Για το αγροτικό ζήτημα

Από άρθρο στην "Ελευθεροτυπία":

ΤΟ 90% ΘΕΩΡΕΙ ΤΗ ΓΕΩΡΓΙΑ ΖΩΤΙΚΗΣ ΣΗΜΑΣΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ Οι 8 στους 10 Ευρωπαίους θέλουν διατήρηση αγροτικών επιδοτήσεων Ενα χρόνο πριν από τις διαπραγματεύσεις των «27» για την αναθεώρηση της Κοινής Αγροτικής Πολιτικής, οι οποίες αναμένεται να είναι ιδιαίτερα «θερμές», μια μεγάλη πλειονότητα των Ευρωπαίων πολιτών τάσσεται υπέρ της διατήρησης των επιδοτήσεων στους αγρότες. Το αποτέλεσμα αυτό προκύπτει από τη δημοσκόπηση «Ευρωβαρόμετρο» που πραγματοποιήθηκε το δίμηνο Νοέμβριος-Δεκέμβριος 2010 και δόθηκε χθες στη δημοσιότητα. Το 83% των ερωτηθέντων Ευρωπαίων εκτιμούν ότι ο ρόλος των αγροτών δικαιολογεί τη διατήρηση των επιδοτήσεων τις οποίες επωφελούνται οι αγρότες. Μάλιστα, το 72% κρίνουν ότι οι ενισχύσεις προς τους αγρότες πρέπει να αυξηθούν ή να διατηρηθούν λίγο πολύ στο ίδιο επίπεδο με τις σημερινές κατά την επόμενη 10ετία. Το 90% των Ευρωπαίων πιστεύει ότι ο κλάδος της γεωργίας είναι ζωτικής σημασίας για το μέλλον της Ευρώπης.

Σε αντίθεση με τη λαικίστικη προπαγάνδα του στιλ "η ΕΕ μας έδωσε "τζάμπα" λεφτά χωρίς αντάλλαγμα μέσω των επιδοτήσεων", η πραγματικότητα είναι πως η συμμετοχή στην ΕΕ ναι μεν σήμαινε αγροτικές επιδοτήσεις, σήμαινε όμως και κατάργηση των δασμών, που επέτρεψαν φτηνές εισαγωγές από χώρες όπου τα μεροκάματα είναι φτηνότερα.

Ως αποτέλεσμα, οι "προνομιούχοι" αγρότες με τις επιδοτήσεις απλά εγκαταλείπουν την ύπαιθρο εδώ και χρόνια (μιλάμε για εκατομμύρια αγρότες).

Που να δουλέψουν αυτοί?

Αφού υπάρχει διάλυση του παραγωγικού ιστού, τόσο στη γεωργία όσο και στη βιομηχανία, με επιχειρήσεις να πηγαίνουν Βουλγαρία, Κίνα, ή να κλείνουν διότι δεν αντέχουν στον ανταγωνισμό με το προιόντα που έρχονται από τέτοιες χώρες.

Βέβαια, ο αντίλογος είναι γνωστός, και τον επαναλαμβάνουν μονότονα η άρχουσα τάξη και τα παπαγαλάκια τους, περί "τεμπέληδων' αγροτών που "κάθονται και απλά τσεπώνουν τις επιδοτήσεις" - αν είναι βέβαια έτσι, τότε γιατί φεύγει ο πληθυσμός από τα χωριά? Αν ήταν τόσο καλά τα πράγματα, μάλλον ο κόσμος θα έτρεχε να επωφεληθεί και να γίνει και αυτός αγρότης, αλλά αυτό που παρατηρούμε είναι το αντίθετο, οι αγρότες παρατούν την αγροτική παραγωγή.

Βέβαια, δεν είναι ψέμα ότι υπάρχουν φαινόμενα με πολλούς αγρότες να τσεπώνουν όντως ένα σωρό πιθανές και απίθανες επιδοτήσεις χωρίς να τις δικαιούνται. Επίσης, είναι ιστοτικό λάθος η διάλυση των συνεταιρισμών, που έφερναν τους αγρότες σε καλύτερη θέση απέναντι στους κάθε λογής μεσάζοντες

Αυτό όμως απέχει πολύ από το να χαρακτηρίζονται όλοι οι αγρότες ως "τεμπέληδες", και μάλιστα είναι εντυπωσιακό πως αυτοί που φωνάζουν για το τσέπωμα των επιδοτήσεων ΔΕ ΒΓΑΖΟΥΝ ΤΣΙΜΟΥΔΙΑ για "λεπτομέρειες" όπως πχ ότι οι επιδοτήσεις κατευθύνονται κυρίως σε μεγαλογαιοκτήμονες, που κατέχουν τις μεγαλύτερες εκτάσεις γης (μάλιστα, στην Ελλάδα ο μεγαλύτερος γαιοκτήμονας, που λαμβάνει και το μεγαλύτερο κομμάτι των επιδοτήσεων είναι η εκκλησία, ενώ και πανευρωπαικά υπάρχουν διάφορα "κωμικοτραγικά" πρόσωπα που λαμβάνουν τεράστιες επιδοτήσεις - για παράδειγμα, ένας από τους βασικούς επιδοτούμενους κάτοχος καλλιεργούμενης γης είναι...η Βασίλισσα της Αγγλίας!).

Αντίθετα, οι μικροί ιδιοκτήτες γης υποφέρουν, καθώς αδυνατούν να πουλήσουν τα προιόντα τους σε τιμές τέτοιες που να "βγαίνουν" οικονομικά, καθώς κανείς δε θέλει προφανώς να αγοράσει από αυτούς, όταν μπορεί να αγοράσει από το εξωτερικό σε μικρότερη τιμή.

Αποτέλεσμα: Η αγροτική παραγωγή πέφτει, οι εισαγωγές ανεβαίνουν (πως πληρώνουμε για αυτές τις εισαγωγές είπαμε? Α ναι, έχουμε πάρει δανεικά), πολλοί αγρότες εγκαταλείπουν την παραγωγή, και άντε να βρουν δουλειά στην πόλη, όπου η κατάσταση είναι επίσης δύσκολη, με την αποβιομηχάνιση της Ελλάδας (αμέτρητοι εργοδότες έχουν κλείσει ή έχουν πάει Βουλγαρία, Κίνα, κτλ).

Αύξηση ανεργίας, μείωση μισθών (διότι ο άνεργος που απελπίζεται δέχεται να δουλέψει και με λιγότερα λεφτά προκειμένου να βρει μια θέση εργασίας).

Από το αρχικό άρθρο της "Ελευθεροτυπίας":

Την αύξηση των επιδοτήσεων προς τους αγρότες υποστηρίζουν περισσότερο οι Ελληνες (74%), οι Βούλγαροι (73%) και οι Εσθονοί (69%). Τα πιο χαμηλά ποσοστά βρίσκονται φυσικά στη Δανία, την Ολλανδία και τη Σουηδία, αλλά ακόμη και σ' αυτές τις χώρες η πλειονότητα τάσσεται υπέρ της διατήρησης των ενισχύσεων. ... Οι κυβερνήσεις των χωρών του Βορρά (Γερμανία, Ολλανδία, Βρετανία και Σκαδιναβικές χώρες) ζητούν επίμονα, όπως πάντα, αυστηρές περικοπές των επιδοτήσεων και γενικά των κοινοτικών δαπανών στον τομέα της γεωργίας. Οι κυβερνήσεις αυτές, όμως, θα βρεθούν αντιμέτωπες με το σύνολο των χωρών του Νότου, συμπεριλαμβανομένης της Γαλλίας. Ο Γάλλος πρόεδρος Νικολά Σαρκοζί δήλωσε μετά τις πρόσφατες περιφερειακές εκλογές στη χώρα, διαπιστώνοντας ότι πολλοί αγρότες γύρισαν την πλάτη στο κυβερνών κόμμα, ότι είναι αποφασισμένος ακόμη και να προκαλέσει κρίση στην Ε.Ε. για την προστασία των παραγωγών στις διαπραγματεύσεις του 2011

Εδώ βλέπουμε βέβαια και το ότι κράτη που δε βασίζονται στην αγροτική παραγωγή (κυρίως η Αγγλία, ενώ και η Γερμανία από τις μεγάλες δυνάμεις δεν έχουν πολλούς αγρότες) θέλουν να καταργηθούν - το σημαντικότερο ανάχωμα είναι η Γαλλία, που έχει αγροτική παραγωγή, και λόγω του ότι ο Σαρκοζύ τους φοβάται, υποστηρίζει καλύτερες θέσεις, που σαφώς και συμφέρουν καλύτερα και το λαό στην Ελλάδα, όπου επίσης υπάρχει αγροτική παραγωγή (ολοένα και λιγότερη βέβαια).

Βραχυπρόθεσμα, σαφώς και δεν πρέπει να επιτρέψουμε να διαλυθεί περαιτέρω ο παραγωγικός ιστός της Ελλάδας, με τα τραγικά αποτελέσματα που περιγράψαμε παραπάνω.

Μέσο/μάκροπρόθεσμα, και πέρα από τις επιδοτήσεις, στόχος πρέπει να είναι η έξοδος από την ΕΕ, ώστε να μπουν δασμοί και να προστατευτεί έτσι η εγχώρια παραγωγή, αλλά και να ενισχυθεί περαιτέρω, καθώς η ανασυγκρότηση της υπαίθρου προυποθέτει να μπορεί ο αγρότης να ζει αξιοπρεπώς με αυτά που παράγει, κάτι που είναι αδύνατον να γίνει σήμερα (δεν είναι τυχαίο που κατά τις πρόσφατες κινητοποιήσεις οι αγρότες έκλεισαν τα σύνορα με τη Βουλγαρία, διότι έστω και με έναν απολιτίκ και μη-συνειδητοποιημένο τρόπο καταλαβαίνουν ότι δε μπορούν να επιβιώσουν όταν έρχονται πάμφτηνες εισαγωγές από το εξωτερικό).

Για να υπάρξει λοιπόν παραγωγή, καλές και οι επιδοτήσεις για τώρα (με την έννοια ότι χωρίς αυτές θα υπάρξει κατάρρευση της υπαίθρου), αλλά πιο μακροπρόθεσμα απαραίτητη είναι η επαναφορά δασμών

"Στο σφυρί" και η ΕΥΔΑΠ;

Πρόσφατα είχαμε δει την πολυεθνική Suez να αποκτά μερίδιο στην ΕΥΔΑΠ, με το κράτος μάλιστα να ετοιμάζεται να δώσει σε μεγάλους ομίλους ακόμα μεγαλύτερο κομμάτι.

Έχουμε μια νέα εξέλιξη, καθώς η Suez ανακινεί το θέμα - ιδού απόσπασμα από χθεσινό ρεπορτάζ της "Ημερησίας":

Η Suez Environment συνεχίζει να ενδιαφέρεται για την ΕΥΑΘ. Ανώτατο στέλεχός της επισκέφθηκε πρόσφατα τη νέα διοίκηση της ΕΥΑΘ και συναντήθηκε με τον διευθύνοντα σύμβουλο Ν. Παπαδάκη. Όπως είπε ο τελευταίος, σε συνάντηση με τους δημοσιογράφους, ο εκτελεστικός αντιπρόεδρος της Suez Environment P. Andrade του μετέφερε πως δεν ενδιαφέρονται να επενδύσουν στην ΕΥΑΘ, εάν δεν έχουν το management. Οι Γάλλοι διατηρούν ποσοστό άνω του 5% της ΕΥΑΘ και αναμένεται να παραστούν στην ετήσια τακτική γενική συνέλευση της επιχείρησης τον Ιούνιο।

Η Suez είναι μία από μια χούφτα εταιρείες που ασχολούνται με την εκμετάλλευση του νερού, και όπως μαθαίνουμε σε ένα ενδιαφέρον άρθρο επί του θέματος:

