και την εξαθλίωση. Μετατρέπουν την ελληνική κοινωνία σ’ ένα απέραντο πειραματικό εργαστήρι, ώστε να εξαπλώσουν τις ίδιες πρακτικές σε βάρος της μισθωτής εργασίας σε όλη την Ευρώπη.

Η συνταγή τους απέτυχε. Οδηγεί στην καταστροφή. Στο Μνημόνιο διαρκείας να αντιτάξουμε τον αγώνα διαρκείας. Η ανατροπή της βαρβαρότητας είναι το δικό μας χρέος. Εργαζόμενοι, άνεργοι, αγρότες, φοιτητές, μαθητές, καλλιτέχνες, διανοούμενοι να ξεσηκωθούμε ενάντια στη νέα «χούντα» κυβέρνησης-ΕΕ-ΔΝΤ. Με την αποφασιστικότητα και την αλληλεγγύη μας μπορούμε να νικήσουμε. Με απεργιακό μπλακ-άουτ μπορούμε να διώξουμε κυβέρνηση, Τρόικα και τους υποστηριχτές τους!

Παλεύουμε για να γίνει άμεσα Πανελλαδική-Πανεργατική Πολιτική Απεργία: με το εργατικό κίνημα στο προσκήνιο να επιβληθούν οι ανάγκες των εργαζόμενων πάνω από τις απαιτήσεις των αγορών. Στηρίζουμε τις κινητοποιήσεις των εργαζόμενων στο Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο και τις ΔΕΚΟ ενάντια στο ξεπούλημα. Καλούμε όλο το λαό, τους εργαζόμενους, τη νεολαία να κατακλύσουν το Σύνταγμα και όλες τις πλατείες της χώρας. Προχωράμε σε καταλήψεις, διαδηλώσεις, επισχέσεις εργασίας, πρακτικές ανυπακοής. Στηρίζουμε τη δράση «ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ» στα νοσοκομεία την 1η Ιούνη. Καλούμε σε Συνελεύσεις στα σωματεία, στους χώρους δουλειάς, στις γειτονιές. Κάθε χώρος δουλειάς, κάθε πλατεία να γίνει κέντρο αγώνα και ανυπακοής.

- ΔΕΝ ΧΡΩΣΤΑΜΕ-ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΟΥΜΕ το χρέος τους!

- ΝΑ ΦΥΓΕΙ ΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ, Η ΤΡΟΪΚΑ, Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΚΑΙ Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΟΥΣ.

- ΑΝΥΠΑΚΟΗ ΣΤΙΣ ΕΝΤΟΛΕΣ ΤΗΣ Ε.Ε.-ΟΧΙ ΣΤΟ ΕΥΡΩΣΥΜΦΩΝΟ.

- ΝΑ ΕΘΝΙΚΟΠΟΙΗΘΟΥΝ ΟΙ ΤΡΑΠΕΖΕΣ ΚΑΙ ΒΑΣΙΚΟΙ ΤΟΜΕΙΣ ΤΗΣ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ ΜΕ ΕΛΕΓΧΟ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ - ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΕΚΠΟΙΗΣΗ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΣ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΩΝ ΠΟΡΩΝ.

- ΔΗΜΟΣΙΑ ΥΓΕΙΑ-ΠΑΙΔΕΙΑ-ΑΣΦΑΛΙΣΗ-ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.

- ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΟΥ ΦΠΑ ΣΤΑ ΕΙΔΗ ΠΛΑΤΙΑΣ ΛΑΪΚΗΣ ΚΑΤΑΝΑΛΩΣΗΣ ΚΑΙ ΔΙΑΓΡΑΦΗ ΧΡΕΩΝ ΤΩΝ ΛΑΪΚΩΝ ΝΟΙΚΟΚΥΡΙΩΝ ΠΡΟΣ ΤΙΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ.


Από το site του Συντονισμού Σωματείων

Ο Terry Eagleton του The Chronicle εγκωμιάζει...το Μαρξ

O Terry Eagleton του The Chronicle εγκωμιάζει...το Μαρξ - σε ένα άρθρο που αξίζει 100% να διαβάσετε, άσχετα ιδεολογίας, έστω και απευθύνεται κυρίως στο αμερικάνικο κοινό (με ότι αυτό συνεπάγεται για ένα κείμενο που αναφέρεται στην κοσμοθεωρία του Μαρξ - άντε να εξηγήσεις στο "μέσο Αμερικανό" τη διαφορά ανάμεσα σε αυτά που όντως έλεγε ο Μαρξ, και σε αυτά που νομίζει ότι έλεγε ο Μαρξ). Δεν είναι πάντως τυχαίο που στις ΗΠΑ το άρθρο αυτό αναδημοσιεύτηκε αρκετά, προκαλώντας σημαντική "αίσθηση".

