Αξιόπιστος και φερέγγυος

Εχτες και με αφορμή δημοσίευμα της Real news που έφερε τον Δημαρά να έχει συμφωνήσει παρασκηνιακά με τον Α. Σαμαρά να στηριχτεί στις αυτοδιοικητικές εκλογές από την Ν.Δ είχαμε κάνει μια ανάρτηση που την τιτλοφορούσαμε «Ο Δημαράς δεν είναι παρά ένας πολιτικός σαλτιμπάγκος».

Σήμερα απ’ το γραφείο Τύπου του Γ. Δημαρά μας ήρθε απομαγνητοφωνημένη η συνέντευξη που είχε δώσει το πρωί, στο τηλεοπτικό κανάλι Mega στην οποία ο επικεφαλής του συνδυασμού «Αρμα Πολιτών» δηλώνει: «Δεν θέλω να απαντήσω στο δημοσίευμα», της Real news και συμπληρώνει: «Θα σας πω όμως, με κάθε ειλικρίνεια, ότι είχα επαφές με όλους τους πολιτικούς όλων των χώρων, όταν ακόμα σκεφτόμουνα και έθετα τη σκέψη μου και υπό την κρίση τους λιγάκι, αν θέλετε. Αλλά ούτε μου πρότειναν, ούτε τους πρότεινα κάτι συγκεκριμένο… Να μην απαριθμήσω ονόματα, αλλά πιστέψτε με ότι συνάντησα όλους τους πολιτικούς αρχηγούς».

Για να δείτε λοιπόν την αξιοπιστία αυτού του τύπου που εμείς χαρακτηρίσαμε πολιτικό σαλτιμπάγκο παραθέτουμε

ΟΙ ΗΠΑ θα πέσουν, το δολάριο θα καταρρεύσει και η επανάσταση είναι Ο ΜΟΝΟΣ ΔΡΟΜΟΣ για να μη γυρίσουμε στο Μεσαίωνα

"People only accept change when they are faced with necessity, and only recognize necessity when a crisis is upon them..."
-Jean Monnet, father of the European Union

Μερικές ακόμα "ειδησούλες" - ξέρετε, από αυτές τις "μικρές" ειδήσεις που είναι τόσο "μικρές" ώστε σχεδόν να μην αναφέρονται στα κυρίαρχα ΜΜΕ.

Για παράδειγμα, η είδηση ότι η Goldman Sachs, η Citigroup, κτλ απαιτούν να τυπωθούν μερικά ακόμα "ψωροδισεκατομμύρια" δολάρια, υποτιμώντας έτσι το νόμισμα σε τρομερό βαθμό, φτωχαίνοντας τον κόσμο (για τον οποίον παρεμπιπτόντως μαντέψτε τι προτείνουν: "Λιτότητα"), και αρπάζοντας αυτές τα "φρέσκα" δολάρια, είναι μια "ασήμαντη' είδηση, που δε θα πρέπει να ακουστεί ιδιαίτερα, πόσο μάλλον να συζητηθεί κιόλας...

Goldman: "The Dollar Needs To Fall A Lot Further From Here"
"if indeed the Fed sees the Dollar as one of its key policy levers for preventing inflation from staying below its mandate for a prolonged period – the Dollar needs to fall a lot further from here"
http://www.zerohedge.com/article/gol...t-further-here

Υπενθυμίζουμε και πρόσφατη μελέτη της Goldman Sachs, σύμφωνα με την οποία ζητά από τη FED...να τυπώσει 4 τρις $, αλλά και την κίνηση της FED να...ρωτήσει τις τράπεζες πόσα λεφτά θέλουν, ώστε να τυπώσει για χατήρι τους, και μάλιστα μάλλον θα το κάνει και σταδιακά, ώστε η πτώση του δολαρίου να είναι όσο το δυνατόν πιο σταδιακή, σαν ελεγχόμενη κατάρρευση ενός κτιρίου, αν και δύσκολα οι ΗΠΑ θα αποφύγουν τον υπερπληθωρισμό στο (κοντινό ή έστω μεσοπρόθεσμο) μέλλον



Οι τράπεζες έχουν ξεκαθαρίσει τους "όρους του παιχνιδιού": Ή μας δίνετε τρισεκατομμύρια επί τρισεκατομμυρίων, και μετατρέπεστε σε σύγχρονους κολίγους του μεσαίωνα, ή εμείς χρεωκοπούμε και σας παίρνουμε και εσάς μαζί μας στον "τάφο". Οι τράπεζες είναι όλες χρεωκοπημένες, διότι οι ξεζουμισμένοι λαοί αδυνατούν να αποπληρώσουν όλα αυτά τα δάνεια (στεγαστικά κυρίως) που είχαν πάρει, και τώρα οι τράπεζες πρέπει να καταγράψουν τις απώλειες αυτές στα λογιστικά τους βιβλία. Και ακόμα και με τα σπίτια που κατάσχουν παραμένουν χρεωκοπημένες, διότι η αξία αυτών των σπιτιών πέφτει ("σκάσιμο της φούσκας"), και άρα δεν καλύπτει τις ζημιές τους. Γι' αυτό και διαρκώς ζητούν τρισεκατομμύρια, και τρισεκατομμύρια, και τρισεκατομμύρια, χωρίς να υπάρχει ορατό τέλος.

Και γι' αυτό απαιτείται αυτό που ακόμα και πολλοί αριστεροί που αυτοαποκαλούνται "επαναστάτες" (πόσο μάλλον η πλειοψηφία των εργατών) θεωρούσαν "απίθανο", και το είχαν σχεδόν διαγράψει από το μυαλό τους: Η ανατροπή δηλαδή του καπιταλιστικού συστήματος, που μπορεί να λειτουργεί μόνο αν μας γυρίσει στο μεσαίωνα (αλλιώς χρεωκόπησαν).

Zulauf: “Most of the banks are not sound”

“Most of the banks are not sound,” Zulauf told the audience of 250. “The crisis has only begun; there will be a long-term process of one mini-crisis after another.” Zulauf, a Barron’s Roundtable member who raised the possibility of further Fed easing last January, when most pundits were anticipating tightening, said the next few years “could be the setup for much higher inflation later.”διότι διαρκώς τυπώνουν χρήμα από το πουθενά In response to a question about how the current mess differs from the 1930s, he quipped that “central banks can keep the economy afloat forever. At QE33, the Fed will own the whole system,” a reference to the possibility that Fed stimulus could go on indefinitely. (το QE33 που αναφέρει είναι η 33η(τυχαίος αριθμός) φορά που FED θα τυπώσει χρήμα στο μέλλον. Θέλει να δείξει ότι οι ΗΠΑ απλά θα συνεχίσουν να τυπώνουν χρήμα, πληθωρίζοντας το σε σημείο που όχι απλά θα υποτιμηθεί, αλλά θα χάσει εντελώς την αξία του (υπερπληθωρισμός)) The resulting inflation would lead to “the destruction of the currency,” he said. The prescient macro-focused money manager likened investing in the industrialized world to “moving deck chairs around on the Titanic.” Among the possible icebergs: a Greek default, a 30% drop in Spanish real-estate values and a German popular revolt against the government’s support of fiscally irresponsible European Union members. Zulauf said investors should be focused on where to store their money, because “you might not be able to get it out when you want it.” He suggests a portfolio that is 20% in gold (he accurately predicted in 2009 that gold would hit $1,300 this year); 30% to 40% in mostly emerging-market equities; and the rest in three-year government bonds, denominated in such currencies as the Singapore dollar and the Swiss franc.

Pimco likens US to 'Ponzi' scheme
US authorities are operating a "brazen" Ponzi scheme in government debt by buying trillions of dollars of bonds to stimulate the economy, according to Bill Gross, managing director of Pimco, the world's biggest bond house.



Ο Buiter της Citigroup προτείνει στην Ιαπωνία να τυπώσει επιπλέον 1.2 τρις $:

Godzilla QE
Given the worse circumstances of Japan, 100trn yen would be more appropriate, in our view (about 1,200bn USD)

Όσο για τους λαούς, ο Buiter προτείνει "λιτότητα" ("austerity") και στις ΗΠΑ. Και μάλιστα "άγρια" λιτότητα ("savage austerity"). Έτσι είναι οι φεουδάρχες θα μου πεις: Εισπράττουν μερικά τρισεκατομμύρια, και αφήνουν τους υπόλοιπους να ζήσουν σε συνθήκες "κινεζοποίησης":

‘Savage’ Austerity Is in U.S.’s Future, Buiter Says
Fiscal austerity measures detailed today by the U.K. government will soon be needed in the U.S., according to Willem Buiter, Citigroup Inc.’s chief economist.

Μόνο ο χρυσός θα "επιβιώσει" αλώβητος της διάλυσης του δολαρίου, που προφανώς συμπαρασέρνει, λιγότερο ή περισσότερο, και τα υπόλοιπα νομίσματα:

Gold Will Outlive Dollar Once Slaughter Comes

The world’s monetary system is in the process of melting down. We have entered the endgame for the dollar as the dominant reserve currency, but most investors and policy makers are unaware of the implications. The only questions are how long the denouement of the dollar reserve system will last, and how much more damage will be inflicted by new rounds of quantitative easing or more radical monetary measures to prop up the system. Whether prolonged or sudden, the transition to a stable monetary system will become possible only when the shortcomings of the status quo become unbearable. Such a transition is, by definition, nonlinear. So central-bank soothsaying based on the extrapolation of historical data and the repetition of conventional wisdom offers no guidance on what lies ahead. Telltale signs of future trouble aren’t hard to spot. Only a few months ago, Federal Reserve Chairman Ben Bernanke and a chorus of other high-ranking Fed officials were talking about exit strategies from the U.S. central bank’s bloated balance sheet and the financial system’s unprecedented excess liquidity. Now, those same officials are talking about pumping more money into the system to stimulate growth. The prospects for an orderly unwinding of the extreme posture of global monetary policy are zero. Bernanke, Jean- Claude Trichet and Mervyn King, his counterparts in Europe and the U.K. respectively, are huddling en masse upon the most precarious perch in the history of monetary affairs. These alleged guardians of monetary stability, in their attempts to shore up the system, have simply created the incinerator for paper money. We are past the point of no return. Quantitative easing may well become a way of life. απλά θα τυπώνουν χρήμα από το πουθενά, υποτιμώντας το νόμισμα "μέχρι τέλους" The breakdown of the monetary system will be chaotic. When inflation commences, it will be highly disruptive. The damage to fixed-income assets will seem instantaneous. Foreign-exchange markets will become dysfunctional. The economy will become even more fragile and unpredictable. Gold is an imperfect, but comparatively reliable, market gauge for the extent of current and future monetary destruction. The recent acceleration in the dollar price of the metal to $1,381, a record high in nominal terms, coincided with talk of a new round of quantitative easing and highly visible discord among major nations on trade and currency-valuation issues. Naysayers point to gold’s price and see a bubble, without understanding that the only acceleration that is taking place is in the rate of decline of paper currency. The Fed is organizing an attack on the dollar’s value, believing that this is the most expedient way to defuse deflationary market forces. The man in the street is unaware, a perfect setup. Inflation can only be successful when the public doesn’t see it coming. The sudden torrent of commentary on gold isn’t the sign of a bubble. Anti-gold pundits provide a great service to those who grasp this historical moment: They facilitate the advantageous positioning of the one asset most likely to be left standing when the dust settles.

Στα χέρια της Κίνας το ράλι του χρυσού Η Κίνα έχει τα μεγαλύτερα αποθέματα πλούτου, και α΄ρα αυτή είναι που θα αγοράσει τον περισσότερο χρυσό - κάτι που ήδη έχει ξεκινήσει να κάνει άλλωστε:

Ένα μίγμα από οικονομικούς παράγοντες και νέες εξελίξεις όσον αφορά τις μεθόδους αγορών χρυσού από τις κεντρικές τράπεζες, βρίσκεται πίσω από την κίνηση των τιμών. Ο κυρίαρχος όμως παράγοντας για την κίνηση του πολυτίμου μετάλλου, δεν έχει ακόμη εκδηλωθεί. Και αυτός ο παράγοντας είναι η Κίνα. Η Κίνα διαθέτει σήμερα πάνω από 2.400 δισ. δολάρια σε αποθέματα ξένου συναλλάγματος, αλλά μόνο το 1,7% εξ αυτών είναι επενδυμένα σε χρυσό. Το ΔΝΤ προβλέπει ότι η Κίνα θα έχει πλεόνασμα τρεχουσών συναλλαγών 2.600 δισ. δολ. στην ερχόμενη πενταετία. Αν γίνει αυτό, τα αποθέματά της θα ανέλθουν στα 5-6 τρισ. δολάρια. Ακόμη κι αν κρατήσει το σημερινό ποσοστό χρυσού, θα πρέπει να αγοράσει επιπλέον 1.000-1.5000 τόνους. Και είναι πάρα πολύ πιθανό το Πεκίνο να θέλει να διευρύνει το μερίδιο του χρυσού στα αποθέματά της, ώστε να μειώσει την έκθεση στις υποτιμήσεις του δολαρίου και να ενδυναμώσει το στάτους του ρενμίνμπι ως διεθνές αποθεματικό. Όπως έγινε και με τις ΗΠΑ πριν 100 χρόνια, η Κίνα πιθανότατα θα χρησιμοποιήσει μεγάλα αποθέματα χρυσού για την οικονομική της ισχυροποίηση. Το 1913, πριν αναδειχθεί το δολάριο σε διεθνές νόμισμα, οι ΗΠΑ διέθεταν 2.293 τόνους χρυσού, σε σύγκριση με 248 τόνους της Βρετανίας, 439 της Γερμανίας, 1030 τόνους της Γαλλίας και 1.233 τόνους της Ρωσίας.

Vietnam stops banks using gold deposits to fund loans
New rule on gold in effect from Friday
Vietnam's central bank has stopped banks selling gold deposited by customers and using the funds for loans or for converting into foreign currencies, partly to help take downward pressure off the dong
It is also concerned that, if the value of gold continues to soar, banks could suffer heavy losses when they have to buy gold back to repay depositors.

IMF sold 1.04 mln ounces of gold in September Το ΔΝΤ πουλά το χρυσό του, για να χρηματοδοτήσει τα "πακέτα σωτηρίας" των τραπεζών
The International Monetary Fund sold 1.04 million ounces (32.3 tons) of gold in September, well above the amount sold in August, an IMF spokesman said on Friday.