"...εκρηκτική ανάπτυξη την τελευταία δεκαετία ενός μικρού αριθμού ιδιωτικών επιχειρήσεων (με κυρίαρχες βασικά τρεις) που δραστηριοποιούνται στον τομέα του νερού, ελέγχουν περίπου το 5%, τροφοδοτούν περίπου 300 εκατομμύρια «πελάτες» και που οι αναλυτές προβλέπουν ότι στα επόμενα 15 έτη αναμένεται να ελέγξουν 65 έως 75% των δημόσιων υδάτινων έργων. Αυτό σημαίνει ότι η μεταφορά του έλεγχου του πιο ζωτικού φυσικού πόρου της ανθρωπότητας από τις οργανωμένες κοινωνίες σε μια χούφτα μονοπωλιακών εταιριών δεν ανήκει πλέον στην σφαίρα του φανταστικού. Και μάλιστα με μια τεράστια ποικιλία οικονομικών σεναρίων, εκδοχών και διοικητικών ρυθμίσεων από την μερική (συνεργασίες δημόσιου - ιδιωτικού τομέα) έως ολοκληρωτική (συνολική αποβολή κράτους - αυτοδιοίκησης και κοινωνίας). ... Η «SUEZ» ελέγχει υπηρεσίες νερού σε 130 χώρες, έχει περίπου 115 εκατομμύρια πελάτες και 173.000 υπάλληλους. Η «Vivendi» έχει 110 εκατομμύρια πελάτες σε περισσότερες από 100 χώρες και 295.000 υπαλλήλους και ακολουθεί η «Thames Water» με 70 εκατομμύρια πελάτες. Κάθε μια από τις τρεις κορυφαίες επιχειρήσεις διαθέτει τεράστιους οικονομικούς πόρους, είναι μεταξύ των κορυφαίων 100 εταιριών στον κόσμο ενώ όλες μαζί είχαν εισόδημα (2001) 156.7 δις δολαρίων (την στιγμή που το ακαθάριστο εγχώριο προϊόν της Βολιβίας στην οποίαν έχει προχωρήσει η ιδιωτικοποίηση είναι 21,4 δις δολάρια). Το παζλ συμπληρώνεται με τις μικρότερες «Saur», «Bechtel Group, Inc», «American Water Works Co. Inc.» και «United Utilities PLC» ... Στις χώρες όπου υπήρξε εφαρμογή (μερικές φορές απότομη και βίαιη) της πολιτικής ιδιωτικοποίησης του νερού γρήγορα εμφανίστηκε λόγω των συνεπειών έντονη αντίθεση κοινωνικών ομάδων, οργανώσεων προστασίας του περιβάλλοντος και των ανθρώπινων δικαιωμάτων που αντιμετωπίστηκε μερικές φορές με βίαιη καταστολή. Οι αντίπαλοι της ιδιωτικοποίησης περιγράφουν τους βαρωνους του νερού σαν αρπακτικούς κεφαλαιοκράτες που προγραμματίζουν την κατάκτηση των παγκόσμιων υδάτινων πόρων ώστε να αυξήσουν τις τιμές και να διευρύνουν το χάσμα μεταξύ πλούσιων και φτωχών. Η αντίθεση επικεντρώνεται στις οικονομικές επιπτώσεις της ιδιωτικοποίησης (οικονομικές επιβαρύνσεις, μείωση εισοδήματος, αύξηση της ανεργίας, δύναμη των βαρωνων), των κινδύνων για οικοσυστήματα και φυσικούς πόρους, του έλεγχου από ξένους του θεμελιώδους φυσικού πόρου, αλλά και τον αποκλεισμό των φτωχών από την πρόσβαση στο νερό και των τοπικών κοινωνιών από τις αποφάσεις για τους δικούς τους πόρους. ... Η ιδιωτικοποίηση, υποστηρίζουν οι αντίπαλοι της, περιθωριοποιεί τις φτωχές περιφέρειες που δεν παρουσιάζουν οικονομικό ενδιαφέρον για το ιδιωτικό κεφαλαίο και βαθαίνει την καθυστέρηση τους. Οι ιδιωτικές επιχειρήσεις έχουν οικονομικό όφελος από την μείωση της συντήρησης των δικτύων και φυσικά αποφεύγουν όπως ο διάβολος το λιβάνι τις εξαιρετικά δαπανηρές αντικαταστάσεις τους λόγω παλαιότητας. Ιδιαίτερα επικίνδυνο για την υγεία των πολιτών είναι το γεγονός ότι δεν έχουν κανένα λόγο – το αντίθετο μάλιστα- να λαμβάνουν εξαντλητικά και δαπανηρά μέτρα προστασίας και ελεγχου της ποιότητας του νερού όπως επίσης δεν έχουν κανένα λόγο να επιζητούν την μείωση της σπάταλης αφού αυτό τους στερεί πολύτιμα κέρδη. ... Οι ιδιωτικές επιχειρήσεις δίνουν την υπόσχεση να παρέχουν καλύτερες υπηρεσίες σε χαμηλότερες τιμές. Η έρευνα του ICIJ αποκάλυψε ότι οι κυβερνήσεις συχνά αυξάνουν τις τιμές του νερού πριν από την ιδιωτικοποίηση για να αφήσουν τους ιδιώτες την δυνατότητα να μειώσουν αμέσως τις τιμές και να κερδίσουν την κοινωνική συναίνεση. Ακολουθούν πιέσεις προκείμενου να επαναδιαπραγματευθεί η εταιρεία την σύμβαση προς όφελος της (διαθέτοντας δε ήδη τον έλεγχο του νερού έχει τεράστια διαπραγματευτική δύναμη) με αποτέλεσμα γρήγορα οι τιμές να εκτινάσσονται στα ύψη ενώ οι αρχικοί στόχοι για επεκτάσεις και εκσυγχρονισμό των συστημάτων πόσιμου νερού και αποχέτευσης εγκαταλείπονται. Στο βασικό επιχείρημα υπέρ της ιδιωτικοποίησης ότι το οικονομικό βάρος θα μετατοπιστεί από τον δημόσιο στον ιδιωτικό τομέα οι αντίπαλοι της απαντούν ότι αυτό μετακυλιεται στους καταναλωτές που πληρώνουν περισσότερο κάθε μήνα τον λογαριασμό του νερού και συνοδεύεται από μεγάλες απολύσεις προσωπικού. ... Αύγουστος 2000 εμφανίστηκε χολέρα στην Νότια Αφρική και μέχρι τον Ιανουάριο 2002 είχε μολύνει περισσότερους από 250.000 ανθρώπους και 300 θανάτους. Ο David Hemson, κοινωνικός επιστήμονας που εστάλη από την κυβέρνηση για να ερευνήσει τις αιτίες τις απέδωσε στο γεγονός ότι είχαν αρχίσει οι διαδικασίες εμπορευματοποίησης του νερού και μεγάλος αριθμός κατοίκων αναγκάστηκαν να αναζητήσουν νερό σε μολυσμένα ρέματα και λίμνες λέγοντας "Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι η αδυναμία των ανθρώπων να πληρώσουν το πλήρες κόστος του νερού ήταν η άμεση αιτία της επιδημίας χολέρας» . Το διασημότερο παράδειγμα αντίστασης στην ιδιωτικοποίηση είναι αυτή της πόλης Cochabamba της Βολιβίας. Κοινοπραξία των Bechtel και United Utilities πήρε τον έλεγχο των υδάτινων έργων της πόλης το 1999 και ακολούθησαν αυξήσεις μέχρι 150% και απειλές για διακοπή υδροδότησης όσων δεν πλήρωναν. Η σύμβαση έδωσε στην Κοινοπραξία τον έλεγχο του υπόγειου νερού και της επέτρεψε να κλείσει τις ιδιωτικές γεωτρήσεις. Όταν οι διαμαρτυρίες εντάθηκαν αστυνομία και Στράτος κλήθηκαν να τις καταστείλουν σκοτώνοντας δύο ανθρώπους. Όταν η κυβέρνηση προχώρησε σε ακύρωση της παραχώρησης η κοινοπραξία την μήνυσε απαιτώντας αποζημιώσεις ενώπιον του «διεθνούς κέντρου για την τακτοποίηση των διαφωνιών επένδυσης» που ανήκει στο γκρουπ της Δ.Τ. Στη Γαλλία 'SUEZ' και 'Vivendi' έχουν στενούς πολιτικούς δεσμούς με την εθνική και τοπική εξουσία ενώ ανώτεροι υπάλληλοι τους έχουν κατηγορηθεί και σε μερικές περιπτώσεις καταδικαστεί για παράνομες χρηματοδοτήσεις προεκλογικών αγώνων, δωροδοκίες και απάτες για να εξασφαλίσουν συμβόλαια στον τομέα του νερού. Το 1988 η κυβέρνηση της Θάτσερ μετέτρεψε 10 περιφερειακούς οργανισμούς νερού σε ιδιωτικές επιχειρήσεις με παραχωρήσεις 25-έτιας, απαλλαγή από χρέη, απαλλαγή φόρων στα κέρδη, επιχορηγήσεις κλπ καθώς και είσοδο τους στο χρηματιστήριο και δημιουργία ιδιωτικών μονοπωλίων. Σύντομα εμφανίστηκαν σοβαρές αντιδράσεις καθώς οι τιμές αυξήθηκαν κατά μέσο όρο πάνω από 50% τα πρώτα 4 έτη. Τα τεραστία κέρδη προσέλκυσαν τις μεγάλες πολυεθνικές εταιρείες και οι περισσότερες από τις 10 επιχειρήσεις αγοράστηκαν μετά από την πενταετή περίοδο "προστασίας" τους. Ακολούθησε διακοπή της παροχής νερού σε σημαντικό αριθμό κατοίκων που δεν είχαν να πληρώσουν και η λειτουργία των "μετρητών προκαταβολής πληρωμής" που παρείχαν πρόσβαση στο νερό με την χρήση πλαστικής κάρτας μόνο όταν προπλήρωναν οι πελάτες τα χρήματα και για όσο καιρό είχε χρήματα ο λογαριασμός τους (ακριβώς όπως η καρτοκινητη τηλεφωνία). Οι αντιδράσεις ανάγκασαν το Κοινοβούλιο να ψηφίσει νόμο που απαγόρευσε τις αποσυνδέσεις και τη χρήση μετρητών. Παράλληλα υπήρξαν σοβαρές παραβιάσεις της νομοθεσίας όπως έλλειψη βασικών μέτρων συντήρησης, ανάστροφες ροής υπονόμων, ρύπανση υδάτινων πόρων και κακή ποιότητα πόσιμου νερού που οδηγούσαν σε τακτικές ποινικές διώξεις κατά των επιχειρήσεων. Σήμερα η κατάσταση έχει βελτιωθεί μετά από τις αντιδράσεις. Τον Ιανουάριο του 2003 οι αρχές της Ατλάντα αποφάσισαν να διακόψουν τη μεγαλύτερη σύμβαση ιδιωτικοποίησης νερού στις ΕΙΠΑ που έγινε το 1998 και διαφημίστηκε ως "πρότυπο". Άντ' αυτού το φιάσκο στην Ατλάντα με την ιδιωτική επιχείρηση να αυξάνει σημαντικά την τιμή του νερού, να ζητάει συνεχώς περισσότερες επιχορηγήσεις, να χρεώνει στην πόλη εργασίες που δεν έχει πραγματοποιήσει, και να παραμελεί συστηματικά την συντήρηση και τον εκσυγχρονισμό καθώς και τις παραβιάσεις της περιβαλλοντικής νομοθεσίας η περίπτωση αυτή χρησιμεύει πλέον ως παράδειγμα αποφυγής όπως και οι αντίστοιχες του Μπουένος Αύρες (Αργεντινή), της Μανίλα (Φιλιππίνες) κ.α"

Εδώ μπορείτε να βρείτε και μια πολύ καλή παρουσίαση του τι έγινε στη Βολιβία όταν ιδιωτικοποιήθηκε το νερό, ενώ εδώ δείτε και ένα σύντομο βίντεο, όπου στέλεχος της πολυεθνικής Nestle που δραστηριοποιείται (μεταξύ άλλων) στο εμφιαλωμένο νερό, υποστηρίζει ότι η πρόσβαση σε νερό δεν είναι δικαίωμα, αλλά κάτι που αγοράζεται και πουλιέται (πολύ βολική άποψη αν θέλεις να βγάλεις λεφτά εκμεταλλευόμενος τη δίψα):



http://www.youtube.com/watch?v=ByN9L2bzuwI

ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΣΟΚ:1,4 εκ ευρώ για τις εκδηλώσεις του Καινοτόμου εκπαιδευτικού !!!-

To ποσό του ενός εκατομμυρίου και τετρακοσίων χιλιάδων ευρώ, το οποίο περιέργως δεν συμπεριλήφθη στις σχετικές ανακοινώσεις του υπ. Παιδείας που προωθήθηκαν στους εκπαιδευτικούς συντάκτες, θα στοιχίσει η βράβευση των καινοτόμων εκπαιδευτικών, σύμφωνα με απόφαση που υπέγραψε η υπ. Παιδείας Αννα Διαμαντοπούλου και την αποκαλύπτει το esos.gr.

Πρόκειται για ένα ποσό «μαμούθ» για τέτοιες πρωτοβουλίες, σε μια περίοδο που το ελληνικό κράτος «ψαλλιδίζει» τους μισθούς των 180.000 εκπαιδευτικών για να ξεφύγει η χώρα μας από την ελληνική κρίση.

Το έργο, προυπολογισμού 1,4 εκ. ευρώ δίνεται σε ιδιώτες. Αυτό προκύπτει από την προκήρυξη διαγωνισμού (ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ ΟΛΟΚΛΗΡΗ ΤΗΝ ΑΠΟΦΑΣΗ-ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ) την οποία έχει ετοιμάσει η υπουργός Παιδείας Αννα Διαμαντοπούλου με την Ειδική Γραμματέα Ιφ. Ορφανού, η οποία περιλαμβάνει ενδεικτικά τις ακόλουθες δράσεις:

Σχεδιασμός μεθόδου επιλογής και ανάδειξης καλών πρακτικών και αριστείας στην Πρωτοβάθμια και Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση.
Πληροφοριακό σύστημα υποστήριξης της λειτουργίας του θεσμού της αριστείας
Δημιουργία βάσης δεδομένων καλών πρακτικών.
Ενέργειες δημοσιότητας και προβολής του θεσμού της αριστείας.

Για να δείτε πως κατανέμεται η συνολική δημόσια δαπάνη που διατίθεται για την ένταξη πράξεων κατά άξονα προτεραιότητας και κατηγορία πράξεων κάνετε κλικ εδώ

1.Η ΕΥΔ δύναται να επικαιροποιήσει τη συνολική δημόσια δαπάνη ή/και την προς διάθεση κάθε έτους συνολική δημόσια δαπάνη με ανακατανομή της ανά θεματική προτεραιότητα ή/και κατηγορία πράξεων καθώς και να προβεί σε αιτιολογημένη ανάκληση ισχύος της πρόσκλησης ενημερώνοντας σε κάθε περίπτωση τους δικαιούχους μέσω της οικείας ιστοσελίδας.

2.Η ΕΥΔ, μετά τη λήξη κάθε κύκλου αξιολόγησης των υποβληθεισών προτάσεων, επικαιροποιεί στην οικεία ιστοσελίδα τη διαθέσιμη δημόσια δαπάνη έως εξαντλήσεώς της.

3.Στο πλαίσιο της παρούσας πρόσκλησης θα ενταχθούν πράξεις έως το ύψος της διαθέσιμης συγχρηματοδοτούμενης δημόσιας δαπάνης.

Πηγή: Διαδικτυακή Πύλη Ενημέρωσης για την Παιδεία.

ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ:Είναι να τρελαθείς μ’ αυτή την κυβέρνηση! Καθημερινά έρχονται στην δημοσιότητα ότι διορίζει σε κυβερνητικές θέσεις άτομα με σκοτεινό παρελθόν (άλλος με εμπλοκή στην περιβόητη «αγορά του αιώνα των F-16», άλλος που στοιχηματίζει στα ξένα χρηματιστήρια υπέρ της πτώχευσης του κράτους), ενώ τα λαμόγια κάθε μορφής έχουν βρει την χαρά τους.