Το άρθρο το είχαμε βάλει ως λινκ παλιότερα, αλλά κάποιος φίλος-αναγνώστης το μετέφρασε στα ελληνικά και μας το έστειλε - τον ευχαριστούμε.

Εγκώμιο στον Μαρξ
Του Terry Eagleton

Το να εγκωμιάζεις τον Καρλ Μαρξ μπορεί να φαίνεται διεστραμμένο όπως το να πεις μια καλή κουβέντα για τον στραγγαλιστή της Βοστώνης. Δεν ήταν οι ιδέες του Μαρξ υπεύθυνες για τον δεσποτισμό, τη μαζική δολοφονία, τα στρατόπεδα εργασίας, την οικονομική καταστροφή, και την απώλεια της ελευθερίας για εκατομμύρια άνδρες και γυναίκες; Δεν ήταν ένας από τους αφοσιωμένους οπαδούς του, ένας παρανοϊκός Γεωργιανός χωριάτης με το όνομα Στάλιν, και ένας άλλος βάναυσος κινέζος δικτάτορας, ο οποίος μπορεί κάλλιστα να έχει στα χέρια του το αίμα 30 περίπου εκατομμυρίων από τον λαό του;

Η αλήθεια είναι ότι ο Μαρξ δεν ήταν υπεύθυνος για την τερατώδη καταπίεση του κομμουνιστικού κόσμου περισσότερο από ότι ο Χριστός για την Ιερά Εξέταση. Ο Μαρξ απαξίωνε την ιδέα ότι ο σοσιαλισμός θα μπορούσε να ριζώσει στις απελπιστικά φτωχές, καθυστερημένες κοινωνίες, όπως ήταν η Ρωσία και η Κίνα. Αν αυτό γινόταν, τότε το αποτέλεσμα θα ήταν απλά αυτό που ονόμασε "γενικευμένη έλλειψη", με το οποίο σήμαινε ότι όλοι θα στερούνταν, και όχι μόνο οι φτωχοί. Θα σήμαινε αντί γενικευμένη ευημερία, φτώχεια για όλους. Ο μαρξισμός είναι μια θεωρία για το πώς οι ανεπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες μπορούν να χρησιμοποιήσουν τους τεράστιους πόρους τους για την επίτευξη δικαιοσύνης και ευημερίας για τους λαούς τους. Δεν είναι ένα πρόγραμμα με το οποίο οι λαοί θα στερούνται τους υλικούς πόρους, την άνθηση της πολιτικής κουλτούρας, την δημοκρατική κληρονομιά, τα αγαθά της εξέλιξης της τεχνολογίας, την παράδοση του φιλελεύθερου διαφωτισμού, καθώς και ενός εξειδικευμένου και εκπαιδευμένου εργατικού δυναμικού που θα ωθεί την κοινωνία προς την σύγχρονη εποχή και και πέρα από αυτήν.

Ο Μαρξ θα ήθελε να δει σίγουρα τη δικαιοσύνη και την ευημερία να θριαμβεύουν ακόμα και σε αυτά τα εγκαταλειμμένα από τον Θεό μέρη. Έγραψε οργισμένα και εύγλωττα για αρκετές από τις καταπιεσμένες αποικίες της Μεγάλης Βρετανίας, και όχι μόνο για την Ιρλανδία και την Ινδία. Και το πολιτικό κίνημα που το έργο του έθεσε σε κίνηση έχει κάνει περισσότερα για να βοηθήσει τις μικρές χώρες να ξεφορτωθούν τους ιμπεριαλιστές αφέντες τους, από οποιοδήποτε άλλο πολιτικό ρεύμα. Ωστόσο ο Μαρξ δεν ήταν αρκετά αφελής να φαντάζεται ότι ο σοσιαλισμός θα μπορούσε να κτιστεί σε αυτές τις χώρες χωρίς την βοήθεια των πιο προηγμένων εθνών. Και αυτό σημαίνει ότι ο απλός λαός των ανεπτυγμένων χωρών πρέπει να αποσπάσει τα μέσα παραγωγής από τους κατόχους τους και να τα τοποθετήσει στην υπηρεσία των εξαθλιωμένων όλης της γης. Αν αυτό είχε συμβεί στην Ιρλανδία τον 19ο αιώνα, δεν θα υπήρξε η πείνα που έστειλε ένα εκατομμύριο άνδρες και γυναίκες στους τάφους τους και άλλα δύο ή τρία εκατομμύρια πρόσφυγες στις πιο μακρινές γωνίες της γης.

