Ο Ρινάλντι στο δρόμο του Κατσίφα και του ακραίου σωβινισμού...

Γράφει ο Νίκος από Βόλο

Οι δεξιοί και ακροδεξιοί προπαγανδιστές, ενόψει και της επερχόμενης επετείου, διαβάζουμε σήμερα στο Βαθύ Κόκκινο ότι πλέκουν ύμνους για τον Κ. Κατσίφα και τη "Βόρεια Ήπειρο", και προφανώς στις επόμενες μέρες θα προσπαθήσουν να συνδέσουν τα "έπη" τους για τον Κατσίφα με τους παραδοσιακούς μπανάλ δεκάρικους για τα κατορθώματα του Παπάγου και του Μεταξά... 

Το να υμνολογούν οι αντιδραστικοί της δεξιάς έναν δεδηλωμένο σωβινιστή σαν τον Κατσίφα και να θέτουν "βορειοηπειρωτικό ζήτημα" δεν μας κάνει καμιά ιδιαίτερη εντύπωση. Τα τσιράκια των Αμερικάνων και των Γερμανών, οι επίγονοι των ταγμάτων ασφαλείας, των Σουρλαίων και των Γκοτζαμάνηδων, μη έχοντας ούτε μία πραγματικά πατριωτική περγαμηνή στη μαύρη ιστορία τους, πρόβαλλαν επί δεκαετίες ως άλλοθι τις γνωστές λυσσώδεις υλακές τους για την ελληνική μειονότητα στη γειτονική χώρα. 

Τότε μάλιστα η ψευτιά και η διαστρέβλωση της αλήθειας είχε ως κύριο στόχο να χτυπηθεί όχι η Αλβανία γενικώς και αορίστως, αλλά ειδικά η λαϊκοδημοκρατική -σοσιαλιστική Αλβανία. Τι υποκρισία, αλήθεια! Η σοσιαλιστική Αλβανία ήταν χώρα που αναγνώριζε ως εθνική και πλήρως ισότιμη με όλο τον υπόλοιπο αλβανικό λαό την ελληνική μειονότητα, εν αντιθέσει με τα αίσχη της ελληνικής αστικής τάξης απέναντι στη σλαβομακεδονική και την τουρκική μειονότητα που ζουν στην Ελλάδα. 

Μετά την επικράτηση της αντεπανάστασης στη γειτονική χώρα η ακροδεξιά μαύρη μαυρίλα αναθάρρησε προς στιγμήν ότι θα κάνει πράξη τις ονειρώξεις της για καταβροχθισμα τμήματος της Αλβανίας ή της πρώην γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της  Μακεδονίας, όμως πολύ γρήγορα οι πάτρωνές της τής έδωσαν να καταλάβει πολύ καλά ποιο είναι το αφεντικό στην περιοχή, και έτσι της έκοψαν τη φούρια, πριν προλάβει να δαγκώσει! 

Η κλωτσιά κι οι φάπες ήταν τόσο ξεγυρισμένες, που κανένας επίσημος δεξιός ή ακροδεξιός λακές των ΗΠΑ στην Ελλάδα δεν εννοεί στα σοβαρά  να ξαναμιλήσει επίσημα για εξορμήσεις προς βορράν. Τους έμειναν από συνήθεια οι υμνολογίες σε περιθωριακές αντιδραστικές οργανώσεις ή φυσιογνωμίες του μειονοτικού χώρου της Αλβανίας, περισσότερο για πολιτικάντικη δημαγωγία μεταξύ των χουντικών "ούγκανων" που ψηφίζουν ΝΔ. 

Το ίδιο έπαθαν και με τις μακεδονικές τους παρλαπίπες, με τις περικεφαλαίες, τις σάρισες και την αποκριάτικη στολή με μάσκα του Βουκεφάλα. Τους απόμειναν τα ... χαλινάρια κι οι σάρισες για να τις βάλουν όπου αλλού τους αρέσει πλην της γειτονικής χώρας. Έτσι απόμειναν και ο Μουμτζής, ο Σούρλας-επίγονος κι ο Κουμουτσάκος να υμνολογούν τον Κατσίφα, αντάμα με το Φαήλο, το δεσπότη Κόνιτσας, τον Καλεντερίδη και τον Κασιδιάρη.

Το να κάνει όμως το ίδιο η εβδομαδιαία εφημεριδούλα "Δρόμος της Αριστεράς", του πρώην κομμουνιστή, πρώην ΣΥΡΙΖΑίου και νυν "εθνικοπατριώτη" κυρίου Ρούντι Ρινάλντι (βλ. φύλλο αρ.562,σελ.14) παρουσιάζοντας τον Κατσίφα σαν ήρωα της ελληνικής μειονότητας της Αλβανίας, με ολόκληρη δήλωση του γαμπρού του, ότι ο Κατσιφας ήταν πέρα και πάνω από ιδεολογίες, κάτι σαν ...το εθνικό σύμβολο όλων μας (!), έ, τότε αυτό χτυπάει πολλά καμπανάκια στον αριστερό χώρο, για το βαθμό του εκφυλισμού στον οποίο μπορεί να καταλήξουν προϊόντος του χρόνου, πολλά και διάφορα ναυάγια της ταξικής πάλης, τύπου Ρινάλντι. Γιατί δεν υπάρχει πάτος, άμα τους πάρει για τα καλά ο κατήφορος και πετάξουν στα αζήτητα τις αρχές του διαλεκτικού υλισμού και του προλεταριακού διεθνισμού. Αλίμονο αν η κατάντια του Ρινάλντι ήταν ο ... δρόμος της Αριστεράς.

Υ.Γ Αν ο κ. Ρινάλντι προβάλλει τον ισχυρισμό ότι δεν έγραψε ο ίδιος το άρθρο εξύμνησης του Κατσίφα στο χτεσινό "Δρόμο της αριστεράς", σελ. 14, αλλά αυτό αποτελεί πόνημα του κ. Γιώργου Κυριακού, η απάντηση είναι πως η εφημερίδα εκδίδεται και διευθύνεται από τον ίδιο το Ρινάλντι, ο ίδιος ο Ρινάλντι διάλεξε να συνεργαστεί με τον Κυριακού κι ο ίδιος φέρνει την τελική ευθύνη για όλα όσα γράφονται στην εφημερίδα που εκδίδει. 

Αλλά, πέρα των τυπικών, είναι καλά γνωστή από χρόνια σε όλους μας η εθνικιστική γραμμή του Ρινάλντι και των συνεργατών του στην εφημερίδα. Ήταν η μόνη "αριστερή" εφημερίδα που έσπευσε να "συλλαλήσει" τις μακεδονικές φανφάρες το 2018, από κοινού με τη δεξιά και την άκρα δεξιά. Και γενικά τα τελευταία αρκετά χρόνια ο μόνος χαβάς που λαλεί και συλλαλεί είναι  εκείνος του εθνικισμού- σωβινισμού, πασπαλισμένος με ολίγη παραλλαγή επιδερμικού "αντιιμπεριαλισμού" για να ακούγεται καλύτερα αυτή η κακοφωνία. Ας μην γίνεται λοιπόν εφεξής λόγος για ... αριστερά από την πλευρά της ομάδας Ρινάλντι. Η εφημερίδα τους είναι "ο δρόμος του εθνικισμού-σωβινισμού", που ουδεμία σχέση έχει με τον προλεταριακό διεθνισμό, ούτε βέβαια με το γνήσιο λαϊκό πατριωτισμό.

Αθλια φιλοκυβερνητική προπαγάνδα από τον Ευαγγελάτο

«Ως τώρα πιστεύαμε ότι η εξάπλωση των χριστιανικών μύθων στα χρόνια της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας οφειλόταν αποκλειστικά στο ότι δεν είχε εφευρεθεί ακόμη η τυπογραφία. Το αντίθετο ακριβώς συμβαίνει. Ο καθημερινός Τύπος και ο τηλέγραφος, που μέσα σε μια στιγμή διαχέει τις επινοήσεις του σε όλη τη γη, κατασκευάζει περισσότερους μύθους μέσα σε μια μέρα (και το αστικό κοπάδι τους πιστεύει και τους διαδίδει ακόμα παραπέρα) από όσους θα μπορούσαν να παραχθούν παλιότερα μέσα σε έναν αιώνα».

Καρλ Μαρξ 

Απ' τα πιο συνεπή κυβερνητικά παπαγαλάκια είναι ο δημοσιογράφος Νίκος Ευαλλεγάτος.
Αν δεν είναι ιμάντας ασφαλίτικης προπαγάνδας  κοινοποιώντας τις απόψεις των μηχανισμών καταστολής για όσα άτομα στοχοποιούσαν οι μπάτσοι, ειδικεύεται να εκλαϊκεύει της "προφητείες του "αγίου Παϊσιου, ενώ έχει "ταλέντο" να ξεπλένει λαμόγια καπιταλιστές.

Ευγνώμων η δεξιά παράταξη για τις "υπηρεσίες" που της προσφέρει τον ανταμείβει πλουσιοπάροχα. Αρκεί να θυμηθούμε ότι στο παρελθόν το Κέντρο Ελέγχου Πρόληψης Νοσημάτων (ΚΕΕΛΠΝΟ) έδωσε στον Ν. Ευαγγελάτο πολύ πάνω από μισό εκατομμύριο ευρώ (625.442 συγκεκριμένα) όχι φυσικά για διαφημιστική εκστρατεία ενάντια στην γρίπη και σε προτροπή εμβολιασμού, όπως ήταν η επίσημη αιτιολογία αλλά για να συκοφαντεί και να προβοκάρει κάθε λαϊκή αντίδραση στην μνημονική-ταξική πολιτική που εφάρμοζαν τότε κυβέρνηση και τρόικα.

Και με την Πέτσινη καμπάνια "Μένουμε σπίτι" επαναλήφθηκε ακριβώς το ίδιο σκηνικό. Εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ -χρήματα του αιματηρά φορολογούμενου λαού μας- κατέληξαν στο θησαυροφυλάκιο του Ευαγγελάτου.

Ο δημοσιογράφος, όμως, δεν απογοητεύει τους ευεργέτες του. Εκπληρώνει και μάλιστα με ζήλο την διατεταγμένη αποστολή που του ανέθεσαν να πραγματοποιήσει.

Ενα χαρακτηριστικό στιγμιότυπο. Στην τελευταία του τηλεοπτική εκπομπή, ο Ν. Ευαγγελάτος, παίρνοντας ένα μελιστάλακτο, θλιμμένο ύφος μας λέει: "Εχουν βρεθεί άμεσα 4 δις ευρώ. Δεν ρίχνονται στην οικονομία δεν ρίχνονται στις κοινωνικές δαπάνες, αλλά πρέπει να πάνε στην άμυνα για να έχουμε πατρίδα. Κοστίζει πολλά όλη αυτή η ιστορία, αλλά δεν μπορεί να γίνει αλλιώς".