Εν τω μεταξύ, οι Πολιτείες των ΗΠΑ είναι στα πρόθυρα χρεωκοπίας, και αυτό όπως έχουμε ξαναπεί ΔΕΝ είναι μόνο "αμερικάνικο" φαινόμενο - είναι και στην Ευρώπη. Πολλές πόλεις θα χρεωκοπήσουν - και με τον Καλλικράτη στην Ελλάδα αυτό θα επιταχυνθεί, μιας και το σχέδιο νόμου προβλέπει ΜΕΙΩΣΗ χρηματοδότησης για τους δήους, με αποτέλεσμα χρεωκοπία, ή/και αύξηση φόρων, ξεπούλημα δημόσιας περιουσίας, δανεισμό με επαχθείς όρους που θα καθυστερήσουν τη χρεωκοπία, διογκώνοντας το πρόβλημα όταν θα έρθει, κτλ

Fiscal disaster set to explode
States’ unemployment bill has come due
Since March of 2009, 31 states have borrowed billions from the federal government to continue paying out unemployment benefits while keeping their UI trust funds from insolvency.
The federal stimulus provided for a moratorium on interest payments until Dec. 2010. And, as you likely know, that’s a month from now.



Στις ΗΠΑ έχουν και εκεί εκλογές, και οι Ρεπουμπλικάνοι, που πλέον έχουν πάει ακόμα πιο ακροδεξιά απ' ότι με το Μπους, έουν την υποστήριξη των λόμπι και μάλλον θα κερδίσουν. "Από το κακό στο χειρότερο"

Γκρίζες κάλπες για Ομπάμα
Πρώτη φορά, οι Ρεπουμπλικανοί φέρονται ως οι επικρατέστεροι για να καταλάβουν περισσότερες έδρες στη Βουλή των Αντιπροσώπων και στη Γερουσία στις νότιες Πολιτείες.



Τσάι με τις... αρκούδες; Οχι, ευχαριστώ!
Ποιοι θα μπορούσαν να φανταστούν μια χώρα όπου καταργούνται η κοινωνική ασφάλιση, οι συντάξεις, τα επιδόματα ανεργίας; Οπου παύουν να χρηματοδοτούνται οι δημόσιοι παιδικοί σταθμοί και τα δημόσια σχολεία; Οπου η κυβέρνηση καταδιώκει τις αμβλώσεις και παροτρύνει τους νέους στη σεξουαλική αποχή μέχρι το γάμο; Οπου οι γυναίκες θα πρέπει να υποτάσσονται στη βούληση των αντρών και όλοι στο σχέδιο του Θεού; Μα, φυσικά, κάποιοι σοβινιστές νεοσυντηρητικοί αρσενικοί. Λάθος! Στην Αμερική τη βρόμικη δουλειά τους ανέλαβαν κάποιες γυναίκες. Αυτοαποκαλούνται «μαμάδες αρκούδες», είναι μέλη του κινήματος «Tea Party» και αγωνίζονται όχι να γυρίσουν τον κόσμο ανάποδα, αλλά να τον πάνε δεκαετίες πίσω.

Η "αριστερά" των ΗΠΑ προσπαθεί, αλλά φαίνεται -και όντως είναι- "λίγη". Στην καλύτερη περίπτωση να τους πούμε "κεντροαριστερούς", και αν...

Συγκέντρωση υπέρ της... λογικής στην Ουάσινγκτον
Την απάντησή τους στο υπερσυντηρητικό κίνημα του «Tea Party», που ετοιμάζεται να μπει και στη Βουλή με την προβιά των Ρεπουμπλικανών, έδωσαν δεκάδες χιλιάδες Αμερικανοί. Επικεφαλής της συγκέντρωσης υπέρ της λογικής, όπως ονομάστηκε, ήταν οι οικοδεσπότες των δύο δημοφιλέστερων σατρικών εκπομπών των ΗΠΑ, Τζον Στιούαρτ και Στίβεν Κολμπέρ.

Οι έχοντες, οι μη έχοντες και δύο μεγάλες κρίσεις στις ΗΠΑ
Η εισοδηματική ανισότητα κατέγραψε ρεκόρ το 2007, το υψηλότερο από το 1928 Και τότε είχαμε το "μεγάλο κραχ". Και τώρα μια μεγάλη κρίση. Τυχαίο; Δε νομίζω...
http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_...10/2010_420500



Bailed-out companies give campaign cash to Republicans
US companies that received government assistance during the financial crisis have given big political contributions to Republicans, according to reports.

Πάντα οι δοκιμές αρχίζουν με τους πιο ευάλωτους. Αλλά ποτέ δεν μένουν δοκιμές!

Του Θανάση Σκαμνάκη - «Πριν»

Η υπεράσπιση των δημοκρατικών δικαιωμάτων δεν μπορεί για μας να είναι κενό γράμμα. Ενεργοί όταν αφορά στους δικούς μας, παθητικοί ή και αδιάφοροι όταν αφορά άλλους.

Τα θεσμοθετημένα δημοκρατικά δικαιώματα, δεν χαρίστηκαν. Έγιναν σκληρές μάχες για να κατακτηθούν και μάλιστα με πρωτοπόρους εκείνους που θεωρούν πως θα είναι πάντα λίγα και ανεπαρκή και επισφαλή, σε μια κοινωνία που απλώς ανέχεται τη δημοκρατία και καιροφυλακτεί κάθε στιγμή να την αλλάξει. Αποδείξεις δεν χρειάζονται…

Συνεπώς δεν μπορούμε να σωπαίνουμε. Θεωρώ πως πρέπει να παραμείνουμε σε ετοιμότητα σχετικά με τους διωκόμενους για πολιτικά αδικήματα. Η κατάσταση με τους κρατουμένους του «Επαναστατικού Αγώνα» ανήκει σ’ αυτή

Η κατάληξη που έχουν όλα τα σκάνδαλα

Είναι να μην δείξεις κατανόηση στο δράμα που παιρνάει ο άλλωστε ισχυρός άνδρας της Ζήμενς στην Ελλάδα Μιχάλης Χριστοφοράκος;
Μπορεί απ’ ότι λέει ο ίδιος –στο «Πρώτο Θέμα»- να έχει «πολλούς και καλούς φίλους όχι μόνο στο Μόναχο αλλά σε όλη τη Γερμανία τόσο λόγω της επαγγελματικής μου δραστηριότητας στη χώρα όσο και της ιδιότητας μου ως προέδρου του Ελληνογερμανικού Εμπορικού Επιμελητηρίου», αλλά του λείπουν «Η Ελλάδα, οι φίλοι του, οι Κυριακές στο "Καραϊσκάκη" με τον Ολυμπιακό, το Αιγαίο…».

Τον συμπονούμε τον άνθρωπο αλλά τώρα με την καβάτζα που έχει κάνει, και αφού λόγω των προηγουμένων δραστηριοτήτων του είναι περιζήτητος σαν «σύμβουλος Γερμανικών επιχειρήσεων» θα ξεπεράσει την νοσταλγία των εποχών του στην Ελλάδα τότε που τάιζε τις γάτες του με συναγρίδες, όπως έχει γραφτεί.

Πέρα απ’ την πλάκα τώρα, να πούμε ότι, εντάξει τον Μ. Χριστοφοράκο. Το είχαμε γράψει απ’ την αρχή ότι όλα ήταν «μιλημένα-συμφωνημένα» με το πολιτικό προσωπικό της χώρας για να βγει λάδι γιατί αν άνοιγε το στόμα του …

Ένα άλλο σκάνδαλο όμως που συγκλόνισε την Ελλάδα, τροφοδότησε με πρωτοσέλιδα για βδομάδες τις εφημερίδες και ασχολήθηκαν μαζί του εκατοντάδες ώρες τα χαζοκούτια έριξε ταφόπλακα χωρίς να ασχοληθεί

Καλώς να τα δεχτούμε

Ποιος δεν θυμάται την «ανεπτυγμένη Δανία» που μας έφερναν ως παράδειγμα προς μίμηση.

Εφάρμοσαν, λοιπόν, κι εκεί έναν αντίστοιχο «Καλλικράτη» και τα αποτελέσματα είναι εντυπωσιακά.

Το 30% των δήμων έχουν ήδη αποφασίσει το κλείσιμο σχολείων, ενώ την ίδια στιγμή, το 2010 έχουν κατατεθεί 65 αιτήσεις άδειας για ιδιωτικά εκπαιδευτήρια.

Κόβονται τα δρομολόγια των δημοσίων συγκοινωνιών και αυξάνονται τα κόμιστρα για τους μαθητές.

Εχει αυξηθεί κατά 50% ο αριθμός μαθητών ανά τάξη, με αποτέλεσμα σε γυμνάσια της Κοπεγχάγης οι μαθητές να παρακολουθούν όρθιοι τα μαθήματα. Με το καλούμενο πακέτο προσαρμογής με την Ε.Ε θα κοπούν, συνολικά 6 δισ. κορώνες από τα

Ας εξεγερθούμε!

Πριν ένα χρόνο όλοι οι θιασώτες του καπιταλισμού ισχυρίζονταν ότι η κρίση δεν οφείλονταν στις αγορές, αλλά μονομερώς σε κάποιους αδίστακτους και άπληστους τραπεζίτες, χρηματιστές και κερδοσκόπους που εκμεταλλεύτηκαν την απορρύθμιση των χρηματοπιστωτικών αγορών για προσωπικό όφελος.

Οι σοσιαλδημοκράτες από τη μεριά τους διακήρυτταν ότι η κρίση οφείλεται στις νεοσυντηρητικές πολιτικές και πανηγύριζαν για το «τέλος του νεοφιλελευθερισμού» και την επιστροφή του αγοραίου κρατισμού.

Όλοι τους όμως απόκρυπταν το γεγονός ότι η παγκοσμιοποίηση των αγορών αντανακλά δομικές αλλαγές στον καπιταλισμό και ότι η καπιταλιστική κρίση/κατάρρευση οφείλεται στις αντιδραστικές επεκτατικές αναδιαρθρώσεις και μετασχηματισμούς του καπιταλισμού, ως αποτέλεσμα της κρίσης υπερσυσσώρευσης του κεφαλαίου.

Η προσπάθεια συσκότισης των πραγματικών αιτιών της κρίσης -η οποία δεν είναι κρίση πολιτικής διαχείρισης αλλά κρίση του καπιταλιστικού συστήματος– γίνεται προκειμένου να αποτραπεί η ανάπτυξη μιας μαζικής απειλητικής ριζοσπαστικοποίησης που δύναται να επιφέρει αυτή η διαπίστωση.

Ο καπιταλισμός όχι μόνο δεν πρόκειται να επιστρέψει σε προηγούμενες μορφές του «κοινωνικού συμβολαίου», αλλά το καταργεί υλοποιώντας νέες αντιδραστικές τομές, προβαίνει σε μια επιθετική συνολική αναδιοργάνωση των εκμεταλλευτικών και

Οι Abbie Gale μιλούν για το τέλος του "Greek Dream" και της ατομικότητας, και την επιστροφή της συλλογικότητας

Πολύ καλή συνέντευξη από...τη μουσική μπάντα Abbie Gale στο "Βήμα", όπου μιλούν για το τέλος του "greek dream" (κατ' αναλογίαν με το το "american dream"), το τέλος των μικροαστικών "ονείρων" δηλαδή.

Οι Abbie Gale παίζουν "indy" μουσική, μια μουσική που έχει σχετικά προοδευτικό χαρακτήρα, αν και ποτέ δεν κατάφερε, ούτε πρόκειται να καταφέρει ποτέ να γίνει τόσο δημοφιλής και αναγνωρίσιμη όσο πχ το [progressive] rock, ή το λαικό τραγούδι (πχ Ξυλούρης, κτλ) στην Ελλάδα. Ο λόγος είναι πως το μουσικό αυτό είδος είναι λίγο ελιτίστικο (απευθύνεται σε "ψαγμένους", όχι σε όλο το λαό), και "ταλαιπωρείται" συχνά και από αντίστοιχα "ψαγμένα" μηνύματα/στίχους, κτλ που απευθύνονται μόνο σε "λίγους και εκλεκτούς", κτλ .

Τέλος πάντων όμως, ως είδος είναι κλάσεις ανώτερο από διάφορα άλλα σκουπίδια που μας προωθούν, και η συνέντευξη των Abbie Gale εμένα τουλάχιστον με "κέρδισε", διότι λέει πολλές αλήθειες (είχα σκοπό να γράψω τώρα κάτι για μερικά νέα "πακέτα" τρισεκατομμυρίων $ που θέλουν να αρπάξουν οι τράπεζες στις ΗΠΑ, επιβάλλοντας παράλληλα "λιτότητα" για το λαό, αλλά εντάξει, αυτά πλέον "είναι γνωστά" και "συνηθισμένα", οπότε ναι μεν θα τα γράψω, αλλά αργότερα (στο επόμενο ποστ). Προς το παρόν, ας δούμε τι λένε οι Abbie Gale):

Αbbie Gale
«Θα ξανακάνουμε ομάδες για να σωθούμε»

...«Κανείς πλέον δεν αγοράζει CD. Και εγώ το ίδιο κάνω.Αγοράζω μόνο αυτά που λατρεύω. Είμαστε σε νέα εποχή.Δεν ξέρω πώς θα γίνει,ποιο θα είναι το format στο μέλλον,αλλά κατά τη γνώμη μου το CD απέτυχε. Ολοι μας στο βάθος του μυαλού μας ζούμε μια πραγματικότητα,ότι η μουσική είναι δωρεάν. Και αυτό δεν είναι καλό, επειδή φθάνουμε στο σημείο να συγκεντρώνουμε αρχεία μουσικής στον σκληρό δίσκο του υπολογιστή μας και να μην ακούμε πραγματικά. Συλλέκτες είμαστε.Το “παιχνίδι” είναι πόσα Giga μουσικής έχει ο καθένας μας...».