Υπάρχει μια αίσθηση ότι το σύνολο των γραπτών του Μαρξ, βράζει με αρκετές ενοχλητικές ερωτήσεις: Γιατί η καπιταλιστική Δύση ενώ έχει συσσωρεύσει περισσότερους πόρους από ποτέ στην ανθρώπινη ιστορία, φαίνεται να αδυνατεί να ξεπεράσει τη φτώχεια, την πείνα, την εκμετάλλευση και την ανισότητα; Ποιοι είναι οι μηχανισμοί με τους οποίους παράγεται ευημερία για μια μειοψηφία, και κακουχίες και εξευτελισμοί για τους πολλούς; Γιατί τα ιδιωτικά πλούτη πάνε χέρι-χέρι με την αθλιότητα των πολλών; Είναι, όπως υποστηρίζουν οι καλοπροαίρετοι φιλελεύθεροι μεταρρυθμιστές, ότι απλά δεν έχουμε ασχοληθεί με την βελτίωση των συνθηκών στις εστίες της φτώχειας, αλλά αυτό είναι κάτι που πρέπει να πράξουμε με το πλήρωμα του χρόνου; Ή εντελώς αντίθετα, η αλήθεια είναι ότι υπάρχει κάτι στη φύση του ίδιου του καπιταλισμού που παράγει στερήσεις και ανισότητα;

Ο Μαρξ ήταν ο πρώτος φιλόσοφος που μίλησε με αυτούς τους όρους. Αυτός ο γόνος μεταναστών Εβραίων, ένας άνθρωπος που όσο κανείς άλλος τόσο φτωχός, δεν έγραψε τόσα πολλά για τον πλούτο, μας κληροδότησε μια γλώσσα με την οποία το σύστημα στο οποίο ζούμε μπορεί να περιγραφεί στο σύνολο του. Οι αντιφάσεις του αναλύθηκαν, οι εσωτερικές του δυναμικές απογυμνώθηκαν, οι ιστορικές του προελεύσεις εξετάστηκαν, και η πιθανότητα της διάλυσή του προαναγγέλθηκε. Όλα αυτά βέβαια δεν συνιστούν ούτε για μια στιγμή ότι ο Μαρξ θεωρούσε τον καπιταλισμό ως απλά ένα κακό πράγμα, όπως το να θαυμάζεις την Sarah Palin ή να φυσάς τον καπνό στα πρόσωπα των παιδιών. Αντίθετα, η στάση του ήταν επαινετική για την τάξη που δημιούργησε τον καπιταλισμό, και είναι γεγονός ότι τόσο οι επικριτές του όσο και οι μαθητές του βολικά το απέκρυψαν. Δεν υπάρχει άλλο κοινωνικό σύστημα στην ιστορία, έγραψε, που να είχε αποδειχτεί τόσο επαναστατικό. Μέσα σε λίγους αιώνες, η αστική τάξη είχε διαγράψει από το πρόσωπο της γης, σχεδόν κάθε ίχνος από τους φεουδάρχες εχθρούς της. Συσσώρευσε σε αυτό διάστημα υλικούς και πνευματικούς θησαυρούς, εφηύρε την έννοια των ανθρώπινων δικαιωμάτων, απελευθέρωσε τους σκλάβους, ανέτρεψε βασιλιάδες, αποσυναρμολόγησε αυτοκρατορίες, πολέμησε και πέθανε για την ανθρώπινη ελευθερία, και έθεσε τη βάση για ένα πραγματικά παγκόσμιο πολιτισμό. Κανένα γραπτό δεν έχει τόσα κομπλιμέντα για αυτό το ιστορικό επίτευγμα, όσο το Κομμουνιστικό Μανιφέστο, ούτε καν η Wall Street Journal.

Αυτό, όμως, ήταν μόνο ένα μέρος της ιστορίας. Υπάρχουν αυτοί που βλέπουν την σύγχρονη ιστορία ως μια συναρπαστική ιστορία προόδου, και αυτών που την βλέπουν ως ένα μεγάλο εφιάλτη. Ο Μαρξ, με τη συνήθη «διαστροφή» του, τα έβλεπε και τα δύο. Κάθε πρόοδος στον πολιτισμό έφερνε μαζί της νέες δυνατότητες για περισσότερη βαρβαρότητα. Τα μεγάλα συνθήματα της επαναστατικής αστικής τάξης «Ελευθερία, Ισότητα, Αδελφότητα», αποτελούν επίσης και της λέξεις κλειδιά του Μαρξ. Είπε απλά για πιο λόγο αυτές οι ιδέες δεν θα μπορούσε ποτέ να εφαρμοστούν στην πράξη [στον καπιταλισμό] χωρίς την βία, την φτώχεια και την εκμετάλλευση. Ο καπιταλισμός είχε αναπτύξει τις ανθρώπινες δυνάμεις και δυνατότητές πέρα από κάθε προηγούμενο μέτρο. Ωστόσο, δεν είχε χρησιμοποιήσει αυτές τις δυνατότητες για να βγάλει τους άνδρες και τις γυναίκες από τον άκαρπο μόχθο. Αντιθέτως, τους ανάγκασε να εργάζονται σκληρότερα από ποτέ. Οι πλουσιότεροι πολιτισμοί της ανθρωπότητας ίδρωσαν εξίσου σκληρά τους ανθρώπους, όπως ίδρωνε και η κυρίαρχη φύση τους νεολιθικούς προγόνους τους.

