Η Μαριώ στο ... πάλκο του μπλογκ μας.

Η Μαριώ, μια απ' τις ελάχιστες ρεμπέτισσες που μας έχουν απομείνει θα μας κεράσει την Κυριακάτικη μουσική μας ανάσα.

Λίγα λόγια για τη Μαριώ

Η Μαριώ ανέβηκε για πρώτη φορά στο πάλκο σε ηλικία 13 χρόνων κι από τότε τραγουδάει σε χώρους της Θεσσαλονίκης, της Αθήνας, της υπόλοιπης Ελλάδας αλλά και σε διεθνή φεστιβάλ σε όλο τον κόσμο. Κυκλοφόρησαν δίσκοι της με τραγούδια σμυρναίικα, ρεμπέτικα, λαϊκά και έντεχνα. Ερμηνεύει εξαιρετικά εκτός από τα ρεμπέτικα της Θεσσαλονίκης, τα ρεμπέτικα με θέμα τον έρωτα, τη γυναίκα, τη θλίψη και τους μποέμηδες. Ακόμα είναι εξαιρετική ερμηνεύτρια στα λαϊκά της δεκαετίας του 50 και του 60 που διαδέχτηκαν τα ρεμπέτικα με πολλές αναφορές στην οικογένεια, στη μετανάστευση και στο όνειρο για μια καλύτερη ζωή, μέχρι και τραγούδια σύγχρονων δημιουργών που γράφτηκαν για τη φωνή της.

Μια τέτοια μουσική διαδρομή θα ακούσετε και στο CD «50 χρόνια διαδρομή» που περιέχει μερικά από τα πιο χαρακτηριστικά τραγούδια του ρεμπέτικου καθώς και της πορείας της Μαριώς, της τελευταίας ουσιαστικά ρεμπέτισσας που έχουμε.
Με ένα μοναδικό CD γιορτάζει φέτος η Μαριώ τα 50 της χρόνια στο πάλκο.
Τα καλύτερά της τραγούδια μαζί με διαμάντια του ρεμπέτικου και λαϊκού τραγουδιού ζωντανά ηχογραφημένα.
Ανάμεσα σε άλλα περιέχονται τα καλύτερα ρεμπέτικα της Θεσσαλονίκης ( Ο πράσινος ο μύλος, Ο μάγκας ξεχωρίζει, Τρίτη Πέμπτη μακαρόνια κ.ά.), σπουδαία ρεμπέτικα του Τσιτσάνη (Σαν απόκληρος, Απόψε στις ακρογιαλιές) αλλά και τραγούδια-προτάσεις όπως το «Θεέ μου μεγαλοδύναμε».Στο τραγούδι «Καράβι» συμμετέχει ο Λάμπρος Καρελάς.

Τα τραγούδια του CD

01. Πάμε στα μπουζούκια
02. Σαν απόκληρος γυρίζω - Μη μου ξαναφύγεις πια
03. Ο πράσινος ο μύλος
04. Απόψε στις ακρογιαλιές - Μπαξέ τσιφλίκι
05. Πίνω και μεθώ
06. Θα σπάσω κούπες
07. Μου κατέστρεψες τη ζήση
08. Ο μάγκας ξεχωρίζει - Σαν πεθάνω στο καράβι
09. Ζαΐρα
10. Κανείς δε μένει μόνος
11. Καράβι
12. Έχει ο Θεός - Το δικό σου μαράζι - Θεσσαλονίκη - Θαλασσινοί - Σόλο Τσιτσάνη
13. Τρίτη Πέμπτη μακαρόνια
14. Ταξίμι
15. Θεέ μου μεγαλοδύναμε

Καλή σας ακρόσαη

50 χρόνια διαδρομή Part 1
50 χρόνια διαδρομή Part 2

Υ.Γ, Το σιντί το απαλοτριώσαμε απ' την πολύ καλή ιστοσελίδα Οδός των Ονείρων

Συνέχεια...

Σκοτώνετε κατά βούληση, no problem.

Τρία οχήματα γεμάτα με γυναικόπαιδα βομβάρδισαν οι αμερικανονατοϊκές δυνάμεις στην επαρχία Ουρουζγκάν του Αφγανιστάν.
Τουλάχιστον 27 άνθρωποι -μεταξύ των οποίων αρκετά παιδιά- σκοτώθηκαν και πολλοί περισσότεροι τραυματίστηκαν.

Ο αρχιστράτηγος των κατοχικών δυνάμεων στρατηγός Στάνλεϊ ΜακΚρίσταλ δήλωσε «εξαιρετικά θλιμμένος» και ζήτησε «συγνώμη» από το δωσίλογο πρόεδρο Χαμίντ Καρζάι, ο οποίος χαρακτήρισε «αδικαιολόγητη» την ενέργεια και συνέστησε στις κατοχικές δυνάμεις να ενεργούν «προσεκτικά και συντονισμένα».

Ηταν ένα ακόμη επεισόδιο απ' αυτά που οδηγούν στις λεγόμενες «παράπλευρες απώλειες». Την περασμένη εβδομάδα είχε βομβαρδιστεί ένα σπίτι με αποτέλεσμα 15 νεκρούς αμάχους, τον περασμένο Σεπτέμβρη στην Κουντούζ είχαν δολοφονηθεί πάνω από 142 άμαχοι, παλιότερα βομβαρδίστηκαν σπίτια, νοσοκομεία, γαμήλιες τελετές.
Σε όλα αυτά τα εγκλήματα κατά αμάχων οι κατοχικές δυνάμεις ζήτησαν «συγνώμη».

Και εμείς εδώ στη Δύση συνηθίσαμε να τα παρακολουθούμε από τα ΜΜΕ. Συνηθίσαμε στο έγκλημα, ενώ εξακολουθούμε να φρικιούμε στην ανάμνηση των εγκλημάτων των ναζί. Βλέπετε καμιά διαφορά; Οχι. Προς τι τότε η διαφορά στην αντίδραση μας; Συνηθίζουμε σιγά-σιγά στο δηλητήριο που εγχέουν στον οργανισμό μας οι κυρίαρχοι του πλανήτη. Κι ύστερα, όταν δεχτούμε ένα σκληρό πολεμικό πλήγμα μέσα στις πόλεις μας, απορούμε και εξεγειρόμαστε.
Σαν να μην έχουμε καμιά ευθύνη για τα εγκλήματα που διαπράπουν οι κυβερνήσεις των χωρών μας...

"Κόντρα"
________________

θα δολοφονούμε

Πάντα θα υπάρχουν «παράπλευρες απώλειες» δήλωσε ο Αμερικανός υπουργός Άμυνας Ρόμπερτ Γκέιτς σχολιάζοντας τη σφαγή 27 αμάχων, σε αεροπορική επιδρομή του NATO στο Αφγανιστάν.
Και συνέχισε: «Αυτό που θα πρέπει να θυμόμαστε είναι πως βρισκόμαστε σε πόλεμο. Ο στρατηγός Μακ Κρίσταλ κάνει ό,τι είναι ανθρωπίνως δυνατόν για να αποφύγει τις ανθρώπινες απώλειες».

Τι είναι αυτό το «ανθρωπίνως δυνατόν» για να μην έχουμε ανθρώπινες απώλειες, μόνο ο υπουργός άμυνας των ΗΠΑ μπορεί να καταλάβει. Οι νατοϊκοί επιτελείς, όπως υποκριτικά
δικαιολογήθηκαν, θεώρησαν ότι στα οχήματα επέβαιναν ένοπλοι αντάρτες, αλλά τελικά διαπιστώθηκε πως επρόκειτο για αμάχους. Μετά ήρθε η κάλυψη από τον Αμερικανό υπουργό. Σκοτώνετε κατά βούληση, no problem.

"Δρόμος"

Συνέχεια...

Ξεσαλωμένα αφεντικα, εξαχρειωμένοι διανοούμενοι

Ξεσαλωμένα αφεντικα,
εξαχρειωμένοι διανοούμενοι

Παραένας 50 συγγραφείς, μεταφραστές και επιμελητές κειμένων, οι περισσότεροι από τους οποίους μοστράρονται σαν αριστεροί διανοούμενοι (γι' αυτό άλλωστε βρήκαν φιλόξενο έδαφος και στις στήλες της «Αυγής»), υπέγραψαν κείμενο με το οποίο στέκονται στο πλευρό του ιδιοκτήτη των εκδόσεων «Αγρα», στη σύγκρουση του με τους εργαζόμενους στην επιχείρηση του και το σωματείο των βιβλιοϋπάλληλων, επειδή απέλυσε τον συνδικαλιστή Ντίνο Παλαιστίδη.

Και μόνο το γεγονός ότι όλοι αυτοί παίρνουν θέση υπέρ του δυνατού και ενάντια στον αδύνατο δείχνει την απόλυτη εξαχρείωσή τους και τη λογική της κλίκας με την οποία λειτουργούν. Είναι τόσο φανατισμένοι που δεν διστάζουν να γίνουν ακόμη και ρόμπες, όταν δηλώνουν πως ξέρουν πως από την ίδρυση του ο εν λόγω εκδοτικός οίκος ήταν περίπου προστάτης των εργαζόμενων, ενώ κάποιοι από τους υπογράφοντες τότε ήταν παιδάκια, κάποιοι άλλοι άρχισαν πριν ένα δυο-χρόνια τη συνεργασία τους με τον εν λόγω εκδοτικό οίκο και κάποιοι άλλοι κατοικούν εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά κι ανάθεμα αν έχουν πατήσει ποτέ το πόδι τους στους χώρους που εργάζονται οι υπάλληλοι της «Αγρας».

Οι εργαζόμενοι στον εκδοτικό οίκο απάντησαν με μεγάλη κοσμιότητα (στη θέση τους άλλη γλώσσα θα είχαμε χρησιμοποιήσει): «Εμείς οι εργαζόμενοι στις εκδόσεις ΑΓΡΑ νιώθουμε την ανάγκη να τοποθετηθούμε δημόσια, σχετικά με την απόλυση του συναδέλφου Ντίνου Παλαιστίδη. Επειδή ακούγονται διάφορα και κάποιοι προτρέχουν να μιλήσουν για μας χωρίς εμάς, θέλουμε να τονίσουμε πως οι πλέον αρμόδιοι να μιλήσουν για τις εργασιακές μας σχέσεις είμαστε εμείς! Θέλουμε λοιπόν να πούμε ότι, οι συνθήκες εργασίας στην ΑΓΡΑ σαφώς και δεν μοιάζουν με συνθήκες εργασιακού μεσαίωνα, όπως δυστυχώς συμβαίνει σε πολλές επιχειρήσεις του ιδιωτικού τομέα, αλλά ούτε και βρισκόμαστε σε κάποιο εργασιακό παράδεισο, χωρίς προβλήματα! Υπάρχουν προβλήματα, που λόγω της έλλειψης διάθεσης για διάλογο και λύση τους εκ μέρους της εργοδοσίας, οδήγησε στο σημερινό αδιέξοδο.

Η απόλυση του συναδέλφου Ντίνου Παλαιστίδη μας αιφνιδίασε όλους. Είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε επακριβώς το μεγάλο εργασιακό φόρτο που αναλάβαμε όλοι μας (και ο συνάδελφος Ντίνος) τα τελευταία χρόνια. Ενας εργασιακός φόρτος που προέκυψε εξαιτίας της μεγέθυνσης της ΑΓΡΑΣ στην οποία είχαμε συμβολή όλοι μας! Η πίεση λοιπόν που ασκείται εξαιτίας του μεγάλου φόρτου δουλειάς οδήγησε το συνάδελφο τα τελευταία δύο χρόνια, στο να ζητήσει επανειλημμένα συνάντηση με τον εργοδότη με στόχο την αποσαφήνιση-επαναδιατύπωση των καθηκόντων του, πράγμα που δεν έγινε. Αντίθετα, μετά τη συνάντηση με την επιθεώρηση εργασίας, η απάντηση της εργοδοσίας ήταν η απόλυση του. Είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε και για αυτό το λέμε δημόσια, πως ο συνάδελφος μέχρι και την στιγμή της απόλυσης του, εκτελούσε με συνέπεια όλα τα καθήκοντα που του είχαν ανατεθεί. Πιστεύουμε ότι, μια εργασιακή διαφορά δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται με αυτό τον τρόπο».

Η υπόθεση «Αγρα-Παλαιστίδης» είναι χαρακτηριστική για το ξεσάλωμα των αφεντικών, που στην εποχή της κρίσης προσπαθούν να στύψουν τους εργαζόμενους. Είναι χαρακτηριστική, επίσης, του ότι δεν υπάρχουν καλά και κακά αφεντικά, ανεξάρτητα από την προσωπική συμπεριφορά τους και το βαθμό συμμόρφωσης τους προς τις συλλογικές συμβάσεις και την εργατική νομοθεσία.
Ο οριακός «ρεφορμισμός» που επιδεικνύουν ορισμένοι καπιταλιστές, κυρίως σε χώρους με μικρή συγκέντρωση εργαζόμενων, δεν είναι παρά το δόλωμα για να πετυχαίνουν την αύξηση της εκμετάλλευσης. Το προσωπείο του προοδευτικού εργοδότη ξεσκίζεται όταν -με τον ένα ή τον άλλο τρόπο- εμφανίζεται η ταξική πάλη στις σχέσεις του με τους εργαζόμενους. Οταν οι εργαζόμενοι διεκδικούν και πάνε να του «χαλάσουν το μαγαζί».

Τι ζήτησε ο Παλαιστίδης; Να του πει ο ιδιοκτήτης της «Αγρας» ποια είναι η ειδικότητα του και όχι να τον αντιμετωπίζει σαν... Τιραμόλα, σαν «το παιδί για όλες τις δουλειές».
Ο καπιταλιστής έκανε το κορόιδο και όταν ο εργαζόμενος προσέφυγε στην Επιθεώρηση Εργασίας, όπως έχει δικαίωμα, τον απέλυσε εν ψυχρώ και έκοψε κάθε κουβέντα για επαναπρόσληψή του, με το πρόστυχο επιχείρημα ότι χάθηκε η... ψυχική επαφή.
Αν ο εργαζόμενος εξακολουθούσε να κάνει το «παιδί για όλες τις δουλειές», ενδεχομένως να του έδινε και καμιά μικροαύξηση. Γιατί μια μικροαύξηση «κοστίζει» σαφώς λιγότερο από την πρόσληψη μερικών ακόμη εργαζόμενων, ώστε επιτέλους να ισχύσουν οι ειδικότητες και να μη χρησιμοποιούνται όλοι για όλα.

Ας επιστρέψουμε, όμως, στους διανοούμενους που ενήργησαν σαν τρομοκράτες των εργαζόμενων. Εγιναν αυτοί το βαρύ πυροβολικό του Πετσόπουλου, για να σπάσει τον τσαμπουκά των εργαζόμενων που απεργούν ζητώντας την επαναπρόσληψη του συναδέλφου τους. Γιατί πλέον η υπόθεση έχει ξεφύγει από τα όρια μιας αντεκδίκησης σε βάρος ενός «ζωηρού» εργαζόμενου και έχει μετατραπεί σε επίδειξη τσαμπουκά ενάντια σε έναν κλάδο. Σ' αυτό ρίχνουν το βάρος τους εκείνοι που υπέγραψαν την αισχρή δήλωση, αλλά και άλλοι που σιωπούν.