Ο Salvatore δεν βλέπει να αλλάζει μόνο η μουσική αλλά και οι κοινωνικές συνθήκες που επηρεάζουν τη μουσική. «Αυτό που αλλάζει,όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και παγκοσμίως, είναι ότι ο άνθρωπος αισθάνεται τρομερή μοναξιά. Αυτό που αυξάνεται αυτή την περίοδο είναι η μοναξιά των ανθρώπων. Ολο αυτό το καθημερινό κυνήγι, “ θα τη βγάλω, δεν θα τη βγάλω”, έχει φέρει επιπλοκές και σε προσωπικό επίπεδο. Νομίζω ότι το καλό που θα βγει μέσα απ΄ όλα αυτά είναι μια επιστροφή σε μια διαφορετική συλλογικότητα. Πιστεύω ότι οι άνθρωποι θα ξανακάνουν ομάδες για να αντεπεξέλθουν στις δύσκολες συνθήκες που έρχονται... Τουλάχιστον στην Ελλάδα,όπου όλα και όλοι είχαν ξεφύγει...» . (σ.σ. Αυτό που λέει, με μεγάλη απλότητα -προς τιμήν του- ο "Salvatore" είναι ουσιαστικά μια εφαρμογή της γνωστής ρήσης του Νίτσε ότι "Οι δυνατοί έχουν την τάση να διαχωρίζονται ενώ οι αδύνατοι να ενώνονται". Οι εργάτες, αλλά και οι μικροαστοί, είχαν πειστεί, ψευδώς όπως αποδείχτηκε, ότι ήταν "δυνατοί", ότι μπορούσαν να ζήσουν με ατομισμό, χωρίς να χρειάζονται την αλληλεγγύη των άλλων, χωρίς δηλαδή συλλογικότητα. Τώρα όμως που αποκαλύπτεται το πόσο αδύναμοι είναι στην πραγματικότητα, θα πρέπει αναγκαστικά να ενωθούν για να ανταπεξέλθουν στην επίθεση της άρχουσας τάξης)

Ο Salvatore προσδιορίζει αυτό το καθημερινό κυνήγι με όρους που μοιάζουν τυπικά ελληνικοί και επομένως οικείοι:«Μπήκαμε σε ένα τριπάκι ότι “ως τα 24 σπουδάζω ή σχεδόν σπουδάζω, ενώ παράλληλα τα πίνω και μεθάω κάθε βράδυ, μετά κάνω ένα μεταπτυχιακό και είμαι έτοιμος ως γιάπης στην αγορά εργασίας. Στα τριάντα δύο έχω και παιδιά και ένα αυτοκίνητο, ένα φολκσβάγκεν πασάτ,με όνειρο να πάω στο χωριό το Πάσχα και όλοι να μου πουν μπράβο”. Πλέον δεν θα είναι αυτά τα δεδομένα. Και μπορεί να φαίνεται ότι σε περιόδους κρίσης,ανέχειας οι άνθρωποι τρέχουν μόνο για να εξασφαλίσουν τα προς το ζην,αλλά επίσης σε τέτοιους περιόδους οι άνθρωποι καταλαβαίνουν ότι πρέπει να στραφούν σε κάτι πιο πνευματικό,διαφορετικά θα τρελαθούν.Ή θα γίνουν ζώα». (σ.σ. εδώ επίσης κάνει μια σημαντική παρατήρηση, ότι δηλαδή η κρίση δεν είναι μόνο "χρηματοπιστωτική", ούτε καν "οικονομική'. Είναι καπιταλιστική, αφορά δηλαδή ΟΛΑ τα επίπεδα του καπιταλισμού (οικονομικό, αλλά και πολιτικό, κοινωνικό, ιδεολογικό))

Πολιτικός ο λόγος του Salvatore, αλλά οι Αbbie Galeδεν είναι πολιτικό συγκρότημα. «Περισσότερο πολιτικοί είμαστε στη μουσική.Με τα τραχιά σκληρά κομμάτια μας. Από την άλλη, σε τέτοιους περιόδους μπορεί η μουσική ή ένα συγκρότημα να συνδεθεί με έναν ολόκληρο αγώνα. Αλλά εδώ δεν υπάρχει ο αγώνας. Τι συζητάμε λοιπόν... Γενικότερα δεν μου αρέσει η στρατευμένη τέχνη,παρ΄ ότι σε δύσκολες περιόδους υπήρξαν καλλιτέχνες που με προσωπικό κόστος κράτησαν ζωντανή την Ελλάδα» .

Τους Αbbie Gale μέχρι στιγμής τους κρατάει ζωντανούς η μουσική τους και τα live τους. Παρουσιάζουν το άλμπουμ τους στην Πάτρα στις 3 Δεκεμβρίου, ακολουθούν δύο εμφανίσεις τους στο Ηράκλειο της Κρήτης, ενώ τον Φεβρουάριο θα εμφανισθούν στο Gagarin, στην Αθήνα, μαζί με τη Μαριέτα Φαφούτη.

«ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ ΧΩΡΙΣ ΕΝΟΧΟ»

«Θλίψη και οργή. Εχουν γίνει εγκλήματα που δεν έχουν κανέναν ένοχο.Πρέπει να είμαστε η μοναδική χώρα όπου έχουν φαγωθεί τόσο πολλά χρήματα και όμως δεν υπάρχει κανείς υπεύθυνος. Και αυτοί που έκλεψαν δεν πείναγαν. Από την άλλη,δεν μπορούμε να βγάλουμε την ουρά μας απέξω. Είμαστε Ελληνες και βαθιά μέσα μας έχουμε όλοι επωφεληθεί από το γεγονός ότι ζούμε σε ένα χαλαρό σύστημα (σ.σ. αυτό είναι πολύ μεγάλη γενίκευση, που δεν ισχύει, Υπάρχουν αμέτρητοι άνεργοι, εργάτες για 400-500 ευρώ, εργάτες με 10ωρα και 12ωρα και "μαύρα", κτλ. Αυτοί είναι "ωφελημένοι"; Προφανώς και όχι...Παθητικοί ναι, "ωφελημένοι" όμως όχι).Οχι φυσικά καταστρέφοντας την Ελλάδα με τον ίδιο τρόπο που το έχει κάνει ένας πολιτικός,τρώγοντας τα άπειρα λεφτά.Αλλά τον γνωστό,το βύσμα,όλοι το έχουμε χρησιμοποιήσει.Από το να σβήσουμε μια κλήση για ένα παράνομο παρκάρισμα μέχρι ό,τι μπορεί να φανταστεί ο καθένας.Αλλά το πλέον θλιβερό απ΄ όλα είναι ότι δεν έχουμε αντιδράσει.Πάντως μας δίδεται η ευκαιρία να το κάνουμε την προσεχή Κυριακή,στις εκλογές».

Κανένα έγκλημα δε θα μείνει στα σκοτεινά και αναπάντητο.

«Φρόνιμα και ταπεινά πάω με κείνον που νικά. Αν θέλεις να χαρείς τη λευτεριά νωρίς γίνε προδότης, γίνε. Θα ‘ναι μαζί σου οι νόμοι και η πλερωμένη γνώμη. Πέτα την ανθρωπιά σου. Κι απ’ τον αφέντη πιάσου. Κι άμα σε φτύσει αυτός, να κάθεσαι σκυφτός. Και θα ‘χεις τα πρωτεία στη σάπια πολιτεία».

Κώστας Βάρναλης «Των φρονίμων τα παιδιά»

Οι συμβασιούχοι του υπουργείου Πολιτισμού, αν και είχαν δικαιωθεί από τα δικαστήρια, στις 14 Οκτώβρη διαμαρτυρήθηκαν στην Ακρόπολη, διεκδικώντας την ανανέωση των συμβάσεών τους που λήγουν στις 31/10 και τα δεδουλευμένα των 24 μηνών που είναι απλήρωτοι. Το κράτος απάντησε με ξύλο και χημικά και οι εργαζόμενοι κάλεσαν σε συγκέντρωση αλληλεγγύης.

Σ’ όλη τη διάρκεια της συγκέντρωσης, «κάποιοι» ζουμάριζαν με φωτογραφικές μηχανές τους διαδηλωτές, κατά τη «δημοκρατική» μέθοδο της Ασφάλειας, μέχρι και τη λήξη της συγκέντρωσης, έξω από το μετρό της Ακρόπολης.
Μετά τη συγκέντρωση, δύο μέλη της Επιτροπής Κατοίκων Περιστερίου, εκ των οποίων το ένα είναι και μέλος της Ανοιχτής Συνέλευσης Εργαζομένων Ανέργων, έφτασαν στο τέρμα του μετρό, στον Άγ. Αντώνη, με σκοπό να πάνε στη δημοσιοποιημένη συνέλευση της Επιτροπής Κατοίκων Περιστερίου, η οποία γινόταν εν όψει των ασφαλιστικών μέτρων εναντίον του Δήμου για την παράνομη εγκατάσταση και λειτουργία χωματερής στο Άλσος. Εκεί, τρεις άνδρες με πολιτικά τους σταμάτησαν για εξακρίβωση στοιχείων.

Οι σύντροφοι ζήτησαν να τους επιδείξουν τα στοιχεία τους και έτσι διαπιστώθηκε ότι η εξακρίβωση γινόταν με την παρουσία του προϊσταμένου της Ασφάλειας Μπουρναζίου. Ενώ επέδειξαν τις ταυτότητές τους, οι αστυνομικοί επέμεναν να τους ακολουθήσουν στο τμήμα και όταν αυτοί αρνήθηκαν, τους ανάγκασαν να μπουν σε συμβατικό αυτοκίνητο με την

Δύο εξαιρετικά κείμενα για τη σημερινή φύση του καπιταλισμού

Η ανθρωπότητα υπό ομηρία

Την ίδια μέρα που ο FAO (Οργανισμός Τροφίμων και Γεωργίας του ΟΗΕ) μας πληροφορεί ότι η πείνα πλήττει σήμερα σχεδόν ένα δισεκατομμύριο ανθρώπινες υπάρξεις και εκτιμά ότι η αναγκαία βοήθεια για να σωθούν οι ζωές τους είναι 30 δισεκατομμύρια δολάρια, η συντονισμένη δράση έξι κεντρικών τραπεζών (ΗΠΑ, Ευρωπαϊκή Ενωση, Ιαπωνία, Καναδάς, Αγγλία και Ελβετία) ρίχνει 180 δισεκατομμύρια δολάρια στις χρηματοπιστωτικές αγορές, για να σώσει τις ιδιωτικές τράπεζες. Μπροστά σε ένα τέτοιο δεδομένο απομένουν μόνον δύο εναλλακτικές δυνατότητες: ή είμαστε δημαγωγοί ή είμαστε ρεαλιστές. Αν αναφέρομαι στον φυσικό νόμο της προσφοράς και της ζήτησης και υποστηρίζω ότι στον κόσμο υπάρχει πολύ περισσότερη ζήτηση για ψωμί απ' όση για επεμβάσεις αισθητικής χειρουργικής και πολύ περισσότερη ζήτηση για φάρμακα εναντίον της ελονοσίας απ' όση για ενδύματα υψηλής μόδας· αν ζητώ ένα καντιανό δημοψήφισμα που θα ρωτάει τους ευρωπαίους πολίτες αν προτιμούν να διατεθούν οι αποταμιεύσεις της χώρας τους για να σωθούν ζωές ή για να σωθούν τράπεζες, είμαι αναμφίβολα δημαγωγός.

Αν, ενάντια στον λόγο και την ηθική, αποδέχομαι ότι είναι περισσότερο επείγον, περισσότερο αναγκαίο, περισσότερο πρέπον, περισσότερο αποτελεσματικό, περισσότερο ωφέλιμο για την ανθρωπότητα, να εμποδιστεί η κατάρρευση μιας ασφαλιστικής εταιρείας και η χρεοκοπία μιας τράπεζας απ' όσο είναι να δοθεί τροφή σε χιλιάδες παιδιά, να βοηθηθούν τα θύματα ενός κυκλώνα ή να θεραπευτεί ο δάγκειος, τότε είμαι ρεαλιστής. Στα λόγια μου δεν υπάρχει ίχνος ειρωνείας. Τα πράγματα έχουν ως εξής: μια πλήρης αλήθεια, της οποίας δεν επιτρέπεται η εφαρμογή, είναι δημαγωγική. Μια εδραιωμένη τερατωδία, που δεν αποδέχεται εναλλακτική λύση, είναι ρεαλιστική. Η οργανωμένη μειονότητα που διαχειρίζεται τον καπιταλισμό -υπουργοί, τραπεζίτες, διοικητικά συμβούλια πολυεθνικών, χρηματιστές και οικονομικοί δημοσιογράφοι- μπορεί να επικαλείται αλαζονικά τον Χάγεκ σε στιγμές νηνεμίας και να απαιτεί αδιάντροπα την παρέμβαση του κράτους όταν κινδυνεύει να καταρρεύσει, επειδή γνωρίζει ότι η ατιμωρησία της είναι ανάλογη προς τη δική μας εξάρτηση.

Γι' αυτόν τον λόγο -ας το παραδεχθούμε- εμείς οι ευρωπαίοι πολίτες που θα καλούμασταν σε ένα υποθετικό καντιανό δημοψήφισμα («η τράπεζα ή η ζωή») θα τασσόμασταν αναμφίβολα με ρεαλισμό υπέρ των τραπεζών, επειδή έχουμε επίγνωση του γεγονότος ότι όλα αυτά που μας ενδιαφέρουν -από την αγκαλιά της αγαπημένης μας μέχρι το χαμόγελο των παιδιών μας- είναι μια δική τους παραχώρηση. Η οργανωμένη μειονότητα που μας κυβερνά κρατάει όμηρο την ανθρωπότητα και αν δεν τρέξουμε να βοηθήσουμε τους άρπαγες, όλα τα δεινά μπορεί να πέσουν πάνω μας.

Για μιαν αιχμάλωτη ανθρωπότητα είναι ρεαλιστικό να υποτάσσεται στον εκβιασμό και να αφήνει κατά μέρος την αλήθεια, τη συμπόνια, την ευαισθησία, την αλληλεγγύη. Ενα σύστημα το οποίο, όταν τα πράγματα πάνε καλά, σκοτώνει από πείνα ένα δισεκατομμύριο πρόσωπα και, αν πάνε άσχημα, απειλεί να καταστρέψει όλα τα υπόλοιπα, είναι ένα σύστημα αποτυχημένο όχι μόνον ηθικά αλλά και οικονομικά.
...
Στη διάρκεια της ιστορίας, ένα οικονομικό πείραμα ποτέ δεν είχε στη διάθεσή του πιο ισχυρά μέσα ούτε και πιο ευνοϊκές συνθήκες για να καταδείξει την ανωτερότητά του. Στα τελευταία 60 χρόνια, η οργανωμένη μειονότητα που διαχειρίζεται τον παγκόσμιο καπιταλισμό υποστηρίχθηκε από μια σειρά διεθνών θεσμών (το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, την Παγκόσμια Τράπεζα, τον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου, το G8 κ.ο.κ.), οι οποίοι επινόησαν και εφάρμοσαν ενάντια σε όλα τα εμπόδια τις πολιτικές φιλελευθεροποίησης και ιδιωτικοποίησης της παγκόσμιας οικονομίας. Υστερα από 200 χρόνια ελεύθερης ύπαρξης, υποστηριζόμενης απ' όλες τις εξουσίες και απ' όλους τους θεσμούς της Γης, το παλιό και φονικό εργαλείο μάς έφερε μέχρι εδώ: ένα δισεκατομμύριο ανθρώπινες υπάρξεις πεθαίνουν από πείνα και, αν τώρα δεν τρέξουμε να βοηθήσουμε τους ενόχους, όλοι οι άλλοι ίσως καταλήξουν να θαφτούν μαζί με τους πιο φτωχούς, αφού προηγουμένως έχουν αλληλοεξοντωθεί.