Γκραβούρα του 1849 που αποτυπώνει τον λιμό της πατάτας στην Ιρλανδία


Διαδηλωτής μπροστά στο κτήριο της Goldman Sachs στην Ουάσιγκτον τον Νοέμβριο του 2009

Ο Μαρξ θεώρησε ότι αυτό, δεν οφείλεται στην φυσική έλλειψη. Οφείλεται αντίθετα στον εκ φύσεως αντιφατικό τρόπο με τον οποίο το καπιταλιστικό σύστημα δημιουργεί τον μυθικό πλούτο του. Ισότητα για ορισμένους σημαίνει ανισότητα των υπολοίπων, και η ελευθερία για κάποιους, σημαίνει καταπίεση και δυστυχία για τους πολλούς. Η ακόρεστη επιδίωξη του συστήματος για εξουσία και κέρδη μετέτρεψε τα ξένα έθνη σε σκλαβωμένες αποικίες, και τα ανθρώπινα όντα σε έρμαια οικονομικών δυνάμεων πέρα από τον έλεγχό τους. Φόρτωσε τον πλανήτη με ρύπανση και μαζική λιμοκτονία και τον σημάδεψε με άθλιους πολέμους. Μερικοί κριτικοί του Μαρξ επισημαίνουν με την απαραίτητη οργή, τις μαζικές δολοφονίες στην κομμουνιστική Ρωσία και την Κίνα. Οι ίδιοι ξεχνούν συνήθως να αναφερθούν με την ίδια αγανάκτηση για τις γενοκτονίες και τα εγκλήματα του καπιταλισμού: τους λιμούς του τέλους του 19ου αιώνα, στην Ασία και την Αφρική στην οποία ανυπολόγιστα εκατομμύρια χάθηκαν. Το μακελειό του Α 'Παγκοσμίου Πολέμου, στον οποίο τα ιμπεριαλιστικά έθνη έσφαζαν ο ένας την εργατική τάξη του άλλου, στην αγώνα τους για τον έλεγχο των παγκόσμιων πόρων. Και τη φρίκη του φασισμού, ένα καθεστώς στο οποίο ο καπιταλισμός έχει την τάση να καταφεύγει όταν βρίσκεται με την πλάτη στον τοίχο. Χωρίς την αυτοθυσία της Σοβιετικής Ένωσης, μεταξύ των άλλων εθνών, το ναζιστικό καθεστώς μπορεί να βρισκόταν στη θέση του ακόμα και σήμερα.

Οι Μαρξιστές προειδοποιούσαν για τους κινδύνους του φασισμού, ενώ οι πολιτικοί του λεγόμενου ελεύθερου κόσμου αναρωτιόνταν φωναχτά αν ο Χίτλερ ήταν πράγματι ένας τέτοιος δυσάρεστος τύπος όπως εμφανιζόταν. Σχεδόν όλοι οι οπαδοί του Μαρξ σήμερα απορρίπτουν την παλιανθρωπιές του Στάλιν και του Μάο, ενώ πολλοί μη-μαρξιστές εξακολουθούν να υπερασπίζονται σθεναρά την καταστροφή της Δρέσδης και της Χιροσίμα. Τα σύγχρονα καπιταλιστικά έθνη είναι ως επί το πλείστον ο καρπός μιας ιστορίας γενοκτονίας, βίας και εξόντωσης εξίσου απεχθή όπως τα εγκλήματα του κομμουνισμού. Ο καπιταλισμός επίσης, οικοδομήθηκε με αίμα και δάκρυα, και ο Μαρξ υπήρξε μάρτυρας σε αυτό. Είναι ακριβώς επειδή το σύστημα λειτουργεί εδώ και πολύ καιρό που οι περισσότεροι από εμάς αγνοούμε το γεγονός αυτό.