Από την άλλη, η συγκεκριμένη υπόθεση ανοίγει και ένα πεδίο συζήτησης για τις μορφές που πρέπει πλέον να πάρει ο ταξικός συνδικαλισμός και τα μέτωπα που πρέπει να διαμορφώνει σε κάθε δράση του.

"Κόντρα"
__________________

Προς Αγρα ... εντυπώσεων

Ευρύτερες διαστάσεις στη διαμάχη που έχει ξεσπάσει με αφορμή την εκδικητική απόλυση του Ντίνου Παλαιστίδη από τις εκδόσεις Αγρα προσέδωσε κείμενο υπογραφών διανοουμένων - συνεργατών του εκδοτικού οίκου που είδε το φως της δημοσιότητας από το τέλος ήδη της προηγουμένης εβδομάδας.
Με το κείμενό τους οι 45 συνεργάτες της Άγρας δεν θέτουν καν το αίτημα επαναπρόσληψης του απολυμένου όπως με σαφήνεια κάνουν 18 άλλοι διανοούμενοι με κείμενο που εξέδωσαν παρεμβαίνοντας στη διαμάχη-ανεξαρτήτως της άποψης που έχει ο καθένας για το συνολικό του περιεχόμενο.

Οι 45 αντίθετα, υποστηρίζουν τον εκδοτικό οίκο και τον ιδιοκτήτη του, επικαλούμενοι: Πρώτο, «τη σπουδαία συμμετοχή τους στα γράμματα» και, δεύτερο «τις εργασιακές συνθήκες απολύτου σεβασμού του προσώπου των εργαζομένων και των εργασιακών και συνδικαλιστικών δικαιωμάτων τους».

Οι 45 στην καλύτερη περίπτωση εθελοτυφλούν...
Γιατί, όταν μπροστά στα μάτια τους απολύεται ένας εργαζόμενος επειδή προσέφυγε στην Επιθεώρηση Εργασίας κι η Επιθεώρηοη Εργασίας μάλιστα τον δικαίωσε, τότε, η επίκληση του «πρότερου έντιμου βίου» τι εξυπηρετεί; Στην καλύτερη περίπτωση αποτελεί ελαφρυντικό.

Όμως ο πρότερος έντιμος βίος δεν δικαιολογεί την αντεργατική συμπεριφορά! Το ένα ούτε αναιρεί ούτε δικαιολογεί το άλλο! Το εντελώς αντίθετο συμβαίνει. Το αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι οι εκδόσεις Άγρα εξέδωσαν μια σειρά από σημαντικά βιβλία για τον πολιτισμό ή την Αριστερά δίνει άλλο βάρος στην απόλυση ενός συνδικαλιστή, ενός γνωστού και πρωτοπόρου αγωνιστή που διεκδικεί τα δικαιώματα του.
Μάλιστα η ευθύνη για «τη συκοφάντηση και το διασυρμό» δεν βαραίνει τον Ντ. Παλαιστίδη, ούτε τον Σύλλογο Βιβλίου και Χάρτου, ούτε φυσικά το Πριν και την Εποχή
που στάθηκαν δίπλα στον απολυμένο και τώρα στοχοποιούνται. Βαραίνει τις ίδιες τις εκδόσεις, που επέλεξαν να σπιλώσουν με μία τους κίνηση τη φήμη της επιχείρησης και τώρα αναζητούν άλλοθι στην πολιτική τους προσφορά, την οποία ουδείς αμφιβήτησε.

Τη φήμη μάλιστα της επιχείρησης την οποία ακόμη μπορεί να προστατεύσει ο εκδότης τερματίζοντας την αντιπαράθεση και επαναπροσλαμβάνοντας τον Ντ. Παλαιστίδη την πιστώνονται επίσης κι οι εργαζόμενοι! Κάτι που ξεχνούν όλοι.

Εναλλακτικά τι έπρεπε να γίνει; Να αποδεχθεί ο Ντ. Παλαιστίδης την απόλυση του και να το κρατήσει μυστικό για να μην εκτεθεί η Άγρα; Αυτό το ρόλο θέλουν για την κοινωνία οι παραπάνω διανοούμενοι;
Καρτερική αποδοχή, παθητικότητα και συμβιβασμό; Αλλωστε, πότε και που θα δοκιμαστεί η αγωνιστική στάση ζωής και η αλληλεγγύη αν όχι στην περίπτωση μιας εκδικητικής απόλυσης που συμβαίνει μάλιστα σε μια εποχή έκρηξης της ανεργίας και απογείωσης της εργοδοτικής τρομοκρατίας;

Κάθε προοδευτικός άνθρωπος οφείλει να σεβαστεί τις αποφάσεις του Συλλόγου Βιβλίου και Χάρτου, εκφράζοντας έτσι με πρακτικό τρόπο τηναλληλεγγύη του σε ένα μαχητικό μη ενσωματωμένο σωαματείο -από τα ελάχιστα που υπάρχουν. Οσο για το Πριν που επικρίθηκε εντελώες αναίτια θα συνεζίζει να τπερασπίζεται κάθε απολυμένο απέναντι σε τέτοιες εκδικητικές πρακτικές.

"Πριν"

Συνέχεια...

Η κοινοβουλευτική δημοκρατία αποκαλύπτεται ως παρωδία

Από την προηγούμενη βδομάδα μνήμες βαυαρικής αντιβασιλείας ξύπνησαν. Ο Ιωσήφ Λουδοβίκος φον Αρμάνομπεργκ θα ζήλευε τον σημερινό Ολι ρεν και όλο τον μηχανισμό των άξιων προγόνων του στις Βρυξέλλες μα και την ελληνική «υπαλληλία» που με τόση μαστοριά έφτιαξαν και υπέγραψαν τις συνθήκες που οδηγούν τους εργαζόμενους της Ελλάδας και άλλων που έπονται, στη φτώχεια, καταστρέφουν τις κοινωνικές υποδομές και τις προοπτικές βιώσιμης οικονομικής ανάπτυξης.

Η επιβολή των όρων περί «υπερβολικού ελλείμματος», των ευρωπαϊκών συνθηκών και της Συνθήκης της Λισαβόνας, τους οποίους με μεγάλη προθυμία υπέγραψαν οι κυβερνήσεις του δικομματισμού και προσυπέγραψε όλο το κοινωνικό και οικονομικό κατεστημένο ως τη νέα «Μεγάλη Ιδέα», σημαίνουν ότι από τώρα και στο μη ορατό μέλλον ούτε ευρώ δεν μπορεί να διαχειριστεί η ελληνική κυβέρνηση.

Με την ενεργοποίηση του Άρθρου 126 (9) της Συνθήκης της Λισσαβόνας, η εκτέλεση του προϋπολογισμού θα παρακολουθείται κάθε μήνα από τους γραφειοκράτες των Βρυξελλών, οι οποίοι θα αποφασίζουν πώς θα γίνεται η διαχείριση των χρημάτων που μαζεύονται από τους επαχθείς έμμεσους και άμεσους φόρους και από τη μείωση των εισοδημάτων των Ελλήνων μισθωτών. Και με την ενεργοποίηση του Άρθρου 121(4) τίθεται υπό τον έλεγχο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, το οποίο θα αποφασίζει χωρίς καν την ψήφο του Έλληνα υπουργού, όλη η οικονομική και διαμέσου αυτής όλη η κοινωνική πολιτική της χώρας.

Δεν θα δαπανιέται ούτε ένα ευρώ χωρίς την έγκριση του Συμβουλίου. Ούτε για νοσοκομεία ούτε για σχολεία ούτε για αύξηση εισοδημάτων και καταστροφές της αγροτικής παραγωγής, ούτε για δρόμους ή άλλες υποδομές. Για να διασφαλιστούν οι τόκοι προς τους κατόχους των ελληνικών ομολόγων: των γερμανικών και γαλλικών τραπεζών και των κερδοσκοπικών κε-φαλαίων.

Η χώρα γίνεται μια φυλακή με δεσμοφύλακα την «κυβέρνηση», μαφίες της φυλακής τις τράπεζες και τα καρτέλ και ψυχικό βασανιστή τα ΜΜΕ που προσπαθούν να τρελάνουν με σοκ φόβου το κοινό τους.

Ουσιαστικά καταλύεται η έννοια της κυρίαρχης εκλεγμένης από το λαό κυβέρνησης. Η κοινοβουλευτική δημοκρατία αποκαλύπτεται ως παρωδία. Ο υπουργός Οικονομικών, όταν το Συμβούλιο του Μαρτίου θα εξετάζει αν έχει περικόψει όσο πρέπει τους μισθούς και έχει αυξήσει τους φόρους, θα είναι στο διάδρομο, χωρίς δικαίωμα ψήφου. Και αν κριθεί ότι τα μέτρα δεν είναι επαρκή, ο κ. Παπακωνσταντίνου θα παραλάβει άλλα, πιο δρακόντεια, τά οποία θα μεταφέρει πειθήνια και πειθήνια θα εφαρμόσει.

Η Ελλάδα κυβερνιέται από το Ecofin. Για πρώτη φορά ενεργοποιούνται τα δύο αυτά άρθρα της Συνθήκης της Λισσα¬βόνας σε συνδυασμό θέτοντας υπό την κυριαρχία των Βρυξελλών τους εργαζόμενους και τον παραγόμενο απ' αυτούς πλούτο της χώρας μας.
Οι τιμωρίες που θα υποστεί ο ελληνικός λαός, βάσει του Άρθρου 126, αν δεν καταφέρει η κυβέρνηση να του σφίξει το ζωνάρι μέχρι ασφυξίας, κατακρεουργούν τους πόρους της χώρας. Η πρώτη ποινή είναι ότι δεν έχει ελευθερία να δανειστεί.
Πρέπει να δίνει εξηγήσεις τι θα κάνει το δάνειο και αν δεν φανούν πειστικές στο Συμβούλιο κανείς δεν θα τη δανείζει. Η δεύτερη ποινή είναι ότι το Συμβούλιο μπορεί να ζητήσει από την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων να περικόψει τη χρηματοδότηση εγκεκριμένων προγραμμάτων δανεισμού. Η τρίτη ότι μπορεί να επιβάλει στην Ελλάδα να καταθέσει άτοκα ένα ποσό στην Ε Ε έως ότου διορθωθεί το έλλειμμα. Και τέλος μπορεί να περικόψει πόρους από τα ευρωπαϊκά ταμεία. Και η «κυβέρνηση» θα περιφέρεται λέγοντας ότι όλα αυτά θα τα «καταφέρει μόνη της».

Όσοι «τον πλούτον έχουν διά μόνον τους θεόν», που έλεγε και ο Α. Σούτσος, τράπεζες και χρηματιστές και αρχηγοί ομίλων ανυπομονούν να εφαρμοστούν οι διαρθρωτικές «μεταρρυθμίσεις» που επιβάλλει η Κομισιόν. Ελαστικές σχέσεις εργασίας, ιδιωτικοποιήσεις, κατάργηση συλλογικών συμβάσεων, ανεμπόδιστη είσπραξη τόκων από τα ομόλογα του δημοσίου, φορολογική ασυλία: μια ακόμη πιο ριζική ανακατανομή δύναμης και εισοδήματος υπέρ των οικονομικά ισχυρών, ο εγκόσμιος παράδεισος.

Η αντίσταση και η ανυπακοή σ' αυτή την πολιτική της EE και της κυβέρνησης, η υπεράσπιση του κυριαρχικού δικαιώματος του ελληνικού λαού να ελέγχει την οικονομική πολιτική της χώρας του και να νέμεται τον πλούτο που παράγει είναι ο μόνος «μονόδρομος».
Η ελληνική Αριστερά που παλεύει ενάντια σ' αυτή την πολιτική παλεύει για τους εργαζόμενους κάθε χώρας που θα βρεθούν αύριο στην ίδια θέση. Αυτή είναι η ουσία της αλληλεγγύης και του διεθνισμού.

"Δρόμος"

Συνέχεια...

Μοντέρνος ναζισμός

Το εξώφυλλο του περιοδικού «Focus» με το «κωλο-δάχτυλο» είναι μόνο ένα από τα δείγματα γραφής του γερμανικού Τύπου το τελευταίο διάστημα.
Καθημερινά υπάρχουν δημοσιεύματα που μιλούν για τους «απατεώνες του Νότου», για «τεμπέληδες» και τα συναφή. Για παράδειγμα, το περιοδικό Stern δημοσίευσε στο τελευταίο τεύχος του ανοιχτή επιστολή προς τους Ελληνες, που υπογραφόταν από κάποιον Γερμανό (μπορεί να την κατασκεύασε το ίδιο το περιοδικό).
Η επιστολή αυτή είναι τυπικό δείγμα της ιδεολογίας που η ιμπεριαλιστική αστική τάξη προσπαθεί να περάσει στο γερμανικό προλεταριάτο. Ιδεολογίας που συγκροτεί το μοντέρνο ναζιστικό δόγμα.

Διαβάζεις σ΄ αυτή την... ευγενική επιστολή ότι «εμείς» (δηλαδή οι Γερμανοί, αδιακρίτως) «έχουμε συνεισφέρει όσο κανείς άλλος στο κοινό ταμείο, δηλαδή γύρω στα 200 δισ. ευρώ», ενώ «εσείς» (δηλαδή οι Ελληνες, αδιακρίτως) «έχετε, αντίθετα, εισπράξει κατά κεφαλήν όσα κανείς άλλος, δηλαδή σχεδόν 100 δισ. ευρώ». «Τελικά δεν εξαπατάτε μόνο τον εαυτό σας αλλά και εμάς», συνεχίζει η επιστολή.
«Στην ουσία ουδέποτε φανήκατε αντάξιοι του ευρώ μια και παρά την εισαγωγή του, δεν καταφέρατε μέχρι τώρα να εκπληρώσετε τα κριτήρια σταθερότητας. Στην EE είσαστε ο λαός που ξοδεύει τα μεγαλύτερα ποσά σε καταναλωτικά αγαθά».

Οπως επί ναζισμού ο γερμανός εργάτης έπρεπε να πειστεί ότι ανήκει σε μια φυλή ανώτερη από τις άλλες, σήμερα πρέπει να πειστεί ότι δουλεύει για να ταΐζει τους χαραμοφάηδες και σπάταλους έλληνες εργάτες. Να μη ψάξει δίπλα του, στην ιμπεριαλιστική αστική τάξη της Γερμανίας, τις ευθύνες για τα μέτρα που παίρνονται σε βάρος του, αλλά να τις αναζητήσει στους λαούς άλλων χωρών. Να αποκτήσει ένα αίσθημα ρατσισμού, που θα τον συσπειρώσει γύρω από το γερμανικό κεφάλαιο.

Αρκεί να μετρήσει κανείς τις μη καταβληθείσες γερμανικές αποζημιώσεις για ya διαπιστώσει πως αυτές ξεπερνούν το χρέος της Ελλάδας. 7,16 δισ. δολάρια που επεδίκασε στην Ελλάδα η Διεθνής Διάσκεψη Ειρήνης του Παρισιού το 1946, για τις καταστροφές που προξένησαν τα γερμανικά στρατεύματα στην οικονομική υποδομή της Ελλάδας.
3,5 δισ. δολάρια από το δάνειο που οι κατοχικές δυνάμεις υποχρέωσαν να συνάψει η Ελλάδα και να τους το παραχωρήσει, πλέον τα έξοδα συντήρησης των κατοχικών στρατευμάτων (ας σημειωθεί ότι οι τιμές είναι του 1938, που σημαίνει ότι σε σημερινές τιμές ξεπερνούν τα 70 δισ. δολάρια).
Αγνώστου ύψους αποζημιώσεις προς τα θύματα της ναζιστικής θηριωδίας.