Ντόπιοι μεσάζοντες και κερδοσκόποι οργιάζουν, σε τέτοιο σημείο που φιλοκυβερνητικές φυλλάδες και δημοσιοκάφροι που στηρίζουν με χίλια τον κυβερνητικό θίασο να μην κρύβουν τον προβληματισμό τους.

Να τι έγραφε π.χ. στα «Νέα» ο Πρετεντέρης αναφερόμενος στα χρέη των νοσοκομείων: « Όχι μόνο δεν έχουν περιοριστεί αλλά το πρώτο δίμηνο έτρεχαν με αυξητικό ρυθμό. Με αυτόν τον ρυθμό και αν δεν γίνει κάτι να αλλάξει, τα χρέη των νοσοκομείων όχι μόνο δεν θα μειωθούν μέσα στο 2010 αλλά θα αυξηθούν (!) κατά 1,3 δισ. ευρώ- είναι σχεδόν όλα τα έσοδα που προσδοκά η κυβέρνηση από την αύξηση του ΦΠΑ»!!!
(Για το πώς τα κονομούν χοντρά οι φαρμακοβιομήχανοι με την συγκατάβαση της κυβέρνησης έχουμε γράψει. Για τις μίζες που πέφτουν και που καταλήγουν αφήνουμε να το φανταστείτε).

Και τώρα πάλι διαβάζουμε τα κατορθώματα της Διαμαντοπούλου που χαρίζει 1,4 εκατ. ευρώ σε ιδιώτες για κάτι που πολύ εύκολα θα μπορούσε να γίνει απ’ τις ίδιες υπηρεσίες του υπουργείου!!!!
Τώρα θα πείτε ότι αν αυτή την δραστηριότητα την έκανε ο μηχανισμός του υπουργείου Παιδείας δεν θα υπήρχαν μίζες.
«Σοσιαλιστικά» σωστό κι αυτό.

Πέρα από τα αστυνομικά σενάρια

Εμείς κάποιες σκέψεις διατυπώσαμε από την πρώτη στιγμή για το ποιοι μπορούσαν να είχαν τοποθετήσει την βόμβα στα κάτω Πατήσια που είχε σαν αποτέλεσμα να διαμελιστεί ένα Αφγανό παιδάκι 15 χρονών και να τραυματιστεί σοβαρά η 11χρονη αδελφούλα του. «"Μυρίζει" ρατσιστική-φασιστική ενέργεια», τιτλοφορούσαμε την συγκεκριμένη ανάλυση.

Ακολούθησε και η ανακοίνωση της οργάνωσης «Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς» η οποία τόνιζε ότι «Δηλώνουμε ξεκάθαρα ευθύς εξ αρχής ότι η Συνωμοσία Πύρινων της Φωτιάς δεν έχει καμιά απολύτως σχέση με το συγκεκριμένο συμβάν».
Για τα ασφαλίτικα δημοσιοκαφρικά παπαγαλάκια όμως η αξιοπιστία των λεγομένων των μπάτσων θεωρείτε δεδομένη.

Σήμερα η ιστοσελίδα του Τριανταφυλλόπουλου δέχτηκε κάποιο e-mail που υπογράφετε από την πρωτοεμφανιζόμενη οργάνωση «Επαναστατικό Εθνικοσοσιαλιστικό Μέτωπο» και αναλαμβάνει την ευθύνη για την έκρηξη της βόμβας την Κυριακή το βράδυ, στα Πατήσια. Εντελώς κυνικά, για τον θάνατο του 15χρονου παιδιού αναφέρουν: «ούτε και θα ζητήσουμε τη συγχώρεση κανενός καθός είμαστε σε πόλεμο και στον πόλεμο πεθαίνουν ακόμη και μικρά παιδιά».

Δεν θα μπούμε φυσικά σε αστυνομικά σενάρια να ισχυριστούμε αν είναι γνήσια ή όχι η προκήρυξη.

Δεν προσπερνούμε όμως την άποψη που διατύπωσαν οι Πυρήνες της Φωτιάς στην τελευταία τους παρέμβαση: «εάν πρόκειται πράγματι για "τυφλό" χτύπημα τότε είναι συγκεκριμένος ο χώρος που βρίσκεται εκ δεξιών του κράτους και έχει μια ιδιαίτερη προτίμηση σε τέτοιου είδους πρακτικές (Piazza Fontana, Ιταλία , εκρηκτικός μηχανισμός από παρακρατικούς ακροδεξιούς) κάτω από συγκεκριμένες συνθήκες κοινωνικής έντασης».

Ου μπλέξεις ...

«Χάρη στη συμβολή συγγενικού προσώπου του πρωθυπουργού, επελέγη για τη θέση του προέδρου του Δ. Σ. της Λυρικής Σκηνής ο κ. Νίκος Μουρκογιάννης. Το παρελθόν του είναι καθ' όλα αξιόλογο: Ηταν αναμεμειγμένος με την αγορά του αιώνα των F-16, εργάσθηκε στη βρετανική εταιρεία συμβούλων Monitor (με την οποία ακούω ότι έχει ακόμη κάποια εκκρεμότητα...), ενώ μετά την αποχώρησή του από εκεί ίδρυσε τη δική του εταιρεία συμβούλων με την επωνυμία «Nico & Co». Kατά συνέπειαν, το μέλλον της Λυρικής προδιαγράφεται λαμπρό...».

Το παραπάνω γεγονός το μαθαίνουμε από δημοσίευμα της σημερινής «Καθημερινής».
Γιατί όμως να αποτελεί είδηση ότι ένας τύπος που «ήταν αναμεμειγμένος με την αγορά του αιώνα των F-16» με παρέμβαση συγγενικού προσώπου του πρωθυπουργού ανέλαβε κυβερνητική καρέκλα; (Και σιγά το πόστο εδώ που τα λέμε).
Εδώ η κυβέρνηση ανέθεσε την πολύ κρίσιμη θέση του διοικητή του ΟΔΔΗΧ (Οργανισμού Διαχείρισης Δημοσίου Χρέους), σε ένα άτομο που στοιχημάτιζε στις χρηματιστηριακές αγορές υπέρ της χρεωκοπίας του ελληνικού κράτους στο ποιος θα κουμαντάρει τα ..βιολιά μας πείραξε;

Θέτω το επώνυμό μου στην υπηρεσία της χώρας

Θα μας τρελάνουν κάποιοι Πασόκοι. Πώς τα καταφέρνουν να λένε την μεγαλύτερη μαλακία με τον πιο φυσικό τρόπο είναι να απορεί κανείς.
Όταν ρωτήθηκε ο αδελφός του πρωθυπουργού Νίκος Παπανδρέου με ποια ιδιότητα συνόδεψε στο Αμπου Ντάμπι την Λούκα Κατσέλη και τον Χ. Παμπούκη για να έχει συνομιλίες με εμίρηδες για την συμφωνία των Ναυπηγείων Σκαραμαγκά (το ζήτημα πήρε διαστάσεις αφού οι νεοδημοκράτες κατέθεσαν ερώτηση στην βουλή) έδωσε την εξής αφοπλιστική απάντηση:

«Ακόμη και τούμπες είμαι πρόθυμος να κάνω προκειμένου να βοηθήσω την πατρίδα μου. Θέτω το επώνυμό μου στην υπηρεσία της χώρας. Εγώ δεν κλείνω συμφωνίες. Λέω απλώς στους Αραβες να έρθουν στην Ελλάδα να επενδύσουν».

Τι σου κάνει ρε παιδί μου ένα .. επώνυμο… Μέχρι την πατρίδα … υπηρετεί ..

Αναγνώστης

58 χρόνια από τη δολοφονία του Νίκου Μπελογιάννη

Σήμερα συμπληρώνονται 58 χρόνια από τη δολοφονία του Νίκου Μπελογιάννη, στις 30 Μάρτη του 1952.

«Η κυβέρνηση του Πλαστήρα, το παλάτι, το στρατιωτικό και παραστρατιωτικό κατεστημένο, τα «κεντροαριστερά» και τα «κεντροδεξιά» όργανα της αμερικανοδουλείας, εκτέλεσαν τον Μπελογιάννη για έναν και μόνο λόγο: Επειδή ήταν κομμουνιστής», υπογράμιζε σε μια ανάρτηση μας η συντρόφισα Α.Π σε ένα κείμενο της που αναφερόταν στην μεθόδευση της δολοφονίας του Νίκου Μπελογιάννη.

Ο Νίκος Μπελογιάννης και οι σύντροφοί του Δ. Μπάτσης, Ν. Καλούμενος και Ηλίας Αργυριάδης στάθηκαν όρθιοι στο Γουδή μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα των μονορχοφασιτών, αρνούμενοι να τους δέσουν τα μάτια. Πλήρωσαν με την ζωή τους το ταξικό μίσος του μετεμφυλιοπολεμικού αστικού καθεστώτος στην Ελλάδα.

(Δυο αποσπάσματα από την απολογία του Νίκου Μπελογιάννη, στην πρώτη δίκη, το Νοέμβρη του 1951)

«Την ευθύνη για το ότι η ελληνική γη είναι σπαρμένη με τάφους και ερείπια, τη φέρουν μόνο οι ξένοι ιμπεριαλιστές και οι Ελληνες υπηρέτες τους».

«Αγαπάμε την Ελλάδα και το λαό της περισσότερο από τους κατηγόρους μας. Το δείξαμε όταν εκινδύνευε η ελευθερία, η ανεξαρτησία και η ακεραιότητά της και, ακριβώς, αγωνιζόμαστε για να ξημερώσουν στη χώρα μας καλύτερες μέρες χωρίς πείνα και πόλεμο. Για το σκοπό αυτό αγωνιζόμαστε και όταν χρειαστεί θυσιάζουμε και τη ζωή μας. Πιστεύω ότι δικάζοντάς μας σήμερα, δικάζετε τον αγώνα για την ειρήνη, δικάζετε την Ελλάδα».

Είναι ευκαιρία να ξαναπαρακολουθήσουμε σε σκηνοθεσία του Νίκου Τζήμα την ταινία «Ο άνθρωπος με το γαρύφαλο».
Πρωταγωνιστούν: Αλέκος Αλεξανδράκης, Μάνος Κατράκης, Μίρκα Παπακωνσταντίνου, Φοίβος Γκικόπουλος, ενώ το σενάριο είναι του Τάσου Λέρτα και της Πότης Παρασκευόπουλου.

Κατεβάστε την ταινία:

Μέρος 1

Μέρος 2

Μέρος 3

Μέρος 4

Μέρος 5

Μέρος 6

Μέρος 7



Aφιέρωμα της τηλεόρασης του 902 στην εκτέλεση του Ν. Μπελογιάννη.

Η Citigroup τα λέει "έξω από τα δόντια"

Citigroup: Εμείς κάνουμε κουμάντο, το πολίτευμα είναι "πλουτονομία" (plutonomy). Τουλάχιστον είναι ειλικρινείς βέβαια, σίγουρα περισσότερο από πολλούς και διάφορους που κοροϊδεύουν και τον κόσμο και (πολλοί εξ αυτών) και τους εαυτούς τους

Γράφημα για τις ανισότητες στις ΗΠΑ, που σπάνε κάθε ρεκόρ:
Παρατηρήστε το πως μας έχουν γυρίσει στην κατάσταση τις δεκαετίας του 1920-1930.
Αντίθετα, παρατηρήστε το γράφημα τη δεκαετία 1960-1970, όπου οι μεγάλοι λαϊκοί αγώνες έχουν φέρει το λαό σε πολύ καλύτερη θέση

Στις ανισότητες-ρεκόρ που παρατηρούνται σήμερα έχουμε αναφερθεί αρκετές φορές στο παρελθόν (πχ εδώ για μια συγκεντρωτική παρουσίαση).

Τώρα, δείτε από επίσημο έγγραφο (εδώ και το δεύτερο μέρος, που είναι εξίσου ενδιαφερον με το πρώτο) της Citigroup του 2005 την άποψη της άρχουσας τάξης επί των πραγμάτων:

Το έγγραφο αυτό μοιράστηκε αρχικά στους "high-class" πελάτες της citigroup, αλλά διέρρευσε, και πρόσφατα έγινε και ευρύτερα γνωστό, καθώς αναφέρθηκε και στην ταινία-ντοκιμαντέρ του (ελαφρώς λαικιστή αλλά και αρκετά εύστοχου σε πολλά θέματα) Μάικλ Μουρ:

Όπως λοιπόν διαβάζουμε στο έγγραφο της Citigroup, έχουμε την εμφάνιση της πλουτονομίας, που την ορίζει ως "μια οικονομία που κουμαντάρεται από τους πλούσιους":

"The World is dividing into two blocs - the Plutonomy and the rest. The U.S.,UK, and Canada are the key Plutonomies - economies powered by the wealthy. ... "We should at this point make clear that we have no view on whether plutonomies aregood or bad, our analysis here is based on the facts, not what we want society to look like." ... In a plutonomy there is no such animal as “the U.S. consumer” or “the UK consumer”, or indeed the “Russian consumer”. There are rich consumers, few in number, but disproportionate in the gigantic slice of income and consumption they take.There are the rest, the “non-rich”, the multitudinous many, but only accounting for surprisingly small bites of the national pie." ... the top 1% of households in the U.S., (about 1 million households) accounted for about 20% of overall U.S. income in 2000, slightly smaller than the share of income of the bottom 60% of households puttogether. That’s about 1 million households compared with 60 million households, both with similar slices of the income pie! Clearly, the analysis of the top 1% of U.S. households is paramount. The usual analysis of the “average” U.S. consumer is flawedfrom the start. To continue with the U.S., the top 1% of households also account for 33% of net worth, greater than the bottom 90% of households put together. It gets better(or worse, depending on your political stripe) - the top 1% of households account for40% of financial net worth, more than the bottom 95% of households put together."