Να ξεπεράσουμε την κινδυνολογία ότι "κινδυνεύουμε να χάσουμε την πατρίδα". (Το ότι έχουν ξεπουλήσει στους ξένους τα πάντα, από λιμάνια και αεροδρόμια μέχρι τηλεπικοινωνίες και ενέργεια για τον Ευαγγελάτο δεν λέει τίποτα. Οτι ο πληθυσμός μας αφανίζεται και η νεολαία μας ψάχνει το μέλλον της στο εξωτερικό δεν σημαίνουν τίποτα για τον "έγκυρο" δημοσιογράφο).

Αλλά, ρε μεγάλε, τι πα πει "βρέθηκαν 4 δις" για αφορά νέων πολεμικών εξοπλισμών; Τα έκοψε η κυβέρνηση που υποστηρίζεις από κανένα περιβόλι που ανθίσουν λεφτόδεντρα; Επεσαν από τον ουρανό;
Λεφτά δικά μας είναι που μας τα ληστεύει το κράτος

Και με την ευκαιρία κ. Ευαγγελάτε μας κάνεις φραγκοδίφραγκα την διαπίστωση σου ότι πάλι ο λαός μας πρέπει να γονατίσει ακόμα περισσότερο για να αποκτήσει το ελληνικό κράτος νέα όπλα αφού "δεν μπορεί να γίνει αλλιώς";

Από ποιον κινδυνεύει η Ελλάδα; Δεν είμαστε σύμμαχες χώρες με την Τουρκία ανήκοντας στον ίδιο στρατιωτικό σχηματισμό, το ΝΑΤΟ, ή έχουμε τόσες διαφορές που πιθανόν να μας οδηγήσουν σε πολεμική σύρραξη;
Αν λοιπόν το ΝΑΤΟ στο οποίο -σημειωτέον ότι είμαστε στην δεύτερη θέση στην κατάταξη των χωρών που πληρώνουν τα περισσότερα χρήματα για την συμμετοχή τους σ' αυτό τον στρατιωτικό συνασπισμό- δεν είναι ικανό να ανταποκριθεί στην ιδρυτική του διακήρυξη, τότε τι νόημα έχει να μας κοστίζει δις κάθε χρόνο η παραμονή του σ' αυτό;

Μήπως συμφωνείται κ. Ευαγγελάτε, να αποχωρήσει η Ελλάδα από το ΝΑΤΟ και να γλυτώσουν τα λαϊκά στρώματα ένα βαρύ χαράτσωμα που μας κοστίζει; (Ρητορικό φυσικά το ερώτημα)

Έτσι γεννιούνται πια οι "ανεπιθύμητοι" άνθρωποι σ' ένα γερασμένο κόσμο.

Απίστευτη απανθρωπιά από την κυβέρνηση και τους λιμενόμπατσους με θύματα 32 πρόσφυγες από το Αφγανιστάν -ανάμεσα τους 11 παιδιά και 11 γυναίκες, η μία απ' τις οποίες είναι έγκυος,

Για ολόκληρες 18 ώρες οι άντρες του Λιμενικού παρακολουθούσαν αδιάφοροι το δράμα τους, αρνούνταν να προχωρήσουν σε επιχείρηση διάσωσης στους πρόσφυγες της ακυβέρνητης βάρκας και μάλιστα οι πρόσφυγες κατήγγειλαν, αποστέλλοντας και οπτικό υλικό, ότι σκάφη του λιμενικού προσέγγισαν τη βάρκα αλλά όχι μόνο δεν περισυνέλεξαν τους πρόσφυγες, αλλά πραγματοποίησαν επικίνδυνους ελιγμούς γύρω της με κίνδυνο να βυθιστεί.

Τελικά η διάσωση τους έγινε τελικά το βράδυ του Σαββάτου, ενώ η βάρκα είχε φτάσει πολύ κοντά στις ακτές της Λέσβου, χάρη στις υπεράνθρωπες προσπάθειες των προσφύγων που χρησιμοποιούσαν τόσες ώρες τα χέρια τους αντί για κουπί! 

Δεν γνωρίζουμε την εξέλιξη του γεγονός, καθώς ούτε η τοπικές ιστοσελίδες της Λέσβου έχουν κάποιο σχετικό δημοσίευμα. Νωρίτερα δημοσιεύματα ανέφεραν ότι η έγκυος γυναίκα αιμορραγούσε και χρειαζόταν άμεση ιατρική φροντίδα . 

Είναι συγκλονιστική η περιγραφή του που κάνει, μιας υποτιθέμενης γέννας προσφυγοπούλας μέσα σε βάρκα, στην σελίδα της στο f/b η Νίνα Γεωργιάδου:

ΑΥΤΗ  ΤΗΝ ΩΡΑ ΜΙΑ ΓΥΝΑΙΚΑ ΓΕΝΝΑ ΜΕΣΑ ΣΕ ΒΑΡΚΑ

Ανακοίνωση απ' την Alarm Phone στο Twitter.

Ξέρουν η ελληνική και τουρκική ακτοφυλακή, η Frontex και το ΝΑΤΟ. Κανένας δεν κάνει τίποτα.

Τα νερά της έσπασαν λίγο πριν μπει στη σαπιόβαρκα ή λίγο μετά. Δεν έχει σημασία. Κανένας δεν είδε τα βρεγμένα σκέλη της.

Εκείνη μόνο ένοιωσε τη ζεστή υγρασία στη μέσα μεριά των μηρών της και ίσως να ντράπηκε. Σίγουρα θα ντράπηκε, νομίζοντας πως ο φόβος, της έφερε ακράτεια. 

Αυτό το ζεστό ξεμπουκάρισμα από τα σπλάχνα μιας γυναίκας, που δεν έχει αίμα, μοιάζει με το ασυναίσθητο κατούρημα μωρού, με τη νυχτερινή ενούρηση φοβισμένου παιδιού, με την ακράτεια ενός γερασμένου σώματος.

Και δεν είναι τίποτα απ' όλα αυτά. Είναι η θριαμβευτική έξοδος ενός καινούργιου ανθρώπου, που σπάει την πέτσα του αμνιακού σάκου, απελευθερώνει τη μικρή θάλασσα μέσα του, για να προειδοποιήσει πως βγαίνει και για να κάνει πιο γλιστερή κι εύκολη την κατηφόρα από τα σπλάχνα της μάνας του, στον έξω κόσμο.

Αυτή η μικρή θάλασσα που είναι αγίασμα και δοξαστικό, χύθηκε  στο πέλαγος, που δεν ξαφνιάστηκε καθόλου γιατί έχουν την ίδια σύσταση και την ίδια μυρωδιά ιώδιου και όστρακων

Μετά άρχισε αυτός ο πόνος που ξεριζώνει τα νεφρά και τραβά βαθιές μαχαιριές στο υπογάστριο.

Κάθε δέκα λεπτά, κάθε πέντε λεπτά, κάθε δύο λεπτά, κάθε λεπτό και αναρωτιέσαι πως μπορεί ένα σώμα να αντέχει και να μην κομματιάζεται. 

Δεν ούρλιαξε για να μην τους εντοπίσουν οι ακτοφύλακες, Δάγκωσε τα χείλη μέχρι να ματώσουν, άνοιξε τα πόδια κουκουλωμένη τη γυναικεία "ντροπή" της, εκεί που έπρεπε όλοι να είναι γονατιστοί και να προσκυνούν το θαύμα της ανυπόμονης ζωής. 

Ούτε και είχε τη χαρά να ακουμπήσει το μωρό στη γυμνή κοιλιά και να το δει να σέρνεται στο φουσκωμένο στήθος, με τον ομφάλιο ακόμα άκοπο σε μια φάση αμφίβιας ύπαρξης, τυφλό ακόμα κι όμως με καθαρό  προσανατολισμό στην επιβίωση. Ο ομφάλιος κόπηκε μ' ένα σουγιά.  

Κι ούτε να κλάψει το πρώτο κλάμα της ανάσας το παιδί. 

Έτσι γεννιούνται τα παιδιά των προσφύγων. Σε βάρκα. Ούτε φάτνη, ούτε μαιευτήριο. Στο σκοτάδι. Ούτε  μάγοι ούτε δώρα,

Και το  αστέρι στον ουρανό σχεδόν μισόσβηστο

Έτσι γεννιούνται πια οι "ανεπιθύμητοι" άνθρωποι σ' ένα γερασμένο κόσμο.

(Δεν ξέρουμε τι παιδί γεννήθηκε. Περιμένουμε νέο μήνυμα)

Η συγκέντρωση κατά των μεταναστών στην Κρήτη και ο στρατηγός “εμπνευστής” των οργανωτών! (φωτο)

  Ο άλλοτε διοικητής του Πεδίου Βολής Κρήτης που θεωρεί τον Μητσοτάκη περίπου… “αριστερό” και… “φίλο των μεταναστών” και τη ΝΔ… ως τον “ΣΥΡΙΖΑ με γραβάτα”!

  Για τη συγκέντρωση που οργανώνουν κάποιοι στη Σούδα κατά των “λαθρομεταναστών”, τα έχετε διαβάσει.

 

  Αυτό που θα πρέπει να ξέρετε είναι ότι η κινητοποίηση στηρίζεται σε κείμενα που υπογράφει ένας μέχρι πρότινος στρατηγός του ελληνικού στρατού, που φαίνεται ότι… “εμπνέει” τους οργανωτές με τα άρθρα και την ακραία ρατσιστική φρασεολογία του!

  Η άποψη του απόστρατου ανώτατου αξιωματικού, που έχει εμφανώς εθνικιστικές θέσεις, είναι πως η ΝΔ είναι ο ΣΥΡΙΖΑ με γραβάτα και πως με τη μεταναστευτική πολιτική της έχει στόχο “τη μετάλλαξη της ελληνικής κοινωνίας” με τη δημιουργία μαχαλάδων και μουσουλμανικών γκέτο σε κάθε ελληνική πόλη και χωριό”! Φανταστείτε, βλέπει την πολιτική της κυβέρνησης Μητσοτάκη ως… “φιλομεταναστευτική” ή “φιλοπροσφυγική”!