Αυτά τα ποσά ουδέποτε τα εισέπραξε η Ελλάδα. Το γερμανικό κράτος δεν τις πλήρωνε με το πρόσχημα ότι δεν είχε υπογραφεί η οριστική συνθήκη ειρήνης. Ομως, και όταν υπογράφηκε αυτή η συνθήκη, το 1990, οι Γερμανοί και πάλι δεν πλήρωσαν, ενώ στις off the record δηλώσεις τους οι γερμανοί πολιτικοί δηλώνουν ότι και ο Κ. Καραμανλής είχε συμφωνήσει με τη μη αποπληρωμή (ίσως γι' αυτό το γερμανικό κράτος τον τίμησε με το μέγιστο παράσημο του Καρλομάγνου) και ο Κ. Σημίτης (ο τελευταίος οργάνωσε ολόκληρο δικαστικό πραξικόπημα στον Αρειο Πάγο, προκειμένου να απορριφθεί σχετικό αίτημα θυμάτων των ναζί και αντιστασιακών οργανώσεων).

Ομως, δεν χρειάζεται να πάμε τόσο μακριά για να βρούμε ποιος εκμεταλλεύεται ποιον. Είναι κοινό μυστικό πως η λογιστική προσέγγιση (δηλαδή το δούναι και λαβείν στον κοινοτικό προϋπολογισμό) είναι σκέτη απάτη. Γιατί από τον κοινοτικό προϋπολογισμό περνάει ένα πάρα πολύ μικρό μέρος του εθνικού εισοδήματος που παράγεται στις χώρες-μέλη της EE. Το υπόλοιπο εθνικό εισόδημα αναδιανέμεται με βάση τις πολιτικές και οικονομικές συμφωνίες που έχουν υπογραφεί.
Ετσι, η Ελλάδα έχει μετατραπεί σε κλειστή αγορά, ελεγχόμενη από τα μονοπώλια των ιμπεριαλιστικών χωρών της Ευρώπης, με πρώτη τη Γερμανία. Ακόμα και το ισοζύγιο αγροτικών προϊόντων της χώρας μας έγινε αρνητικό μετά την ένταξη στην ΕΟΚ. Για να μη μιλήσουμε για τις τεράστιες εξοπλιστικές δαπάνες στις οποίες έχει υποχρεωθεί η Ελλάδα, που αποτελεί τον καλύτερο πελάτη (και) των γερμανικών μονοπωλίων πολεμικού υλικού.

Ακόμη και σήμερα η Γερμανία βολεύεται από τη βαθμιαία υποτίμηση του ευρώ σε σχέση με το δολάριο, γιατί έτσι ενισχύονται οι εξαγωγές της, όπως σημείωνε πολύ πρόσφατα και το Spiegel. «Η ελληνική κρίση μπορεί να δώσει σοβαρές ανάσες στην Ευρώπη και κυρίως σε εκείνες τις χώρες της ευρωζώνης που εξάγουν προϊόντα», σημειώνουν οικονομικοί αναλυτές, σύμφωνα με το περιοδικό.
Αυτά, όμως, είναι για τους επαΐοντες, όχι για το γερμανικό προλεταριάτο που τρέφεται με ρατσιστικούς-ιμπεριαλιστικούς μύθους.

Οσο για πς απατεωνιές, αν δεν κάνουμε λάθος η Siemens είναι γερμανικό μονοπώλιο και όχι ελληνική βιοτεχνία. Οπως αποδεικνύεται από τα έγγραφα που κατατίθενται στην εξεταστική επιτροπή της Βουλής, μια ψηφιακή παροχή πουλιόταν στον ΟΤΕ σχεδόν πέντε φορές πάνω από την τιμή που πουλιόταν σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Αυτά τα λεφτά τα πλήρωσε ο ελληνικός λαός, αλλά δεν τα βάζουν στους πονηρούς λογαριασμούς τους οι προπαγανδιστές του γερμανικού ιμπεριαλισμού, όπως δεν βάζουν στο λογαριασμό τα σκάρτα τανκς και τα υποβρύχια που γέρνουν. Είναι, όμως, βέβαιο πως με μια καλή παρτίδα Eurofighter πολλά θ' αλλάξουν.

Ούτε την τεράστια κερδοσκοπία της Deutsche Bank με τα ελληνικά CDS (credit default swaps) λογαριάζουν.
Σε 119 δισ. δολάρια υπολογίζεται η «έκθεση» των γερμανικών και γαλλικών τραπεζών στην ελληνική οικονομία, με πρώτες τη Deutsche Bank και την ΒΝΡ Paribas.
Σε 9,1 δισ. ευρώ υπολογίζονται τα ελληνικά κρατικά ομόλογα που βρίσκονται στα χέρια γερμανικών τραπεζών. Τα ποσά αυτά είναι αρκετά για να μας κάνουν να κατανοήσουμε την «προστασία» που προσφέρουν στο ελληνικό κράτος Σαρκοζί και Μέρκελ. Παρακολουθούν την κατάσταση, αφήνουν τις τράπεζες τους να βγάζουν υπερκέρδη με την εκτίναξη των spread και όταν τα πράγματα φτάσουν στο απροχώρητο, θα παρέμβουν, πάντα προς όφελος της χρηματιστικής τους ολιγαρχίας.
Στο μεταξύ, ενορχηστρώνουν τη ρατσιστική επίθεση σε βάρος του ελληνικού λαού, για να διευκολύνουν την κυβέρνηση Παπανδρέου να πάρει όσο περισσότερα αντεργατικά μέτρα γίνεται, ώστε να εξασφαλίσουν τα κέρδη του μέλλοντος από την υπερεκμετάλλευση του ελληνικού προλεταριάτου.

Εννοείται πως η απάντηση δεν πρέπει να είναι οι γνωστές κορόνες των Καρατζαφέρηδων περί «γερμαναράδων», αλλά η «επίθεση αλληλεγγύης» των προλετάριων, που τους χωρίζει το κεφάλαιο.

"Κόντρα"

Συνέχεια...

ΤΟ ΧΡΕΟΣ, ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΥΠΟΤΕΛΕΙΑΣ ΚΑΙ ΤΡΟΜΟΥ

Μια ιστορία υποτέλειας εκμετάλλευσης και τρόμου.
Ένας ολόκληρος μηχανισμός αστών πολιτικών,"έγκριτων" οικονομολόγων και διατεταγμένων δημοσιογράφων επισείει τον τρόμο του δημοσιονομικού ελλείμματος, με στόχο τη βαθιά κοινωνική οπσθοδρόμηση.
Την ίδια ώρα οι διεθνείς χρηματοπιστωτικοί λύκοι στήνουν χώρο πάνω στο πτώμα της οικονομίας του ελληνικού κράτους, γλεντώντας τα νέα υπερκέρδη.
Η κρίση είναι γι αυτούς το νέο χρυσοφόρο Ελ Ντοράντο και για μας η απόλυτη εξαθλίωση.

Ενα καταπληκτικό βίντεο. ΔΙΑΔΩΣΤΕ ΤΟ

Συνέχεια...

Την πλάκωσαν στο ξύλο οι μπάτσοι γιατί .. φορούσε μαύρα!

«Με χτύπησαν με πολλές γκλοπιές, με ασπίδα στον αυχένα. Αυτό όμως που μου έκανε πιο πολύ κακό ήταν οι κλωτσιές που έφαγα όσο ήμουν πεσμένη κάτω.

Ήταν πρωτοφανές. Η πορεία είχε τελειώσει, δεν γινόταν κανένα επεισόδιο, εγώ είχα αποχαιρετήσει τους συναδέλφους μου και διέσχιζα την Πανεπιστημίου προς Κοραή.
Πέρναγα δίπλα από μια διμοιρία η οποία είχε πάρει διαταγή μετακίνησης προς την Πανεπιστημίου. Και ξαφνικά άρχισα να αισθάνομαι τις γκλοπιές, την ασπίδα και όταν είχα πέσει κάτω τις κλωτσιές.

Ηταν κάτι που δεν μου έχει ξανασυμβεί ποτέ. Είμαι συνδικαλίστρια πάρα πολλά χρόνια, είμαι μέλος της Αυτόνομης Παρέμβασης της ΓΣΕΕ δεν μου έχει συμβεί ποτέ κάτι τέτοιο. Ηταν πρωτοφανές. Εκανα μήνυση κατ αγνώστων γιατί δεν είχανε διακριτικά…
Δεν έχω ερμηνεία γιατί με χτύπησαν..ίσως γιατί φορούσα μαύρα».

Δημόσια δήλωση γυναίκας που συμμετείχε στην προχθεσινή διαδήλωση. Γ’ αυτό λέμε…. Οι μπάτσοι ηδονίζονται να συμμετέχουν και σε άλλες κτηνώδικες ενέργειες εκτός απ’ αυτές.

Συνέχεια...

Στιγμιότυπο

«Στην μεγάλη αυτή εθνική κρίση τηρήσατε υπεύθυνη θέση».
Γ. Παπανδρέου προς Γ. Καρατζαφέρη

«Οταν η πατρίδα βρίσκεται σε ένα τεράστιο κίνδυνο, με το να καθόμαστε απ' έξω και να πετάμε πέτρες στην τζαμαρία δεν προσφέρουμε (...) Δεν φταίω εγώ αν έχει καλύτερα αυτιά ο κύριος Παπανδρέου από τον κύριο Καραμανλή».

Γ. Καρατζαφέρης

Αντε μετά να πεις ότι έχει άδικο ο Α. Τσίπρας που απευθυνόμενος στον πρωθυπουργό του είπε: «Εχετε βρει και την απρόσμενη υποστήριξη στο πρόσωπο του κ. Καρατζαφέρη και του ΛΑ.Ο.Σ. στην πολιτική σας (...) και επειδή σας διαβεβαιώνω ότι δεν έχει προσχωρήσει ο κ. Καρατζαφέρης στις σοσιαλιστικές ιδέες, κοιτάξτε μην τυχόν και έχετε προσχωρήσει εσείς στη βαρβαρότητα με την πολιτική σας».

Συνέχεια...

Είναι κι αυτό μια άποψη

Συνέχεια...

Ανακοίνωση ΣΕΜΜΕΛ για το λουκέτο σε "Αιολικά Νέα"

Μετά την αργυρή επέτειο λειτουργίας των είκοσι ετών, μετά τις γιορτές και τα πανηγύρια, μετά την συγκίνηση από την αναπόληση της πετυχημένης διαδρομής, μετά το τραπέζωμα της «καλής» κοινωνίας, μετά τους πανηγυρικούς, μετά τα χωρίς φειδώ εγκώμια, μετά τις βραβεύσεις εργαζομένων…, ακολουθεί το κλείσιμο της εφημερίδας, η απαξίωση των εργαζομένων, η κατασυκοφάντηση του συνδικαλισμού και της συνδικαλιστικής δράσης, η διάκριση των εργαζομένων σε παλιούς και νέους, η διάκριση των εργαζομένων σε μαύρα πρόβατα και λίγα καλά άσπρα, η ανάδειξη του πατρικού και παιδαγωγικού ρόλου του εργοδότη.

Δεν πρόκειται απλά για είκοσι απολύσεις, για είκοσι οικογένειες που οι συνθήκες διαβίωσής τους θα επιδεινωθούν ραγδαία αλλά αποτελεί την μεγαλύτερη ύβρη προς το δικαίωμα της εργασίας. Όχι απλά κλείνει μια κερδοφόρα επιχείρηση επειδή γουστάρει ο εργοδότης αλλά και φορτώνει την ευθύνη αυτής της εξέλιξης στους «βραβευμένους» μισθοσυντήρητους και στον «κακό» συνδικαλισμό.

Βέβαια άλλο γούστα και άλλο καπρίτσια. Ο κος Κονδυλούδης ίσως αισθάνεται ότι δεν τιμάται επαρκώς, ότι δεν του φέρονται με όση δουλοπρέπεια και φόβο του αρμόζει, αλλά δεν θα «κάψει τα ρημάδια τα λεφτά του», δεν θα τινάξει την κερδοφόρα επιχείρηση στον αέρα. Κατά διακριτική δήλωσή του επιδιώκει την μεταβίβαση μέρους ή όλης της επιχείρηση ή αλλαγή του εταιρικού σχήματος, ενώ παράλληλα βγάζει το γινάτι του στους εργαζόμενους.

Όλα αυτά τα χρόνια ο κος Κονδυλούδης δεν ήταν ο Αρχάγγελος της νομιμότητας και των εργατικών δικαιωμάτων, ατελείωτα ωράρια, απλήρωτες υπερωρίες και καταστρατήγηση των συλλογικών συμβάσεων ήταν η εργασιακή μας πραγματικότητα. Το Σωματείο μας είναι η μεγάλη τομή στους χώρους εργασίας μας, είναι ο καταλύτης για την βελτίωση των συνθηκών εργασίας και τον περιορισμό της εργοδοτικής αυθαιρεσίας.
Το κερασάκι στο σκηνικό είναι η εξάρτηση των αποζημιώσεων των εργαζομένων με τις απαιτήσεις της επιχείρησης από πρώην πελάτες. Φτάνει πια ο χλευασμός, φτάνουν τα επιχειρηματικά και άλλα παιγνιδάκια στις πλάτες αυτών που έβγαζαν επί είκοσι έτη την εφημερίδα.

Η μεταξύ μας αλληλεγγύη καθώς και αυτή με τους εργαζομένους άλλων χώρων είναι το δικό μας κεφάλαιο. Με το Σωματείο και την Αλληλεγγύη των Εργαζομένων συνεχίζουμε.

Από το Διοικητικό Συμβούλιο ΣΕΜΜΕΛ

_____________________

Κ Α Τ Α Γ Γ Ε Λ Ι Α

Στις 25 του Φλεβάρη, μία μόλις ημέρα μετά την απεργία, οι 20 εργαζόμενοι των εφημερίδων «Αιολικά Νέα» και «Κυριακάτικα Αιολικά» της Μυτιλήνης βρήκαν τις πόρτες της επιχείρησης κλειδωμένες και τους ιδιοκτήτες άφαντους!!!

Το γελοίο πρόσχημα το έμαθαν μέσα από ένα Δελτίο Τύπου που έστειλαν οι ιδιοκτήτες στον τοπικό Τύπο! Γιατί η πραγματική αιτία, όπως γνωρίζουν πολύ καλά οι εργαζόμενοι, είναι το ότι την προηγούμενη ημέρα, την ημέρα της απεργίας, δεν πήγε κανείς τους στη δουλειά.

Να, λοιπόν, πού έχει φτάσει το θράσος της εργοδοσίας! Να πού έχει οδηγήσει τα πράγματα η σαρωτική αντεργατική πολιτική που δίνει το «πράσινο φως» σε κάθε είδους ασυδοσία, στην καταπάτηση και των στοιχειωδέστερων εργατικών δικαιωμάτων. Να ποια είναι η αντιμετώπιση των εργαζομένων από την εργοδοσία στα χρόνια του νέου εργασιακού μεσαίωνα.