Τι ακριβώς είναι δυσάρεστη έκπληξη στον καπιταλισμό;

Οσο κι αν δεν αποτελεί παρηγοριά, πρέπει να παραδεχτούμε ότι δεν είναι μονάχα οι χώρες όπως η Ελλάδα, η Ιρλανδία ή η Πορτογαλία που ζουν κάτω από το ζυγό των χρηματαγορών.

Κι οι επιχειρήσεις, επίσης, αναγκάζονται όχι μόνο να λογοδοτούν στις αγορές, αλλά και να τις υπακούουν τυφλά. Κι αν, στον χρηματοοικονομικό καπιταλισμό, τα κράτη βρίσκονται στο έλεος των πιστωτών τους, οι επιχειρήσεις (και οι εργαζόμενοί τους) εξαρτώνται απόλυτα από τις επιθυμίες των μετόχων τους. Η μοίρα των κρατών και των επιχειρήσεων έγινε κοινή από τη στιγμή που η απελευθέρωση του χρηματοοικονομικού τομέα μετέτρεψε τον γενικευμένο ανταγωνισμό των κεφαλαίων που αναζητούν την καλύτερη δυνατή επένδυση σε ατσάλινο βραχίονα που επιβάλλει σκληρή πειθαρχία σε όλους όσοι θέλουν να αποκτήσουν πρόσβαση σε αυτά τα κεφάλαια. Τα κεφάλαια οφείλουν να εξασφαλίζουν στους κατόχους τους ολοένα μεγαλύτερη ασφάλεια για μια δεδομένη απόδοση... ή ολοένα μεγαλύτερη απόδοση για ένα δεδομένο επίπεδο κινδύνου.

Κατά παράδοξο τρόπο, παρά την κοινή μοίρα των κρατών και των επιχειρήσεων, οι προσταγές που τους απευθύνουν οι αγορές είναι αντίθετες. Πράγματι, ενώ απαιτούν από τα κράτη να εφαρμόσουν πολιτικές λιτότητας για να αποφευχθεί η υπερχρέωση (αυτό απαιτεί η ασφάλεια), απαιτούν από τις επιχειρήσεις να χρεωθούν... για να μεγιστοποιηθεί η οικονομική απόδοση της επένδυσης. Ολα αυτά δημιουργούν την εντύπωση ότι ο χρηματοοικονομικός τομέας -ο οποίος διεκδικεί το δικαίωμα να μην τον αφορά οτιδήποτε έχει σχέση με την ηθική- έχει αρχίσει να δημιουργεί μια δική του διπλή «ηθική», η οποία μάλιστα είναι από τις πλέον χοντροκομμένες: ενώ το κράτος οφείλει να συμπεριφέρεται ως «συνετός οικογενειάρχης», οι επιχειρήσεις από την πλευρά τους οφείλουν να παίζουν το παιχνίδι της «μόχλευσης»(1).

Την Τρίτη 28 Σεπτεμβρίου συνέβη στο Χρηματιστήριο του Παρισιού ένα περιστατικό το οποίο είναι ιδιαίτερα κατατοπιστικό απ' αυτή την άποψη. Η μετοχή της επιχείρησης Michelin, του διάσημου κατασκευαστή ελαστικών, υποχώρησε ξαφνικά κατά περισσότερο από 10% κατά τη διάρκεια μιας συνεδρίασης που χαρακτηριζόταν από έντονες διακυμάνσεις οι οποίες έφθασαν στα όρια της νευρικότητας, μέσα σε μια ημέρα άλλαξε χέρια το 4% των μετοχών της εταιρείας. Ο λόγος της βουτιάς; Θα ήθελα να είχα τη δυνατότητα να αφήσω λίγο χρόνο στον αναγνώστη για να σκεφθεί ποια θα μπορούσε να είναι η αιτία της, έτσι ώστε να τον καταπλήξω ακόμα περισσότερο στη συνέχεια. Ο λόγος, λοιπόν, της βουτιάς είναι ότι «οι αγορές εξεπλάγησαν». Κι από τι άραγε εξεπλάγησαν; Εξεπλάγησαν από την αναγγελία της Michelin ότι θα προχωρήσει σύντομα σε αύξηση του μετοχικού της κεφαλαίου κατά 1,2 δισεκατομμύρια ευρώ για να χρηματοδοτήσει ένα ετήσιο επενδυτικό πρόγραμμα 1,6 δισ. ευρώ. Πράγματι, η εταιρεία επιθυμεί να αυξήσει το παραγωγικό δυναμικό της έτσι ώστε να είναι σε θέση να ανταποκριθεί στην έντονη αύξηση της ζήτησης που παρατηρείται στις αναδυόμενες χώρες (Κίνα, Ινδία, Βραζιλία). Εύλογα θα μπορούσε κανείς να αναρωτηθεί πού είναι, λοιπόν, το πρόβλημα.

Σύμφωνα με έναν οικονομικό αναλυτή, το πρόβλημα συνίσταται στο γεγονός ότι «η αύξηση του μετοχικού κεφαλαίου ήταν τόσο πολύ αναπάντεχη, ώστε η αγορά οφείλει τώρα να "αφομοιώσει" την πληροφορία». Βέβαια, θα μπορούσαμε να αντιτάξουμε ότι, εάν κάποιος επιθυμεί να μην αποκομίσουν κάποιοι αθέμιτα κέρδη εκμεταλλευόμενοι την εσωτερική πληροφόρηση ή τις «διαρροές», παρόμοια ανακοίνωση πρέπει να είναι υποχρεωτικά αναπάντεχη τη στιγμή που θα ανακοινωθεί. Συνεπώς, δεν ήταν η αναγγελία που εξέπληξε, αλλά το περιεχόμενό της.

Η σωστή εξήγηση είναι ότι, απλούστατα, «οι αγορές» έχουν ξεσυνηθίσει πλέον την πρακτική των επιχειρήσεων να κάνουν έκκληση στους μετόχους τους για να εισφέρουν χρήματα για τη χρηματοδότηση προγραμμάτων βιομηχανικής ανάπτυξης. Πράγματι, εδώ και πολύ καιρό συνηθίζουν να ζητούν το αντίθετο: να περιορίσουν οι επιχειρήσεις τα επενδυτικά τους προγράμματα μονάχα σε δραστηριότητες οι οποίες μπορούν να αποφέρουν ετήσιες αποδόσεις των επενδυθέντων κεφαλαίων 15-20%, καθώς και να προβούν σε επιστροφή κεφαλαίου, να επιστρέψουν στους μετόχους τα διαθέσιμά τους σε ρευστό, τα οποία δεν τους χρειάζονται πλέον δεδομένου ότι οι επιχειρήσεις δεν αναπτύσσονται πια. «Downsize and distribute», όπως λένε και οι Αγγλοσάξονες. Οι μέτοχοι δεν είναι αγελάδες για άρμεγμα στις οποίες κάνει κανείς έκκληση για τη χρηματοδότηση των επενδύσεων (διότι αυτό συνεπάγεται τη «διάχυση του κεφαλαίου»). Αντίθετα, οι μέτοχοι υπάρχουν για να αρμέγουν τις επιχειρήσεις οι οποίες οφείλουν να τους καταβάλλουν διαρκώς γενναία μερίσματα. Ο Ζαν Ντομινίκ Σενάρ, γενικός οικονομικός διευθυντής της Michelin, μόνο που δεν ζήτησε συγνώμη για την «απρεπή» έκκληση στους μετόχους να εισφέρουν χρήματα για την αύξηση κεφαλαίου: «Δεν θα είχαμε τολμήσει να ζητήσουμε χρήματα από την αγορά εάν δεν είχαμε αποδείξει την ικανότητά μας να δημιουργούμε ανάπτυξη». Ωστόσο, δεν είναι σίγουρο, ότι, χρησιμοποιώντας τον όρο «ανάπτυξη», κατεύνασε τους φόβους της αγοράς.

Στον καπιταλισμό όπου κυριαρχεί ο χρηματοοικονομικός τομέας, η ανάπτυξη είναι κάτι το τυχοδιωκτικό. Η σωστή συνταγή απαιτεί να κάνεις το ακριβώς αντίθετο, η διοίκηση μιας εταιρείας οφείλει να περιορίσει την προσφυγή στα χρήματα των μετόχων και -εάν αυτό είναι δυνατόν- να αγοράζει με τη διαθέσιμη ρευστότητά της τις δικές της μετοχές (για να τις ακυρώσει, έτσι ώστε να ανέβει η τιμή των υπόλοιπων μετοχών της), να δώσει προτεραιότητα στον δανεισμό της επιχείρησης, να περιορίσει ασφυκτικά τις επενδύσεις και να καταβάλλει αμέσως στον μέτοχο όσο το δυνατόν περισσότερο ρευστό... αντί να τον αφήνει να ζει με υποσχέσεις για το μέλλον, περιμένοντας τα μελλοντικά μερίσματα.

Συνεπώς, αυτό που εξέπληξε τις αγορές ήταν το γεγονός ότι η Michelin υιοθέτησε μια λογική που είναι αντίθετη με εκείνη των μετόχων (κάτι που η εταιρεία δεν έκανε στο παρελθόν). Μάλιστα, αυτή η λογική των αγορών, μετά από μια ύφεση στις αρχές του 2009, έχει φθάσει και πάλι στην κορύφωσή της, από το τρίτο τρίμηνο του 2009, οι αμερικανικές επιχειρήσεις αυξάνουν και πάλι σε ιδιαίτερα αισθητό βαθμό τις αγορές ιδίων μετοχών. Μέσα σε ένα χρόνο, το ποσό που διέθεσαν γι' αυτό το σκοπό τετραπλασιάστηκε, φτάνοντας το τρίτο τρίμηνο του 2009 τα 95 δισεκατομμύρια δολάρια. Βέβαια, οι αμερικανικές επιχειρήσεις έχουν συσσωρεύσει τον τελευταίο καιρό μεγάλα αποθέματα ρευστότητας στα ταμεία τους, όμως ορισμένες δεν διστάζουν να δανειστούν ξανά για να επιστρέψουν χρήματα στους μετόχους τους. Κι όπως σχολιάζει ένας άλλος οικονομικός αναλυτής, «αυτό αποδεικνύει ότι το μέλλον είναι αβέβαιο και ότι η κερδοφορία μιας δυνητικής επένδυσης είναι ανεπαρκής». Δεν θα μπορούσε να συνοψίσει κανείς με καλύτερο τρόπο σε μια φράση όλα όσα αποτελούν τη φύση του καπιταλισμού... τα οποία όμως ταυτόχρονα είναι εκείνα ακριβώς που κάνουν τους μετόχους να φρίττουν: με λίγα λόγια, φοβούνται... τον καπιταλισμό! Βασικά, και για να είμαστε ακριβείς, δε φοβούνται "τον καπιταλισμό". Φοβούνται το προηγούμενο -και πλέον ξεπερασμένο- στάδιο του καπιταλισμού, κατά το οποίο υπάρχει "ελεύθερος ανταγωνισμός" ανάμεσα στις επιχειρήσεις ενός κλάδου, και άρα μια επένδυση ίσως να αποτύχει. Στο σημερινό στάδιο του καπιταλισμού, θέλουν να υπάρχουν ολιγοπώλια-μονοπώλια σε όλους τους κλάδους, και μια χούφτα ολιγάρχες να αρμέγουν οργανωμένα τους λαούς

1. (ΣτΜ) Ανάπτυξη μιας επιχείρησης η οποία επιτυγχάνεται με ελάχιστα ίδια κεφάλαια και προσφυγή σε υψηλό -όσο το δυνατόν πιο χαμηλότοκο- δανεισμό.

Τρία "κλασσικά" βίντεο

ΥΓ:Βέβαια, δεν μπορούν αυτά τα κλασσικά έργα να χωρέσουν σε βίντεο των 5 λεπτών - ωστόσο, έστω και "κουτσουρεμένα", ακούγονται πολλές αλήθειες στα βίντεο αυτά...

Νέο κυνήγι μαγισσών

Η φωτογραφία είναι από ανάρτησή μας στις αρχές Οκτώβρη. Και δεν χρειαζόταν να έχει κάποιος ιδιαίτερη πολιτική αντίληψη για να το διαπιστώσει αυτό. Αρκει να παρακολουθούσε τα αλλεπάλληλα δημοσιεύματα του γνωστού και μη εξαιρετέου Β. Λαμπρόπουλου στο «Βήμα».

Ας τα πάρουμε τα πράγματα με την σειρά.
Την περασμένη βδομάδα έδωσαν συνέντευξη τύπου οι δικηγόροι του Σαράντου Νικητόπουλου οι οποία αναφέρθηκαν αναλυτικά στα υποτιθέμενα αποδεικτικά στοιχεία, τα οποία δεν συνιστούν ποινικό αδίκημα, ούτε καν προέκταση ή παρυφή ποινικού αδικήματος.
Παράλληλα είχαμε δήλωση του ίδιου του Σ. Νικητόπουλου στην οποία τόνιζε ότι « Βρίσκομαι προφυλακισμένος σε ένα υπόγειο με βάση τις εντελώς αυθαίρετες και αστήρικτες κρίσεις και ερμηνείες του

Εκλογές: Διλήμματα, πραγματικότητα, εμμονές και αυταπάτες

Δυο βδομάδες πριν τις εκλογές της 7ης Νοέμβρη μια μικρή ομάδα ρατσιστών κατοίκων του Αγίου Παντελεήμονα με τη συνδρομή οργανωμένης συμμορίας φασιστοειδών επιχείρησε και σε ένα βαθμό το κατάφερε να επιτεθεί με γιαούρτια και αυγά σε κλιμάκια των συνδυασμών του Αλαβάνου και της Παρτάλιου που περιόδευαν στην περιοχή στις 22 και 23 Οκτώβρη αντίστοιχα.

Δεν είναι η πρώτη φορά που αυτές οι συμμορίες αυτοδικούν στην συγκεκριμένη περιοχή. Είναι γνωστό επίσης ότι εδώ και δύο χρόνια αυτές οι ομάδες έχουν επιβάλει ένα ιδιότυπο απαρτχάιντ στην περιοχή με συνεχείς επιθέσεις κατά μεμονωμένων μεταναστών στο δρόμο, των σπιτιών τους, των μαγαζιών τους και των χώρων που προσεύχονται. Τα περισσότερα από τα εκατοντάδες αυτά περιστατικά δεν γίνονται καν γνωστά δεδομένου ότι οι ρατσιστικές συμμορίες δρουν υπό την πλήρη κάλυψη του τοπικού αστυνομικού τμήματος και ενίοτε της εκάστοτε αρμόδιας πολιτικής ηγεσίας (Μαρκογιαννάκης, Χρυσοχοίδης κ.ο.κ.)