  Τον περασμένο Οκτώβριο δημοσίευσε άρθρο στη σελίδα emvolos.gr στην οποία ανέφερε, ανάμεσα στα άλλα:

“Η σημερινή κυβέρνηση ακολουθεί τον ίδιο κατήφορο της προηγούμενης. Προσπαθεί να φανεί διαλλακτική και ανοικτή με τους ισλαμιστές μετανάστες. Η απόφασή της να μεταφέρει τους μουσουλμάνους από τα νησιά στην ενδοχώρα, όχι μόνο δεν λύνει κανένα πρόβλημα, αλλά αντίθετα θα το αυξήσει. Οι μετανάστες θα συνεχίσουν να έρχονται κατά χιλιάδες, θα ξαναγεμίζουν τα νησιά και στη συνέχεια η ΝΔ θα τους μεταφέρει στην ηπειρωτική Ελλάδα. Αυτό διευκολύνει τα μέγιστα τους ισλαμιστές γιατί δεν χρειάζεται να «σκαρφιστούν» τρόπους για να φύγουν από τα νησιά μια και η ελληνική κυβέρνηση τους έχει λύσει το πρόβλημα. Όλη η Ελλάδα θα γίνει μια Μόρια, οι τζιχαντιστές θα αλωνίζουν τη χώρα και ο τρόμος θα κυριαρχήσει. Αγαπητέ κ. Μητσοτάκη οι ισλαμιστές δεν ενσωματώνονται και αυτό το έχει δείξει η ιστορία. Ζήτω η ΝΔ”.

Ο αντιστράτηγος εν αποστρατεία όταν παρέδιδε τη διοίκηση του Πεδίου Βολής Κρήτης και αποχωρούσε από την ενεργό υπηρεσία, τον Απρίλιο του 2016.

  Ενώ στην ίδια σελίδα στις 2 Απριλίου 2020, έγραφε ότι οι “σύριοι λαθρομετανάστες” έρχονται στην Κρήτη για να φέρουν τον… κορονοϊό, που κάνει θραύση στις τάξεις τους:

“Στην περιοχή της Τρίπολης της Λιβύης έχουν μεταφερθεί από την Άγκυρα και πολεμούν για λογαριασμό του  Φαγέζ αλ Σαράζ, αρκετές χιλιάδες Σύριοι φανατικοί τζιχαντιστές. Ήδη ο Ερντογάν για διάφορους λόγους έχει αθετήσει τις υποσχέσεις του προς αυτούς, μη καταβάλλοντας τους μισθούς τους και άλλες παροχές. Σκοπός των συγκεκριμένων τζιχαντιστών είναι με κάθε μέσο να μεταβούν στην Ευρώπη, μέσω Ιταλίας. Τώρα ο δρόμος για αυτούς είναι ορθάνοικτος προς την Ελλάδα. Έρχονται με την έγκριση του κ. Μητσοτάκη προσκομίζοντας βία και κορωνοϊό, καθόσον γνωρίζουμε ότι η ασθένεια κάνει θραύσει στις γραμμές των πιστών του Αλλάχ στην Λιβύη. Ο Θεός δεν μπορεί πια να μας βοηθήσει γιατί μας έχει βαρεθεί. Η χώρα μας με τους άξιους κυβερνήτες της έχει επιλέξει να αυτοκτονήσει. Κανείς δεν μπορεί να την σταματήσει”.

Ο αντιστράτηγος εν αποστρατεία Λάζαρος Σκυλάκης,ο οποίος αποστρατεύτηκε το 2016, ως διοικητής του Πεδίου Βολής Κρήτης.

   Το κείμενό του εμφανίζεται κάτω από το βίντεο με το κάλεσμα.

  Πιο πρόσφατα ο κ. Σκυλάκης με άρθρο από 9 Απριλίου αναφέρεται στον κορωνοϊό ως το “βιολογικό όπλο των Τούρκων” σημειώνοντας ότι:

"Ως μέσο μεταφοράς του βιολογικού αυτού όπλου αποτελούν οι παράνομοι μετανάστες. Οι τελευταίοι, αντιλαμβανόμενοι ή όχι την όλη κατάσταση, αποτελούν τυφλά όργανα της τουρκικής επεκτατικής πολιτικής. Στην συντριπτική τους πλειοψηφία είναι νέοι και υγιείς, αποτελώντας το ιδανικό μέσο για την μαζική μεταφορά του θανατηφόρου ιού στην Ελλάδα. Βέβαια η χρήση της ορολογίας μετανάστης και ακόμα περισσότερο πρόσφυγας, που χρησιμοποιούνται για να περιγραφούν οι συγκεκριμένοι άνθρωποι, είναι  εκτός πραγματικότητας. Είναι επικίνδυνοι παραπλανητικοί όροι, που χρησιμοποιούνται δολίως, με σκοπό να εξαγνίσουν και να απαλλάξουν από τις ευθύνες, τους νέους βάρβαρους μουσουλμάνους εισβολείς".

  Ενώ σε άλλο σημείο σημειώνει:

"Η Ελλάδα έχει συμφωνήσει για την επιχείρηση της Ε.Ε . «Ειρήνη» και θα δέχεται όλους τους αφρικανούς μετανάστες στην Κρήτη, κατά κύριο λόγο. Στην Λιβύη δραστηριοποιείται ενεργά η Άγκυρα και ελέγχει μέσω του Σάραζ τις ροές των μεταναστών προς την Ευρώπη. Είναι βέβαιο ότι πολλοί Σύριοι τουρκμένοι μισθοφόροι θα επιλέξουν την οδό διαφυγής προς την Ευρώπη, καθόσον ο Ερντογάν έχει ήδη αθετήσει τις υποχρεώσεις του προς τους Σύριους τζιχαντιστές (Πληρωμές, ιατρική περίθαλψη, κλπ). Όλοι αυτοί θα έλθουν στην Ελλάδα και θα μετατραπούν σε  συμπολίτες μας. Μάλιστα η κ. Μπακογιάννη, η βαθύπλουτη κυρία της Κρήτης, υποστήριξε ότι πρέπει  «να έλθουν οι πρόσφυγες στην Κρήτη για να μαζεύουν ελιές». Πιθανότατα όμως μαζί με τις ελιές να φέρουν και τον κορονοϊό που θερίζει στην Λιβύη".

 Αναδημοσίευση από το candiadoc.gr

«Είμαστε η ντροπή της χώρας;»: Επιστολή 4 γυναικών από το Ρέθυμνο που δέχθηκαν επίθεση από 15 «άνδρες» εξαιτίας της συμμετοχή τους σε αντιφασιστικό συλλαλητήριο

Από το συλλαλητήριο συμπαράστασης 
στους πρόσφυγες και μετανάστες 
στις 5 Μαρτίου 2020 στο Ρέθυμνο.

  Το μίσος φαίνεται να ποτίζει το έδαφος της ελληνικής γης με αφορμή την εργαλειοποίηση του μεταναστευτικού από τον Ερντογάν. Σύμφωνα με επιστολή – καταγγελία που έστειλαν 4 γυναίκες από το Ρέθυμνο στην εφημερίδα μας, δέχτηκαν επίθεση από ομάδα 15 κρανιοφόρων επειδή συμμετείχαν στο αντιφασιστικό συλλαλητήριο της Πέμπτης στο Ρέθυμνο.

  Διαβάστε την καταγγελία:

  Ρέθυμνο
  Πέμπτη 5/3/2020, μεταξύ 17:00 – 17:30
  Είμαστε τέσσερις γυναίκες και αυτή είναι η ιστορία μας.
  Με αφορμή τη συγκέντρωση και προγραμματισμένη πορεία αλληλεγγύης για τους πρόσφυγες, κρατώντας τη γνώμη μας γραμμένη σε τρία πλακάτ από χαρτόκουτα και καλάμι, κατευθυνθήκαμε προς το Δημαρχείο κατεβαίνοντας την οδό Καζαντζάκη και περνώντας μπροστά από την είσοδο της Σχολής Χωροφυλακής προς την οδό Ζυμβρακάκη.
  Τα πλακάτ μας έλεγαν: «Πεθαίνω σαν Χώρα» «Ή με τους Φασίστες ή με τους Ανθρώπους» «Χρειάστηκαν εκατομμύρια χρόνια για να γίνουν τα τέσσερα πόδια δύο. Δεν θα τα κάνω πάλι τέσσερα εγώ.(Μ.Λουντέμης). Κανένας άνθρωπος δεν είναι λαθραίος»
  Ενώ στεκόμασταν στη διάβαση περιμένοντας να περάσουμε απέναντι, ξαφνικά μια ομάδα 15 περίπου ανδρών, που βρισκόταν κρυμμένη μέσα στο πάρκινγκ Καζαντζάκη & Δημοκρατίας, μας επιτέθηκε τρέχοντας καταπάνω μας με κράνη και με τα πρόσωπα τους καλυμμένα. Ο βίαιος αυτός αιφνιδιασμός μας ακινητοποίησε στιγμιαία.
  Μας άρπαξαν τα πλακάτ, τα έσπασαν μπροστά μας και άρχισαν να μας επιτίθενται λεκτικά με ιδιαίτερα χυδαίο τρόπο «άπλυτες, καριόλες, ντροπή της χώρας». Χωρίς να τους απαντήσουμε συνεχίσαμε την πορεία μας ευθεία μπροστά με κατεύθυνση το Δημαρχείο, μέχρι που ένας από αυτούς πλαισιωμένος από τους υπόλοιπους  με καλυμμένο το πρόσωπο του, μας εμπόδισε αρπάζοντας μια από εμάς βίαια, σπρώχνοντας  και ουρλιάζοντας στο πρόσωπο της «εσένα μωρή πουτάνα, μωρή καριόλα θα βιάσουνε αυτοί και θα σ’ αφήσουν έγκυο». Έπειτα από έντονη λογομαχία απομακρυνθήκαμε από το σημείο τρέχοντας αυτή τη φορά προς το Δημαρχείο.
  Όλα αυτά συνέβησαν τη στιγμή που βρισκόμασταν σε ένα από τα πιο κεντρικά σημεία της πόλης, εν ώρα αιχμής, με κόσμο και αυτοκίνητα να περνοδιαβαίνουν, ανοιχτά καταστήματα και τη Σχολή Χωροφυλακής εκατό μέτρα από το συμβάν. Κανείς δεν αντέδρασε.
  Πλησιάζοντας στο Δημαρχείο,  μέσα στη στοά ενός κτιρίου στα αριστερά μας επί της οδού Καζαντζάκη συναντήσαμε τα ΜΑΤ σε μια χαλαρή κατάσταση, ενώ χαρακτηριστικά κάποιοι από αυτούς έπαιζαν με τα κινητά τους. Τους ενημερώσαμε τρομοκρατημένες για το περιστατικό και τρέξαμε προς το πλήθος  που ήταν συγκεντρωμένο για την πορεία.
  Παρόμοια περιστατικά συμβαίνουν μαζικά τις τελευταίες μέρες κατά μήκος και πλάτος της χώρας. Μέσα στο χάος που επικρατεί στα ακριτικά νησιά του Αιγαίου και με χιλιάδες πρόσφυγες πολέμου εγκλωβισμένους στη γκρίζα ζώνη του Έβρου, η έξαρση του εθνικισμού το μόνο που καταφέρνει είναι να διασπά, να διχάζει και εν τέλει να καταρρίπτει κάθε ανθρώπινη αξία. Ξαφνικά το να δηλώνεις τη συμπαράσταση σου σε ανθρώπους κατατρεγμένους, σε θύματα πολέμου, σε ανθρώπους που ονειρεύονται το μόνο αυτονόητο  πράγμα, το δικαίωμα στη ζωή, θεωρείτε κατακριτέο.
  Αυτό είναι το πρόσωπο του φασισμού. Ένα κτήνος που μεγεθύνεται όλο και περισσότερο καθώς οι κοινωνικοπολιτικές συγκυρίες που βιώνουμε συντελούν και ενισχύουν την βάρβαρη παρουσία του. Η ταύτιση με το φασισμό είναι ο εχθρός του ανθρώπου.
  Πέρα όμως από τους οργανωμένους φασίστες, οι ψυχές μας καταρρακώνονται από μία ελληνική κοινωνία που ανέχεται και διακινεί  τη  ρατσιστική κουλτούρα.  Καθημερινά αντιμετωπίζουμε την καχυποψία, την παθητικότητα και τον φόβο του γείτονα, του συναδέλφου, του συγγενή, του συνανθρώπου, έναν φόβο που ενισχύεται εσκεμμένα από τα Μ.Μ.Ε. και την κυβέρνηση εδραιώνοντας την πρόκληση του φασισμού. Με την ανοχή των πολλών χάνεται η ανθρωπιά και η αλληλεγγύη. Παραμορφώνεται η μνήμη. Εξευτελίζεται η ιστορία. Λησμονιούνται οι αγώνες αυτού του τόπου.
  «Η μετανάστευση και η προσφυγιά είναι τόσο ανθρώπινες όσο η πείνα, η αγάπη και η ελπίδα. Κανένα τείχος και κανένας στρατός δεν πρόκειται να εμποδίσει ανθρώπους που έχουν κυνηγηθεί από πόλεμο.
   Όσο το συντομότερο το πάρουμε απόφαση τόσο το καλύτερο για τις ψυχές μας και την τύχη της ανθρωπότητας». (Νικόλας Κοσματόπουλος)