Καλούμε κάθε σωματείο, κάθε εργατική συλλογικότητα, κάθε εργαζόμενο να καταδικάσει έμπρακτα αυτήν την απαράδεκτη τρομοκρατική μεθόδευση, να καταγγείλει την εκδικητική εργοδοτική μανία και να απαιτήσει την άμεση αποκατάσταση των εργαζομένων, καθώς και την αποζημίωσή τους για όσες ημέρες εργασίας έχασαν με ευθύνη της εργοδοσίας.

25/2/2010

Ταξική Πορεία

Συνέχεια...

Συνέντευξη του Ντίνου Παλαιστίδη

Συνέντευξη του Ντίνου Παλαιστίδη για την απόλυση του και τη απεργία στις εκδόσεις "Άγρα" στον ρ/σ "Στο κόκκινο 105,5"

Συνέχεια...

Τα παίρνουν απ' τους εργάτες τα δίνουν στους καπιταλιστές

«Μείωση των δαπανών του Εθνικού Συστήματος Υγείας (ΕΣΥ) κατά 1,4 δισεκατομμύρια ευρώ ζήτησε ο πρωθυπουργός κατά την επίσκεψή του την Πέμπτη στο Εθνικό Κέντρο Επιχειρήσεων Υγείας (ΕΚΕΠΥ)», διαβάζουμε σήμερα στο in.gr.

Η απαξίωση του δημόσιου συστήματος υγείας ξεκίνησε από την περασμένη κυβέρνηση της Δεξιάς και ολοκληρώνετε τώρα με πράσινη σφραγίδα.
Είναι κι αυτό μια «σοσιαλιστική» προσφορά στους εμπόρους υγείας που τα τελευταία χρόνια βλέπουν τα κέρδη τους να απογειώνονται με αστρονομικούς ρυθμούς.

Στο όνομα της οικονομικής κρίσης ξεχαρβαλώνουν, εκτός των άλλων, κάθε ίχνος κοινωνικού κράτους έχει απομείνει ενώ την ίδια στιγμή προσφέρουν «γη και ύδωρ» στους ντόπιους καπιταλιστές.
Πρόχειρα να αναφέρουμε δυο περιπτώσεις.

Βγαίνει ο υπουργός Εργασίας Α. Λοβέρδος (26/1/2010) και δηλώνει ότι θα δώσει 1 δις ευρώ στους επιχειρηματίες για να δημιουργήσουν υποτίθεται νέες θέσεις εργασίας για την κατάρτιση του προσωπικού τους και για την κάλυψη των ασφαλιστικών εισφορών για εργαζόμενους που θα προσλάβουν με τη «δέσμευση» να μην κάνουν απολύσεις.
Παραμύθια για αγρίους είναι φυσικά αυτές οι «δεσμεύσεις».
Οι πλουτοκράτες ξέρουν ένα σωρό κόλπα για να κάνουν το δικό τους και το υπουργείο Εργασίας ούτε τους μηχανισμούς έχει αλλά ούτε και θέλει να τους κάνει ουσιαστικό έλεγχο.

Πάμε παρακάτω. Μόλις πριν λίγες μέρες η Λ. Κατσέλη (18/2/2010) υποσχέθηκε στους καπιταλιστές που δραστηριοποιούνται στις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας ότι μέχρι τέλος του Μάη θα τους έχει δώσει 900 εκατ ευρώ για προγενέστερες εγκρίσεις επενδύσεων ΑΠΕ. Και αφού θα πάρουν αυτά τα λεφτά που τους είχε υποσχεθεί η περασμένη κυβέρνηση και δεν πρόλαβε να τους τα δώσει, η Κατσέλη δρομολόγησε να τσεπώσουν οι συγκεκριμένοι καπιταλιστές άλλα 360 εκατ ευρώ από το ΕΣΠΑ και 200 εκατ. ευρώ στο πλαίσιο του νέου «αναπτυξιακού νόμου», όπως είπε «σοσιαλίστρια» υπουργός.

Αναφέραμε δυο χαρακτηριστικά παραδείγματα για να δείξουμε ότι αυτά τα λεφτά, που στερεί η κυβέρνηση απ’ τα λαϊκά στρώματα (αυτά πηγαίνουν για νοσηλεία στα δημόσια νοσοκομεία), απαξιώνοντας εντελώς την δημόσια υγεία, καταλήγουν στις τσέπες των ντόπιων καπιταλιστών με την μορφή «επενδύσεων».

Συνέχεια...

Μην ξεπουλήσουμε φτηνά το τομάρι μας

Να ζυγιαστούμε. Μην ξεπουλήσουμε φτηνά το τομάρι μας ρεεεεεε!!!!!!!!!!!

Συνέχεια...

Αθλιότητες της "Αυγής"

Για την απόλυση από τις εκδόσεις "Αγρα" όπου εργαζόταν, του αγωνιστή - εργάτη Ντίνου Παλαιστίδη έχουμε αναφερθεί σε περασμένη ανάρτησή μας.
Με όσα όμως έχουν ακολουθήσει δεν μπορούμε παρά να επανέλθουμε και να στιγματίσουμε την απαράδεκτη στάση της εφημερίδας "Αυγή".
Κι αυτό γιατί ενώ προβάλλει τις θέσεις της εργοδοσίας, όπως και των "διανοουμένων" που έσπευσαν για προσωπικούς λόγους να συνταχτούν με το αφεντικό της επιχείρησης έφτασε στο σημείο να λογοκρίνει συνεργάτη της.

Πριν προχωρήσουμε να παρεμβάλλουμε μια τοποθέτηση για το ποιόν των διανοουμένων που συστρατεύτηκαν με την εργοδοσία της "Αγρας" για να εφαρμοστεί η αντεργατική πολιτική της:
"Είναι οι διανοούμενοι «ελευθέρας βοσκής», τάχα ανεξάρτητα πνεύματα, που τρέχουν σαν αυλοκόλακες σε δειπνοσοφιστεία και «πνευματικές» πασαρέλες. Ανθρωπάκια, που δεν τόλμησαν να υψώσουν ένα δράμι φωνής για τη Σερβία, τη Γάζα, τους μαθητές του Δεκέμβρη και τους πρόσφυγες. Σταμάτησε η πένα τους και στέγνωσε το λαρύγγι τους μπροστά στ’ αφεντικά που τους κουνούν το δάχτυλο και τους σείουν τα τριάντα αργύρια. Εξωμότες, νάνοι του πνεύματος!. Θ. Τσιριγώτης-εκπαιδευτικός".

Ασ' δώσουμε τώρα τον λόγο στον συγγραφέα - εκτός των άλλων- Κώστα Δεσποινιάδη, που η παρέμβαση του για την απόλυση του Ντίνου Παλαιστίδη θεωρήθηκε "μη δημοσιεύσιμη" από το διευθυντικό επιτελείο της "Αυγής":

"Μα οι κατάλληλοι άνθρωποι πάντοτε βρίσκονται – δεν έχουν τίποτα να χάσουν".

Μανώλης Αναγνωστάκης

Στις 17 Φεβρουαρίου κυκλοφόρησε στο διαδίκτυο (και δύο μέρες μετά αναδημοσιεύτηκε στην Αυγή) ένα «Κείμενο υποστήριξης των εκδόσεων Άγρα» υπογεγραμμένο από 49 διανοούμενους (πανεπιστημιακούς, καλλιτέχνες, συγγραφείς, μεταφραστές κ.ά.).

Βλέποντας κανείς τον τίτλο του κειμένου, θα υπέθετε εύλογα ότι οι εκδόσεις Άγρα και ο Σταύρος Πετσόπουλος διώκονται για κάποιο βιβλίο που εξέδωσαν, κινδυνεύουν με δίκες και καταδίκες, και –όπως θα ήταν αναμενόμενο σε μια τέτοια περίπτωση- οι διανοούμενοι του τόπου συσπειρώνονται στο πλευρό του εκδότη.
Διαβάζοντας όμως το μικρό κείμενο που προηγείται των υπογραφών, διαπιστώνει κανείς ότι η αφορμή είναι άλλη (η απόλυση του βιβλιοϋπαλλήλου των εκδόσεων Άγρα Ντίνου Παλαιστίδη και οι συνακόλουθες κινητοποιήσεις συναδέλφων του για την ανάκληση της απόλυσής του).

Αν μη τι άλλο προκαλεί τουλάχιστον εντύπωση η κινητοποίηση 49 γνωστών διανοουμένων για μια εργασιακής φύσης διαφορά σε μια επιχείρηση, και προκαλεί ακόμα μεγαλύτερη εντύπωση ότι η κινητοποίηση αυτή δεν γίνεται υπέρ του… αντικειμενικά αδυνάτου, του υπαλλήλου, αλλά υπέρ αυτού που απʼ τις αντικειμενικές οικονομικές συνθήκες βρίσκεται στη θέση του ισχυρού, υπέρ αυτού δηλαδή που την επομένη της απόλυσης η ζωή του συνεχίζεται κανονικά και δεν βρίσκεται αντιμέτωπος με το φάσμα της ανεργίας και το χειροπιαστό και διόλου «θεωρητικό» ζήτημα της επιβίωσης.

Ο γράφων δεν μπορεί φυσικά να μπει στην ουσία της εργασιακής διαφοράς, μιας και δεν μπορούμε να γνωρίζουμε τα διαδραματισθέντα στην επιχείρηση, από θέση αρχής όμως, φαντάζομαι, κάθε άνθρωπος που δεν είναι θαυμαστής της Μάργκαρετ Θάτσερ βρίσκεται στο πλευρό του εργαζόμενου και όχι του εργοδότη.

Το κείμενο όμως των 49 διανοουμένων, πέρα από την αρχική έκπληξη, σε μια δεύτερη ανάγνωση προκαλεί το λιγότερο οργή ακόμα και σε έναν «ουδέτερο παρατηρητή», βρίθει λογικών αλμάτων και γεννά ορισμένα ζητήματα πνευματικού ήθους και μερικά, ρητορικά μάλλον, ερωτήματα.
Λένε, για παράδειγμα, οι 49 στο κείμενό τους (ολόκληρο υπάρχει πλέον και στην ιστοσελίδα των εκδόσεων Άγρα και εύκολα μπορεί να το βρει κανείς): Εμείς που υπογράφουμε αυτό το κείμενο έχουμε επί χρόνια συνεργασία με τον Σταύρο Πετσόπουλο και τις Εκδόσεις Άγρα και γνωρίζουμε όχι μόνο τη σπουδαία συμμετοχή τους στα γράμματα αλλά και τις εργασιακές συνθήκες απόλυτου σεβασμού του προσώπου των εργαζομένων και των εργασιακών και συνδικαλιστικών δικαιωμάτων τους που από την ίδρυση του εκδοτικού οίκου επικρατούν σʼ αυτόν.

Πρώτον, πώς είναι δυνατόν να ξέρει ένας συγγραφέας ένας μεταφραστής ή ένας καθηγητής Πανεπιστημίου τις συνθήκες κάτω από τις οποίες εργάζονται οι πωλητές, οι αποθηκάριοι και οι κούριερ οποιουδήποτε εκδοτικού οίκου; Κατʼ αντιστοιχία, όταν παίρνουμε στα χέρια μας ένα καλοτυπωμένο βιβλίο, οποιουδήποτε εκδότη, ξέρουμε κάτω από ποιες συνθήκες δουλεύουν οι γραφίστες στα ατελιέ, οι πιεστές στα τυπογραφεία και οι υπάλληλοι των βιβλιοδετείων; Κατά δεύτερο, τι σχέση έχει η ποιότητα του εκδοτικού προϊόντος με τις συνθήκες κάτω από τις οποίες δουλεύουν οι υπάλληλοι του εκδοτικού οίκου; Με αυτή την «λογική», θα ήταν αυτονόητο ότι οι υπάλληλοι της αυτοκινοτοβιομηχανίας Πόρσε, για παράδειγμα, δουλεύουν σε έναν επαγγελματικό παράδεισο και ουδεμία συνδικαλιστική διεκδίκηση εκ μέρους τους θα ήταν επιτρεπτή, εφόσον το προϊόν της εταιρείας τους είναι το καλύτερο της αγοράς. Στην προκειμένη περίπτωση, το κείμενο στήριξης των συναδέλφων του Παλαιστίδη στην Άγρα και η απεργία στην οποία έχουν προχωρήσει με αφορμή την απόλυσή του θα έπρεπε να κάνουν τους υπογράφοντες περισσότερο επιφυλακτικούς.

Συνεχίζουν οι 49 διανοούμενοι στο κείμενό τους: Τις τελευταίες μέρες με οργή και θλίψη διαπιστώνουμε ότι με αφορμή την απόλυση εργαζομένου από τον εκδοτικό οίκο, υπό συνθήκες που ασφαλώς θα κριθούν από τα δικαστήρια, ο εκδοτικός οίκος επιχειρείται να εμφανιστεί ως διώκτης των συνδικαλιστικών ελευθεριών που εκφοβίζει και απολύει εργαζόμενους. Τίποτα δεν είναι αναληθέστερο από τους παραπάνω ισχυρισμούς και γιʼ αυτό αισθανόμαστε την ανάγκη να προβούμε σε δημόσια δήλωση για να προστατέψουμε τις Εκδόσεις Άγρα από τη συκοφάντηση και το διασυρμό.

Εδώ τα πράγματα γίνονται ακόμα πιο σοβαρά.
Καταρχάς γιατί αποτελεί «συκοφάντηση και διασυρμό» η όλη κινητοποίηση, τη στιγμή που η επιθεώρηση εργασίας σε πρώτη φάση γνωμοδότησε υπέρ του εργαζομένου. Επιπλέον, από πότε το κατοχυρωμένο δικαίωμα στη απεργία συνιστά σπίλωση για το κύρος μιας επιχείρησης; Άραγε οι υπογράφοντες δεν διεκδικούν για τον εαυτό τους το δικαίωμα στην απεργία ή στην προσφυγή στην επιθεώρηση εργασίας; Όσοι απʼ τους υπογράφοντες είναι εκλεγμένοι σε συνδικαλιστικά όργανα του επαγγελματικού τους κλάδου, θεωρούν ότι η απεργία συκοφαντεί και διασύρει τον εκάστοτε εργοδότη; Δέχονται μήπως οι, στην πλειονότητά τους, δημόσιοι υπάλληλοι που υπογράφουν να παραχωρήσουν τη μόνιμη και εξασφαλισμένη από το κράτος εργασιακή τους θέση;
(Εργασιακή θέση που, αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς, είναι εξασφαλισμένη ακόμα και όταν κάποιος παραμένει επί 30 χρόνια καθηγητής πανεπιστημίου δίχως να έχει δημοσιεύσει ούτε ένα επιστημονικό έργο).