Η επιλεκτική πολιτική μνήμη παίρνει κάποιες περίεργες μορφές. Πάρτε, για παράδειγμα την 11η Σεπτεμβρίου. Εννοώ την πρώτη 11η Σεπτεμβρίου, όχι την δεύτερη. Αναφέρομαι στην 11/9 που έλαβε χώρα 30 χρόνια πριν από την πτώση του Παγκόσμιου Κέντρου Εμπορίου, όταν οι Ηνωμένες Πολιτείες βοήθησαν να ανατρέπει βίαια η δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση του Σαλβαδόρ Αλιέντε της Χιλής [11/9/1973], και να εγκατασταθεί στη θέση του μια απεχθή δικτάτορα, η οποία δολοφόνησε πολύ περισσότερους ανθρώπους από όσους πέθαναν εκείνη την φοβερή ημέρα στη Νέα Υόρκη και την Ουάσιγκτον. Πόσοι Αμερικανοί το γνωρίζουν αυτό; Πόσες φορές έχει αναφερθεί στο Fox News?

Ο Μαρξ δεν ήταν κάποιος ουτοπιστής ονειροπόλος. Αντίθετα, άρχισε την πολιτική του δράση με μια άγρια αντιδικία με την ονειροπόλους ουτοπιστές [ουτοπικούς σοσιαλιστές] που τον περιστοίχιζαν. Είχε περίπου το ίδιο ενδιαφέρον για μια τέλεια ανθρώπινη κοινωνία όπως θα είχε και κάποιος χαρακτήρας του Κλιντ Ίστγουντ, και ο ίδιος ποτέ δεν μίλησε με τέτοιους παράλογους όρους. Δεν πίστευε ότι οι άνδρες και οι γυναίκες θα μπορούσε να ξεπεράσουν τον Αρχάγγελο Γαβριήλ στην αγιότητα. Αντίθετα, πίστευε ότι ήταν απλώς εφικτό, ο κόσμος να γίνει ένα πολύ καλύτερο μέρος. Υπό αυτή την έννοια ήταν ρεαλιστής, και όχι ιδεαλιστής. Αυτοί που έχουν τα κεφάλια τους χωμένα στην άμμο, οι στρουθοκάμηλοι της ηθικής αυτού του κόσμου-είναι αυτοί που αμφισβητούν ότι μπορεί να υπάρξει οποιαδήποτε ριζική αλλαγή. Συμπεριφέρονται σαν να νομίζουν ότι οι φθοριούχες οδοντόκρεμες θα εμφανιστούν γύρω στο έτος 4000. Το σύνολο της ανθρώπινης ιστορίας διαψεύδει αυτή την άποψη.

Οι ριζική αλλαγές, να είστε σίγουροι, δεν είναι απαραίτητο ότι θα να είναι προς το καλύτερο. Ίσως, ο μόνος σοσιαλισμός που θα γίνουμε ποτέ μάρτυρες, να είναι αυτός που θα αναγκαστούν να υιοθετήσουν τα ερείπια της ανθρωπότητας, ύστερα από ένα πυρηνικό ολοκαύτωμα ή μια οικολογική καταστροφή. Ο Μαρξ μιλάει σκυθρωπά ακόμη και για την πιθανή «αμοιβαία καταστροφή όλων των μερών». Ένας άνδρας που υπήρξε μάρτυρας του τρόμου της εκβιομηχάνισης της καπιταλιστικής Αγγλίας ήταν απίθανο να είναι τόσο αφελώς ενθουσιώδης και ρομαντικός για τους συνανθρώπους του. Το μόνο που έλεγε ήταν ότι περισσεύουν αρκετοί πόροι στον πλανήτη για την επίλυση των περισσότερων υλικών μας προβλημάτων, όπως ακριβώς περίσσευαν αρκετά τρόφιμα στη Βρετανία τη δεκαετία του 1840 για να τραφεί πολλές φορές ο λιμοκτονούντας ιρλανδικός πληθυσμός. Αυτό που έχει ζωτική σημασία, είναι ο τρόπος με τον οποίο οργανώνουμε την παραγωγή μας. Είναι εμφανές, ότι ο Μαρξ δεν μας παρείχε τα σχέδια για το πώς θα πρέπει να κάνουμε τα πράγματα με διαφορετικό τρόπο. Έχει λίγα να πει για το μέλλον. Η μοναδική σίγουρη εικόνα για το μέλλον είναι η αποτυχία του παρόντος. Δεν ήταν λοιπόν ένας προφήτης με την έννοια την έννοια αυτών που διαβάζουν κρυστάλλινες σφαίρες. Υπήρξε ένας προφήτης στην αυθεντική βιβλική της έννοια, κάποιος που μας προειδοποιεί ότι αν δεν αλλάξουμε τους άδικους τρόπους μας, το μέλλον είναι πιθανό να είναι βαθιά δυσάρεστο. Ή ότι μέλλον δεν θα υπάρχει καθόλου.