  Δηλώνουμε αλληλέγγυες στον αγώνα των προσφύγων, δίχως φόβο.
  Καταδικάζουμε το φασισμό.
  Δε σωπαίνουμε.
  Κανένας δεν θα μας εμποδίσει να συνεχίσουμε να είμαστε Άνθρωποι.

08/03/2020

 Αναδημοσίευση από τον Αγώνα της Κρήτης

Oι ιεράρχες της Κρήτης "ευλόγησαν" τα ελληνικά όπλα στον Έβρο...

  Oι ιεράρχες της Κρήτης χθες, στην ουσία, "ευλόγησαν" τα ελληνικά όπλα στον Έβρο, εναντίον των ανθρώπων που συνωστίζονται στην άλλη πλευρά.
  Η Ιερά Επαρχιακή Σύνοδος της Εκκλησίας Κρήτης στην τακτική της συνεδρίαση της 5ης Μαρτίου 2020 έδωσε στη δημοσιότητα μια τέτοια ανακοίνωση χωρίς φυσικά να πει κουβέντα για τους λόγους που όλοι αυτοί οι άνθρωποι βρίσκονται στα σύνορα, διακινδυνεύοντας τις ζωές τους. Χωρίς να πει μια κουβέντα για τη σφαγή στη Συρία, τους πολέμους, τη δυστυχία, τη φτώχεια, την πείνα και το θάνατο, που οδηγεί στον ξεριζωμό των πληθυσμών. Χωρίς να πει μια κουβέντα για την αξία της ανθρώπινης ύπαρξης που πρέπει να προστατευθεί, απέναντι στα πολιτικά συμφέροντα, τον Ερντογάν, την αδιάφορη Ευρώπη... 

Το ανακοινωθέν για τον Έβρο

  Ἡ Ἱερά Ἐπαρχιακή Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας Κρήτης, συνῆλθε σήμερα 5 Μαρτίου 2020 στό Ἡράκλειο σέ Tακτική Συνεδρία καί ἀσχολήθηκε μέ θέματα τῆς ἁρμοδιότητός της.

  Ἡ Ἱερά Σύνοδος παρακολουθεῖ μέ ἀγωνία ὅσα συμβαίνουν τίς τελευταῖες ἡμέρες στά χερσαία καί θαλάσσια σύνορα τῆς Πατρίδας μας, ἐκφράζει δέ τήν ὁλόθυμη συμπαράστασή της πρός τήν Ἑλληνική Πολιτεία, τίς Ἔνοπλες Δυνάμεις καί τήν Ἑλληνική Ἀστυνομία, πρός τούς Συνοριοφύλακες, τίς ἐμπλεκόμενες Ὑπηρεσίες τοῦ Κράτους καί ὅλους τούς ἐθελοντές, γιά τίς ὑπεράνθρωπες προσπάθειες πού καταβάλλουν, γιά τή διαφύλαξη τῶν συνόρων καί τῆς ἀξιοπρέπειας τῆς Χώρας μας, τονίζοντας ταυτόχρονα τήν εὐθύνη τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἕνωσης νά στηρίξει τόν δίκαιο αὐτό ἀγῶνα, γιά τήν προστασία τῶν Ἑλληνικῶν καί ταυτόχρονα Εὐρωπαϊκῶν συνόρων.

  Ἐπίσης, ἡ Ἱερά Σύνοδος ἐκφράζει τόν σεβασμό της σέ κάθε ἀνθρώπινο πρόσωπο, ἀλλά καί τή θλίψη της γιά ὅλους αὐτούς τούς ἀνθρώπους, οἱ ὁποῖοι, δυστυχῶς, καθοδηγούμενοι στά σύνορα τῆς Πατρίδας μας μαζικά, «ἐργαλειοποιοῦνται» καί γίνονται θύματα ἀποτρόπαιας ἐκμετάλλευσης.

  Ἔχουμε χρέος ἱερό, ὅλοι μαζί ἑνωμένοι, προτάσσοντας τό Ἐθνικό συμφέρον, νά ἀντιμετωπίσουμε τίς δύσκολες αὐτές περιστάσεις, οἱ ὁποῖες χρειάζονται ἐγρήγορση, ἑνότητα καί ὁμοψυχία. Συγχαίρουμε καί εὐχαριστοῦμε τούς προασπιστές τῶν συνόρων μας, εὐχόμαστε δέ καί προσευχόμαστε γιά τήν εἰρήνη καί τήν ἄμεση καταλλαγή στήν εὐρύτερη περιοχή.

  Ἐπίσης, σχετικά μέ τήν διάδοση τοῦ κορωνοϊοῦ, ἡ Ἱεραρχία μας, εὔχεται νά προστατεύσει καί νά διαφυλάξει ὁ Δωρεοδότης Θεός τό πολύτιμο ἀγαθό τῆς ὑγείας ὅλων τῶν ἀνθρώπων.

Ταυτόχρονα, προτρέπει τόν λαό τῆς Κρήτης νά ἀκολουθοῦμε τίς συμβουλές καί τίς ὁδηγίες τῶν ἁρμοδίων Ὑπηρεσιῶν τοῦ Κράτους καί τῶν εἰδικῶν ἐπιστημόνων, χωρίς πανικό, ἀλλά μέ ψυχραιμία καί σύνεση.

Τέλος, μέ ἀφορμή τήν πρόσφατη εἴσοδό μας, στήν κατανυκτική περίοδο τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς, ἡ Ἱερά Σύνοδος εὔχεται στούς Κρῆτες νά διέλθουμε ὅλοι μέ μετάνοια, προσευχή καί νηστεία τήν ἐπικείμενη περίοδο καί νά ἀξιωθοῦμε νά συνεορτάσουμε μέ πνευματική εὐφροσύνη καί τήν Ἁγία Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου μας.

  Φυσικά δεν είναι η πρώτη που η Σύνοδος της Εκκλησίας της Κρήτης παίρνει, σαφέστατα, θέση για πολιτικά θέματα. Για παράδειγμα την 1η Ιουλίου του 2015, ελάχιστα 24ωρα πριν το δημοψήφισμα, καλούσε, στην ουσία, το λαό να ψηφίσει "ναι", για να μη χαθεί η χώρα! Δεν το είπε καθαρά, αλλά εύκολα το συμπεραίνει κανείς, ειδικά αν διαβάσει τις έσχατες λέξεις της τελευταίας παραγράφου:

  "Ἡ Ἱερά Ἐπαρχιακή Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας Κρήτης κατά τίς κρίσιμες τοῦτες ἡμέρες, τίς ὁποῖες περνᾶ ἡ Χώρα μας ἐκφράζει τήν ἀγωνία της γιά τό παρόν καί τό μέλλον μας καί ἀπευθύνει πρός τόν Ἱερό Κλῆρο καί τόν εὐγενῆ καί ἡρωϊκό Κρητικό Λαό τή θερμή παράκληση καί προτροπή νά διαφυλάξουμε ὅλοι μαζί τήν ἀγάπη, τήν ἑνότητα, τήν ὁμόνοια, τήν ὁμοψυχία καί τή νηφαλιότητα.

  Ὅλοι οἱ Ἀρχιερεῖς τῆς Μεγαλονήσου, μέ πατρική ἀγάπη, στοργή καί ἐνδιαφέρον, ἀπευθυνόμαστε στόν Κρητικό Λαό μας καί παρακαλοῦμε νά μήν ἀφήσουμε, γιά κανένα λόγο, νά ἐπέλθει διχασμός καί διχόνοια.

  "Θεωροῦμε ἀπαραίτητο μπροστά στά σύγχρονα διλήμματα καί τίς κομβικές ἀποφάσεις νά κάνουμε τέτοιες ἐπιλογές, οἱ ὁποῖες θά ὁδηγήσουν τόν Τόπο καί τόν Λαό μας σέ διέξοδο ἀπό τά ἀδιέξοδα, στήν Εὐρώπη τῆς ἀλληλεγγύης, τῆς κοινωνικῆς συνοχῆς καί τοῦ σεβασμοῦ τοῦ ἀνθρωπίνου προσώπου, χωρίς παλινωδίες καί πειραματισμούς" , έλεγαν τότε οι ιεράρχες στο ανακοινωθέν τους…

Ο "παραπλανημένος" πρώην νεοδημοκράτης υπουργός, Θ. Ρουσόπουλος "αρχιερέας της Αγίας Μπίζνας" ξανά στο προσκήνιο. - Τα "μυστήρια" της Μάρας Ζαχαρέας

Του Γ. Γ.

Σε μια «σοβαρή» αστική δημοκρατία ο Θ. Ρουσόπουλος όπως και οι υπόλοιποι «παραπλανημένοι» υπουργοί, του σκανδάλου Βατοπέδι, θα βρισκόταν φυλακή.
Εδώ όμως ελέω Σανιδά και νεοδημοκρατικής αντίληψης, όχι μόνο δεν είναι πίσω απ’ τα κάγκελα, αλλά μας το παίζουν και τιμητές της πολιτικής ζωής.