Το ποιοτικό στοιχείο αυτή τη φορά είναι ότι οι τελευταίες επιθέσεις είχαν στόχο επώνυμα και αναγνωρισμένα στελέχη της αριστεράς. Δεν θα μιλήσουμε εδώ για τις ευθύνες των συγκεκριμένων εκλογικών συνδυασμών που έδειξαν για ακόμα μια φορά αιφνιδιασμένοι από την επίθεση 30 αλητών, οι οποίοι κάλλιστα θα μπορούσαν να είχαν μετανιώσει επί τόπου την ώρα και τη στιγμή που είχαν γεννηθεί. Αλλά αυτό είναι άλλο θέμα.

Αυτό που έχει σημασία και δεν πρέπει επ’ ουδενί να υποτιμηθεί είναι η άθλια στάση των τηλεοπτικών ΜΜΕ τα οποία επιχείρησαν με τον πλέον προκλητικό τόπο να υπερασπιστούν την αλήτικη αυτή επίθεση και μάλιστα με αρκετές δόσεις ειρωνείας και χαριεντισμού. Τα ανθρωπάρια των δελτίων των 8 δεν έκρυβαν τη χαρά τους στη άθλια εικόνα ενός ιστορικού στελέχους της αριστεράς γιαουρτωμένο από μερικά τσογλάνια, υπό την κάλυψη φυσικά της αστυνομίας. Λίγο πολύ λοιπόν οι γκεμπελίσκοι των δελτίων των 8 επιχείρησαν να παρουσιάσουν τις ενέργειες αυτές ως

Είτε τελεσίγραφο, είτε παράδοση, να φύγει μια ώρα νωρίτερα!

Ο νέος κυνικός εκβιασμός που τόλμησε να κάνει ο Παπανδρέου με τη διακαναλική και ολόκληρο το μηχανισμό που διαθέτει, μπορεί να ερμηνευτεί με πολλούς τρόπους: Άμεση προσπάθεια να ελαττώσει όσο γίνεται τη ζημιά και τη χρεοκοπία της πολιτικής του μέσα στον λαϊκό κόσμο και άρα να ζωντανέψει εξαρτημένα αντανακλαστικά για την αντιμετώπιση μιας υποτιθέμενης «υπονόμευσης». Αδυναμία να κυβερνήσει και να εφαρμόσει την πολιτική και τις δόσεις του Μνημονίου, βρισκόμενος σε μια κραυγαλέα αναντιστοιχία με τη λαϊκή βούληση.
Συσπείρωση της βάσης του ΠΑΣΟΚ, του τμήματος που μπορεί να φοβάται γενικότερες εξελίξεις, εκμετάλλευση τυχόν αδυναμιών της Ν.Δ., διατήρηση της πρωτοβουλίας των κινήσεων με εκβιαστικά διλήμματα. Να περισώσει επομένως ή ακόμα, και να παραδώσει σε ένα διάδοχο σχήμα.

Ο Καραμανλής όταν είδε το «τσουνάμι» της επερχόμενης χρεοκοπίας τι έκανε; Προκήρυξε εκλογές και στην ουσία παρέδωσε στον Γ. Παπανδρέου που είχε πλήρη επίγνωση της κατάστασης. Τώρα που φαίνεται εντελώς καθαρά ότι τα μέτρα του Μνημονίου βουλιάζουν τη χώρα, την οικονομία και την κοινωνία, τώρα που μπορεί η αποδοκιμασία να πάρει μεγάλες διαστάσεις τιμωρίας του ΠΑΣΟΚ, ο Γ. Παπανδρέου ίσως να ακούει προσεκτικότερα τον Κ. Μητσοτάκη που του προσφέρει απλόχερα στήριξη: ένα σχήμα τεχνοκρατών στην κυβέρνηση για ένα μικρό μεταβατικό διάστημα μπορεί να είναι επωφελές για ολόκληρο τον πολιτικό κόσμο που δεν θα χρεωθεί με τα όσα επαχθή πρέπει να

Ο Δημαράς δεν είναι παρά ένας πολιτικός σαλτιμπάγκος

Τυχοδιωκτισμός, παρασκήνιο, συμφωνίες χωρίς αρχές είναι μερικά φαινόμενα απ’ όσο χαρακτηρίζουν τις αυτοδιοικητικές εκλογές.
 Η περίπτωση του Γ. Δημαρά είναι χαρακτηριστική. Την στιγμή που ο ίδιος όπου βρεθεί και όπου σταθεί με δηλώσεις του τύπου: «Το ξεκαθαρίζω για μια ακόμη φορά. Δεν θέλουμε να δημιουργήσουμε πρόβλημα στην κυβέρνηση, οι εκλογές αφορούν την Τοπική Αυτοδιοίκηση και σε περίπτωση εκλογής μας, περιμένουμε να σταθούμε δίπλα στην κυβέρνηση και όχι απέναντί της», δείχνει την προσήλωση του στις επιδιώξεις που έχει η κυβέρνηση του μνημονίου, έρχεται η Real news και αποκαλύπτει τις αληθινές προθέσεις του.
Ο Δημαράς δεν είναι παρά ένας πολιτικός σαλτιμπάγκος που μπροστά στις προσωπικές του επιδιώξεις δεν διστάζει μπροστά σε τίποτα.

Η φυλλάδα του Χατζηνικολάου που πάντα έχει καλές πληροφορίες για το τι διαδραματίζετε στους διαδρόμους της Ρηγίλλης μας λέει στο ρεπορτάζ της ότι ο Σαμαράς είχε συμφωνήσει με τον Δημαρά ότι η Ν.Δ θα στήριζε την υποψηφιότητα του ανεξάρτητου βουλευτή χωρίς

"Κλειδωθείτε στα σπίτια σας, οι "κακοί τρομοκράτες" θα σας σκοτώσουν και εμείς θα σας σώσουμε"

Σαν σήμερα, στις 30/10/1938, ο Όρσον Γουέλς πείθει, μέσω εκπομπής στο ραδιόφωνο, αμέτρητους Αμερικάνους πως έχει γίνει εισβολή εξωγήινων, σε μια εντυπωσιακή επίδειξη της "ψυχολογίας του πλήθους" και τη δύναμης της προπαγάνδας...(περισσότερα εδώ)

Συγκεκριμένα, στην εκπομπή "διασκεύασε" το βιβλίο "Ο πόλεμος των κόσμος" που μιλά για εισβολή εξωγήινων, με τέτοιο τρόπο ώστε να ακούγεται σα να πρόκειται για δημοσιογραφική καταγραφή των γεγονότων που συμβαίνουν τώρα. Επικράτησε πανικός...

Στη συνέχεια, θα δούμε μια σύντομη καταγραφή των 10 πιο γνωστών ψυχολογικών πειραμάτων που έχουν γίνει πάνω σε ανθρώπους από ένα άρθρο του www.psaxtiria.com. Πριν πάμε εκεί όμως, με αφορμή και το "πείραμα" που έκανε σαν σήμερα ο Γουέλς τρομοκρατώντας μαζικά τον κόσμο, θα δούμε και μερικές ειδήσεις από το "τρομολαγνικό" ειδησιογραφικό "μέτωπο", καθώς στις ΗΠΑ σημαίνουν τον έναν συναγερμό μετά τον άλλο, για απειλές που άλλοτε ισχύουν και άλλοτε όχι, απέναντι σε εχθρούς που είτε δεν υπάρχουν είτε είναι σε τεράστιο βαθμό δημιούργημα των ίδιων των ΗΠΑ και της προσπάθειας επί δεκαετίες να ελέγξουν τα πετρέλαια της Μ. Ανατολής...



Με σφραγίδα Αλ Κάιντα τα εκρηκτικά πακέτα από την Υεμένη
Σε συνεγερμό τέθηκαν οι υπηρεσίες ασφαλείες στις ΗΠΑ, την Ευρώπη και τη Μ. Ανατολή μετά τον εντοπισμό ύποπτων δεμάτων με εκρηκτικά σε δύο αεροπλάνα των εταιρειών UPS και FedEx στα αεροδρόμια του Λονδίνου και του Ντουμπάι.
Ο Μπαράκ Ομπάμα δήλωσε την Παρασκευή πως τα ύποπτα πακέτα που κατασχέθηκαν στο Ντουμπάι και στη Βρετανία συνιστούν «μία αξιόπιστη τρομοκρατική απειλή», διαβεβαιώνοντας πως οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι αποφασισμένες να «εξολοθρεύσουν» την Αλ Κάιντα της Υεμένης, χώρα απ' όπου έφυγαν τα πακέτα.
«Θέλω να ενημερώσω τους Αμερικανούς για μία αξιόπιστη τρομοκρατική απειλή στη χώρα μας», δήλωσε ο Αμερικανός πρόεδρος στο Λευκό Οίκο. «Μία λεπτομερής εξέταση των πακέτων αυτών δείχνει πως περιέχουν προφανώς εκρηκτικά»


Πώς τολμάτε να κάνετε πορείες; Ο Μπιν Λάντεν θα μας σκοτώσει, οπότε να κλειδαμπαρωθείτε στα σπίτια σας και να κάνετε ότι σας λέμε εμείς, ήσυχα - ήσυχα και χωρίς πολλά πολλά. Άντε, γιατί μας έχετε κοστίσει και πολλά λεφτά με αυτές τις απεργίες (κάτι που ουδέποτε μέτραγε τόσο πολύ για τους εργάτες, ΔΙΟΤΙ ΚΑΤΑ ΒΑΘΟΣ ΟΙ ΕΡΓΑΤΕΣ, ΩΣ ΠΑΡΑΓΩΓΟΙ ΤΟΥ ΠΛΟΥΤΟΥ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ, ΚΑΙ ΟΧΙ ΩΣ ΠΑΡΑΣΙΤΑ, ΞΕΡΟΥΝ ΠΩΣ ΜΕ ΤΗΝ ΕΡΓΑΣΙΑ ΤΟΥΣ ΘΑ ΑΝΑΠΛΗΡΩΣΟΥΝ ΤΙΣ ΟΠΟΙΕΣ ΑΠΩΛΕΙΕΣ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ ΤΟΥΣ)

Γαλλία: Πραγματική η τρομοκρατική απειλή του Μπιν Λάντεν
27/10/2010
Η τρομοκρατική απειλή κατά της Γαλλίας είναι «πραγματική» και η «επαγρύπνηση είναι συνολική», δήλωσε σήμερα ο υπουργός Εσωτερικών Μπρις Ορτεφέ, μετά από τις απειλές που εκτόξευσε κατά της Γαλλίας ο ηγέτης της Αλ Κάιντα Οσάμα μπιν Λάντεν.
«Το σχέδιο ασφαλείας Vigipirate διατηρείται στο «κόκκινο», στο τελευταίο βήμα πριν τον κίνδυνο της επικείμενης επίθεσης.

Εως και 3,2 δισ. ευρώ οι απεργίες στη Γαλλία
Η κυβέρνηση δημοσιοποίησε το κόστος των κινητοποιήσεων
Εκτός, όμως, από το χρηματικό κόστος, το γαλλικό υπουργείο Οικονομίας δίνει έμφαση στην «υποβάθμιση της εικόνας της Γαλλίας διεθνώς, με κόστος ανυπολόγιστο». Το κέρδος των κινητοποιήσεων γιατί δεν το λέει άραγε; Ή μήπως δεν είναι κέρδος που αναμετριούνται οι λαοί με τους εκμεταλλευτές τους; Η άρχουσα τάξη δε θέλει να βλέπει λαικούς αγώνες εναντίον της, όμως στα μάτια των λαών, όχι μόνο οι εργάτες και η νεολαία της Γαλλίας δεν ντροπιάστηκαν, αλλά αντίθετα είναι πηγή ελπίδας...



Σπορά τρόμου στην Ευρώπη
ΗΠΑ ΚΑΙ ΒΡΕΤΑΝΙΑ ΕΞΕΔΩΣΑΝ ΤΑΞΙΔΙΩΤΙΚΕΣ ΣΥΣΤΑΣΕΙΣ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΕΣ ΤΟΥΣ ΓΙΑ ΚΙΝΔΥΝΟ ΕΠΙΘΕΣΕΩΝ ΤΗΣ ΑΛ ΚΑΪΝΤΑ
Ελευθεροτυπία, Δευτέρα 4 Οκτωβρίου 2010
Μετά τις προειδοποιήσεις του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, η Βρετανία εξέδωσε ταξιδιωτική οδηγία, συνιστώντας στους πολίτες της να μην ταξιδεύουν στη Γερμανία και τη Γαλλία.*


Τρομο-απειλή: για «υπερβολική ανησυχία» των ΗΠΑ μιλούν Γαλλία και Γερμανία
Ξενίζονται τα ευρωπαϊκά κράτη, καθώς εμμένουν οι φωνές από την Αμερική για επικείμενη επίθεση της Αλ Κάιντα σε τουριστικούς στόχους στην Ευρώπη και σε μέσα μαζικών μεταφορών, σημειώνοντας ότι και η επαγρύπνηση είναι υψηλή και δεν υπάρχει κάτι συγκεκριμένο που μπορεί να γίνει, ενώ είναι σαφές ότι τέτοιες φωνές απλώς πλήττουν τον ευρωπαϊκό τουρισμό.
Εξαίρεση στις ευρωπαϊκές αντιδράσεις είναι μόνον η Ιταλία, η οποία παραδέχτηκε ότι αντιμετωπίζει αυξημένη τρομοκρατική απειλή, παρά το ότι ο υπουργός Εσωτερικών Ρομπέρτο Μαρόνι αναγκάστηκε να δηλώσει ότι δεν υπάρχουν συγκεκριμένες ενδείξεις ή συγκεκριμένος στόχος.

US issues terror alert for European cities
05/10/2010
The US State Department issued a terror alert Sunday for American citizens traveling anywhere in the continent of Europe, an unprecedented action that seems calculated to spread alarm without actually helping anyone avoid becoming the target of a terrorist attack. The Pentagon imposed a weekend curfew on troops at the US Air Force Base at Ramstein, Germany, ordering soldiers not to wear their uniforms off base “in response to a threat condition.

Spoiler:

The actual statement from the US government speaks only of “the potential for terrorist attacks,” without any specifics. “Current information suggests that Al Qaeda and affiliated organizations continue to plan terrorist attacks,” the State Department said.