Ο σοσιαλισμός, λοιπόν, δεν εξαρτάται από κάποια θαυματουργή αλλαγή στην ανθρώπινη φύση. Μερικοί από εκείνους που υπερασπιζόταν την φεουδαρχία ενάντια στις καπιταλιστική αξίες στα τέλη του Μεσαίωνα κήρυσσαν ότι ο καπιταλισμός δεν θα μπορούσε να λειτουργήσει επειδή ήταν αντίθετος με την ανθρώπινη φύση. Ορισμένοι καπιταλιστές λένε τώρα ακριβώς το ίδιο πράγμα και για το σοσιαλισμό. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι θα υπάρχει μια φυλή κάπου στη λεκάνη του Αμαζονίου που θα πιστεύει ότι η τάξη στην κοινωνία δεν μπορεί να επιβιώσει, αν κάποιο άτομο έχει το δικαίωμα να παντρευτεί τη γυναίκα του αποθανόντος αδελφού του. Έχουμε την τάση να γενικεύουμε και να απολυτοποιούμε τους δικούς τους όρους, όρια και ορίζοντες.
...
Ο Μαρξ ήταν βαθιά ένας ηθικός στοχαστής. Μιλάει στο Μανιφέστο του Κομμουνιστικού Κόμματος της για έναν κόσμο στον οποίο «η ελεύθερη ανάπτυξη του καθενός θα είναι να είναι η προϋπόθεση της ελεύθερης ανάπτυξης όλων». Αυτό είναι ένα ιδανικό για να μας καθοδηγεί, και δεν αποτελεί κατάσταση που θα μπορούσε ποτέ να επιτύχουμε απολύτως. Αλλά η γλώσσα του είναι οπωσδήποτε σημαντική. Ως ένα καλός ρομαντικός ανθρωπιστής, ο Μαρξ πίστευε στην μοναδικότητα του ατόμου. Η ιδέα αυτή διαπερνά τα γραπτά του από άκρη σε άκρη. Είχε ένα πάθος για τις αισθητά συγκεκριμένες ιδέες και μια αποστροφή προς τις αφηρημένες, όμως μερικές φορές χρειαζόταν να σκεφτεί και έτσι. Ο αποκαλούμενος υλισμός του είναι η ίδια η ρίζα το ανθρώπου ως σώμα. Ξανά και ξανά, μιλά για τη δίκαιη κοινωνία, εκείνη κατά την οποία οι άνδρες και οι γυναίκες θα είναι σε θέση να αντιληφθούν τις δυνάμεις τους και να πραγματοποιήσουν τις δυνατότητες τους με τον δικό τους ξεχωριστό τρόπο. Ο ηθικός του στόχος είναι η ευχάριστη αυτοπραγμάτωση. Σε αυτό συντάσσεται μαζί με τον μεγάλο μέντορα του τον Αριστοτέλη, ο οποίος κατανόησε ότι η ηθική είναι για το πώς θα ανθίσει η ζωή πιο πλούσια και ευχάριστα, και όχι να μπαίνουν στην πρώτη θέση (όπως η σύγχρονη εποχή [προτεσταντική ηθική] φαντάζεται με καταστροφικό τρόπο) η υποταγή στα καθήκοντα, οι νόμοι, οι υποχρεώσεις και οι ευθύνες.

Πώς αυτός ο ηθικό στόχος διαφέρει από τον φιλελεύθερο ατομικισμό; Η διαφορά είναι ότι για να επιτευχθεί πραγματική προσωπική ολοκλήρωση, τα ανθρώπινα όντα για τον Μαρξ, θα πρέπει να την βρουν ο ένας διαμέσου του άλλου. Δεν είναι μόνο το να κάνει ο καθένας το δικό σε απομόνωση από τους άλλους. Αυτό δεν θα ήταν καν δυνατόν. Ο Άλλος πρέπει να γίνει το έδαφος της αυτοπραγμάτωσης του Ενός, την ίδια στιγμή που Αυτός ή Αυτή θα αποτελεί τον όρο για την αυτοπραγμάτωση του Άλλου. Στο διαπροσωπικό επίπεδο, αυτό είναι γνωστό ως αγάπη. Σε πολιτικό επίπεδο, αυτό είναι γνωστό ως σοσιαλισμός. Ο σοσιαλισμός για τον Μαρξ είναι απλώς, ένα σύνολο θεσμών που θα επιτρέψει αυτή την αμοιβαιότητα να συμβεί στο μεγαλύτερο δυνατό βαθμό. Σκεφτείτε τη διαφορά μεταξύ μιας καπιταλιστικής επιχείρησης, στην οποία η πολλοί εργάζονται προς όφελος των λίγων, και έναν σοσιαλιστικό συνεταιρισμό, στον οποίο η δική μου συμμετοχή στο έργο αυξάνει την ευημερία όλων των άλλων, και το αντίστροφο. Αυτό δεν είναι θέμα της αυτοθυσίας μερικών άγιων. Η διαδικασία αυτή είναι ενσωματωμένη στη δομή της σοσιαλιστικής κοινωνίας.