Αφού λοιπόν εξαφανίστηκε για λίγο από την επικαιρότητα, ο «γιος του ταχυδρόμου», -όπως αυτοπροσδιορίστηκε- Θοδωρής Ρουσόπουλος, επανήλθε.
Ο άνθρωπος που για μια πενταετία κυβερνούσε αυτόν τον τόπο στο όνομα του «κουρασμένου» και μπροστά του βουλευτές και υπουργοί καθόταν «σούζα», δεν μπορούσε να λείψει απ’ την «πανστρατιά» που έχει κηρύξει ο Κυριάκος Μητσοτάκης για να συσπειρώσει την παράταξη του.

Ετσι λοιπόν μαθαίνουμε σήμερα ότι ο Θεόδωρος Ρουσόπουλος θα είναι υποψήφιος βουλευτής στον Βόρειο Τομέα της Β΄ Περιφέρειας Αθηνών στις επόμενες εθνικές εκλογές.
Μας δήλωσε μάλιστα ο ίδιος ότι θα πολιτευτεί «Με οδηγό μια νέα νοοτροπία παντού».

Πάντως και με την παλιά του "νοοτροπία" δεν τα πήγε και καθόλου άσχημα, όσον αφορά την τεράστια περιουσία που απέκτησε. Και φυσικά με την αξία του. «Ό,τι έχω πετύχει στη ζωή μου είναι καρπός της εργασίας μου και μόνο», μας είχε δηλώσει.
Και σύμφωνα με περασμένα δημοσιεύματα αυτός ο «καρπός» αποδείχτηκε πολύ πλουσιοπάροχος. Μάλιστα, ο σημερινός αντιπρόεδρος της Ν.Δ. Αδωνης Γεωργιάδης, όταν ήταν βουλευτής του ΛΑΟΣ αποκαλούσε τον Θ. Ρουσόπουλο, Ρασπούτιν και Μέτερνιχ,
Ο σημερινός συναγωνιστής του "γιου του ταχυδρόμου", Α. Γεωργιάδης, σε τηλεοπτικές του παρουσίες άφηνε σοβαρά υπονοούμενα για την οικονομική κατάσταση του Ρουσόπουλου.
Το πώς δηλαδή απέκτησε τη πολυτελέστατη βίλα του 400 τ.μ σε οικόπεδο 3,5 στρεμμάτων με την πισίνα των 133 τ.μ. και τα γήπεδα τένις, ποδοσφαίρου και μπάσκετ στο Καπανδρίτι, για τα άλλα 4 σπίτια που συντηρεί, τις δυο οικιακές βοηθούς που είχε, για τα δίδακτρα που πλήρωνε για τα παιδιά του που φοιτούσαν σε ιδιωτικά σχολεία κλπ.
Φυσικά τώρα όλα αυτά ο αντιπρόεδρος της Ν.Δ τα έχει ξεχάσει.

Προφανώς, εμείς δεν μπορεί να γνωρίζουμε τα περιουσιακά στοιχεία της οικογένειας του Θ. Ρουσόπουλου. Ξέρουμε όμως ότι στον οικογενειακό προϋπολογισμό έχει συμβάλει τα μέγιστα η σύζυγος του Ρουσόπουλου, η Μάρα Ζαχαρέα. Και μπορούμε ανεπιφύλακτα να ισχυριστούμε ότι αυτή η δημοσιογράφος αποτελεί ένα "φαινόμενο" μοναδικό και ανεπανάληπτο στο χώρο των ΜΜΕ.
Και για να το τεκμηριώσουμε αυτό ανασύρουμε από το αρχείο μας μια ανάρτηση που είχαμε κάνει τον Σεπτέμβρη του 2008.

  Για την δημοσιογραφική διαδρομή της Μάρας Ζαχαρέα.

... Εναν μυστηριώδη τρόπο να… πείθει τους καναλάρχες να εμφανίζονται εξαιρετικά «γενναιόδωροι» και να της καταβάλλουν υπέρογκες αμοιβές, αλλά και δυσθεώρητα «μπόνους παραίτησης», φαίνεται πως έχει η κυρία Μάρα Ζαχαρέα.

Μετά το MEGA, όπου πληρωνόταν για ένα μεγάλο διάστημα με τον μισθό της παρουσιάστριας κεντρικού δελτίου ενώ την είχαν απομακρύνει και της είχαν αναθέσει εβδομαδιαία εκπομπή, αποκαλύπτεται σήμερα ότι και ο ALPHA έδωσε στην κυρία Ζαχαρέα το… βάρος της σε χρυσάφι για να την «επιβραβεύσει» που αποχώρησε από τον σταθμό.
Τριακόσιες εξήντα χιλιάδες ευρώ ήταν το «μπόνους οικειοθελούς αποχώρησης» που έλαβε σε ρευστό η κυρία Ζαχαρέα, όπως προκύπτει από το ιδιωτικό συμφωνητικό που υπέγραψε η ίδια και ο τηλεοπτικός σταθμός.

Μέχρι σήμερα γνωρίζαμε ότι οι τηλεπαρουσιαστές «χρυσώνονται» για να πάρουν μεταγραφή και να πάνε σε άλλο κανάλι. Στην περίπτωση της συζύγου του κυβερνητικού εκπροσώπου κ. Θεόδωρου Ρουσόπουλου όμως οι κανόνες της τηλεοπτικής αγοράς αντιστράφηκαν και η κυρία Ζαχαρέα «χρυσώθηκε» για… να φύγει.

Οπως αναφέρει το συμφωνητικό μεταξύ Ζαχαρέα και ALPHA, η «Δημοσιογράφος» (το Δέλτα αναγράφεται με κεφαλαίο, όπως σε όλους τους… πρυτάνεις της δημοσιογραφίας) «δηλώνει ότι αποχωρεί οικειοθελώς από την εργασία της. Εντούτοις η εταιρεία θα καταβάλει στη Δημοσιογράφο ως οικειοθελώς καταβαλλόμενη αποζημίωση και χωρίς να έχει προς τούτο καμία υποχρέωση, το χρηματικό ποσό των 360.000 ευρώ μικτά».
Το συμφωνητικό υπογράφεται από την κυρία Ζαχαρέα και τον ιδιοκτήτη του ALPHA κ. Δημήτρη Κοντομηνά και αντίγραφό του κατατέθηκε στην Επιθεώρηση Εργασίας.

Η δωρεά των 360.000 ευρώ από τον ιδιοκτήτη του ALPHA προς την κυρία Ζαχαρέα μπορεί να εξηγηθεί μόνο ως μία κίνηση… ακραίας γενναιοδωρίας, καθώς οι καναλάρχες έχουν ως τακτική, όχι μόνο να μην επιβραβεύουν τους «αστέρες» τους όταν εκείνοι αποφασίζουν να εγκαταλείψουν το πλοίο, αλλά αντίθετα αποδεικνύονται ιδιαίτερα σκληροί μαζί τους.

...... Ανεξάρτητα από τους λόγους της «δωρεάς», το ζεύγος Ρουσόπουλου - Ζαχαρέα θα πρέπει πάντως να ευχαριστεί τον κ. Κοντομηνά για δύο λόγους: ο πρώτος είναι για το «ζεστό» χρήμα και ο δεύτερος γιατί με τη δωρεά του αυτή προσέφερε στο ζεύγος πολύτιμη κάλυψη στο… μίζερο έως τότε «πόθεν έσχες» του, στο οποίο θα κληθούν φέτος να δικαιολογήσουν την αγορά τριών σπιτιών σε Καπανδρίτι, Ψυχικό και Πάρο, συνολικής εμπορικής αξίας άνω των 2,5 εκατομμυρίων ευρώ, μέσα σε δύο μόλις χρόνια…

Ναζίμ Χικμέτ: «Είμαι κομμουνιστής / Είμαι η αγάπη απ’ την κορυφή ως τα νύχια». Δεν νοείται όραμα χωρίς αγάπη, δεν νοείται επανάσταση χωρίς έρωτα.

 Φίλοι κι αδέλφια της ψυχής μου. Εσείς που πέσατε στις φυλακές και στα νησιά της κόλασης, που σας κρατάν αλυσωμένους μες στα στρατόπεδα συγκέντρωσης γιατί πολεμάτε για την ανεξαρτησία, το ψωμί και τη λευτεριά του ελληνικού λαού, δεχτείτε την αγάπη και τον θαυμασμό μου.

Οι λαοί της Τουρκίας και της Ελλάδας έχουνε τους ίδιους θανάσιμα μισητούς εχθρούς: τον αγγλοαμερικάνικο ιμπεριαλισμό και τους ντόπιους λακέδες του.

Οι λαοί της Τουρκίας και της Ελλάδας, φιλιωμένοι ὁ ένας με τον άλλο, με τη βοήθεια των φιλειρηνικών λαών όλου του κόσμου, θα τσακίσουνε στο τέλος αυτούς τους εχθρούς τους. Αυτό το πιστεύω. Ὁ δικός σας ένδοξος αγώνας είναι μία από τις πιο λαμπρές αποδείξεις ότι θα νικήσει ἡ υπόθεση της ειρήνης, του ψωμιού και της λευτεριάς.

Σας σφίγγω όλους μ᾿ αγάπη στην αγκαλιά μου.

ΝΑΖΙΜ ΧΙΚΜΕΤ 

10/8/1951 Βερολίνο

Ο Ναζίμ Χικμέτ γεννήθηκε από μια  αριστοκρατική οικογένεια στις 15 Γενάρη 1902 στην τουρκοκρατούμενη τότε Θεσσαλονίκη. Από νεανική ηλικία και ενώ θα μπορούσε να ζήσει μια άνετη και πλούσια ζωή  -ο πατέρας του, Χικμέτ Μεχμέτ, ήταν μέλος του Νεοτουρκικού Κομιτάτου και διευθυντής του γραφείου Τύπου του τμήματος του υπουργείου Εξωτερικών της Διοίκησης Θεσσαλονίκης, ενώ ο παππούς του, Μεχμέτ Ναζίμ Πασάς ήταν γνωστός ποιητής, εκπρόσωπος της αυλικής λογοτεχνίας της εποχής του- οι ιδέες και τα μηνύματα της μεγάλης Οκτωβριανής Επανάστασης τον συγκλονίζουν.

Οι πολιτικές αντιλήψεις του Ναζίμ Χικμέτ ήταν ο λόγος να αποβληθεί από την ναυτική σχολή της Κωνσταντινούπολης όπου φοιτούσε για να δει την έξοδο από το τούρκικό ναυτικό με το πρόσχημα μιας γνωμάτευση ενός υγειονομικού συμβουλίου που τον απάλλαξε για «λόγους υγείας».