Δεν θα επεκταθώ σε άλλα «προβληματικά», τουλάχιστον, σημεία της επιστολής (μερικά θέτουν εξόφθαλμα υπό αμφισβήτηση την ειλικρίνεια ορισμένων εκ των συντακτών και προσβάλουν τη νοημοσύνη μας· πώς μπορεί, για παράδειγμα να ξέρει κάποιος τι συνέβαινε στον εκδοτικό οίκο από την ίδρυσή του, το 1979, όταν τότε ήταν μαθητής. Ή πώς μπορεί να ξέρει κάποιος τι συνέβαινε στα 30 χρόνια λειτουργίας του οίκου όταν έχει γνωρίσει τον εκδότη μόλις πρόπερσι; Για να μην αναφερθώ και σʼ αυτούς που ζουν 500 χιλιόμετρα μακριά από την έδρα των εκδόσεων…)και θα αναφερθώ σε ορισμένα ζητήματα πνευματικού ήθους που ανακύπτουν από την ασυνήθιστη αυτή κίνηση των 49.

Ιστορικά, η συλλογή υπογραφών έχει χρησιμοποιηθεί ως μια συμβολική κίνηση υποστήριξης κάποιου αδυνάτου, κάποιου διωκόμενου ή κάποιου που βρίσκεται στην φυλακή ή γενικότερα κινδυνεύει. Η χρησιμοποίηση του μέσου αυτού για την υπεράσπιση ενός εργοδότη αν μη τι άλλο το ακυρώνει και διαστρεβλώνει την ιστορικότητα αυτής της πρακτικής. Επιπλέον, η κίνηση αυτή των 49 έρχεται να προστεθεί σε πρόσφατες συλλογικές τοποθετήσεις διανοουμένων κατά τον περσινό Δεκέμβρη που όλες είχαν αντιδραστικό πρόσημο, για να το πω όσο πιο κομψά μπορώ. Κάποτε αναφερόμασταν με θλίψη στη σιωπή των διανοουμένων. Φοβάμαι ότι ο καιρός που θα παρακαλάμε να μην πάρουν θέση δεν είναι μακριά.

Σε ιστορικές στιγμές κρίσης και κοινωνικής έντασης όπως αυτή που διανύουμε η θέση που παίρνει ο καθένας είναι κρίσιμη και ενδεικτική. Από την εποχή του Σωκράτη έχει οριστεί με τον πλέον εύγλωττο τρόπο ο ρόλος του καλώς εννοούμενου διανοούμενου. Είναι αυτός που σαν την αλογόμυγα ξυπνά το ράθυμο άλογο της Πόλης και για «ανταμοιβή» τον ποτίζουν κώνειο ή τον ρίχνουν στην πυρά.

Δυστυχώς, εδώ και καιρό βλέπαμε διανοούμενους να διαγκωνίζονται ποιος θα πρωτομπεί σε κρατικές επιτροπές και thinktanks, ποιος θα ελιχθεί με ρασπουτινική δεξιοτεχνία στο ακαδημαϊκό κατεστημένο και ποιος θα εξασφαλίσει από νωρίς την κρατικοδίαιτη σταδιοδρομία του, προωθώντας ταυτόχρονα όσους περισσότερους μπορεί από το περιβάλλον του. Η επιστολή που υπογράφουν οι 49 διανοούμενοι υπέρ των εκδόσεων Άγρα, φοβάμαι ότι εγκαινιάζει μια νέα εποχή κατά την οποία οι «άνθρωποι του πνεύματος» αυτοπρόσφερτοι θα τάσσονται εναντίον του κάθε αδυνάτου με εξευτελιστικό αντίτιμο μια επιμελημένη και καλαίσθητη έκδοση.

Κώστας Δεσποινιάδης

Υ.Γ. Το κείμενο δόθηκε για δημοσίευση στα «Ενθέματα» της Αυγής -από όπου είχα στο παρελθόν ανοιχτή πρόσκληση συνεργασίας- στις 22-2-2010. Δύο ημέρες μετά με ενημέρωσαν ευγενικά ότι δεν μπορούν να το δημοσιεύσουν.

_____________
Να μην παραλήψουμε να αναφέρουμε το δελτίο Τύπου του βουλευτή του Σύριζα Τάσου Κουράκη που δημοσιεύετε στην ιστοσελίδα του Συν, επιβραβεύοντας την στάση του βουλευτή. Στην δήλωση του ο Τ. Κουράκης καταλήγει:
"Οι δε διανοούμενοι αν δεν μπορούν -ως οφείλουν εκ της θέσεώς τους - να υπερασπιστούν τους εργαζόμενους, αν δεν τολμούν να συγκρουστούν, καλύτερα να σιωπούν. Όταν διακυβεύονται τόσο μεγάλα ζητήματα, οι καθωσπρεπισμοί μπαίνουν στην άκρη. Εδώ δεν είναι δημόσιες σχέσεις, είναι σχέσεις ζωής.
Η ΑΥΓΗ με απογοήτευσε. Δεν την δικαιώνω. Η πολιτική των ίσων αποστάσεων (στην καλύτερη περίπτωση) μου είναι ξένη. Περιμένω να επανορθώσει".

Συνέχεια...

Ξεπέρασαν την Θάτσερ

Του Στάθη- "Ελευθεροτυπία"

Συνέχεια...

Αλήθειες με χιούμορ

Το ‘χουμε ξαναπεί. Η ραδιοφωνική εκπομπή του Τζίμη Πανούση είναι όαση μέσα στο σκουπιδαριό που μας σερβίρουν τα ραδιοφωνα.

Και σήμερα ο Τζιμάκος ήταν υπέροχος. Μικρό δείγμα απ’ την σημερινή του εκπομπή:

«Καψούρα μεγάλη με την φορογιώργαινα. Δεν θέλουμε λεφτά, δεν θέλουμε ευρώ, αφού θα τα ξαναφάει το λαμόγιο ο υπουργός. Πολύ καλά κάνουν οι εταίροι μας στην Ευρωπαϊκή Εκκένωση και δεν μας δανείζουν. Δεν μας δανείζουν γιατί τα προηγούμενα δανικά που ακόμα τα χρωστάμε τα έκανε σπίτια ο Βουλγαράκης και γαμήλιες φιέστες ο Τσοχατζόπουλος.

Ορθώς μίλησε ο Βγενόπουλος, χαχαχα, αν και καθήμενος πάνω στα πλαστά τιμολόγια του Alter. Μία είναι η λύση ικανή και αναγκαία να μας βγάλει από το αδιέξοδο. Πόθεν έσχος για όλους τους πολιτικούς για την τελευταία δεκαετία, με άνοιγμα των τραπεζικών λογαριασμών των κομματόσκυλων και των συγγενών τους. Κι όποιος δεν το δεχτεί να πηγαίνει στο σπίτι του, στην Ελβετία, στην αληθινή του πατρίδα, το Σαν Μονί.
Αυτό βέβαια προϋποθέτει ανεξάρτητη δικαιοσύνη όχι όπως τώρα που διορίζετε από τους ίδιους απατεώνες του κοινοβουλίου. Της κοινοβουλευτικής αλητείας, μπας και καθαρίσει το άντρο της δημοπρασίας από εμπόρους ναρκωτικών, όπλων, εμπόρους σαρκός και μαύρης σαρκός από τους νεοφασίστες.

Ο Χριστοφοράκος, ο φίλος της Ντόρας, του Καραμανλή του Παμπούκη και πολλών άλλων, φυγαδεύτηκε κανονικά και με τον νόμο και όλοι κάνουν την πάπια για να μας αναγκάσουν να πηδηχτούμε από το παράθυρο.
Ο Μάιος μας έφτασε εμπρός βήμα ταχύ να τον προϋπαντήσουμε με πέτρες στην βουλή.

Θα τηλεφωνήσω στην πρεσβεία του Ντουμπάι οσονούπω για να μάθω για το πόθεν έσχες του Βγενόπουλου. Πώς αγόρασε τον ΟΤΕ πώς τον μεταπώλησε μετά, να τα μάθουμε όλα αυτά …
Είναι κάτι φράσεις που βγαίνουν από τα στόματα των πλουσίων και σου παγώνουνε το αίμα, γιατί πίσω από κάποια λόγια παραμονεύει ένα ψυχρό κτήνος ένας αδίστακτος συλλέκτης πτωμάτων, που τα τοποθετεί σε σκαλοπάτια για να ανέβει και να χτύσει την καριέρα του. Εκατομμύρια τόνοι ιδρώτα μισθωτών δούλων που έχει στην δούλεψη του θα δέσουν θηλιές για την λύτρωση των αφεντικών και για των χαρτογιακάδων τους. Ποια Οδύσσεια και ποια κάθοδος των Μυρίων. Εδώ μιλάμε για την κάθοδο των εκατομμυρίων στην κόλαση των Ελβετόψυχων. Όταν ακούς αυτή την φράση: «η πορεία του χρήματος» δεν σου έρχεται να βγεις σε πορείες του κρίματος και να κάνεις τις τράπεζες Δεκεμβριανές;

Η κόπρος έχει φτάσει στο στόμα. Δεν θα επιτρέψουμε πάλι στους ίδιους απατεώνες τον πολιτικών κομμάτων να ξαναδανειστούν επ’ ονόματι μας, να τα ξαναφάνε και σε μερικούς μήνες να χρωστάμε τα διπλά.

Όταν μας καλούν να κάνουμε θυσίες, λες και εμείς ευθυνόμαστε για τους σεμνούς και ταπεινούς γκάγκστερ που μας φαλιρίσανε, τουλάχιστον να μην το κάνουν τόσο ξεδιάντροπα, εξαιρώντας θρασύτατα τους βουλευτές, τους μπάτσους, και τους καραβανάδες. Κάποιος να εξηγήσει στον Γιωργάκη τι σημαίνει ισονομία. Εκτός απ’ τα μικροτσίπ υπάρχει και η τσίπα Τζώρτζ… »

Με άποψη

Συνέχεια...

Αλήθειες και αναμασήματα του Ν. Χατζηνικολάου

Είπε κάποιες αλήθειες ο Ν. Χατζηνικολάου στην σημερινή του ραδιοφωνική εκπομπή με έκδηλο το παράπονο γιατί η δική του συντηρητική παράταξη δεν θα μπορούσε να εκπληρώσει τόσο αποτελεσματικά της επιδιώξεις της ντόπιας και ξένης κεφαλαιοκρατίας.
(Αυτό δεν το είπε φυσικά, αλλά "έβγαινε" μέσα από τα λεγόμενα του).

Αναφερόμενος, λοιπόν, ο δημοσιοκάφρος στην χθεσινή απεργία είπε ότι αν τα σημερινά μέτρα τα έπαιρνε μια κυβέρνηση της Ν.Δ θα είχαν ξεσηκωθεί και οι πέτρες και οι κινητοποιήσεις θα συνεχίζοντας για πολλές μέρες, αφού η κυβέρνηση προχωράει σε κατάργηση εργατικών δικαιωμάτων που είχαν αποκτηθεί με αγώνες πριν από 80 χρόνια.
Συμπλήρωσε δε ότι τώρα τα πράγματα είναι εντελώς διαφορετικά αφού «οι τριτοβάθμιες συνδικαλιστικές οργανώσεις ελέγχονται από το ΠΑΣΟΚ και τα πράγματα κυλούν με πολύ προσοχή. Με ιατρική ακρίβεια αρχίζουν και τελειώνουν οι 24ωρες απεργίες. Ετσι και να έχουμε το άλλοθι ότι κινηθήκαμε, αλλά και να μην υπονομεύσουμε την κυβέρνηση».

Φυσικά πάνω απ’ όλα όμως είναι το συμφέρον του συστήματος της δικτατορίας των μονοπολίων και όχι ποιο θα είναι το πολιτικό του προσωπικό.
Γ’ αυτό και ο Χατζηνικολάου ολοκληρώνει την τοποθέτηση του εκφράζοντας την εκτίμηση ότι: «Ισως αυτός ήταν ένας από τους βασικούς λόγους που έπρεπε αυτή την περίοδο, την δύσκολη να έχουμε μια κυβέρνηση "προοδευτική"».

Αργησε αλλά το κατάλαβε. Πριν απ’ αυτόν είχαν προηγηθεί πιο «διορατικοί» δημοσιοκάφροι. Φέρτε στην μνήμη σας τι έγραφε ο Αντώνης Καρακούσης, ένας δημοσιογράφος που έχει ιδιαίτερη σχέση με το επιχειρηματικό και τραπεζικό κατεστημένο, στο «Βήμα» λίγο πριν από τις εκλογές: «δεν είναι τυχαίο ότι τούτες τις μέρες όλοι οι τραπεζίτες και οι επιχειρηματίες, μικροί και μεγάλοι, εύχονται την αυτοδυναμία του ΠαΣοΚ και προσβλέπουν στη διακυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου».

Είπε και κάτι άλλο ο Χατζηνικολάου, απευθυνόμενος στους ακροατές του: «Δε‘στε τις δημοσκοπήσεις. Οι Ελληνες σε ποσοστό πάνω από 70% στηρίζουν τις προσπάθειες της κυβέρνησης να βγούμε απ’ την κρίση, γιατί αλλιώς θα μπούμε σε πολύ χειρότερες περιπέτειες».
Ούτε και σ’ αυτό πρωτοτύπησε ο Χατζηνικολάου. Είχε προηγηθεί ο πρόεδρος του Συνδέσμου Ελλήνων Βιομηχάνων Δ. Δασκαλόπουλος –αυτός πριν καν γίνουν οι κατασκευασμένες δημοσκοπήσεις ήξερε τα αποτελέσματα-: «Οι Ελληνες πολίτες ξέρουν ότι η προσπάθεια προσαρμογής θα είναι επώδυνη - κατανοούν όμως και πόσο αναγκαία είναι. Παρά τις αναπόφευκτες κοινωνικές αντιδράσεις, η κοινή γνώμη στο σύνολό της αναγνωρίζει ότι τα σκληρά μέτρα που ανακοίνωσε η κυβέρνηση είναι μονόδρομος για την αποκατάσταση της οικονομικής σταθερότητας».

Τι συμπεραίνουμε απ’ όλα αυτά; Ότι υπάρχει ένα μαύρο μέτωπο κυβέρνησης, καπιταλιστών, εργατοπατέρων, δημοσιοκάφρων κ.α που έχουν εξαπολύσει μια ολομέτωπη επίθεση στον κόσμο της εργασίας και στα λαϊκά νοικοκυριά.

Το ζητούμενο είναι να υπάρξει ένα μαζικό ταξικό εργατικό κίνημα για να αντισταθεί.

Συνέχεια...

Από δω και πέρα τι;

Το σλαϊτς είναι από το μπλογκ Αντίσταση στις γειτονιές και δείχνει τις προσπάθειες των μπάτσων να διασπάσουν την πορεία στην Αθήνα.

Η σημερινή πανελλαδική απεργία μπορεί να θεωρηθεί επιτυχημένη. Είχε ικανοποιητική συμμετοχή κόσμου και από τον ιδιωτικό και από τον δημόσιο τομέα ενώ οι πορείες που έγιναν σε δεκάδες πόλεις είχαν μαζικότητα και δυναμισμό.