Το έγγραφο αναφέρεται σε άλλο σημείο και στα πρώτα σημάδια της κρίσης που τότε (5 χρόνια πριν περίπου) είχαν αρχίσει να φαίνονται στον ορίζοντα, και λέει όμως στους πελάτες της citigroup ότι "the so called "global imbalances that worry so many of our equity clients who may subsequently put a lower multiple on equities due to these imbalances, is not as dangerous and hostile as one might think".
Δηλαδή, "μην ανησυχείτε, δεν είναι και τόσο χάλια τα πράγματα". Γιατί όμως αυτό?

Μα απλούστατα διότι εμείς κάνουμε κουμάντο (και άρα ακόμα και αν πάνε και χάλια τα πράγματα, θα πάρουμε και μερικά "πακέτα σωτηρίας" από τα "κορόιδα'):

Most “Global Imbalances” (high current account deficits and low savings rates, highconsumer debt levels in the Anglo-Saxon world, etc) that continue to (unprofitably) pre-occupy the world’s intelligentsia look a lot less threatening when examined through the prism of plutonomy. The risk premium on equities that might derive from the dyspeptic “global imbalance” school is unwarranted - the earth is not going to be shaken off itsaxis, and sucked into the cosmos by these “imbalances”. The earth is being held up by the muscular arms of its entrepreneur-plutocrats, like it, or not."

Πρόβλεψη για το μέλλον: Οι πλούσιοι θα συνεχίσουν να γίνονται πλουσιότεροι εις βάρος μας:

"We think the rich are likely to get even wealthier in the coming years. ... These“content” providers, the tech whizzes who own the pipes and distribution ("pipes" = τηλεοπτικά κανάλια, μμε), the lawyers and bankers who intermediate globalization and productivity, the CEOs who lead the charge inconverting globalization and technology to increase the profit share of the economy at the expense of labor, all contribute to plutonomy. Indeed, David Gordon and Ian Dew-Becker ofthe NBER demonstrate that the top 10%, particularly the top 1% of the US – the plutonomists in our parlance – have benefited disproportionately from the recent productivity surge in the US. ( See “Where did the Productivity Growth Go? Inflation Dynamics and the Distribution of Income”, NBER Working Paper 11842, December 2005)."

Πιθανοί κίνδυνοι για την "πλουτονομία":


Ο βασικός κίνδυνος είναι βέβαια μια εξέγερση των εργατών ("labour backlash"):

"Plutonomy, we suspect is elastic. Concentration of wealth and spending in the hands ofa few, probably has its limits. What might cause the elastic to snap back? We can see a number of potential challenges to plutonomy.The first, and probably most potent, is through a labor backlash. Outsourcing,offshoring or insourcing of cheap labor is done to undercut current labor costs."

Ειδικά μάλιστα αν συμβεί μια κρίση (που πλέον συμβαίνει), και δεν υπάρχει καπιταλιστική ανάπτυξη, ώστε να ξεγελιέται ο εργάτης ότι μπορεί και αυτός να γίνει μέλος της "πλουτονομίας", τότε υπάρχει σοβαρό πρόβλημα, διότι θα πάψει να υποστηρίζει/δέχεται την "πλουτονομία' και θα διεκδικήσει μια πιο ισομερή μοιρασιά της πίτας:

...the potential social backlash. To use Rawls-ian analysis, the invisible hand stops working. Perhaps one reason that societies allow plutonomy, is because enough of the electorate believe they have a chance of becoming a Pluto-participant. Why kill it off, if you can join it? In a sense this is the embodiment of the “American dream”. But if voters feel they cannot participate, they are more likely to divide up the wealth pie, rather than aspire to being truly rich. Could the plutonomies die because the dream is dead, because enough of society doesnot believe they can participate? The answer is of course yes. But we suspect this is athreat more clearly felt during recessions, and periods of falling wealth, than when average citizens feel that they are better off. There are signs around the world that society is unhappy with plutonomy - judging by how tight electoral races are. But asyet, there seems little political fight being born out on this battleground. Our overall conclusion is that a backlash against plutonomy is probable at some point. However, that point is not now. So long as economies continue to grow, and enough of the electorates feel that they are benefiting and getting rich in absolute terms, even if they are less well off in relative terms, there is little threat to Plutonomy in the U.S., UK,etc.

Γελοίοι

Τουλάχιστον μας δίνει λίγο γέλιο ο ακροδεξιός συμφερτός του Καρατζαφέρη

ΣΥΝΩΜΟΣΙΑ ΠΥΡΗΝΩΝ ΤΗΣ ΦΩΤΙΑΣ - ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Το τελευταίο 24ωρο βρισκόμαστε σε μια πλήρη συναισθηματική αντίθεση...

Από την μία απέραντη θλίψη για το γεγονός του θανάτου του 15χρονου Αφγανού και τον τραυματισμό της αδερφής του και από την άλλη μέγιστη οργή για τα ρεπορτάζ των media που επιχειρούν να εμπλέξουν την οργάνωση μας σε αυτό το περιστατικό εντελώς αυθαίρετα και επιτηδευμένα. Δεν συνηθίζουμε να “ενοχλούμαστε” από τα τρομοσενάρια των media όμως η σοβαρότητα του γεγονότος μας αναγκάζει να τοποθετηθούμε δημόσια άμεσα χωρίς να συνδυάζεται με κάποια ενέργεια μας. Γι αυτό

ΔΗΛΩΝΟΥΜΕ ΞΕΚΑΘΑΡΑ ΕΥΘΥΣ ΕΞΑΡΧΗΣ ΟΤΙ Η ΣΥΝΩΜΟΣΙΑ ΠΥΡΗΝΩΝ ΤΗΣ ΦΩΤΙΑΣ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΚΑΜΙΑ ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΟ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟ ΣΥΜΒΑΝ

Γνωρίζουμε ότι ο λόγος μας απέναντι στον λόγο της Αντιτρομοκρατικής δεν έχει την ίδια προβολή αφού τα media εκτελώντας διατεταγμένη υπηρεσία "φωτογραφίζουν" και συκοφαντούν την οργάνωση μας και την δήθεν εμπλοκή μας στην έκρηξη στα Πατήσια.

Για αυτό απευθυνόμαστε σε κάθε σκεπτόμενο άνθρωπο ώστε να γίνει αντιληπτό το "βρώμικο" παιχνίδι που στήνεται.

Για όλα τα παραπάνω δηλώνουμε

Πρώτον - Όπως ήδη έχουμε γράψει στην προκήρυξη που ακολούθησε την επίθεση μας στην Εθνική Ασφαλιστική " ...Ο χρόνος που δόθηκε για την εκκένωση του κτιρίου καθορίστηκε εν γνώση του πλήθους και των δυνάμεων που διαθέτει η αστυνομία στην γύρω περιοχή. Στο μέλλον ανάλογα με την γεωγραφική χωροταξία κάθε σημείου θα ορίζουμε το χρονικό περιθώριο. Στόχος μας είναι οι υλικές ζημιές και επισημαίνεται στην αστυνομία να πραγματοποιεί εγκαίρως την εκκένωση του εκάστοτε σημείου..." άρα θα ήταν αντιφατικό και ένοχα απερίσκεπτο να τοποθετήσουμε εκρηκτικό μηχανισμό σε πυκνοκατοικημένη περιοχή χωρίς να υπάρξει προειδοποιητικό τηλεφώνημα .

Δεύτερον – Στην περίπτωση που ισχύει το τηλεφώνημα στο ALTER το πρωί της ίδιας ημέρας θα ήταν εγκληματική αμέλεια να "εγκαταλείπαμε" τον εκρηκτικό μηχανισμό για δεκατέσσερις περίπου ώρες με ενδεχόμενο κίνδυνο έκρηξης με θύματα περαστικούς. ΤΟ ΡΙΣΚΟ ΠΟΥ ΠΑΙΡΝΟΥΜΕ ΩΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΕΣ ΠΡΟΥΠΟΘΕΤΕΙ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΥΠΕΡΜΕΤΡΗ ΠΡΩΣΟΠΙΚΗ ΜΑΣ ΕΚΘΕΣΗ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ ΩΣ ΑΝΤΙΒΑΡΟ ΓΙΑ ΤΟ ΕΝΔΕΧΟΜΕΝΟ ΑΤΥΧΗΜΑΤΟΣ. Με απλά λόγια ούτε το ελάχιστο χρονικό περιθώριο των 6 λεπτών θα δίναμε γνωρίζοντας ότι είναι αδύνατο να εκκενωθεί μια περιοχή αλλά ούτε θα αφήναμε εκτεθειμένο ένα μηχανισμό χωρίς να πάμε εμείς οι ίδιοι με προσωπική μας έκθεση να τον περισυλλέξουμε. Είναι και αυτό ένα κομμάτι της ανάληψης ευθύνης των επιλογών μας.

Τρίτον – Είναι πάγια τακτική μας για να αποφεύγουμε τη δυσλειτουργία του εκάστοτε μηχανισμού, να τοποθετούμε πάντα δυο ρολόγια (και όχι ένα όπως μέχρι στιγμής έχει διαρρεύσει από τα media) ώστε σε περίπτωση εμπλοκής του ενός να λειτουργήσει το εφεδρικό.

Τέταρτον – Πάντα τα προειδοποιητικά τηλεφωνήματα που παίρνουμε είναι τουλάχιστον σε δυο διαφορετικά καθεστωτικά μέσα για να αποφύγουμε οποιαδήποτε παρανόηση των τηλεφωνητών όπως και τυχών απόκρυψη της εκάστοτε προειδοποιήσης κάτι το οποίο έχει συμβεί στο παρελθόν σε άλλες οργανώσεις. Επίσης υπάρχει πάντα πλήρης και αναλυτική περιγραφή όχι μόνο του στόχου που έχουμε τοποθετήσει τον μηχανισμό αλλά και αναφορά συγκεκριμένων δρόμων, το μέγεθος της ισχύς του μηχανισμού και οι κατάλληλες υποδείξεις αποκλεισμού και εκκένωσης κτιρίων (το ξενοδοχείο La Mirage στην ομόνοια στην περίπτωση της Χρυσής Αυγής, αποκλεισμός των δυο ρευμάτων κυκλοφορίας της Πέτρου Ράλλη και των παρακείμενων κτιρίων)

Πέμπτον – Στην περίπτωση της τοποθέτησης εκρηκτικού μηχανισμού στο σπίτι του αντιπροέδρου της Πακιστανικής Κοινότητας στα Πατήσια, έχοντας επίγνωση της περιοχής και της κινητικότητας μεταναστών προειδοποιήσαμε και δώσαμε περιθώριο 20 λεπτών στην αστυνομία χρησιμοποιώντας για αυτό το λόγο υλικό χαμηλής εκρηκτικότητας (αυτοσχέδια μαύρη πυρίτιδα) και όχι την εκρηκτική ύλη που τοποθετήσαμε στα γραφεία της Χρυσής Αυγής και στην Διεύθυνση Αλλοδαπών. Επίσης δεν ήταν τυχαία η τοποθέτηση του μηχανισμού στην εξώπορτα της πολυκατοικίας και όχι στο εσωτερικό της θέλοντας να αποφύγουμε σε κάθε περίπτωση τον πιθανό τραυματισμό των ενοίκων της. Τελειώνοντας εμείς δεν είμαστε ούτε δικαστές ούτε εισαγγελείς ή αστυνομικοί ρεπόρτερ για να καταφεύγουμε σε εύκολα και αβίαστα συμπεράσματα. Στο κάτω κάτω την αλήθεια για το τι συνέβη γνωρίζουν μονάχα οι φυσικοί αυτουργοί της κίνησης.

Στο ΕΝΔΕΧΟΜΕΝΟ που ο συγκεκριμένος εκρηκτικός μηχανισμός τοποθετήθηκε από Επαναστατική Οργάνωση τότε η επαναστατική αξιοπρέπεια επιβάλει την δημόσια ανάληψη ευθύνης με την αντίστοιχη αυτοκριτική που θα ξεκαθαρίζει το τοπίο γιατί διαφορετικά η πολιτική ανωνυμία σαμποτάρει την επαναστατική κατεύθυνση και "χρεώνει" μια ολόκληρη στρατηγική του αντάρτικου πόλης.

Τα συμπεράσματα πολλά όπως και η υπενθύμιση πως εάν πρόκειται πράγματι για "τυφλό" χτύπημα τότε είναι συγκεκριμένος ο χώρος που βρίσκεται εκ δεξιών του κράτους και έχει μια ιδιαίτερη προτίμηση σε τέτοιου είδους πρακτικές (Piazza Fontana, Ιταλία , εκρηκτικός μηχανισμός από παρακρατικούς ακροδεξιούς) κάτω από συγκεκριμένες συνθήκες κοινωνικής έντασης.

ΟΛΑ ΣΥΝΕΧΙΖΟΝΤΑΙ...