Ο Χικμέτ μαζί με τον φίλο του και συναγωνιστή δάσκαλο Βαλά Νουρετίν βρίσκονται στην ΕΣΣΔ όπου σπουδάζουν στη Σχολή Πολιτικών και Οικονομικών Επιστημών της Μόσχας. Εκτός όμως από την ακαδημαϊκή μόρφωση, ο Ναζίμ Χικμέτ ασχολείται με την μελέτη της

μαρξιστικής φιλοσοφίας και ιδεολογίας ενώ η γνωριμία του με τον μεγάλο ποιητή του Οχτώβρη, Βλαντιμίρ Μαγιακόφσκι, έπαιξε καταλυτικό ρόλο στην διαμόρφωση της προσωπικότητα του.

Λογική εξέλιξη της πορείας του νεαρού ποιητή και επαναστάτη ήταν η ένταξη του, το 1923, στο παράνομο Κομμουνιστικό Κόμμα Τουρκίας.
Βρισκόμενος στην πατρίδα του το 1924 ο Ναζίμ Χικμέτ αντιμετωπίζει μια ιδιόμορφη κατάσταση. Αν και το Τουρκικό ΚΚ είναι παράνομο η αστική κεμαλική δημοκρατία δεν έχει ακόμα εδραιωθεί και προσπαθεί με «ανοίγματα» και κάποιου είδους φιλελευθεροποίηση να γίνει αποδεκτή από την λαϊκή συνείδηση. Σ’ αυτή την κοινωνικοπολιτική κατάσταση της Τουρκίας ο Χικμέτ έχει την δυνατότητα να δημοσιεύει τα ποιήματα του σε περιοδικά και εφημερίδες να τα απαγγέλλει στο ραδιόφωνο της Κωνσταντινούπολης να ηχογραφούνται και να κυκλοφορούν σε όλη την Τουρκία, (οι αναλφάβητοι ήταν το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού της χώρας) γνωρίζοντας πρωτοφανή λαϊκή αποδοχή.

Αυτή η κατάσταση όμως της αλογόκριτης «ευφορίας» δεν κράτησε για πολύ. Το καθεστώς αισθανόμενο ότι οι ανατρεπτικές ιδέες του Χικμέτ είναι κίνδυνος για το ίδιο, εξαπολύει διωγμούς εναντίων του και σχεδόν μετά από κάθε έργο του ακολουθεί δίκη. ενώ παράλληλα οι καθεστωτικοί διανοούμενοι προσπαθούν να τον συκοφαντήσουν ότι δήθεν απαρνήθηκε τις ιδέες του και προσχώρησε στον εθνικισμό, φτάνοντας μάλιστα στο σημείο να τον χαρακτηρίσουν «αγράμματο» και «τρελό».
Κανένα αποτέλεσμα όμως δεν είχαν όλες οι προσπάθειες τους. Όχι μόνο ατσαλώνουν περισσότερο τον κομμουνιστή διανοούμενο αλλά η διάδοση των έργων του αποκτά μεγαλύτερη απήχηση στα φτωχά λαϊκά στρώματα της τουρκικής κοινωνίας.

Το καθεστώς δεν έχει άλλη επιλογή παρά να προσπαθήσει να τον εξοντώσει και έτσι το 1938 τον καταδικάζει σε 40 χρόνια φυλακή.
Ο κομμουνιστής διανοούμενος σε όλη τη διάρκεια του Β' παγκοσμίου πολέμου, «σεργιανάει» σε πολλές φυλακές της Τουρκίας. Όμως σε καμιά στιγμή δεν λιποψυχάει: «Τρύπησαν την καρδιά μου από δεκαπέντε μεριές./ Θάρρεψαν πως δε θα χτυπάει πια η καρδιά μου από τη λύπη της!/ Η καρδιά μου πάλι χτυπά/ η καρδιά μου πάλι θα χτυπήσει!!».

Το 1950 ξεκινάει απεργία πείνας και το τουρκικό καθεστώς κάτω από την πίεση της παγκόσμιας κατακραυγής, αναγκάζεται να τον απελευθερώσει. Οι πιέσεις όμως σε βάρος του συνεχίζονται με τον Ναζίμ Χικμέτ να φεύγει κρυφά το 1951 για την Ρουμανία και από κει να ταξιδεύει σε πολλές χώρες του κόσμου διαδίδοντας το έργο του.

Στις 3 Ιούνη 1963 ο κομμουνιστής ποιητής φεύγει απ’ την ζωή αφήνοντας όμως πίσω του ένα έργο αθάνατο.

Στάχτη θα γίνεις κόσμε γερασμένε
σου ῾ναι γραφτὸς ο δρόμος
της συντριβής
και δε μπορείς να μας λυγίσεις
σκοτώνοντας τ᾿ αδέλφια μας της μάχης
και να το ξέρεις
θα βγούμε νικητές
κι ας είναι βαριές μας
οι θυσίες.
Μαύρη εσύ θάλασσα γαλήνεψε
τα κύματά σου
κα θα ῾ρθει η μέρα η ποθητή
η μέρα της ειρήνης
της λευτεριάς σου
ω ναι θα ῾ρθει 
η μέρα που θ' αρπάξουμε τις λόγχες
που μες στο αίμα το δικό μας
έχουνε βαφτεί..

Ναζίμ Χικμέτ

__________

Ναζίμ Χικμέτ: «Είμαι κομμουνιστής / Είμαι η αγάπη απ’ την κορυφή ως τα νύχια». Δεν νοείται όραμα χωρίς αγάπη, δεν νοείται επανάσταση χωρίς έρωτα.

Στα ποιήματα του Ναζίμ Χικμέτ δεν υπάρχουν νοήματα που πρέπει να ανακαλύψεις πίσω από τις γραμμές. Οι λέξεις είναι απλές, στέκονται εκεί μπροστά και βροντοφωνάζουν την αλήθεια τους.

Έχοντας βαθιά συναίσθηση της ευθύνης του ποιητή απέναντι στην εποχή του, μιλά για την ελευθερία, για τους αγώνες του ανθρώπου, για την ομορφιά.
Θα καταφέρει να κάνει την τουρκική ποίηση να ακουστεί σε όλο τον κόσμο και θα προσθέσει το όνομά του στην μακροσκελή αλυσίδα των ποιητών της Ανατολής, που πλήρωσαν τη ρωμαλέα φωνή τους με φυλακίσεις, εξορίες ή θάνατο.

Σε μία χώρα, που παρά το δημοκρατικό της μανδύα παρέμενε ακόμα μισοφεουδαρχική, ο Ναζίμ Χικμέτ ζει τις μεγάλες αλλαγές των αρχών του 20ού αιώνα και συνεπαίρνεται από τα ιδανικά της εποχής του. Συγχρωτίζεται με τα λαϊκά στρώματα της Τουρκίας, την εργατική τάξη, που μόλις γεννιέται, και τους ξεκληρισμένους αγρότες.

Συνταράσσεται από την κοινωνική αδικία και τις πολιτικές αυθαιρεσίες. «Μια θρησκεία, ένας νόμος, ένα δίκαιο: η δουλειά του εργάτη», αυτή είναι η θέση του, παρά την αριστοκρατική του καταγωγή. Ο κόσμος γι’ αυτόν είναι ένα ενιαίο σύνολο, η ποίησή του δεν γνωρίζει τάξεις, φυλές, εποχές , είναι το όπλο του στο διαχρονικό αγώνα της ανθρωπότητας για έναν καλύτερο κόσμο. «Θε να πεθάνεις, για να ζήσουνε οι άνθρωποι / Οι άνθρωποι που ποτέ δεν θα χεις δει το πρόσωπό τους».

Για τον Ναζίμ Χικμέτ, η τέχνη πρέπει να συμμετέχει στον επαναστατικό αγώνα, να αφυπνίζει συνειδήσεις. Ο ίδιος γράφει συνέχεια και δημοσιεύει σε έντυπα και περιοδικά ή γυρνάει την πόλη απαγγέλλοντας ποιήματα.
Καταγγέλλει τη στενή σχέση φασισμού, καπιταλιστικών συμφερόντων και πολέμου, γράφει για τις απεργίες, για την επανάσταση στη Κούβα, για την επίθεση της φασιστικής Ιταλίας στην Αιθιοπία. 

Μέσα από τους στίχους του, μιλάει η ίδια η Επανάσταση, γίνεται ο άγνωστος που φωνάζει «No passaran στις πύλες της Μαδρίτης», το 7χρονο κορίτσι που πεθαίνει στη Χιροσίμα, είναι στην Καλκούτα «ένας άνθρωπος που τον εμποδίζουν να βαδίζει», είναι ο φυλακισμένος σε οποιαδήποτε χώρα, οποιαδήποτε ώρα, που ποθεί την αγαπημένη του και γράφει πίσω από τα κάγκελα τα πιο ερωτικά πολιτικά γράμματα.

Μαζεύει καταδίκες, 61 χρόνια και μία σε θάνατο, μπαινοβγαίνει στις φυλακές, αλλά δεν σωπαίνει: «Το χειρότερο είναι να κουβαλάει ο άνθρωπος τη φυλακή μέσα του».
Εκτίει τελικά 13 χρόνια και μετά από απεργίες πείνας και το ξέσπασμα ενός διεθνούς κινήματος αλληλεγγύης για την απελευθέρωσή του αποφυλακίζεται.

Θα ταξιδέψει σε όλο τον κόσμο, θα ζήσει στη Μόσχα, θα βρίσκεται στην τιμητική φρουρά πίσω από την σορό του Λένιν. Θα γίνει φίλος με τον Αλέξη Πάρνη, τον Γάννη Ρίτσο και θα εκφράσει τον φιλελληνισμό του με κάθε τρόπο.
Θα είναι η μόνη τουρκική φωνή, που παίρνει θέση υπέρ των Ελληνοκυπρίων, καλώντας τους Τουρκοκύπριους να ενωθούν με τους Έλληνες για την απαλλαγή της Κύπρου από τον αγγλικό ιμπεριαλισμό. Στέλνει ραδιοφωνικό μήνυμα στους Έλληνες κατά τη διάρκεια της δίκης του Μπελογιάννη, τους αποκαλεί «φίλους και αδέλφια της ψυχής μου».

Μιλάει για την αληθινή σχέση των δυο χωρών, για την Ελλάδα αυτών που υποφέρουν στις φυλακές, για την Τουρκία αυτών «που σαπίζουν στα μπουντρούμια». Ο κόσμος του δεν γνωρίζει σύνορα, πατρίδα του είναι όλη η γη και ό,τι συμβαίνει πάνω της τον αφορά. «Αν η μισή καρδιά μου βρίσκεται, γιατρέ, δω πέρα / Η άλλη μίση / στην Κίνα βρίσκεται / Με τη στρατιά / που κατεβαίνει το Κίτρινο Ποτάμι / Κι ύστερα, να, γιατρέ, / την πάσα αυγή / Την πάσα αυγή, γιατρέ, / με τα χαράματα / Πάντα η καρδιά μου στην Ελλάδα ντουφεκίζεται».