Since this has likely been true of every day since Osama bin Laden issued his “declaration of war” against the United States in 1996, it is not clear that the alert has any objective basis or represents a new threat.

US citizens traveling in Europe “should take every precaution to be aware of their surroundings and to adopt appropriate safety measures to protect themselves when traveling,” the State Department said, although spokesmen, when pressed for more direction, conceded that there was nothing travelers should do except run in the other direction in the event of an explosion or outbreak of gunfire.

Elsewhere on the European continent, however, there seems to be a more skeptical attitude to the US-inspired terror scare. The German Interior Ministry, which controls the police, said Germany has “still no concrete indications of imminent attacks,” concluding, “The government does not currently see any reason to modify its evaluation of concrete risks.”

The terror scare also takes place within the context of mounting strikes and protests across Europe against draconian austerity measures directed against the working class. European governments clearly have political reasons to seek to divert public attention away from their right-wing policies and create an atmosphere of fear and panic that can be used to justify repressive measures.

An additional motivation for the terror alert is to justify the escalating US bombing and missile attacks on targets in Pakistan, under conditions of mounting opposition both in Pakistan itself and within the American population. Media reports claim that the supposed terror plot is being prepared from Al Qaeda bases in the tribal regions of Pakistan across the border from Afghanistan, and that the sharp increase in US drone attacks in Pakistan is at least in part a response to this supposed threat.

The European governments also face mass popular opposition to their participation in or support for the US-led colonial-style war in Afghanistan.

Pakistani officials said Monday that a US drone strike killed as many as eight people of German nationality in North Waziristan, the district in Pakistan’s Federally Administered Tribal Areas (FATA) that the US claims is the haven for Al Qaeda leaders who fled Afghanistan after the US invasion. Missiles destroyed a building in the town of Mir Ali.

----

Τα 10 πιο αποκαλυπτικά ψυχολογικά πειράματα που έχουν γίνει σε ανθρώπους.

Έρευνες για την μελέτη της ανθρώπινης συμπεριφοράς έχουν γίνει πάρα πολλές και θα ήταν αδύνατο να τις παρουσιάσω όλες. Για το λόγο αυτό, βρήκα μια λίστα με τις διασημότερες έρευνες (αυτές τουλάχιστον που είναι γνωστές) και προσπάθησα να σας τις παρουσιάσω συνοπτικά τονίζοντας κυρίως τα συμπεράσματα που εξήχθησαν.
Ακόμη και αν δεν σας ενδιαφέρει ιδιαίτερα η μελέτη της ψυχολογίας, θα πρότεινα να του ρίξετε μια γρήγορη έστω ματιά, γιατί το σίγουρο είναι ότι στα συμπεράσματα αυτά θα αναγνωρίσετε αρκετές από τις τακτικές που ακολουθούν κυβερνήσεις, θρησκευτικές ομάδες και μεμονωμένα άτομα προκειμένου να επιβληθούν στο πλήθος... δηλαδή σε όλους εμάς.
Για όσους ενδιαφέρονται να εντρυφήσουν βαθύτερα στα πειράματα, παραθέτω στο καθένα από αυτά κάποια link που πιστεύω ότι θα τους δώσουν μια καλή αρχή στην πληρέστερη μελέτη τους.

1. Το πείραμα Robbers Cave.

Το πείραμα που διεξήγαγε το 1954 ο Muzafer Sherif, ένας από τους ιδρυτές της κοινωνικής ψυχολογίας, μαζί με άλλους ψυχολόγους και αποτελούσε μέρος ενός ερευνητικού προγράμματος στο πανεπιστήμιο της Oklahoma, είχε σκοπό να μελετήσει την σύγκρουση αλλά και την συνεργασία μεταξύ ομάδων ατόμων. Ο Muzafer ήθελε να ελέγξει την θεωρία ότι οι περιορισμένοι πόροι οδηγούν σε συγκρούσεις μεταξύ ομάδων και αυτή είναι η άμεση αιτία που οδηγεί σε διακρίσεις και στερεότυπα μέσα στις κοινωνίες.
Για το σκοπό αυτό δημιουργήθηκαν δυο ομάδες παιδιών ηλικίας περίπου 12 ετών που αριθμούσαν συνολικά 24 αγόρια. Οι ομάδες αυτές μεταφέρθηκαν σε μια κατασκήνωση 200 εκταρίων, περικυκλωμένη από το εθνικό πάρκο Robbers Cave στην Οκλαχόμα.
Ο Muzafer διεξήγαγε μια σειρά τριών πειραμάτων. Στο πρώτο οι ομάδες συνεργάστηκαν για να επιβληθούν σε έναν κοινό εχθρό, στο δεύτερο συνδέθηκαν για να αντιμετωπίσουν τους ίδιους τους ερευνητές και στο τρίτο οι ερευνητές κατάφεραν να στρέψουν την μια ομάδα ενάντια στην άλλη. Το πείραμα έδειξε το πόσο εύκολα υιοθετείται μια αποκλειστική ομαδική ταυτότητα και το πόσο γρήγορα η ομάδα εκφυλίζεται σε ζημιογόνα και ανταγωνιστική για άτομα εκτός αυτής.

2. Το πείραμα των φυλακών Stanford.

Αυτό το κακόφημο πείραμα που σκοπό είχε να διεισδύσει στην σκοτεινή πλευρά της ανθρώπινης ψυχολογίας, κατέληξε να επηρεάζει τους ερευνητές στον ίδιο βαθμό με τα υπό εξέταση άτομα. Ο ψυχολόγος Philip Zimbardo, χώρισε τους συμμετέχοντες σε δυο ομάδες. Στους "φυλακισμένους" και στους "φύλακες". Ο χώρος διεξαγωγής του πειράματος ήταν μια εικονική φυλακή στο υπόγειο του πανεπιστημίου Stanford.
Οι φυλακισμένοι υποβλήθηκαν σε σύλληψη, γδύσιμο, ξύρισμα του κεφαλιού καθώς και σε άλλες πράξεις κακομεταχείρισης, ενώ στους φύλακες δόθηκαν ρόπαλα. Οι φυλακισμένοι εξεγέρθηκαν την δεύτερη μέρα και η αντίδραση των φυλάκων ήταν άμεση και βάναυση.
Το πείραμα, που είχε σχεδιαστεί για να διαρκέσει 14 ημέρες, διακόπηκε την 6η μέρα λόγω των ολοένα αυξανόμενων επιπέδων κακομεταχείρισης και κατάχρησης εξουσίας.
Μια δραματοποιημένη εκδοχή του πειράματος έγινε ταινία το 2001, από τον Γερμανό σκηνοθέτη Oliver Hirschbiegel με τον τίτλο "Das Experiment". Προσωπικά προτείνω ανεπιφύλακτα να την δείτε.

3. Υπακοή στην εξουσία: Το ανθρώπινο δυναμικό για βαρβαρότητα.

Το 1963, ο καθηγητής ψυχολογίας του Yale, Stanley Milgram, δοκίμασε την κλίση των ανθρώπων να υπακούν στην εξουσία όταν αυτή απαιτούσε να βλάψουν κάποιον άλλο άνθρωπο. Την εποχή εκείνη ο κόσμος εξακολουθούσε να απορεί τι συνέβη στην Γερμανία κατά την διάρκεια του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου και την οδήγησε να προκαλέσει τόσο πολύ φρίκη ( αργότερα παρουσίασε τα ευρήματα του πειράματος με μεγαλύτερη έκταση στο βιβλίο του 1974, "Obedience to Authority: An Experimental View").
Στα υπό εξέταση άτομα ο Milgram είπε ότι θα ήταν οι "δάσκαλοι" ενός "μαθητή" (στην πραγματικότητα ενός ηθοποιού που έπαιρνε μέρος στο πείραμα εν αγνοία των εξεταζομένων), με τον οποίο δεν είχαν οπτική επαφή. Η τιμωρία στον μαθητή, αν δεν απαντούσε σωστά μια ερώτηση, θα ήταν να του διοχετεύσουν μια ποσότητα ρεύματος. Αν συνέχιζε να δίνει λάθος απαντήσεις, το ηλεκτροσόκ θα ήταν κάθε φορά και ισχυρότερο.
Παρά τις κραυγές και τα βογκητά πόνου από τον "μαθητή", οι "δάσκαλοι" συνέχιζαν να δίνουν όλο και μεγαλύτερες ποσότητες ρεύματος αν έπαιρναν διαταγή από τους εξεταστές με τις λευκές ποδιές. Συνέχιζαν ακόμη και όταν τους ενημέρωναν ότι ο μαθητής ήταν αναίσθητος. Το συμπέρασμα?
Φαίνεται ότι οι άνθρωποι βάζουν εύκολα στην άκρη ηθικούς και δεοντολογικούς φραγμούς όταν διαταχθούν από κάποια αρχή να τους παραβιάσουν.
Μπορείτε να δείτε την πλήρη μελέτη του πειράματος εδώ. Αν και έχω στην κατοχή μου το αυθεντικό βίντεο, μπορείτε να δείτε μια αναπαραγωγή του πειράματος από τον Derren Brown στο youtube.

4. Συμβιβασμός με την άποψη του πλήθους.

Το πείραμα αυτό σχετίζεται άμεσα με τα πειράματα των φυλακών Stanford και του Milgram, στο ότι προσπαθεί να δείξει το κατά πόσο απολύτως φυσιολογικά άτομα μπορούν να ωθηθούν σε ασυνήθιστες συμπεριφορές από άλλα άτομα που θεωρούνται επίσημες αρχές ή από την ομοφωνία γνώμης γύρω τους.
Έτσι, το 1951, o Solomon Asch θέλησε να εξετάσει το κατά πόσο η κρίση του ατόμου επηρεάζεται από την άποψη της ομάδας.
Κατά τη διάρκεια του πειράματος, ζητήθηκε από φοιτητές να σχηματίσουν μια κρίση αφού άκουσαν τις απόψεις άλλων ατόμων τα οποία έδιναν εσκεμμένα λανθασμένες απαντήσεις. Τα αποτελέσματα ήταν αρκετά αποκαλυπτικά. Το 50% των ατόμων έδωσε την ίδια λανθασμένη απάντηση, μόνο το 25% αρνήθηκε να επηρεαστεί από την λανθασμένη κρίση των άλλων και το 5% ακολουθούσε πάντα το πλήθος.
Το συμπέρασμα του πειράματος ήταν ότι το 1/3 των ατόμων θα αγνοούν αυτό που ξέρουν ότι είναι αλήθεια και θα συμπορευθούνε με το ψέμα αν βρεθούν σε μια ομάδα που επιμένει ότι το ψέμα είναι αλήθεια.

5. Γνωστική παραφωνία (Cognitive dissonance) : Λέγοντας ψέματα στον εαυτό μας.

O Festinger διατύπωσε την θεωρία της γνωστικής παραφωνίας σε τρία μέρη:
1. Παραφωνία λαβαίνει χώρα όταν η νοοτροπία ενός ατόμου αντικρούει άλλες νοοτροπίες και συμπεριφορές,
2. Η παραφωνία είναι μια αποστρεφόμενη κατάσταση και επομένως ένα άτομο νιώθει πίεση να την μειώσει και να εμποδίσει μελλοντική αύξηση της.
3. Το άτομο προσπαθεί να την μειώσει μέσω αλλαγών στην συμπεριφορά, γνωστικές μεταβολές και αποφυγή της επαφής με νέες πληροφορίες και απόψεις που θα μπορούσαν να παράγουν παραφωνία.
Οι ψυχολόγοι Festinger και Carlsmith το 1957, οι Aronson και Mills το 1959 αλλά και άλλοι ερευνητές, έκαναν πειράματα που περιελάμβαναν διάφορα επίπεδα εξαπάτησης προκειμένου να δουν σε πιο βαθμό ένα άτομο θα αγνοήσει την προσωπική του εμπειρία, φτάνοντας ακόμη και στο σημείο να προσπαθεί να πείσει ένα άλλο άτομο για κάτι που ξέρει ότι δεν είναι αλήθεια.
Η ικανότητα του ατόμου για διατήρηση γνωστικής παραφωνίας έχει από τότε και μετά επιβεβαιωθεί σε πολλά άλλα καλά σχεδιασμένα πειράματα. Αυτή συνδέεται στενά με την επιθυμία μας να συμμετέχουμε και να ενσωματωνόμαστε σε μια ομάδα, ρυθμίζοντας τις προσωπικές μας αξίες και πιστεύω με τέτοιο τρόπο ώστε να συμβαδίζουν με αυτά των άλλων της ομάδας.
Μήπως τα παραπάνω σας φέρνουν στο μυαλό τις αλλαγές που παρατηρούνται στα άτομα όταν αυτά μπαίνουν στους κόλπους κομμάτων ή θρησκευτικών ομάδων?

6. Χειρισμός μνήμης : Ξέρετε πραγματικά τι είδατε?

Το 1974, οι ερευνητές Loftus, E.F. και Palmer, J.C, σχεδίασαν ένα πείραμα για να ελέγξουν την αξιοπιστία της μνήμης και το αν μπορεί να τροποποιηθεί.
Για το σκοπό αυτό έβαλαν 45 άτομα να δουν ένα βίντεο που απεικόνιζε αυτοκίνητα να συγκρούονται. Στη συνέχεια, 9 άτομα ρωτήθηκαν να εκτιμήσουν πόσο γρήγορα έτρεχαν τα αυτοκίνητα όταν χτύπησαν, χρησιμοποιώντας στην ερώτηση την λέξη "hit". Για τα άλλα γκρουπ των ατόμων, η ερώτηση ήταν η ίδια αλλά αντί για την λέξη "hit", χρησιμοποιήθηκαν λέξεις όπως "smashed", "collided", "bumped" και "contacted".
Αυτοί στους οποίους χρησιμοποιήθηκε η λέξη "smashed", εκτίμησαν την ταχύτητα κατά 10 χιλιόμετρα μεγαλύτερη από αυτούς στους οποίους η λέξη ήταν η "contacted". Μια εβδομάδα αργότερα, οι συμμετέχοντες ρωτήθηκαν για το αν είδαν σπασμένα τζάμια από τη σύγκρουση. Αυτοί στους οποίους χρησιμοποιήθηκαν πιο έντονες νοηματικά λέξεις είπαν ότι θυμόταν σπασμένα γυαλιά αν και στην πραγματικότητα μέσα στο φιλμ δεν απεικονίζονταν κάτι τέτοιο.
Φαίνεται ότι κάτι τόσο απλό όσο μια περιγραφική λέξη μπορεί να παραποιήσει τις μνήμες ενός γεγονότος.