ΣΥΝΩΜΟΣΙΑ ΠΥΡΗΝΩΝ ΤΗΣ ΦΩΤΙΑΣ

ΑΝΤΑΡΤΙΚΗ ΟΜΑΔΑ ΤΕΡΡΟΡΙΣΤΩΝ

ΦΡΑΞΙΑ ΜΗΔΕΝΙΣΤΩΝ

Πηγή: Indymedia

Off-shoring: Αγάπη μου, συρρίκνωσα την παραγωγική βάση (την πήγα όπου τα μεροκάματα ήταν πιο χαμηλά)

Το διάγραμμα αναφέρεται στις ΗΠΑ, αλλά παρόμοια κατάσταση ισχύει και στη συντριπτική πλειοψηφία των "δυτικών' χωρών, με τις παραγωγικές δουλειές να μειώνονται (στις ΗΠΑ, παρά την αύξηση του πληθυσμού, σήμερα οι παραγωγικές δουλειές είναι λιγότερες απ ότι ήταν το 1941!!!), λόγω της μεταφοράς της παραγωγής όπου τα μεροκάματα ήταν φτηνότερα (κυρίως Κίνα, Ινδία, κτλ).
Και στην Ελλάδα, έχουμε εκατομμύρια αγρότες που άφησαν την παραγωγή (διότι τα εισαγόμενα προιόντα από χώρες με φτηνά εργατικά χέρια τους έβγαλαν εκτός ανταγωνισμού), λουκέτα σε βιοτεχνίες-βιομηχανίες (που επίσης δε μπορούν να αντέξουν σε σύγκριση με τα κόστη πχ της Βουλγαρίας, της Κίνας, και άλλων αγαπημένων προορισμών των εργοδοτών). Και η ανεργία θα αυξηθεί, καθώς όταν ο κόσμος δεν έχει λεφτά, δε ψωνίζει, δε πολυβγαίνει για καφέ, κτλ. Πολλά καταστήματα πάνε για περικοπές/λουκέτα, διότι χωρίς παραγωγή δεν υπάρχει κατανάλωση.
Αλλά ξέχασα, μπορούμε να δώσουμε δάνεια, εξ ου και η γιγάντωση του "χρηματοπιστωτικού" τομέα...

Ενδιαφέρον έχει και ένα άρθρο από κάποιο παλιό στέλεχος εταιρείας στα "Νέα", που βέβαια υπερασπίζεται την υπάρχουσα κατάσταση (δε βλέπει κανένα πρόβλημα με τη συγκέντρωση πλούτου/εξουσίας στα χέρια των λίγων, το πρόβλημα που βλέπει΄είναι πως σήμερα η συγκέντρωση αυτή είναι πιο μεγάλη από κάποτε, κάτι που όμως είναι νομοτελειακό ότι θα συνέβαινε όταν μια χούφτα άνθρωποι κουμαντάρουν την κατάσταση), ωστόσο παρατηρεί και αυτός ότι τα τελευταία χρόνια υπάρχει γιγάντωση του χρηματοπιστωτικού τομέα (διότι πολύ απλά όταν δεν υπάρχει χρήμα, πρέπει να δωθούν δάνεια, αλλιώς άστα να πάνε...Ούτε αυτό βέβαια το κατανοεί, δεν κατανοεί δηλαδή το γιατί συνέβη αυτή η γιγάντωση, αλλά πάντως συναισθάνεται τη διαφορά):

Η κρίση που δεν ήλθε ακόμη
Αιτία η συσσώρευση μεγάλων κεφαλαίων που ζητούν γρήγορο κέρδος
Πριν από χρόνια συμμετείχα στο Δ.Σ. μιας διεθνούς εταιρείας. Ένα βράδυ χαλάρωσης άκουσα τη συζήτηση που διεξαγόταν μεταξύ δύο μελών που εκπροσωπούσαν πολυεθνικούς κολοσσούς. Ήσαν και οι δύο συνταξιούχοι πλέον, που είχαν εργαστεί όλη τη ζωή τους στις εταιρείες τους και, όπως συνηθίζεται, είχαν τοποθετηθεί σε Δ.Σ. εταιρειών, στις οποίες συμμετείχαν οι παλαιοί εργοδότες τους. Και οι δύο προβληματίζονταν για τον τρόπο που οι διάδοχοί τους διοικούσαν. Καθισμένοι οι νέοι- και σε ηλικία- στα γραφεία τους, είχαν για βασική ενασχόλησή τους τις χρηματιστηριακές εξελίξεις, ενώ η παραγωγή ελάχιστα τους ενδιέφερε. Μόνο οι διακυμάνσεις και οι τιμές των μετοχών. Τα εργοστάσια ήσαν γι΄ αυτούς αδιάφορα. Εκεί που είχε παραχθεί κάποτε ο πλούτος. Και στα οποία είχαν εργαστεί και οι δύο πριν φτάσουν στα υψηλά διοικητικά επίπεδα πριν από τη σύνταξη. Αυτούς λοιπόν τους χώρους δημιουργίας τούς θεώρησαν οι νέοι διοικούντες ασύμφορους. Και είτε τους κατήργησαν, είτε τους μετακόμισαν σε χώρες φτηνού εργατικού δυναμικού και φορολόγησης και χαμηλού ερευνητικού επιπέδου. Με πόνο ψυχής οι δυο παλαίμαχοι προέβλεπαν ότι η πορεία που καθοριζόταν από τη γρήγορη κερδοφορία μέσω χρηματιστηρίου και παραγώγων, οδηγούσε σε καταστροφή.

Spoiler:

Η νέα στρατηγική επεβλήθη και τα κέρδη ήσαν μεγάλα για πολλά χρόνια.

Πριν από λίγους μήνες ο Ευρωπαίος Ρουμπίνι, καθηγητής Οtte, που είχε προβλέψει τη χρηματοοικονομική κρίση του 2007, έγραφε ότι η πραγματική κρίση, η οικονομική, είναι προ των πυλών και η παγκόσμια οικονομία θα τη βιώσει με τραγικό τρόπο. Σύντομα. Αιτία είναι η συσσώρευση μεγάλων κεφαλαίων που ζητούν γρήγορο κέρδος και που οδηγούν τις τράπεζες και τα funds στο να επενδύουν σε μη παραγωγικές δραστηριότητες, έχοντας παραμελήσει τις παραγωγικές επενδύσεις. Έτσι δημιουργήθηκε η φούσκα των βουνών από χρέη που θα σκάσει με πάταγο.

Έτσι φτάσαμε στη σημερινή σχιζοφρενική κατάσταση της συμπεριφοράς κρατών και τραπεζών, που αφού δάνεισαν ανεξέλεγκτα κράτη και επιχειρήσεις, δεν είναι σε θέση πια να αντιδράσουν για να ελέγξουν τις τρομακτικές απώλειες που θα υποστούν αν μια χώρα ή μια μεγάλη εταιρεία χρεοκοπήσει. Έτσι εξηγείται η σχιζοφρενική συμπεριφορά τραπεζών που κατέχουν ομόλογα δισεκατομμυρίων, την ίδια στιγμή να «στοιχηματίζουν» στην καταστροφή και των δανειοληπτών αλλά και τη δική τους.

http://www.tanea.gr/default.asp?pid=...d=4566976&ct=1

Η Κίνα τώρα τάσσεται εναντίον του προστατευτισμού, που βέβαια αυτή θα βλάψει περισσότερο, καθώς αυτή είναι που εξάγει (και η Γερμανία εξάγει βέβαια, αλλά η Γερμανία έχει εξασφαλισμένη μια αγορά, την ΕΕ, για τα προιόντα της, άσε που η Γερμανία δε βασίζεται τόσο στη χαμηλή τιμή, όσο στην υψηλή ποιότητα). Η ειρωνεία βέβαια είναι πως την ίδια ώρα που γκρινιάζει, εφαρμόζει [και] αυτή, όπως όλοι, προστατευτισμό των εξαγωγών της, με έμμεσο τρόπο, μέσω της τεχνητής υποτίμησης του γουάν:


Η Κίνα βάλλει κατά του προστατευτισμού
Την περασμένη Κυριακή ο υπουργός Εμπορίου της Κίνας Τσεν Ντεμίνγκ απηύθυνε αυστηρή προειδοποίηση προς την Ουάσιγκτον να πάψει να πολιτικοποιεί την ισοτιμία τού γουάν και να αντιληφθεί ότι η αναβίωση του προστατευτισμού απειλεί την ανάκαμψη της παγκόσμιας οικονομίας. Την επομένη ο πρωθυπουργός Γουέν Ζιαμπάο συνέστησε... υπομονή μέχρι να φθάσει ο Μάιος. Διότι τον μήνα αυτόν πρόκειται να γίνει μια «πολύ σημαντική» σινοαμερικανική συνάντηση- λέγεται ότι στην κινεζική πρωτεύουσα θα μεταβούν η Χίλαρι Κλίντον και ο Τίμοθι Γκάιτνερ.
Η επικεφαλής της αμερικανικής διπλωματίας και ο υπουργός Οικονομικών θα αναζητήσουν από κοινού με την κινεζική ηγεσία τρόπους για την εξεύρεση ενός modus operandi των δύο οικονομικών υπερδυνάμεων του πλανήτη σε ό,τι αφορά το εμπόριο και τις συναλλαγματικές ισοτιμίες. Διότι μπορεί το εμπορικό έλλειμμα των ΗΠΑ έναντι της Κίνας να μειώνεται, λόγω της κάμψης του ηθικού των αμερικανών καταναλωτών, όμως η Ουάσιγκτον κλιμακώνει τις πιέσεις προς το Πεκίνο να συνεχίσει την πολιτική ανατίμησης του γουάν που έχει αναστείλει από το μέσον του 2008 εξαιτίας της κρίσης. Πρόκειταιβεβαίωςγια κάτι που ούτε να ακούει δεν αντέχει το Πεκίνο! Διότι είναι πολύ πιθανό, από τον Μάρτιο κιόλας, το εμπορικό ισοζύγιο της Κίνας (με τον υπόλοιπο κόσμο, όχι αποκλειστικά με τις ΗΠΑ) να είναι αρνητικό!

Spoiler:

Χρόνια τώρα η Ουάσιγκτον παραπονείται ότι το Πεκίνο διατηρεί υποτιμημένο το νόμισμά του για να μην πληγεί η ανταγωνιστικότητα των κινεζικών προϊόντων στην αμερικανική αγορά. Από την άλλη πλευρά, το Πεκίνο κατηγορεί την Ουάσιγκτον ότι πράττει ακριβώς το ίδιο σε μια περίοδο που το κινεζικό εμπορικό πλεόνασμα με τις ΗΠΑ συρρικνώνεται θεαματικά.

Συγκεκριμένα, τον Φεβρουάριο το εμπορικό πλεόνασμα της Κίνας με το σύνολο των εμπορικών εταίρων της (με τον υπόλοιπο κόσμο δηλαδή) κατέρρευσε στα 7,6 δισ. δολάρια έπειτα από μια πτώση κατά 34% που σημείωσε πέρυσι. Εναντι των ΗΠΑ το εμπορικό πλεόνασμα της Κίνας είχε διαμορφωθεί τον Ιανουάριο στα 37,2 δισ. δολάρια, ενώ τον Αύγουστο του 2006 είχε φθάσει στο επίπεδο ρεκόρ των 67,8 δισ. δολαρίων. Το Πεκίνο θεωρεί πλέον ότι και οι ΗΠΑ παίζουν το χαρτί του υποτιμημένου νομίσματος για να τονώσουν τις εξαγωγές τους. Οι Κινέζοι ωστόσο δεν ανησυχούν τόσο για το εμπορικό ισοζύγιό τους με τις ΗΠΑ όσο για το γεγονός ότι απαξιώνονται οι επενδύσεις τους σε αμερικανικά ομόλογα. Διότι ένα φθηνότερο δολάριο ισοδυναμεί με εξαγωγή του αμερικανικού χρέους σε χώρες όπως η Κίνα ή η Ιαπωνία, που αποτελούν παραδοσιακούς πελάτες της αμερικανικής κυβέρνησης σε κάθε έκδοση ομολόγων που κάνει. Επιπλέον, η Κίνα διατηρεί σε δολάρια το μεγαλύτερο μέρος των συναλλαγματικών της διαθεσίμων. Σύμφωνα με στοιχεία του Βloomberg, τα συνολικά συναλλαγματικά διαθέσιμα της Κίνας σε αμερικανικό νόμισμα φθάνουν στο επίπεδο ρεκόρ των 2,4 τρισ. δολαρίων. Και η αξία των αμερικανικών ομολόγων που έχει το Πεκίνο στα θησαυροφυλάκιά του υπολογίζεται στα 889 δισ. δολάρια.

Δεν είναι όμως μόνον οι Κινέζοι που αγανακτούν από την πολιτική του φθηνού δολαρίου. Είναι και πολλοί ξένοι επιχειρηματικοί όμιλοι που επίσης συνιστούν μεγάλους επενδυτές σε αμερικανικό νόμισμα και σε χρέος (σε κρατικά ομόλογα δηλαδή). Αυτοί οι ξένοι οικονομικοί παράγοντες έχουν ήδη προειδοποιήσει δημοσίως και επανειλημμένως για τον κίνδυνο που συνιστά η δυναμική αυτή του δολαρίου. Και απειλούν ότι δεν θα ανέχονται εσαεί να βλέπουν τις επενδύσεις τους να απαξιώνονται. Από την άλλη πλευρά, οι Κινέζοι έχουν τα τελευταία χρόνια επιτρέψει τη σταδιακή ανατίμηση του γουάν έναντι του δολαρίου. Διότι μπορεί να κρατούν την ισοτιμία των δύο νομισμάτων σταθερή στα 6,83 γουάν ανά δολάριο από το μέσον του 2008 για να προστατεύσουν τους εξαγωγείς τους από την παγκόσμια οικονομική ύφεση και τη συνεπαγόμενη πτώση της κατανάλωσης και εν γένει των διεθνών εμπορικών συναλλαγών, αλλά την τριετία 2005- 2008 επέτρεψαν την ανατίμηση του γουάν κατά 21% έναντι του δολαρίου!

Μια από τις φαιδρές εκδοχές της σινοαμερικανικής εμπορικής διαμάχης είναι η ανταλλαγή κατηγοριών μεταξύ Ουάσιγκτον και Πεκίνου για οικονομικό προστατευτισμό. Πού έγκειται η φαιδρότητα; Στο ότι οι Αμερικανοί έφθασαν στο σημείο να απευθύνουν στους Κινέζους την κατηγορία του εχθρού του ελευθέρου εμπορίου! Μα η Κίνα διοικείται από ένα κομμουνιστικό, μονοκομματικό καθεστώς, το οποίο καλοδέχεται μεν τα ξένα επενδυτικά κεφάλαια, αλλά εξακολουθεί να ασκεί ασφυκτικό πολιτικό έλεγχο σε κάθε οικονομική δραστηριότητα στη χώρα. Γιατί τότε συνωστίζονται οι αμερικανικές και άλλες ξένες επιχειρήσεις για να βάλουν πόδι στην κινεζική αγορά; Μα επειδή πρόκειται για μια αγορά 1,3 δισ. εν δυνάμει καταναλωτών και επιπλέον επειδή τα μεροκάματα των κινέζων εργατών παραμένουν σε εξευτελιστικά χαμηλά επίπεδα συγκριτικά με εκείνα των εργατών της Δύσης.