Το έργο του Ναζίμ Χικμέτ περιλαμβάνει ποίηση, θέατρο, άρθρα, δημοσιογραφία, κινηματογράφο, στο κέντρο του όμως πάντα θα βρούμε τον άνθρωπο και ό,τι σπουδαίο μπορεί να γεννηθεί από αυτόν. Οι πεποιθήσεις του είναι σαφέστατες: «Είμαι κομμουνιστής / Είμαι η αγάπη απ’ την κορυφή ως τα νύχια». Είναι όμως απολύτως ξεκάθαρο τι εννοεί με την πολιτική του στάση: δεν νοείται όραμα χωρίς αγάπη, δεν νοείται επανάσταση χωρίς έρωτα.

Ο Ναζίμ είναι ένας ασίκης, ερωτευμένος με τη ζωή, με τα τραγούδια των ανθρώπων. Ο λαός τον σέβεται, η εξουσία τον φοβάται, έτσι ακριβώς όπως θέλει η μακραίωνη παράδοση της Ανατολής.
Κι αυτός, τόσο στους θαυμαστές του όσο και στους χαφιέδες που τον ακολουθούσαν όπου πήγαινε, είχε ήδη την απάντηση : «Αν δεν καώ εγώ / αν δεν καείς εσύ / αν δεν καούμε εμείς / πώς θα γενούνε / τα σκοτάδια / λάμψη;».

Πηγή: Μαριάνθη Μακροπούλου – Hot Doc

Οι Έλληνες μετανάστες στην Αμερική στις αρχές του 20ου αιώνα

Οι Έλληνες μετανάστες στην Αμερική στις αρχές του 20ου αιώνα μέσα από τα επίσημα κρατικά έγγραφα

Γράφει ο Χρήστος Τσαντής

«Ομολογώ ότι μπροστά στο θέαμα των διερχόμενων (μεταναστών) Ελλήνων η συνείδησή μου εξανίσταται. Οι μετανάστες, στους οποίους κάποιοι υπόσχονται τον επίγειο παράδεισο, παύουν να θεωρούνται ανθρώπινα όντα από τη στιγμή του απόπλου του ατμόπλοιου για Μασσαλία ή για άλλα ευρωπαϊκά λιμάνια. Ο μετανάστης μεταβάλλεται σε εμπόρευμα, σε είδος. Είναι θύματα των μεγάλων ατμοπλοϊκών εταιρειών. Υποθηκεύουν ή πουλάνε ό,τι κι αν έχουν, παραδίδοντας τα πάντα στους πράκτορες αυτών των εταιρειών».

Συγκλονίζει η έκθεση του Γενικού Πρόξενου της Ελλάδας στη Μασσαλία (1901-1902), για την κατάσταση των Ελλήνων μεταναστών, που μαζί με χιλιάδες Ιταλούς, Ιρλανδούς και άλλους Ευρωπαίους γεμίζανε τα πλοία για την Αμερική.

«Όσες φορές απευθύνθηκα σε ατμοπλοϊκές εταιρείες», γράφει ο πρόξενος, «για την προστασία Ελλήνων που δεν τους επέτρεψαν να αποβιβαστούν στην Αμερική, για διάφορους λόγους, οι πράκτορες αποποιούνται την επιστροφή των χρημάτων με επιχείρημα ότι αυτοί οι δυστυχείς υπέγραψαν συμφωνητικό προς του απόπλου από τον Πειραιά.  

[…] Αυτή τη στιγμή που γράφω, μπροστά στο προξενικό κατάστημα βρίσκονται περί τους 800 μετανάστες που ζητούν τη συνδρομή μου για να φύγουν στις ΗΠΑ και άλλοι για να συλληφθούν αυτοί που τους αφαίρεσαν με απάτη τα χρήματά τους. Άλλοι ζητούν την παρέμβασή μου ώστε να εισαχθούν σε φρενοκομείο της πόλης ως ψυχικά πάσχοντες από τις κακουχίες και τις στερήσεις του διάπλου».

«Πόντισον!»

Τραγική η πορεία στη ξενιτιά των ΗΠΑ για τους μετανάστες από την Ελλάδα και από τις άλλες χώρες στις αρχές του 20^ου αιώνα. Πολλοί ήταν αυτοί που έχαναν τα λογικά τους κατά τον εικοσαήμερο διάπλου του Ατλαντικού και άλλοι που δεν άντεχαν τις κακουχίες της ζωής μακριά από την πατρίδα. Ακόμη πιο σκληρές όμως ήταν οι σκηνές που διαδραματίζονταν με τους ανθρώπους που έχαναν τη ζωή τους κατά τη διάρκεια του ταξιδιού.

 

Οι ναυτικοί κανονισμοί προέβλεπαν τη ρίψη του πτώματος στη θάλασσα μέσα σε ασφαλτωμένο φέρετρο, για να μη γίνει ο νεκρός τροφή για τα ψάρια. Όμως τις πιο πολλές φορές ο πλοίαρχος, προκειμένου να αποφύγει δυσάρεστες καταστάσεις από τους συγγενείς, τους συνοδούς και τους υπόλοιπους μετανάστες, διέταζε το πλήρωμα να ρίξει τους νεκρούς στη θάλασσα μέσα στη νύχτα.

«Πόντισον!» έδινε τη διαταγή ο καπετάνιος και το πτώμα κυλούσε πάνω στο σανίδι, δεμένο με ένα βαρίδι στα πόδια κι έπεφτε στον ωκεανό μέσα στο πηχτό σκοτάδι. Το όνειρο του Νέου Κόσμου τελείωνε με την υπογραφή του καπετάνιου, του ιατρού του πλοίου και δύο ακόμα μαρτύρων σε μία ληξιαρχική πράξη θανάτου, ενώ τα πράγματα του νεκρού παραδίδονταν στην αρμόδια προξενική αρχή.

Ο μύθος του οικονομικού θαύματος

Όσοι κατάφερναν να φτάσουν στην ακτή, καταρρακωμένοι από τις κακουχίες, παραδίνονταν στο Αμερικανικό Γραφείο Μετανάστευσης, απ’ όπου πολλοί απορρίπτονταν και επέστρεφαν άπραγοι πίσω, αφού προηγουμένως είχαν παραδώσει το όποιο κομπόδεμά τους στους πράκτορες των ατμοπλοϊκών εταιρειών και σε άλλους εμπόρους ελπίδων.

Η ελληνική εφημερίδα της Νέας Υόρκης «Θερμοπύλες» έγραφε στις 10 Απριλίου του 1903:

«Και μαρμάρινη καρδιά να έχει κάποιος θα συντριβεί βλέποντας πολλούς Έλληνες μετανάστες να αποπέμπονται και να βρίσκονται μέσα στην απόγνωση. Πολλοί υποθηκεύσανε τα κτήματά τους στην Ελλάδα για να πληρώσουν τα εισιτήρια. Άλλοι μόλις άκουσαν ότι δεν γίνονται δεκτοί (από το Αμερικανικό Γραφείο Μετανάστευσης) αποπειράθηκαν να αυτοκτονήσουν πέφτοντας στη θάλασσα. Σε όλα τα πρόσωπα ήταν διακριτή η συντριβή της καρδιάς και η απόγνωση. 200 και πλέον Έλληνες μετανάστες αποπέμφθηκαν τους τελευταίους τρεις μήνες μεταξύ αυτών και γυναίκες που δεν βρέθηκαν οι διευθύνσεις των συγγενών τους στις ΗΠΑ. Τί θα απογίνουν τώρα αυτές οι γυναίκες επιστρέφοντας στη Γαλλία»;

Ποιά τύχη περίμενε όμως όσους γινόντουσαν δεκτοί;

Σωματεμπόριο παιδιών – Πλανόδιοι άνεργοι – Θύματα δουλεμπόρων 

Η ελληνική εφημερίδα «Ατλαντίς» της Νέας Υόρκης καταγγέλλει, το Γενάρη του 1902, τη σωματεμπορία μικρών παιδιών από την Πελοπόννησο και από άλλες περιοχές της Ελλάδας, που στέλνονται στις ΗΠΑ και γυρνούν στους δρόμους κάνοντας ό,τι τους προστάξουν οι δουλέμποροι.

 

Άλλη εφημερίδα των Ελλήνων της Αμερικής, ο «Λοξίας» γράφει στις 18 Μάρτη του 1903: 

«Οι Έλληνες μετανάστες στην Αμερική βρίσκονται σε αθλιότατη κατάσταση, ακόμη χειρότερη κι από αυτή άλλων εθνικοτήτων, όπως για παράδειγμα οι Κινέζοι. Αποβιβαζόμενος στις ΗΠΑ ο Έλληνας μετανάστης ταλαιπωρημένος από την αφόρητη οικονομική καχεξία και χωρίς να μπορεί να βρει δουλειά, δίχως να γνωρίζει τη γλώσσα, γίνεται έρμαιο στα χέρια αυτών που τον παρέσυραν στο κυνήγι του αμερικανικού χρυσού! Γίνεται δούλος.

[…] Γίνεται πλανόδιος, στερείται της αναγκαίας τροφής, κοιμάται σε υπόγεια χωρίς στοιχειώδη θέρμανση και υγιεινή, γυρνά στους δρόμους με χειράμαξες πουλώντας φρούτα, τον ξυλοφορτώνουν οι κλητήρες, παραμένει υπό αφόρητος ψύχος και υπό αφόρητη ζέστη, περιορίζει στο ελάχιστο τον νυχτερινό ύπνο, γυρίζει ρακένδυτος και ρυπαρός. 

Αλληλοϋβρίζονται και συλλαμβάνονται καθημερινά. Οδηγούνται στα κρατητήρια ως παραβάτες των αστυνομικών διατάξεων. Γίνονται αντικείμενο (ρατσιστικών) επιθέσεων. Παλεύουν να εξοικονομήσουν ελάχιστα για να ζήσουν καταστρέφοντας την ίδια τους τη ζωή, αφού οι πιο πολλοί γίνονται φθισικοί».

Άλλοι Έλληνες μετανάστες βρήκαν δουλειά στα εργασιακά κάτεργα των σιδηροδρομικών σταθμών, οι οποίοι όμως για να ανταγωνιστούν τους υπόλοιπους μετανάστες εργάτες, έριξαν πολύ χαμηλά τις αμοιβές τους με συνέπεια να μην μπορούν να καλύψουν τις στοιχειώδες ανάγκες τους αλλά και να μπαίνουν στο στόχαστρο των υπόλοιπων εργαζομένων ως υπεύθυνοι για την καθίζηση της αξίας του μεροκάματου. Τα ατυχήματα που κοστίζουν τη ζωή πολλών Ελλήνων και άλλων μεταναστών, καθώς και η πτώση της τιμής του μεροκάματου οδηγούν πολλούς από αυτούς να εγκαταλείπουν τους σιδηροδρόμους.