Το ερώτημα που προκύπτει όμως είναι: Από δω και πέρα τι; Νε δεδομένο ότι η ξεπουλημένες ηγεσίες της ΓΣΕΕ_ΑΔΕΔΥ σύρθηκαν στην σημερινή απεργία μπορεί να μιλάμε ότι θα υπάρξει περαιτέρω κλιμάκωση των κινητοποιήσεων;

Η νεοφιλελλεύθερη λαίλαπα προχωράει ακάθεκτη να σαρώσει εργατικές κατακτήσεις που αποκτήθηκαν με αγώνες και αίμα. Η κυβέρνηση σε συνεργασία με τους επικυρίαρχους της Ε.Ε εξαπολύει ολομέτωπη επίθεση για να κατεδαφίσει κάθε εργασιακό και ασφαλιστικό δικαίωμα που απέμεινε στον εργαζόμενο, για να επιστρέψουν τα λαϊκά στρώματα στον εργασιακό και κοινωνικό μεσαίωνα.

Αν δεν υπάρξει ένα μαζικό ταξικό εργατικό κίνημα που καθημερινά θα αγωνίζεται, θα αντιστέκεται, θα διεκδικεί με μορφές πάλης που αυτό θα επιλέγει, δεν υπάρχει περίπτωση να αναστραφεί η κατάσταση που ετοιμάζουν για μας, χωρίς εμάς, οι πλουτοκράτες και οι κολαούζοι τους.

Συνέχεια...

Νάτα τα λεφτά!

Ένα e-mail που διακινείται μαζικά ήρθε και στο μπλογκ μας. Είναι συρραφή στοιχείων που έχουν δημοσιευτεί κατά καιρούς και δίνει απάντηση στο ερώτημα που έθεσε σε ανύποπτο χρόνο ο σημερινός πρωθυπουργός: «πού πήγαν τα λεφτά».

Νάτα τα λεφτά!
1 Ως γνωστόν, μέσω των «οφ σορ» δεν κάνουν τις συναλλαγές τους ούτε
συνταξιούχοι, ούτε άνεργοι, ούτε μισθωτοί. Αλλοι τις κάνουν...
Σύμφωνα, λοιπόν, με τις αναφορές από το λεγόμενο Παγκόσμιο Δίκτυο
Φορολογικής Δικαιοσύνης, αλλά και εκτιμήσεις των επιτελών του τμήματος
Οικονομικών Ερευνών του ΣΔΟΕ (εφημερίδα «Νέα», 11/5/2009), οι
ελληνικών συμφερόντων «οφ σορ» εταιρείες υπερβαίνουν τις 10.000 (!)
και διακινούν ετησίως περί τα 500 δισ. ευρώ! Νάτα τα λεφτά!
*
2 Οι καταθέσεις και οι συμφωνίες επαναγοράς (τα περίφημα repos) των
επιχειρήσεων στις τράπεζες από 160 δισ. ευρώ το 2004 εκτινάχτηκαν στα
277 δισ. ευρώ μέχρι το Νοέμβρη του 2009. Δηλαδή, οι «ραντιέρηδες»
(κατά τη ρήση του Αντρέα Παπανδρέου) αύξησαν σε μια πενταετία το χρήμα
που διαθέτουν κατά 117 δισ. ευρώ (ποσοστό αύξησης 73%). Νάτα τα λεφτά!
*
3 Οι καταθέσεις προθεσμίας των επιχειρήσεων και των ιδιωτών στις
τράπεζες από 36 δισ. ευρώ το 2004 έφτασαν στα 136 δισ. ευρώ το Νοέμβρη
του 2009. Εκείνες οι καταθέσεις δηλαδή που κατά τεκμήριο αφορούν σε
μορφή κατάθεσης των πλουσιότερων κοινωνικά στρωμάτων, αυξήθηκαν σε μια
πενταετία κατά 100 δισ. ευρώ (ποσοστό αύξησης 278%). Νάτα τα λεφτά!
*
4 Αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα και σύμφωνα με τα στοιχεία του ΙΚΑ, ο
ένας στους δύο εργαζόμενους στον ιδιωτικό τομέα αμείβεται με κάτω από
1.090 ευρώ ενώ περίπου 250.000 εργαζόμενοι αμείβονται με το κατώτατο
ημερομίσθιο των 33 ευρώ, ήτοι, μηνιαίως 740 ευρώ. Την ίδια ώρα το
επίσημο Ενεργητικό των μεγαλύτερων επιχειρήσεων στη χώρα έχει φτάσει
στα 700 δισ. ευρώ. Νάτα τα λεφτά!
*
5 Η κυβέρνηση ισχυρίζεται ότι «δεν υπάρχει σάλιο» για τους ανέργους
(χωρίς βέβαια να εξηγεί πώς τα χρήματα των εργαζομένων που
παρακρατούνται στην πηγή «κάνουν φτερά» μέχρι να φτάσουν στον ΟΑΕΔ).
Την ίδια ώρα η κυβέρνηση ανακοινώνει τη χρηματοδότηση με 10 δισ. ευρώ
των μεγαλοεπιχειρηματιών μέσω του ΕΣΠΑ, με άλλα 7,2 δισ. ευρώ μέσω του
Επενδυτικού Νόμου, με άλλα 6 δισ. ευρώ μέσω των περιβόητων «Συμπράξεων
Δημοσίου και Ιδιωτικού Τομέα», με άλλα 4 δισ. ευρώ που χαρίζονται για
τις πληρωμές των ασφαλιστικών εισφορών που οφείλουν οι εργοδότες. Νάτα
τα λεφτά!
*
6 Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία που κατατέθηκαν για τη φοροδιαφυγή
στη Βουλή (31/3/2007) από τα 17,7 δισ. βεβαιωμένα και ληξιπρόθεσμα
χρέη προς τις εφορίες, τα 15 δισ. ευρώ, δηλαδή πάνω από το 85% της
φοροδιαφυγής, προέρχονται από 6.000 μεγαλο-οφειλέτες (υπάρχουν
διευθύνσεις και ονόματα) που απαρτίζουν τον κόσμο της «ευπατρίδου»
πλουτοκρατίας.
*
7 Το έλλειμμα των 30 δισ. ευρώ ισούται με μια και μόνο παραγγελία των
Ελλήνων εφοπλιστών για τη ναυπήγηση των νέων 777 ποντοπόρων πλοίων
τους εντός του 2009! Το ποσό δηλαδή για το οποίο ο ελληνικός λαός θα
βυθιστεί σε ένα ακόμα τούνελ τετραετούς διάρκειας, είναι ίσο με το
ποσό μιας και μόνο παραγγελίας των εφοπλιστών για την ανανέωση του
στόλου τους! Νάτα τα λεφτά!
*
8 Το έλλειμμα ισούται με τα ακόμα 30 δισ. ευρώ των ανενεργών
καταθέσεων του εφοπλιστικού κεφαλαίου στις εγχώριες τράπεζες και
φυσικά ισούται - παρά κάτι - με το ποσό των 28 δισ. ευρώ που εγγυήθηκε
το ελληνικό κράτος στις τράπεζες για να «σωθούν» από την κρίση! Νάτα
τα λεφτά!
*
9 Το έλλειμμα ισούται - παρά κάτι - με την απόφαση του Συμβουλίου
Αμυνας για εξοπλιστικά προγράμματα ΝΑΤΟικού χαρακτήρα ύψους 27 δισ.
ευρώ για την περίοδο 2006 - 2015, όταν ήδη οι εξοπλιστικές δαπάνες της
προηγούμενης δεκαετίας 1996 - 2005 ξεπέρασαν τα 20 δισ. ευρώ, και
χωρίς να υπολογίζονται οι γαλλικές φρεγάτες που θα φορτωθούμε επιπλέον
ως επιστέγασμα της... στήριξης του Σαρκοζί. Νάτα τα λεφτά!
*
10 Το έλλειμμα ισούται με τα... μισά (!) και μόνο καθαρά κέρδη που
σημείωσαν τη δεκαετία 2000 - 2009 οι εισηγμένοι στο χρηματιστήριο
βιομήχανοι, εργολάβοι, τραπεζίτες και εφοπλιστές και τα οποία
ξεπερνούν τα 60 δισ. ευρώ!

Ετσι δημιουργούνται τα χρέη και τα ελλείμματα στο δημόσιο ταμείο, το
οποίο δεν αποτελεί παρά δοχείο μέσω του οποίου ο πλούτος που παράγει ο
ελληνικός λαός «μεταγγίζεται» στα ιδιωτικά ταμεία της πλουτοκρατίας.
Πρόκειται για πολιτικό έγκλημα σύμφυτο του συστήματος, που διαρκεί και
θα διαρκεί για όσο θα υπάρχει καπιταλισμός, για όσο η Ελλάδα θα είναι
ενταγμένη στο άρμα του ιμπεριαλισμού και που η «αποκάλυψή του» ουδόλως
θα απασχολήσει το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ στην Εξεταστική που στήνεται...
Προφανέστατο είναι τόσο το «ποιοι τα έχουν» σφετεριστεί, όσο και από
ποιους τα έχουν αρπάξει.
Ο αναγνώστης έχει, λοιπόν, να αποφασίσει:
*
Να καλούνται να πληρώσουν την κρίση τα λαϊκά στρώματα είναι
«πατριωτισμός», όπως ισχυρίζεται η κυβέρνηση,
ή πατριδοκάπηλο περιτύλιγμα μιας πρωτόγνωρης σε στυγνότητα ταξικής
πολιτικής, που θεωρεί την πατρίδα και το λαό της αναλώσιμα θύματα των
πολυεθνικών, των μονοπωλίων και των «πατρικίων» του κεφαλαίου που δεν
έχει πατρίδα;

Συνέχεια...

Οταν οι ζωές μετρούνται σε άψυχους αριθμούς

Δεν βρίσκεις λέξεις να σχολιάσεις το άρθρο της αγγλόφωνης εφημερίδας Today’s Zaman.
Σύμφωνα μ’ αυτό από το 1988 έως το 2009, περισσότεροι από 34.000 μετανάστες έχουν βρει το θάνατο στο Αιγαίο και στη Μεσόγειο, ενώ εκτός απ’ τα χιλιάδες αυτά θύματα του παγκόσμιου καπιταλισμού και ιμπεριαλισμού άλλοι 15.000 μετανάστες βρήκαν το θάνατο εντός ευρωπαϊκών συνόρων, πιθανόν πέφτοντας σε ναρκοπέδια όπως αυτά του Εβρου ή μην αντέχοντας τις κακουχίες που είχαν αναζητώντας καλύτερη τύχη.

Αλλά και όσοι απ’ τους μετανάστες κατορθώνουν να ζήσουν απ’ αυτό το ταξίδι τους .. προς το άγνωστο τι συναντούν;
Όμηροι της παρανομίας και του κοινωνικού αποκλεισμού.
Χωρίς εργασιακά δικαιώματα, θύματα της κρατικής και αστυνομικής βίας, καταδικασμένοι στην πιο άγρια εκμετάλλευση, ενώ από πάνω τους αιωρείται ο πέλεκυς της φυλάκισης και της απέλασης.

Συνέχεια...

Η πραγματικότητα και το ... ζητούμενο

Έρχεται:
«Αποκλειστικές πληροφορίες της «H» αναφέρουν πως η κυβέρνηση εξετάζει πολύ σοβαρά το ενδεχόμενο να «παγώσει» για ένα χρόνο τη χορήγηση του 14ου μισθού στους δημοσίους υπαλλήλους, με προσωπική δέσμευση του Γ. Παπανδρέου ότι θα ξεκινήσει να δίνεται ξανά σε ένα χρόνο, εφόσον οι δημοσιονομικές συνθήκες το επιτρέψουν. Eξίσου σοβαρά εξετάζεται και το ενδεχόμενο να μη διατεθεί τελικά το 1 δισ. ευρώ στην παιδεία φέτος, όπως είχε υποσχεθεί προεκλογικά ο πρωθυπουργός και όπως αποτυπώθηκε στον προϋπολογισμό του 2010, ενώ δεν θα πρέπει να αποκλείεται αύξηση του ΦΠA κατά 2 -3 μονάδες».

Ημερησία

Ακολουθεί:
«'Ο,τι και να κάνουν οι υπουργοί του ΠΑΣΟΚ και μάλιστα οι πρωτοκλασσάτοι, πρέπει να γνωρίζουν οτι μετά τις επόμενες εκλογές το πιθανότερο είναι ότι θα ξανακαθίσουν στα έδρανα της αντιπολίτευσης. Τουλάχιστον ας μάθουν το μάθημα από το πάθημα του Καραμανλή, πέφτοντας με αξιοπρέπεια. Γιατί ότι θα πέσουν διαχειριζόμενοι την κρίση, δεν υπάρχει αμφιβολία. Δεν υπάρχει παράδειγμα κόμματος που να κέρδισε εκλογές κάνοντας έναν λαό κατ' αρχήν φτωχότερο».

Τ. Τέλλογλου

Και το ζητούμενο ...

Συνέχεια...

Οταν τα ταξικά συμφέροντα της αστικής τάξης αναγορεύονται σε εθνικά.

Χτες ο πρώην υπουργός Εξωτερικών της Γερμανίας Γιόσκα Φίσερ έγραψε σε εφημερίδα: «Η εξυγίανση των δημοσιονομικών στην Ελλάδα θα είναι πολύ δύσκολη και θα πρέπει να φθάσει βαθιά.
Διότι δεν πρόκειται μόνο για τις οικονομικές ανισότητες, οι οποίες θα πρέπει να εξαλειφθούν, αλλά χρειάζεται ένα πραγματικό σοκ για το σύνολο του πολιτικού και κοινωνικού συστήματος, αφού για χρόνια η χώρα δεν είδε την πραγματικότητά της και ζούσε πάνω από τις δυνατότητές της».

Έρχεται σήμερα ο Alexis Παπαχελάς από την στήλη του στην «Καθημερινή» και συμπληρώνει επιβεβαιώνοντας τις απόψεις του:
«Τα κάναμε θάλασσα, αλλά θα τα διορθώσουμε γιατί είμαστε μια δυνατή χώρα με πολλά πλεονεκτήματα και ένας λαός που ξέρει να τα θαλασσώνει, αλλά και να επιβιώνει στο τέλος. Αυτός ο θυμός μπορεί να βγάλει από το ελληνικό DNA φιλότιμο, εργατικότητα και ένα καινούργιο όραμα. Απαιτεί, όμως, να κοιταχθούμε στον καθρέφτη και να αναγνωρίσουμε τα δικά μας λάθη. Ναι, να τα ξεχωρίσουμε από τις κακοήθειες, τους λαϊκιστικούς ρατσισμούς κάποιων ξένων και τις υπερβολές, αλλά να τα δούμε.
Έχουμε πιάσει τον "πάτο". Η επιλογή είναι δική μας τώρα, αν θα βγάλουμε τον κακό τριτοκοσμικό μας εαυτό πιστεύοντας στον ρόλο του θύματος ή αν θα αρπάξουμε τη μοίρα μας στα χέρια μας για να σταματήσουμε να είμαστε ο περίγελως διεθνώς».

Φυσικά δεν είναι μόνο ο Παπαχελάς. Ολοι οι δημοσιοκάφροι του αστικού τύπου σ’ αυτή την τροχιά κατευθύνουν τα γραφόμενα τους.

Ας απομονώσουμε τώρα κάποιες φράσεις απ’ τα παραπάνω για να δούμε την ουσία: «για χρόνια η χώρα δεν είδε την πραγματικότητά της και ζούσε πάνω από τις δυνατότητές της», «τα κάναμε θάλασσα», «να κοιταχτούμε στον καθρέφτη και να αναγνωρίσουμε τα δικά μας λάθη», «έχουμε πιάσει πάτο» …

Σ’ αυτή την χώρα ζουν η Αγγελοπούλου και η απολυμένη εργάτρια του Λαναρά που και οι δυο δεν είδαν «την πραγματικότητα και ζούσαν πάνω απ’ τις δυνατότητες τους», σύμφωνα με τον Γερμανό αξιωματούχο.