Από την άλλη πλευρά, φαιδρά είναι τα μαθήματα καπιταλισμού που παραδίδουν οι Κινέζοι στους Αμερικανούς, καλώντας τους να τιμήσουν τη δική τους πολιτικοϊδεολογική ιστορία και να πάψουν να ασκούν μια πολιτική την οποία κατακεραύνωναν ως καταπιεστική και αποτυχημένη επί τέσσερις συναπτές δεκαετίες που διήρκεσε ο Ψυχρός Πόλεμος. Η προβληματική αυτή όμως αν ετίθετο επί τάπητος στις σινοαμερικανικές συνομιλίες του Μαΐου θα δημιουργούσε υπαρξιακά προβλήματα σε αμφότερες τις αντιπροσωπείες.

Οι Ηρακλείς της «νέας ορθοδοξίας»

Ηχηρούς γέλωτες θα προκαλούσαν- αν δεν ήταν τόσο εξοργιστικές...- οι επιδόσεις των ιδεολογικοπολιτικών πατέρων της αποκληθείσης «νέας οικονομικής ορθοδοξίας» και των πειθαναγκαστικών πρεσβευτών της ελεύθερης αγοράς Αμερικανών στον προστατευτισμό. Θα αντιλαμβανόταν όντως κάποιος γιατί η Ουάσιγκτον στο μέσον της προηγούμενης δεκαετίας κίνησε γη και ουρανό για να αποτρέψει για λόγους «εθνικής ασφαλείας» την υπαγωγή πέντε μεγάλων αμερικανικών λιμανιών στην Dubai Ρorts World. Είναι κατανοητή η ευαισθησία των Αμερικανών σε θέματα ασφαλείας- και τα λιμάνια αναμφίβολα αποτελούν τομέα εθνικής ασφάλειας- μετά το πάθημα της 11ης Σεπτεμβρίου 2001.

Γιατί όμως η Ουάσιγκτον επιβάλλει επανειλημμένως προστατευτικούς δασμούς σε μια σειρά από προϊόντα ευρείας κατανάλωσης που εισάγονται από χώρες «ασφαλείς» μεν, αλλά με φθηνά εργατικά χέρια; Για παράδειγμα οι ΗΠΑ κόπτονται για τους περιορισμούς που βάζει η Ευρώπη στις εισαγωγές μπανάνας από τη Λατινική Αμερική προκειμένου να προστατεύσει την παραγωγή στις πρώην αποικίες της στη Βόρεια Αφρική, αλλά δασμολογούν ανελέητα τους κινεζικούς στηθόδεσμους και τις... κουρτίνες για να προστατεύσουν τους αμερικανούς κλωστοϋφαντουργούς! Το 2005 έδιωξαν κακήν κακώς τους Κινέζους της CΝΟΟC που ενδιαφέρονταν να εξαγοράσουν τη συγκριτικά μικρή (πέμπτη σε παραγωγή) αμερικανική πετρελαϊκή εταιρεία Unocal. Αλλά και χρόνια πριν από την 11η Σεπτεμβρίου είχαν φθάσει στα πρόθυρα εμπορικού πολέμου με τους Ιάπωνες, επιβάλλοντας εξοντωτικούς δασμούς στις εισαγωγές ιαπωνικού χάλυβα.

http://www.tovima.gr/default.asp?pid...&dt=28/03/2010

Τελικά ένας μιζαδόρος πολιτικάντης δεν θα πάει φυλακή;

Με την υπόθεση των λαδιάριδων πολιτικάντηδων που τα παντελώνιαζαν από την Siemens έπεσε ταφόπλακα.
Σφουγγάρι και στην λαμογιά των πολιτικών με την υπόθεση της ΜΑΝ. (Και αυτή η Γερμανική βιομηχανία είχε κατηγορηθεί από την Εισαγγελία του Μονάχου ότι είχε στήσει δίκτυο μαύρων ταμείων, ώστε να και μοίραζε μίζες σε αξιωματούχους πολλών χωρών που έκανε μπίζνες. Στην Ελλάδα η ΜΑΝ είχε συνάψει με το ελληνικό Δημόσιο μέσω της ΕΛΒΟ συμβάσεις που αφορούν προμήθειες του Ελληνικού Στρατού αλλά και με τα ΗΛΠΑΠ, αξίας αρκετών εκατομμυρίων ευρώ. Αγνωστο παραμένει ποιοι και τι ύψους είναι οι μίζες που τσέπωσαν).
Στο σκοτάδι παραμένουν και τα γατόνια που τσέπωσαν τις ανάλογες μίζες για να αγοράσει ο ελληνικός στρατός 6.500 τζιπ από την κατασκευάστρια βιομηχανία Daimler. (Αυτή η ιστορία βγήκε μόλις προχτές στον αφρό).

Σήμερα πάλι από το αναλυτικό ρεπορτάζ της τηλεόρασης του Σκάι –που επικαλείται χθεσινό δημοσίευμα της Καθημερινής- πληροφορούμαστε για μια άλλη η γερμανική εταιρεία, την Ferrostaal AG, που παρουσιάζετε να έδωσε μίζες δεκάδων εκατομμυρίων ευρώ σε Έλληνες αξιωματούχους, για να κερδίσει το συμβόλαιο για την κατασκευή υποβρυχίων.
Και μιλάμε για τεράστιες μίζες αφού 214 μόνο για το «Παπανικολής», σύμφωνα με τις καταθέσεις που έγιναν στην Εισαγγελία του Μονάχου, δόθηκαν 10-12 εκατομμύρια ευρώ, ενώ γενικά οι προμήθειες-ρεκόρ που καταβάλλονταν από τους Γερμανούς ξεπερνούσαν το 5% του κόστους της παραγγελίας!!!!

Τελικά ένας μιζαδόρος πολιτικάντης δεν θα πάει φυλακή; Τόσο πια μπουρδέλο κράτος έχουμε;

"Μυρίζει" ρατσιστική-φασιστική ενέργεια

Είναι εντελώς παρακινδυνευμένο να μιλήσει κανείς με απόλυτη βεβαιότητα ποιοι είχαν τοποθετήσει την βόμβα στα κάτω Πατήσια που είχε σαν αποτέλεσμα να διαμελιστεί ένα Αφγανό παιδάκι 15 χρονών και να τραυματιστεί σοβαρά η 11χρονη αδελφούλα του. Πραγματικά δεν το χωράει ο νους σου το ξεκλήρισμα αυτής της οικογένειας που έφυγε απ’ την κόλαση του Αφγανιστάν και ήρθε στην χώρα μας προσπαθώντας να επιβιώσει ψάχνοντας στα σκουπίδια.

Κάποιες σκέψεις όμως μπορεί να κάνουμε για το ποιοι ευθύνονται για το μακέλεμα αυτής της οικογένειας.
Στο σημείο που υπήρχε η βόμβα δεν βρισκόταν κανένας «καθεστωτικός» στόχος και ιστορικά δεν υπάρχει προηγούμενο οργάνωση ένοπλης μειοψηφικής βίας να έχει τοποθετήσει βόμβα χωρίς να υπάρξει προειδοποιητικό τηλεφώνημα.

Η ενέργεια αυτή μπορεί να συγκριθεί μόνο με τις τυφλές βομβιστικές ενέργειες των πρώτων χρόνων της μεταπολίτευσης και κυρίως την επίθεση στον κινηματογράφο «Ελλη», που προκάλεσε τον τραυματισμό 18 θεατών στις 10/3/78.

Αλλά και πρόσφατα με την επίθεση που έγινε με χειροβομβίδα που ρίχτηκε στο κτίριο της οδού Τσαμαδού στα Εξάρχεια (όπου στεγάζεται το Στέκι Μεταναστών και το Δίκτυο για τα Κοινωνικά και Πολιτικά Δικαιώματα).
Εκεί ευτυχώς η χειροβομβίδα δεν πέρασε στο εσωτερικό του κτιρίου, όπου διεξαγόταν ανοιχτή συζήτηση για τους αντιρρησίες συνείδησης και δεν υπήρξαν θύματα.

Οι επιθέσεις αυτές έγιναν από φασιστικές παρακρατικές οργανώσεις. (Η ίδια τακτική, δηλαδή τα τυφλά βομβιστικά χτυπήματα είναι κάτι που αντέγραψαν τα ντόπια νεοναζιστικά καθάρματα από τους Ιταλούς ομοϊδεάτες τους).

Σε μια τέτοια ακριβώς σκοπιμότητα παραπέμπει και η βόμβα που έσκασε, με αυτό το δραματικό αποτέλεσμα, στα Κάτω Πατήσια.

Ηδη αυτή την πιθανότητα, που είναι και η πιο βάσιμη από τα στοιχεία που ήδη υπάρχουν (αυτοί που τοποθέτησαν την βόμβα γνώριζαν ότι κάθε μέρα η συγκεκριμένη οικογένεια Αφγανών έψαχνε τους κάδους σκουπιδιών κάθε βράδυ αναζητώντας κάτι χρήσιμο γι’ αυτούς) άρχισε να ψελλίζεται και από τα καθεστωτικά ΜΜΕ. «Η Αστυνομία εξετάζει και το ενδεχόμενο ρατσιστικής επίθεσης, δηλαδή κάποιοι να παγίδευσαν την βαλίτσα για να σκοτώσουν αλλοδαπούς ρακοσυλλέκτες», γράφει η ιστοσελίδα του Ζούγκλα.

Ας μην ξεχνάμε εξάλλου πόσες ρατσιστικές επιθέσεις με θύματα μετανάστες έχουν γίνει το τελευταίο διάστημα.

Την κρίση να πληρώσουν οι Κροίσοι

doctormarkon

Κόντρες μεταξύ μπάτσων με ανεξέλεγκτες διαστάσεις

Δυο Κυριακάτικες εφημερίδες –το «Παρόν» και «Πρώτο Θέμα»- αναφέρονται σε έφοδο της ΣΔΟΕ στα «οικονομικά της ΕΥΠ». Προσπαθήσαμε να μάθουμε περισσότερα και όπως προέκυψε ερέθισμα για όλη αυτή την ιστορία είναι η διαχείριση των λεγομένων «μυστικών κονδυλίων» και στο πλάκωμα μεταξύ δυο αρχιμπάτσων που πήρε ανεξέλεγκτες διαστάσεις.

Με την ευκαιρία θυμηθείτε τι γράφαμε σε περασμένη ανάρτησή μας:
Τα δυο τελευταία όμως χρόνια πρωταθλητής στα «απόρρητα κονδύλια» είναι το υπουργείο Μπάτσων και Καταστολής. Ο προϋπολογισμός του τα δυο τελευταία χρόνια δείχνει ότι ξόδεψε 50 ολόκληρα εκατομμύρια ευρώ που τα ενέταξε στις «απόρρητες δαπάνες».
Κανένας –ίσως ούτε ο ίδιος ο υπουργός- δεν ξέρει που πάνε αυτά τα λεφτά, που υποτίθεται θα έπρεπε να διατίθενται για την μισθοδοσία χαφιέδων και αγορά πληροφοριών.

Πληροφορίες αναφέρουν ότι το «ταμείο» αυτό ήταν στο παρελθόν στα χέρια υψηλόβαθμου μπάτσου με ηλικία περασμένα ..ηντα, που έπασχε (πάσχει;) από γεροντοκαψούρα.
Αν ισχύουν όσα κυκλοφορούν απ’ αυτά τα λεφτά, έχει αγοράσει μεζονέτα στην ερωμένη του, σε πολύ ακριβή περιοχή της Αθήνας, όπως επίσης και πολυτελέστατο αυτοκίνητο.

Αν έχουμε φτάσει στο σημείο που ο σκληρά φορολογούμενος λαός μας να πληρώνει και τις γεροντοκαψούρες των μπάτσων ….

Γερμανική ευρω-χούντα

Παταγώδη αποτυχία σημείωσε ο πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου σε όλους ανεξαιρέτως τους στόχους που διακήρυσσε δημοσίως ότι επιδιώκει στην κρίσιμη σύνοδο κορυφής της ευρωζώνης και της EE.
Η γερμανίδα καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ δεν του έκανε καμιά απολύτως παραχώρηση, όπως ήταν άλλωστε βέβαιο εκ των προτέρων βάσει των επίσημων τοποθετήσεων των κορυφαίων πολιτικών εκπροσώπων του Τέταρτου Ράιχ πριν από τη σύνοδο.

Το Βερολίνο είχε τσακίσει πέντε μέρες πριν από τη σύνοδο και τις αντιστάσεις του γάλλου προέδρου Νικολό Σαρκοζί, ο οποίος υπέκυψε άνευ όρων μόλις η καγκελαρία τον απείλησε ότι η στάση του θα έχει σοβαρές συνέπειες στις γαλλογερμανικές σχέσεις αν συνεχίσει να προσπαθεί να συγκροτήσει μέτωπο χωρών που τάσσονταν υπέρ της άμεσης χορήγησης βοήθειας προς την Ελλάδα, έχοντας κατά νου το δικό τους συμφέρον.