7. Ο μαγικός αριθμός 7.

Ο ψυχολόγος George Miller έγραψε σε άρθρο το 1956 ότι τον "καταδιώκει" ο αριθμός 7, ο οποίος εισέβαλε συνέχεια στο μυαλό του όταν μελετούσε δεδομένα ή διάβαζε περιοδικά. Μερικές φορές ήταν ελαφρώς μεγαλύτερος, κάποιες φορές ελαφρώς μικρότερος αλλά πάντα γύριζε γύρω από το 7. Ο Miller είχε την θεωρία ότι αυτός ο "μαγικός" αριθμός αντιπροσωπεύει τον αριθμό των αντικειμένων που είμαστε ικανοί να διατηρούμε στην βραχυπρόθεσμη μνήμη μας σε μια δεδομένη στιγμή, σύν ή πλην 2.
Πιο πρόσφατες μελέτες έδειξαν ότι οι άνθρωποι μπορούν να ομαδοποιούν αντικείμενα στην βραχυπρόθεσμη μνήμη - επομένως μπορούν να θυμούνται μεγαλύτερο αριθμό - αλλά και τότε, αν οι ομάδες θεωρηθούν μονάδες, ο αριθμός στον οποίο καταλήγουμε είναι το 7 (συν ή πλην 2). Ίσως γι' αυτό σε διάφορους πολιτισμούς ο αριθμός αυτός θεωρείται ιερός.

8. Ανατομία της μαζικής υστερίας : Ο πόλεμος των κόσμων.

Στις 30 Οκτωβρίου 1938, ο George Orson Wells μετέδωσε μια ραδιοφωνική διασκευή του πολέμου των κόσμων του H.G. Wells, προκαλώντας πανικό στα 3 από τα 6 εκατομμύρια των ατόμων που άκουσαν την μετάδοση. Αργότερα, ψυχολόγοι του Princeton πήραν συνεντεύξεις από 135 κατοίκους του New Jersey για τις αντιδράσεις τους στην αναμετάδοση.

Με έκπληξη διαπίστωσαν ότι ένας μεγάλος αριθμός τρομαγμένων ατόμων δεν μπήκαν καν στον κόπο να εξακριβώσουν την αξιοπιστία όσων άκουγαν και μερικοί από αυτούς με υψηλή μόρφωση, πίστεψαν ότι ήταν αλήθεια μόνο και μόνο επειδή ακουγόταν από το ράδιο, άρα από μια "επίσημη" πηγή. Θέλουμε να πιστεύουμε ότι σήμερα ήμαστε πιο πονηρεμένοι και ότι δεν είμαστε τόσο εύκολα θύματα. Αλλά μην είστε και τόσο σίγουροι. Σήμερα η διαχείριση των συναισθημάτων και των αντιδράσεων μας έχει εξελιχθεί σε τέχνη από τα ΜΜΕ.

9. Το τραπέζι των διαπραγματεύσεων : Οι απειλές δεν πιάνουν.

Η συμπεριφορά των μεμονωμένων ατόμων είναι λιγότερο παραπλανητική και λιγότερο βίαιη από τα πρότυπα συμπεριφοράς των ομάδων. Στον τομέα της διπλωματίας ανάμεσα σε άτομα και ομάδες, οι άνθρωποι προσπαθούν να κερδίσουν τα προνόμια που θέλουν από τους άλλους, χωρίς να δώσουν κάτι ή δίνοντας ελάχιστα σαν αντάλλαγμα.
Το 1962, οι ερευνητές Morgan Deutsch και Robert Krauss έθεσαν σε δοκιμασία δυο παράγοντες που εμπλέκονται στην σύναψη συμφωνιών μεταξύ των ανθρώπων: την συνδιαλλαγή και τις απειλές.
Αυτό το πολύπλοκο οικονομικό πείραμα έδειξε ότι οι σχέσεις συνεργασίας ανάμεσα στα συναλλασσόμενο μέρη είναι πιο αποδοτικές από τις απειλές, είτε μονόπλευρες είτε αμφίπλευρες.

10. Η θεωρία της προοπτικής.
Οι ερευνητές Daniel Kahneman και Amos Tversky μελέτησαν την λήψη αποφάσεων σε ριψοκίνδυνες καταστάσεις και ανέπτυξαν μια θεωρία που τους χάρισε το βραβείο Νόμπελ και χρησιμοποιήθηκε για να αναπτυχθούν οικονομικά μοντέλα προβλέψεων και επιρρέασε τις εκστρατείες μάρκετινγκ των εταιριών.
Με μια φράση, η θεωρία λέει ότι έχουμε την παράλογη τάση να είμαστε λιγότερο πρόθυμοι να ριψοκινδυνεύουμε με τα κέρδη παρά με τις απώλειες. Αν πάρουμε το χρηματιστήριο για παράδειγμα, η θεωρία λέει ότι είμαστε έτοιμοι να πουλήσουμε γρήγορα όταν κερδίζουμε αλλά όχι όταν χάνουμε.

"Ευρωπαική Αυτοκρατορία της Γερμανίας"

Ομιλία του "Αυτοκράτορα' από το "Star Wars" - ο "κακός" της υπόθεσης, ο τυραννικός "Αυτοκράτορας", που είναι στα κρυφά ένας "κακός Τζεντάι" και αρχηγός της "Βουλής", μετατρέπει την "αστική δημοκρατία" σε "αυτοκρατορία", με αυτόν ως "απόλυτο άρχοντα".
Οι "καλοί Τζεντάι" μετά αγωνίζονται για να τον εκθρονίσουν και να επαναφέρουν την "αστική δημοκρατία".[*]


Παρακολουθήστε το βίντεο, με την ομιλία του "Αυτοκράτορα", και θα καταλάβετε -ελπίζω- και από μόνοι σας το γιατί το βάζω: Δεν είναι ότι είμαι ιδιαίτερα "σινεφίλ" (αν και βλέπω ταινίες), ούτε καν ότι είμαι κάποιος "φοβερός" φαν του "Star Wars" (αν και τις έχω δει τις ταινίες και τις θεωρώ αρκετά καλές, ειδικά τις πρώτες 3).

Ο λόγος που μπαίνει το βίντεο είναι απλούστατα διότι απλούστατα αυτά που λέει ο "Αυτοκράτορας" είναι λίγο-πολύ αυτά που λέει και η Γερμανία μέσα στην ΕΕ σήμερα. Η ΕΕ βέβαια ήδη έχει στερήσει πολλά από τους λαούς (από τη νομισματική πολιτική, μέχρι το τι καλλιέργειες θα βάλουν οι αγρότες σε κάθε χώρα μέσω της Κοινής Αγροτικής Πολιτικής).

Εδώ όμως η Γερμανία πλέον εκμεταλλεύεται την αδυναμία των "εταίρων" (ημιπροτεκτοράτων) της, που η ίδια η ΕΕ δημιούργησε σε μεγάλο βαθμό, και ουσιαστικά δίνει έναν ΞΕΚΑΘΑΡΑ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΚΟ "τόνο" στην ΕΕ, με την ίδια προφανώς στο ρόλο του "Αυτοκράτορα". Πρόκειται για μεγάλη πολιτική αλλαγή, ένα επίπεδο πάνω από την ήδη μεγάλη εκμετάλλευση που υπάρχει στη σημερινή δομή της ΕΕ, που προφανώς θα οδηγήσει πολλούς (ακόμα και κράτη - μέλη που θίγονται ως πιο αδύναμα) να ζητούν την απαλλαγή από τη γερμανική επικυριαρχία-τυραννία.

Μερικά νεότερα άρθρα επί του θέματος, όπως το παρουσιάζουν τα κυρίαρχα ΜΜΕ:



Αποφάσισαν τη μόνιμη επιτήρηση
Το κάστρο (συνθήκη της Λισσαβώνας) έπεσε και η Ευρώπη μεταβάλλεται σε δημοσιονομικό Νταχάου, όπως από καιρό έχουμε προειδοποιήσει! Στη χθεσινή, πρώτη ημέρα της Συνόδου Κορυφής, επετεύχθη συμφωνία για «περιορισμένες αλλαγές» της συνθήκης ώστε να επιβάλλονται κυρώσεις στις χώρες που αντιμετωπίζουν προβλήματα με ελλείμματα και χρέος.
Το σχέδιο συμφωνίας είναι σαφές:
«Οι χώρες μέλη συμφώνησαν για τη σύσταση ενός μόνιμου μηχανισμού αντιμετώπισης της κρίσης στη ζώνη του ευρώ στο σύνολό της και καλούν τον πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου να δεσμευτεί για σχετικές διαβουλεύσεις (σ.σ.: με τις χώρες της Ε.Ε.) σχετικά με περιορισμένες αλλαγές της Συνθήκης για να επιτευχθεί κάτι τέτοιο».

Spoiler:

Όσο για τις ποινές, αυτές θα αφορούν σίγουρα «πρόστιμο» υπό μορφή δεσμευμένων καταθέσεων και θα επιβάλλονται σε χώρες που αντιμετωπίζουν προβλήματα δημοσιονομικού ελλείμματος, δημόσιου χρέους, αλλά και... απώλειας ανταγωνιστικότητας. Συγκεκριμένα:

1. Ελλείμματα: Αν το έλλειμμα μιας χώρας ξεπερνά το 3% του ΑΕΠ της, θα καλείται να επανέλθει στον «ίσιο δρόμο» λαμβάνοντας τα σχετικά μέτρα εντός έξι μηνών. Η διαδικασία θα ισχύει ακόμη και για τις χώρες με έλλειμμα που πλησιάζει το 3%, χωρίς καν δηλαδή να το έχει υπερβεί. Αν, μετά την παρέλευση του εξαμήνου, δεν έχει επέλθει η «συμμόρφωση», θα επιβάλλεται η οικονομική ποινή με (δεσμευμένες καταθέσεις).

Οι καταθέσεις αυτές εκ μέρους των χωρών αρχικά θα είναι έντοκες, ύστερα άτοκες, ενώ αργότερα, αν η «συμμόρφωση» δεν επιτευχθεί για μεγάλο διάστημα, το ποσό του προστίμου θα χάνεται για τη χώρα που το κατέβαλε και θα το μοιράζονται οι χώρες που τηρούν το σύμφωνο σταθερότητας.

Αν δηλαδή μια χώρα όπως η Ελλάδα, η Ιρλανδία ή η Πορτογαλία, εκ των πραγμάτων ελλειμματικές προς όφελος των πλεονασμάτων της Γερμανίας (λόγω επιπέδου των οικονομιών τους και λόγω του ευρώ), δεν συμμορφωθούν με το κριτήριο αυτό, θα βλέπουν τα ωραία τους λεφτάκια να μπαίνουν στα γερμανικά ταμεία ανοίγοντας κι άλλο τη δεδομένη ψαλίδα μεταξύ τους!

2. Χρέος: Οικονομικού τύπου ποινές θα επιβάλλονται και στις χώρες με δημόσιο χρέος πάνω από 60% του ΑΕΠ τους. Με άλλα λόγια: Η Ελλάδα, ακόμη κι αν αποδειχτεί απολύτως συνεπής με τη βαρβαρότητα του Μνημονίου που συνοδεύει τον δανεισμό από τον «μηχανισμό στήριξης» και εκπληρώσει όλους τους όρους του, σύμφωνα με τις επίσημες προβλέψεις, θα έχει χρέος στο 150% του ΑΕΠ της.

Τότε, λοιπόν, αντί της... «επιβράβευσης», την οποία υποτίθεται ότι επιζητεί η κυβέρνηση με τη μορφή της... «επιμήκυνσης αποπληρωμής του χρέους», θα μας περιμένουν βαρύτατες κυρώσεις και μια εις το διηνεκές... επιμήκυνση του ευρω-πέους με τη μορφή μιας μόνιμης επιτήρησης.

Με άλλα λόγια η απόφαση της κυβέρνησης για προσφυγή στον «μηχανισμό στήριξης» ύστερα από την τεχνητή κρίση χρέους, όπως συνεχώς προειδοποιούσαμε εδώ και μήνες με κίνδυνο να κατηγορηθούμε για καταστροφολογία, καταλήγει τελικά σε ένα διαρκές Μνημόνιο, το οποίο πλέον θα εφαρμόζεται χωρίς καν να χρειάζεται την έγκρισή μας.

3. Ανταγωνιστικότητα: Η δημιουργία του ευρωπαϊκού Νταχάου ολοκληρώνεται με την πρόβλεψη για κυρώσεις σε όσες χώρες χάνουν σε ανταγωνιστικότητα. Η χώρα, όταν κρίνεται ότι υστερεί, θα δέχεται συστάσεις από το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο και, αν δεν «συμμορφωθεί», θα υπόκειται σε οικονομικές κυρώσεις.


Αλλαγή της συνθήκης

Το κρισιμότερο στοιχείο όμως αυτής της διαδικασίας είναι η κατ’ αρχήν συμφωνία των 27 της Ε.Ε. πως θα επέλθουν τροποποιήσεις στη Συνθήκη της Λισσαβώνας, η οποία δεν προέβλεπε δύο κρίσιμα – και για την Ελλάδα και για άλλες αδύναμες περιφερειακές οικονομίες – ενδεχόμενα: την ελεγχόμενη πτώχευση και την έξοδο από το ευρώ. Η δικαιολογία ήταν ότι μια συνθήκη που έγινε αντικείμενο διαπραγμάτευσης επί μια δεκαετία δεν θα μπορούσε να αλλάξει μέσα σε ελάχιστο χρόνο.

Να όμως που τα πράγματα, υπό την πίεση Γερμανίας και Γαλλίας, άλλαξαν και πλέον έως το 2013 θα πρέπει η συνθήκη να έχει τροποποιηθεί ώστε να υιοθετηθεί ένας μόνιμος μηχανισμός διαχείρισης κρίσεων στην Ευρώπη. Το δε ενδιαφέρον είναι ότι αρχικά υποτίθεται πως οι νέοι κανόνες θα αφορούσαν μόνον την Ευρωζώνη. Βλέπουμε όμως ότι, παρά τις πολλές ενστάσεις, ο μηχανισμός μόνιμης επιτήρησης θα απλωθεί σε όλες της χώρες της Ε.Ε.