Στην Ελλάδα υπάρχουν και ο Κόκκαλης μαζί με τον Βαρδινογιάννη, όπως και ο απολυμένος Ντίνος μαζί με τον συνταξιούχο εργάτη, των 350 ευρώ, Αποστόλη.
Σ’ αυτό τον τόπο αναπνέει ο πολιτικάντης Φώλιας με τα 25 ακίνητα εδώ, στις Βρυξέλλες, στο Λονδίνο κι αλλού, όπως επίσης και ο άστεγος Νικόλας. Ολοι αυτοί μαζί «τα έκαναν θάλασσα».

«Επιασαν πάτο», επίσης, οι κάτοχοι των 10.000 οφ σορ εταιριών, ελληνικών συμφερόντων που διακινούν τον χρόνο πάνω από 500 δις ευρώ, μαζί με τους ξωμάχους της γης και τους δεκάδες χιλιάδες άνεργους, σύμφωνα με τον Παπαχελά.

Δεν έχουμε κάτι καινούργιο, φυσικά, μ’ αυτές τις απόψεις που εκφράζονται καταιγιστικά, ειδικά αυτόν τον καιρό από εκπροσώπους της πλουτοκρατίας και τα καλοταϊσμένα δημοσιοκαφρικά τους παπαγαλάκια.

Πάντα οι άρχουσες τάξεις αναγόρευαν τα στενά, ταξικά τους συμφέροντα σε εθνικά. Τα ιδεολογήματα που χρησιμοποιούν η κεφαλαιοκρατία και οι πολιτικοί της εκπρόσωποι είναι από το 1948 παρόμοια. Ετσι κρύβεται η ταξικότητα της πολιτικής και του κράτους τους (χρησιμοποιούν αταξικούς όρους και ιδεολογήματα, όπως «της χώρας», «του έθνους», «της ανάπτυξης» κ.λ.π), τσουβαλιάζοντας τον εργάτη με τον καπιταλιστή, τον εκμεταλλευόμενο με το αφεντικό.

Σ’ αυτή την κατεύθυνση είναι ανεκτίμητες για τους καπιταλιστές οι υπηρεσίες που προσφέρουν οι αργυρώνητοι «διαμορφωτές της κοινής γνώμης» από τα Μέσα Μαζικής Παραπληροφόρησης.

Και όπως έγραφε ο Μάρξ:
«Ως τώρα πιστεύαμε ότι η εξάπλωση των χριστιανικών μύθων στα χρόνια της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας οφειλόταν αποκλειστικά στο ότι δεν είχε εφευρεθεί ακόμη η τυπογραφία. Το αντίθετο ακριβώς συμβαίνει. Ο καθημερινός Τύπος και ο τηλέγραφος, που μέσα σε μια στιγμή διαχέει τις επινοήσεις του σε όλη τη γη, κατασκευάζει περισσότερους μύθους μέσα σε μια μέρα (και το αστικό κοπάδι τους πιστεύει και τους διαδίδει ακόμα παραπέρα) από όσους θα μπορούσαν να παραχθούν παλιότερα μέσα σε έναν αιώνα».
(«Απαντα», τόμος 44, σελ. 176).

Συνέχεια...

ΟΛΟΙ ΣΤΟΝ ΔΡΟΜΟ ΝΑ ΣΠΑΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΤΡΟΜΟ

Στάχτη θα γίνεις κόσμε γερασμένε
σου ῾ναι γραφτὸς ο δρόμος
της συντριβής
και δε μπορείς να μας λυγίσεις
σκοτώνοντας τ᾿ αδέλφια μας της μάχης
και να το ξέρεις
θα βγούμε νικητές
κι ας είναι βαριές μας
οι θυσίες.
Μαύρη εσύ θάλασσα γαλήνεψε
τα κύματά σου
κα θα ῾ρθει η μέρα η ποθητή
η μέρα της ειρήνης
της λευτεριάς σου
ω ναι θα ῾ρθει
η μέρα που θ' αρπάξουμε τις λόγχες
που μες στο αίμα το δικό μας
έχουνε βαφτεί..

Ναζίμ Χικμέτ

Συνέχεια...

Απρέπεια Κ. Χαρδαβέλλα

Επιεικώς απαράδεκτα ήταν τα ρεπορτάζ του Κ. Χαρδαβέλλα στην εκπομπή που είχε θέμα τις πολεμικές αποζημιώσεις που μας χρωστάει η Γερμανική κυβέρνηση. (Εξαίρεση τα ρεπορτάζ που φιλοξενούσαν μαρτυρίες επιζώντων απ’ τις θηριωδίες των στρατευμάτων κατοχής).
Με επιφανειακές προσεγγίσεις προσπάθησε ο δημοσιογράφος να ασχοληθεί με ένα τόσο σοβαρό θέμα.

Αλλά ούτε και οι τοποθετήσεις των καλεσμένων του στην εκπομπή μας διαφώτισαν ιδιαίτερα με εξαίρεση την δικηγόρο Κέλυ Σταμούλη που είχε ολοκληρωμένη άποψη μιας και ο πατέρας της, δικηγόρος Γιάννης Σταμούλης, είχε ασχοληθεί ενεργά με το θέμα –και με ουσιαστική επιτυχία θα λέγαμε- απ’ τις αρχές της δεκαετίας του ’90.
Αλήθεια, ο Χαρδαβέλλας δεν μπορούσε να έχει καλεσμένο έναν απ’ τους αντιστασιακούς της ΠΕΑΕΑ που έχουν δώσει αγώνες γ’ αυτό το θέμα;

Η μεγαλύτερη απρέπεια του δημοσιογράφου, κατά την γνώμη μας ήταν άλλη. Ότι ενώ έκανε αναφορά σε μαζικές εκτελέσεις αμάχων από Γερμανούς –όπως αυτή του Διστόμου- όπως και σε άλλες κτηνωδίες των Γερμανικών στρατευμάτων κατοχής, δεν είπε κουβέντα για το μπλόκο της Καισαριανής που είχε σαν αποτέλεσμα την Πρωτομαγιά του 1944 να εκτελεστούν 200 κομμουνιστές.

Για ιστορικούς λόγους παραθέτουμε την σχετική διαταγή:

«Την 27.4.1944 κομμουνιστικαί συμμορίαι, παρά τους Μολάους, κατόπιν μίας εξ ενέδρας επιθέσεως, εδολοφόνησαν ανάνδρως ένα Γερμανό στρατηγό και τρεις συνοδούς του αξιωματικούς και ετραυμάτισαν πολλούς Γερμανούς στρατιώτες. Εις αντίποινα θα εκτελεσθούν:
1. Ο τυφεκισμός 200 κομμουνιστών την 1η Μαΐου 1944.
2. Ο τυφεκισμός όλων των ανδρών, τους οποίους θα συναντήσουν τα γερμανικά στρατεύματα επί της οδού Μολάων προς Σπάρτην, έξωθι των χωρίων.
Υπό την εντύπωσιν του κακουργήματος τούτου, Ελληνες εθελονταί (σ.σ. πρόκειται για ταγματασφαλίτες, χίτες και λοιπά γερμανοντυμένα καθάρματα) εφόνευσαν αυτοβούλως 100 άλλους κομμουνιστάς.
Ο στρατιωτικός διοικητής Ελλάδος».

Τι έγινε κύριε Χαρδαβέλλα; Πώς και σου διέφυγε; Είναι δυνατόν να μην γνωρίζεις ότι ήταν οι κομμουνιστές που πλήρωσαν περισσότερο απ’ όλους τους υπόλοιπους φόρο αίματος στα κατοχικά στρατεύματα;
Ή μήπως θυμήθηκες τα νιάτα σου τότε που νεαρός συντάκτης ήσουν πειθήνιο όργανο των συνταγματαρχών δικτατόρων και με τα ρεπορτάζ σου προωθούσες απόλυτα της δικές τους σκοπιμότητες;
(Οι ανταποκρίσεις από το Παρίσι που έστελνε σαν απεσταλμένος του «Εθνους», στον Γαλλικό Μάη του ’68 έχουν αφήσει εποχή).

Με άποψη

Συνέχεια...

ΑΠΕΡΓΙΑ 24/2

Συνέχεια...

Στη μνήμη της ρεμπέρισσας Μαρίκας Νίνου

H Μαρίκα Νίνου υπήρξε μια απ’ τις μεγαλύτερες ρεμπέτισσες τραγουδίστριες μας. Γεννήθηκε το 1918 και άφησε την τελευταία της πνοή σαν σήμερα το 1956.

Ενας απ’ τους καλύτερους μελετητές του ρεμπέτικου τραγουδιού ο Πάνος Γεραμάνης σημειώνει: «'Επανάσταση' στο λαϊκό πάλκο και γενικότερα στη λαϊκή μας μουσική έφερε στις αρχές της περιόδου του 1950 η Μαρίκα Νίνου. Η παρουσία της σηματοδότησε, τότε, μια νέα εποχή στην ερμηνεία του λαϊκού τραγουδιού, αλλά παράλληλα εδραίωσε και μια καινούρια αντίληψη στη σκηνή των λαϊκών κέντρων ποιότητας.
Πολύπλευρο ταλέντο η Νίνου, εκτός από τις εκπληκτικές φωνητικές της ικανότητες, διέθετε ένα μοναδικό πάθος όταν εκινείτο με μπρίο και μεράκι πάνω στο πάλκο. Δημιουργούσε πάντα ατμόσφαιρα ενθουσιασμού, σε πολιτισμένα πλαίσια, στα κέντρα που τραγουδούσε πλάι στους Στελλάκη Περπινιάδη, Βασίλη Τσιτσάνη, Κώστα Καπλάνη, Σταύρο Τζουανάκο κ.α. Γεγονός που έκανε τη Νίνου να ξεχωρίσει και θεωρήθηκε καινοτομία ήταν ότι 'παραβίασε' την αρχή του ρεμπέτικου πάλκου (όλοι τραγουδούσαν καθιστοί) και έκανε βήματα, όρθια στην πίστα). Άλλωστε ήταν κάτι φυσικά αυθεντικό για τη Νίνου, να εκδηλώσει μ' αυτόν τον τρόπο το πάθος της για το τραγούδι και τη διασκέδαση. Καινοτομία ήταν επίσης ότι έκανε ντουέτο με τον Β. Τσιτσάνη και καθιέρωσαν έτσι έναν νέο θαυμάσιο τρόπο ερμηνείας, πράγμα που βρήκε και άλλους μιμητές τα επόμενα χρόνια, με τα λαϊκά ντουέτα».

Εμείς επειδή λατρεύουμε το ρεμπέτικο τραγούδι δεν μπορούσε παρά στην μνήμη της να φτιάχναμε ένα CD με γνωστά της –τουλάχιστον σ’ αυτούς που αγαπούν το ρεμπέτικο- τραγούδια:

Αγάπη που ‘γινες δίκοπο μαχαίρι
Αντιλαλούνε τα βουνά
Ελα όπως είσαι
Ανθρωποι
Ας την κρίνει ο θεός
Γεννήθηκα για να πονώ
Απόψε μες το καπηλειό
Ζαϊρα
Η ταμπακιέρα
Η ζημιά
Πες μου αν με βαρέθηκες
Η κατεργάρα
Εγώ θα φύγω μακριά σου
Παλιά μου αγάπη

Καλή σας ακρόαση

Συνέχεια...

ΑΝΟΙΧΤΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ στις 3/3 για τη δημιουργία Εργατικής Εφημερίδας Δράσης

ΠΡΟΤΑΣΗ-ΚΑΛΕΣΜΑ

ΓΙΑ ΤΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΜΑΧΗΤΙΚΗΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ ΔΡΑΣΗΣ ΓΙΑ ΤΗ ΧΕΙΡΑΦΕΤΗΣΗ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΤΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

ΑΝΟΙΧΤΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ

ΤΕΤΑΡΤΗ 3 ΜΑΡΤΙΟΥ, ΣΤΗ ΝΟΜΙΚΗ, 7.ΟΟ μ.μ.

Ο ΚΟΣΜΟΣ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ ΤΟΥΣ ΔΕ ΧΩΡΑΕΙ ΤΙΣ ΑΝΑΓΚΕΣ ΜΑΣ. ΑΥΤΟΙ ΔΕ ΧΩΡΑΝΕ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΜΑΣ

Αφού επί δεκαετίες ολόκληρες απομύζησαν αμύθητα κέρδη, εκμεταλλευόμενοι σε αφάνταστο βαθμό την εργασία και τη φύση, και εξασφαλίζοντας συναίνεση και κυριαρχία με το μύθο μιας ασύλληπτης καταναλωτικής αφθονίας, σήμερα ζητάνε θυσίες για να διασωθούν. Έχουν λένε κρίση...

Κρίση για την κυρίαρχη πολιτική και οικονομία είναι όταν τα κέρδη των επιχειρήσεων πέσουν κάτω από ένα ποσοστό. Αντίθετα, όταν πέφτουν οι μισθοί αυτό είναι ανάπτυξη. Κρίση είναι όταν δεν μπορούν να αποπληρωθούν τα δάνεια που οι τράπεζες τα έχουν εισπράξει διπλά και τριπλά μέσω της επίσημης τοκογλυφίας. Ανάπτυξη είναι όταν όλος ο κόσμος δανείζεται για να καλύψει τις βασικές του ανάγκες ή για να αποκτήσει τα πολυδιαφημισμένα νέα κάθε φορά άχρηστα προϊόντα του καταναλωτισμού. Κρίση είναι όταν σου λένε ότι δεν έχει δουλειά και γι' αυτό πρέπει να δουλέψεις λιγότερο και να πάρεις ακόμη λιγότερα ή να απολυθείς. Ανάπτυξη είναι όταν σου λένε ότι υπάρχει πολύ δουλειά και γι' αυτό πρέπει να δουλεύεις περισσότερο με τα ίδια λεφτά αλλιώς θα απολυθείς.

Με λίγα λόγια, η κρίση επιχειρεί να αποτελειώσει ότι έμεινε όρθιο από την ανάπτυξή τους.

Τι και ποιος, να διασωθεί λοιπόν; Η στρατηγική κράτους- κεφαλαίου για την υπέρβαση της κρίσης, που υλοποιεί με συνέπεια η εκάστοτε κυβέρνηση, με τη συναίνεση όλου του καθεστωτικού τόξου κομμάτων και συνδικαλιστικών φορέων, καθώς και με την ενεργή στήριξη των διεθνών πολιτικοοικονομικών οργανισμών εξουσίας και κυριαρχίας του κεφαλαίου (ΕΕ, ΔΝΤ) είναι απλή: τα θέλουμε όλα! Θέλουν ευέλικτη απροστάτευτη εργασία, πλήρη αποικισμό όλων των τομέων της ζωής από το κεφάλαιο και από το κράτος ολικής επιτήρησης και καταστολής, ικανών να διεισδύσουν και στις πιο μύχιες πτυχές της ζωής ατόμων και συλλογικοτήτων, εκμεταλλευτικό έλεγχο και κατασταλτική διαχείριση των ροών των μεταναστών, «πράσινη» αγορά των καταστροφών της φύσης, υπακοή για την εξασφάλιση κοινωνικής και εργασιακής ειρήνης, ολοκληρωτική κυριαρχία επί της πληροφορίας, της γνώσης και του πολιτισμού.