Σε πανευρωπαϊκό επίπεδο, το σημαντικότερο γεγονός της συνόδου κορυφής είναι ότι τέθηκε σε κίνηση από τους Γερμανούς η διαδικασία αναθεώρησης των συνθηκών της ευρωζώνης και της EE, με στόχο να επιβληθεί επί όλων των χωρών της αυστηρότερος οικονομικός έλεγχος της Γερμανίας.
Πολύ πέρα δηλαδή από όσο προβλέπουν οι υφιστάμενες συνθήκες. Το Βερολίνο έχει αποφασίσει δηλαδή να επιβάλει γερμανική ευρωχούντα σε ολόκληρη την ήπειρο, διασφαλίζοντας και διευρύνοντας την ηγεμονική θέση του γερμανικού κεφαλαίου στην Ευρώπη. Μέχρι τον Δεκέμβριο, αποφάσισαν οι ηγέτες της ευρωζώνης, θα υποβληθεί η πρώτη έκθεση «που θα διερευνά όλες τις εκδοχές ενίσχυσης του νομικού πλαισίου».

Παράλληλα, προχωρώντας σε περαιτέρω στραγγαλισμό της όποιας εθνικής οικονομικής κυριαρχίας έχει απομείνει στα κράτη - μέλη της EE, διακήρυξαν χωρίς περιστροφές ότι «θεωρούμε πως το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο (σ.σ. εννοούν αυτό που λέμε συνόδους κορυφής) πρέπει να γίνει η οικονομική κυβέρνηση της ΕΕ».
Με δεδομένες τις ήδη διατυπωθείσες θέσεις της Μέρκελ περί αλλαγής των συνθηκών ώστε να προβλέπεται η δυνατότητα αποβολής χωρών από την ευρωζώνη, του υπουργού Οικονομίας Βόλφγκανγκ Σόιμπλε περί αφαίρεσης του δικαιώματος ψήφου από όσες χώρες παραβιάζουν το σύμφωνο σταθερότητας και του γερμανού Προέδρου της Δημοκρατίας Χορτ Κέλερ περί της ανάγκης διαμόρφωσης «συντεταγμένων διαδικασιών χρεοκοπίας κρατών», αντιλαμβανόμαστε προς τα πού οδηγείται η κατάσταση συνολικά με τη γερμανική ευρωχούντα της EE.

Ο Γ. Παπανδρέου είχε πάει στις Βρυξέλλες διακηρύσσοντας ότι επιδιώκει σχέδιο βοήθειας στο πλαίσιο της EE, χωρίς καμιά ανάμειξη του ΔΝΤ. Η Μέρκελ όμως επέβαλε απόφαση για πακέτο «που συμπεριλαμβάνει ουσιώδη χρηματοδότηση εκ μέρους του ΔΝΤ», όπως τονίζει το κείμενο.
Ο Γ. Παπανδρέου ζητούσε στήριξη τώρα, ώστε να μπορέσει να δανειστεί με επιτόκιο που να κυμαίνεται γύρω από το μέσο επιτόκιο που δανείζονται οι υπόλοιπες χώρες της ευρωζώνης. Του το αρνήθηκαν κατηγορηματικά. Του είπαν ότι θα ενεργοποιήσουν μηχανισμό βοήθειας «ως έσχατη διέξοδο», προσδιορίζοντας ρητά ότι αυτό «σημαίνει ειδικότερα πως είναι ανεπαρκής η χρηματοδότηση από τις αγορές».

Με άλλα λόγια, μόνο αν η κυβέρνηση βγει να δανειστεί και αρνούνται να τη δανείσουν οι τράπεζες όσο υψηλά επιτόκια και αν προσφέρει, μόνο τότε θα βοηθήσει η EE. Μόνο στην περίπτωση χρεοκοπίας, όχι σε προηγούμενο στάδιο!
Το ξεκαθαρίζουν ακόμη περισσότερο στην απόφαση τους: «Ο στόχος αυτού του μηχανισμού (σ.σ. υποτιθέμενης βοήθειας) δεν θα είναι να παρέχει χρηματοδότηση με μέσα επιτόκια της ευρωζώνης»! Επιμένουν: «Τα επιτόκια δεν θα είναι χαριστικά, δεν θα περιέχουν δηλαδή κανένα στοιχείο επιδότησης».

Με άλλα λόγια, οι εταίροι της κυβέρνησης, ακόμη και τη στιγμή της χρεοκοπίας, ακόμη και αν τη δανείσουν ως κράτη, θα μας... «γδάρουν» με επιτόκια κερδοσκοπικά!

Πραγματική απόλαυση είναι η αλληλεγγύη τους! Μάλιστα, ενώ η «βοήθεια» της EE θα δοθεί την τελευταία στιγμή με «συντονισμένα διμερή δάνεια», απαγορεύεται κάποια χώρα να βοηθήσει, αν το θελήσει, την Ελλάδα νωρίτερα!
Αυτό επειδή η απόφαση «οποιαδήποτε εκταμίευσης των διμερών δανείων πρέπει να αποφασιστεί ομόφωνα από τα κράτη - μέλη της ευρωζώνης», όπως τονίζεται.
Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι η βοήθεια θα δοθεί μόνο όταν το κρίνει η Μέρκελ. Και να θέλουν δηλαδή οι 15 χώρες να δοθεί η βοήθεια, αυτό είναι αδύνατον να γίνει, αν δεν το επιτρέψει η Μέρκελ, η οποία έχει δικαίωμα βέτο!

Εννοείται όπ το μέτρο δεν αφορά μόνο στην Ελλάδα ούτε προβλέφθηκε μόνο γι' αυτήν. Αποτελεί πολύ ουσιαστικό μοχλό γερμανικής εξουσίας στην Ευρώπη να μη μπορεί καμιά χώρα να δώσει βοήθεια σε άλλη εντός ευρωπαϊκού πλαισίου, αν προηγουμένως δεν το εγκρίνει το Βερολίνο. Έτσι δυσκολεύει εξαιρετικά ακόμα και η θεωρητική δυνατότητα συγκρότησης μετώπου χωρών της EE εκτός ελέγχου και έγκρισης της Γερμανίας.

Συνολικά, αυτή η καλπάζουσα περαιτέρω αντιδραστικοποίηση της EE αφενός ωθεί και αφετέρου διευκολύνει την κυβέρνηση Παπανδρέου να περνάει όλο και σκληρότερα αντεργατικά και αντιλαϊκά μέτρα εξουθένωσης των εργαζομένων, με στόχο την ενίσχυση σε βάρος της ελληνικής αστικής τάξης.

Γ. Δελαστίκ - "Πρίν"

Τραπεζίτες εγκληματίες

Συγκλονιστικά τα στοιχεία που δημοσιεύονται στο «Πρώτο Θέμα» και μας δείχνουν μια άλλη πτυχή στην οποία μας έχει φτάσει η επέλαση της καπιταλιστικής βαρβαρότητας.

Οπως δηλώνει στην εφημερίδα ο Θάνος Θανόπουλος, που έχει ασχοληθεί αναλυτικά μ’ αυτό το Θέμα: «Εχουμε περισσότερες από 3 αυτοκτονίες την βδομάδα που οφείλονται σε οικονομικούς λόγους. Οι άνθρωποι έχουν πολλά χρέη, δεν έχουν εισοδήματα για να πληρώσουν και με τις πιέσεις που ασκούνται από τις τράπεζες και τις εισπρακτικές εταιρείες εξαναγκάζονται σε αυτοκτονία. Εκβιάζουν με ανέντιμο τρόπο τους πάντες και τα πάντα. Το πιο συγκλονιστικό είναι πως τον Ιούλιο θα έχουμε πάνω από 5.000 πλειστηριασμούς και τον Σεπτέμβριο περισσότερους. Μετά τις 15 Σεπτεμβρίου αρχίζει ο … χορός και εκεί δυστυχώς, όλα όσα θα αντικρίσουμε θα είναι οδυνηρά».

Οι νόμιμοι τοκογλύφοι οι τραπεζίτες βάφουν τα χέρια τους με αίμα για να ανθίζουν τα αστρονομικά κέρδη τους, έχοντας μια κυβέρνηση που τους κάνει όλα τα χατίρια γ’ αυτό και αυτή απολαμβάνει την ολόπλευρη στήριξη στην οικονομική της πολιτική από ΣΕΒ και τραπεζίτες.

Ο σχεδιασμός του υπουργείου Παιδείας για το «νέο» σχολείο στην Ελλάδα

Αναδημοσίευση από άρθρο του Χρήστου Κάτσικα στον "Πολίτη":

Ο σχεδιασμός του υπουργείου Παιδείας για το «νέο» σχολείο στην Ελλάδα

Εκπαίδευση? σε συσκευασία μετρήσιμων στόχων!

Στο «νέο» σχολείο πρέπει να υπάρχει και «νέος» εκπαιδευτικός, προσαρμοσμένος στις ανάγκες της «αγοράς», γι' αυτό και «επαναπροσδιορίζεται η σχέση του εκπαιδευτικού με την εκπαίδευση»

Αν κανείς ανιχνεύσει το «σώμα» του κειμένου του υπουργείου Παιδείας «Νέο Σχολείο: πρώτα ο μαθητής» που παρουσιάστηκε στο Υπουργικό Συμβούλιο στις 4 Μάρτη 2010 και προβλήθηκε εντύπως και ηλεκτρονικώς ως «το σχολείο με ηλεκτρονική ταυτότητα», θα διαπιστώσει ότι πρόκειται για φωτογραφικές ρυθμίσεις, κοντολογίς, μια αποτύπωση των οδηγιών του ΟΟΣΑ - PISA όπως εξειδικεύονται, με τη συνοδεία των γνωστών πακέτων, στο επιχειρησιακό πρόγραμμα «Εκπαίδευση και Διά Βίου Μάθηση» του Εθνικού Στρατηγικού Πλαισίου Αναφοράς (ΕΣΠΑ 2007 - 2013 - Δ΄ Κοινοτικό Πλαίσιο Στήριξης).

Γι΄ αυτό, τα περισσότερα, από όσα προβάλλονται στο 38σελιδο σώμα του κειμένου, οι προσεκτικοί αναγνώστες θυμούνται να τα έχουν ξαναδιαβάσει σχετικά πρόσφατα. Πού; Μα στο «Όλα είναι ..θέμα Παιδείας!» του Ευριπίδη Στυλιανίδη και στην «Ψηφιακή Τάξη» του 'Αρη Σπηλιωτόπουλου, οι οποίοι μας άφησαν, μαζί με τα αποκαΐδια της εκπαιδευτικής τους πολιτικής, μερικές χιλιάδες φθηνο-λάπτοπ για τους μαθητές της Α΄ Γυμνασίου και μια υποσχετική για 5.000 διαδραστικούς πίνακες.

Τέσσερις παρατηρήσεις ξεκλειδώνουν την ουσία των προτεινόμενων ρυθμίσεων:
α. Γίνεται μια προσπάθεια να προσαρμοστεί η εκπαίδευση στις «νέες συνθήκες», κοντολογίς, στην ευελιξία, αποδοτικότητα, ανταγωνιστικότητα, επιχειρηματικότητα, απασχολησιμότητα, κόστος, κλπ, αλλά και να τις αναπτύξει, να τις τυποποιήσει περισσότερο, να τις μετρήσει και να τις ελέγξει, ώστε να διαμορφωθεί ο αυριανός εργαζόμενος με εργασιακές προδιαγραφές 19ου αιώνα και παραγωγικές δυνάμεις 21ου αιώνα!

β. Είναι χαρακτηριστικό ότι οι προτάσεις για το «νέο σχολείο» στηρίζονται στο αμερικάνικο μοντέλο του «no child left behind», που ξεκίνησε επί Κλίντον, γενικεύτηκε επί Μπους και εφαρμόζεται στην πιο σκληρή εκδοχή του επί Ομπάμα, αφήνοντας πίσω του αγράμματα παιδιά, κλειστά σχολεία, απολυμένους εκπαιδευτικούς και παιδεία σε συσκευασία κουπονιών και μετρήσιμων στόχων.

γ. Προαναγγέλλεται νέο Πρόγραμμα Σπουδών για όλο το φάσμα της σχολικής εκπαίδευσης με χαρακτηριστικά: «ανοιχτό και ευέλικτο», «συνοπτικό», «διαθεματικό» και, φυσικά, «παιδαγωγικά διαφοροποιούμενο». Ουσιαστικά, προαναγγέλλεται η αντικατάσταση των αναλυτικών προγραμμάτων σπουδών από ένα μίνιμουμ «μετρήσιμων εκπαιδευτικών στόχων»... επεξεργασίας ΟΟΣΑ.

Στο 4ο Κεφάλαιο της τελευταίας ετήσιας έκθεσής του, ο ΟΟΣΑ (OECD, Greece - Economic Surveys, Chapter 4. Raising Education Outcomes, p.125 - 154, Volume 2009/15, July 2009) εισηγείται (όσον αφορά στη σχολική εκπαίδευση) την αξιολόγηση των εκπαιδευτικών και των σχολείων με βάση τις επιδόσεις των μαθητών, το διαχωρισμό των εξετάσεων για το απολυτήριο του λυκείου από τις εξετάσεις εισαγωγής στα ΑΕΙ, την εισαγωγή νέων προγραμμάτων διδασκαλίας, την υποχρέωση μονοετούς κατάρτισης πριν το διορισμό των εκπαιδευτικών κλπ.

Παράλληλα, στην τελευταία ετήσια έκδοση «Αριθμοί-κλειδιά της εκπαίδευσης στην Ευρώπη - 2009», ουσιαστικά και τυπικά καταγράφεται ο βαθμός προσαρμογής των κρατών μελών στα παρακάτω μέτρα-στόχους, που έχει εδώ και χρόνια θέσει η ΕΕ: αποκέντρωση της εκπαίδευσης με διαφοροποίηση των εκπαιδευτικών προγραμμάτων, του περιεχομένου της γνώσης που λαμβάνουν οι μαθητές, γενίκευση και αύξηση των τροφείων στην προσχολική αγωγή, σπάσιμο των σπουδών των ανώτατων σχολών.