Ο στόχος του Μαρξ είναι ο ελεύθερος χρόνος, δεν είναι η εργασία. Ο καλύτερος λόγος για να γίνεις σοσιαλιστής, εκτός από το γίνεις ενοχλητικός σε άτομα που τυχαίνει να αντιπαθείς, είναι να απεχθάνεσαι ότι πρέπει να εργαστείς. Ο Μαρξ θεωρεί ότι ο καπιταλισμός είχε αναπτύξει τις δυνάμεις της παραγωγής σε τέτοιο σημείο στο οποίο, υπό διαφορετικές κοινωνικές σχέσεις, θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για να απελευθερώσουν το μεγαλύτερο μέρος των ανδρών και των γυναικών από τις πιο ταπεινωτικές μορφές εργασίας. Τι σκεφτόταν ότι θα κάνουμε όταν θα έρθει αυτή η στιγμή; Οτιδήποτε θέλουμε. Αν, όπως και ο μεγάλος ιρλανδός σοσιαλιστής Όσκαρ Ουάιλντ, επιλέξουμε απλά να βρισκόμαστε όλη μέρα με χαλαρά κόκκινα ενδύματα, πίνοντας αψέντι και διαβάζοντας ο ένας στον άλλο περίεργα αποκόμματα από τα έπη του Ομήρου, τότε ας κάνουμε αυτό. Η ουσία είναι ότι αυτό το είδος της ελεύθερης δραστηριότητας θα πρέπει να είναι στη διάθεση όλων. Δεν θα ανεχόμαστε πια μια κατάσταση στην οποία η μειοψηφία είχε ελεύθερο χρόνο, διότι η πλειοψηφία δουλεύει για αυτήν.

Αυτό που ενδιαφέρει τον Μαρξ, με άλλα λόγια, είναι αυτό που θα μπορούσε κάπως παραπλανητικά να αποκαλεστεί πνευματικό και όχι υλικό. Αν πρέπει να αλλάξουν οι υλικές συνθήκες, είναι για να λυτρωθούμε από την τυραννία των οικονομικών. Ο ίδιος είχε απίστευτα καλά μελετήσει την παγκόσμια λογοτεχνία, είχε εντρυφήσει στην τέχνη, τον πολιτισμό, και τον πολιτισμένο διάλογο, διέθετε πνεύμα, χιούμορ και κέφι, και κάποτε κυνηγήθηκε από έναν αστυνομικό για το σπάσιμο μιας λάμπας στο δρόμο κατά τη διάρκεια μιας γύρας στα μπαρ.
...
Αν ήταν επαναστάτης, ήταν επίσης και υπέρμαχος των μεταρρυθμίσεων. Σε κάθε περίπτωση, οι άνθρωποι που ισχυρίζονται ότι αντιτίθενται στις επαναστάσεις, συνήθως σημαίνει ότι αντιτίθενται σε ορισμένες επαναστάσεις και όχι άλλες. Είναι άραγε οι αντιτιθέμενοι στην επανάσταση Αμερικανοί, εχθρικοί προς την Αμερικανική Επανάσταση, όπως είναι με την Κουβανική; Απορρίπτουν τις πρόσφατες εξεγέρσεις στην Αίγυπτο και τη Λιβύη, ή αυτές που ανέτρεψαν τις αποικιακές δυνάμεις στην Ασία και την Αφρική; Εμείς οι ίδιοι είμαστε προϊόντα επαναστατικών γεγονότων του παρελθόντος. Ορισμένες διαδικασίες μεταρρύθμισης υπήρξαν πολύ πιο αιματοβαμμένες από ορισμένες επαναστατικές πράξεις. Υπάρχουν βελούδινες επαναστάσεις, όπως και βίαιες. Η Επανάσταση των Μπολσεβίκων έγινε με εξαιρετικά μικρό κόστος σε ζωές. Η Σοβιετική Ένωση η οποία γεννήθηκε από αυτήν την επανάσταση έπεσε περίπου 70 χρόνια αργότερα, με σχεδόν καθόλου αιματοχυσία.