Ο παγκοσμιοποιημένος καπιταλισμός, απελευθερωμένος ο ίδιος από κάθε φραγμό κίνησης -πέρα από αυτούς που μπορεί να ορθώνουν οι κοινωνικοί ταξικοί αγώνες- και τα αφεντικά λένε ωμά στους εργαζόμενους: Σας περιθωριοποιούμε, σας κάνουμε τη ζωή και την εργασία λάστιχο, σας απολύουμε, σας χρησιμοποιούμε όταν και όπως θέλουμε για την αύξηση των κερδών μας. Η αναπαραγωγή της εργατικής δύναμης είναι πλέον ευθύνη των ίδιων των εργαζομένων. Τα ανθρώπινα απορρίμματα είναι το μεγαλύτερο μέρος των διογκούμενων απορριμμάτων τόσο της κρίσης όσο και της ανάπτυξης.

Όλα πια βοούν ότι η κοινωνία που είναι βασισμένη στην εκμετάλλευση της εργασίας, την κρατική κυριαρχία, την ιδιοκτησία, τον ανταγωνισμό, την ιεραρχία, την αντιμετώπιση της φύσης ως οικονομικό πόρο, τον παραγωγισμό, δεν έχει άλλο μέλλον να μας προσφέρει από αυτό της σύγχρονης τεχνοεπιστημονικής βαρβαρότητας, αποξένωσης, αλλοτρίωσης και καταστροφής.

Απέναντι σε αυτή την ολοκληρωτική επίθεση ο κόσμος της εργασίας δεν μπορεί να αντιπαραθέσει τίποτα λιγότερο παρά το τα θέλουμε όλα! Θέλουμε όλο τον πλούτο που παράγουμε, την αλλαγή του εκμεταλλευτικού και δεσποτικού τρόπου παραγωγής του, την αλλαγή και του ίδιου του άχρηστου και καταστροφικού για τον άνθρωπο και τη φύση πλούτου. Θέλουμε οι βασικές μας ανάγκες (τροφή, στέγη, παιδεία, υγεία, ασφάλιση, πληροφόρηση, πολιτισμός) να καλύπτονται για όλους, χωρίς καμιά διάκριση, με μη εκμεταλλευτικούς, αγοραίους, κρατικούς, ή κυριαρχικούς προς τη φύση όρους, ως κοινά δωρεάν προσβάσιμα σε όλους δημόσια κοινωνικά αγαθά, που διαχειρίζονται οι άνθρωποι με συνεργατικούς, ισότιμους και κοινωνικά αλληλέγγυους όρους. Θέλουμε ο χώρος να συγκροτείται ως δημόσιος κοινωνικός χώρος κοινοτικών μορφών αυτοδιεύθυνσης και δημιουργίας. Θέλουμε η φύση να αποτελεί συμμαχική δύναμη της συλλογικής μας προσπάθειας, οργανικό στοιχείο μιας ζωής απαλλαγμένης από πλαστικές ανάγκες και ιδιοκτησιακό εγωισμό.

Απέναντι σε αυτές τις ανάγκες του κόσμου της εργασίας στέκονται εχθρικά οι συνδικαλιστικές οργανώσεις των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ, γιατί ως προκεχωρημένα φυλάκια του κράτους μέσα στο εργατικό κίνημα αποτελούν τους θεματοφύλακες της ανάπτυξης των αφεντικών, της ανταγωνιστικότητας, της παραγωγικότητας. Επιδιώκουν “εθνικά υπεύθυνους” ρόλους, είτε με εθιμοτυπικές λιτανείες, είτε στα τραπέζια του διαλόγου. Στόχος τους είναι η εξασφάλιση της κοινωνικής ομαλότητας και συναίνεσης, η οποία στα χέρια της πολιτικής και οικονομικής εξουσίας μεταφράζεται σε «κοινωνική υποταγή», η διαπραγμάτευση της τιμής της εργατικής δύναμης στα πλαίσια πάντα της καπιταλιστικής ανάπτυξης. Γι' αυτό και σπεύδουν σήμερα να δηλώσουν “παρών” στην “εθνική προσπάθεια” για υπέρβαση της κρίσης.

Την ίδια στιγμή, ο συνδικαλισμός τύπου ΠΑΜΕ, διατηρώντας τα ίδια γραφειοκρατικά και ιεραρχικά χαρακτηριστικά και επιδιώκοντας να αναδειχθεί σε μια ΓΣΕΕ στη θέση της ΓΣΕΕ, είναι εχθρικός απέναντι σε κάθε ανεξάρτητη εργατική δράση που ξεφεύγει από τον έλεγχό του, δίνει τη “μάχη” της πολιτικής διαμαρτυρίας, της κομματικής καταγραφής και των κοινοβουλευτικών διεξόδων και όχι της πραγματικής μαζικής και μαχητικής από τα κάτω σύγκρουσης με το κεφάλαιο και τους κυβερνώντες.

Όλες οι προτάσεις “ανακούφισης”, “ανάσχεσης”, “διεξόδου” από την κρίση στην ουσία ζητάνε επιστροφή στην προηγούμενη κατάσταση, στην “ομαλότητα” της καταστροφικής για τον άνθρωπο και τη φύση καπιταλιστικής ανάπτυξης. Δεν υπάρχει σε αυτές ούτε ίχνος πραγματικής ανακούφισης, ανάσχεσης ή διεξόδου από την καταθλιπτική κατάσταση που βιώνουν οι εργαζόμενοι/ες, οι άνεργοι/ες, οι νέοι/ες, οι μετανάστες/τριες, σήμερα. Μόνο η μετατροπή της κρίσης σήμερα σε πολιτική επαναστατική κρίση συνολικής αμφισβήτησης και ανατροπής του συστήματος που γεννά τη σύγχρονη δυστυχία μπορεί να οδηγήσει σε πραγματική βελτίωση της θέσης του εργαζόμενου κόσμου.

Γι' αυτό δε διεκδικούμε «κάτι από τα κέρδη τους», αλλά όλο τον πλούτο που παράγει ο εργαζόμενος σήμερα, μαζί με την ανάγκη για αλλαγή αυτού του πλούτου. Δε διεκδικούμε απλά «υπεράσπιση, ή ρεαλιστική μείωση των ωρών εργασίας» ή «δουλειά για όλους», αλλά τη ριζική πανκοινωνική μείωση του χρόνου και την αλλαγή του περιεχομένου της εργασίας για όλους, γιατί θέλουμε να κάνουμε μέτρο του πλούτου τον ελεύθερο χρόνο, να ανατρέψουμε την εργασία της «ανταγωνιστικότητας» και της «αποδοτικότητας» που απομονώνει και αποξενώνει και να την μετασχηματίσουμε σε ελεύθερο συνεργατικό και δημιουργικό κοινωνικό πράττειν. Δε διεκδικούμε απλά «απαγόρευση των απολύσεων», «κρατικοποιήσεις» και «προγράμματα σωτηρίας», αλλά την διεκδίκηση όλης της παραγωγικής διαδικασίας, την επανάκτηση του κοινωνικού πλούτου με την παράλληλη δημιουργία κοινωνικών αμεσοδημοκρατικών αντιθεσμών.

Δε διεκδικούμε απλά «κρατική» παιδεία, υγεία, ασφάλιση, αλλά τη ριζική αλλαγή των λειτουργιών, των μεθόδων και του περιεχομένου τους, στη βάση της κοινωνικής αλληλεγγύης και των δημόσιων κοινωνικών αναγκών και της απελευθέρωσής τους από τη δικτατορία του κράτους και της αστικής ιδεολογίας.

Δεν καταγγέλλουμε απλά τα σύμφωνα σταθερότητας ή τις αποφάσεις των ευρωπαίων υπουργών, αλλά δρούμε για τη διεθνιστική επαναστατική αποδέσμευση και διάλυση όλων των μηχανισμών και διεθνή οργανισμών διακρατικής εξουσίας και οικονομικής κυριαρχίας (Ε.Ε., ΔΝΤ, ΠΟΕ, ΝΑΤΟ κλπ), με δράσεις που θα ενώνουν τους εργαζόμενους απέναντι στον κοινό εχθρό πέρα από εθνικά σύνορα και “εθνικές οικονομίες”.

Δεν αναγνωρίζουμε στα μορφώματα του καθεστωτικού συνδικαλισμού (ΓΣΕΕ, ΑΔΕΔΥ, Ομοσπονδίες) ότι εκπροσωπούν τους εργαζόμενους της βάσης. Απεναντίας λειτουργούν ως μεσολαβητές της άμβλυνσης των κοινωνικών αντιστάσεων που ξεπουλούν αγώνες. Αντίθετα, οργανωνόμαστε και παλεύουμε, με πραγματικά ανεξάρτητο και αυτόνομο τρόπο, με συνελεύσεις και αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες βάσης, με πρωτοβάθμια σωματεία και επιτροπές βάσης συγκροτημένα σε αυτή την κατεύθυνση, ενώνοντας όλα τα τμήματα των εργαζομένων, Ελλήνων και μεταναστών, πέρα από συντεχνιακές και επαγγελματικές περιχαρακώσεις, με οριζόντιο πανεργατικό συντονισμό τους χωρίς γραφειοκρατικές ή «ταξικές» εκπροσωπήσεις.

Θέλουμε να συμβάλουμε στην ανάπτυξη ενός πραγματικού αντίπαλου δέους απέναντι στην ολοκληρωτική επίθεση του κεφαλαίου και του κράτους, στους «ειδικούς», τα «δεξιά» και «αριστερά» αφεντικά, που να αφορά την εργαζόμενη κοινωνική πλειοψηφία, ενός μαχητικού και ακηδεμόνευτου εργατικού κινήματος βάσης και χειραφέτησης, της αδιαπραγμάτευτης διεκδίκησης των αναγκών και των επιθυμιών μας και της ανάπτυξης συλλογικών αμεσοδημοκρατικών, αντιεμπορευματικών, αντικοινοβουλευτικών, αντικρατικών μορφών κοινότητας, αγώνα, αλληλεγγύης, εργατικού πολιτισμού.

Σε αυτή την κατεύθυνση καλούμε στη συνδιαμόρφωση μιας ακηδεμόνευτης ανοιχτής εφημερίδας ΔΡΑΣΗΣ για τη χειραφέτηση του κόσμου της εργασίας, φωνή αντιπληροφόρησης από τους χώρους δουλειάς, άμεσης έκφρασης όλων των αόρατων από τους κατεστημένους θεσμούς πολιτικής και συνδικαλιστικής εκπροσώπησης και διαμεσολάβησης, ενότητας εργαζομένων-ανέργων-νέων-μεταναστών, μαχητικής παρέμβασης σε κάθε πρόβλημα και μάχη σε κάθε χώρο δουλειάς. Αλλά και βήμα έμπρακτων μορφών αλληλεγγύης και συσπείρωσης ώστε οι ίδιοι οι εργαζόμενοι να πάρουν την υπόθεση στα χέρια τους για να αλλάξουν τη ζωή τους. Για την αυτοοργάνωση και την αλληλεγγύη, για τη συνολική επίθεση των αξιών, κριτηρίων, λογικών και πρακτικών της καθολικής εργατικής και κοινωνικής χειραφέτησης και απελευθέρωσης.

 ΚΑΜΙΑ ΘΥΣΙΑ ΓΙΑ ΤΑ ΑΦΕΝΤΙΚΑ

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΥΝΟΛΙΚΑ ΣΤΗΝ ΕΠΙΘΕΣΗ ΚΡΑΤΟΥΣ-ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ

ΚΑΙ ΤΟΝ ΚΑΘΕΣΤΩΤΙΚΟ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΜΟ

ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ-ΑΚΗΔΕΜΟΝΕΥΤΗ ΜΑΧΗΤΙΚΗ ΔΡΑΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ
ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΚΑΙ ΧΕΙΡΑΦΕΤΗΣΗ

Η ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΑΙ Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΟΠΛΑ ΜΑΣ

ΜΕ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ ΝΑ ΒΑΘΥΝΟΥΜΕ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΤΟΥΣ

Πηγή: Indymedia

Συνέχεια...

Αντισταθείτε - Θανάσης Γκαϊφύλλιας

Συνέχεια...

Σαν σήμερα τον Φλεβάρη του 1943 ιδρύετε η ΕΠΟΝ

Σαν σήμερα τον Φλεβάρη του 1943 ιδρύετε η Ενιαία Πανελλαδική Οργάνωση Νέων (Ε.Π.Ο.Ν.) Υπήρξε η πιο μαζική οργάνωση νέων κατά την κατοχή και υπολογίζετε ότι από τις γραμμές της πέρασαν περίπου 600 νέοι.
Η ΕΠΟΝ από τα ιδρυτικά της κείμενα έθετε ως βασικό στόχο την απελευθέρωση της χώρας από τους Γερμανούς, τους Ιταλούς και του Βούλγαρους κατακτητές, ενώ παράλληλα όμως πρόβαλε κοινωνικά και πολιτικά αιτήματα, ανέπτυξε αξιόλογη πολιτιστική και επιμορφωτική δράση και πρόβαλε ένα συνολικό όραμα για τη μεταπολεμική Ελλάδα.
Οι Επονίτες και οι Επονίτισσες πήραν ενεργά μέρος στην αντίσταση του ελληνικού λαού στους ξένους κατακτητές. Χαρακτηριστικές στιγμές της δράσης τους αυτής ήταν η μαζική συμμετοχή τους στα συλλαλητήρια για την αποτροπή της επιστράτευσης τον Μάρτιο του 1943, στη «μάχη της σοδειάς» -κυρίως στη Θεσσαλία και την Ήπειρο, το καλοκαίρι του 1944 με σκοπό τη διαφύλαξη της αγροτικής παραγωγής- ή στις μάχες που διεξήχθησαν σε συνοικίες της Αθήνας το 1944. Τα αγόρια και τα κορίτσια της ΕΠΟΝ στελέχωσαν επίσης ένοπλες ομάδες, οι οποίες εντάχθηκαν στα στρατιωτικά σώματα του ΕΛΑΣ και συμμετείχαν με ηρωισμό στις μάχες που διεξήχθησαν με τις δυνάμεις κατοχής, καταβάλλοντας σημαντικό φόρο αίματος.

Πλούσια υπήρξε η προπαγανδιστική και η επιμορφωτική δράση της ΕΠΟΝ. Παρά τις συνθήκες τρομοκρατίας, κατά την περίοδο 1943-1944, στις πόλεις και τα χωριά της Ελλάδος εκδόθηκαν εκατοντάδες έντυπες και χειρόγραφες εφημερίδες από τις κατά τόπους οργανώσεις της ΕΠΟΝ, διανεμήθηκαν προκηρύξεις και φυλλάδια, διοργανώθηκαν θεατρικές παραστάσεις, μορφωτικές εκδηλώσεις, μαθήματα, ομιλίες και εκδρομές, συγκροτήθηκαν τα «αετόπουλα» όπου εντάχθηκαν χιλιάδες μικροί μαθητές.

Συνέχεια...