Το πιο σημαντικό ερώτημα, λοιπόν, είναι αν η γερμανική – πλέον και γαλλική – απαίτηση για δυνατότητα ελεγχόμενων πτωχεύσεων στο πλαίσιο της Ε.Ε. θα περιλαμβάνεται στις αλλαγές της συνθήκης. Εφ’ όσον αποφασίζεται ότι η συνθήκη αλλάζει, το πρώτο βήμα έγινε, ακόμη κι αν το προσεκτικό σχέδιο συμφωνίας του προέδρου του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Χέρμαν Βαν Ρομπόι μιλάει για «περιορισμένες αλλαγές».
...
Τι «δεν δέχεται» ο πρωθυπουργός της Ελλάδας; «Δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή η αφαίρεση του δικαιώματος ψήφου, επειδή υπονομεύει τη βούληση των πολιτών μας και των λαών». Σιγά μη στάξει η ουρά του γαϊδάρου... Τίποτε άλλο δεν τον ενόχλησε. Ούτε καν διαφοροποιήθηκε από το ενδεχόμενο να εγκριθεί η δυνατότητα της ελεγχόμενης χρεοκοπίας. Πώς όμως να την αρνηθεί όταν επί της ουσίας την επιζητεί με τη μορφή της «επιμήκυνσης της αποπληρωμής» του χρέους των 110 δισ. ευρώ του «μηχανισμού στήριξης»;

Η απώλεια ψήφου δεν πέρασε, αν και στο μέλλον, όταν (προσοχή: Όχι "αν", ΟΤΑΝ) κράτη όπως η Ελλάδα χρεωκοπήσουν και επίσημα, τότε θα είναι ακόμα πιο αδύναμα, και άρα τότε θα είναι πιο εύκολο να περάσει.

Όσο για το γιατί οι "αλλαγές" παρουσιάζονται ως "περιορισμένες", αυτό οφείλεται στο ότι δε θέλουν μεγάλες λαικές αντιδράσεις. Άλλωστε, αν οι "αλλαγές" θεωρούνταν "μεγάλες", τότε ίσως οι λαοί να ήθελαν να γίνου δημοψηφίσματα, και όλοι ξέρουν στην ΕΕ ότι αν γίνει δημοψήφισμα, θα ηττηθούν. Εδώ συσκολεύτηκαν αφάνταστα να περάσουν τα μέτρα τους με τα ΟΧΙ των Γάλλων, των Ιρλανδών, κτλ πριν μερικά χρόνια, πριν την κρίση, φανταστείτε τι θα γινόταν τώρα. Άλλωστε, η Ιρλανδία ειδικά έχει ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ από το Εθνικό Σύνταγμα της να κάνει δημοψήφισμα, άρα θα ήταν υποχρεωτικό να κάνει δημοψήφισμα αν οι αλλαγές θεωρούνταν επίσημα ως "μεγάλες". Και αυτό δε το θέλουν, διότι θα χάσουν και το ξέρουν. Διαβάστε άλλωστε και τις δηλώσεις του Ιρλανδού υπουργού Οικονομικών:

Iρλανδία: Δεν θέλει άλλα δημοψηφίσματα…
Η Ιρλανδία θέλει να αποφύγει τη διεξαγωγή ενός νέου δημοψηφίσματος για οποιαδήποτε μεταβολή της βασικής συνθήκης της ΕΕ στην περίπτωση που περάσει η γαλλο-γερμανική εισήγηση για την αλλαγή της συνθήκης, δήλωσε ο υπουργός Οικονομικών Μπράιαν Λένιχαν.
«Στην περίπτωση που ξεκινούσαν συζητήσεις και το κράτος αυτό δεσμευόταν σε μια νέα συνθήκη σε σχέση με τα θέματα αυτά, η ιρλανδική κυβέρνηση θα αγωνιούσε να διασφαλίσει ότι οποιαδήποτε τέτοια συνθήκη δεν θα συνεπαγόταν μια τροποποίηση του συντάγματος», δήλωσε ο Λένιχαν στους δημοσιογράφους. γιατί αν άλλαζε το Σύνταγμα, θα έπρεπε ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΑ να κάνουν δημοψήφισμα
Οποιαδήποτε σημαντική μεταφορά εξουσίας στις Βρυξέλλες απαιτεί τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος στην Ιρλανδία, η οποία καθυστέρησε την έγκριση της Συνθήκης της Λισσαβώνας όταν απέριψε τον καταστατικό χάρτη το 2008, προτού τον περάσει σε ένα δεύτερο εθνικό δημοψήφισμα το 2009.



Οι Γερμανοί ξανάρχονται με… ελεγχόμενη χρεοκοπία!
Στη φετινή επέτειο του ιστορικού «Όχι» του 1940, ο Έλληνας Πρωθυπουργός, όπως και οι άλλοι ηγέτες της Ευρώπης, υποχρεώθηκαν να πουν το μεγάλο «Ναι» στους Γερμανούς! Η Άνγκελα Μέρκελ, με σύμμαχο τον Νικολά Σαρκοζί, πέτυχε χθες ένα στόχο που τον περασμένο Μάιο φαινόταν πολύ μακρινός: να επιβάλλει στην Ευρώπη τους σκληρούς γερμανικούς όρους για τις μελλοντικές διασώσεις υπερχρεωμένων κρατών, που κωδικοποιούνται στην φράση «ελεγχόμενη χρεοκοπία».

Spoiler:

Οι Ευρωπαίοι ηγέτες ουσιαστικά δεν είχαν πολλές επιλογές: Γερμανία και Γαλλία θα εισφέρουν το ήμισυ περίπου των κεφαλαίων στις μελλοντικές διασώσεις προβληματικών χωρών. Έτσι, Βερολίνο και Παρίσι ήταν σε θέση να κάνουν στους Ευρωπαίους εταίρους μια πρόταση που… δεν μπορούσαν να αρνηθούν, όπως θα έλεγε ο Νονός, Βίτο Κορλεόνε: «αν καθορίζουμε τους όρους της διάσωσης των προβληματικών χωρών, μετά το 2013 δεν θα υπάρχει μηχανισμός στήριξης και όσοι έχουν πρόβλημα θα φεύγουν από την Ευρωζώνη χρεοκοπημένοι»!

Ο γερμανικός ηγεμονισμός, πάντως, που για πρώτη φορά εκδηλώνεται με τέτοια ένταση στην ιστορία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, έγινε σοβαρή προσπάθεια από το Βερολίνο να συγκαλυφθεί. Η Άνγκελα Μέρκελ φρόντισε εξαρχής να πάρει με το μέρος της τον Νικολά Σαρκοζί, ώστε η γερμανική πρόταση να πάρει «γαλλογερμανική σφραγίδα», ενώ σκηνοθέτησε περίτεχνα μια γερμανική διπλωματική «ήττα», ώστε να δοθεί η εντύπωση, ότι υπήρξε μια διαπραγμάτευση, από την οποία όλοι κάτι κέρδισαν και κάτι παραχώρησαν.

Όπως κατ’ επανάληψη έχει κάνει στο παρελθόν, η Γερμανία υπέβαλε μια ακραία πρόταση, γνωρίζοντας ότι δεν έχει γίνει πιθανότητες να γίνει δεκτή, αλλά την έθεσε στο τραπέζι της διαπραγμάτευσης, προκειμένου να την αξιοποιήσει ως διαπραγματευτικό χαρτί και να την ανταλλάξει με μια συμφωνία για αυτό που πραγματικά ενδιέφερε το Βερολίνο.

Η πρόταση των Γερμανών, για μια δρακόντεια αναθεώρηση της Συνθήκης της Λισαβόνας, που θα απαιτούσε έγκριση με δημοψηφίσματα σε αρκετές χώρες, προέβλεπε τη στέρηση δικαιωμάτων ψήφου στο Eurogroup από τις χώρες που θα ζητούσαν στήριξη του ευρωπαϊκού μηχανισμού για να αποφύγουν τη χρεοκοπία. Η πρόταση αυτή εξαρχής απορρίφθηκε από την Κομισιόν και την πλειοψηφία των ηγετών της Ευρωπαϊκής Ένωσης και η καγκελάριος Μέρκελ την άφησε στην ατζέντα της διαπραγμάτευσης μόνο για την ανταλλάξει με μια συμφωνία για την ελεγχόμενη χρεοκοπία.

Τη γερμανική πρόταση για το περιεχόμενο της αναθεώρησης, που αναμένεται να εγκριθεί στα βασικά της σημεία, θα παρουσιάσει σε δυο εβδομάδες ο υπουργός Οικονομικών, Βόλφγκανγκ Σόιμπλ. Αυτή θα προβλέπει, σύμφωνα με όσα έχουν ήδη διαρρεύσει, ότι:

- Μετά το 2013, οπότε λήγει η ισχύς του σημερινού μηχανισμού στήριξης για την Ελλάδα και τις αδύναμες περιφερειακές οικονομίες, μια χώρα που βρίσκεται σε κίνδυνο αποκλεισμού από τις αγορές θα μπορεί να ζητεί δανεισμό από τα άλλα κράτη μέλη της Ευρωζώνης, για να καλύψει τις δανειακές ανάγκες της.

- Τα δάνεια θα χορηγούνται σε διμερή βάση (οι Γερμανοί επιμένουν στο μεγάλο «Όχι» στην έκδοση ευρωομολόγων) και με κόστος δανεισμού, το οποίο θα υπολογίζεται με βάση το μέσο επιτόκιο δανεισμού των χωρών της Ευρωζώνης.

- Η χώρα που θα προσφεύγει στο μηχανισμό στήριξης θα αναλαμβάνει την υποχρέωση εφαρμογής συμφωνημένου προγράμματος οικονομικής πολιτικής για την περίοδο που θα στηρίζεται από τα άλλα κράτη μέλη, γι’ αυτό και δεν έχει ιδιαίτερη σημασία αν θα έχει τυπικά δικαίωμα ψήφου, αφού η εφαρμογή του προγράμματος θα αποτελεί βασική προϋπόθεση για τη χρηματοδότηση.

- Η συμφωνία χρηματοδότησης θα συνοδεύεται και από την αναδιάρθρωση του χρέους («ελεγχόμενη χρεοκοπία»), με «κούρεμα» των απαιτήσεων των πιστωτών από τον ιδιωτικό τομέα, σε ποσοστό που προσδιορίζεται με βάση σχετική πρόταση της ΕΚΤ και της Κομισιόν. Οι Γερμανοί θέλουν οπωσδήποτε να επικυρωθεί αυτή η διαδικασία με μια αναθεώρηση της Συνθήκης, καθώς υπάρχει φόβος ότι σε αντίθετη περίπτωση οι πιστωτές από τον ιδιωτικό τομέα θα αμφισβητήσουν τη νομιμότητα του «κουρέματος».

Daily Telegraph: Κίνδυνος μποϊκοτάζ των ελληνικών ομολόγων
Όπως επισημαίνει η βρετανική εφημερίδα, οι Γερμανοί προτείνουν τη λύση της ελεγχόμενης αναδιάρθρωσης σε περίπτωση κρίσης χρέους για μια χώρα μέλος της ευρωζώνης.
Αυτό καθιστά πιθανές μεγάλες απώλειες για τους επενδυτές που κατέχουν ομόλογα της Eυρωζώνης, κάτι που θα κάνει τα ομόλογα αυτά λιγότερο ελκυστικά.
Οι συντάκτες θεωρούν μάλιστα πιθανό το ενδεχόμενο οι δυσμενείς κινήσεις των ομολόγων της Ελλάδας, της Ιρλανδίας και της Πορτογαλίας τις τελευταίες ημέρες να οφείλονται στη νευρικότητα των επενδυτών λόγω των γερμανικών σχεδίων.
Όπως σημειώνεται, αξιωματούχοι της ΕΕ φοβούνται ότι οι προτάσεις θα κάνουν ακόμα πιο δύσκολο για τις χώρες με υψηλά χρέη να αποκτήσουν πρόσβαση στις αγορές, με το ρίσκο μιας «αυτοεκπληρούμενης κρίσης».
Στο τέλος του δημοσιεύματος, η Telegraph επισημαίνει ότι η διάσωση της Ελλάδας κινδυνεύει με αποτυχία καθώς θα αφήσει τη χώρα με ένα δημόσιο χρέος της τάξης του 150% του ΑΕΠ, «κοντά στο σημείο χωρίς επιστροφή», όπως αναφέρεται χαρακτηριστικά.



Τέλος «ιστορικού συμβιβασμού», ώρα μηδέν για τα συνδικάτα Και όχι μόνο για τα συνδικάτα...
Αγώνα οπισθοφυλακής δίνουν τα συνδικάτα της Ευρώπης που καλούνται να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων, άλλως να καταδικαστούν στην αφάνεια. Η «καταιγίδα» μέτρων λιτότητας στις ευρωπαϊκές χώρες δημιουργεί την ανάγκη αναπροσδιορισμού του ρόλου τους.


-------------------
[*]Έχει -παρεμπιπτόντως- ενδιαφέρον ότι σε όλες σχεδόν τις αμερικάνικες παραγωγές που μέσω τέτοιων μεταφορών εξετάζουν πολιτικά ζητήματα (πχ "Star Wars", "X-Men", με το ρατσιστή "κακό" Mαγκνίτο να υποστηρίζει ουσιαστικά την "Αρεία φυλή" των "μεταλλαγμένων" και να ζητά να εξοντώσει τους υπόλοιπους "απλούς ανθρώπους" που τουε βλέπει ως "κατώτερους"), οι "κακοί" είναι "ακροδεξιοί", αλλά οι "καλοί" είναι πάντα σε άμυνα, πάντα ζητούν να διατηρήσουν το στάτους κβο (την "αστική δημοκρατία" εν προκειμένω), χωρίς ποτέ να ζητούν κάτι παραπάνω. Ίσως να ήταν ο μακαρθισμός, που σχεδόν διέλυσε ότι αριστερό υπήρχε στις ΗΠΑ.
Όπως και να έχει, κάθε σύστημα δημιουργεί και το αντίθετο του, άλλο αν στο χόλιγουντ αυτό έχει εξαφανιστεί (κάτι που υποδηλώνει φοβερή ιδεολογική αδυναμία: Ειδικά στις ΗΠΑ η αδυναμία να κατανοήσουν όποιος απλά πολεμά ["αμυντικά"] την ακροδεξιά, χωρίς να κοιτά να βρει κάτι καλύτερο από αυτό που έχει [πολεμώντας "επιθετικά"], είναι ιστορικά καταδικασμένος να φάει ένα γερό "χαστούκι". Διότι όποιος σταματά να παλεύει για κάτι καλύτερο, θεωρώντας ότι "δεν υπάρχει κάτι καλύτερο", απλά έχει τυφλωθεί (μιας και πάντα υπάρχει κάτι καλύτερο - τουλάχιστον έως ότου "εξαφανιστεί η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο" όπως ωραία το έλεγε και ο Μαρξ))


Έχει και ωραίο σάουντρακ παρεμπιπτόντως...