Μερικοί κριτικοί του Μαρξ απορρίπτουν μια κοινωνία που κυριαρχείται από το κράτος. Αλλά και ο ίδιος απέρριπτε μια τέτοια κοινωνία. Απεχθανόταν την πολιτική κατάσταση τόσο πολύ όσο και το Tea Party, αν και για λόγους μάλλον λιγότερο επαρχιώτικους. Ήταν ένας βικτοριανός πατριάρχης, όπως κάποιες φεμινίστριες μπορεί να ρωτήσουν; Να είμαστε σίγουροι. Αλλά, όπως κάποιοι (μη μαρξιστές) σύγχρονοι σχολιαστές τονίζουν, ήταν οι άνδρες από το σοσιαλιστικό και κομμουνιστικό στρατόπεδο οι μόνοι οποίοι, μέχρι την επανεμφάνιση του γυναικείου κινήματος, στη δεκαετία του 1960, θεωρούσαν το ζήτημα της ισότητας των γυναικών, ως ζωτικής σημασίας για τις υπόλοιπες μορφές πολιτικής απελευθέρωσης. Η λέξη «προλετάριος», σημαίνει αυτούς που στην αρχαία κοινωνία ήταν πολύ φτωχοί για να δώσουν στο κράτος οτιδήποτε άλλο από τους απογόνους τους (για στρατιωτική θητεία). «Proles» σημαίνει «απόγονος». Σήμερα, στο εργοστάσια-κάτεργα και στα μικρά αγροκτήματα του τρίτου κόσμου, ο τυπικός προλετάριος εξακολουθεί να είναι γυναίκα.

Περίπου το ίδιο ισχύει και για τα φυλετικά ζητήματα. Στη δεκαετία του 1920 και '30, ουσιαστικά τους μόνους άνδρες και γυναίκες που θα έβρισκες να κηρύσσουν την φυλετική ισότητα ήταν τους κομμουνιστές. Τα περισσότερα αντιαποικιακά κινήματα ήταν επίσης εμπνευσμένα από το μαρξισμό. Ο αντισοσιαλιστής στοχαστής Ludwig von Mises περιγράφεται τον σοσιαλισμό ως «το πιο ισχυρό κίνημα μεταρρύθμισης που η ιστορία έχει γνωρίσει ποτέ, η πρώτη ιδεολογική τάση που δεν περιορίζεται σε ένα τμήμα της ανθρωπότητας, αλλά υποστηρίζεται από ανθρώπους όλων των εθνών, των φυλών, των θρησκειών και πολιτισμών». Ο ίδιος ο Μαρξ, ο οποίος γνώριζε την ιστορία μάλλον καλύτερα, θα μπορούσε να υπενθύμιζε στον von Mises και τον Χριστιανισμό, αλλά παρόλα αυτά ο αφορισμός του von Mises παραμένει ισχυρός. Όσο για το περιβάλλον, ο Μαρξ προανήγγειλε εκπληκτικά τις σύγχρονες πράσινες πολιτικές. Η Φύση, και η ανάγκη να θεωρείται σύμμαχος και όχι ως ανταγωνιστής, ήταν μια από τους συνεχείς ανησυχίες του.

Γιατί επιστρέφει ο Μαρξ ξανά στην ημερήσια διάταξη; Η απάντηση, κατά ειρωνικό τρόπο, είναι εξαιτίας του καπιταλισμού. Κάθε φορά που ακούτε καπιταλιστές να μιλάνε για τον καπιταλισμό, να ξέρετε ότι το σύστημα είναι σε μπελάδες. Συνήθως προτιμούν ένα πιο ανώδυνο όρο, όπως «ελεύθερη επιχειρηματικότητα». Η πρόσφατη χρηματοπιστωτική καταστροφή μας ανάγκασε και πάλι να σκεφτούμε τους όρους σύμφωνα με τους οποίους ζούμε στο σύνολο τους, και ήταν ο Μαρξ, που για πρώτη φορά έθεσε αυτήν την δυνατότητα αναθεώρησης. Ήταν το Μανιφέστο του Κομμουνιστικού Κόμματος το οποίο προέβλεπε ότι ο καπιταλισμός θα γίνει παγκόσμιος, και ότι οι ανισότητες της θα ενταθούν σε μέγιστο βαθμό. Έχει το έργο του ελαττώματα; Εκατοντάδες. Αλλά είναι πολύ δημιουργικός και πολύ γνήσιος στοχαστής ώστε να πρέπει να παραδοθεί στα χυδαία στερεότυπα των εχθρών του.

Ο Terry Eagleton είναι καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Lancaster, στην Αγγλία, Το Εθνικό Πανεπιστήμιο της Ιρλανδίας, και το Πανεπιστήμιο της Notre Dame. Το τελευταίο του βιβλίο, Γιατί ο Μαρξ είχε δίκιο, μόλις δημοσιεύθηκε από το Yale University Press.