Αν, όμως, οι παραπάνω συνταγές του ΟΟΣΑ και της ΕΕ στοχεύουν στις «δομές και τις υποδομές» του εκπαιδευτικού συστήματος, ο γνωστός διεθνής διαγωνισμός PISA στοχεύει στο περιεχόμενο της εκπαίδευσης. Χέρι-χέρι, ο διεθνής διαγωνισμός PISA επιχειρεί με όχημα τα πορίσματά του (μέσα από τον έλεγχο των αναγνωστικών, μαθηματικών και φυσικών ικανοτήτων των μαθητών) να προσανατολίσει τη σχολική εκπαίδευση σε μια συγκεκριμένη κατεύθυνση. Στην πράξη, οι στόχοι του προωθούν, αντί της γνώσης, τη δεξιότητα.

δ. Στο «νέο» σχολείο πρέπει να υπάρχει και «νέος» εκπαιδευτικός, προσαρμοσμένος στις ανάγκες της αγοράς, γι΄ αυτό και «επαναπροσδιορίζεται η σχέση του εκπαιδευτικού με την εκπαίδευση». Συγκεκριμένα, η πρόσληψη του εκπαιδευτικού θα γίνεται «σε επίπεδο διεύθυνσης εκπαίδευσης», άρα, σε τοπικό επίπεδο, στη λογική του αποκεντρωμένου σχολείου, που προωθείται και με το σχέδιο «Καλλικράτης».

Η όλη επιχείρηση ντύνεται με την εισαγωγή της νέας τεχνολογίας στη σχολική εκπαίδευση, ενέργεια που δεν συνδέεται μόνο με επικοινωνιακές τακτικές και επιστροφή τμήματος των κονδυλίων στην αγορά αλλά κυρίως με την εξυπηρέτηση των προτεραιοτήτων της ευρωπαϊκής επιτροπής για τη «Βελτίωση των ικανοτήτων για τον 21ο αιώνα: ατζέντα για την ευρωπαϊκή συνεργασία στο σχολικό τομέα», με άλλα λόγια, με την απόκτηση δεξιοτήτων, δηλαδή επιφανειακών γνώσεων γύρω από τη χρήση της μητρικής γλώσσας, τις φυσικές επιστήμες και την τεχνολογία, και την ικανότητα διά βίου μάθησης.

Σαν σήμερα, 28/03/1871: Ανακήρυξη της Παρισινής Κομμούνας

Με αφορμή την ημέρα αυτή λοιπόν, δείτε και ένα ωραίο αφιέρωμα στην Κομμούνα:

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΠΑΡΙΣΙΝΗ ΚΟΜΜΟΥΝΑ

Ρόμπερτ Φίσκ - «Και η πιο απλή ιστορική αλήθεια δεν μετράει πια»

Μια πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξη του μαχόμενου (από τους λίγους σήμερα) δημοσιογράφου Ρ. Φισκ αναδημοσιεύουμε από το "Βήμα":

O Ρόμπερτ Φισκ, κορυφαίος αρθρογράφος του βρετανικού «Ιndependent» και επί 34 χρόνια ανταποκριτής στη Μέση Ανατολή, είναι ένας αεικίνητος άνθρωπος. Την περασμένη εβδομάδα τον πέτυχα στο Πακιστάν, όπου πήρε συνέντευξη από τον Χαφίζ Μοχάμεντ Σαΐντ, που θεωρείται υπεύθυνος για τις βομβιστικές επιθέσεις στη Βομβάη. Ηταν ο πρώτος δυτικός δημοσιογράφος που το κατάφερε, ύστερα από πολύ κόπο, όπως ομολογεί στο τηλέφωνο. Δεν είναι όμως περίεργο, καθώς ο κ. Φισκ είναι ο μόνος Δυτικός που έχει πάρει τρεις φορές συνέντευξη από τον Οσάμα μπιν Λάντεν.

Τελικά μου μίλησε τα ξημερώματα της περασμένης Πέμπτης από τον Καναδά. Σε λίγες ημέρες θα πάει στη Μαλαισία. Νωρίτερα ήταν στο Ισραήλ, στη Γάζα και στη Δυτική Οχθη, επέστρεψε για μία εβδομάδα στη Βηρυτό, που είναι η μόνιμη κατοικία του από το 1976, και σ΄ έναν μήνα θα πάει στο Αφγανιστάν. «Τα ταξίδια,αν και εξοντωτικά,βοηθούν διότι παίρνεις μια πολύ καλή ιδέα για τις ιστορικές εξελίξεις» λέει.

Το «φερόμενο ως μακελειό»
Ο 63χρονος πολυβραβευμένος δημοσιογράφος θεωρεί πλεονέκτημα το ότι ζει στη Μέση Ανατολή. «Δεν λες το “φερόμενο ως μακελειό” στη Σάμπρα και στη Σατίλα όταν ήσουν εκεί και μέτρησες τα πτώματα» συμπληρώνει. Την έκφραση «φερόμενο ως μακελειό» για την εν ψυχρώ δολοφονία 1.000 και πλέον Παλαιστινίων στους δύο αυτούς προσφυγικούς καταυλισμούς στον Λίβανο τη διάβασε τις προάλλες. «Εχουμε χάσει τη μνήμη μας. Φερόμενο; Μα σκαρφάλωνα πάνω σε πτώματα! Ακόμη και η πιο απλή ιστορική αλήθεια δεν μετράει πια. Αυτό είναι σύγχρονο πρόβλημα, δεν υπήρχε πριν από 30 χρόνιαόταν πήγα στη Μέση Ανατολή». Η επιλογή των λέξεων είναι συχνά πονηρή. «Διάβαζα σήμερα ότι η Ανατολική Ιερουσαλήμ είναι αμφισβητούμενη. Δεν είναι, δεν ανήκει στο Ισραήλ, είναι κατεχόμενη» λέει.

Ο Ρόμπερτ Φισκ περνάει συχνά από την Αθήνα στα ταξίδια του από και προς τη Βηρυτό. Καμιά φορά μένει λίγες ημέρες. Επισκέπτεται πάντα τον Παρθενώνα και τα μουσεία. «Ξαναδιάβασα πρόσφατα τον Θουκυδίδη. Είναι σημαντικό να τον δια βάσεις αν θες να καταλάβεις τον πόλεμο στη Γιουγκοσλαβία και ιδίως τους πολέμους στο Αφγανιστάν και στο Ιράκ» λέει.

«Πρωτοβουλίες όπως το Free Gaza Μovement είναι αποτελεσματικές;» τον ρωτώ. «Θαυμάζω τους ακτιβιστές που πηγαίνουν στη Γάζα και στη Δυτική Οχθη και ενίοτε σκοτώνονται για να τραβήξουν την προσοχή του κόσμου στην αδικία που διαπράττεται εκεί. Το πετυχαίνουν,ο κόσμος προσέχει,αλλά δεν κάνει τίποτε» λέει.

Χρειάζεται κάτι περισσότερο από αυτό. «Το 1996 ένα ισραηλινό Απάτσι εκτόξευσε δύο πυραύλους εναντίον ασθενοφόρου στον Νότιο Λίβανο. Εγώ επέβαινα σε αυτοκίνητο ακριβώς μπροστά. Σκοτώθηκαν δύο γυναίκες και τρία παιδιά. Οι Ισραηλινοί ισχυρίστηκαν ότι η Χεζμπολάχ το ανατίναξε. Οι “Νew Υork Τimes” ακολούθησαν αυτή τη γραμμή. Εγώ μάζεψα όλα τα κομμάτια του πυραύλου, βρήκα τον κωδικό και τον κατασκευαστή. Ηταν η Βoeing. Γιατί όλοι όσοι έχουν πληγεί από αμερικανικό πύραυλο δεν προσλαμβάνουν δικηγόρο για να μηνύσουν την Βoeing ή τη Lockheed Μartin που τον κατασκεύασε στις ΗΠΑ; Υπάρχουν καλοί δικηγόροι στη Νέα Υόρκη που θα αναλάμβαναν την υπόθεση αφιλοκερδώς ή αμειβόμενοι με ποσοστό από την αποζημίωση. Θα μπορούσαν οι εταιρείες όπλων να αντέξουν τα εκατοντάδες εκατομμύρια των αποζημιώσεων; Γιατί δεν τις μηνύουν;» αναρωτιέται.

Ο Μπλερ; Χα χα!

Οσο για τον Τόνι Μπλερ, η άποψή του δεν θα μπορούσε να είναι χειρότερη. «Αν είναι ο Μπλερ κατάλληλος για απεσταλμένος στη Μέση Ανατολή; Χα χα! Είναι ο χειρότερος πρωθυπουργός στην ιστορία της Βρετανίας, ο πιο ανειλικρινής, δυσάρεστος, παραδόπιστος, ψευτοθρησκευόμενος άνθρωπος. Αποτελεί δείγμα απόλυτης αρρώστιας της ΕΕ και της διεθνούς κοινότητας το ότι επέτρεψαν σε τούτη τη μετριότητα να πάρει τη θέση. Είναι σαν πρωταπριλιάτικο αστείο,όμως με ένα μείγμα φρίκης και υστερικού γέλιου αντιλαμβάνεσαι ότι είναι αλήθεια. Ο Τόνι Μπλερ έχει ένα Ιδρυμα για την Πίστη. Αραγε ο Θεός δεν του δίνει καμιά συμβουλή; Δεν του λέει “Τόνι, συγγνώμη, η εισβολή στο Ιράκ δεν είναι τόσο καλή ιδέα”; Αλλά μάλλον δίνει ο ίδιος συμβουλές στον Θεό! Είναι επικίνδυνος».

Η Παλαιστίνη είναι χαμένη υπόθεση
«Δεν νομίζω ότι θα λυθεί το Παλαιστινιακό. Οι Ισραηλινοί δεν σκοπεύουν να το λύσουν και ο αμερικανός πρόεδρος δεν έχει τη δύναμη να το κάνει. Η Παλαιστίνη μάλλον έχει χαθεί. Προσφάτως παρομοίασα τον ανταποκριτή του “Ιndependent” στην Ιερουσαλήμ με γιατρό:από τους δύο ασθενείς του,ο ένας, η Παλαιστίνη,νομίζει ότι είναι κράτος αλλά δεν είναι και ο άλλος δεν πιστεύει ότι θα επιζήσει ως κράτος, τη στιγμή που όλοι γνωρίζουν ότι θα επιζήσει».

Σταματήστε να διαβάζετε οθόνες, ανοίξτε ένα βιβλίο!
Με επαγγελματική εμπειρία τεσσάρων δεκαετών, ο 63χρονος βρετανός πολεμικός ανταποκριτής επικρίνει τους δημοσιογράφους που παίρνουν ένα αεροπλάνο έχοντας τυπώσει λίγες σελίδες από το Ιnternet και πηγαίνουν να καλύψουν ένα θέμα. Ιδίως όταν πρόκειται για μια σύρραξη με ρίζες στην Ιστορία. «Δεν πιστεύω στο Ιnternet, πιστεύω στα βιβλία και στα αρχεία τα οποία δεν με έχουν απογοητεύσει ακόμη. Το Ιnternet περιέχει πολλά λανθασμένα στοιχεία. Σταματήστε να διαβάζετε οθόνες, ανοίξτε ένα βιβλίο!» τονίζει.

Η Μικρασιατική Καταστροφή άφησε κόμπλεξ κατωτερότητας
- Θέλω να ρωτήσω κάτι για την Ελλάδα... «Για την οικονομική κρίση;». - Ναι. «Μισώ τους δημοσιογράφους που μιλούν για θέματα που δεν γνωρίζουν. Εγώ μπορώ να μιλήσω για τον ελληνικό εμφύλιο ή για την Ελλάδα στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Σπούδασα Κλασική Ιστορία, ρωμαϊκή, όχι ελληνική. Πιστεύω ότι ένα από τα μεγάλα προβλήματα της ελληνικής πολιτικής χρονολογείται από τον ελληνικό επεκτατισμό στη δεκαετία του ΄20, αναφέρομαι στην εισβολή στη Μικρά Ασία. Αυτό άφησε στην Ελλάδα ένα κόμπλεξ κατωτερότητας. Οσο για την οικονομική κρίση, όλες οι χώρες που έχουν χαμηλή αυτοεκτίμηση τείνουν να τη δικαιώνουν. Η Ιστορία υπήρξε σκληρή προς την Ελλάδα. Γι΄ αυτό ίσως συνέχεια ανατρέχετε στην ίδια παλαιά ελίτ, ο τωρινός πρωθυπουργός σας είναι μέλος της».

Η «Wall Street Journal» έγραψε ότι μου αξίζει να σκοτωθώ...

«Φοβήθηκα το 2001, όταν μου επιτέθηκε μια ομάδα Αφγανών σε ένα χωριό του Πακιστάν στα σύνορα με το Αφγανιστάν.

Είχαν μόλις χάσει τις οικογένειές τους σε μια αμερικανική επίθεση από Β-52.

Αρκετές εφημερίδες, ιδίως η “Wall Street Journal”, απέφυγαν να αναφέρουν αυτό το γεγονός όταν έγραψαν για την επίθεση που δέχθηκα. Οταν δήλωσα ότι αν ήμουν Αφγανός που πονούσε για τον χαμό της οικογένειάς του μάλλον θα είχα κάνει το ίδιο στον Ρόμπερτ Φισκ, η “Wall Street Journal” δημοσίευσε ένα καταδικαστικό άρθρο. Ελεγε ότι ήμουν ένας αριστεριστής που μου άξιζε αυτό που έπαθα, που παραλίγο να σκοτωνόμουν».


Παρεπιπτόντως, και μιας και ο Φισκ αρθρογραφεί στον "Independent", όπου έχει τη δική του στήλη, να αναφέρουμε και ένα γεγονός σχετικά με το έντυπο αυτό, καθώς πριν λίγες μέρες αγοράστηκε από τον Αλεξάντερ Λεμπέντεφ, Ρώσου επιχειρηματία και πρώην πράκτορα της KGB, δείχνοντας και μια γενικότερη τάση, όχι μόνο στα ΜΜΕ, αλλά και σε όλους τους κλάδους, δημιουργίας ολιγοπωλίων, με μια χούφτα ανθρώπων να μαζεύουν όλο τον πλούτο και την εξουσία