Το Γενικό Προξενείο της Ελλάδας στο Σικάγο

Ένα χαρακτηριστικό στιγμιότυπο της εποχής μας δίνει η περιγραφή από ένα έγγραφο του Γενικού Προξενείου της Ελλάδας στο Σικάγο στις 11 Απριλίου του 1901:

«Οι περισσότεροι νέοι μετανάστες αυτό το χρόνο ήρθαν εδώ για να βρουν δουλειά στους σιδηροδρόμους. Μέχρι σήμερα όμως λιγότεροι από 200 βρήκαν εργασία. Οι πιο πολλοί αναγκάστηκαν να δουλέψουν σε ανθρακωρυχεία, έπειτα όμως από δυστυχήματα που συνέβησαν εγκατέλειψαν την εργασία τους. Ήδη 1.500 περίπου περιπλανώνται άνεργοι στους δρόμους του Σικάγο. Μεταμελημένοι για την άφιξή τους στην Αμερική, εξαντλημένοι και χωρίς να διαθέτουν πλέον καθόλου χρήματα, στερούνται τα προς το ζην».

Το Γενικό Προξενείο της Ελλάδας στη Νέα Υόρκη

Χαρακτηριστικά, για την κατάσταση που βιώναν οι Έλληνες στην Αμερική, είναι τα αποσπάσματα από τα έγγραφα που αντάλλαξαν ο Δ. ΜΠΟΤΑΣΗΣ Γενικός Πρόξενος της Ελλάδας στη Νέα Υόρκη και ο υπουργός των εσωτερικών Γ. Θεοτόκης, τον Μάρτιο και τον Απρίλιο του 1901.

 

«Κύριε Υπουργέ, το ρεύμα των Ελλήνων μεταναστών παραμένει ισχυρό», γράφει ο πρόξενος της Νέας Υόρκης. «Από τις επίσημες στατιστικές του Γραφείου περί των εργασιακών, της Πολιτείας της Νέας Υόρκης, φαίνεται ότι αποβιβάσθηκαν στο λιμάνι της από την Ελλάδα, κατά τους μήνες Οκτώβριο, Νοέμβριο και Δεκέμβριο του 1900, 1.267  Έλληνες μετανάστες, ενώ στους τρεις αντίστοιχους μήνες του 1899 είχαν αποβιβασθεί 667. Με λύπη μου παρατηρώ την αύξηση αυτή των μεταναστών από την Ελλάδα.

[…] Απέχω από το να εξετάσω το ζήτημα από οικονομική άποψη ή να εκφράσω κρίσεις για το κατά πόσο ζημιώνεται η Ελλάδα από τη στέρηση τόσο πολλών εργατικών χεριών. Παρατηρώ μόνο ότι οι μετανάστες υποφέρουν τα πάνδεινα. Δεν γνωρίζουν χειρωνακτικό επάγγελμα αλλά ούτε και τη γλώσσα. Τα 9/10 των μεταναστών προέρχονται από τις αγροτικές περιοχές του Βασιλείου της Ελλάδας.

Δεν βρίσκουν μεροκάματο γιατί είναι εκτεθειμένοι στον ανταγωνισμό των Ιρλανδών, που είναι περισσότεροι και ξέρουν τη γλώσσα, οπότε δεν τους μένει άλλο επάγγελμα να κάνουν. Γίνονται πλανόδιοι πουλώντας φρούτα περιφερόμενοι στους δρόμους με χειράμαξες και υποφέρουν μύριες διώξεις και καταπιέσεις από την τοπική αστυνομία, για παρακώλυση συγκοινωνιών. Επίσης έχουν να υποστούν τον συναγωνισμό των Ιταλών που είναι περισσότεροι.  Υπολογίζω ότι υπάρχουν 1.500 Έλληνες πλανόδιοι στη Νέα Υόρκη.

[…]   Ζουν υπό αυστηρές οικονομίες στην τροφή και την κατοικία. Τα ενοίκια είναι πολύ ακριβά κι έτσι στοιβάζονται οχτώ με δέκα άτομα σε δωμάτια γεμάτα υγρασία. Πολλοί μάλιστα γίνονται φθισικοί, ένεκα του φριχτού κλίματος της Νέας Υόρκης κατά τους χειμερινούς μήνες.

[…] Δύο ή τρεις φορές έγινε προσπάθεια να επιβληθούν περιοριστικοί όροι για τη μετανάστευση αλλά ως τώρα δεν έχουν ψηφιστεί.

[…] Η ελάχιστη σωματική βλάβη, η απλή υπόνοια ότι ο μετανάστης έφτασε προσκληθείς εκ προκαταβολής εντεύθεν, όπως εργασθεί επί πληρωμή, αρκεί για να αρνηθεί την αποβίβασή του το Γραφείο Μεταναστεύσεων και να υποχρεώσει την ατμοπλοϊκή εταιρεία να τον επαναφέρει στο λιμάνι απ’ όπου τον παρέλαβε».

Η Εγκύκλιος του ελληνικού Υπουργείο Εσωτερικών για τη μετανάστευση

Αυτά έγραφε ο γενικός πρόξενος της Ελλάδας στη Νέα Υόρκη στις 17 Μαρτίου του 1901. Ένα μήνα αργότερα, στις 19 Απριλίου του 1901, του απαντούσε με έγγραφό του ο Γ. Θεοτόκης, υπουργός εσωτερικών της ελληνικής κυβέρνησης. Τα δύο έγγραφα δημοσιεύτηκαν και εστάλησαν στους Νομάρχες του κράτους.

«Προς τους κ. κ. Νομάρχες,

Σας ανακοινώνουμε δύο εκθέσεις των προξένων της Ελλάδας στη Νέα Υόρκη των ΗΠΑ και στο Λίβερπουλ της Αγγλίας, οι οποίες περιγράφουν τις στερήσεις και τις κακουχίες τις οποίες βιώνουν οι ομοεθνείς μας, όσοι βαυκαλιζόμενοι υπό απατηλών ελπίδων και σφαλερών υπολογισμών εγκαταλείπουν το πάτριο έδαφος και μεταναστεύουν στην Αμερική αναζητώντας μια καλύτερη τύχη.

 

Τις εκθέσεις των ανωτέρω προξένων περί της λυπηρότατης κατάστασης των μεταναστών επικυρώνουν οι πληροφορίες που έχουμε και από άλλες προξενικές αρχές της Ελλάδας, ιδίως δε του εν Σικάγο Γενικού Πρόξενου, ο οποίος ανέφερε με τηλεγράφημά του προς το Υπουργείο Εξωτερικών ότι περιπλανώνται εκεί άνεργοι περί τους 1.000 μετανάστες (Έλληνες) άνευ χρημάτων και σε απελπιστική κατάσταση.

Η κατάσταση αυτή των μεταναστών ελπίζουμε να πείσει όσους εγκαταλείπουν την πατρική εστία, τους οικείους και των φτωχικό αλλά έντιμο εν τη πατρίδα βίο ότι, εάν ευάριθμοι εκ των μεταναστών κατορθώνουν μετά από πολυετείς εξευτελισμούς και ταλαιπωρίες να βελτιώσουν την υλική τους κατάσταση στην Αμερική, οι περισσότεροι καταστρέφονται εκπατριζόμενοι.

Την εγκύκλιο αυτή παρακαλούμε να την αποστείλετε σε ικανά αντίτυπα στους Δημάρχους και στους Αστυνόμους της δικαιοδοσίας σας διατάσσοντας την ανάγνωσή τους στις εκκλησίες επί τρεις συνεχόμενες Κυριακές.

Αθήνα – 19 Απριλίου 1901.

Ο Υπουργός Γ. Ν. Θεοτόκης.

Κ. Α. Βαμπάς».

Μόνο από την 1^η Ιανουαρίου μέχρι την 30η Μαρτίου του 1903 αναχώρησαν από τον Πειραιά 9.950 μετανάστες. 10.000 Έλληνες πήραν το δρόμο της ξενιτιάς μέσα σε τρεις μόλις μήνες, σε μία περίοδο που ο συνολικός πληθυσμός της χώρας δεν ξεπερνούσε τους 2.700.000 κατοίκους.

Ας λειτουργήσουν αυτά τα κρατικά έγγραφα και τα στοιχεία ως καμπάνα υπενθύμισης για όσους ξεχνούν το παρελθόν αυτού του τόπου και την ιστορία του. 

Ένας λαός που τραγούδησε: «Την ξενιτειά, τη γυμνωσιά, την πίκρα, την αγάπη… τα τέσσερα τα ζύγισα, βαρύτερα είν’ τα ξένα», μπορεί να καταλάβει τι πάει να πει προσφυγιά, τι σημαίνει μετανάστευση.

©Χρήστος Τσαντής, Αύγουστος 2015

Υποσημείωση: Το παραπάνω άρθρο του Χρήστου Τσαντή συμπεριλαμβάνεται και στο παράρτημα του πρόσφατου βιβλίου του Migozarad (Θα περάσει), εκδόσεις Ραδάμανθυς, Οκτώβρης 2016, σελ. 117-123. 

Στην εποχή των «υπερπολιτισμένων πιθήκων» 

Το βιβλίο αφιερώνεται στα χιλιάδες καταδιωκόμενα παιδιά-πρόσφυγες

Κυκλοφόρησε: Κάποιος έγραψε τη λέξη «Migozarad» στον τοίχο ενός καφενείου, πέρα στη μακρινή Καμπούλ του Αφγανιστάν, που σημαίνει «θα περάσει». Μα δεν περνά! Αντίθετα, οι μέρες μας βυθίστηκαν μέσα στους ατμούς και στο βαθύ μπλε της θάλασσας.

Η μέσα μας προσφυγιά συναντιέται με τους κυνηγημένους του πολέμου και η ιστορία ενός μικρού, ασυνόδευτου πρόσφυγα από το Αφγανιστάν αφυπνίζει. Μπλέκεται με τις διηγήσεις ναυαγών στις αρχές του αιώνα στα ανοιχτά της Κρήτης, με τη διαχρονική περιπλάνηση ενός λαού που ξέρει καλά, μα ταυτόχρονα λησμονεί, τί θα πει πρόσφυγας. Από την πόλη των καταυλισμών ο μικρός Φαζίλ στέλνει το δικό του μήνυμα. Ένας Έλληνας δημοσιογράφος στήνει το δικό του ρεπορτάζ και στροβιλίζεται βαθιά στις μνήμες της ψυχής του.

Στην «εποχή των υπερπολιτισμένων πιθήκων» που ανατέλλει, η ιστορία παίζει περίεργα παιχνίδια…   

Η νουβέλα γράφτηκε σε πρώτη μορφή το 2010. 

Φωτογραφία εξώφυλλου: Αθηνά Γαλανάκη